Αρχική Blog Σελίδα 2386

Θέλουμε ή δεν θέλουμε την Χάγη;

Από
anixneuseis
-
0

Καρυώτης Θεόδωρος
Καρυώτης Θεόδωρος

285
Θέλουμε ή δεν θέλουμε την Χάγη;, Θεόδωρος Καρυώτης

 

Έχω κουραστεί να γράφω για το Δίκαιο της Θάλασσας για τέσσερις δεκαετίες, αλλά αποφάσισα να σχολιάσω άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Infognomon Politics. Ο συγγραφέας αναφέρει για την οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και Αλβανία:

«Δεύτερον, στη Χάγη είναι βέβαιο ότι θα “συγκρουστούν” πια μετωπικά οι διαφορετικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις των δύο χωρών ως προς την οριοθέτηση. Στη Συμφωνία του 2009 το εκατέρωθεν προβλεφθέν θαλάσσιο “όριο πολλαπλών χρήσεων” ακολουθούσε πιστά τη μέση γραμμή και κατά την οριοθέτηση ελήφθησαν πλήρως υπόψη όλα τα ελληνικά νησιά της περιοχής, επί των θαλασσίων ζωνών των οποίων δόθηκε πλήρης επήρεια.

»Η αρχή αυτή, της μέσης γραμμής/ίσης απόστασης, είναι διατυπωμένη στον Ν. 4001/2011 (αρ. 156) και συνιστά τη μεθοδολογία που η ελληνική πλευρά προκρίνει νομικά στις διαφορές της, ωστόσο, το ΑΣΔ (Αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο) αν και επιβεβαίωσε φυσικά ότι η εφαρμογή της είναι συμβατή με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, τόνισε ότι δημιουργεί παραταύτα ένα άδικο αποτέλεσμα για την Αλβανία, διότι είναι αντίθετη με την αρχή της ευθυδικίας (principle of Equity), η οποία έπρεπε να τύχει in concreto πρακτικής υλοποίησης στην περίπτωση Ελλάδας-Αλβανίας».

Τώρα που η κυβέρνηση αποφάσισε να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την οριοθέτηση των ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Αλβανία, έχει ξεσηκωθεί μια ομάδα πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων και κάποιων που δεν γνωρίζουν καν που βρίσκεται η Χάγη και εισηγούνται αφ’ υψηλού να μην πάμε στην Χάγη, γιατί όχι μόνο θα χάσουμε, αλλά εάν ακολουθήσει προσφυγή μας στην Χάγη και για την διαφορά μας με την Τουρκία, η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου θα είναι παρόμοια με αυτή της ελληνοαλβανικής διαφοράς, άρα και σε αυτή την περίπτωση κινδυνεύουμε να χάσουμε, με ζημιά των εθνικών μας συμφερόντων. Βλέπω από τώρα τα σχόλια στις εφημερίδες μας:«Ο Κυριάκος έδωσε περισσότερα στην Αλβανία από ό,τι η Ντόρα το 2009!»

Συμπεραίνουν, επομένως, ότι δεν πρέπει να εναποθέσουμε καμιά διαφορά μας στην Χάγη και να συνεχίσουμε να τσακωνόμαστε με την Αλβανία και την Τουρκία στο διηνεκές. Όπως είναι γνωστό έχουμε θαλάσσια σύνορα με έξι κράτη. Μέχρι στιγμής έχουμε προχωρήσει σε μιάμιση οριοθέτηση. Μια με την Ιταλία και μισή με την Αίγυπτο. Έτσι χρειάζεται να κάνουμε άλλες τεσσερισήμισι, με την Τουρκία, την Κύπρο, την Λιβύη, την Αλβανία και άλλη μισή με την Αίγυπτο.

Θα ήθελα να τονίσω εδώ ότι η μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο εγκυμονεί πολλούς κινδύνους. Οι Κύπριοι υποψιάζονται ότι οι Αιγύπτιοι θέλουν να οριοθετήσουν την ΑΟΖ τους με την Τουρκία ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού. Έτσι θα αποκόψουν μια για πάντα τις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου.

Τι προβλέπει το Σύνταγμα των Θαλασσών του 1982

Ένα από τα τουρκικά επιχειρήματα που καταρρίπτει η UNCLOS είναι αυτό της “φυσικής προέκτασης” της υφαλοκρηπίδας. Η Τουρκία πολλές φορές έχει ισχυρισθεί ότι τα ελληνικά νησιά στο ανατολικό Αιγαίο κείνται πάνω στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, μια και αυτή δεν είναι τίποτε άλλο παρά η γεωλογική φυσική προέκταση της Μικράς Ασίας (Ανατολίας). Όμως, με την νέα UNCLOS, η υφαλοκρηπίδα δεν φέρει πλέον την σφραγίδα του γεωλογικού φαινομένου, αλλά ορίζεται σαν μια θαλάσσια ζώνη, τα όρια της οποίας καθορίζονται από την απόστασή τους από τις ακτές με προβλεπόμενο μέγιστο πλάτος, εκτός ορισμένων περιπτώσεων, τα 200 ν.μ.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, εν προκειμένω, προσφέρει ένα επιπλέον επιχείρημα κατά της Τουρκίας, γιατί στην απόφασή του για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ της Λιβύης και της Μάλτας αναφέρει:

«Εφόσον η εξέλιξη του δικαίου επιτρέπει σε ένα Κράτος να ισχυρίζεται ότι η υφαλοκρηπίδα που του ανήκει, μπορεί να επεκτείνεται μέχρι 200 μίλια από την ακτή του, ανεξάρτητα από τα γεωλογικά χαρακτηριστικά που αντιστοιχούν στον βυθό και στο υπέδαφός του, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να αποδοθεί κάποιος ρόλος στους γεωλογικούς ή στους γεωφυσικούς παράγοντες μέσα σ’ αυτή την απόσταση, είτε για να επικυρώσουν τον νομικό τίτλο του ενδιαφερόμενου Κράτους, είτε για να τους χρησιμοποιήσουν για την οριοθέτηση των διεκδικήσεων του».

Όπως σωστά αναφέρει ο Ε. Γούναρης: «Είναι απαράδεκτο και χωρίς καμία νομική βάση στο διεθνές δίκαιο όταν κάποιες ηπειρωτικές χώρες μονοπωλούν την φυσική προέκταση σε βάρος των νησιών άλλων χωρών, έχοντας υπόψη τους την επέκταση των δικαιωμάτων τους στην υφαλοκρηπίδα που βρίσκεται πέρα από αυτά τα νησιά ή μεταξύ αυτών των νησιών και των ακτών των παραπάνω ηπειρωτικών χωρών».

Μια “δίκαιη λύση” – “Πάει” η μέση γραμμή…

Όσον αφορά το θέμα των ειδικών περιστάσεων,που κατά την Τουρκία που δικαιολογούν ρύθμιση διαφορετική από την μέση γραμμή, η Άγκυρα επικαλείται το άρθρο 6 της Σύμβασης της Γενεύης, που ως εξαίρεση της μέσης γραμμής προβλέπει τις ειδικές περιστάσεις. Παρόλον ότι η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης που τις καθιερώνει, τα επιχειρήματά της αποσκοπούν στην άρνηση υφαλοκρηπίδας στα νησιά του Αιγαίου με βάση τις αρχές της “καλής πίστης”, της “καλής γειτονίας” και της “δικαιοσύνης”. Αλλά, όπως επισημαίνει ο καθηγητής Ροζάκης:

«…οι ειδικές περιστάσεις –που αποτελούν την εξαίρεση στην ακέραιη εφαρμογή μιας μέσης γραμμής, με βάση μέτρησης τις ακτές των νησιών– δεν δικαιολογούν ούτε την μετάθεση της μέσης γραμμής από το Ανατολικό Αιγαίο στο Κεντρικό Αιγαίο (όπως έκανε η Τουρκία), ούτε μια επίλυση της διαφοράς ex aequo et bono, όπου πια ο κανόνας ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα θα μπορούσε ολοκληρωτικά να αγνοηθεί».

Πάντως η ελληνική πλευρά έχει αντιληφθεί ότι η Σύμβαση του 1982 για την οριοθέτηση της ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας, μεταξύ κρατών των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή απέναντι, δεν την ευνοεί απόλυτα. Γιατί ενώ στη Σύμβαση της Γενεύης η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ορίζεται με την μέθοδο της μέσης γραμμής και της ίσης απόστασης, στην νέα Σύμβαση του 1982 το Άρθρο 83, που αναφέρεται σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, δεν ορίζει μέθοδο οριοθέτησης. Πιο συγκεκριμένα, οι δύο πρώτες παράγραφοι του άρθρου 83 αναφέρουν τα ακόλουθα:

  1. H οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Κρατών με απέναντι ή παρακείμενες ακτές θα πραγματοποιείται κατόπιν συμφωνίας με βάση το διεθνές δίκαιο, όπως αναφέρεται στο ‘Άρθρο 38 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου, για την επίτευξη μιας δίκαιης λύσης.
  2. Αν δεν μπορεί να επιτευχθεί σ’ ένα λογικό χρονικό πλαίσιο συμφωνία, τα ενδιαφερόμενα Κράτη θα προσφεύγουν στις διαδικασίες που προβλέπονται στο Μέρος XV (της Σύμβασης). Όσον αφορά την οριοθέτηση της ΑΟΖ η UNCLOS επαναλαμβάνει στο άρθρο 74 ακριβώς ό,τι προβλέπεται στο παραπάνω άρθρο 83 για την υφαλοκρηπίδα.

Από τα άρθρα αυτά καταδεικνύεται ότι η οριοθέτηση ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας πρέπει να γίνεται με κοινή συμφωνία για να επιτευχθεί “μια δίκαιη λύση”. Αν αυτό δεν επιτευχθεί εντός ευλόγου χρόνου, τα ενδιαφερόμενα μέρη επιζητούν την επίλυση της διαφοράς με τα ειρηνικά μέσα που περιγράφει ο Χάρτης του ΟΗΕ, δηλαδή μεσολάβηση, συμβιβασμό, διαιτησία, δικαστική ρύθμιση ή ό,τι άλλο. Αλλά η μέση γραμμή που αναφερόταν στην Σύμβαση του 1958 σαν μια ενδεικνυόμενη λύση, δεν μνημονεύεται πια στην Σύμβαση του 1982.

