Αρχική Blog Σελίδα 2394

This New Airport Is Larger Than Manhattan

Από
anixneuseis
-
0

AD takes you inside Turkey’s new transit hub, which pays tribute to the country’s traditional architecture and natural beauty

By Charu Suri

a massive airport from above
Photo: IGA by Havalimani Vaz Aci 

Istanbul’s brand-new airport, called, quite simply, Istanbul New Airport, which partially opens on October 29, aims not only to redefine the country and make access to Turkey simpler. Located in the Arnavutköy district—on the European side of Istanbul, 20 miles outside the city along the coastline of the Black Sea—it sets the record for being the largest airport in the world: larger than the size of Manhattan, at 1.6 million square feet. It is set to completely open by the end of the year, effectively replacing the decades-old Atatürk airport. Eventually, the new airport will accommodate more than 200 million passengers, double the capacity of Hartsfield-Jackson Atlanta.

The design of Istanbul’s new aviation darling was inspired by the historically rich city and its stunning ancient and modern architecture, and it emphasizes color and patterns and light. The control tower was designed in the shape of a tulip, Turkey’s national flower that became especially popular during the rule of Sultan Suleiman in the 1500s. Tulips were originally cultivated during the Ottoman Empire and subsequently were imported into Holland in the 16th century. The main terminal’s transit hall follows the shape of the Bosphorus Strait.

a huge canopied space by a curb with trees and a wall of windows
A vaulted canopy design admits copious amounts of natural light into the terminal.

Photo: IGA by Havalimani Vaz Aci

Committed to being eco-friendly, it has 22 LEED-certified airport buildings that will consume 21 percent less energy and 40 percent less water resources, built with environmentally friendly material. These include windows that have low thermal transmittance that allow much more efficient heating and cooling.

The design of the world’s largest airport terminal under one roof was done by the London-based firm Grimshaw, along with Haptic and Nordic, and features a vaulted canopy dotted with skylights. The inspirations were derived by how light penetrates buildings and the Ottoman Süleymaniye Mosque, somewhat reminiscent of the lattice-like skylight at the Louvre Abu Dhabi.

Another aerial look at Turkey's new airport.
Another aerial look at Turkey’s new airport.

Photo: IGA by Havalimani Vaz Aci

The airport management company, iGA, says that the ceiling and its geometric patterns were designed to give a lucid sense of directionality. By creating continuous skylights, natural daylight is diffused throughout the terminals, and selected focused beams of sunlight highlight key areas including the check-in, security, and passport control areas, giving passengers a completely natural guidance.

“The ever-changing hues and tones of Istanbul inspire the interior, where a slatted roof is layered to reveal a play of light, a subtle range of blue colors, and a discreet geometric pattern,” says iGA.

Families will enjoy seven large play areas for kids throughout the terminal. Also prevalent are wellness-focused initiatives, with Turkish Airlines spearheading initiatives under the direction of Dr. Mehmet Oz.

huge video screen above an airport concourse
Inspiring travel scenes on large screens were designed to make the terminal more friendly and less imposing.

Photo: IGA by Havalimani Vaz Aci

outdoor gardens near a modern airport complex
The airport boasts beautiful outdoor spaces that give it a sense of tranquillity.

Photo: IGA by Havalimani Vaz Aci

a super modern air traffic control tower
The control tower was inspired by the shape of the tulip, Turkey’s national flower.

Photo: IGA by Havalimani Vaz Aci

The facade of the main terminal
The façade of the main terminal.

Photo: IGA by Havalimani Vaz Aci
architecturaldigest.com

Cheap drones from China, Turkey and Israel are fueling conflicts like Armenia and Azerbaijan’s

Από
anixneuseis
-
0

They’re upping the casualties in regional clashes that until now have been limited by smaller countries’ inability to wage effective air campaigns.
Image: Predator Drone

Maintenance personnel check a Predator drone operated by the U.S. Office of Air and Marine Operations in 2013.John Moore / Getty Images file

By Sébastien Roblin, military writer  NBC news

Armenia and Azerbaijan have been in a state of conflict for several decades over the disputed Nagorno-Karabakh region, but a deluge of grisly video released by the combatants in recent days shows that it’s now being fought in a newer high-tech — and highly lethal — fashion.

The situation can only be worsened by the Trump administration’s push to deregulate armed drone sales in a bid to allow American manufacturers to compete in the export market.

One particularly startling video seems to show Armenian soldiers desperately firing into the sky as an ominous buzzing sound increases in pitch like a German World War II dive bomber. Seconds later, a drone plunges into the roof of a bus, its 50-pound warhead consuming the vehicle in a ball of fire.

It’s just an example of how armed drones, or Unmanned Combat Air Vehicles — UCAVs — in military speak, are upping the casualties in long-simmering regional conflicts that until now have been low-level — limited in large part by smaller countries’ inability to make precision strikes on forces at and beyond the front line.

When modern drone strikes made their confirmed debut with the Predator just a few weeks after the terrorist attacks of Sept. 11, 2001, they were wielded by powerful countries like the United States against insurgents and terrorists, such as the Taliban and Al Qaeda.

But that’s changing as drone technology proliferates among smaller countries in conflict hot spots from Libya to the Caucasus Mountains. Unfortunately, as fighting in Nagorno-Karabakh suggests, using drones to make it easier to wage air wars is likely to lead to more such wars.

That this didn’t happen sooner may be in part because the U.S. tightly restricted the export of its expensive Predator and Reaper UCAVs to close allies. But China, Israel and Turkey developed their own UCAVs, which they have widely exported (and, in the latter two cases, used extensively).

Just in 2020 alone, drones from these countries were used in three wars pitting state actors against each other, often with decisive impact.

IMAGE: Bayraktar TB2 drone
A Turkish-made Bayraktar TB2 drone at Gecitkale air base near Famagusta, Northern Cyprus, on Dec. 16.Birol Bebek / AFP – Getty Images file

The United Arab Emirates deployed Chinese-built Wing Loong drones last year to support the Libyan National Army faction inside Libya, where they gained infamy for deadly strikes using laser-guided Blue Arrow missiles. When Turkey intervened in behalf of the opposing side, it deployed a fleet of domestically built Bayraktar TB2 drones, which eventually overwhelmed and destroyed most of the Libyan National Army’s Russian-built air defense systems, forcing the army to end its siege of Tripoli and withdraw from a key air base this May.

Turkish drones also swooped down this year on Bashar al-Assad’s forces in Syria’s Idlib province, destroying over 100 armored vehicles — bringing Assad’s initially successful assault on the rebel stronghold reeling to a halt.

And at some point Turkey transferred Bayraktar drones to Azerbaijan, which has been locked for over three decades in a conflict with Armenia over the Nagorno-Karabakh region. Late last month, Azerbaijan launched a broad ground and air offensive, using the drones to destroy at least a dozen Armenian air defense systems in the early hours of the conflict. Azerbaijan has since released videos of the drones destroying dozens of Armenian tanks and artillery systems, as well as resupply and reinforcement convoys.

But that’s not the only armed drone at Azerbaijan’s disposal. The Bayraktar supplements the Israeli-built Harop (Harpy) drone responsible for the bus attack, a “loitering munition” that combines the remote control and long endurance attributes of a drone with the deadly strike capabilities of a guided missile.

IMAGE: UCAV IAI Harop drone
An Israeli UCAV IAI Harop drone at Paris-Le Bourget Airport at the International Paris Air Show in 2011.Pierre Verdy / AFP – Getty Images file

These advanced capabilities are highly lethal, but they come at a relatively low cost for the governments involved.

A jet fighter costs tens of millions of dollars to procure and tens of thousands of dollars per flight hour to operate and maintain — and, most importantly, it has a highly trained, nonexpendable pilot on board. Risking the loss of a manned jet and its pilot is often seen as unacceptable materially and politically in anything short of an all-out high-intensity conflict. New combat drones from China and Turkey, by contrast, cost in the low millions of dollars, are significantly cheaper to fly per hour and — without pilots on board — are much more expendable.

To be sure, such drones are far from indestructible. In each of the war zones mentioned, significant numbers have been shot down by short-range air defenses. But that just highlights how drones can be used more aggressively, since a lost drone doesn’t put the operator’s life at risk.

And because UCAVs have less carrying capacity than manned jets, they use small but precise missiles, rather than crude, unguided bombs and rockets. That teaches new adopters of armed drones, like Azerbaijan, precision strike warfare methods formerly exclusive to wealthier militaries.

Furthermore, drones can prove deadly simply by acting as spotters to identify targets to strike with artillery fire. And even wealthy countries, let alone states like Armenia, are struggling to field effective defenses against swarms of small, expendable drones, giving attackers an advantage for the time being.

In short, drones are giving smaller countries affordable ways to project force with greater lethality at lower risk. And that is likely to tempt many countries to resort to force more often if the United States’ rampant use of drones to assassinate “high-value targets” is anything to go by.

And there are other places beyond Nagorno-Karabakh where long-standing “frozen” conflicts might be reawakened if one side obtains what it perceives as game-changing drone capabilities. Countries with outstanding border conflicts like India, Pakistan, Serbia and Ukraine are all purchasing attack drones.

The situation can only be worsened by the Trump administration’s push to deregulate armed drone sales in a bid to allow U.S. manufacturers to compete in an export market dominated by China, Israel and Turkey. Instead, Washington should sell potentially destabilizing offensive weapons only to trustworthy allies, such as Japan and Germany, that can be counted upon to use them in ways that advance U.S. interests and that are in keeping with American values.

Yes, that means that many clients will continue to buy armed drones from other countries and that drone proliferation will likely continue to increase the risks of military aggression between less wealthy countries. But we don’t need to worsen the problem by making America’s more capable unmanned killing machines more widely available, allowing pursuit of arms sales to contradict our broader national interest of a more stable and peaceful world.

Sébastien Roblin

Sébastien Roblin writes on the technical and historical aspects of international security and conflict for The National Interest, War is Boring and other publications. He tweets @sebastienroblin.

NBC news

Turkey’s Much-Hyped Defense Industry Far from Self-Sufficient

Από
pcuser
-
0

by Burak Bekdi

Originally published under the title “Canadian Block on Drone Parts Shows Turkey’s Defense Industry Still Not Independent.”

ANKARA, Turkey — The Canadian government’s decision to suspend export of key drone parts to Turkey has once again thrown a spotlight on Turkey’s ongoing efforts to develop a self-sufficient defense industry.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan often boasts at party rallies that his governance since 2002 has reduced Turkey’s dependency on foreign weapons systems from 80 percent to 30 percent. There is truth in that, although the actual percentages remain a mystery, mainly due to the difficulty of defining what is truly a local or national system.

Most Turkish “national” systems depend on various degrees of foreign input, often including critical parts only available abroad. The T129, an “indigenous” attack helicopter, is a Turkish variant of the Italian-British AgustaWestland A129 Mangusta chopper. Turkey’s local industry has no engine technology.

Most Turkish-built weapons systems depend on various degrees of foreign input.

The “national” new generation tank Altay is facing major delays, due to the lack of a foreign engine and transmission system. Turkey’s first “indigenous” landing platform dock, the TCG Anadolu, will enter into service next year, but the $1 billion or more ship is being built under license from Spain’s Navantia.

A growing number of Democrats in Congress are calling for the Trump administration to immediately suspend U.S. security aid to Azerbaijan as fighting between Armenian and Azerbaijani forces over the separatist territory of Nagorno-Karabakh reaches its second week.

