Θάνος Οικονομόπουλος

Μάλλον ματαιοπονούν όσοι πασχίζουν να αποκωδικοποιήσουν τα μηνύματα που εκπέμπει ο Ερντογάν όλο το τελευταίο διάστημα, με τις αλλοπρόσαλλες, αντιφατικές και αμφιλεγόμενες επιλογές του…

Κινείται και ενεργεί ως τελείως… παράφρων μεταβλητή, που αχρηστεύει όλα τα εργαλεία της λογικής και της πολιτικής ανάλυσης. Κάνει ότι μπορεί να διαψεύσει και να απογοητεύσει όλους όσοι (καλοπροαίρετα ή από συμφεροντολογική σκοπιμότητα…) επιμένουν να τον αντιμετωπίζουν ως ένα ηγέτη «ιδιάζουσας περίπτωσης» και απρόβλεπτης, προκλητικής, συμπεριφοράς μεν, αλλά στο βάθος «συνεννοήσιμο». Και υπάρχουν τέτοιοι και στο διεθνές πεδίο αλλά και στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό…

Ενεργεί ως ταύρος εν υαλοπωλείο, δυσαρεστεί ακόμη και φανατικούς υποστηρικτές του (Μέρκελ, αρκετές χώρες μέλη της ΕΕ, το τμήμα αμερικανικού κατεστημένου που θέλει πάση θυσία να μην απομονωθεί η Τουρκία, Ρωσία, ακόμη και φιλοτουρκικές αραβικές χώρες), προκαλεί επιθετικά, λες και ξέρει ή τον έχουν διαβεβαιώσει πως ότι κι’ αν κάνει, όσο κι’ αν τραβάει το σκοινί, θα τυγχάνει διαρκούς ασυλίας.
Είναι έτσι, ή ο Ερντογάν έχει τρελαθεί, έχει απασφαλίσει και κινείται ως πυρηνική κεφαλή που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και συνιστά απειλή εναντίον των πάντων;

Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα έχει κάθε λόγο ν’ ανησυχεί σοβαρά (ίσως περισσότερο από ποτέ, αφ’ ης επιδεινώθηκε δραματικά η κατάσταση στα ελληνοτουρκικά, αρχής γενομένης από τον Ιανουάριο στον Έβρο), είναι υποχρεωμένη να εξετάζει πολύ σοβαρά (και να προετοιμάζεται σε όλα τα επίπεδα…) για το απευκταίο ενδεχόμενο πολεμικών εξελίξεων.

Ο Ερντογάν, ακόμη και όταν αναδιπλώθηκε (εν όψει προηγούμενης συνόδου κορυφής της ΕΕ, και του κινδύνου να αποφασισθούν μέτρα εναντίον της Τουρκίας) και απέσυρε ερευνητικά σκάφη και στόλο, δεν σταμάτησε ποτέ να προκαλεί λεκτικά, να επιμένει ότι η Τουρκία σε κάθε περίπτωση θα εξασφαλίσει αυτά που (αυτή και μόνον αυτή…) θεωρεί «εθνικά δικαιώματά» της. Και «δέχθηκε» την επανέναρξη των διερευνητικών συνομιλιών για να μην φανεί αυτή ως αδιάλλακτη. Η… «μαγιονέζα» του γενικά θετικού για την Τουρκία κειμένου των συμπερασμάτων της ευρωπαϊκής συνόδου, έκοψε για τον Ερντογάν από την παράγραφο (που συνιστά και τεράστια επιτυχία των ελληνικών προσπαθειών και του διπλωματικού της μαραθωνίου…) ότι στις διερευνητικές θα συζητηθεί αποκλειστικά και μόνο το ζήτημα της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών!

Ο Τούρκος Πρόεδρος και ο Τσαβούσογλου, πριν καλά-καλά επιστρέψουν στις χώρες τους, από την διάσκεψη κορυφής, οι Ευρωπαίοι ηγέτες, προκλητικά και απροκάλυπτα έδωσαν το στίγμα της πορείας που θα ακολουθούσαν: σας περιφρονούμε όλους, δεν σας φοβόμαστε, είμαστε μεγάλη δύναμη, μην μας κολλάτε! Κωλυσιέργησαν στην ημερομηνία έναρξης των διερευνητικών, επανέλαβαν ότι οι συνομιλίες θα γίνουν χωρίς όρους, εφ όλης της ύλης, και για μειονότητα στην Θράκη, και για αποστρατικοποίηση νησιών, και για τουρκικές βλέψεις σε ελληνικά νησιά, και για αν αναγνώριση ότι τα νησιά (ιδίως τα μικρά και όσα βρίσκονται κοντά στην Τουρκία, δεν έχουν υφαλοκρηπίδα!

Και ταυτόχρονα «έγραψαν» , με το άνοιγμα των Βαρωσίων, στα παλιά τους… πασουμάκια τον ΟΗΕ, ξανάστειλαν ερευνητικά σκάφη στην κυπριακή ΑΟΖ, και ξαναπροκαλούν με την αποστολή του Oruc Reis στο Καστελόριζο, και μάλιστα μόλις…700 μέτρα έξω από τα χωρικά του ύδατα!

«Μόνος μου και όλοι σας! Σας έχω…», δηλώνει ο Ερντογάν, κοπιάροντας τον Πολάκη! Είναι ξεκάθαρο ότι η Τουρκία προκαλεί και τεστάρει τις αντοχές και την αποφασιστικότητα της Ελλάδος να υπερασπισθεί τις «κόκκινες γραμμές» της, θέλει να την εξωθήσει σε νευρικές αντιδράσεις, επικίνδυνες για τυχόν θερμό επεισόδιο, ώστε να καταστήσει εμάς αδιάλλακτους και υπεύθυνους «για ότι επακολουθήσει…».