Δύο επιλογές 

Συνέχεια slpress.gr

The Richest Family in Every U.S. State

Από
admin
-
0
HOME LIFE

By Max DeNike, updated on October 29, 2020
50 Slides 

America’s richest families are taking the whole idea of “born with a silver spoon” to another level. These clans aren’t just rich, they’re filthy stinking rich.

Many made their fortunes through excellent investments or by getting into an industry at the perfect time (i.e., oil and natural gas drilling in the 1960s and ’70s). Others were big players in fashion, food production or healthcare, and in recent years, tech and the internet have created oodles of new money. But while it was mostly one family member who created the initial wealth — some of whom started with a mere $250 loan and turned it into $5 billion — many heirs have taken their pieces of the pie and created even more riches.

No matter what they’ve done with their money, there’s no doubt these families will be wealthy for quite a long time.

NEXT

France-Turkey showdown: A battle to shape the regional order

Από
anixneuseis
-
0

Alain Gabon
30 October 2020 13:34 UTC | Last update: 1 day 15 hours ago
In addition to a dispute over resources in the Mediterranean Sea, the two countries are at odds over Syria, Libya, refugees and religious affairs
Relations have deteriorated between Turkish President Recep Tayyip Erdogan and French President Emmanuel Macron over a variety of regional issues (AFP)

The rapid deterioration in relations between France and Turkey has recently seen President Recep Tayyip Erdogan call for a boycott of French goods over President Emmanuel Macron’s defence of the display of cartoons of the Prophet Muhammad.

Prior to the most recent diplomatic spat, the two Nato members faced each other in a standoff in the Mediterranean.

After Turkey deployed naval vessels to accompany its seismic research ship seeking hydrocarbon resources in the Eastern Mediterranean, France accused it of violating Greek and Cypriot waters, calling for EU sanctions. Ankara initially refused to pull out and threatened retaliation against any nation that would attack its ships, while Paris deployed jets and warships to deter Ankara, while arming Greece through generous (and very opportunistic) weapons sales.

Because its own claims and needs have been disregarded by the international community… Turkey has been forced to try to strike its own bilateral agreements

Before the recent escalation, tensions had eased. Turkey withdrew its exploration ships in mid-September, the EU declined to pass sanctions against Turkey, and Greece and Turkey announced a “military deconfliction mechanism” to avoid accidental clashes at sea.

Turkey remained on notice and under threat of future sanctions should it persist in its “aggressive” behaviour and “unilateralist” enterprises. Despite that sword of Damocles, Erdogan announced in mid-October that he was sending an exploration vessel back to resume the search in the Mediterranean, defying EU threats.

Turkey’s search for energy resources in this part of the Mediterranean has predictably been presented by French media and President Macron himself as “inadmissible behaviour” and “provocations” on the part of a rogue leader – which has by now become routine treatment for everything Erdogan does or says.

In France, Erdogan-bashing has become a national sport, and an outlet through which a deeply Islamophobic society (its government elites included) self-righteously expresses fear and detestation of Islam and Muslims under the alibi of “fighting Islamism,” which is wrongly equated with “jihadist” terrorism (seen in deadly attacks outside a church in Nice and the killing of a French teacher).

Yet, contrary to what is being suggested, Turkey is not violating international law; it never signed the 1982 UN Convention on the Law of the Sea, by which signatory states can claim a 200-nautical-mile area as their exclusive economic zone (EEZ) to exploit the resources contained therein. Such international conventions cannot be forced on states that never signed them.

Fierce competition

Given that gas reserves in the Eastern Mediterranean are estimated at 3.5 trillion cubic meters (large enough to power the US for a decade), the region has become the object of overlapping claims and fierce competition to secure energy rights for the rest of the century, with each country understandably wanting a piece of the pie.

Turkey – which imports more than 90 percent of its oil and natural gas, and has a growing population and economy – has been eager, like all nations, to secure much-needed natural resources. Yet, it has largely been excluded from the intense rounds of multilateral and bilateral diplomatic negotiations, and the resulting deals and agreements (in particular among Greece, Cyprus, Egypt, Italy, Lebanon and Israel), which are carving up those resources right under Turkey’s nose.

Why Turkey is making friends in West Africa

Read More »

Because its own claims and needs have been disregarded by the international community, and in particular by the EU and regional Mediterranean states, Turkey has been forced to try to strike its own bilateral agreements, so far with only minimal success – most notably with Libya – while using its own definition of its EEZ.

Amid competing claims and counter-claims, and contested delineations of maritime zones that often overlap each other (as with the Turkish-Libyan corridor, parts of which are located on Greek and Cypriot EEZs), these nations are now accusing each other of violations of rights and sovereignty.

Despite its great isolation, with only the Libyan Government of National Accord (GNA) and northern Cyprus on its side, Turkey’s grievances, needs and claims are perfectly legitimate, and the international community should recognise them as valid. But there is little chance this will happen.

Worsening animosity

Most notably, the Greek claim that all of its myriad Aegean islands must be entitled to the same exclusive perimeter and maritime jurisdiction as Greece’s mainland is an aberration. As Greece possesses hundreds of islands, many of which sit just off the Turkish coast, this means that Turkey would be stripped of maritime rights, boxed in on its continental shelf.

Only a new round of diplomatic negotiations, potentially at the International Court of Justice, on the status of the Aegean Sea – one that would include Turkey and recognise the legitimacy of its claims and needs – could stop these escalating crises in the Mediterranean.

Even before the latest disputes, the ever-worsening animosity between Erdogan and the last three French presidents resulted from a years-long accumulation of contention and policy divergence. This has involved rival political and geostrategic ambitions in the MENA region, but increasingly in Europe as well, as illustrated recently by Turkey’s intervention in the Armenia-Azerbaijan conflict.

Ankara sent the exploration vessel Oruc Reis to disputed waters on 10 August (AFP)
Ankara sent the exploration vessel Oruc Reis to disputed waters on 10 August (AFP)

The growing list of grievances include the Syrian war, where Turkish forces attacked Kurdish combatants who sided with the West against the Islamic State; the Libyan conflict, where France supports warlord Khalifa Haftar and Turkey backs the internationally recognised government; the refugee crisis, which Erdogan has instrumentalised as a bargaining chip with Europe; and Turkey’s purchase from Russia of sophisticated weapons systems, fuelling accusations that it is betraying its Nato allies.

Other issues include Turkey’s conversion of the Hagia Sophia back into a mosque, criticised all over Europe and beyond as (what else?) a “provocation”; and Erdogan’s alleged “interference” in France’s affairs, with the Turkish president regularly accused of trying to use the Turkish diaspora to “export his own brand of Turkish Islam”.

‘Islamist’ menace

Each time, without nuance or a second of self-examination, Erdogan is cast as an “aggressor” representing an “Islamist” menace to world peace. But nowhere better than in the Libya conflict can Macron’s hypocrisy be observed, as he blames Erdogan for “interfering” in Libya while apparently taking for granted the legitimacy of his own interventionism.

Two other crucial moments help to explain Erdogan’s growing impatience with what he sees as France’s bullying behaviour. The first is the sabotage by former French president Nicolas Sarkozy of Turkey’s bid for EU membership, a prospect in which Turks and Erdogan himself had enormously invested.

That night, a lot of things changed with respect to Erdogan’s understanding of his ‘Nato allies’ and EU ‘partners’

The rejection of Turkey as a possible EU member became a major theme of Sarkozy’s successful 2007 campaign, one saturated with Islamophobic undertones. Turkey’s hopes were effectively killed for good in 2011, when Sarkozy forcefully reasserted his determined opposition to Turkey’s membership. This was long before Erdogan’s “autocratic turn,” which started only in 2013 (the Gezi Park protests were key).

The second moment was the July 2016 coup attempt. That crucial night, Erdogan was able to observe the complete, and complicit, passivity of his alleged Nato partners, including France – none of whom lifted a finger to help Turkey’s legitimate government and democracy, but rather made vague statements about restoring calm. That night, a lot of things changed with respect to Erdogan’s understanding of his “Nato allies” and EU “partners”.

Rival ambitions

The current France-Turkey showdown is also part of competing attempts to restructure the regional order in the short-to-medium term.

For a long time, France has wanted to turn the EU into a major force in the Mediterranean, or at least put an end to its dramatic loss of influence and power. Macron now appears to believe that the time has come for the EU, led by France, to step in and seize the historic window of opportunity opened by the retreat of the traditional “world cop” – the US – from that region.

Libya crisis: How France is thwarting peace

Read More »

But Macron’s project to restore France’s historical role as a major power in the Mediterranean and Arab world conflicts with Turkey’s expansionism (including in Africa, France’s backyard), and its transformation from using soft power to, increasingly, hard power.

Yet, these rival ambitions largely cancel out, or at the very least contain, each other. Neither France nor Turkey has the means to realise their ambitions, and both are largely isolated in their respective hegemonic expansionism.

Macron’s repeated efforts to push his EU allies into presenting a unified front against Erdogan have gained little traction. In addition, the US will likely return to the region after the near-certain victory of Democratic candidate Joe Biden in next week’s election.

France and Turkey have been intensely involved in restructuring the regional order around two rival coalitions: one bringing together Turkey, Libya’s GNA and Qatar, and the other – far more powerful – comprising Saudi Arabia, the UAE, Bahrain, Egypt, Israel and the US, backed by France.

The success of the second hegemonic axis, dominated by the most brutal and repressive regimes in the region, would end hopes for democracy and popular self-determination across the region. It would durably seal the fate of Palestine, too – which seems to be one of its long-term goals.

The views expressed in this article belong to the author and do not necessarily reflect the editorial policy of Middle East Eye.

Alain Gabon
Dr. Alain Gabon is Associate Professor of French Studies and Chair of the Department of Foreign Languages & Literatures at Virginia Wesleyan University in Virginia Beach, USA. He has written and lectured widely in the US, Europe and beyond on contemporary French culture, politics, literature and the arts and more recently on Islam and Muslims. His works have been published in several countries in academic journals, think tanks, and mainstream and specialized media such as Saphirnews, Milestones. Commentaries on the Islamic World, and Les Cahiers de l’Islam. His recent essay entitled “The Twin Myths of the Western ‘Jihadist Threat’ and ‘Islamic Radicalisation ‘” is available in French and English on the site of the UK Cordoba Foundation.