Even Turkey’s biggest success in the past few years, a locally-built drone known as the Bayraktar TB-2, features critical foreign parts — an issue now in the spotlight following Canadian Foreign Minister Francois-Philippe Champagne’s Oct. 5 announcement to suspend export permits of drone technology to Turkey, which is backing Azerbaijan in the recent Azeri-Armenian military conflict.

 

On October 5, Canadian Foreign Minister Francois-Philippe Champagne announced a suspension of key drone technology exports to Turkey amid allegations the equipment was being used by Azeri forces against Armenia.

 

Champagne issued the pause in exports alongside an order for his ministry to investigate claims that Canadian drone technology is being used in the fighting. The decision followed an announcement by disarmament group Project Ploughshares, which warned the multimillion-dollar exports of high-tech sensors and targeting technology produced by L3Harris WESCAM in Burlington, Ont., are in direct contravention of Canada’s domestic laws and its international obligations under the United Nations Arms Trade Treaty, to which the Trudeau government acceded almost exactly a year ago.

L3Harris WESCAM, the Canadian subsidiary of U.S. defense giant L3Harris, is one of the world’s leading producers and exporters of electro-optical/infra-red (EO/IR) imaging and targeting sensor systems — both of which are featured on the Bayraktar drones.

“These sensors are integral for their ability to conduct drone warfare, which they’ve done increasingly… in the past few years across several conflict zones,” Kelsey Gallagher, a Project Ploughshares researcher, told Radio Canada International. “If the exports of these sensors were completely halted, then Turkey would not have the sensors necessary to conduct modern airstrikes.”

“This [the suspension of Canadian supplies] may cause disruption in the production line,” said one local aerospace analyst, “unless substituted immediately.”

“There may be some other foreign suppliers to be used as a stop-gap solution,” the analyst added. “But this is mostly a Western (including Israeli) technology and may not reach Turkish manufacturers due to political reasons.”

Turkey’s top procurement official, however, has a solution. Ismail Demir, president of the defense procurement agency SSB, twitted Oct. 6, the day after the Canadian decision, that Turkey would soon start to mass produce the CATS electro-optical system, to replace the WESCAM technology used in the TB-2 drone.

CATS will be produced by military electronics specialist Aselsan, Turkey’s biggest defense company. Demir said that Aselsan has also begun to work on developing a future version of the CATS system.

Demir also talked up another new indigenous ambition: Project Özgür, or “free” in Turkish. Özgür is part of a broader upgrade effort designed to extend the life of the Turkish F-16 fleet.

“This program aims to completely nationalize electronic systems on our F-16s,” Demir told the HaberTurk newspaper Oct. 6. The full upgrade work will also involve structural and avionic modernization.

Turkey views the F-16 upgrades as a stop-gap solution before it builds its own indigenous fighter, the TF-X. But the TF-X effort has moved at a crawl, with no notable progress in the past few years, due mainly to the lack of an engine to power the planned fighter.

Burak Bekdil is an Ankara-based political analyst and a fellow at the Middle East Forum.

https://www.meforum.org/

Η εκατοστή ημέρα της βουλγαρικής κοινωνικής εξέγερσης στις 16 Οκτωβρίου ενάντια στη διαφθορά

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Θα ξεκινήσω με τη σύντομη αφήγηση μιας πραγματικής συνομιλίας που είχα με έναν Βούλγαρο πατέρα, δικηγόρο στο επάγγελμα, όταν ασκούσα τότε το ελεύθερο επάγγελμά μου. Λίγο μετά την πτώση του διεφθαρμένου Κομμουνισμού και πριν ακόμα ενταχθεί η Βουλγαρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είχα προσλάβει στο γραφείο μου τον ελληνομαθή γιο του, ως συνεργάτη μου, στο πλαίσιο υλοποίησης ενός διετούς εγκεκριμένου κοινοτικού Σχεδίου ελληνο-βουλγαρικής διασυνοριακής συνεργασίας. Το ευγενέστατο αυτό παλληκάρι ήταν τότε φοιτητής στην Ελλάδα σε νομική Σχολή. Ρώτησα λοιπόν μια μέρα τον ελληνομαθή πατέρα του : «γιατί στέλνεις το παιδί σου σε ελληνική νομική Σχολή, κι όχι σε βουλγαρική;» Και μου απάντησε κυνικά και αφοπλιστικά : «γιατί, αν θέλεις να αγοράσεις ένα οποιοδήποτε βουλγαρικό πτυχίο, πες μου το και θα σου το αγοράσουμε». Κατέγραψα βέβαια τότε αυτήν του την μη αναμενόμενη από μέρους μου απάντηση, θεωρώντας ότι επρόκειτο για μια προσωπική του υπερβολή, δίχως να τον πιστέψω. Σήμερα όμως, δηλαδή πολλά χρόνια μετά από αυτήν την πραγματική στιχομυθία, διαπιστώνω με μεγάλη λύπη μου πόσο βαθιά και διαχρονική είναι η διαφθορά στη Βουλγαρία, εξ ου και βρισκόμαστε μπροστά στην εκατοστή ημέρα της βουλγαρικής κοινωνικής εξέγερσης στις 16 Οκτωβρίου 2020 ενάντια στη διαφθορά, όπως έγραψε στις 13-10-2020 στο ρεπορτάζ του ο Jean–Baptiste Chastand, ειδικός απεσταλμένος στη Σόφια, της ηλεκτρονικής έκδοσης του  Le monde, με τίτλο : «Στη Βουλγαρία, οι διαδηλώσεις κατά της {δικτατορίας της μαφίας} δεν σταματούν» (En Bulgarie, les manifestations contre « la dictature de la mafia » ne s’arrêtent pas). Για σχεδόν 3 μήνες, μια «μεγάλη εθνική εξέγερση» κατά της διαφθοράς απαιτεί την αποχώρηση του συντηρητικού πρωθυπουργού Μπόικο Μπορίσοφ. Νέοι φοιτητές ανεμίζοντας ευρωπαϊκές σημαίες, δικηγόροι κινητοποιημένοι ενάντια στη διαφθορά, μητέρες που ζητούν περισσότερα κοινωνικά βοηθήματα για τα παιδιά τους με αναπηρία, ένας Ορθόδοξος ιερέας, μερικές φορές ακτιβιστές, σοσιαλιστές ή ακροδεξιοί …

Κάθε βράδυ είναι ένα παρόμοιο σκηνικό, ποτέ όμως εντελώς πανομοιότυπο, που αναπαράγεται επί του «τριγώνου της εξουσίας», δηλαδή το σταυροδρόμι που ονομάζεται έτσι επειδή βρίσκεται στην καρδιά της Σόφιας, την έδρα : της κυβέρνησης, την Βουλγαρική Προεδρία και το Κοινοβούλιο. Αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι – ακόμη και αρκετές χιλιάδες όπως αναμένονται για την Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2020, όταν θα διοργανωθεί η 100η ημέρα κινητοποιήσεων αυτής της «μεγάλης εθνικής εξέγερσης» – μαζεύονται για να κραυγάσουν «Παραίτηση, παραίτηση» κάτω από τα παράθυρα αυτών των κτιρίων, απευθυνόμενοι στον Πρωθυπουργό, Μπόϊκο Μπορίσοφ, και στον πανίσχυρο Γενικό Εισαγγελέα Ιβάν Γκέσεφ.

«Μαφιόζικος εκτροχιασμός»

«Προς το παρόν, ζούμε κάτω από τη δικτατορία της μαφίας», διαβεβαιώνει ο Arman Babykian, ένας από τα τρία μέλη του «Τοξικού Τρίο» , το ψευδώνυμο «της οργανωτικής επιτροπής των διαδηλώσεων», η οποία περιλαμβάνει, εκτός από αυτόν τον επικοινωνιολόγο, έναν εξέχοντα δικηγόρο και έναν διάσημο γλύπτη. Όλοι είναι ενωμένοι στην βαθιά απόρριψη του Μπορίσοφ, ενός 61χρονου πρώην πυροσβέστη και σωματοφύλακα του Ζίφκοφ, που κυβερνά τη Βουλγαρία στα δεξιά, σχεδόν συνεχώς, από το 2009. «Μερικοί άνθρωποι έχουν καταλάβει την εξουσία και κλέβουν τα ευρωπαϊκά κονδύλια για να τα διανείμουν στους φίλους τους, χρησιμοποιώντας τον γενικό εισαγγελέα», καταγγέλλει αυτός ο 53χρονος ακτιβιστής. «Δείχνουμε στους ανθρώπους ότι δεν πρέπει να φοβούνται», πρόσθεσε, πλάι του, ο δικηγόρος Nikolaï Hadjiguenov, στον Jean–Baptiste Chastand.

Οι διαδηλώσεις πυροδοτήθηκαν αυτό το καλοκαίρι μετά από δύο επεισόδια που έριξαν έντονο φως στο μέγεθος του προβλήματος σε αυτήν τη χώρα των 7 εκατομμυρίων κατοίκων που είναι ταυτόχρονα η φτωχότερη και η πιο διεφθαρμένη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με την ΜΚΟ Transparency International.

Στις 7 Ιουλίου 2020, ο πρόεδρος του κόμματος κατά της διαφθοράς, «Δημοκρατική Βουλγαρία», Hristo Ivanov, πηγαίνει σε μια παραλία της Μαύρης Θάλασσας που καταλαμβάνεται παράνομα από έναν ολιγάρχη, τον Ahmed Dogan (αριστερά), πρώην ηγέτη του τουρκικού μειονοτικού κόμματος που υποστηρίζει την κυβέρνηση Μπορίσοφ. Είχα γράψει σχετικά στις 19-7-2020 στις Ανιχνεύσεις : ΕΔΩ

 

Εκδιώκεται βίαια ο Hristo Ivanov (δεξιά) από αστυνομικούς σωματοφύλακες, που προστάτευαν παράτυπα αυτόν το ολιγάρχη αφού δεν είναι πια αιρετός. Δύο ημέρες αργότερα, τα γραφεία του προέδρου Roumen Radev ερευνήθηκαν από την γενική εισαγγελία, η οποία κατηγορεί δύο από τους συμβούλους του για κατάχρηση εξουσίας, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στη βουλγαρική ιστορία. Η αντιπολίτευση κατηγορεί αμέσως τον γενικό εισαγγελέα ότι χειραγωγείται από τις εντολές του πρωθυπουργού. Ηγέτης του GERB (Πολίτες για την Ευρωπαϊκή Ανάπτυξη της Βουλγαρίας – Συντηρητικό κόμμα), ο τελευταίος πράγματι έχει μια τεταμένη συμβίωση με τον Αρχηγό του Κράτους, ο οποίος εξελέγη με την υποστήριξη του Σοσιαλιστικού Κόμματος και ο οποίος έχει επανειλημμένα ζητήσει την παραίτηση του Μπορίσοφ, κατηγορώντας τον για «μαφιόζικο εκτροχιασμό».

«Πραξικόπημα»

Μέσα σε αυτό το κλίμα, χιλιάδες διαδηλωτές, συναθροίζουν τόσο φιλοευρωπαίους αστούς νέους από τη Σόφια όσο και  παραδοσιακούς σοσιαλιστές ακτιβιστές, που κατεβαίνουν στους δρόμους αρκετών μεγάλων πόλεων. «Κανείς από εμάς δεν ψήφισε αυτόν τον πρόεδρο, αλλά αυτό μοιάζει με ένα πραξικόπημα», καταγγέλλει ο Babykian. Κάποιοι οργανώνουν καταλήψεις σε μεγάλα σταυροδρόμια, δίνοντας σε αυτήν την κινητοποίηση τον αέρα της «Ολονυκτίας» συγκέντρωσης. Δύο μήνες αργότερα, οι καταλήψεις εκκενώνονται σε μεγάλο βαθμό από την αστυνομία και οι κινητοποιήσεις δεν έχουν πλέον την δυναμική του ξεκινήματος, καθώς πολλοί διαδηλωτές που ήρθαν για διακοπές στη Βουλγαρία το καλοκαίρι έπρεπε να επιστρέψουν στη δουλειά τους στη Δυτική Ευρώπη.

