Η δημοκρατία μπορεί να αποτύχει ακόμη και στην Αμερική

Από

November 3, 2020

του Gideon Rachman (*)

Οι Ηνωμένες Πολιτείες απολάμβαναν πάντα τον τίτλο του «ηγέτη του ελεύθερου κόσμου». Και οι αμερικανικές εκλογές ήταν πάντα ένα παράδειγμα δημοκρατίας εν δράσει. Σήμερα όμως, εκατομμύρια πολίτες θα παρακολουθήσουν όχι μόνο την καταμέτρηση των ψήφων, αλλά και την πιθανή αμφισβήτηση των αποτελεσμάτων στα δικαστήρια ή στους δρόμους.

Η αποτυχία της δημοκρατίας είναι κάτι που οι Αμερικανοί νόμιζαν ότι συμβαίνει μόνο σε άλλες χώρες, αλλά η δημοκρατία μπορεί να αποτύχει οπουδήποτε. Τα επώδυνα μαθήματα από τις αποτυχημένες προσπάθειες «εξαγωγής της δημοκρατίας» μπορεί να αποβούν χρήσιμα και για τους Αμερικανούς.

Είναι κοινός τόπος ότι η δημοκρατία δεν είναι μόνο η ψήφος. Μια δημοκρατία απαιτεί επίσης ελεύθερα μέσα ενημέρωσης, ανεξάρτητα δικαστήρια, έναν ισχυρό δημόσιο τομέα, ένα ασφαλές συνταγματικό πλαίσιο και – το σημαντικότερο ίσως – μια δημοκρατική κουλτούρα όπου οι χαμένοι μιας εκλογικής αναμέτρησης αναγνωρίζουν την ήττα τους.

Όλα αυτά τα πράγματα θεωρούνταν δεδομένα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά ίσως όχι πια. Ο απερχόμενος πρόεδρος έχει προειδοποιήσει ότι δεν θα αποδεχθεί ένα αποτέλεσμα που θεωρεί «κίβδηλο». Πολλοί Δημοκρατικοί πιστεύουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ σκοπεύει να «κλέψει» τις εκλογές.

Η συζήτηση αυτή είναι επικίνδυνη. Το προηγούμενο της Λευκορωσίας δείχνει ότι αν εκατομμύρια άνθρωποι πιστεύουν ότι μια αναμέτρηση δεν είναι έντιμη, μπορεί να βγουν στους δρόμους. Κι αυτό να οδηγήσει σε κοινωνική παράλυση ή πολιτική βία.

Η οργή για μια κλεμμένη εκλογή είναι ένας από τους λόγους που καταρρέουν οι δημοκρατίες. Αν όμως το κόστος της ήττας είναι υψηλό, τότε μπορεί να εξαφανιστεί η βούληση της αναγνώρισης της ήττας – ακόμη κι αν οι εκλογές είναι έντιμες. Τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικανοί μιλούν μερικές φορές λες και απειλείται σε αυτές τις εκλογές η ίδια η επιβίωση των Ηνωμένων Πολιτειών.

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις, μερικοί αμερικανοί διπλωμάτες φοβούνται ότι οι πολιτικές παθολογίες που κάποτε νόμιζαν ότι παρατηρούνται μόνο στις αποτυχημένες δημοκρατίες αρχίζουν να διακρίνονται και στη χώρα τους. Ο Φίλιπ Γκόρντον, που υπηρέτησε στην κυβέρνηση Ομπάμα, θυμάται να προσπαθεί ματαίως να πείσει αιγύπτιους στρατηγούς και στελέχη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας να συνυπάρξουν στο ίδιο πολιτικό σύστημα. Κάθε στρατόπεδο θεωρούσε πως το αντίπαλο αποτελούσε μια υπαρξιακή απειλή και έπρεπε να ηττηθεί με κάθε τρόπο. Τώρα ο Γκόρντον ανησυχεί ότι η ίδια λογική υπονομεύει την αμερικανική δημοκρατία.

Οι διαφορετικοί κανόνες που ισχύουν σε κάθε πολιτεία σε ό,τι αφορά την ψηφοφορία αποτελούν μια συνταγή σύγχυσης. Ο Τραμπ έχει προειδοποιήσει ότι μπορεί να αμφισβητήσει τα αποτελέσματα. Είναι έτσι πιθανό το αποτέλεσμα να κριθεί στο Ανώτατο Δικαστήριο. Και αυτό δείχνει πόσο μεγάλη σημασία έχει η ανεξάρτητη δικαιοσύνη σε ένα δημοκρατικό σύστημα. Η ανεπίτρεπτη βιασύνη όμως να οριστεί η υπερσυντηρητική Εϊμι Κόνεϊ Μπάρετ σε αυτό το σώμα μετατρέπει και το Ανώτατο Δικαστήριο σε ένα ακόμη όργανο κομματικής διαμάχης.

Το 2000, ο Αλ Γκορ απεδέχθη την απόφαση του Δικαστηρίου υπέρ του αντιπάλου του. Δεν σημειώθηκαν τότε εκτενείς διαμαρτυρίες. Αυτή τη φορά όμως είναι απίθανο να δεχθούν οι Δημοκρατικοί εύκολα μια ήττα τους στο Δικαστήριο εφόσον θεωρούν ότι θα προκύψει από μια «στημένη» πλειοψηφία.

Και η οργή τους θα είναι ακόμη μεγαλύτερη αν κερδίσουν για άλλη μια φορά τη λαϊκή ψήφο και χάσουν την προεδρία λόγω του συστήματος των εκλεκτόρων. Αν αυτό συνδυαστεί με την υπερεκπροσώπηση των μικρών πολιτειών στη Γερουσία, το σώμα που επικυρώνει τα μέλη του Ανώτατου Δικαστηρίου, έχουμε την τέλεια συνταγή για την αμφισβήτηση της νομιμότητας της αμερικανικής δημοκρατίας.

(*) Ο Γκίντεον Ράχμαν είναι αρθρογράφος των Financial Times

(Πηγή: Financial Times)

Ο Ερντογάν ως Τούρκος Μάχντι και η Δύση

Από

anixneuseis

November 3, 2020

Του Κωνσταντίνου Λαμπρόπουλου

Η μετατροπή του παγκόσμιου συμβόλου της Ορθοδοξίας, του ιερού ναού της Αγίας Σοφίας, σε μουσουλμανικό τέμενος από το καθεστώς Ερντογάν, επισφράγισε την υιοθέτηση μιας ιδεολογικοποιημένης εξωτερικής πολιτικής, βασισμένης στην άυλη παράμετρο της πολιτισμικής συνιστώσας του Ισλάμ, διατηρώντας παράλληλα ατόφια τα προτάγματα του παντουρκισμού-παντουρανισμού.