French frigate closely follows Turkish research vessels’ activities in East Med

Από
anixneuseis
-
0

BY DAILY SABAH WITH AFP

 ISTANBUL DIPLOMACY
OCT 30, 2020 2:25 PM GMT+3
French Navy soldiers work at the tactical operation center on board of the French warship stealth frigate La Fayette, Oct. 26, 2020. (AFP Photo)
French Navy soldiers work at the tactical operation center on board of the French warship stealth frigate La Fayette, Oct. 26, 2020. (AFP Photo)

AFrench frigate cruising the tense Eastern Mediterranean waters has been closely following the activities of Turkey’s seismic research vessels, which have been conducting gas exploration activities in the region, recent footage has revealed.

The recent footage of the French frigate La Fayette released by Agence France-Presse (AFP) shows that a dozen officials working in the vessel scan radar screens through the dark. Among the red squares showing the positions of vessels at sea, two Turkish exploration ships stand out, the Oruç Reis and Barbaros.

France has since August deployed more assets in the Eastern Mediterranean, amid the escalating tensions between NATO members Turkey and Greece over conflicting claims to hydrocarbon resources in the Eastern Mediterranean and overlapping views on the extent of their continental shelves.

Ankara accuses Athens of pursuing maximalist policies in the Eastern Mediterranean and underlines that its maritime claims constituted a violation of Turkey’s sovereign rights. Ankara has also said energy resources near the island of Cyprus must be shared fairly between the Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC) and the Greek Cypriot administration.

NATO has set up a hotline to help the Greek and Turkish militaries avoid accidental clashes and Germany has been leading a diplomatic outreach.

But Greece and the Greek Cypriot administration, with strong backing from France, have been calling for tougher action. The EU leaders are due to return to the issue at their next summit.

With President Emmanuel Macron pledging “non-negotiable solidarity” for Greece and the Greek Cypriot administration, La Fayette took part in August maneuvers with Greece and the Greek Cypriot administration to show a united European front against Ankara.

“Our primary mission is to observe everything that happens, to offer our chiefs and the political authorities our own understanding of the situation,” said the ship’s group operations leader, Lieutenant Mathieu.

The screens pick up a British warship in Limassol, the Greek Cyprus, Russians off the Syrian coast and Turkey’s Oruç Reis on a disputed energy exploration mission between the Greek islands of Kastellorizo and Rhodes, overriding protests from Athens.

There’s also Turkey’s Barbaros, carrying out seismic explorations southwest of the island of Cyprus, escorted by two civilian vessels to protect its huge cables fitted with underwater microphones.

“They’ve lightened their presence these last weeks. We are checking that it won’t increase again at one stage or another,” said Captain Sebastien Martinot, the ship’s commander.

On such a mission, “we shed a light on a zone where more than ever we need clear facts to be able to make judgments, avoid mistakes and not rely on rumor, social networks, or even the information from our allies,” he stressed.

During three months at sea, “We have never monitored the Turks as much”, said leading rate Lies, stood on the sun-splashed bridge looking out over the Lebanese coast.

“We have come across them so many times we know which ships are protecting them. But we do not intervene, that’s not our role.”

All information gathered daily is sent to the French command of the Mediterranean military zone (CECMED) in Toulon. It is also shared with the international operation Inherent Resolve for Iraq and Syria as well as Europe’s Irini set-up to enforce a U.N. arms embargo on Libya.

However, the data is not shared as systematically with NATO, of which Turkey is a member, the captain admitted.

In summer, Paris temporarily withdrew from the NATO maritime security operation “Sea Guardian” in the Mediterranean, after condemning “extremely aggressive” behavior by a Turkish warship against a French vessel during an attempt to check a cargo ship suspected of carrying arms to Libya. Ankara denied Paris’ claims and demanded an official apology.

dailysabah.com

What motivates Trump to shelter Halkbank and protect Erdoğan?

Από
anixneuseis
-
0
  • David Phillips
  • Nov 01 2020 11:59 Gmt+3
  • Last Updated On: Nov 03 2020 07:06 Gmt+3

The Trump Organization received $14 million in royalty fees for use of Trump’s name on the Trump Towers in Istanbul. Azerbaijani oligarchs also paid millions to the Trump organization for a beauty pageant in Baku. A recent investigation by MSNBC concluded that the Trump Organization has ownership positions in 119 Turkish companies.

Trump’s efforts to dissuade the Justice Department from prosecuting the state-owned HalkBank are unprecedented. Prosecutors have already determined that HalkBank helped evade US sanctions on Iran.

What motivates Trump to shelter HalkBank?

The Trump Organization owes $431 million, which Trump personally guaranteed. When Trump’s taxes are finally released, don’t be surprised to learn that HalkBank or Turkish businessmen close to Erdogan financed the Trump Organization.

Trump’s conflict of interest has real ramifications for US national security. He invited Turkish armed forces and their jihadist proxies into Northern Syria where they committed heinous crimes against Kurds, Armenians and Syriac Christians. He turns a blind eye as Turkish-backed Islamists slaughtered ethnic Armenians in Nagorno-Karabakh. He’s also silent as Turkish war ships challenge Greece, Cyprus and Israel in the Eastern Mediterranean.

Trump puts his personal interest above US national interests when it comes to US-Turkey relations. Investigators should determine if Trump’s actions are unethical – or criminal.

ahvalnews

XOΛIΓOYNT: Μια ακόμα ταινία υπέρ της παιδεραστίας!

Από
admin
-
0

του Μπράντον Σμιθ*

Σκηνή από την ταινία Cuties (Μικρούλες)

…Με την πάροδο του χρόνου το Χόλιγουντ αποδείχτηκε καταφύγιο επικίνδυνων ανθρώπων. Όχι τόσο διασημοτήτων (αν και πολλές από αυτές πάσχουν από  ναρκισσισμό και αντικοινωνικότητα), αλλά μάλλον ανθρώπων που ελέγχουν την κινηματογραφική  βιομηχανία. Ολο το οικοδόμημα σχεδιάστηκε ως καταφύγιο για υπο-ανθρώπινες τάσεις. Στο παρελθόν δεν το έκρυβαν, αλλά σήμερα φαίνονται να προσέχουν.

Η μηχανή του Χόλιγουντ είναι μια παγίδα βαμπίρ, ένας λαμπρός φάρος που προσελκύει τους ταλαντούχους (ή τουλάχιστον ελπιδοφόρους και έξυπνους) ανθρώπους, τους αποστραγγίζει μια ζωή και τους ξερνάει μόλις τους έχει ξεζουμίσει. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα παιδιά και ο αριθμός των περιπτώσεων κακοποίησης παιδιών σε αυτόν τον τομέα είναι συγκλονιστικός. Εάν επρόκειτο για άλλο τομέα, τα ΜΜΕ θα ήταν σε εγρήγορση μπροστά στον αριθμό των καταδιακαστικών αποφάσεων  και των κατηγοριών. Εάν η βιομηχανία γρήγορης αποκατάστασης είχε τόσες κατηγορίες παιδεραστίας όσες το Χόλιγουντ, τα ΜΜΕ θα έγραφαν χιλιάδες άρθρα ετησίως για να καταγγείλουν την επιδημία κακοποίησης στις αποθήκες των χάμπουργκερ. Αλλά όταν πρόκειται για το Χόλιγουντ, οι παραδοσιακοί δημοσιογράφοι υπερασπίζονται έντονα τους ανθρώπους στην κορυφή και επιτίθενται στους επικριτές ως “θεωρητικούς της συνωμοσίας”.

Η τάση των ψυχοπαθών να βλέπουν τα παιδιά ως τους πιο περιζήτητους στόχους είναι γνωστή. Δεν είναι απαραίτητα πάντα σεξουαλική, μερικές φορές είναι απλώς σωματική ή ψυχική κακοποίηση. Ωστόσο, τα παιδιά είναι μια λιχουδιά για αυτούς. Τι πιο συναρπαστικό για τον κακό να καταστρέψει τη ζωή ενός αγνού και αθώου ατόμου και να του ληστέψει την παιδική του ηλικία;

Μόνο τα τελευταία χρόνια η παιδεραστία στο Χόλιγουντ αντιμετωπίστηκε με μεγαλύτερη  σοβαρότητα από το ευρύ κοινό. Οι ελίτ του Χόλιγουντ που κυριαρχούν στις κορυφαίες εταιρικές θέσεις είναι οι προμηθευτές και οι ελεγκτές της αμερικανικής πολιτιστικής έκφρασης για σχεδόν έναν αιώνα, αλλά σπάνια υπόκεινται σε ενδελεχή έλεγχο. Ήταν οι δικές τους ενέργειες που δημιούργησαν το πρόσφατο λαϊκό κίνημα για τον τερματισμό της οργανωμένης κακοποίησης παιδιών.

Οι ψυχοπαθείς καθοδηγούνται από νοσηρές και στριμμένες επιθυμίες, αλλά επίσης καθοδηγούνται από μια απεγνωσμένη ανάγκη να «αποδείξουν» ότι η υπόλοιπη κοινωνία είναι τόσο κακή ή τόσο συγκεχυμένη που της χρειάζεται ένα καλό «τίναγμα». Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες αδυναμίες τους, καθώς τους οδηγεί σε λάθη και σε αποκάλυψη της πραγματικής τους φύσης.

Η καινούρια απόπειρα

Ερχόμαστε λοιπόν στην ταινία “Cuties [Μικρούλες]” της Netflix ..

Ξαναείδα μερικά μέρη αυτής της ταινίας, μαζί με κάποιες δραματικές σκηνές για να πάρω μια καλή ιδέα για το συνολικό περιεχόμενο, καθώς και μερικά αποσπάσματα των διαβόητων σκηνών που προκάλεσαν οργή στο κοινό. Και, μπορώ να πω χωρίς καμιά αμφιβολία ότι αυτή η ταινία είναι στην πραγματικότητα παιδική πορνογραφία, όπως ορίζεται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Μια προειδοποίηση: Δεν σας συνιστώ να παρακολουθήσετε αυτήν την ταινία, αλλά αν το κάνετε, να ξέρετε ότι το περιεχόμενο είναι πραγματικά συνταρακτικό.

Στην ταινία Baby Burlesque η Σίρλεϊ Τεμπλ, πριν κλείσει τα 5 (!), υποδύθηκε ρόλο ενήλικης «απελευθερωμένης» γυναίκας. Χαρακτήρισε αργότερα την ταινία  «κυνική εκμετάλλευση της παιδικής μας αθωότητας»!