Αν και η αντιπολίτευση δεν πιστεύει πια στις πρόωρες εκλογές, το «Τοξικό Τρίο» συνεχίζει να βγαίνει στους δρόμους κάθε βράδυ και ο Μπόικο Μπορίσοφ αποτυγχάνει να ανακτήσει πλήρως τον έλεγχο. Πέντε από τους υπουργούς του έχουν πιεστεί να παραιτηθούν και έχει ξεκινήσει μια μεταρρύθμιση του Συντάγματος που έχει σχεδιαστεί επίσημα (αλλά παραπειστικά) για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των διαδηλωτών και των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων. Μια διαδικασία που δεν έχει καμία πιθανότητα να επιτύχει λόγω έλλειψης επαρκούς πλειοψηφίας στο Κοινοβούλιο. Αποφεύγοντας τον Τύπο, ο πρωθυπουργός εμφανίζεται μόνο στο Facebook, όπου κινηματογραφήθηκε πίσω από το τιμόνι του τζιπ που του αρέσει να οδηγεί ο ίδιος σε διαφορετικές γωνιές της Βουλγαρίας, υποσχόμενος αυξήσεις μισθών ή συντάξεων. Τι πρωτότυπο αλήθεια :

«Η αντιπολίτευση προσπαθεί να κερδίσει ψήφους πριν από τις εκλογές», που έχουν προγραμματιστεί για τον Μάρτιο του 2021, κατήγγειλε ο Μπορίσοφ σε μία από τις αναρτήσεις του στο Facebook, προσπαθώντας να κάνει τους Βουλγάρους, αλλά κι εμάς που τον είδαμε στην τηλεόραση, να ξεχάσουν τις μυστηριώδεις φωτογραφίες που κλάπηκαν και δημοσιεύθηκαν τον Ιούνιο, δείχνοντάς τον να κοιμάται στην επίσημη κατοικία του δίπλα σε ένα όπλο, ράβδους χρυσού και δέσμες χαρτονομισμάτων των 500 ευρώ. Ενώ αναγνώρισε αυτήν την αλήθεια με το πιστόλι, ο Μπορίσοφ εξακολουθεί να αμφισβητεί τις εικόνες που τραβήχτηκαν με τα χαρτονομίσματα. «Οι διεφθαρμένοι αστυνομικοί και οι ολιγάρχες στον εσωτερικό περίγυρο του Radev έχουν σκηνοθετήσει ένα φαντασιακό χτύπημα», εξήγησε απλά ο πρωθυπουργός.

Η Ευρώπη διστακτική απέναντι στη βουλγαρική διαφθορά

Σε μια χώρα όπου η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των φιλο-Ρώσων και φιλο-Δυτικών κυριαρχεί ακόμη στην πολιτική ζωή, ο Μπορίσοφ επιμένει, πάνω απ ‘όλα, στην ευθυγράμμισή του με τους φιλο-Δυτικούς, κάτι που μέχρι στιγμής του έχει εγγυηθεί την καλοσύνη των ευρωπαϊκών πρεσβειών, οι οποίες απέχουν από οποιαδήποτε δημόσια κριτική από την έναρξη των διαδηλώσεων. «Θα ακολουθήσουμε αυστηρά τις συστάσεις», διαβεβαίωσε και πάλι την 1η Οκτωβρίου 2020 στις Βρυξέλλες ο Μπορίσοφ, μετά τη δημοσίευση μιας προσεκτικής έκθεσης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία επισημαίνει την έλλειψη αποτελεσματικότητας του βουλγαρικού δικαστικού συστήματος, μακράν από τις οργισμένες αντιδράσεις που μπορούμε να παρατηρήσουμε στην Ουγγαρία ή την Πολωνία.

«Αντιδρά πάντα με αυτόν τον τρόπο, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει την πολιτική βούληση για την καταπολέμηση της διαφθοράς», επικρίνει ο Joeri Buhrer Tavanier, ο οποίος ήταν ο απεσταλμένος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τα ζητήματα του Κράτους δικαίου μέχρι το 2018 και που έκτοτε καταγγέλλει την διστακτικότητα των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων στο πλαίσιο της «Ολλανδικής Επιτροπής του Ελσίνκι», η οποία παρακολουθεί τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.  «Η Βουλγαρία πληροί όλες τις προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί ως δημευμένο Kράτος, αλλά επειδή ο Μπορίσοφ είναι μέλος του κύριου ευρωπαϊκού πολιτικού κόμματος, δηλαδή αυτό της Ανγκελά Μέρκελ [του ΕΛΚ], και επειδή κανείς δεν θέλει να έχει ένα επιπλέον πρόβλημα, πέρα από την Ουγγαρία ή την Πολωνία, [ο πρώην Πρόεδρος της Επιτροπής] Jean–Claude Juncker δεν ζήτησε ποτέ συγκεκριμένα αποτελέσματα», εκτιμάει ο Joeri Buhrer Tavanier. Στη Σόφια, οι ανεξάρτητοι δικαστές, οι ΜΚΟ, οι διαδηλωτές και οι φιλοευρωπαϊκοί κύκλοι δεν κρύβουν πλέον την απογοήτευσή τους με τις Βρυξέλλες, ενώ διεκδικούν την αντίδρασή της. «Η Βουλγαρία πρέπει να βρεθεί στο ίδιο επίπεδο με την Ουγγαρία ή την Πολωνία», ζητά ο Hristo Ivanov, ο οποίος ετοιμάζεται να ηγηθεί ενός συνασπισμού κεντρώων κομμάτων κατά της διαφθοράς εν όψει των εκλογών του Μαρτίου. Οι δημοσκοπήσεις του υπόσχονται σίγουρα μια επιστροφή στο Κοινοβούλιο, μετά την αποβολή του από αυτό, κατά τις προηγούμενες εκλογές, αλλά το στρατόπεδό του παραμένει πολύ πίσω από το κόμμα GERB του Borissov και από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τα δύο παραδοσιακά κόμματα που κυριαρχούν εδώ και χρόνια στο πολιτικό τοπίο, δίχως η διαφθορά να μειώνεται έστω και κατά ένα Γιώτα στη Βουλγαρία.

Θα μπορούσε άραγε να είναι διαφορετικά σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου, στην οποία η εκεί κυβέρνηση ελέγχει τα ΜΜΕ και τη Δικαιοσύνη ; Δεν το νομίζω.

 

 

 

Μήπως…

Από
anixneuseis
-
4
Η Τουρκία στέλνει γεωτρύπανο στην περιοχή που βρίσκεται το Ορούτς. Δεν θα κάνει, δηλαδή, μόνο έρευνες αλλά υποτίθεται και εξόρυξη!!!
Είναι γνωστό στους ειδικούς ότι η περιοχή δεν διαθέτει αποθέματα και αν διαθέτει είναι ελάχιστα και μη αξιοποιήσιμα.
Άρα η Τουρκία άλλα μηνύματα στέλνει και δεν την ενδιαφέρουν οι υδρογονάνθρακες, σε μια περίοδο που η ανθρωπότητα άρχισε να αναζητά άλλες μορφές ενέργειας.
Η Τουρκία εκδηλώνει την πρόθεσή της να κυριαρχήσει στην περιοχή σε βάρος άλλων λαών. Και της Ελλάδας.
Καλώς κάνει η Ελλάδα και αντιδρά.
Στην αντίδραση της Ελλάδας βοηθούν, έστω λεκτικά, και οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, χωρίς προσώρας να θέλουν να εξωθήσουν προς την έξοδο την Τουρκία.
Θέλουν να την περιορίσουν.
Το παιχνίδι είναι γεωπολιτικό και έτσι το βλέπει και η Αθήνα. Καλόν είναι, όμως, κάποια στιγμή να μάθουμε ποιος ο στρατηγικός στόχος της χώρας.
Περιλαμβάνει την Κύπρο και πως;
Αυτό το γεωπολιτικό παιχνίδι έχουν αντιληφθεί ότι πρέπει να το παίξουν και οι Ευρωπαίοι. Τους συμφέρει, ίσως είναι θέμα και πρώτης προτεραιότητας.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να το φέρει σε πέρας μόνη. Και στρατιωτικά και οικονομικά.
Οι εξοπλισμοί που χρειάζονται είναι τεράστιοι και αναφέρθηκαν στην χθεσινή εκπομπή “Πρίσμα” της TV-100 απο τους Λεοντάρη, Τσαϊλά, Χατζηθεοφάνους.
Πέραν της διπλωματικής υποστήριξης μήπως η Αθήνα πρέπει να ζητήσει από τους Ευρωπαίους και κάποια δωρεάν στρατιωτική υποστήριξη σε εξοπλισμούς για να μπορέσει να διαμορφώσει την ευρωπαϊκή (όχι, μόνο, ελληνική) παρουσία στην περιοχή;
Για παράδειγμα, ο υποναύαρχος Τσαϊλάς είπε χθες στην εκπομπή πως η Ελλάδα θα πάρει 4 φρεγάτες ενώ χρειάζονται 20.
Οι υπόλοιπες απο πού;

Το πλοίο που βυθίζεται, τα ποντίκια και ο καπετάνιος Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0
του Ali Çatakçın

Υπάρχει ένα ωραίο ρητό, «Τα ποντίκια εγκαταλείπουν πρώτα το πλοίο όταν βυθίζεται, και τελευταίος ο καπετάνιος.» Όμως εν αντιθέσει με αυτό το ρητό, μερικές φορές παρατηρούμε να γίνεται το αντίθετο τρόπο στην κοινωνική ζωή. Ο καπετάνιος και τα ποντίκια, πριν εγκαταλείψουν το πλοίο, ασχολούνται με το πώς θα λεηλατήσουν το πλοίο. Για τον καπετάνιο που βοηθά το πλοίο να βυθιστεί για να ικανοποιήσει την προσωπική του φιλοδοξία, δεν έχει νόημα να πούμε κάτι γι’ αυτό.

Υπάρχουν πολλά όμορφα ρητά στην κοινωνία. Ένα από αυτά είναι “Το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι.” Η κλοπή, η ληστεία, η λεηλασία, η κερδοσκοπία, η καταπίεση και η βία αντικατοπτρίζονται στην κοινωνία ως αποτέλεσμα της εκπαίδευσης, της λειτουργίας της οικογένειας, των κοινωνικών σχέσεων καθώς και των ηθικών πολιτικών των διοικητικών θεσμών της κοινωνίας. Με άλλα λόγια, ένα άτομο διαμορφώνει το χαρακτήρα του ξεκινώντας από την οικογένεια και από τις προσλαμβάνουσες που έχει στο σχολείο και την κοινωνία.

Υπάρχουν επίσης ρητά που εκφράζουν καλύτερα την κοινωνική παρακμή, την ατομικότητα και τον εγωισμό. Ένα από αυτά είναι το “Ο καπετάνιος είναι αυτός που σώζει το πλοίο του”.

Σε αυτό το ρητό, ο ατομικισμός και ο εγωισμός βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Κανένα πλοίο δεν ανήκει στον καπετάνιο. Ο καπετάνιος είναι ακριβώς το άτομο που το διευθύνει και το διαχειρίζεται. Το πλοίο ανήκει σε όλους όσους βρίσκονται μέσα στο πλοίο.