Η ανωτέρω προσέγγιση εδράζεται στην ωρίμανση της περίφημης τουρκο-ισλαμικής σύνθεσης στο εσωτερικό πεδίο, η οποία έχοντας ως αφετηρία τις λεγόμενες Εστίες Πεφωτισμένων Aydinlar Ocagi το 1969, σφυρηλατήθηκε την εποχή της διακυβέρνησης Εβρέν, έλαβε νέα ώθηση την εποχή του Οζάλ και εδραιώθηκε ως η κατεξοχήν ενοποιητική κρατική ιδεολογία της Τουρκίας τα ύστερα χρόνια της διακυβέρνησης του AKP.

Το απόγειο της τουρκο-ισλαμικής σύνθεσης, προκρίνει την κατίσχυση του Ισλάμ μέσω της ηγεμονίας και κηδεμονίας του, από την Τουρκία. Ως εκ τούτου, ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, συστηματικά καλλιεργεί το ηγεμονικό προφίλ ενός μουσουλμάνου ηγέτη που ηγείται της χώρας-προμάχου του Ισλάμ (Τουρκία).

Τουτέστιν, η Τουρκία δια του ηγέτη της και του μοντέλου της, αποσκοπεί να αποτελέσει πόλο έλξης για τον ευρύτερο μουσουλμανικό κόσμο, προτάσσοντας την εναλλακτική επιλογή ενός αυτόνομου ισλαμικού γεωπολιτικού πόλου σ’ έναν αναδυόμενο υβριδικό πολυπολικό κόσμο, στον οποίο η πολιτισμική-ισλαμική παράμετρος, καθίσταται παράγοντας ισχύος και υπεροχής στο πλαίσιο ενός παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος.

Απώτερος στρατηγικός στόχος της τουρκικής ηγεσίας, καθίσταται η αλλαγή του status της Τουρκίας στο διεθνές σύστημα, θεωρώντας ότι διαθέτει τα εχέγγυα να λειτουργήσει ως μετα-αυτοκρατορικός δρων εν είδει Μεγάλης Δύναμης, με αυξημένους συντελεστές ισχύος, ασκών παγκόσμια επιρροή μέσω διεθνικών δικτύων (network power) και διαμορφώνοντας νέο θεσμικό πλαίσιο κανόνων και νορμών στην γεωγραφική σφαίρα επιρροής της.

Αναμφίλεκτα, ο Ερντογάν παρουσιάζεται πλέον στον μουσουλμανικό κόσμο ως η τουρκική εκδοχή του Μάχντι, του “καθοδηγούμενου απ’ τον Μωάμεθ”, προσιδιάζοντας στην πανισλαμιστική ρητορική του μεσσιανικού ισλαμικού προτύπου του Σουδανού Φύλαρχου Μωχάμετ Αχμέτ, ο οποίος εξεγέρθηκε κατά Αιγυπτίων και Βρετανών στο Σουδάν το 1880.

Ως εκ τούτου, η αντιδυτική ρητορική είναι απόλυτα συμβατή με το ισλαμικό πρότυπο που επιθυμεί να αντιπαραβάλλει ο Τούρκος Πρόεδρος ως καθοδηγητής των απανταχού μουσουλμάνων.

Το ανωτέρω πρότυπο αφορά την εικόνα του μουσουλμάνου, ο οποίος εξεγείρεται επιτυχώς έναντι της διεφθαρμένης νέο -αποικιοκρατικής και πολιτικά και πολιτισμικά παρηκμασμένης Δύσης, έχοντας ως εφόδια την πολιτισμική του υπεροχή και την πολυεπίπεδη στήριξη της Τουρκίας, η οποία λειτουργεί ως κοιτίδα αξιών και προτύπων και ως πανίσχυρη δύναμις που δύναται να επιβάλλει τετελεσμένα μέσω της “αιχμηρής” και της “σκληρής” ισχύος.

Ως εκ τούτου, η τουρκική ηγεσία πρωτοστάτησε στην ισλαμική αντίδραση κατά του Προέδρου Μακρόν και της Γαλλίας, επιχειρώντας να αναδειχθεί στον υπ’ αριθμόν ένα εκφραστή πανισλαμικών επιδιώξεων.

Θα πρέπει να τονισθεί πως για την ευόδωση του ανωτέρω στόχου, η Δύση και δη η Ευρώπη, αποτελεί το κατεξοχήν προνομιακό πεδίο του τουρκικού μετα-αυτοκρατορικού αφηγήματος.

Οι άυλες παράμετροι στο πλαίσιο σύζευξης ανορθολογικών και πραγματιστικών μοτίβων στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, αποτελούν μοχλό αλλαγής δεδομένων, καθώς συνδράμουν καταλυτικά στην υπονόμευση των δυτικών ηγεσιών και στην χειραγώγησή τους από μια Τουρκία που προσαρμόζεται ολοένα και περισσότερο στο πολιτισμικό υπόβαθρο των επερχόμενων συγκρούσεων του 21ου αιώνα, όπως προέβλεψε ο Σάμιουελ Χάντιγκτον με περισσή οξυδέρκεια το 1993.

Είναι χαρακτηριστικό πως ο ορθολογισμός που διέπει την δυτική στρατηγική σκέψη, απόρροια του ψυχροπολεμικού παραδείγματος και της πρώιμης μεταψυχροπολεμικής εποχής, λειτουργεί αποπροσανατολιστικά για τις δυτικές ηγεσίες, καθώς αδυνατούν να κατανοήσουν τις ιδιομορφίες και τα διαφορετικά πρότυπα άσκησης εξωτερικής πολιτικής που επιβάλλουν οι εναλλακτικές κοσμοθεωρίες.

Είτε αυτές αφορούν το ιρανικό αμάλγαμα περσικού εθνικισμού και σιιτικού-ισλαμικού αναθεωρητισμού είτε τον τουρκικό ισλαμοκεντρικό αναθεωρητισμό, η Δύση αδυνατεί να κατανοήσει την άυλη πολιτισμική παράμετρο του ριζοσπαστικού Ισλάμ, η οποία καθίσταται άκρως επικίνδυνη για τα δυτικά συμφέροντα, γιατί στοχεύει στην εσωτερική αποσταθεροποίηση των δυτικών κέντρων λήψης αποφάσεων μέσω των δικτύων αλληλεξάρτησης που ποδηγετούνται από μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και άλλων παρεμφερών οργανώσεων.