Εάν έχετε ακούσει στα μεγάλα ΜΜΕ ότι η αντίδραση σε αυτήν την ταινία ήταν «υπερβολική» και μέρος μιας «δεξιάς συνωμοσίας»· ε λοιπόν, σας λέω ότι σας λένε ψέματα. Ενώ διατηρώ τη θέση μου ότι το Qanon είναι μια ανοησία, ένα ψυχολογικό παιχνίδι που έπεσε έξω σε κάθε πρόβλεψη που έκανε, δεν χρειάζεται να λατρεύετε το Q για να δείτε την προσπάθεια καθιέρωσης της παιδεραστίας με αφορμή το “Cuties”.

Τα επιχειρήματα που προβάλλονται από τα MME, επικεντρωμένα κυρίως στην κοινωνική δικαιοσύνη, αποκάλυψαν την πραγματική τους θέση στο θέμα του κακού και είναι όλα υπέρ! Για άλλη μια φορά, η σκληρή πολιτική αριστερά παρουσιάζει την πραγματική της φύση όταν πρόκειται για την υπεράσπιση έργων τρομερού περιεχομένου. Τα ΜΜΕ το υπαινίχθηκαν σε προηγούμενες παρουσιάσεις, όπως η αριστερή εκπομπή Salon και ένα άρθρο που δημοσίευσαν για την υπεράσπιση της παιδεραστίας, γραμμένο από έναν αυτοανακηρυγμένο παιδόφιλο. Το επιχείρημά τους; Ότι η παιδεραστία πρέπει να αντιμετωπίζεται με περισσότερη ενσυναίσθηση, αρκεί οι παιδεραστές να μην ενεργούν υπό το κράτος των ορμών τους. Το Salon απέσυρε αργότερα το άρθρο, αλλά άλλα ΜΜΕ υποστήριξαν ότι έπρεπε να παραμείνει.

Αρχικά, οι επικριτικές του τρέιλερ της ταινίας “Cuties” έγιναν δεκτοί με χλευασμούς από ειδικούς των μέσων ενημέρωσης, τους μόνους που είδαν την ταινία στο σύνολό της. Ισχυρίστηκαν ότι οι επικριτικές δεν είχαν ιδέα για το τι μιλούσαν και ότι το τρέιλερ δεν έφερε το πραγματικό μήνυμα της ταινίας, το οποίο υποτίθεται ότι λέει ότι η σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών είναι “κακή“. Ωστόσο, μετά την κυκλοφορία της ταινίας, έγινε σαφές ότι αυτό ήταν ψέμα.

Μπορείτε να τυλίξετε την παιδική πορνογραφία σε όσες δηλώσεις «τέχνης» και «λόγου» θέλετε, αλλά τελικά, παραμένει παιδική πορνογραφία. Αδιάφορο αν δημιουργήθηκε από δυτικοαφρικανή που μετανάστευσε στη Γαλλία. Οι Αφρικανές μετανάστριες [στμ: Αναφορά στη Γαλλίδα, αφροαφρικανικής καταγωγής σκηνοθέτιδα της ταινίας] μπορούν επίσης να είναι παιδεραστές και ψυχοπαθείς. Και βέβαια, όποιος εκθέτει τα 11χρονα κορίτσια σε αυτό το είδος κινηματογραφικής ταινίας είναι πράγματι ψυχοπαθής.

Οι κινηματογραφικές μέθοδοι και οι γωνίες της κάμερας είναι αυτές που τους προδίνουν, και όποιος έχει μελετήσει κινηματογράφο καταλαβαίνει πώς αυτό λειτουργεί. Τα σεξουαλικά θέματα ταινιών τείνουν να παίρνουν τέτοια μορφή κινηματογραφική ώστε να γοητεύουν και να ξεγελούν.

Παράδειγμα, δέστε την ταινία “Dancing At The Blue Iguana”*** (που μου αρέσει), μια ταινία για την άθλια ζωή των στριπτιζέζ που προσπαθούν να επιβιώσουν στο Λος Άντζελες. Δέστε πως κινείται η κάμερα και, στη συνέχεια, αν μπορείτε να το αντέξετε, συγκρίνετε το με τις σκηνές χορού στο “Cuties“. Η κάμερα είναι η ίδια, αιωρείται πάνω από μέρη του σώματος με ηδονοβλεπτικό τρόπο. Η διαφορά είναι ότι στο “Dancing At The Blue Iguana” παίζουν ενήλικες γυναίκες, όχι κοριτσάκια 11 ετών**.

Συνήθως τα ΜΜΕ υποστηρίζουν ότι το “Cuties”  “βραβεύτηκε” στο Sundance· που σημαίνει ότι αφού οι καλλιτεχνικές ελίτ το εγκρίνουν, τότε είναι κοινωνικά και ηθικά αποδεκτό. Είναι απλώς «πολύ έξυπνο» για να το καταλάβουν οι πληβείοι, έτσι δεν είναι; Είμαι ο ίδιος μακροχρόνιος κινηματογραφόφιλος, και ξέρω πότε βλέπω “τέχνη” και πότε βλέπω εκμετάλλευση, και το “Cuties” είναι απλή και ξεκάθαρη εκμετάλλευση.

Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι ο συνιδρυτής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance ομολόγησε ένοχος για κατηγορίες σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών μόλις πριν από ένα χρόνο. Επειδή, λοιπόν, προβάλλει το Βραβείο Sundance μια ταινία δεν σημαίνει ότι και η παιδεραστία έχει ελευθέρας .

Φυσικά, η ταινία “Cuties” δεν είναι η πρώτη προσπάθεια του Χόλιγουντ να προσπαθήσει να καθιερώσει τη σεξουαλικοποίηση των παιδιών. Το 1932 και το 1933, ακριβώς στην αρχή της Μεγάλης Ύφεσης, ο παραγωγός Jack Hays και ο σκηνοθέτης Charles Lamont κυκλοφόρησαν μια σειρά από τουλάχιστον οκτώ ταινίες που ονομάστηκαν “Baby Burlesque“. Αυτές οι ταινίες περιελάμβαναν πολύ νέους ηθοποιούς, ανάμεσά τους και τη Σίρλεϊ Tέιμπλ πριν γίνει ακριβοπληρωμένη, που έπαιζαν ιστορίες και σκηνές για ενήλικες, ντυμένες με κοστούμια ενηλίκων.

Οι ταινίες ήταν διάχυτες από σεξουαλικότητα, και αν γνωρίζετε την κακοποίηση που υπέστη η Σίρλεϊ Tέιμπλ από τους παραγωγούς του Χόλιγουντ όσο ήταν ηθοποιός, οι ταινίες είναι ακόμη πιο σκοτεινές.

Ο τύπος των ταινιών “Baby Burlesque” ήταν να παρουσιάσει νέους ηθοποιούς σε ενήλικες καταστάσεις και να τις αποκαλεί “παρωδία”. Έτσι, βλέπουμε μια νεαρή Τέιμπλ να παίζει ρόλο μιας πόρνης ντυμένης με τρόπο να αποκαλύψει «ρούχα του δρόμου» και να συζητά την τιμή της. Αργότερα οι ταινίες της Τέιμπλ έδειχναν ένα μικρό παιδί, συνήθως ορφανό, υιοθετημένο από έναν πλούσιο ευεργέτη ή που περνούσε ολόκληρη την ταινία μαζί του. Οι γονείς συνήθως δεν εμφανίζονται στις ταινίες ή σκοτώνονται τραγικά, αφήνοντας το παιδί μόνο και ευάλωτο. Οι χοροί ακόμη και τα τραγούδια στις ταινίες είναι ημι-ερωτικά, της εποχής. Οι σχέσεις μεταξύ παιδιών και ενηλίκων ευεργετών είναι περίεργες και γενικά παρουσιάζονται ως μια σχεδόν ρομαντική αλληλεπίδραση αντί για μια κανονική αλληλεπίδραση ενηλίκου / παιδιού.

Το Χόλιγουντ το κάνει εδώ και πολύ καιρό. Το “Cuties” δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια εκσυγχρονισμένη έκδοση του “Baby Burlesque“.

Για να είμαστε σαφείς, η Netflix δεν έκανε την ταινία, απλώς χρηματοδότησε τη διανομή. Το διαφημιστικό τους τρέιλερ για την ταινία πρόβαλε τα σεξουαλικά στοιχεία και όχι πολλά άλλα, κάτι που μου λέει τι τους ενδιέφερε πραγματικά και αυτό δεν ήταν η υπόθεση. Μόλις η ταινία προβλήθηκε στο κοινό έγινε εμφανές ότι τα τρέιλερ της ταινίας δεν είχαν καν αγγίξει την επιφάνεια του όντως παιδεραστικού περιεχομένου.

Τα γυρίσματα της ταινίας διήρκεσαν έξι μήνες και πάνω από 700 κορίτσια «συμμετείχαν στην ακρόαση» για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Η σκηνοθέτης Maïmouna Doucouré συνεχίζει να υπερασπίζεται την ταινία, χαρακτηρίζοντάς την «φεμινιστικό» έργο. Δεν αποτελεί έκπληξη που η ανισόρροπη και ψυχικά διαταραγμένη φύση του κινήματος κοινωνικής δικαιοσύνης προσφέρεται σε κάθε είδους αποδιοργάνωση. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το πάθος τους με τον ηθικό σχετικισμό και η ικανότητά τους να εξορθολογίζουν ορισμένα εγκλήματα στο όνομα της «διαφορετικότητας » ή της «ισότητας» ή της «επιλογής». Αυτές είναι λέξεις του συρμού κενές περιεχομένου από κενούς ανθρώπους· δεν δικαιολογούν τις κακές συμπεριφορές.

Όπως με το «Baby Burlesque», η παιδική πορνογραφία συχνά μεταμφιέζεται ως κάτι άλλο. Στην περίπτωση των “Cuties”, η εκμετάλλευση των παιδιών παρουσιάζεται ως ένα ελεύθερο σχόλιο για την εκμετάλλευση των παιδιών. Είναι έμμεση ειρωνεία; Όχι πραγματικά. Κατά τη γνώμη μου, είναι αρκετά προγραμματισμένο.

Θεωρώ ενδιαφέρον ότι τα δίκτυα παιδόφιλων στο Χόλιγουντ φαίνεται να επιλέγουν τις πιο ασταθείς στιγμές της ιστορίας ως αφετηρία για να φέρουν τη σεξουαλικοποίηση των παιδιών στη δημόσια συνείδηση. Πλημμύρισαν την αγορά ψυχαγωγίας με τη σειρά ταινιών “Baby Burlesque” στην αρχή της Μεγάλης Ύφεσης. Σήμερα, πιέζουν τα όρια ακόμη περισσότερο σε περιόδους πανδημίας, ταραχών και οικονομικής κρίσης. Η θεωρία μου; Βλέπουν τη διάχυτη αδυναμία και αβεβαιότητα της κοινωνίας μας ως ευκαιρία να αλλάξουν ριζικά τα ηθικά μας όρια.