Ταυτόχρονα, φυσικά, ο οιηματίας Ερντογάν, δείχνει να περιφρονεί, να προκαλεί, ακόμη και τους… υποστηρικτές του! Αφήνει έκθετη την «δική του» Μέρκελ, αδυνατίζει εκ των πραγμάτων το φιλοτουρκικό ηγετικό λόμπυ στην ΕΕ, τον Αμερικανό ΥΠΕΞ κ. Πομπέο που συστηματικά επιχειρεί καταλαγή και διάλογο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις…

«Τους έχει!» όλους ο Ερντογάν; Έχει αποτρελαθεί εντελώς (άρα είναι πολλαπλά επικίνδυνος…); Ή ξέρει «κάτι», έχει διαβεβαιώσεις από «κάποιους» που τον καθιστούν… αδιάλλακτο και προκλητικό εκ του ασφαλούς;

Ότι κι’ αν συμβαίνει, εμείς εδώ είμαστε υποχρεωμένοι να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, να εντείνουμε τις προσπάθειες διπλωματικής και πολιτικής στήριξης, και… να προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο, το απευκταίο…

Με τους όποιους «τρελούς», της όποιας πλευράς, δεν πρέπει να παίζει κανείς!
iefimerida.gr

Άρθρο των  Torsten MULLER &

Thorsten SCHULTEN*

Επιμέλεια άρθρου : Αλέξανδρος  ΤΖΙΟΛΑΣ.

Ξεκίνησε η θεσμοθέτηση ενός ευρωπαϊκού κατώτατου μισθού.

Όμως το πως αυτό θα ρυθμιστεί, δεν περιγράφεται!

Τον Ιούνιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε ένα έγγραφο διαβούλευσης για πιθανά μέτρα για την καθιέρωση δίκαιου κατώτατου μισθού στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έτσι, η επιτροπή ξεκίνησε τη δεύτερη φάση επίσημης διαβούλευσης με τις ευρωπαϊκές συνδικαλιστικές οργανώσεις και τις εργοδοτικές οργανώσεις, που λήγει αυτόν τον μήνα, με σκοπό την υποβολή πρότασης για ένα νομικό εργαλείο, το φθινόπωρο.

Παραμένει ανοιχτό, ωστόσο, τι ακριβώς σημαίνει με τον όρο «δίκαιο κατώτατο μισθό» και πώς μπορεί να διασφαλιστεί.

Ευρωπαϊκός κατώτατος μισθός.

Μετά από χρόνια πολιτικής συζήτησης, το κεντρικό ζήτημα δεν είναι πλέον εάν θα θεσπιστεί ένας ευρωπαϊκός κανονισμός για τους κατώτατους μισθούς, αλλά με ποια μορφή: μια μη δεσμευτική σύσταση, μια δεσμευτική οδηγία ή ένας συνδυασμός τους;. Διαφορετικά, η συζήτηση επικεντρώνεται κυρίως στο επίπεδο του κατώτατου μισθού, στο πεδίο εφαρμογής του (με πολλές εθνικές εξαιρέσεις), στις διαδικασίες και τα κριτήρια για την τακτική προσαρμογή του, καθώς και στη συμμετοχή των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των ενώσεων εργοδοτών στον καθορισμό του. Στόχος της επιτροπής είναι να αναπτύξει κοινά ευρωπαϊκά πρότυπα σε όλα αυτά τα σημεία. Λαμβάνοντας υπόψη τις μεγάλες διαφορές σε ολόκληρη την Ευρώπη, ωστόσο, η επιτροπή δεν επιδιώκει ρητά να θεσπίσει έναν ενιαίο ευρωπαϊκό ελάχιστο μισθό, ούτε να εναρμονίσει τα υφιστάμενα καθεστώτα ελάχιστων μισθών.

Συγκεκριμένα, αυτό σημαίνει ότι οι χώρες στις οποίες ο ελάχιστος μισθός καθορίζεται από συλλογικές συμβάσεις, όπως η Αυστρία και οι σκανδιναβικές χώρες – η Δανία, η Φινλανδία και η Σουηδία – καθώς και η Ιταλία και η Κύπρος, δεν θα υποχρεωθούν να θεσπίσουν ένα νόμιμο κατώτατο όριο.

Η βασική ιδέα είναι ο καθορισμός κοινών κριτηρίων για δίκαιους κατώτατους μισθούς σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που εφαρμόζονται σε εθνικό επίπεδο σύμφωνα με τα ισχύοντα έθιμα και πρακτικές.

Η πρόκληση έγκειται στη συνέχεια στον καθορισμό των κριτηρίων για έναν κατάλληλο ελάχιστο μισθό.

Αξιοπρεπές πρότυπο.

Στο έγγραφό της, η επιτροπή λέει απλώς ότι ο ελάχιστος μισθός πρέπει να παρέχει ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο. Ως ρεαλιστική προσέγγιση, ο δείκτης Kaitz έχει γίνει το αποδεκτό σημείο αναφοράς στην πολιτική συζήτηση.

Ο δείκτης είναι ένα μέτρο της σχετικής αξίας του ελάχιστου μισθού σε σχέση με την εθνική δομή των μισθών. Κατά συνέπεια, ένας ελάχιστος μισθός θεωρείται επαρκής όταν είναι τουλάχιστον 60 τοις εκατό του εθνικού μέσου όρου.

Κατ’ αναλογία με την έρευνα για τη φτώχεια, ένας ελάχιστος μισθός 60% του μέσου μισθού είναι ο μισθός που επιτρέπει σε έναν μεμονωμένο εργαζόμενο πλήρους απασχόλησης να αποφύγει μια ζωή σε φτώχεια, ανεξάρτητα από τις συνθήκες διαβίωσης και νοικοκυριού, χωρίς να βασίζεται σε κρατικές μεταβιβάσεις.

Το 2019, ο νόμιμος ελάχιστος μισθός πληρούσε αυτό το πρότυπο μόνο σε τέσσερα κράτη μέλη της ΕΕ: Βουλγαρία, Σλοβενία, Γαλλία και Πορτογαλία.