Ιδίως σ ότι αφορά τον τουρκικό αναθεωρητισμό μέσω του Ισλάμ, παρατηρείται μια διαρκής υποτίμηση του κινδύνου από τον ευρωατλαντικό παράγοντα-, καθώς θεωρείται ότι οι στόχοι Ερντογάν δεν αντιστοιχούν στις πραγματικές δυνατότητες της Τουρκίας, ενώ η εσωστρέφεια και η διαχρονική στρατηγική ατροφία της Ευρώπης, συντελούν στην συνεχιζόμενη ευρωπαϊκή αμηχανία έναντι της Τουρκίας ( με εξαίρεση την Γαλλία, την Αυστρία και την Ολλανδία).

Για τον Ερντογάν, η Δύση (ΗΠΑ και Ε.Ε) αποτελεί το πλαίσιο νομιμοποίησης του αναθεωρητικού του αφηγήματος, καθώς εργαλειοποιεί τόσο το ΝΑΤΟ, όσο και την ειδική σχέση που απολαμβάνει η Τουρκία με τις Μεγάλες Δυνάμεις εντός Ε.Ε (Γερμανία).

Ο Ερντογάν αυτοπροβάλλεται στην Δύση ως ο μουσουλμάνος ηγέτης που δύναται να συγκρατήσει την ισλαμική πλημμυρίδα, αρκεί να ικανοποιηθούν οι αξιώσεις του, εκβιάζοντας και απειλώντας, εκμεταλλευόμενος τα αργά δυτικά αντανακλαστικά και το ενοχικό σύνδρομο που κατατρέχει σημαντικό κομμάτι του δυτικού κόσμου εξαιτίας της αποικιοκρατίας.

Επιπρόσθετα εκμεταλλεύεται την αποστροφή των δυτικών κοινωνιών για τις ανθρώπινες απώλειες, ενώ εκείνος προβάλλει σε αντιδιαστολή, την οικειοθελή “θυσία” των μαρτύρων του Ισλάμ, θέτοντας ιδίως τις ευρωπαϊκές ηγεσίες προ διλημμάτων που φαινομενικά δεν είναι διατεθειμένες να υπερβούν.

Κατά συνέπεια, ο Ερντογάν ως Τούρκος Μάχντι, προκρίνει στον ευρω-ατλαντικό παράγοντα, ένα πλαίσιο “συνεργασίας” με τους δικούς του επαχθείς όρους, θέλοντας να ανυψώσει το status της Τουρκίας μέσω της αποδοχής του από την Δύση.

capital.gr

The Real Enemy of Islam

Από

anixneuseis

November 3, 2020

November 3, 2020 at 5:00 am

“The beheading of the French history teacher proves that political Islam has become a real threat to world peace in light of its expansionist tendency, which is currently embodied by Erdogan’s project, which not only targets the societies of Muslim countries, but also other societies that incubate important Islamic communities.” — Al-Habib Al-Aswad, Tunisian journalist, Al-Arab, October 28, 2020.
He wants to represent himself as a defender of Islam. Which Islam does he speak for? Erdogan has committed crimes in Libya, Syria and all Arab countries. He is the one who is offending Islam.” — Mustafa Bakri, Egyptian media personality, Al-Dostor Studio, October 30, 2020.
The reactions of many Arabs and Muslims show that they view Erdogan as a more serious threat to Islam than Macron or others in the West.

Last week, France condemned Turkish President Recep Tayyip Erdogan for comments he made about French President Emmanuel Macron’s mental health and treatment of Muslims. Erdogan had suggested that the French president needed “some kind of mental treatment” because of Macron’s attitude toward Muslims in France. Pictured: Macron (right) and Erdogan at a press conference on January 5, 2018 in Paris, France. (Photo by Ludovic Marin/AFP via Getty Images)

Turkish President Recep Tayyip Erdogan is not authorized to speak on behalf of the Muslims, especially regarding the current controversy surrounding France’s attitude toward Islam and Muslim terrorist attacks. That is what many Muslims are saying these days in the aftermath of Erdogan’s attempt to present himself as the grand defender of Islam in a conflict that recently erupted between Muslims and France.

According to several Muslim political analysts and writers, Erdogan is trying to take advantage of the anti-France campaign in the Muslim world for his own political gain. The message the Muslims are sending to France and the rest of the world is that Erdogan is a hypocrite and opportunist, who is acting from personal interest and not out of concern for Muslims or Islam.

Last week, France condemned Erdogan for comments he made about French President Emmanuel Macron’s mental health and treatment of Muslims. Erdogan had suggested that the French president needed “some kind of mental treatment” because of Macron’s attitude toward Muslims in France. “What else is there to say about a head of state who doesn’t believe in the freedom of religion and behaves this way against the millions of people of different faiths living in his own country?” Erdogan said in a speech at a meeting of his Justice and Development Party. He also called on Muslims to boycott French goods.

Erdogan’s remarks came in response to Macron’s pledge to crack down on radical Islamism in France after a Muslim terrorist beheaded history teacher Samuel Paty on October 16. Paty had taught a class on freedom of expression during which he used cartoons of the Islamic Prophet Mohammed from the satirical newspaper Charlie Hebdo. Even before Paty was murdered, Macron defended the right to caricature the Prophet Mohammed. In September, he described Islam as a religion “in crisis” and announced that he would present a bill to strengthen a law that separates church and state in France.

Some Muslims see Erdogan’s attacks on France as an attempt to divert attention from the growing criticism in the Arab world toward Turkey’s meddling in the internal affairs of a number of Arab countries. Saudi Arabian activists have called for a boycott of Turkish products to protest Erdogan’s repeated attacks on Arab leaders and countries.

Other Muslims see Erdogan’s attempt to position himself as the defender of Islam in the context of the Turkish president’s effort to market himself as a new Sultan of the Ottoman Empire and leader of the Muslim world.

“In an attempt to divert attention from the Arab boycott of Turkish products, Erdogan tried to employ the campaign against France to the benefit of his political calculations,” Arab experts told the Gulf newspaper Al-Ain.

“Erdogan’s statements and his defense of Islam do not bear in their essence any religious dimensions, but rather an attempt to win the friendship of the angry street and also to save his country’s economy, which is suffering badly after the success of the Arab boycott of Turkish goods.”