Η γαλλική (αριστερά) αφίσα της ταινίας «Μικρούλες» και δεξιά της Netflix

Οι ελίτ θέλουν πράγματι να παρακολουθούμε ταινίες όπως το “Cuties” και να λέμε  στον εαυτό μας: “Να πάρει η ευχή, αυτή η ιστορία παιδεραστίας δεν είναι τόσο κακή όσο ισχυρίζονται … και ίσως δεν είναι κακό να εξάπτεσαι με 11χρονους…» Μερικοί άνθρωποι το λένε στο YouTube σήμερα και υπερασπίζονται την ταινία.

Αυτά είναι όλα όσα είχα να πω. Εάν εξάπτεστε με παιδιά ηλικίας 11 ετών, τότε πάσχετε  ψυχολογικά και  πρέπει να απομονωθείτε από την υπόλοιπη κοινωνία για το καλό όλων. Υπάρχουν ορισμένες συμπεριφορές που δεν μπορούν και δεν πρέπει ποτέ να γίνουν ανεκτές από τον πολιτισμό μας. Η παιδεραστία είναι μία απ’ αυτές.

Αν υπάρχει κάτι θετικό που πρέπει να μάθουμε από την εμμονή της κυριαρχούσας ελίτ  να μας κάνει να δεχτούμε την κακοποίηση των παιδιών ως «φυσιολογική», είναι ότι συνεχίζει, ως δαίμονας, να εκτίθεται. Ευτυχώς, φαίνεται ότι η Αμερική και μεγάλο μέρος του κόσμου έχουν απορρίψει κατηγορηματικά το “Cuties” και κάθε ενδιαφέρον για την ταινία φαίνεται να οφείλεται σε μια νοσηρή περιέργεια για το πώς πραγματοποιήθηκε και βρήκε αίθουσες προβολή ένα τόσο επιζήμιο κινηματογραφικό έργο. Το Χόλιγουντ δεν θα πείσει ποτέ το κοινό να αποδεχτεί την κακοποίηση παιδιών, αλλά θα συνεχίσει να προσπαθεί μέχρι να το χρεοκοπήσουμε.

*Πατέρας πέντε παιδιών ο Brandon Smith  (γεν. 1989) σπούδασε πολιτικές επιστήμες και είναι Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής στο τοπικό κοινοβούλιο του Κεντάκι.

** Υπάρχει ένα τουλάχιστο προηγούμενο με την πρωταγωνίστρια της ταινίας Λολίτα, την ανήλικη (14χρονη) Σου Λάιον. «Η καταστροφή μου σαν άτομο, δήλωσε αργότερα, ξεκίνησε από αυτή τη μεγάλου μήκους ταινία. Η Λολίτα με εξέθεσε σε πειρασμούς στους οποίους κανένα κορίτσι της ηλικίας μου δεν πρέπει ποτέ να εκτεθεί» εννοώντας, τουλάχιστον, ότι υπέκυψε στις ερωτικές ορέξεις του παραγωγού, ο οποίος έκανε κατάχρηση εξουσίας. Το Χόλιγουντ κρύβει πολλούς Βαϊνστάιν!…

***Ερωτική δραματική ταινία, σύμφωνα με την εν χρήσει ορολογία του κόσμου του θεάματος.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: lesakerfrancophone.fr

 

 

 

U.S. Nominee for Secretary-General of the Organisation for Economic Co-operation and Development

Από
anixneuseis
-
0

The United States is pleased to nominate Christopher Liddell as the U.S. candidate for the position of Secretary-General of the Organisation for Economic Cooperation and Development (OECD). The OECD is a uniquely valuable forum where the United States works with the other advanced free market democracies to develop best practices and standards that enhance growth and create jobs.

A native of New Zealand, Christopher Liddell is currently Assistant to the President and Deputy Chief of Staff for Policy Coordination at the White House. Before his government service, Mr. Liddell served as Vice Chairman and Chief Financial Officer of General Motors, Chief Financial Officer and Senior Vice President of Microsoft Corporation, and Chief Financial Officer of International Paper. As Secretary-General of the OECD, Mr. Liddell will draw upon decades of high-level public and private sector experience to ensure the OECD pursues a focused and impactful member-driven agenda.

state.gov

Τα αποθεματικά της Τουρκικής Κεντρικής Τράπεζας δεν καλύπτουν παρά μόνο δύο μήνες εισαγωγών

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Εκτός από τα αποθέματα χρυσού στα οποία βάζει ήδη χέρι από συναλλαγματική ανάγκη

Αυτό αναφέρει, μεταξύ πολλών άλλων, το ρεπορτάζ του Julien Bouissou και του Jean–François Chapelle που δημοσιοποίησαν στις  31-10-2020 στον ηλεκτρονικό Le Monde, με τίτλο : «Στην Τουρκία, το μποϊκοτάζ των γαλλικών προϊόντων κινδυνεύει να αποδυναμώσει την εθνική οικονομία» (En Turquie, le boycott des produits français risque de fragiliser l’économie nationale). Σχεδόν 150.000 θέσεις εργασίας, που εξαρτώνται από γαλλικές επιχειρήσεις, θα μπορούσαν να απειληθούν, όπως συνοψίζουν.

Ο γράφων, αν επιλέγει να τονίσει από το εν λόγω ρεπορτάζ το έντονο συναλλαγματικό έλλειμμα της γείτονος λόγω της κατάρρευσης της τουρκικής λίρας, είναι γιατί εκτιμάει αδύνατο η άφρων κοστοβόρα οικονομική πολιτική του τουρκικού ιμπεριαλισμού να μην την οδηγήσει στη χρεοκοπία. Το ξεπούλημα των αποθεμάτων χρυσού της Τουρκίας για να στηρίξει το νόμισμά της συνιστά κίνηση απόγνωσης από τον Ερντογάν (πέρα από την καθημερινή κομπορρημοσύνη του περί του αντιθέτου), καθώς η λίρα συνεχίζει να βυθίζεται.

Παρόλο όμως αυτού του ανυπέρβλητου συναλλαγματικού προβλήματος, είναι τόσο ασυγκράτητη η τουρκική ιμπεριαλιστική μανία, που προέβη σε εκκλήσεις μποϋκοτάζ στα γαλλικά προϊόντα ! Ανοίγει δηλαδή άλλο ένα οικονομικό μέτωπο. Η έκκληση για μποϊκοτάζ των γαλλικών προϊόντων που ξεκίνησε τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2020 από τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κινδυνεύει να του γίνει μπούμερανγκ. Να στραφεί ενάντια στην τουρκική οικονομία. Διάφορα τουρκικά φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης κυκλοφόρησαν μια λίστα με περίπου 150 μάρκες γαλλικών προϊόντων, σε διάφορους κλάδους. Αυτά περιλαμβάνουν προϊόντα διατροφής, καλλυντικά και έτοιμα προϊόντα (prêt-à-porter). Στοχοποιούνται επίσης οι κατασκευαστές αυτοκινήτων, τα πρατήρια καυσίμων και οι αλυσίδες λιανικής πώλησης, καθώς και τα μαθήματα γαλλικής γλώσσας στα ινστιτούτα. Δείτε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 20-9-2020 με τίτλο : «Τουρκικά αντίποινα με μεντιατική επίθεση εναντίον των γαλλικών σχολείων και των Αρμενίων στη Γαλλία»  ΕΔΩ

Το «ωραίο» είναι ότι πολλά λεγόμενα «γαλλικά» προϊόντα παράγονται πραγματικά από εργοστάσια στην Τουρκία! Γαλλικές επενδύσεις για τις οποίες είχα γράψει στις Ανιχνεύσεις στις 19-08-2018 :

http://www.anixneuseis.gr/?p=194403

Σχεδόν ένα στα πέντε αυτοκίνητα που πωλούνται στην Τουρκία συναρμολογούνται σε εργοστάσια του ομίλου Renault, συμπεριλαμβανομένου ενός που βρίσκεται στην Προύσα (βορειοδυτικά), όπου εργάζονται 6.000 άτομα. Η Danone απασχολεί περίπου 2.000 μισθωτούς στα 8 τουρκικά κέντρα επεξεργασίας μεταλλικού νερού και στο μεγάλο εργοστάσιό της γαλακτοκομικών προϊόντων στο Kirklareli στην Ανατολική Θράκη. Ο ανταγωνιστής της Bel διαθέτει επίσης εργοστάσιο στην ίδια περιοχή. Σχεδόν 150.000 θέσεις εργασίας εξαρτώνται άμεσα από τη γαλλική οικονομική παρουσία στην Τουρκία. Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της πολιτικής τάξης της Τουρκίας έχει στρατευτεί πίσω  από τον Ερντογάν στις κατηγορίες του εναντίον του Μακρόν, για τις γελοιογραφίες του Μωάμεθ, ορισμένοι είναι πολύ επιφυλακτικοί για το μποϊκοτάζ. «Υπάρχουν γαλλικές μάρκες που παράγονται στην Τουρκία. Θα τις μποϊκοτάρουμε κι αυτές ; Οι πολίτες μας εργάζονται εκεί!», ρώτησε την Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2020 σε πλατό του συντηρητικού καναλιού της αντιπολίτευσης Karar TV ο Ali Babacan, πρώην μέλος των κυβερνήσεων του Ερντογάν που πέρασε τώρα στην αντιπολίτευση.