Σε όλους τους άλλους με νόμιμο κατώτατο όριο, καθώς και στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο ελάχιστος μισθός ήταν κάτω – σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ κάτω – αυτό το όριο

Σχήμα 1: ελάχιστος μισθός ως% του μεσαίου πλήρους απασχόλησης (μπλε) και μέσος (κόκκινος) μισθός (2019) :

Σε χώρες με συλλογικά συμφωνημένους ελάχιστους μισθούς, ο δείκτης Kaitz μπορεί να καθοριστεί μόνο κατά προσέγγιση, συγκρίνοντας τον χαμηλότερο μισθό σε μια συλλογική σύμβαση με τον εθνικό διάμεσο.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι υψηλότεροι ελάχιστοι μισθοί βρίσκονται στη Δανία και τη Σουηδία, όπου οι χαμηλότεροι συλλογικά συμφωνημένοι μισθοί στους τομείς χαμηλών μισθών κυμαίνονται μεταξύ 60 και 70 % του μέσου όρου.

Στη Φινλανδία και την Ιταλία, οι χαμηλότεροι συλλογικά συμφωνημένοι μισθοί κυμαίνονται μεταξύ 50 και 60 τοις εκατό του μέσου όρου, ενώ στην Κύπρο γενικά είναι κάτω του 50 τοις εκατό.

Στην Αυστρία, ο ελάχιστος μισθός των 1.500 ευρώ το 2018, ο οποίος δεν είναι πλέον χαμηλότερος στις περισσότερες συλλογικές συμβάσεις, ήταν 49,5 τοις εκατό του μέσου όρου.

Πρόσθετα κριτήρια

Ωστόσο, η επίτευξη του 60% του μεσαίου ορίου δεν διασφαλίζει ότι ο ελάχιστος μισθός παρέχει επαρκές βιοτικό επίπεδο. Στη Βουλγαρία, την Πορτογαλία και τη Ρουμανία, οι συγκριτικά υψηλοί δείκτες Kaitz δεν αντικατοπτρίζουν επαρκή ελάχιστα όσο και τους κακούς μισθούς συνολικά. Αυτές οι χώρες έχουν πολύ πολωμένες μισθολογικές δομές (η κορυφή που ανεβάζει τον μέσο όρο των μισθών) με υψηλές συγκεντρώσεις εργαζομένων στο κάτω άκρο του φάσματος (μείωση του μέσου όρου). Απαιτούνται επομένως πρόσθετα κριτήρια για τον καθορισμό ενός δίκαιου κατώτατου μισθού.

Ιδιαίτερα στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, συνηθίζεται –συμπεριλαμβανομένων των συνδικαλιστικών και πολιτικών υποστηρικτών– να χρησιμοποιείται ο μέσος μισθός ως τιμή αναφοράς για το ελάχιστο.

Ένας ευρωπαϊκός κανονισμός ο οποίος χρησιμοποίησε τόσο τον μεσαίο όσο και τον μέσο όρο μισθών ως σημεία αναφοράς για την επάρκεια των κατώτατων μισθών θα ήταν συνεπώς πολύ περισσότερο σύμφωνο με τις πολιτικές πραγματικότητες στην ΕΕ, ενώ συγχρόνως θα ενσωματώσει τις διάφορες εθνικές πρωτοβουλίες για ουσιαστική αύξηση των ελάχιστων μισθών σε μια συνολική Ευρωπαϊκή στρατηγική. Το ευρωπαϊκό πρότυπο για την επάρκεια των κατώτατων μισθών θα ξεπεράσει τα δύο κατώτατα όρια – 60 τοις εκατό του μέσου μισθού και 50 τοις εκατό του μέσου όρου.

Σχήμα 2: αυξήσεις (%) στον ελάχιστο μισθό που απαιτείται για να φτάσει το 60% του μέσου όρου και το 50% του μέσου όρου (2019).

Το Σχήμα 2 δείχνει πόσο θα έπρεπε να αυξηθεί ο ελάχιστος μισθός σε διάφορες χώρες για να φτάσει στους αντίστοιχους ορόφους. Η εφαρμογή του διπλού κατώτατου ορίου 60-50 θα οδηγούσε σε αύξηση – μερικές φορές σημαντική – στον ελάχιστο μισθό σε όλες τις χώρες της ΕΕ με νόμιμο ελάχιστο, εκτός από τη Σλοβενία και τη Γαλλία. Σε 12 χώρες το μέσο όριο και σε έξι (6) το μέσο όρο θα είχε τον μεγαλύτερο αντίκτυπο. Σε τέσσερα κράτη το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο.

Το διπλό όριο 60-50 θα συμβάλει έτσι στη γενική ανοδική σύγκλιση των ελάχιστων μισθών σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Δοκιμή στην αμείλικτη πραγματικότητα της ζωής.

Αυτό, ωστόσο, εξακολουθεί να αφήνει ανεπίλυτο το θεμελιώδες πρόβλημα που σε χώρες με χαμηλούς μισθούς συνολικά – ως αποτέλεσμα χαμηλής κάλυψης συλλογικών διαπραγματεύσεων, ας πούμε – ακόμη και ένας ελάχιστος μισθός που πληροί και τα δύο κατώτατα όρια μπορεί να μην επαρκεί για να εξασφαλίσει ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο.

Οι ελάχιστοι μισθοί που υπολογίζονται βάσει του διπλού κατωφλίου πρέπει επομένως να υποβάλλονται σε δοκιμή της ζώσας πραγματικότητας – για παράδειγμα, χρησιμοποιώντας ένα καλάθι αγαθών και υπηρεσιών ανά χώρα, που ορίζεται με την πλήρη συμμετοχή των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των εργοδοτικών οργανώσεων – ως προς αν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές πρότυπο.

Οι συνολικές κατηγορίες των στοιχείων που θα περιληφθούν στο καλάθι αγαθών και υπηρεσιών θα πρέπει επίσης να καθοριστούν σε μια ευρωπαϊκή οδηγία πλαίσιο.

Αυτό θα πρέπει τελικά να περιλαμβάνει μέτρα για την ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, την αύξηση του γενικού επιπέδου των μισθών, με την υποστήριξη της δεσμευτικής νομικής εφαρμογής που θα παρέχει μια οδηγία.

********

*Ο Torsten Müller είναι ανώτερος ερευνητής στο Ευρωπαϊκό Συνδικαλιστικό Ινστιτούτο.

*Ο Thorsten Schulten είναι επικεφαλής του αρχείου συλλογικών συμβάσεων του Ινστιτούτου Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας (WSI) στο Hans Böckler Stiftung. Είναι επίσης επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Tübingen.