Noting that Arab business executives and others have called for a boycott of Turkish products to protest the “hostile policies of the Erdogan regime,” the newspaper quoted Egyptian political analyst Tareq Fahmi as saying:

“Erdogan’s talk about adopting the defense of Islam has become unacceptable after everyone realized that the matter is purely political and has nothing to do with the religious dimension. The issue is also related to addressing Arab and Islamic public opinion so that Erdogan appears in the image of the great Arab and Islamic leader. Erdogan aims to ride the current wave and try to employ and invest it politically in his battles against Europe and France.”

Lebanese journalist Joseph Abu Fadel scoffed at Erdogan’s call for the protection of Muslims in France:

“Erdogan calls for the protection of Muslims in France! We ask the Ottoman dreamer Erdogan about the Muslims who were slaughtered by his Muslim Brotherhood group and the jihadists in Syria, Iraq, Libya and Turkey.”

Egyptian political analyst Walid Abbas questioned Erdogan’s motives in defending Islam and leading the attacks on France. “It does not seem that the motives of the Turkish president to launch his campaign against France and its president, Emmanuel Macron, is to defend Islam or Muslims,” Abbas remarked.

“A simple example of this emerged about four years ago, when Erdogan stopped defending the Uighur Muslims in China and even arrested one of the movement’s leaders, who was a refugee In Turkey. He also deported hundreds of Uighur refugees in his country to China in 2019.”

Abbas pointed out that Erdogan was also motivated by his concern over the decline of his popularity in Turkey:

“The Turkish president, since the emergence of his internal difficulties and their impact on his popularity, changed his political strategy and turned to igniting battles on the international scene, in an attempt to assert his regional influence. Paris has been the main party that has consistently opposed these attempts and has always stood against it.”

Erdogan’s main goal, he added, “is to inflame an internal national and religious conflict that allows him to force the Turkish people to rally behind the leader who wages fierce battles with the world under the slogan of defending Islam.”

Tunisian writer Al-Habib al-Aswad, reacting to the crisis between France and Turkey, said “political Islam seeks by all available means to drag Islam into its wars and conflicts, the latest of which is its war on France.” Al-Aswad added that Erdogan was simply trying to demonstrate his power and influence in the Islamic and Arab countries.

“The beheading of the French history teacher proves that political Islam has become a real threat to world peace in light of its expansionist tendency, which is currently embodied by Erdogan’s project, which not only targets the societies of Muslim countries, but also other societies that incubate important Islamic communities… When the Turkish president incited against France and President Macron, his primary concern was not religion or the Prophet Mohammed, but rather his geopolitical struggle with the French in the eastern Mediterranean, Libya, and generally North Africa and the Sahara region. Erdogan is convinced that Macron is a declared ally of countries that Ankara considers its enemies.”

Egyptian media personality Mustafa Bakri said that Erdogan was taking advantage of various crises and cannot be sincere in his defense of Islam. Erdogan, he added, “is not an honest man.”

“He took advantage of the situation against France and claimed to be defending Islam. He wants to represent himself as a defender of Islam. Which Islam does he speak for? Erdogan has committed crimes in Libya, Syria and all Arab countries. He is the one who is offending Islam.”

Emirati writer Mohammed Khalfan al-Sawafi said he agreed with many Arabs and Muslims who consider Erdogan an opportunist exploiting Islam to serve his own political agenda:

“Some populist politicians think only about achieving their personal victories by using powerful and extremist rhetoric… What Erdogan came out with cannot be considered an endeavor to defend the interests of Muslims and the Prophet Mohammed, and he knows more than others what the consequences could be for the Muslim communities living in Western societies.”

Al-Sawafi is apparently worried that Muslims in France and other European countries may face various restrictions, including the closure of Islamic charities and a ban on political activities in response to Erdogan’s remarks.

Syrian journalist Baha al-Awwam said that Erdogan was trying to lead a “renaissance” or “revolution” in Islam as part of his effort to control the Arabs and Muslims. “The Arab region does not need an Islamic ‘renaissance ‘ or ‘revolution,'” al-Awwam argued. Erdogan, he said, is currently seeking to control Libya, Qatar, Syria and Iraq.

“The Sultan [Erdogan] attracts supporters by supporting the peoples persecuted by their rulers… But you do not know that the extremists and blood merchants are the greatest beneficiaries of Erdogan’s support. Not to mention that the ‘Sultan’ persecutes the Turks themselves whenever he is able to do so, and the evidence for this is his imprisonment of tens of thousands of his opponents. Opportunism is the name of the game that Erdogan is playing. He wishes to start a world war against the backdrop of the crisis of the French teacher. Wars represent his only salvation from facing his accumulated failures. Unfortunately for him, this will not happen, and Erdogan will fail in his endeavors.”

The reactions of many Arabs and Muslims show that they view Erdogan as a more serious threat to Islam than Macron or others in the West. The voices of Erdogan’s critics, however, rarely find their way to the mainstream media.

Ironically, Erdogan, who is currently calling for a boycott of French products, is himself being boycotted by a growing number of Arabs and Muslims. It is Erdogan, bemoaning the “insults” to Islam made by Westerners, who is himself being accused by Muslims of killing Muslims and occupying their lands.

Khaled Abu Toameh, an award-winning journalist based in Jerusalem, is a Shillman Journalism Fellow at Gatestone Institute.

Follow Khaled Abu Toameh on Twitter

Ας ευχηθούμε το καλύτερο για την ανθρωπότητα από τις εκλογές στις ΗΠΑ

Από

anixneuseis

November 3, 2020

Οι σημερινές εκλογές στις ΗΠΑ μου θυμίζουν κάτι από τις ελληνικές εκλογές της δεκαετίας του ’60.

Η εξέλιξη, τότε, της ελληνικής πολιτικής ζωής κατέληξε στη δικτατορία.

Εύχομαι να μην έχουν την ίδια τύχη και οι ΗΠΑ.

Για να επανέλθουμε στην σύγκριση, θυμάμαι αρχές του ’60 στο δημοτικό που οι δάσκαλοι μας έλεγαν πόσο προχωρημένος είναι ο πολιτικός πολιτισμός στις ΗΠΑ αφού ο ηττημένος συγχαίρει το νικητή.

Νομίζω οι όροι αντιστράφηκαν.

Στην Ελλάδα είναι πιο πιθανό να το δεις αυτό παρά στις ΗΠΑ.

Ας ελπίσουμε πως δεν θα μπούμε σε άλλες περιπέτειες εξαιτίας των επιλογών άλλου λαού. (Ποιος να το φανταζόταν ότι και αυτό θα συνέβαινε).