«Πολύ νωρίς για να μετρήσουμε τον αντίκτυπο» αυτής της απόφασης

Ένας προβληματισμός που συμμερίζονται ορισμένοι αναλυτές. «Το προεδρικό αεροπλάνο, που παράχθηκε ειδικά για τον [Ερντογάν], κατασκευάστηκε από την Airbus στη Γαλλία. Πιστεύετε ότι θα το επιστρέψει;», διερωτάται ο Murat Yetkin, ένας βετεράνος σχολιαστής της τουρκικής πολιτικής, στο ενημερωτικό του δελτίο, Yetkin Report.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Τούρκοι κλήθηκαν να μποϊκοτάρουν γαλλικά προϊόντα. Ήδη το 2006, είχαν δοθεί οι ίδιες οδηγίες, μετά την έγκριση στην γαλλική Εθνοσυνέλευση ενός νόμου που τιμωρούσε την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων του 1915. «Ορισμένες γαλλικές επιχειρήσεις που έχουν εγκατασταθεί στην Τουρκία, όπως τα βενζινάδικα της Total ή το Carrefour, είδαν τον κύκλο εργασιών τους να πέφτει σημαντικά για αρκετές εβδομάδες», σημειώνει ανωνύμως μια πηγή της γαλλο-τουρκικής επιχειρηματικής κοινότητας. Το 2012, όταν αυτό το κείμενο ψηφίστηκε ενώπιον της γαλλικής Γερουσίας – που τελικά ακυρώθηκε από το Συνταγματικό Συμβούλιο – η νέα εκστρατεία κατά των γαλλικών προϊόντων είχε μικρότερο αντίκτυπο. «Ωστόσο, η κατάσταση επέτρεψε σε ορισμένες τουρκικές εταιρείες να διαπραγματευτούν εκ νέου τις συμβάσεις τους με τους Γάλλους εταίρους τους», παρατηρεί η ίδια πηγή.

«Ακόμα κι αν είναι πολύ νωρίς για να μετρηθεί ο αντίκτυπος, προς το παρόν δεν υπάρχει μαζικό μποϊκοτάζ στην Τουρκία», σχετικοποιεί ο Γάλλος ο Υπουργός Εξωτερικού Εμπορίου, Franck Riester, ο οποίος διευκρινίζει ότι «το μποϊκοτάζ είναι περιορισμένο σε μερικές χώρες όπως το Κατάρ, το Κουβέιτ και η Ιορδανία». Για τη Γαλλία, οι δυνατότητες εμπορικών αντιποίνων είναι περιορισμένες, επειδή η Τουρκία εξαρτάται περισσότερο από τη γαλλική αγορά παρά το αντίθετο. Το 2019, το εμπορικό πλεόνασμα της Τουρκίας έναντι της Γαλλίας ανήλθε σε 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο, το Παρίσι πρέπει πρώτα να πείσει τις Βρυξέλλες να εγκρίνουν οικονομικές κυρώσεις, όπως προτίθεται να κάνει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 10-11 Δεκεμβρίου 2020.

«Κατάσταση εξάρτησης της Τουρκίας από την ΕΕ»

Η γαλλο-τουρκική διαμάχη προστίθεται στις διαφωνίες για τη Συρία και τη Λιβύη, καθώς και στις διαφορές για τα θαλάσσια σύνορα σε περιοχές πλούσιες σε πεδία φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο, οι οποίες έχουν ήδη οδηγήσει τους Ευρωπαίους ηγέτες να απειλήσουν την Άγκυρα στις αρχές Οκτωβρίου με οικονομικά αντίποινα. Οι Βρυξέλλες υπενθυμίζουν ότι η Τουρκία πρέπει να σέβεται τις εμπορικές συμφωνίες που έχουν υπογραφεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), δεσμεύσεις στις οποίες υπόκειται. «Οι εκκλήσεις για  μποϊκοτάζ είναι αντίθετες στο πνεύμα αυτών των δεσμεύσεων και θα απομακρύνει την Τουρκία από την ΕΕ», προειδοποιεί ο Peter Stano, ένας από τους εκπροσώπους της Ένωσης. «Επιπλέον, αν ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά, η Άγκυρα βρίσκεται σε κατάσταση εξάρτησης από την ΕΕ, η οποία αντιπροσωπεύει το 40% των εμπορικών της ανταλλαγών, ενώ οι κοινοτικές εμπορικές ανταλλαγές με την Τουρκία αντιπροσωπεύουν  μόνο το 4% των συνολικών ανταλλαγών της ΕΕ», σημειώνει ο Franck Riester.

Τυχόν κυρώσεις θα αποδυνάμωναν μια οικονομία που έχει ήδη υπονομευτεί από την κρίση Covid-19. Τα έσοδα από τον τουρισμό αναμένεται να μειωθούν από 35 δισεκατομμύρια σε 20 δισεκατομμύρια δολάρια (από 30 δισεκατομμύρια σε 17,1 δισεκατομμύρια ευρώ) μεταξύ 2019 και 2020 και το τουρκικό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν, αναμένεται να μειωθεί κατά 5% το 2020. Κατά την παρουσίαση σε ξένους επενδυτές, ενός βίντεο που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο από το γαλλο-τουρκικό εμπορικό επιμελητήριο, ο οικονομικός σύμβουλος της γαλλικής πρεσβείας, Thierry Borel, εξέφρασε την ανησυχία του για την οικονομική κατάσταση της Τουρκίας. Η επιδείνωση του ισοζυγίου πληρωμών αποτελεί, σύμφωνα με τον ίδιο, την «πιο ανησυχητική αδυναμία». Το εμπορικό έλλειμμα, που έφτασε τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια τους πρώτους 8 μήνες του 2020, είναι «τεράστιο», ενώ τα αποθεματικά της Τουρκικής Κεντρικής Τράπεζας είναι «πολύ χαμηλά» και δεν καλύπτουν παρά μόνο δύο μήνες εισαγωγών. Εκτός από τα τουρκικά αποθέματα χρυσού τα οποία ανέρχονται, μετά την πώληση τον Σεπτέμβριο 2020, σε 560 τόνους χρυσού, όπως σημειώνουν οι εξειδικευμένοι αναλυτές (βλέπε economic.gr, 2-11-2020). Σύμφωνα με την γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt, η τουρκική κεντρική τράπεζα πούλησε χρυσό σε μεγάλη κλίμακα από το αποθεματικό της, προκειμένου να βρει ρευστότητα για να στηρίξει την λίρα, καθώς, πλέον, τα συναλλαγματικά αποθεματικά έχουν στερέψει. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Συμβουλίου Χρυσού (WGC), το απόθεμα χρυσού της Τουρκίας μειώθηκε κατά 45,5 τόνους το Σεπτέμβριο, όπερ σημαίνει ότι η Τουρκία έριξε σχεδόν το 8% του αποθεματικού χρυσού στην αγορά μέσα σε ένα μήνα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μηνιαία μεμονωμένη πώληση στην Τουρκία με βάση τα στατιστικά στοιχεία του WGC, τα οποία χρονολογούνται από το έτος 2000.

Συνεπώς ο Thierry Borel δεν κάνει μια αυστηρή κριτική για την ασκούμενη σήμερα τουρκική οικονομική πολιτική. Στα μάτια του, οι προβλέψεις του οδικού οικονομικού χάρτη της Άγκυρας για τα επόμενα τρία χρόνια είναι «εκτός τόπου και χρόνου». «Η αξιοπιστία των αρμόδιων θεσμικών ιδρυμάτων είναι πολύ αδύναμη, και ιδίως αυτή της τουρκικής κεντρικής τράπεζας», συμπεραίνει.

Συνελληνες, μην κάμπτεστε ψυχικά από την καθημερινή μαύρη τουρκική προπαγάνδα της δήθεν ισχύος της. Πρόκειται για έναν πύργο από τραπουλόχαρτα.

 

 

Η Ελλάδα βιάζεται να σχηματίσει Συμφωνία Στρατιωτικής Συνεργασίας με την Ινδία εν όψει της Τουρκικής επιθετικότητας σε Αιγαίο και Αν. Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
2
Χωριανόπουλος Άγγελος

Όπως έχουμε αναφέρει σε εκτενή ανάλυση του infognomonpolitics από τον Σεπτέμβριο, η Ελλάδα είναι αναγκαίο να συμμετάσχει στην δημιουργία του άξονα Γαλλία-Ινδία με σκοπό την ανάσχεση του γεωοικονομικού Κινεζικού επεκτατισμού, αλλά και την δημιουργία ενός αντισταθμιστικού άξονα περιορισμού του Γερμανοτουρκικού γεωγραφικού συνασπισμού. Ευτυχώς τα γραπτά μένουν και η χώρα μας φαίνεται επιτέλους να αποκτά μία πιο ώριμη και πολυφασματική εξωτερική πολιτική στα εδάφη της Νότιας Ευρασίας και της Ανατολικής Μεσογείου.

Όπως γνωρίζουμε, λόγω της άρνησης της Γερμανίας, τα ελληνικά Rafale δεν θα εφοδιαστούν με πυραύλους Meteor και δεν θα έχουν το βάρος του στρατηγικού πλεονεκτήματος που εδέινατο να έχουν στο Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειο. Αντ’αυτών, από το infognomon είχαμε προτείνει την αγορά των κομβικής σημασίας πυραύλων Hammer που χρησιμοποιεί η Ινδία, δίνοντας το απαραίτητο βάθος στις αεροπορικές επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο-Κύπρο. Τεράστιας σημασίας θα ήταν η αγορά Ρωσο-Ινδικών  βαλλιστικών πυραύλων BrahMos ή ακόμα και η συμμετοχή της Ελλάδας στο κοινό πρόγραμμα ανάπτυξης αντιπλοϊκών πυραύλων μεταξύ Ινδίας-Ισραήλ, με σκοπό την αποφυγή αγοράς πανάκριβων πλατφορμών μάχης.

Η Ελλάδα ετοιμάζεται να ιδρύσει στρατιωτική συμμαχία με την Ινδία, καθώς η Τουρκία και το Πακιστάν αναπτύσσουν στενή αμυντική συνεργασία. Ινδία και Ελλάδα πρόσφατα συνομίλησαν για τα γεγονότα της ανατολικής Μεσογείου σε επίπεδο υπουργών εξωτερικών. Οι Υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών πραγματοποίησαν εικονικές συνομιλίες στις 29 Οκτωβρίου για μια σειρά από περιφερειακά και πολυμερή ζητήματα. Η κατάσταση στην ανατολική Μεσόγειο ήταν τεταμένη με την Τουρκία και την Ελλάδα να εμπλέκονται σε μια διαμάχη σχετικά με τα δικαιώματα εξερεύνησης της ενέργειας και τα θαλάσσιας στα μεταξύ τους σύνορα.