Επιμέλεια άρθρου : Αλέξανδρος  ΤΖΙΟΛΑΣ.

Link ανάγνωσης :  ΕΔΩ

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Την «ευγένεια» έκφρασης του Ερντογάν και των αυλικών του την ακούμε κάθε μέρα, ως γείτονές του, και την έχουμε αφομοιώσει. Προσωπικά με διασκεδάζει.  Όποιος έχει άλλη άποψη από τον Σελίμ πασά στο εσωτερικό της Τουρκίας φυλακίζεται, ενώ στο εξωτερικό, επειδή δεν μπορεί να φυλακιστεί, καθυβρίζεται και απειλείται συνήθως με εκφράσεις χαμαιτυπείου όπως οι παραπάνω που προκύπτουν από το ρεπορτάζ της πάντα έγκυρης ανταποκρίτριας στην Κωνσταντινούπολη της εφημερίδας Le Monde Marie Jégo στις 12-10-2020 με τίτλο : «Ο Εμμανουήλ Μακρόν, ο {ισλαμιστικός αποσχισμός} και οι συσπάσεις της Τουρκίας» (Emmanuel Macron, « le séparatisme islamiste » et les crispations de la Turquie). Μετά τις ζωηρές εντάσεις μεταξύ του Παρισιού και της Άγκυρας σχετικά με τον πόλεμο στη Λιβύη ή την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, η ομιλία του Γάλλου προέδρου για την κοσμικότητα και η διαπίστωσή του για «ένα Ισλάμ σε κρίση» εκνεύρισε τον Τούρκο ομόλογό του, συνοψίζει η Marie Jégo.

Μετά την τηλεφωνική συνομιλία της 22ας Σεπτεμβρίου 2020 μεταξύ του προεδρικού μεγάρου  Elysée  και του τουρκικού προεδρικού παλατιού, μια συνομιλία που διήρκεσε περισσότερο από μία ώρα για τα θέματα που ενοχλούν, δηλαδή την Ανατολική Μεσόγειο, τη Λιβύη, τη Συρία, φανταζόμασταν, γράφει αφελώς η Marie Jégo και συγγνώμη, τον Ερντογάν να επιστρέφει σε καλύτερα συναισθήματα απέναντι στον Γάλλο ομόλογό του Μακρόν.

«Ενώ συμφωνήσαμε να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας και τον διάλογό μας πριν από μια εβδομάδα ή δέκα ημέρες, δείτε πόσο γρήγορα το ξέχασε! Το γεγονός ότι έκανε αυτές τις παρατηρήσεις αμέσως μετά [το τηλεφώνημα] λέει πολλά για τον σεβασμό που πρέπει να του δείξουμε», άστραψε και βρόντηξε ο Τούρκος αρχηγός κράτους κατά την τελετή που οργανώθηκε προς τιμή των ιμάμηδων και των μουφτήδων στο μέγαρο Bestepe στην Άγκυρα, την Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2020.

Οι εν λόγω εκφράσεις είναι αυτές που ο πρόεδρος Macron είπε λίγες μέρες νωρίτερα κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Les Mureaux, στις Yvelines, για να ανακοινώσει το νομοσχέδιο που στοχεύει στην υπεράσπιση της κοσμικότητας και των αξιών της Γαλλικής Δημοκρατίας, που απειλούνται από τον «Ισλαμιστικό αποσχισμό».

«Καθαρή προβοκάτσια» για τον Ερντογάν

Η κύρια διαπίστωσή του, «το Ισλάμ βρίσκεται σε κρίση», εξόργισε ιδιαίτερα τον Ερντογάν, ο οποίος εμφανίζεται ως ο παγκόσμιος υπερασπιστής των καταπιεσμένων Σουνιτών Μουσουλμάνων. «Είναι μια καθαρή προβοκάτσια», δήλωσε, θεωρώντας ότι «το να μιλάει για δόμηση του Ισλάμ είναι κατάχρηση εξουσίας και ατέλεια για έναν Γάλλο αρχηγό κράτους». Τέλος, το τερμάτισε λέγοντας : «Ποιος είσαι εσύ που θα μιλήσεις για τη δόμηση του Ισλάμ;». Μα έχω ξαναγράψει στις στήλες των Ανιχνεύσεων ότι η Γαλλία έχει σήμερα (με αυξητική τάση) πάνω από 5.000.000 Γάλλους υπηκόους μουσουλμανικής θρησκείας, διαφόρων τάσεων. Θα πάρει την άδεια από τον Σελίμ πασά για το τι θα κάνει με αυτούς ; Αν θεωρεί ότι απειλείται η συνοχή από τον «αποσχισμό» της γαλλικής κοινωνίας που περιλαμβάνει και αυτούς, και τους καθολικούς, και τους προτεστάντες, και τους Εβραίους, και τους Αρμένιους, και τους μη πιστεύοντες ;

Πρέπει να ειπωθεί ότι ο Γάλλος πρόεδρος αντιτίθεται συχνά στον Ερντογάν τον τελευταίο καιρό, είτε πρόκειται για τον πόλεμο στη Λιβύη, τις εντάσεις στη Μεσόγειο ή τις συγκρούσεις στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, την αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν.

Στρατευμένα σε μια ενεργητική δυσφήμιση του Γάλλου προέδρου, τα τουρκικά φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης δεν μασάνε τις ανακοινώσεις τους. «Ο Macron κηρύσσει τον πόλεμο στο Ισλάμ!», έλεγε το «οκτάστηλο» της καθημερινής εφημερίδας Yeni Safak της 3ης Οκτωβρίου 2020. Η εφημερίδα πιστεύει  ότι «ο Macron έχει χάσει την εμπιστοσύνη της κοινής του γνώμης», εξ ου και η απόφασή του να ακολουθήσει τον δρόμο «των νεοναζί και της ακροδεξιάς στη Γαλλία».