Thousands of Ballots in Pennsylvania May Be Missing: Officials

Από

anixneuseis

November 3, 2020

Bins of mail-in ballots await distribution to workers sorting the envelopes for the presidential election at the Los Angeles County Registrar Recorders’ mail-in ballot processing center at the Pomona Fairplex in Pomona, Calif., on Oct. 28, 2020. (Robyn Beck/AFP via Getty Images)

2020 ELECTION

Thousands call Pennsylvania county about requested ballots that never arrived

BY JACK PHILLIPS

October 30, 2020 Updated: October 30, 2020

Thousands of voters in Butler County, Pennsylvania, said have they never received their ballots.

Nearly 40,000 registered voters in the county requested mail-in ballots, but only about 24 percent of them have been returned back to the county so far, authorities said.

“At first we thought that maybe it just was a delay in the postal system” due to the high number of requests, Leslie Osche, chair of the Butler County commissioners, was quoted by the Pittsburgh Post-Gazette as saying. “And that could still be the case. But nonetheless, when we realized that, we changed our strategy and now have begun to tell folks that if they haven’t received a ballot, they still have multiple options.”

“Our main focus—because it’s too late now to worry about this—we need to make sure we get these people their ballots,” Osche added.

A U.S. Postal Service (USPS) spokesperson told the Pittsburgh Post-Gazette that the agency is “unaware of any significant delays or issues and is in regular contact with the Board of Election as we work to locate and deliver ballots as they are presented to us.” As of Tuesday, voters in Pennsylvania cannot apply for a mail-in or absentee ballot.

A local county official, Aaron Sheasley, told CNN Friday that the county has received more than 10,000 phone calls about information related to the ballots that were requested but not received.

“Somewhere between the post office and the Pittsburgh sorting facility something happened,” Sheasley told the network. “We don’t know what.” He added: “We haven’t given out any numbers” about the number of missing ballots “because we simply don’t know.”

Speaking to CNN, Chuck Bugar, president of the American Postal Workers Union Pittsburgh chapter, said there is no record that suggests the missing ballots in Butler County made it to a Postal Service facility.

“There’s no pile of ballots that have been taken from the Butler County election committee that are sitting around,” Bugar said. “There’s no record or indication that they entered the mail stream. There’s paperwork that goes along with it.”

Butler County voted for President Donald Trump over Democrat rival Hillary Clinton in 2016 about 66 percent to 29 percent. The county is located north of Pittsburgh and has approximately 150,000 registered voters. In 2020, both Trump and Democratic nominee Joe Biden have been holding events and rallies, vying to secure the key battleground state with 20 electoral votes.

The county told the Post-Gazette that voters can come to the Bureau of Elections and vote in person, provide them with identification, and officials will then give them a new mail-in ballot that a voter can return immediately. The original ballot that was mailed will be voided.

They also said that voters can vote at a local polling place in the county. Other alternatives are also provided.

theepochtimes.com

Ουελμπέκ: Ο Τραμπ είναι καλός πρόεδρος

Από

anixneuseis

November 3, 2020

Ο Μισέλ Ουελμπέκ λατρεύει την πρόκληση. Οι απόψεις του έχουν προκαλέσει συχνά δημόσιες διαμάχες – το ίδιο και το τελευταίο του βιβλίο: «Παρεμβάσεις». Μήπως όμως πλέον ο συγγραφέας κλίνει επικίνδυνα προς τα δεξιά;

Έχει τοποθετηθεί ξεκάθαρα κατά της ευθανασίας και έχει συγχαρεί τους Αμερικανούς για τον πρόεδρό τους: ο Μισέλ Ουελμπέκ λατρεύει την πρόκληση. Οι συχνά σκανδαλώδεις απόψεις του γάλλου συγγραφέα βρίσκονται πλέον συγκεντρωμένες σε μία ανθολογία με τίτλο: «Παρεμβάσεις». Και φυσικά, οι παρεμβάσεις του είναι προκλητικές. Ο Ουελμπέκ έγινε διεθνώς γνωστός με το βιβλίο του «Υποταγή» το 2015, στο οποίο καταπιάνεται με ένα πολύ ευαίσθητο θέμα με λογοτεχνικούς όρους: τον υποτιθέμενο εξισλαμισμό της Δύσης.

Στιγμιότυπο από την θεατρική μεταφορά του βιβλίου “Υποταγή”

«Τι πρέπει να περιμένει κανείς από τις νέες “παρεμβάσεις”;» ήταν ο τίτλος του αριστερού γαλλικού πολιτιστικού περιοδικού Les Inrocks. Και με πικρία αναφέρεται στα καμώματα του «κακού παιδιού» της λογοτεχνίας, που ενώ πριν μία δεκαετία καταδίκαζε τον Φιλελευθερισμό, σήμερα στρέφεται κατά της Ευρώπης και της πολυπολιτισμικότητας. «Μαντέψτε τι μας αρέσει περισσότερο», ρωτά το περιοδικό με ειρωνία τους αναγνώστες. Ο Γάλλος συγγραφέας εμφανίζεται πιο δεξιά από ποτέ, αλλά και με μεγαλύτερες ευαισθησίες σε ηθικά και θρησκευτικά θέματα, επισημαίνει η βελγική εφημερίδα «L’Echo».

Μ. Ουελμπέκ: «Νομίζω ότι είμαι τόσο αμφίσημος όσο οι χαρακτήρες των μυθιστορημάτων μου»

Οι «Παρεμβάσεις» του συγκεντρώνουν σε πάνω από 400 σελίδες όσα έχει γράψει και πει ο συγγραφέας από το 1992 – σε εφημερίδες, περιοδικά, προλόγους βιβλίων και συνεντεύξεις. Από αυτά περίπου το 45% βρίσκονταν μέχρι σήμερα στην αφάνεια. Και όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, η ανθολογία αυτή θα είναι και το τελευταίο βιβλίο του. «Φυσικά με αυτό δεν ανακοινώνω ότι θα σταματήσω να σκέφτομαι, αλλά ότι θα σταματήσω να κοινοποιώ τις σκέψεις μου», ανακοινώνει ο Ουελμπέκ. Ωστόσο και αυτό με μία εξαίρεση: περιπτώσεις εκτάκτου ηθικής ανάγκης –όπως είναι για παράδειγμα η νομιμοποίηση της ευθανασίας. Ο 64χρονος συγγραφέας είναι άλλωστε, όπως έχει δηλώσει ξεκάθαρα, ενάντια στην ευθανασία, χωρίς εξαιρέσεις.