Αυτό το ρητό αντιπροσωπεύει εκείνους που ενώ εμπλέκονται σε κοινωνικούς και κυβερνητικούς μηχανισμούς, αντί να φροντίσουν για το κοινωνικό σύνολο, κάνουν τα πάντα για τη διάσωση των «δικών τους πλοίων». Αυτό είναι η αρχή της κοινωνικής δηλητηρίασης καθώς και η αρχή της κοινωνικής αποσύνθεσης. Σε όλα τα επίπεδα γραφειοκρατίας της Τουρκίας, χωρίς εξαίρεση, υπάρχει αυτή η κατάσταση. Για παράδειγμα, εάν έχετε δουλειά στο κτηματολόγιο ή στο γραφείο κτηματολογίου, ο τρόπος για να φτάσετε στον υπάλληλο που χειρίζεται την υπόθεσή σας, ξεκινά από το να πιάσετε φιλία με τον θυρωρό και επεκτείνεται μέχρι το κατάστημα τσαγιού και τον κλητήρα μεταφορέα εγγράφων. Εάν δεν ικανοποιείσετε το θυρωρείο, το κατάστημα τσαγιού και τον μεταφορέα εγγράφων, μπορεί να χρειαστούν μήνες ή ακόμα και να μην μπορέσετε να φτάσετε ποτέ στον αρμόδιο, για να κάνετε τη δουλειά σας.

Αυτή η κατάσταση δείχνει από τη μία πλευρά σε ποιο βαθμό η λογική του “Ο καπετάνιος είναι αυτός που σώζει το πλοίο του” έχει καταστήσει την κοινωνία όμηρο των κλεπτών και των ληστών και από την άλλη, είναι μια αντανάκλαση του πόσο η κοινωνία έχει ενσωματώσει αυτό το σύστημα.

Ο πολίτης, ο οποίος πηγαίνει να κάνει τη δουλειά του στο κρατικό γραφείο, βρίσκει πρώτα τον μεσάζοντά του, μαθαίνει το ποσό της δωροδοκίας που θα δώσει και στη συνέχεια υποβάλλει το αίτημά του. Με άλλα λόγια, ο πολίτης τώρα αντιλαμβάνεται ότι έχει υποχρέωση να δωροδοκήσει, ότι αυτό είναι κάτι σαν ευθύνη του πολίτη έναντι του κράτους. Ο πολίτης που είναι υποχρεωμένος να δωροδοκήσει, πολλές φορές είναι ο ίδιος που απαιτεί δωροδοκία από άλλους πολίτες, για να τους εξυπηρετήσει από τη θέση του. Όλο αυτό έχει γίνει πλέον το βασικό χαρακτηριστικό των θεσμών και των μηχανισμών που ονομάζονται τουρκικό κράτος.

Φυσικά, η δημιουργία αυτού του απέραντου δικτύου διαφθοράς δεν είναι αυθόρμητη και τυχαία. Σχηματίζεται από τους ανώτερους αξιωματούχους του κράτους. Αυτό το δίκτυο λειτουργεί με εντολές που δίνει η μυστική ιεραρχία που υπάρχει σε όλους τους θεσμούς του κράτους.

Το κράτος θεωρεί ως καθήκον του να καταστήσει αόρατη όλη αυτήν τη ληστεία, την κερδοσκοπία και τη λεηλασία που γίνεται σε όλους τους θεσμούς του. Έχουν αρκετά όπλα για αυτό. Οι πιο σημαντικοί είναι η θρησκεία και ο ρατσισμός. Ο θρησκευτικός και ρατσιστικός φασισμός μπορεί να παράγει αρκετούς εχθρούς στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Στην πρόσφατη ιστορία, οι υποθέσεις διαφθοράς που αποκαλύφθηκαν, ως αποτέλεσμα του αγώνα εξουσίας των ηγετών του τουρκικού κράτους, ήταν ίσως τα πιο βρώμικα και γιγαντιαία εγκλήματα που έλαβαν χώρα στην ιστορία του τουρκικού κράτους. Όμως όλα ξεχάστηκαν μετά από λίγο καιρό αφότου αποκαλύφθηκαν. Το σύστημα συνεχίζει όπως είναι, σε έναν ακόμη πιο τέλειο ρόλο.

Ωστόσο, εάν αυτά που αποκαλύφθηκαν στην Τουρκία, συνέβαιναν σε μια δημοκρατική χώρα, όλοι οι κρατικοί θεσμοί και τα στελέχη των υπηρεσιών θα είχαν οδηγηθεί στα δικαστήρια και θα ήταν υπόλογα ενώπιον του νόμου. Με άλλα λόγια, το κράτος δεν μπορούσε πλέον να παραμείνει όπως ήταν πριν.

Η σύγκρουση εξουσίας μεταξύ Fethullah Gülen και Erdoğan αποκάλυψε τις βρώμικες σχέσεις που είχαν αναπτύξει οι δύο πρώην εταίροι.

Εμφανίστηκαν στο διαδίκτυο ηχογραφημένες συνομιλίες του Ερντογάν, στις οποίες έδινε εντολές στο γιο του και σε συνεργάτες του να εξαφανίσουν μεγάλα χρηματικά ποσά που είχαν στην κατοχή τους (για να μην τα βρει η αστυνομία που έκανε μια τέτοια επιχειρήση την ώρα εκείνη). Η ληστεία και η κερδοσκοπία ήταν τόσο μεγάλη που όταν ο γιος του Ερντογάν, Μπιλάλ, σ’ εκείνη τη συνομιλία, απάντησε στον πατέρα του: “Έχω στα χέρια μου 30 εκατομμύρια ευρώ, το κρατήσαμε μόνο και μόνο επειδή θα τα χρειαζόσουν”, με τον Ερντογάν να λέει “εξαφάνισέ τα όλα”. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ληστεία που έχει γίνει από εκείνους που έχουν την εξουσία και κρατούν στα χέρια τους τα ηνία της Τουρκικής Δημοκρατίας. Όμως ακόμα κι αυτή η περίπτωση δεν ήταν ικανή να συνταράξει την τουρκική κοινωνία.

Μετά από το παραπάνω, ξέσπασε το σκάνδαλο Reza Zarrab. Αυτό το σκάνδαλο έχει και διεθνείς διαστάσεις, στο οποίο δεν υπάρχει αξιωματούχος της κυβέρνησης και του τουρκικού κράτους που να μην είναι μπλεγμένος.

Το κέρδος εκεί ήταν μιας διεθνούς διάστασης και φαινόταν ότι δεν υπήρχε σχεδόν κανένας μη μολυσμένος αξιωματούχος του κράτους.

Η εφημερίδα Diken, που παρακολουθεί τη δίκη που αφορά το σκάνδαλο Zarrab στις ΗΠΑ, τις 05.12.2017 δημοσίευσε τη λίστα δωροδοκίας που έδωσε ο Reza Zarrab στην Ομοσπονδιακή Εισαγγελία των ΗΠΑ. (Δείτε: www.diken.com.tr).

Στη λίστα υπάρχουν όλοι όσοι έλαβαν χρήματα από τον Zarrab, και τα ποσά που πήραν. Ο κατάλογος ξεκίνησε με δωροδοκία 430 εκατομμυρίων ευρώ στον Ερντογάν.

Στη συνέχεια είναι τα ονόματα όλων εκείνων που βρίσκονταν σε κυβερνητικές θέσεις την εποχή εκείνη. Σύμφωνα με τον κατάλογο, η σειρά των δωροδοκιών έχει ως εξής:

Ahmet Davutoğlu 14 εκατομμύρια δολάρια,

Binali Yıldırım 63,

Zafer Çağlayan 32,

Muammer Güler 8,

Egemen Bağış 19,

Bülent Arınç 3,

Bekir Bozdağ 2,

Sadullah Ergin 1,

Nihat Ergün 1,

Faruk Çelik 1,

Erdoğan Bayraktar 1,

Taner Yıldız 2,

Hayati Yazıcı 3

Εδώ τελειώνει ο κατάλογος με τα εκατομμύρια και ακολουθούν οι εκατοντάδες χιλιάδες:

Ali Babacan 800,

Ahmet Davutoğlu 800,

Mehmet Şimşek 400,

Mehdi Eker 800 χιλιάδες δολάρια

Ο παραπάνω πίνακας είναι ο εσωτερικός πίνακας. Ας δούμε όμως και τη διεθνή εικόνα της Τουρκίας του AKP-MHP. Η Τουρκία κατατάσσεται 56η, μετά τη Ρωσία, όσον αφορά το κατά κεφαλήν εισόδημα του ΑΕΠ.

Για παράδειγμα, η Ολλανδία έχει έκταση 42.500 km2, πληθυσμό (2019) 17 εκατομμύρια 200 χιλιάδες, το Βέλγιο έχει έκταση 30.530 km2, πληθυσμό 11 εκατομμύρια 400 χιλιάδες, το Ισραήλ έχει έκταση 27.814 km2, πληθυσμό 8 εκατομμύρια 161 χιλιάδες, Η Ελβετία έκταση 41.285 km2, πληθυσμό 8 εκατομμύρια 610 χιλιάδες, το Λουξεμβούργο έκταση 2.586km2 πληθυσμός 462 500, και η Τουρκία έκταση 782 563 km2 με πληθυσμό 81 εκατομμύρια.

Το κατά κεφαλήν εισόδημα αυτών των χωρών είναι: Λουξεμβούργο 115.536, Ελβετία 81.161 , Ισραήλ 47.728, Ολλανδία 53.228, Αυστρία 51.334 , Βέλγιο 46.696, Μάλτα 45.165, Τουρκία 9405 δολάρια ΗΠΑ.

Το σύστημα έκανε την κοινωνία να μοιάζει με το ίδιο. Όλοι νοιάζονται για το πώς θα εξασφαλίσουν τα προς το ζην της ημέρας, Ο καθένας για τον εαυτό του.

Και όλο αυτό γίνεται εις βάρος του μέλλοντος της κοινωνίας και της χώρας.

Η Τουρκία και το μέλλον όσων κατοικούν σ’ αυτή τη χώρα αλλά και των επόμενων γενεών, είναι στα χέρια εκείνων που εμπορεύονται το μέλλον τους για να συνεχίζουν την λεηλασία και την πολυτελή ζωή τους. Κι όμως, ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας βρίσκεται δίπλα σε αυτόν τον διεφθαρμένο οργανισμό που αντιπροσωπεύει το σκοτάδι για τις μελλοντικές γενιές! Και αυτό το κάνουν για ένα ψυγείο, για λίγα ζυμαρικά, ζάχαρη, μερικές σακούλες κάρβουν, και ορισμένοι για να εξασφαλίσουν μόνιμη εργασία. Έτσι δωροδοκείται η κοινωνία και στηρίζει αυτό το διεφθαρμένο σύστημα.

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης

Πηγή: ahvalnews.com

infognomonpolitics.gr

Ο Ερντογάν προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα

Από
anixneuseis
-
0

Η ελληνοτουρκική διαμάχη και η επίσκεψη του Γερμανού υπ. Εξωτερικών Χάικο Μάας στα δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου. Ακόμη μια αναφορά στην κατάργηση της κυπριακής χρυσής βίζας.