Στην πραγματικότητα, ορισμένες πτυχές του γαλλικού νομοσχεδίου για την ενδυνάμωση της κοσμικότητας απογοητεύουν έντονα την Άγκυρα, ιδίως εκείνη που προβλέπει την ενίσχυση του ελέγχου της χρηματοδότησης των τζαμιών και που δεν δέχεται πλέον στη Γαλλία την αποστολή ιμάμηδων και ιεροκηρύκων, προερχομένων από το εξωτερικό. Η Τουρκία είναι η δύναμη εκείνη που έχει επενδύσει τα περισσότερα στη διαχείριση της μουσουλμανικής λατρείας στη Γαλλία, καθώς στέλνει από μόνη της τους μισούς από τους 300 ιμάμηδες που αποσπώνται από πολλές ξένες χώρες, όπως το Μαρόκο και η Αλγερία.

Πλειοψηφούσα θρησκεία στην Τουρκία, το Σουνιτικό Ισλάμ έχει αποκτήσει ορατότητα στη δημόσια αρένα υπό την ηγεσία του Ερντογάν, ο οποίος δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία να επιδείξει την θρησκοληψία του. Στο τιμόνι της χώρας από το 2002, ο άντρας και το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) έχουν καταστήσει τη θρησκεία το σημαντικότερο μέσο για την κατάκτηση και διατήρηση της εξουσίας τους.

Η Κοσμικότητα στην Τουρκία ήταν μόνο επί χάρτου

Αν και κατοχυρώνεται στο τουρκικό Σύνταγμα, η κοσμικότητα – στην πραγματικότητα ένας αυξημένος έλεγχος της πολιτικής επί της θρησκείας – υπάρχει τώρα μόνο στα χαρτιά. Επιβεβλημένη από τον Μουσταφά Κεμάλ, που αποκαλείται και Atatürk, το 1924, η τουρκική κοσμικότητα δεν σημαίνει τόσο τον διαχωρισμό του Κράτους από τη θρησκεία, όσο την υπεροχή της πολιτικής επί της θρησκείας. Από τότε που το AKP ανέλαβε την εξουσία, η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων (Diyanet) έχει πάρει μια τεράστια δύναμη, ο προϋπολογισμός της έχει τετραπλασιαστεί και ο αριθμός των υπαλλήλων της υπερβαίνει τώρα τον αριθμό των υπαλλήλων του Υπουργείου Εσωτερικών και Εξωτερικών μαζί ! Αυτή τη στιγμή απασχολεί 170.000 άτομα και έχει προϋπολογισμό 11,5 δισεκατομμύρια τουρκικές λίρες ή 1,24 δισεκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία της Marie Jégo. Δημιουργηθείσα το 1924 για να ελέγξει καλύτερα τη θρησκεία, η Diyanet έχει γίνει, με την πάροδο των ετών, ένα πραγματικό εργαλείο επανισλαμισμού  της τουρκικής κοινωνίας. Υπό την εντολή του Σελίμ πασά, πληρώνει ιμάμηδες, θεολόγους, μουεζίνηδες, ιεροκήρυκες, διαχειριζόμενη 84.684 τζαμιά στην Τουρκία. Επίσης ελέγχει πάνω από τα 2.000 τζαμιά που είναι υπεύθυνα για την προώθηση του τουρκικού Ισλάμ στο εξωτερικό μέσω της Τουρκικής-Ισλαμικής Ένωσης Θρησκευτικών Υποθέσεων (Ditib), κάνοντας έτσι και εξαγωγή του. Έχοντας γίνει ένα από τα ρελέ της Ισλαμο-συντηρητικής δύναμης στην Ευρώπη, αυτή η οργάνωση είναι επίσης ένα εργαλείο για τον έλεγχο της Τουρκικής διασποράς. Στη Γαλλία, η Ditib διαχειρίζεται 400 τζαμιά και αίθουσες προσευχής. Πολλές φορές, οι διαδικασίες ψηφοφορίας στις τουρκικές εκλογές οργανώθηκαν επί γαλλικού εδάφους στις εγκαταστάσεις της και οι αξιωματούχοι της δεν διστάζουν να παίξουν τους πολιτικούς κομισάριους στην υπηρεσία του τουρκικού καθεστώτος. Σας θυμίζω εδώ την φρικαλέα πρόσφατη ρήση-ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα : «Εάν το τουρκικό κράτος μας δώσει μισθό 2.000 ευρώ και ένα όπλο, τότε θα δράσουμε παντού στη Γαλλία» του Τούρκου μετανάστη Ahmet Cetin για να δείτε τον ρόλο αυτής της οργάνωσης στο εξωτερικό. ΕΔΩ

Η Τουρκία κάνει θρησκευτική διπλωματία

Σε μια μελέτη με τίτλο «Η Φάμπρικα του Ισλάμ», που δημοσιεύθηκε το 2018, και την εκπόνησε το Ινστιτούτο Montaigne, επιβεβαιώνεται αυτή η θρησκευτική διπλωματία που αποτελεί έναν ισχυρό μοχλό εξουσίας για την τουρκική ηγεσία. Πρόκειται πρωτίστως για το ζήτημα της «διατήρησης του εθνικού δεσμού πέρα ​​από την πρώτη γενιά μεταναστών και την παρεμπόδιση κάθε αφομοίωσης, δηλαδή αραίωση της τουρκικής ταυτότητας από την ταυτότητα της χώρας υποδοχής, ένα ρίσκο  που ο Ερντογάν έχει χαρακτηρίσει στη Γερμανία ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας», εξηγεί η εν λόγω μελέτη αναφερόμενη σε μια φράση που εκστόμισε ο Τούρκος πρόεδρος το 2008.

Είναι αλήθεια ότι ο Ερντογάν έχει συνηθίσει σε δηλώσεις του τύπου. «Κύριε Μακρόν, δεν έχετε τελειώσει τα προβλήματα με εμένα!», βροντοφώναξε στις 12 Σεπτεμβρίου 2020. Τον πιστεύουμε χωρίς δυσκολία, αναφέρει η Marie Jégo.

Συμφωνώ κι εγώ μαζί της γιατί γνωρίζω την «ευγένεια» και το νταηλίκι του. Μόνο που αυτά αποτελούν ντε φάκτο σφυρηλάτηση της γαλλο-ελληνικής συμμαχίας.

.