Περί Ευρώπης και Τραμπ

Βέβαια, ο βραβευμένος με το πολυπόθητο γαλλικό Prix Goncourt πυροδότησε τις περισσότερες αντιδράσεις με ένα κείμενο, στο οποίο συγχαίρει τους Αμερικανούς για την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Ο λόγος; Ο Ουελμπέκ αντιτίθεται στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και υπήρξε θερμός υποστηρικτής του Brexit – όπως ο Τραμπ. Κατά τη γνώμη του η Ευρώπη δεν έχει ούτε κοινή γλώσσα, ούτε κοινές αξίες, ούτε κοινά συμφέροντα. Δεν υφίσταται καν, ούτε θα διαπλάσει έναν ενιαίο λαό, ούτε θα αποτελέσει τον θεμέλιο λίθο μιας νέας δημοκρατίας.

Αυτό που βρίσκει καλό στον Τραμπ ο Ουελμπέκ είναι ότι δεν θεωρεί την ελευθερία του εμπορίου μέτρο των πάντων. Όταν το ελεύθερο εμπόριο ωφελεί τη χώρα του, ο Τραμπ είναι υπέρ, όταν τη βλάπτει προτιμά τον προστατευτισμό των δασμών. Σε προσωπικό επίπεδο παρόλα αυτά θεωρεί τον αμερικανό πρόεδρο αντιπαθητικό. «Ένας ειλικρινής και ηθικός τύπος θα ήταν καλύτερος για την Αμερική», γράφει. Το άρθρο «Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας καλός πρόεδρος» πρωτοδημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο 2019 στο μηνιαίο περιοδικό «Harper’s Magazine».

Το νέο του βιβλίο “Παρεμβάσεις” κυκλοφόρησε ήδη και στα γερμανικά

Η κριτική πάντως ότι ο Ουελμπέκ μεταλλάσσεται σε έναν συγγραφέα που ταυτίζεται όλο και περισσότερο με τη Δεξιά δεν είναι εντελώς καινούργια. Ο ίδιος αυτοαποκαλείται συντηρητικός. Έχει εκφράσει συχνά τον σκεπτικισμό του απέναντι στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και το εμμονικό κυνήγι της προόδου. Οι ήρωες των έργων του ενστερνίζονται ιδέες συχνά μισογυνικές, ομοφοβικές και ξενοφοβικές. Τι πρέπει λοιπόν να περιμένει κανείς από τις «Παρεμβάσεις»; Μια απάντηση ίσως δίνει ο ίδιος σε ένα σημείο του βιβλίου: «Νομίζω ότι είμαι τόσο αμφίσημος όσο οι χαρακτήρες των μυθιστορημάτων μου», γράφει. Με τον τίτλο «Λίγο χειρότερο. Νέες παρεμβάσεις» το βιβλίο του Ουελμπέκ κυκλοφόρησε ήδη στα γερμανικά από τον εκδοτικό οίκο Dumont.

Ζαμπίνε Γκλάουμπιτς (dpa)

Επιμέλεια: Χρύσα Βαχτσεβάνου

Ανησυχίες για το μέλλον του ΝΑΤΟ αν επανεκλεγεί ο Τραμπ

Από

anixneuseis

November 3, 2020

Η θητεία του Ντόναλντ Τραμπ στο Λευκό Οίκο μόνο ανησυχία και προβληματισμό προκάλεσε στις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ. Πολλοί φοβούνται ακόμα και διάλυση της νατοϊκής συμμαχίας σε περίπτωση επανεκλογής του.

Όπως πολλοί διεθνείς οργανισμοί, έτσι και το ΝΑΤΟ αγωνιά για την έκβαση των σημερινών αμερικανικών προεδρικών εκλογών. Οι εκλογές στις ΗΠΑ θα καθορίσουν αν η προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ ήταν απλά μια άσχημη, αλλά σύντομη παρένθεση στην ιστορία της νατοϊκής συμμαχίας ή αν, σε περίπτωση επανεκλογής, θα τεθούν τα θεμέλια για τη διάλυση του ΝΑΤΟ πάνω από 70 χρόνια μετά την ίδρυσή του.

Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του στον Λευκό Οίκο ο πρόεδρος Τραμπ είχε χαρακτηρίσει τη βορειοατλαντική συμμαχία “απαρχαιωμένη” ζητώντας από τις χώρες-μέλη να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ και απειλώντας απροκάλυπτα, κεκλεισμένων των θυρών, ακόμα και με αποχώρηση της χώρας του από το ΝΑΤΟ. Μια κλιμάκωση της αντιπαράθεσης ΗΠΑ και χωρών-μελών αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή. Ο πρόεδρος Τραμπ καλλιέργησε ωστόσο εσκεμμένα αμφιβολίες στις σύμμαχες χώρες για το αν οι ΗΠΑ θα τις υπερασπίζονταν στρατιωτικά σε περίπτωση ανάγκης. Για μια συμμαχία όπως το ΝΑΤΟ που δρα εδώ και δεκαετίες αποτρεπτικά βάσει της αρχής “ένας για όλους και όλοι για ένα” το ενδεχόμενο αυτό προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, ιδιαίτερη ανησυχία.

Έτσι δεν καθησύχασε σχεδόν κανέναν στη νατοϊκή συμμαχία η πρόσφατη δημόσια δήλωση του προέδρου Τραμπ ότι η Γερμανία αύξησε κατά κάτι τις αμυντικές της δαπάνες. “Είναι απίθανο ο Ντόναλτ Τραμπ να πιστέψει κάποτε ότι το ΝΑΤΟ ωφελεί τις ΗΠΑ, ακούγεται στους διαδρόμους στην έδρα της βορειοατλαντικής συμμαχίες στις Βρυξέλλες, όπου εκφράζονται φόβοι για τα χειρότερα σε περίπτωση επανεκλογής του εκκεντρικού προέδρου.