    
Zypern Militärübung im Mittelmeeer (picture-alliance/dpa/Griechisches Verteidigungsministerium)

Το Spiegel αναφερόμενο στην ελληνοτουρκική διαμάχη γράφει για τη στάση των δυο χωρών: «Η διαμάχη είναι περισσότερο συμβολική, καθώς υπάρχουν πιθανώς μόνο μικρές ποσότητες αερίου στα επίμαχα ύδατα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και να μην είναι καθόλου κερδοφόρα. Ωστόσο, τόσο η τουρκική όσο και η ελληνική πλευρά έχουν αναδείξει το θέμα με την εθνικιστική τους ρητορική. Δεν είναι πλέον ζήτημα νομικών ζητημάτων, αλλά εθνικής κυριαρχίας. Ο Ερντογάν προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα στέλνοντας  το Oruc Reis να πραγματοποιήσει σεισμικές έρευνες. “Στη Μεσόγειο, η Τουρκία δεν παλεύει μόνο για πρώτες ύλες, αλλά και για την υπεροχή στην περιοχή”, δηλώνει η Ίλκε Τοϊγκιούρ, ειδικός σε θέματα Τουρκίας στο ισπανικό ινστιτούτο Elcano Royal Institute. Ο Ερντογάν, πιστεύει, είναι επίσης πιθανό να αντιδρά στην πίεση του υπερεθνικιστή κυβερνητικού εταίρου MHP, ο οποίος ζητά σκληρή στάση απέναντι στην Αθήνα».

Και το άρθρο καταλήγει: «Οι πρόσφατες διενέξεις καθιστούν απίθανο να επιλυθεί γρήγορα η σύγκρουση. Αντ’ αυτού, οι Ευρωπαίοι και η Τουρκία βρίσκονται για άλλη μια φορά σε τροχιά σύγκρουσης. Ο υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας ακύρωσε ανεπιφύλακτα ένα προγραμματισμένο ταξίδι στην Άγκυρα και ζήτησε τον τερματισμό των προκλήσεων και αντ αυτού επισκέφθηκε την Κύπρο και την Ελλάδα. “Ο Ερντογάν έχει δημιουργήσει μια κατάσταση, στην οποία όλες οι πλευρές μόνο να χάσουν μπορούν “, δήλωσε ο πρώην διπλωμάτης Ίλγκεν».

Ο Μάας σε Κύπρο και Ελλάδα

Συνέντευξη Τύπου των υπΕξ Μάας-Χριστοδουλίδη Συνέντευξη Τύπου των υπΕξ Μάας-Χριστοδουλίδη

Η Frankfurter Allgemeine Zeitung σε ρεπορτάζ της αναφέρεται στην επίσκεψη του Χάικο Μάας σε Κύπρο και Ελλάδα και σημειώνει: «Κατά την άποψη του υπουργού Εξωτερικών Χάικο Μάας, η Τουρκία υπονομεύει την εμπιστοσύνη στις σχέσεις της με την ΕΕ μέσω δράσεων όπως η αναζήτηση φυσικού αερίου σε αμφιλεγόμενες περιοχές του Αιγαίου. Ο Μάας δήλωσε την Τρίτη στη Λευκωσία, μετά από συνομιλίες με τον Κύπριο ομόλογό του, Νίκο Χριστοδουλίδη, ότι η πρόσφατη αποστολή του τουρκικού ερευνητικού πλοίου Oruc Reis κοντά στα ελληνικά νησιά είναι ‘το αντίθετο στα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης”.

Και η εφημερίδα συνεχίζει: «Ο Μάας και η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ προσπαθούν εδώ και εβδομάδες να επιλύσουν την κλιμακούμενη διαμάχη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σχετικά με ιδιοκτησιακές αξιώσεις και εκμετάλλευση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Μέχρι στιγμής όμως οι προσπάθειές τους δεν οδήγησαν σε μια διαρκή εκτόνωση της κρίσης».

Η Süddeutsche Zeitung επισημαίνει για το ίδιο θέμα: «Ο Χάικο Μάας συνειδητά ακύρωσε την επίσκεψή του στην Άγκυρα. Ως εκ τούτου, η αποστολή στη Λευκωσία και στη συνέχεια στην Αθήνα άλλαξε δραστικά. Το κύριο μέλημα τώρα είναι να παραμείνουν Κύπριοι και Έλληνες στην ίδια γραμμή. Όλες οι πλευρές θα πρέπει να «εργαστούν για μια λογική σχέση γειτονίας», προειδοποιεί. Σε τελική ανάλυση, η γεωγραφία στην Ανατολική Μεσόγειο δεν θα αλλάξει, όπως λέει. “Η Τουρκία θα παραμείνει γείτονας της Ελλάδας και της Κύπρου.” Ο Μάας δεν προχωράει πολύ περισσότερο στις προειδοποιήσεις του προς Έλληνες και Κύπριους – κάτι που έχει επίσης σχέση με την αντιφατική στάση των γερμανικών προσπαθειών. Από τη μία πλευρά, η γερμανική κυβέρνηση βλέπει τον εαυτό της σε ρόλο διαμεσολαβητή, σε αντίθεση με τη Γαλλία για παράδειγμα, η οποία παίρνει σαφώς το μέρος των Ελλήνων. Από την άλλη πλευρά, ο Μάας δεν έχει άλλη επιλογή από το να διαβεβαιώσει τους συναδέλφους του στη Λευκωσία και την Αθήνα, ως Ευρωπαίος για την “πλήρη αλληλεγγύη” της Γερμανίας, ως “προεδρεύουσας του Συμβουλίου της ΕΕ”».

Τέλος στις χρυσές κυπριακές βίζες

Τέλος στα χρυσά κυπριακά διαβατήρια Τέλος στα χρυσά κυπριακά διαβατήρια

Τέλος, η Südddeutsche Zeitung αναφέρεται επίσης και στο θέμα του τερματισμού χορήγησης χρυσής βίζας από την κυπριακή κυβέρνηση μετά από σκάνδαλο διαφθοράς που αποκαλύφθηκε. Η εφημερίδα γράφει: «Εδώ και καιρό θεωρείται πιθανό ότι η Κομισιόν θα κινήσει διαδικασίες κατά της Κύπρου, της Μάλτας και της Βουλγαρίας σχετικά με τα προγράμματα βίζας. Όλοι ήξεραν σε ποιον αναφερόταν, όταν η πρόεδρος της Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν μιλώντας  «για την κατάσταση της Ένωσης» στα μέσα Σεπτεμβρίου δήλωσε ότι δεν δέχεται πλέον παραβιάσεις του κράτους δικαίου. ‘Ανεξάρτητα από το εάν πρόκειται για την υπεροχή του δικαίου της Ένωσης, την ελευθερία του Τύπου, την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης ή την πώληση” χρυσών διαβατηρίων’, δήλωσε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν: “Οι ευρωπαϊκές μας αξίες δεν είναι προς πώληση!”»

Μαρία Ρηγούτσου

DW

Η δημιουργία του άξονα Ινδία-Ισραήλ-ΗΑΕ ως μέσο ανάσχεσης της Κίνας και του επεκτατικού Ισλάμ-Αναγκαία η διασύνδεση με Κύπρο-Ελλάδα-Γαλλία

Από
anixneuseis
-
0
Xωριανόπουλος Άγγελος

Όπως έχουμε αναφερθεί και σε προηγούμενη ανάρτηση του Infognomonpolitics ο εν διαμορφώσει άξονας ανάσχεσης της Κίνας Ισραήλ-Ινδία-Γαλλία βρίσκεται σε όλο και συνεχώς ευρύτερη συνεργασία. Ο άξονας αυτός ως υποκατάστατος του Γερμανοτουρκικού σπεύδει ν εκδιώξει τον Κινεζικό BRI από την Ευρασία και τα εγγύς ευρασιατικά ύδατα, περιορίζοντας παράλληλα τον Τουρκικό-Πακιστανικό Ισλαμικό επεκτατισμό σε Κεντρική Ασία, Βόρεια Αφρική και Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Εν μέσω ελληνοτουρκικής κρίσης η οποία θα κριθεί σε όρους γενικότερης ισχύος μεταξύ των κρατών και όχι σε αμιγούς όρους δικαίου, η Ελλάδα οφείλει να εκμεταλλευτεί την στροφή των Κρατών του Κόλπου προς μία αντιτουρκική πολιτική και να συνδεθεί με τον προαναφερθέν άξονα, αντλώντας ουσιαστική ισχύ σε θέματα εξοπλισμού, τεχνολογίας, εμπορίου και ενέργειας.

Με την εξομάλυνση των δεσμών μεταξύ του Ισραήλ και των ΗΑΕ , αλλά και δεδομένης της μακρόπνοης συνεργασίας με την Ινδία σε πληθώρα πεδίων, Ισραήλ-Ινδία-ΗΑΕ θα μπορούσαν να σχηματίσουν ένα τριμερές μπλοκ στη Δυτική Ασία, συνεργαζόμενα σε τομείς άμυνας, τεχνολογίας, εμπορίου, ενέργειας, πληροφοριών και Ισλαμικής ανάσχεσης.

Ο Ισραηλινός πρεσβευτής στην Ινδία Ρον Μάλκα δήλωσε στους EurasianTimes – Ένα τριμερές σύμφωνο μεταξύ της Ινδίας, του Ισραήλ και των ΗΑΕ βρίσκεται στα σκαριά. Οι ευρείας κλίμακας δεσμοί της Ινδίας τόσο με το Ισραήλ όσο και με τα ΗΑΕ είναι ένας παράγοντας που μπορεί να διαμορφώσει αυτή την τριμερή συνεργασία.”

Πρότεινε ότι το μελλοντικό τριμερές σύμφωνο μεταξύ τριών εθνών φέρνει τις βέλτιστες πρακτικές του να δημιουργήσει μία νέα εποχή στον τεχνολογικό και επιχειρηματικό τομέα. “Η Ινδία έχει πολλά δυνατά σημεία και της παρουσιάζεται μια τεράστια ευκαιρία. Τα ΗΑΕ μπορούν να φέρουν επενδύσεις και το Ισραήλ μπορεί να φέρει επί του σκάφους καινοτομία, τεχνολογία και μία διασύνδεση με χώρες της Ευρώπης.

Εν τω μεταξύ, το Ισραήλ και τα ΗΑΕ συνεχίζουν να εμβαθύνουν τους «νέους επίσημους» δεσμούς τους. Μια νεοσυσταθείσα διαδικτυακή πλατφόρμα για την έναρξη μιας πιθανής σύνδεσης μεταξύ ΗΑΕ και ισραηλινών επιχειρήσεων έχει ήδη τραβήξει πάνω από 2.000 μέλη. Εάν οι αρχικές έρευνες ήταν ως επί το πλείστον από Ισραηλινούς επενδυτές, αυτές τις μέρες η πλειοψηφία είναι από τα ΗΑΕ, σύμφωνα με εκθέσεις του GulfNews.

“Οι Εμίρηδες ψάχνουν να δουν πώς μπορούν να εισέλθουν στην ισραηλινή αγορά, είτε πρόκειται για επενδυτικές ευκαιρίες, προμήθεια αγαθών και υπηρεσιών-τεχνολογίας, είτε για επενδύσεις στην ανάπτυξη υποδομών”, δήλωσε ο Ντόριαν Μπαράκ, συνιδρυτής του Επιχειρηματικού Συμβουλίου ΗΑΕ-Ισραήλ.

Δεν είναι μόνο οι Εμίρηδες που θέλουν να μπουν στο χώρο και να κάνουν το κομμάτι τους ανοίγοντας μια ολοκαίνουργια αγορά για τα συμφέροντά τους. Ακόμη και οι ινδικές εταιρείες δομικών υλικών, με δραστηριότητες στη Μέση Ανατολή, ψάχνουν να επεκταθούν στο Ισραήλ συνεργαζόμενες με μια τοπική εταιρεία.