Οκτώβριος 11, 2020. 21:46

Έχει παρατηρηθεί ότι ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κατά τα τελευταία χρόνια, πριν η Τουρκία εμπλακεί σε εμπόλεμες καταστάσεις επισκέπτεται την πρωτεύουσα του Κατάρ, Ντόχα. Αυτό συνέβη στις επεμβάσεις στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη, την Ανατολική Μεσόγειο και πρόσφατα στη σύγκρουση Αζερμπαϊτζάν- Αρμενίας.

Αυτό δεν συνδέεται με κάποιο σταθερό επίπεδο πολιτικής συμμαχίας μεταξύ των δύο πλευρών, καθώς η Τουρκία ενεπλάκη σε όλες αυτές τις καταστάσεις, χωρίς καμία διαβούλευση ή στρατιωτική συνεργασία ή πολιτική συμμετοχή με το Κατάρ, εκτός από κάποια συμβολική συναίνεση.

Ο ρόλος του Κατάρ παρουσιάζεται να είναι μόνο οικονομικός, ή πιο συγκεκριμένα ως χρηματοδότης της Τουρκίας.

Η στρατηγική παρέμβαση του Ερντογάν στο εξωτερικό είχε πάντα έλλειψη οικονομικής ζωτικότητας, για δύο περίπλοκους λόγους:

Η Τουρκία δεν είναι μια χώρα πλούσια σε πόρους και οι περισσότεροι πόροι των υπηρεσιών ασφαλείας προέρχονται από τον προϋπολογισμό του υπουργείου Άμυνας και του στρατού και δεν μπορούν να διατεθούν εκτός των εγκεκριμένων προορισμών.

Το άλλο ζήτημα σχετίζεται με τη δομή του τουρκικού πολιτικού συστήματος , καθώς όλες οι μορφές ολοκληρωτισμού που ο Ερντογάν προσπαθεί να επιβάλει εδώ και χρόνια δεν του έδωσαν την εξουσία του απόλυτου Σουλτάνου στη χώρα, καθώς υπάρχει κάποια αντιπολίτευση καθώς και ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, τα οποία δεν ήταν ακόμη σε θέση να τα καταστείλει, και ως εκ τούτου δεν μπορεί να πραγματοποιήσει εκστρατείες χρηματοδότησης για μισθοφόρους εκτός της χώρας. Αν γίνει κάτι τέτοιο θα εκτεθεί στο εσωτερικό ανεπανόρθωτα.

 Η λύση είναι το Κατάρ για τους 50 χιλιάδες μισθοφόρους

Το Κατάρ ήταν η απάντηση. Οι πιο νηφάλιες αναφορές σχετικά με τις πηγές χρηματοδότησης για  «τουρκικές πολιτοφυλακές»  λένε ότι μόνο το Κατάρ μπορεί να καλύψει αυτό το τεράστιο κόστος.

Σύμφωνα με τους απλούστερους υπολογισμούς, ο αριθμός αυτών των πολιτοφυλακών στη Συρία, τη Λιβύη και το Αζερμπαϊτζάν φτάνει περίπου τα 50 χιλιάδες μέλη, πράγμα που σημαίνει ότι το μηνιαίο κόστος τους υπερβαίνει τα 100 εκατομμύρια δολάρια, εξαιρουμένων των εξοπλισμών, των υπηρεσιών και των υλικοτεχνικών αναγκών.

Υπάρχει μια βαθιά σχέση μεταξύ του Κατάρ και της Τουρκίας, από τότε που το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) ανέβηκε στην εξουσία το 2002, και τα κυβερνητικά συστήματα των δύο χωρών ήταν από εκείνη την ημερομηνία κεντρικό μέρος του παγκόσμιου συστήματος της (Μουσουλμανικής) Αδελφότητας.

Όμως η ασφάλεια, η στρατιωτική και η οικονομική συνεργασία μεταξύ τους ξεκίνησαν από την αρχή των αραβικών επαναστάσεων και την επιθυμία των δύο πλευρών να επιβάλουν τις ατζέντες των μισθοφορικών ομάδων σε αυτές τις χώρες.

Αυτό το γεγονός συνέπεσε με δύο θεμελιώδεις μεταβλητές από τότε. Από τη μία πλευρά, οι χώρες της ομάδας του Κόλπου κλιμάκωσαν τη ρητορική τους απέναντι στις περιφερειακές πολιτικές του Κατάρ και η ομάδα του Κόλπου το θεώρησε ως προσβολή για την ασφάλεια του Αραβικού Κόλπου, που οδήγησε το Κατάρ να πιστέψει ότι η τουρκική στρατιωτική κάλυψη μπορεί να την προστατεύσει από τις αραβικές πολιτικές πιέσεις.

Το άλλο ζήτημα ήταν η πτώση των επιδόσεων της τουρκικής οικονομίας και, συνεπώς, η κλιμάκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας εναντίον του Προέδρου Ερντογάν, ο οποίος ζήτησε χρήματα από το Κατάρ για να καλύψει την κακή οικονομική του απόδοση.

Οι άμεσοι αριθμοί λένε ότι υπάρχουν περισσότερες από 500 τουρκικές εταιρείες που λειτουργούν στο Κατάρ και ότι έχουν ειδικές παραχωρήσεις από την κυβέρνηση του Κατάρ, ειδικά στους τομείς των συμβάσεων, των οποίων οι χρηματοοικονομικοί όγκοι στην αγορά του Κατάρ φτάνουν τα 18,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Επίσης, ο όγκος των τουρκικών εξαγωγών αυξήθηκε ετησίως κατά 10% από το 2015.

Στήριξη της τουρκικής οικονομίας από το Κατάρ

Όμως, το πιο σημαντικό από αυτά τα στοιχεία σχετίζεται με την οικονομική κάλυψη της τουρκικής λίρας από το Κατάρ , η οποία επιδεινώνεται χωρίς να σταματά επί 5 χρόνια μέχρι τώρα και έφτασε στη χαμηλότερη τιμή στην ιστορία του στις 9 Οκτωβρίου 2020, όταν ένα δολάριο ήταν ίσο με 7,94 τουρκικές λίρες.

Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα οικονομικής συμμετοχής του Κατάρ στις δραστηριότητες των «τουρκικών πολιτοφυλακών», όπως έγραψε ο Rajab Solio, σε ένα μακροσκελές άρθρο στο Middleeasteye, τονίζοντας ότι το μοντέλο της Λιβύης είναι το πιο σαφές παράδειγμα αυτού:

«Η ίδρυση ενός Τριμερούς Κέντρου Συντονισμού στη Μισράτα της Λιβύης, μεταξύ Τουρκίας – Κατάρ και της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας της Τρίπολης,  δείχνει ότι το Κατάρ θα βοηθήσει τώρα επίσημα την κυβέρνηση της Τρίπολης να ενισχύσει την άμυνά της ενάντια στον αντίπαλό της στη Βεγγάζη , τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης , παρά τις φήμες ότι το Κατάρ έχει χρηματοδοτήσει πολλές τουρκικές προσπάθειες στο εξωτερικό – συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης Σύριων μισθοφόρων που έχουν εκπαιδευτεί από την Τουρκία στη χώρα – Το Κατάρ ήταν πάντοτε πίσω από αυτά».

Η ιδεολογική σύγκλιση Κατάρ- Τουρκίας για το ‘πολιτικό Ισλάμ’

Ωστόσο, αυτή η εταιρική σχέση Οικονομίας /Ασφάλειας και η αποδοχή του Κατάρ στον ρόλο του χρηματοδότη δεν θα συνέβαινε αν δεν υπήρχε η ιδεολογική σύγκλιση μεταξύ των δύο μερών, όπως ανέφερε το FDD των ΗΠΑ σε μια διευρυμένη έκθεση που δημοσίευσε ο Ikan Admir:

«Η Τουρκία και το Κατάρ είναι αδέλφια. Πλήρως σε όλα, και οι δύο χώρες μοιράζονται μια συγγένεια για το πολιτικό Ισλάμ που διαμορφώνει την περιφερειακή τους δέσμευση, υποστηριζόμενη από κοινές ιδεολογικές δεσμεύσεις. Η συνεργασία Τουρκίας-Κατάρ επεκτείνεται σε διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της Άμυνας, των Τραπεζών, των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και της Ενέργειας, και είναι πιθανό να αυξηθεί καθώς η συνεργασία τους εμβαθύνει.

Αλλά ο συγγραφέας επιστρέφει στην προειδοποίηση ενάντια σε αυτήν τη συνεργασία και την κατανομή ρόλων μεταξύ των δύο μερών:

«Ο άξονας Τουρκίας-Κατάρ αντιπροσωπεύει μια πρόκληση για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους εταίρους της, επειδή η Άγκυρα και η Ντόχα όχι μόνο επιδιώκουν νομικές μορφές συνεργασίας, αλλά και κοινά σχέδια για παράνομη χρηματοδότηση και υποστήριξη για μαχητές στο εξωτερικό, προώθηση εξτρεμιστικών ιδεολογιών και φιλοξενία τρομοκρατών που σχετίζονται με αυτές, όπως η Χαμάς και η Αλ Κάιντα .

Αυτό συμβαίνει σε απροσδόκητα μέρη στον κόσμο, καθώς ο Ali Rajab έγραψε ένα μακρύ άρθρο στο The Reference, στο οποίο εξέφρασε την ικανότητα αυτής της εταιρικής σχέσης να ανατρέψει όλες τις περιφερειακές και περιθωριακές περιοχές, ακόμη και:

«Η πολιτική της Ουάσινγκτον στο Κέρας της Αφρικής δεν οδήγησε στην εξάλειψη των τρομοκρατικών ομάδων.

Λόγω της υποστήριξης της Τουρκίας και του Κατάρ για εξτρεμιστικές οργανώσεις, πρώην ηγέτες του κινήματος Al-Shabaab ανέλαβαν την προεδρία της Σομαλικής Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και Ασφάλειας, ενώ ο διευθυντής του οργανισμού, Fahd Yassin, ήταν γνωστός ως άνθρωπος του Κατάρ στο Μογκαντίσου μαζί με τον αναπληρωτή του, έτσι οι τρομοκράτες ήταν σε θέση να διεισδύσουν στην Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας και τις υπηρεσίες εθνικής ασφάλειας εν γένει. Στη Σομαλία και σε ολόκληρο το Κέρας της Αφρικής».

رستم محمود – القاهرة   –   Ρουστούμ Μαχμούντ – Κάιρο

Sky News Arabia

 © Βαλκανικό Περισκόπιο 

Υπήρξε μια διπλωματική σύγκρουση μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και της Ελλάδας, παρά το γεγονός ότι αυτές οι χώρες είχαν μέχρι τώρα φιλικές σχέσεις.

Πριν λίγες ημέρες, το Αζερμπαϊτζάν εναντιώθηκε με τη Γαλλία, από την οποία μέχρι πρόσφατα σχεδίαζε να αγοράσει όπλα.

Κατά σύμπτωση, τόσο η Ελλάδα όσο και η Γαλλία διαφωνούν από καιρό με την Τουρκία. Φαίνεται ότι το Αζερμπαϊτζάν μετατρέπεται σε  έναν κατώτερο εταίρο του Ερντογάν – και τώρα όλοι οι εχθροί του «Σουλτάνου» θα γίνουν εχθροί του Αλίγιεφ; γράφει η ρωσική Взгляд  (vzglyad).

Πρόβλημα στις διπλωματικές σχέσεις Αθήνας- Μπακού

Την Πέμπτη, το Αζερμπαϊτζάν ανακάλεσε τον πρέσβη του από την Ελλάδα. Ο επίσημος λόγος είναι η διαβούλευση. Ο λόγος προφανώς ήταν αναφορές για τη συμμετοχή Ελλήνων πολιτών στις μάχες στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Νωρίτερα, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε απαράδεκτες τις δηλώσεις του Μπακού ότι η Αθήνα ανέχεται την πρόσληψη μαχητών ελληνικής καταγωγής για συμμετοχή στη σύγκρουση του Καραμπάχ στο πλευρό της Αρμενίας.

Τις τελευταίες δεκαετίες, μέχρι τώρα, το Μπακού δεν έχει φιλονικίες με την Αθήνα, τουλάχιστον όχι δημόσια.