Τζον Μπόλτον: “Υπαρκτός ο κίνδυνος διάλυσης του ΝΑΤΟ”

Ο Τραμπ θέλει αποχώρηση των Αμερικανών από το Αφγανιστάν

Παρόμοια βλέπει τη κατάσταση και ο Τζον Μπόλτον, πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου Τραμπ. Μιλώντας τον Αύγουστο στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων έλεγε ότι ο αμερικανός πρόεδρος δεν βλέπει κάποιο όφελος των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ: “Κατά την εκτίμησή του η συμμαχία είναι, με μερικές εξαιρέσεις, μια ομάδα χωρών που βγαίνουν κερδισμένες από τη δέσμευση των ΗΠΑ να τις υπερασπιστεί στρατιωτικά”. Σύμφωνα με τον πρώην στενό συνεργάτη του Ντόναλντ Τραμπ ο κίνδυνος διάλυσης του ΝΑΤΟ μετά την επανεκλογή του αμερικανού προέδρου είναι υπαρκτός, αλλά στους περισσότερους Ευρωπαίους δεν έχει γίνει ακόμα συνείδηση αυτό το ενδεχόμενο.

Ακόμα όμως και σε περίπτωση που δεν διαλυθεί η βορειοατλαντική συμμαχία, οι επιπτώσεις μιας δεύτερης θητείας Τραμπ προβλέπονται καταστροφικές. Με μεγάλη ανησυχία οι χώρες-μέλη παρακολουθούν τις προσπάθειες του προέδρου Τραμπ για άμεση αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν. Επειδή τα υπόλοιπα μέλη του ΝΑΤΟ δεν είναι σε θέση να καλύψουν με δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις το κενό που θα δημιουργηθεί, εκφράζουν φόβους ότι το Αφγανιστάν θα διολισθήσει και πάλι στο χάος και πως όλες οι θυσίες των τελευταίων ετών θα αποβούν μάταιες.

Προφανώς για αυτό πολλοί εντός της νατοϊκής συμμαχίας ελπίζουν σε νίκη του Τζο Μπάιντεν στις εκλογές της Τρίτης. Ας μη ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Τζο Μπάιντεν έχει δεσμευθεί προεκλογικά ότι μόλις περάσει το κατώφλι του Λευκού Οίκου θα δρομολογήσει αλλαγή στάσης των ΗΠΑ έναντι των σύμμαχων χωρών. “Το πρώτο που θα κάνω όταν εκλεγώ είναι να επικοινωνήσω με πρωθυπουργούς και αρχηγούς κρατών ανά το κόσμο για να τους διαβεβαιώσω ότι οι ΗΠΑ επέστρεψαν και ότι μπορούν να στηρίζονται σε εμάς”, δήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξή του. Στο αμερικανικό δίκτυο ABC υπογράμμισε μάλιστα ότι “το ΝΑΤΟ απειλείται ακόμα και με κατάρρευση όσο οι σύμμαχες χώρες δεν είναι βέβαιες για τον ρόλο των ΗΠΑ”.

Η Γερμανία αύξησε τις αμυντικές της δαπάνες

Πολιτική “America First” ακόμα και έναντι του ΝΑΤΟ

Παρατηρητές αναμένουν ότι ακόμα και σε περίπτωση επικράτησης του Τζο Μπάιντεν στις εκλογές η νέα αμερικανική κυβέρνηση θα επικεντρωθεί το πρώτο διάστημα σε ζητήματα εσωτερικής πολιτικής, όπως η ανάκαμψη της οικονομίας που έχει υποστεί πλήγμα από τη πανδημία. Εκτός αυτού δεν αναμένουν ότι το ζήτημα αύξηση των αμυντικών δαπανών θα φύγει από το τραπέζι με τον Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο. Ας σημειωθεί ότι και οι προκάτοχοι του Τραμπ Τζορτζ Μπους, αλλά και ο Μπάρακ Ομπάμα είχαν εκφράσει δυσαρέσκεια για τις υπερβολικά χαμηλές αμυντικές δαπάνες πολλών ευρωπαϊκών χωρών.

Η κρίση του κορωνοϊού έχει ωστόσο περιορίσει τις αμερικανικές πιέσεις για υψηλότερες αμυντικές δαπάνες. Ένας από τους λόγους είναι ότι ο προϋπολογισμός αρκετών χωρών για την άμυνα μένει σταθερός ή και αυξάνεται παρά τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας. Στη Γερμανία για παράδειγμα οι δαπάνες για την άμυνα έφθασαν το 2020 στο 1,6% του ΑΕΠ έναντι 1,2 % το 2016.

Άνσγκαρ Χάαζε, Λένα Κλίμκαϊτ (dpa)

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

Οι πιο παράξενες εκλογές στον κόσμο

Από

anixneuseis

November 3, 2020

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Κ»

Παραλήρημα ενθουσιασμού στο συνέδριο των Δημοκρατικών τον Ιούλιο του 1960, που έδωσε το χρίσμα στον Τζον Κένεντι. Σε λίγους μήνες η Αμερική θα εξέλεγε τον νεαρότερο και τον πρώτο καθολικό πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. © Ralph Crane/LIFE / Getty Images/Ideal Image

Νίκος Ευσταθίου

03.11.2020 • 07:01

Δέκα πράγματα που κάνουν την εκλογική διαδικασία στις ΗΠΑ μία από τις πιο περίπλοκες αλλά και τις πιο συναρπαστικές στον πλανήτη.

Τhe winner takes it all

Ίσως η μεγαλύτερη ιδιομορφία των αμερικανικών προεδρικών εκλογών είναι η ίδια που βρίσκεται πίσω από το σενάριο των προεδρικών εκλογών του 2016, όταν η Χίλαρι Κλίντον κέρδισε 2 εκατομμύρια περισσότερες ψήφους από τον Ντόναλντ Τραμπ, για να χάσει τελικά την εκλογική αναμέτρηση. Και αυτό γιατί ο νικητής των εκλογών δεν καθορίζεται άμεσα από τη λαϊκή ψήφο, αλλά έμμεσα, από τον ιστορικό –και ανά καιρούς αμφιλεγόμενο– πολιτικό θεσμό του Εκλεκτορικού Κολλεγίου. Η διαδικασία είναι η εξής: συνολικά 538 εκλέκτορες απαρτίζουν το Κολλέγιο και διανέμονται ανά πολιτεία με βάση το άθροισμα των αντιπροσώπων που έχει η καθεμία στο Κογκρέσο και στη Γερουσία – το οποίο με τη σειρά του καθορίζεται λαμβάνοντας υπόψη τον εκάστοτε πληθυσμό. Η πολυπληθής Καλιφόρνια απολαμβάνει 55 εκλέκτορες, ενώ η αχανής, αραιοκατοικημένη Αλάσκα μονάχα τρεις.