Τα πράγματα ενεπλάκησαν περαιτέρω όταν ο Ερντογάν αποφάσισε να θέσει σε λειτουργία το ρωσικό σύστημα αεροπορικής άμυνας S-400, το οποίο έχει αφήσει ακόμη και την Ουάσιγκτον ανήσυχη. Ο υπουργός Άμυνας της Ελλάδας Νίκος Παναγιωτόπουλος ανέφερε σε πρακτορείο ειδήσεων ότι η απόφαση ήταν αρκετή για να αποδείξει ότι η ενδεχόμενη Τουρκία, είτε ηθελημένα είτε ακούσια, θα αποδειχθεί πηγή «υπονόμευσης της συνοχής του ΝΑΤΟ εκ των έσω». Πρόσθεσε ότι αν δεν γίνει τίποτα, τότε οι ηγέτες της Τουρκίας έχουν το δικαίωμα να πιστεύουν ότι «μπορούν να συνεχίσουν ανεμπόδιστα, αποδεικνύοντας αυτόν τον τύπο εχθρικής συμπεριφοράς που απειλεί τη σταθερότητα σε ολόκληρη την περιοχή».

Ανέφερε ότι η ανάπτυξη του ρωσικού συστήματος θα είναι «υπερβολικά επιθετική κίνηση» από την Τουρκία. Ωστόσο, υπήρξε μια παύση στην ανταλλαγή θερμών λέξεων μεταξύ των χωρών μετά από έναν σεισμό έντασης 7 ρίκτερ που έπληξε και τις δύο χώρες. Οι ηγέτες των δύο χωρών εξέφρασαν αλληλεγγύη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεσμεύθηκαν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον ενώ παρακάμπτουν τις υπάρχουσες διαφορές.  Η εικονική συνάντηση Ελλάδας-Ινδίας ήρθε ως αποτέλεσμα της όλο και αυξανόμενης ”σιδερένιας συμμαχίας” μεταξύ Τουρκίας και Πακιστάν. Αν και υποστηρίζεται από πολλά ευρωπαϊκά έθνη στις θαλάσσιες διαφορές της με την Τουρκία, η Ελλάδα προσεγγίζει έναν νέο παίκτη στη νέα παγκόσμια αναμέτρηση εξουσίας – την Ινδία.

Η Ινδία μπορεί να χρησιμεύσει ως πολύτιμος συνεργάτης για την Ελλάδα, με την τεράστια οικονομική και στρατιωτική επιρροή της αναδυόμενης χώρας της Νότιας Ασίας, και το πιο σημαντικό, η ιστορική της εχθρότητα με το Πακιστάν. Οι σχέσεις της Ινδίας με την Τουρκία έχουν επίσης υπονομευθεί αφού η Άγκυρα επέκρινε την πολιτική του Κασμίρ του Μόντι στον ΟΗΕ. Στη συνέχεια, τα δύο έθνη μπλέχτηκαν σε έναν πόλεμο λέξεων για το θέμα. Η Τουρκία κερδίζει αυξημένη υποστήριξη από τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ομολόγους του Πακιστάν, οι οποίοι ανησυχούν την Ελλάδα, η οποία, ως εκ τούτου, αναγκάστηκε να κοιτάξει προς όλες τις κατευθύνσεις για να βοηθήσει στην ενίσχυση της στρατιωτικής της υποδομής. Η Ινδία, από την άλλη πλευρά, ήταν πρόθυμη να ενισχύσει τις διμερείς σχέσεις με την Ελλάδα, και οι δύο χώρες μίλησαν ακόμη και για τη δημιουργία στρατιωτικών σχέσεων, σύμφωνα με πληροφορίες, υπό το φως των πρόσφατων γεγονότων.

Αν και υπάρχει νέα έμφαση στην ενίσχυση των διμερών σχέσεων, οι δύο χώρες μοιράζονται κοινές προσεγγίσεις σε πολλά διεθνή ζητήματα, όπως οι μεταρρυθμίσεις του ΟΗΕ και η Κύπρος. Η Ελλάδα υποστήριξε με συνέπεια τους βασικούς στόχους εξωτερικής πολιτικής της Ινδίας. Η Ελλάδα συμμετείχε με την Ινδία στην 6η Εθνική Δήλωση του Δελχί για τον πυρηνικό αφοπλισμό το 1985. Μετά την πρόσφατη επίσκεψή του στην ινδική πρεσβεία, ο Έλληνας υπουργός Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος φέρεται να έγραψε στο Twitter: «Συνάντηση με τον Πρέσβη της Ινδίας στην Ελλάδα, Amrit Lugun, στο πλαίσιο της τελετουργικής του επίσκεψης σήμερα στο Υπουργείο Εξωτερικών. Συζητήσαμε θέματα περαιτέρω εμβάθυνσης των διμερών μας σχέσεων στον αμυντικό τομέα και προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των αμυντικών βιομηχανιών των δύο χωρών μας.”

Οι αναλυτές ασφαλείας επισήμαναν γρήγορα τη σημασία των στρατιωτικών σχέσεων μεταξύ Ινδίας και Ελλάδας και πώς μια τέτοια συνεργασία θα αντιμετώπιζε τελικά τον τουρκο-Πακιστανικό άξονα άμυνας στο μέλλον. Υποστηρίζουν ότι θα είναι δύσκολο για την Άγκυρα να αντιμετωπίσει μια στρατιωτικά ισχυρή συμμαχία, υποστηριζόμενη από μεγάλες δυνάμεις, καθώς η Τουρκία αντιμετωπίζει αυτήν την περίοδο μια οξεία οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση. Ορισμένοι Έλληνες εμπειρογνώμονες πιστεύουν ότι η Ινδία και η Ελλάδα θα μπορούσαν επίσης να ανοίξουν τη δυνατότητα διεξαγωγής κοινών ναυτικών ασκήσεων, καθώς η Τουρκία και το Πακιστάν έχουν ήδη πραγματοποιήσει τέτοιες ασκήσεις στο παρελθόν.

Υποδηλώνουν ότι οι ινδο-ελληνικές ασκήσεις θα μπορούσαν να ξεκινήσουν στο στρατηγικά σημαντικό Αιγαίο ή ακόμη και στην ανατολική Μεσόγειο. Καθώς οι νέες γεωπολιτικές εξελίξεις χωρίζουν τον κόσμο σε δύο μπλοκ εξουσίας, η σύγκρουση στην Ανατολική Μεσόγειο θα δημιουργήσει περαιτέρω διαιρέσεις στα αντίπαλα μέτωπα, αναγκάζοντας περισσότερα έθνη να ενταχθούν στα δύο αντίπαλα μπλοκ, με επικεφαλής τις ΗΠΑ και την Κίνα. Με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία να έρχονται αντιμέτωπες μεταξύ τους στη σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας για την πώληση S-400, η ​​μεσογειακή σύγκρουση σίγουρα θα ενισχύσει την υπάρχουσα παγκόσμια τάξη, με την Ινδία και την Κίνα να έρχονται σε αντίθεση με τα αντίπαλα μέτωπα.

Με πληροφορίες από: EurasianTimes, BEESCA, Indiantimes, eurasiadaily

infognomonpolitics.gr

Αν ξαναβγεί ο Τραμπ…

Από
anixneuseis
-
0

Οι Ευρωπαίοι προσβλέπουν σε αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο. Τι γίνεται όμως αν επανεκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ; Εκτιμήσεις από τον Καρλ Κάιζερ, καθηγητή Πολιτικών Επιστημών στο Χάρβαρντ.

Ο Καρλ Κάιζερ μπορεί να διδάσκει στις ΗΠΑ, αλλά διαθέτει και μεγάλη ευρωπαϊκή εμπειρία, καθώς στη δεκαετία του ’70 είχε διατελέσει σύμβουλος του Βίλi Μπραντ, του Χέλμουτ Σμιτ και του Χανς Ντίτριχ Γκένσερ. Μιλώντας στη Γερμανική Ραδιοφωνία (DLF) εκτιμά, όπως οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, ότι στις κρίσιμες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου ο υποψήφιος των Δημοκρατικών Τζο Μπάιντεν θα συγκεντρώσει καθαρή πλειοψηφία. Επισημαίνει ωστόσο ότι αυτό δεν είναι αρκετό για να του εξασφαλίσει την προεδρία. “Αυτές οι εκλογές είναι κάτι περισσότερο από ένα σταυροδρόμι”, επισημαίνει ο Καρλ Κάιζερ. “Διακυβεύεται το μέλλον της αμερικανικής Δημοκρατίας, το μέλλον της Δύσης και της διεθνούς πολιτικής, ποτέ δεν είχαν εξαρτηθεί τόσα πολλά από την απόφαση των Αμερικανών ψηφοφόρων. Γι’ αυτό και η κινητοποίηση των ψηφοφόρων είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά”.

Η αλήθεια είναι ότι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση οι υποψήφιοι κάνουν λόγο για την “πιο κρίσιμη αναμέτρηση μέχρι σήμερα”, σε μία προσπάθεια να συσπειρώσουν το κομματικό τους ακροατήριο. Αλλά αυτή τη φορά δεν πρόκειται για φράση-κλισέ, επιμένει ο Γερμανός πολιτικός επιστήμων. Όπως τονίζει “το βλέπουμε αυτό και στις δημοσκοπήσεις. Το 70% των Δημοκρατικών πιστεύει ότι ο Τραμπ μας οδηγεί σε μία δικτατορία, ενώ το 80% των Ρεπουμπλικανών θεωρεί ότι ο Μπάιντεν θα εγκαθιδρύσει σοσιαλιστικό καθεστώς στις ΗΠΑ. Η χώρα παραμένει βαθιά διχασμένη και η ετυμηγορία των ψηφοφόρων θα κριθεί από θεμελιώδη ζητήματα”.