Νωρίτερα, ο Ινδός υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων S. Jaishankar είχε δηλώσει ότι η εξομάλυνση των δεσμών μεταξύ Ισραήλ και ΗΑΕ έχει ανοίξει ”πολλές επιχειρηματικές ευκαιρίες” ενώ παράλληλα αναπτύσσονται δεσμοί και με το Abu Dhabi.

Η Ινδία και τα ΗΑΕ, ανέφερε, έχουν “ταχέως αναπτυσσόμενη σχέση”. Πρόσθεσε, “Τα ΗΑΕ είναι κεντρικής σημασίας για την εκτεταμένη γειτονιά της Ινδίας. Βλέπουμε τα ΗΑΕ στο σταυροδρόμι του διεθνούς εμπορίου. Καθώς η Σιγκαπούρη βρίσκεται στην Ανατολή, τα ΗΑΕ είναι στη Δύση.”

Το 2015, ο Ναρέντρα Μόντι έγινε ο πρώτος Ινδός πρωθυπουργός που επισκέφθηκε τα ΗΑΕ εδώ και 34 χρόνια. Αργότερα το 2017, ο Σεΐχης Mohammad Bin Zayed Al Nahyan, ο Διάδοχος του Αμπού Ντάμπι, ήταν ο κύριος καλεσμένος στους εορτασμούς της Ημέρας της Δημοκρατίας της Ινδίας. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων έξι ετών, p.m. Modi έχει επισκεφθεί τα ΗΑΕ τρεις φορές.

Με πληροφορίες από: GulfNews, Eurasiantimes, indiamonitor

infognomonpolitics.gr

Άρθρο-κόλαφος των ΝΥΤ για Ερντογάν: «Είναι διαταραγμένη προσωπικότητα – Πώς θα τον σταματήσουμε»

Από
anixneuseis
-
2

Ο Γάλλος φιλόσοφος Μπερνάρ Ανρί Λεβί και ο πρόεδρος της οργάνωσης «JFK–Justice for Kurds» Τόμας Κάπλαν καταδικάζουν την επιθετικότητα της Τουρκίας.

Την επιθετικότητα της Τουρκίας κατά των Κούρδων της Συρίας, αλλά και τη γενικότερη προκλητική της στάση απέναντι στη Δύση και τα πολλαπλά μέτωπα που έχει ανοίξει, καταδικάζουν ο Γάλλος φιλόσοφος Μπερνάρ Ανρί Λεβί και ο πρόεδρος της οργάνωσης «JFK–Justice for Kurds» Τόμας Κάπλαν

Οι δυο τους υπογράφουν δισέλιδη καταχώρηση που δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση των Νew York Times υπό τον τίτλο: «Ήρθε η ώρα να τα χαλάσουμε με τον Ερντογάν», κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τις πολεμοχαρείς διαθέσεις του Τούρκου προέδρου που απειλούν τα συμφέροντα της Δύσης.

Αναφορά και στα ελληνοτουρκικά

«Από την Κύπρο έως τη Λιβύη, από τα νησιά του Αιγαίου έως τη Συρία, από το Ιράκ έως το Λίβανο, από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη έως τις μακρινές ακτές της Ερυθράς θάλασσας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ενισχυμένος από τη στρατιωτική του συμμαχία με το Κατάρ, συνιστά μια απειλή για την περιοχή», αναφέρεται στην ανακοίνωση τη JFK.

Επίσης στην πρώτη σελίδα, υπάρχουν αποσπάσματα δηλώσεων του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν, ενδεικτικά της επιθετικότητάς του, μεταξύ των οποίων:

«Δεν υπάρχει κάποια δύναμη που μπορεί να σταθεί εμπόδιο στη χώρα μας» και «Δεν θα διστάσουμε να θυσιάσουμε μάρτυρες σε αυτήν τη μάχη – είναι οι λαοί της Ελλάδας, της Γαλλίας κάποιων χωρών της βόρειας Αφρικής και του Κόλπου έτοιμοι να κάνουν τέτοιες θυσίες;».

«Πώς θα σταματήσουμε τον Ερντογάν»

Στην ιστοσελίδα του Justice for Kurds, υπάρχει εκτεταμένο άρθρο των Μπερνάρ Ανρί Λεβί και Τόμας Κάπλαν, όπου ζητούν από τη Δύση να περιορίσει τον Ερντογάν, χαρακτηρίζοντάς τον «διαταραγμένη προσωπικότητα».

«Ο αυταρχικός πρόεδρος της Τουρκίας θέτει σε κίνδυνο τα συμφέροντα της Δύσης… Στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν οι Γάλλοι Λαμαρτίνος και ο Σατωβριάνδος είχαν εξουσία, η Τουρκία ήταν γνωστή ως «ο ασθενής της Ευρώπης».

Δύο αιώνες αργότερα, η Τουρκία είναι αυτή που με γρήγορους ρυθμούς αρρωσταίνει την Ευρώπη – και όχι μόνο την γηραιά ήπειρο, αλλά και την ευρύτερη Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή.

Τα συμπτώματα της νέας ασθένειας είναι γνωστά: η αιματηρή εισβολή στη βόρεια Συρία, η καταστολή της Δημοκρατίας στη δυτική Λιβύη, η αντιπαράθεση με την Κύπρο και τώρα με την Ελλάδα ανοιχτά του Καστελόριζου, ο πόλεμος που έχει ενορχηστρώσει μεταξύ Αζερμπαιτζάν και της μικροσκοπικής δημοκρατίας της Αρμενίας, και τα πρόσφατα σχόλια του Ερντογάν στους Τούρκους βουλευτές ότι «η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη μας».

Για να μην αναφέρουμε τη μοναδική προσωπικότητα (εντάξει, τη διαταραγμένη προσωπικότητα…) του ανθρώπου που, μέχρι νεωτέρας, ενσωματώνει αυτόν τον εκρηκτικό συνδυασμό.

Το πραγματικό ερώτημα είναι τι μέσα διαθέτει η Δύση για τον περιορισμό της τουρκικής απειλής.

Βλέπουμε τρία, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα:

1. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Στην πραγματικότητα, είναι από το 1952. Και γνωρίζουμε ότι η συνθήκη του ΝΑΤΟ δεν περιέχει καμία διάταξη για την αποπομπή ενός μέλους.

Αλλά αυτός είναι ένας λόγος για να αποδεχτούμε παθητικά την εγγύτητα με ένα καθεστώς που, στο Κουρδιστάν, σκοτώνει τους πιο αξιόπιστους συμμάχους μας στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους ; Δεν είμαστε υποχρεωμένοι τουλάχιστον να εξετάσουμε το ζήτημα του διπλού παιχνιδιού που παίζεται από μια χώρα που αποκτά μαχητικά F-16 από τις Ηνωμένες Πολιτείες και αντιπυραυλικά συστήματα S-400 από τη Ρωσία;

Και δεν θα πρέπει να αποφύγουμε να σπρώξουμε τη χώρα στην αγκαλιά του Πούτιν όταν μπορούμε να δούμε πολύ καλά ότι οι επιθέσεις φιλίας της Άγκυρας πολλαπλασιάζονται όχι μόνο με τον Πούτιν αλλά και με τον αντίπαλο του ΝΑΤΟ, τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) ;

Η Τουρκία πρέπει να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ. Το λιγότερο που πρέπει να κάνουμε είναι να της υπενθυμίσουμε αυστηρά τα άρθρα 1 και 2 της Συνθήκης, τα οποία δεσμεύουν τα μέλη να «διευθετήσουν οποιαδήποτε διεθνή διαφορά στην οποία ενδέχεται να εμπλακούν με ειρηνικά μέσα».

2. Η σημερινή πολεμοχαρής και αυταρχική Τουρκία έχει έναν άλλο βίαιο σύμμαχο που χρηματοδοτεί τις προκλήσεις της, όπως όταν, το καλοκαίρι του 2018, ο Ερντογάν κράτησε όμηρο τον Αμερικανό πάστορα Andrew Brunson και οι αμερικανικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν σε βάρος της απειλούσαν να βυθίσουν το τουρκικό νόμισμα. Αυτός ο σύμμαχος είναι το Κατάρ. Και, ειρωνικά, η ίδια η αμερικανική κυβέρνηση που επέβαλε αυτές τις κυρώσεις ανακοίνωσε πρόσφατα, ότι θα προσφέρει στο Κατάρ το πολυπόθητο καθεστώς ενός «μεγάλου μη NATO-ικού συμμάχου…». Θυμηθείτε, ότι το καθεστώς αυτό παρέχει ευνοϊκή πρόσβαση στον στρατιωτικό εξοπλισμό του Πενταγώνου και στις τεχνολογίες που το συνοδεύουν. Και να θυμάστε ότι επωφελούνται από αυτήν την κατάσταση σήμερα χώρες όπως το Ισραήλ, η Αυστραλία, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν, η Νέα Ζηλανδία και η Ουκρανία.

Μήπως το Κατάρ που κάνει συμπαιγνία με την Άγκυρα, για να αποσταθεροποιήσει την Αίγυπτο, τορπιλίζει την ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ του Άμπου Ντάμπι και της Ιερουσαλήμ, και υποστηρίζει τις πολεμικές προσπάθειες της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, αξίζει μία θέση σε αυτή το συμμαχία;»

Όταν συνειδητοποιήσετε τον ρόλο που δεν σταμάτησε ποτέ να παίζει το Κατάρ, ακόμη και όταν φιλοξενεί μια από τις μεγαλύτερες αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις της περιοχής, για να αποφύγει τις διεθνείς κυρώσεις κατά του Ιράν, δεν είναι παράλογο να συνάψει μία συμμαχία που σίγουρα θα καταχραστεί, εάν οι σχέσεις με την Τουρκία χειροτερεύσουν;

Και πώς δεν θα μπορούσαμε να ελπίζουμε, ωστόσο, ότι τα τελευταία ηγετικά « μυαλά» στην Ουάσινγκτον θα καθυστερήσουν μια απόφαση , που ελήφθη βιαστικά και μπορεί να δώσει μόνο φτερά στον Οθωμανό δικτάτορα που μοιράζεται με τον Πούτιν την περίφημη τιμή του να είναι δημόσιος εχθρός Νο. 1 των δημοκρατιών;

Ένα μήνυμα προς τον επόμενο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών: Αν θέλετε να συγκρατήσετε την Τουρκία, φύγετε από το Κατάρ.

3. Και τέλος υπάρχει το ζήτημα της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είμαστε καν σίγουροι αν το ζήτημα υπάρχει στο μυαλό των ευρωπαίων ηγετών. Ωστόσο, η διαδικασία προσχώρησης, που ξεκίνησε το 2005, παραμένει ενεργή. Δεκαέξι κεφάλαια μιας διαπραγμάτευσης που αποτελείται, νόμιμα, από 32, έχουν ανοίξει και, με μία εξαίρεση, παραμένουν ανοιχτά.

Αφήνοντας στην άκρη τα 3 δισ. ευρώ που πήρε με εκβιασμούς για τους μετανάστες η Τουρκία από την ΕΕ, η Άγκυρα λαμβάνει κάθε χρόνο εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για βοήθεια.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι κανείς στην Ευρώπη δεν πιστεύει πραγματικά σε αυτή τη διαδικασία και είναι μια από τις παρεκκλίσεις, ή ίσως μέρος της αδράνειας, για την οποία είναι γνωστή η γραφειοκρατία της ΕΕ.