Αντιθέτως, οι χώρες συνεργάστηκαν στενά στο έργο για την προμήθεια φυσικού αερίου του Αζερμπαϊτζάν μέσω του αγωγού Trans-Adriatic Gas (TAP) στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το περασμένο καλοκαίρι, η Ελλάδα έγινε η πρώτη χώρα της ΕΕ που αποφάσισε επίσημα να αγοράσει φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν.

Σε γενικές γραμμές, από τότε που ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν  Ιλχάμ Αλίγιεφ επισκέφθηκε την Ελλάδα το 2009, οι σχέσεις έχουν αναπτυχθεί σε μια αυξητική βάση.

Επιβάλλεται η Τουρκία στο Αζερμπαϊτζάν;

Η ξαφνική διαμάχη μοιάζει πολύ με αυτό που έλεγε ο πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικολ Πασινιάν «κατάληψη του κράτους του Αζερμπαϊτζάν από την Τουρκία».

«Δεν είναι το Αζερμπαϊτζάν που λαμβάνει αποφάσεις για το δικό του πεπρωμένο, αλλά η Τουρκία», δήλωσε πρόσφατα ο Πασινιάν σε συνέντευξη στον Der Spiegel.

Καθώς ενισχύεται ο δεσμός μεταξύ Μπακού και Άγκυρας, η πολιτική του Αζερμπαϊτζάν γίνεται μέρος της πολιτικής της Τουρκίας στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, δήλωσε ο Αρμένιος ηγέτης.

Φαίνεται ότι σε αυτή την περίπτωση είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς με Πασινιάν – όπως άλλωστε έχει σημειωθεί, « ο Σουλτάνος» της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, θεωρεί ότι η εκστρατεία στο Καραμπάχ είναι  μέρος ενός αυτοκρατορικού σχεδίου του Νέο-Οθωμανισμού.

Η εχθρότητα Ελλάδας- Τουρκίας

Οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας κατά τη διάρκεια της εποχής του Ερντογάν επιδεινώθηκαν ραγδαία , και πρόσφατα γενικά έχουν φθάσει στο χείλος του πολέμου.

Υπενθυμίζουμε ότι η Τουρκία προσπαθεί να  «συμπιέσει» τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας και ακόμη να καταπατήσει τα ίδια τα ελληνικά νησιά.

Η σύγκρουση μεταξύ των δύο κρατών μελών του ΝΑΤΟ οδήγησε σε ρωγμές εντός της συμμαχίας.

Η Ελλάδα υποστηρίχθηκε από τη Γαλλία , δείχνοντας την ετοιμότητά της να παρέχει πραγματική στρατιωτική βοήθεια στην Αθήνα.

Επιπλέον, το Παρίσι παραδοσιακά διατηρεί ιδιαίτερα στενές σχέσεις με τον Γερεβάν, λόγω της παρουσίας και επιρροής της Αρμενικής διασποράς.

Ωστόσο, η Γαλλία διατηρεί ακόμη στενές επαφές με το Αζερμπαϊτζάν, συμπεριλαμβανομένης της τεχνο-στρατιωτικής γραμμής.

Το Μπακού έδειξε ενδιαφέρον να αγοράσει γαλλικά μαχητικά αεροσκάφη Dassault Rafale, και συζητήθηκε κοινή παραγωγή τεθωρακισμένων οχημάτων.

Αλλά τώρα  οι τυχόν προσφορές θα τεθούν υπό αμφισβήτηση.

Η Τουρκία φαίνεται να παίρνει τους νεότερους «Αζέρους» υπό την αυστηρή φροντίδα της.

Μάλιστα,  ο Αλίγιεφ ζήτησε από τον Μακρόν να ζητήσει συγνώμη- όταν  ο Γάλλος ηγέτης ανακοίνωσε τη μεταφορά μισθοφόρων των Τούρκων από τη Συρία στα μέτωπα του Καραμπάχ, για να βοηθήσει τα στρατεύματα του Αζερμπαϊτζάν.

Εξάρτηση του Αζερμπαϊτζάν από την Τουρκία

Αλλά, είναι η πρόσφατη ροή της αδελφικής βοήθειας από την Τουρκία στο Μπακού, μπορεί να αναγκάσει τον Αλίγιεφ να ακολουθήσει τη γραμμή του Ερντογάν από τώρα και στο εξής, δήλωσε ο Κωνσταντίν Ζατούλιν, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Κρατικής Δούμας για τις υποθέσεις στρατηγικής ασφάλειας.

«Αυτή η αλληλεξάρτηση των δύο τουρκικών κρατών προέκυψε πολύ πριν».

«Το Αζερμπαϊτζάν έχει πέσει σε πολύ βαθιά εξάρτηση από την Τουρκία – από αυτό που «δανείστηκε» τώρα σε σχέση με τον τρέχοντα πόλεμο στο Καραμπάχ», δήλωσε ο βουλευτής.

Ωστόσο, ο Κύριλλος Σεμιόνοφ, εμπειρογνώμονας του Ρωσικού Συμβουλίου Διεθνών Υποθέσεων σημείωσε ότι αυτή η προσέγγιση Τουρκίας- Αζερμπαϊτζάν δεν μπορεί παρά να ενοχλήσει τον Αλίγιεφ, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν θεωρεί τον εαυτό του κατώτερο εταίρο της Τουρκίας.

«Ο Αλίγιεφ έχει τη δική του θέση και ενδιαφέροντα. Σε αυτήν την περίπτωση, οι φιλοδοξίες του Ερντογάν ως υπερασπιστή του ισλαμικού ή τουρκικού κόσμου συνέπεσαν με τη γραμμή του Αζερμπαϊτζάν για την επίλυση του προβλήματος του Καραμπάχ με τη βία, πιστεύει ο Σεμιόνοφ.

«Η Τουρκία απλώς βοήθησε τον Αλίγιεφ, για τον οποίο ήρθε η ώρα για μια τέτοια επιχείρηση. Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση ελήφθη στο Μπακού, όχι στην Άγκυρα», είπε ο εμπειρογνώμονας.

 © Βαλκανικό Περισκόπιο