Ο Τραμπ και οι Ευρωπαίοι

Ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Χάρβαρντ Καρλ ΚάιζερΟ καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Χάρβαρντ Καρλ Κάιζερ

Ο Καρλ Κάιζερ αναφέρει ως μεγαλύτερη αποτυχία του Τραμπ την αδυναμία διαχείρισης της πανδημίας, αλλά και την ελλειπή λειτουργία της Δημοκρατίας με παραβιάσεις της νομοθεσίας, προώθηση ευνοούμενων σε θέσεις ευθύνης και ανάκληση νομοθετικών πράξεων ή πρωτοβουλιών της προηγούμενης κυβέρνησης. Στην Ευρώπη -και ιδιαίτερα στη Γερμανία- ανησυχούν εξίσου για την έλλειψη συνεργασίας στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, αλλά και το σκαιό ύφος του Τραμπ απέναντι σε ευρωπαίους ηγέτες. “Ψάχνει αφορμές για αντιπαράθεση και βρίσκει ως αφορμή -όπως και οι προκάτοχοί του άλλωστε- τη χαμηλή συμμετοχή της Γερμανίας στις αμυντικές δαπάνες της Συμμαχίας. Aλλά η πραγματική αιτία είναι διαφορετική. Σχετίζεται με την απόρριψη του ρόλου της Γερμανίας στην ΕΕ, με την απόρριψη της ίδιας της ΕΕ. Pοτέ δεν κατάλαβε τι σημαίνει η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Έχει πρόβλημα και με την Άνγκελα Μέρκελ, όπως άλλωστε με όλες τις δυνατές γυναίκες, το βλέπουμε αυτό και στην εσωτερική πολιτική στις ΗΠΑ. Δεν διατηρεί σχέσεις με τους συμμάχους του, δεν έχει αντιληφθεί ότι μία εποικοδομητική συνεργασία ουσιαστικά αυξάνει την αμερικανική ισχύ. Προτιμά να διατηρεί φιλικές σχέσεις με δικτάτορες, παρά με συμμάχους…”

Δεν είναι η πρώτη φορά που κλυδωνίζονται οι σχέσεις των ΗΠΑ με τη Γερμανία. Στη δεκαετία του ’70 υπήρξαν άφθονες αντιπαραθέσεις ανάμεσα στον Δημοκρατικό πρόεδρο Τζιμi Κάρτερ και τον σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο Χέλμουτ Σμιτ. Πολλοί Γερμανοί θεωρούσαν πολεμοκάπηλο τον Ρεπουμπλικανό Ρόναλντ Ρέιγκαν στη δεκαετία του ’80, αλλά και τον Τζωρτζ Μπους τον πρεσβύτερο λίγα χρόνια αργότερα. Ωστόσο, εκτιμά ο Γερμανός αναλυτής, “η σημερινή κρίση πηγαίνει πιο βαθιά. Για πρώτη φορά έχουμε έναν Αμερικανό πρόεδρο που αμφισβητεί το νόημα της Ατλαντικής Συμμαχίας, που δεν επικαλείται τα κοινά συμφέροντα. Αυτο θα αλλάξει, αν εκλεγεί ο Τζο Μπάιντεν”.

Ο κίνδυνος του “ασυγκράτητου” Τραμπ

Θα φτάσει στο σημείο να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ ο Ντόναλντ Τραμπ;Θα φτάσει στο σημείο να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ ο Ντόναλντ Τραμπ;

Τι θα γίνει όμως αν επανεκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ; Η εκτίμηση του Καρλ Κάιζερ είναι ιδιαίτερα απαισιόδοξη: “Σε μία δεύτερη θητεία ο Τραμπ θα ήταν εντελώς ασυγκράτητος, θα έκανε πράγματα που διστάζει ακόμη να κάνει, μπορεί να έφτανε στο σημείο να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ. Το σκεφτόταν ήδη, αλλά τον απέτρεψαν οι σύμβουλοί του, με πολύ κόπο… Προφανώς θα γίνει πιο οξύς και στην εμπορική πολιτική. Αυτο σημαίνει ότι οι διατλαντικές σχέσεις θα αντιμετωπίσουν προβλήματα τα οποία διαφαίνονται ήδη, αλλά σίγουρα θα πάρουν μεγαλύτερες διαστάσεις σε περίπτωση επανεκλογής. Kι ας ελπίσουμε ότι σε αυτή την περίπτωση και οι δύο πλευρές -το Κογκρέσο, η αμερικανική εσωτερική πολιτική και οι Ευρωπαίοι- θα βρουν τη δύναμη να αντιδράσουν για να μην καταστραφούν όλα όσα χτίσαμε στη μεταπολεμική περίοδο”.

Klaus Remme (DLF)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Στις εκλογές των ΗΠΑ, θα κριθεί το μέλλον της υπερδύναμης

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Γιάννης Μήτσιος*

Καθώς μας χωρίζουν ώρες από την έναρξη της ψηφοφορίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, όλο και περισσότερο αναδεικνύεται η κρισιμότητα των φετινών εκλογών. Για πολλούς αναλυτές θεωρούνται οι κρισιμότερες εκλογές από το 1865, στην επανεκλογή του Αβραάμ Λίνκολν. Οι εκλογές βρίσκουν τις ΗΠΑ βαθύτατα διχασμένες πολιτικά και πληγωμένες από την επέλαση της πανδημίας.

Δύο μέρες πριν την “σούπερ” Τρίτη, της 3ης Νοεμβρίου, σχεδόν όλες, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν να προηγείται ο υποψήφιος των δημοκρατικών Τζο Μπάιντεν ενώ ο πρόεδρος Τράμπ κάνει μαραθώνιο στην κυριολεξία να καλύψει το κενό και να σιγουρέψει μια ξεκάθαρη νίκη. Άθλο πολιτικής επικοινωνίας και επίδειξη δύναμης και ενέργειας αποτελούν οι πέντε συγκεντρώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, μόνο την Κυριακή, προπαραμονή εκλογών, στις κρίσιμες πολιτείες, του Μίτσιγκαν, της Αϊόβα, της Βόρειας Καρολίνας, της Τζώρτζια και της Φλόριντα!!! (Make America Great Again Victory Rallies).

Δύο κόσμοι συγκρούονται στις ΗΠΑ σήμερα και ανάλογα με το ποιος θα επικρατήσει, θα κρίνει και το  μέλλον της υπερδύναμης πρώτα στο εσωτερικό και μετά στο διεθνές περιβάλλον. Οι εκλογές αυτές δείχνουν όμως και τα όρια του πολιτικού συστήματος στις ΗΠΑ. Στους Δημοκρατικούς ο 77χρονος Μπάιντεν, πρώην αντιπρόεδρος στην προεδρία του Ομπάμα, προϊόν του πολιτικού κατεστημένου της Ουάσιγκτον (establishment) είναι πολιτικός εδώ και 47 χρόνια, είναι ένας πολιτικός δεινόσαυρος στην κυριολεξία. Στους Ρεπουμπλικάνους, ο νυν πρόεδρος και υποψήφιος ξανά Τραμπ, 74 ετών, επιχειρηματίας και όχι επαγγελματίας πολιτικός μιλάει απευθείας στον μέσο αμερικανό με το δικό του τρόπο.

Ο Μπάιντεν έχει ξεκάθαρα, και αυτό φάνηκε στην προεκλογική περίοδο, την υποστήριξη του Ομπάμα (κυρίως τις τελευταίες εβδομάδες), μέρους του “βαθέους κράτους” των ΗΠΑ, των μεγάλων επιχειρήσεων τεχνολογίας (Big Tech), των συστημικών MME (mainstream media), μεγάλου μέρους της ακαδημαϊκής ελίτ, επιχειρήσεων αλλά και μετανιωμένων ρεπουμπλικάνων

O Τράμπ από την άλλη, βρέθηκε αντιμέτωπος και ένιωσε τη δύναμη των υποστηρικτών του Μπάιντεν όταν λογοκρίθηκε από το Facebook και το twitter, ενώ οι καταγγελίες για τη διαφθορά του αντιπάλου του και της οικογένειάς (δωροδοκίες από Κίνα, Ρωσία κλπ) του αποσιωπήθηκαν από τα μεγάλα ΜΜΕ, και δεν εξετάστηκαν από θεσμικά όργανα. Η διαχείριση του κορωνοϊού και των βίαιων διαδηλώσεων και αναταραχών σε πολλές πολιτείες με αφορμή δολοφονίες αφροαμερικανών δοκίμασαν και θα κρίνουν σε κάποιο βαθμό, όχι ουσιαστικά όμως, το αποτέλεσμα. Και τί έκανε ο Τραμπ γι αυτό; ίσως την παλιότερη συνταγή πετυχημένων πολιτικών, κατέβηκε στο λαό, με περιοδείες, χρήση απευθείας των κοινωνικών δικτύων, γλώσσα απλή και κατανοητή στον ψυχισμό του μέσου αμερικανού αλλά κυρίως προσπάθησε να ξυπνήσει τον κοιμισμένο γίγαντα της χώρας, την σιωπηλή πλειοψηφία, (silent majority)  που ένιωθε να απειλείται από την ανοχή των Δημοκρατικών στην αναρχία και τις βίαιες διαδηλώσεις. Την Τετάρτη θα ξέρουμε αν θα τα καταφέρει ή όχι.

Στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής της υπερδύναμης μία επανεκλογή Τραμπ θα δοκιμάσει ακόμη περισσότερο τις σχέσεις με Κίνα και Γερμανία, ίσως λιγότερο με τη Ρωσία αλλά θα ακολουθήσει και μια μη παρεμβατική στρατιωτική παρουσία, προτάσσοντας διπλωματικές λύσεις χωρίς να διακινδυνεύσει αμερικανικές ζωές. Ενώ ο ο Μπάιντεν θα κινηθεί σε μια πιο διεθνιστική ατζέντα.

Σ’ αυτές τις εκλογές δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι βάσει του αμερικανικού συντάγματος έχουμε εκλογές και για το Κογκρέσο μιας και θα ανανεωθούν όλες οι 435 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων και οι 35 από τι 100 έδρες της Γερουσία, αλλά και η εκλογή κυβερνητών σε 16 πολιτείες.

Σε κάθε περίπτωση όποιος και να νικήσει θα βρεθεί αντιμέτωπος με την αδυναμία αποδοχής της ήττας από τον χαμένο που θα σημάνει μεγαλύτερη ανασφάλεια, διαδηλώσεις και περισσότερο διχασμό. Αυτό  θα σημάνει μεγαλύτερη υποχώρηση των ΗΠΑ από τις διεθνείς της υποχρεώσεις αλλά και μια εσωτερική πόλωση που μπορεί να παραλύσει την ίδια την Αμερική και να την οδηγήσει γρηγορότερα στην παρακμή.

Σε τούτες οι αμερικανικές εκλογές θα κριθούν και ευρύτερες παγκόσμιες ισορροπίες και το αποτέλεσμά τους θα μας επηρεάσει εδώ στην Ελλάδα και άμεσα και μακροπρόθεσμα μιας και Τουρκία, ΝΑΤΟ, Γερμανία, ΕΕ, Βρετανία, Ρωσία και Κίνα έχουν ρόλο τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Μεσόγειο.

Τον τελευταίο λόγο πάντως και την ευθύνη θα την έχουν οι Αμερικανοί ψηφοφόροι.

*πολιτικός επιστήμων-διεθνολόγος, Μ.Α Παν/μιου Northeastern Βοστώνης

 

Présidentielle américaine: les Etats-clés de l’élection

Από
pcuser
-
0

1...2,3852,3862,387...3,037Σελίδα 2,386 από 3,037