Δεν μπορούμε όμως να πούμε το ίδιο για την Τουρκία. Για οποιονδήποτε διαβάζει τον χάρτη του κόσμου με τα μάτια των παν-τουρκικών, νεο-χεττιτικό και νεο-βυζαντινών ιδεολόγων που δίνουν το ιδεολογικό πλαίσιο στο νεο-Οθωμανικό όραμα του Ερντογάν και που βλέπουν την Ευρώπη σαν μια γη προς κατάκτηση – όπως ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, ο Μωάμεθ ο Πορθητής ή ο Ισμαήλ Εμβέρ Πασάς – το ζήτημα έχει μια τελείως διαφορετική, συμβολική ανάγνωση.

Δεν κατανοούμε γιατί δίνουμε στην Άγκυρα το δώρο αυτού του συμβολισμού. Θα ήταν αυτοκτονία να συνεχίσουμε να αφήνουμε τους λύκους να βάζουν πόδι στις ανοιχτές πόρτες της Ένωσης, έτσι ώστε να μπορέσει να την κατακρημνίσει πιο εύκολα.

Μια πόρτα πρέπει να είναι κλειστή ή ανοιχτή, είπε ο Τσώρτσιλ στον Ισμέτ Ινονού τον Ιανουάριο του 1943. Ανάμεσα στις αξίες τις Ευρώπης και τη συμφωνία που είχε υπογράψει με τους Ναζί πριν δύο χρόνια, ο Τούρκος πρόεδρος είχε αναγκαστεί να επιλέξει. Έτσι πρέπει να μιλάμε στον Ερντογάν σήμερα. Έτσι θα τον κρατήσουμε υπό έλεγχο.»

newpost.gr

Washington Examiner: ΗΠΑ και ΕΕ να κλιμακώσουν έναντι της Άγκυρας

Από
anixneuseis
-
1

Tom Rogan

Μέσω της αποστολής πλοίου ενεργειακών ερευνών στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Ελλάδας, ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απέδειξε ότι απαιτούνται κυρώσεις εις βάρος του.

Είναι προφανές ότι ο Ερντογάν προκαλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση να ανταποκριθεί στις απειλές της για κυρώσεις. Μετά την προηγούμενη έρευνα του Oruc Reis τον Αύγουστο, ο Τούρκος ηγέτης συμφώνησε να κρατήσει το πλοίο στο λιμάνι ώστε να διευκολύνει το διάλογο με την ΕΕ και την Ελλάδα. Αλλά τα κίνητρά του δεν ήταν αλτρουιστικά. Αναγνωρίζοντας ότι οι ενέργειες της Τουρκίας είναι ασύμβατες με τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, η ΕΕ είχε απειλήσει με κυρώσεις εάν συνεχιστούν οι έρευνες του Ερντογάν. Ο Ερντογάν, για κάποιο διάστημα, φάνηκε να τείνει προς συμβιβασμό. Ωστόσο, αυτή η νέα έρευνα αποδεικνύει ότι ο Ερντογάν επέλεξε να διπλασιάσει την κλιμάκωση.

Το κεντρικό μέλημα εδώ είναι η πεποίθηση του Ερντογάν ότι μπορεί να καταστρέψει την ευρωπαϊκή ασφάλεια ατιμώρητα. Όπως και με την πολιτική του απέναντι στη σύγκρουση Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν, ο Ερντογάν βλέπει μια σύγκρουση με την Ελλάδα ή την απειλή της ως μέσο για την προώθηση των συμφερόντων του. Η λογική του είναι τελικά αυτοκρατορικής φύσης. Αποφασισμένος να χτίσει μια νεοοθωμανική αυτοκρατορία με επίκεντρο τον σουνιτικό ισλαμισμό, ο Ερντογάν βλέπει τη δημόσια υποταγή των ανταγωνιστών του ως καύσιμο στην ατζέντα κληρονομιάς του. Μισητή από τους Τούρκους εθνικιστές, η Ελλάδα παρουσιάζει μοναδική απήχηση σε αυτό το θέμα. Ο Ερντογάν φαίνεται να χρησιμοποίησε το πρόσχημα μιας διπλωματικής επίλυσης αυτής της κρίσης, προκειμένου μόνο να κάνει την Ελλάδα και την ΕΕ να φαίνονται απελπισμένες για συμβιβασμό και αμοιβαία αδύναμες.

Δεν πρέπει να επιτραπεί στον Ερντογάν να επιτύχει σε αυτό το παιχνίδι

Προχωρώντας εντός των εδαφικών δικαιωμάτων και των ενεργειακών αποθεμάτων ενός άλλου ευρωπαϊκού έθνους και συναδέλφου-συμμάχου του ΝΑΤΟ, ο Ερντογάν υποβαθμίζει ένα κεντρικό δόγμα της διεθνούς τάξης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το να επιτραπεί η επιτυχία του αυτοκρατορικού του παιχνιδιού θα ήταν να δεχτούμε ότι το ευρωπαϊκό εδαφικό απαραβίαστο δεν έχει πλέον σημασία. Χρειάστηκαν δύο τρομεροί πόλεμοι και μια αντιπαράθεση του Ψυχρού Πολέμου για να διατηρηθεί αυτή η ιερή αρχή.

Και η αρχή πρέπει να διατηρηθεί. Εξάλλου, διακυβεύονται περισσότερα εδώ από την αποσταθεροποιητική δραστηριότητα του Ερντογάν. Εάν του επιτρεπόταν να προχωρήσει ανεξέλεγκτα, η Δύση θα προκαλούσε νέα επίθεση όχι μόνο από τον Ερντογάν αλλά και από άλλους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του Βλαντιμίρ Πούτιν. Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι ο Πούτιν βλέπει τη συμπίεση της Μεσογείου από τη Λιβύη και τη Συρία ως έναν τρόπο υπονόμευσης της νότιας πλευράς του ΝΑΤΟ.

Με τη σειρά της, η ΕΕ πρέπει τώρα να κινηθεί έγκαιρα για να επιβάλει κυρώσεις στον Ερντογάν. Η ΕΕ θα πρέπει να βρει φανερή αμερικανική υποστήριξη. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν βασικό στρατηγικό συμφέρον να διατηρήσουν τη συμμαχία τους με την Τουρκία, αυτό δεν μπορεί να γίνει εις βάρος της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Ούτε μπορεί να έρθει με το κόστος της θυσίας ενός άλλου Αμερικανού συμμάχου, της Ελλάδας. Για να είμαστε σίγουροι, οι ΗΠΑ και η ΕΕ έχουν ζητήματα σημαντικών διαφορών. Αλλά όπως και με την Κίνα και τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, η θαλάσσια σταθερότητα της Μεσογείου πρέπει να διατηρηθεί.

Ο Ερντογάν πρέπει να τιμωρηθεί. Αν κλιμακώσει περαιτέρω την κατάσταση αυτή, οι ΗΠΑ και η ΕΕ πρέπει να κλιμακώσουν μαζί του.

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: washingtonexaminer/infognomonpolitics.gr

Τρεις αυταρχικοί ηγέτες μάχονται για τη Μέση Ανατολή

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr

  • του Gideon Rachman

Οι ηγέτες της Ρωσίας, της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας αναζητούν δύναμη και εμπλέκονται σε επικίνδυνα παιχνίδια. Η διπλωματία των προσωπικών σχέσεων, η προθυμία για χρήση βίας και γιατί τελικά ρυθμιστής θα είναι το… ψυγείο.

Δημοσιεύθηκε: 14 Οκτωβρίου 2020 – 08:03

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν έχουν πολλά κοινά. Οι ηγέτες της Ρωσίας της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας είναι εθνικιστές με περιφερειακές φιλοδοξίες. Είναι αυταρχικοί ηγέτες που έχουν συγκεντρώσει πάνω τους τις εξουσίες και υπήρξαν ανελέητοι  στην εγχώρια πολιτική αντιπολίτευση. Και είναι άνθρωποι που παίρνουν ρίσκο και ευχαρίστως χρησιμοποιούν στρατιωτική δύναμη.

Αυτοί οι τρεις ισχυροί άνδρες πιστεύουν επίσης στη διπλωματία των προσωπικών σχέσεων. Σαν τους «νονούς» της μαφίας, μπορεί να είναι τη μια μέρα οι καλύτεροι φίλοι και την επόμενη οι χειρότεροι εχθροί. Αυτό έχει σημασία, διότι τα συχνά αντικρουόμενα συμφέροντά τους υποδαυλίζουν τις συγκρούσεις σε μια μεγάλη περιοχή, από τη Μέση Ανατολή μέχρι τη βόρεια Αφρική και τον Καύκασο. Αν οι αντιπαλότητές τους ξεφύγουν, τότε οι πολίτες θα υποφέρουν.

Η σχέση μεταξύ του κ. Πούτιν και του κ. Ερντογάν είναι ιδιαίτερα περίεργη. Οι πρόεδροι της Ρωσίας και της Τουρκίας έχουν στηρίξει αντίπαλες πλευρές σε τρεις περιφερειακές συγκρούσεις, στη Συρία, στη Λιβύη και τώρα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Κάποιες φορές, συγκρούστηκαν άμεσα, οι Τούρκοι κατέρριψαν ρωσικό μαχητικό πάνω από τη Συρία το 2015. Τούρκοι στρατιώτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια αεροπορικών επιδρομών στη Συρία, στις αρχές του έτους, από συριακές δυνάμεις που στηρίζει η Μόσχα.

Εν τούτοις, οι ηγέτες της Ρωσίας και της Τουρκίας διατηρούν μια επιφυλακτική φιλία. Εξοργίζοντας τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, η Τουρκία επέλεξε να αγοράσει αντιαεροπορικούς πυραύλους S-400 από τη Ρωσία. Όταν ο κ. Ερντογάν παρά λίγο να ανατραπεί με την απόπειρα πραξικοπήματος το 2016, ο κ. Πούτιν έσπευσε να προσφέρει στήριξη, ενώ οι ΗΠΑ παρέμειναν σιωπηρές.

Ο λόγος είναι ότι οι δυο πρόεδροι ενστικτωδώς καταλαβαίνουν πως ο λόγος για τον οποίον συνδέονται μεταξύ τους, είναι ο λόγος για τον οποίον αλληλοσυγκρούονται. Και οι δυο είναι αντιαμερικάνοι αυταρχικοί ηγέτες που επιδιώκουν να επεκτείνουν την επιρροή τους στο κενό εξουσίας που δημιούργησε ο μειωμένος ρόλος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Είναι πρόθυμοι να ενεργήσουν την ώρα που η ΕΕ κινείται στο περιθώριο.

Ο κ. Πούτιν και ο κ. Ερντογάν δεν είναι οι μόνοι φιλόδοξοι, ισχυροί ηγέτες που κονταροχτυπιούνται για επιρροή στην κοινή γειτονιά τους. Ένας τρίτος παίκτης-κλειδί είναι ο πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν –ο διάδοχος του θρόνου και de facto ηγέτης της Σαουδικής Αραβίας- που είναι πολύ πιο ευθυγραμμισμένος με την Ουάσινγκτον.

Η προθυμία για χρήση βίας –στο εσωτερικό και στο εξωτερικό- συνδέει και τους τρεις. Ο κ. Πούτιν προσάρτησε την Κριμαία το 2014, επενέβη στη Συρία το 2015 και εξουσιοδότησε σειρά μυστικών επιχειρήσεων (black-ops), περιλαμβανομένης της φερόμενης απόπειρας δολοφονίας του Αλεξέι Ναβάλνι, του πιο επικίνδυνου εγχώριου πολιτικού αντιπάλου του. Ο πρίγκηπας Μοχάμεντ έχει εξαπολύσει πόλεμο στη Υεμένη, έχει κάνει αποκλεισμό στο Κατάρ και έχει αναλάβει την ευθύνη ως Σαουδάραβας ηγέτης της δολοφονίας του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι το 2018, αν και αρνείται πως είχε προσωπική ανάμειξη.

Ο κ. Ερντογάν έχει στείλει Τούρκους στρατιώτες στη Συρία και στη Λιβύη και κινδυνεύει με μια ακόμα στρατιωτική σύγκρουση στην ανατολική Μεσόγειο, με την Ελλάδα –ενώ ταυτόχρονα παρέχει στρατιωτική στήριξη στο Αζερμπαϊτζάν, στη μάχη του με την Αρμενία. Στο εσωτερικό, ο Τούρκος πρόεδρος φυλακίζει όλο και περισσότερους πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους και ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σε κάποιον βαθμό αυτοί οι τρεις ηγέτες έχουν εμπλακεί σε έναν αγώνα μηδενικού αποτελέσματος. Η στηριζόμενη από την Τουρκία κυβέρνηση της Λιβύης μάχεται κατά των ανταρτών που στηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία και τη Ρωσία. Η στήριξη της Τουρκίας στο Κατάρ και στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, και η εγγύτητά της με το Ιράν, εξοργίζουν τη Σαουδική Αραβία.

Η σχέση Σαουδικής Αραβίας-Ρωσίας είναι πιο περίπλοκη. Ο κ. Πούτιν βοήθησε στην αποκατάσταση του πρίγκηπα Μοχάμεντ, μετά τη δολοφονία Κασόγκι, με το περιβόητο «high-five» στη σύνοδο των G20 το 2018. Όμως οι ηγέτες των δυο χωρών ήρθαν σε άσχημη αντιπαράθεση για τις τιμές του πετρελαίου νωρίτερα φέτος.

Γενικότερα, όμως, οι τρεις ηγέτες μπόρεσαν να διαχειριστούν τις συγκρούσεις τους. Η Ρωσία και η Τουρκία μπορεί αν βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας –αλλά οι πιο επείγουσες προτεραιότητές τους είναι συμβατές. Για τον κ. Ερντογάν, είναι το να σταματήσει την εδραίωση ενός ασφαλούς Κουρδικού θύλακα εντός της Συρίας. Για τη Ρωσία, είναι να αποτρέψει την πτώση του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ.

Όμως αυτοί οι προσεκτικά ισορροπημένοι διακανονισμού μπορεί εύκολα να χαλάσουν. Μετά από δυο εβδομάδες μαχών, οι Ρώσοι μεσολάβησαν για εκεχειρία στη σύγκρουση μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας για το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Αλλά η ειρήνη είναι εύθραυστη, ήδη υπάρχουν αναφορές για νέες συγκρούσεις και, ενώ η Τουρκία στηρίζει ολόψυχα το Αζερμπαϊτζάν, η Ρωσία έχει αμυντική συμφωνία με την Αρμενία. Η Μόσχα είναι απίθανο να ανεχθεί την μακροπρόθεσμη επέκταση της Τουρκικής επιρροής σε πρώην Σοβιετικά εδάφη.

Και οι τρεις ηγέτες έχουν επίσης να βρουν εύθραυστες ισορροπίες μεταξύ της ξένης παρέμβασης και της εσωτερικής σταθερότητας. Όταν ο κ. Πούτιν προσάρτιζε την Κριμαία, οι Ρώσοι αστειεύονταν πως είχαν να αντιμετωπίσουν το δίλημμα τηλεόραση ή ψυγείο. Το ψυγείο ήταν άδειο, αλλά η τηλεόραση γεμάτη με ειδήσεις ενθουσιαστικών στρατιωτικών νικών. Η δημοφιλία του κ. Πούτιν εκτινάχθηκε μετά την επιτυχία στην Κριμαία. Όμως, καθώς η οικονομία αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες και ο εθνικιστικός πυρετός έχει υποχωρήσει, έχει να αντιμετωπίσει μια νέα δυσαρέσκεια, την οποία δημιουργούν τα άδεια ψυγεία.

Ο κ. Ερντογάν έχει να αντιμετωπίσει παρόμοιο πρόβλημα. Οι στρατιωτικές περιπέτειες της Τουρκίας ενισχύουν τη δημοφιλία του σε μια περίοδο οικονομικής αδυναμίας. Αλλά οι μικροί πόλεμοι στο εξωτερικό μπορούν μελλοντικά να θεωρηθούν ως σπατάλη πόρων, ιδιαίτερα αν αρχίσουν να «πηγαίνουν στραβά».

Ο πρίγκηπας Μοχάμεντ έχει μια εκδοχή του ιδίου διλήμματος. Η απόφασή του να εξαπολύσει πόλεμο στην Υεμένη ενθουσίασε πολλούς νεαρούς σαουδάραβες. Αλλά δεν υλοποιήθηκε η «γρήγορη νίκη» και η οικονομία της Σαουδικής Αραβίας αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα λόγω των χαμηλών πετρελαϊκών τιμών.

Καθώς οι οικονομίες τους αντιμετωπίζουν δυσκολίες, και οι τρεις ηγέτες χρειάζονται περισσότερο από ποτέ να επιδείξουν δύναμη στο εξωτερικό. Ο κίνδυνος συγκρούσεων μεταξύ τους αυξάνεται.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Ρωσικοί πονοκέφαλοι από Nord Stream 2, Λευκορωσία και… Covid-19

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/stratfor

Οι αντιδράσεις και οι τρικλοποδιές στην ολοκλήρωση του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream 2. Γιατί η κρίση στη Λευκορωσία αναμένεται να φέρει τον Λουκασένκο πιο κοντά στη Ρωσία. Οι μεγάλες προκλήσεις για τη δημοφιλία του Κρεμλίνου.

Δημοσιεύθηκε: 14 Οκτωβρίου 2020 – 08:02 

Εντάσεις αναφορικά με την ολοκλήρωση του αγωγού αερίου Nord Stream 2 αναμένει το δ’ τρίμηνο το Stratfor, στις προβλέψεις του για την περιοχή της Ευρασίας, καθώς η Gazprom επιδιώκει την επανέναρξη της κατασκευής και οι απειλές αμερικανικών και ευρωπαϊκών κυρώσεων θέτουν εν αμφιβόλω το μέλλον του εγχειρήματος.

Η κατασκευή του αγωγού αερίου έχει ανασταλεί από τα τέλη του 2019 μετά τις αρχικές κυρώσεις των ΗΠΑ, ενώ η αναμενόμενη επέκταση των κυρώσεων αυτών από το Κογκρέσο θα μπορούσε να καταστήσει αδύνατη την έναρξη της λειτουργίας του project. Κατά τη διάρκεια του τριμήνου που διανύουμε, η Gazprom μπορεί να επιχειρήσει να τελειώσει την κατασκευή του αγωγού, αλλά η περιορισμένη πρόσβαση σε πλοία για την τοποθέτηση αγωγών και την υποστήριξη, σημαίνει πως ο φυσικός αγωγός είναι απίθανο να ολοκληρωθεί εντός του τριμήνου.

Η στήριξη της Γερμανίας για το έργο μπορεί να μειωθεί, αναλόγως του αποτελέσματος των εκλογών για την ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος, καθώς οι υποψήφιοι έχουν αντίθετες απόψεις για τις σχέσεις της Γερμανίας με τη Ρωσία. Η εφαρμογή διευρυμένων αμερικανικών κυρώσεων κατά του Nord Stream 2 θα μπορούσαν επίσης να κλονίσουν τη γερμανική θέση, καθώς θα στοχεύουν αρχές που επικυρώνουν τη λειτουργία του αγωγού.

Η μετεκλογική κρίση στη Λευκορωσία θα φέρει τον Λουκασένκο πιο κοντά στη Ρωσία

Η κυβέρνηση της Λευκορωσίας υπό την ηγεσία του προέδρου Αλεξάντρ Λουκασένκο θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τη θέση της αυξάνοντας ταυτόχρονα την εξάρτησή της από τη Μόσχα, κατά τη διάρκεια του δ’ τριμήνου. Το κίνημα της αντιπολίτευσης στη Λευκορωσία έχει δείξει σημαντική επιμονή και πιθανότατα θα μπορέσει να συνεχίσει τις αντιδράσεις παρά την αναμενόμενη μείωση της ικανότητάς του να κινητοποιεί μαζικές διαδηλώσεις.

Ο Λουκασένκο, στο μεταξύ, θα επιδιώξει να αποκαταστήσει τη νομιμότητά του μέσω της ορατής στήριξης της Ρωσίας και περιορισμένων εγχώριων πολιτικών μεταρρυθμίσεων. Τέτοιες μεταρρυθμίσεις, περιλαμβανομένου ενός πιθανού δημοψηφίσματος για το Σύνταγμα, μπορεί να μην υλοποιηθούν εντός του τριμήνου και δεν αναμένεται να φέρουν πραγματική απελευθέρωση της πολιτικής της Λευκορωσίας.

Οι σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη της θα συνεχίσουν να επιδεινώνονται, έχοντας πιθανότατα ως αποτέλεσμα μια αντιστροφή των οικονομικών σχέσεων που επεδίωκε η Λευκορωσία να διευρύνει την τελευταία δεκαετία. Αντιθέτως, οι εσωτερικές προκλήσεις του Λουκασένκο θα τον οδηγήσουν πιο κοντά στη Ρωσία και η αρχική εφαρμογή στενότερης οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης μεταξύ των δυο χωρών μπορεί να συμβεί εντός του επόμενου τριμήνου.

Αυξανόμενες προκλήσεις για τη δημοφιλία του Κρεμλίνου

Οι πραγματικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στη χώρα θα γίνουν πιο εμφανείς κατά τη διάρκεια του τριμήνου και θα τροφοδοτήσουν τη δυσαρέσκεια της πολιτικής ελίτ της Μόσχας. Καθώς οι ανησυχίες για την εξάπλωση της Covid-19 θα μειώνονται, η πιθανότητα αυτή η δυσαρέσκεια να εκδηλωθεί υπό τη μορφή διαδηλώσεων θα αυξηθεί κατά τη διάρκεια του δ’ τριμήνου.

Ο οικονομικός μαρασμός της ρωσικής μεσαίας τάξης θα τροφοδοτήσει την αυξανόμενη αντιπολιτευτική δραστηριότητα, καθώς η χώρα εισέρχεται στο τελευταίο έτος πριν τις προγραμματισμένες για τον Σεπτέμβριο του 2021 εκλογές στη Δούμα. Δεδομένων των περιορισμένων προβλημάτων στις περιφερειακές εκλογές κατά τη διάρκεια του 2019 και 2020, το Κρεμλίνο αναμένεται να διευρύνει την αναστολή της αντιπολιτευτικής δραστηριότητας προκειμένου να προστατεύσει τη θέση του κόμματος της Ενωμένης Ρωσίας στη Δούμα.

Ο συνδυασμός της καταπίεσης δραστηριοτήτων και οικονομικών δυσκολιών, όμως, θα μπορούσε να γυρίσει «μπούμερανγκ» και να δώσει ακόμα περισσότερη τροφή στον αντιπολιτευτικό ακτιβισμό, ιδιαίτερα στις ανατολικές περιοχές της Ρωσίας όπου η δύναμη του Κρεμλίνου είναι ήδη η ισχνότερη.

euro2day.gr/stratfor

1...2,3932,3942,395...3,036Σελίδα 2,394 από 3,036