oi-pio-paraxenes-ekloges-ston-kosmo0 — Τζόρτζια, Αύγουστος 1976: ένα βρέφος τεσσάρων μηνών δεν δείχνει να απολαμβάνει τη φωτογραφία με τον μελλοντικό πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ. © Bettmann/Getty Images/Ideal Image

Το πιο αμφιλεγόμενο χαρακτηριστικό είναι πως πρόκειται για ένα σύστημα που λειτουργεί με τη λογική «the winner takes it all». Ο υποψήφιος που κερδίζει το υψηλότερο ποσοστό ψήφου σε κάθε πολιτεία κερδίζει το σύνολο των Εκλεκτορικών θέσεων, ακόμα και αν η διαφορά του εκλογικού αποτελέσματος είναι μονάχα μία ψήφος. Τελικώς, ο υποψήφιος που κερδίζει την πλειοψηφία των 270 εκλεκτόρων κερδίζει αυτομάτως και την πολυπόθητη θέση στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου. Πέντε φορές στην ιστορία των ΗΠΑ, ο υποψήφιος που κέρδισε τη λαϊκή ψήφο έχασε τελικά τις εκλογές λόγω της διανομής των εκλεκτόρων. Παρότι ο θεσμός του Κολλεγίου θεσπίστηκε για να θεμελιώσει τα συμφέροντα των μικρών πολιτειών, πολλοί επικριτές τον χαρακτηρίζουν αναχρονιστικό και αντιδημοκρατικό.

Οι αμφίρροπες πολιτείες

Το σύστημα του Εκλεκτορικού Κολλεγίου μεταφέρει το παιχνίδι των προεδρικών εκλογών στο επίπεδο των πολιτειών. Ωστόσο, δεν έχει το κάθε αστέρι της ομοσπονδιακής σημαίας των ΗΠΑ την ίδια σημασία για το κάθε κόμμα. Σήμερα θα ήταν σχεδόν αδύνατο για τη Νέα Υόρκη να στηρίξει υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών, ενώ το Γουαϊόμινγκ δεν έχει ψηφίσει υπέρ του υποψηφίου των Δημοκρατικών από το 1964. Η προσοχή λοιπόν στρέφεται στα λεγόμενα swing states, τις «αμφίρροπες πολιτείες» που δεν ψηφίζουν κατά παράδοση Ρεπουμπλικάνους ή Δημοκρατικούς, αλλά αποφασίζουν ανάλογα με τον υποψήφιο και το πολιτικό zeitgeist. Γι’ αυτό ακριβώς θεωρούνται κρίσιμες στην έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος. Οι δέκα με δεκαπέντε πολιτείες στις οποίες οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν σαφές φαβορί, όπως το Κολοράντο, η Φλόριντα, η Πενσυλβάνια και η Βόρεια Καρολίνα, προσελκύουν σε υπερθετικό βαθμό τις επισκέψεις των υποψηφίων και τις πολιτικές διαφημίσεις – γι’ αυτό άλλωστε μερικοί κυνικοί αναλυτές αναφέρουν συχνά πως τέσσερις στους πέντε ψηφοφόρους των προεδρικών εκλογών «αγνοούνται πλήρως».

oi-pio-paraxenes-ekloges-ston-kosmo1 — Τζορτζ και Μπάρμπαρα Μπους ποζάρουν λίγο πριν από μία ακόμα εκλογική αναμέτρηση. Το χιουμοριστικό μπλουζάκι του μελλοντικού προέδρου γράφει: «Είμαι ο πατέρας του Τζορτζ Μπους». © Dirck Halstead/ Mondadori/ Getty Images/Ideal Image

Ξεχωριστή θέση στη λίστα των αμφίρροπων πολιτειών κατέχει η Φλόριντα. Στις εκλογές του 2000, η ηλιόλουστη πολιτεία ήταν καθοριστική για την έκβαση του αποτελέσματος, καθώς με διαφορά 537 ψήφων (μόλις το 0,061% των ψηφοφόρων) έδωσε την απαραίτητη ώθηση των 23 εκλεκτόρων στον Τζορτζ Γ. Μπους για να κερδίσει τη συνολική αναμέτρηση. Ακόμα πιο ιδιαίτερη η ιστορία του Οχάιο. Από το 1960 δεν έχει υπάρξει ούτε ένας νικητής των προεδρικών εκλογών που να μην κέρδισε τη βορειοανατολική πολιτεία.

Ανθεκτικός δικομματισμός

Τόσο στην έκτασή του όσο και στη μακροζωία του, ο δικομματισμός των ΗΠΑ δύσκολα συγκρίνεται με άλλον. Εδώ και περίπου 150 χρόνια στο αμερικανικό πολιτικό σκηνικό κυριαρχούν μονάχα δύο μεγάλα κόμματα, οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί, με τις δύο παρατάξεις να συγκεντρώνουν κατά μέσο όρο το 90% των ψήφων των ομοσπονδιακών εκλογών του περασμένου αιώνα. Κανένας υποψήφιος τρίτου κόμματος δεν έχει καταφέρει ποτέ να κερδίσει τη θέση του προέδρου – μάλιστα, η τελευταία φορά που μια παράταξη εκτός του δικομματικού τόξου κατάφερε να καταλάβει τη δεύτερη θέση έλαβε χώρα το 1912, με την περίπτωση του Τέντυ Ρούσβελτ και του Προοδευτικού κόμματος που ίδρυσε, αφού πρώτα είχε αποχωρήσει από το κόμμα των Ρεπουμπλικανών.

oi-pio-paraxenes-ekloges-ston-kosmo2 — Μια μπάντα από τη Νέα Ορλεάνη δίνει ξεχωριστό τόνο στο συνέδριο των Ρεπουμπλικανών το 1972, που σηματοδότησε την επανεκλογή του προέδρου Νίξον. © Wally McNamee/Getty Images/Ideal Image

Ωστόσο, οι υποψήφιοι τρίτων κομμάτων αφήνουν κατά καιρούς τον δικό τους αντίκτυπο στο εκλογικό αποτέλεσμα. Το 1992, ο ανεξάρτητος υποψήφιος Ρος Περότ απέσπασε το αξιοπρεπές ποσοστό του 18,9% των ψήφων, συλλέγοντας ψήφους και από τους δύο υποψηφίους των μεγάλων κομμάτων, δίχως ωστόσο να καταφέρει να εμποδίσει τη νίκη του Μπιλ Κλίντον. Φέτος, η Τζο Τζόργκενσεν των Libertarians και ο Χόου Χόκινς των Πράσινων διεκδικούν το προεδρικό χρίσμα πλάι στον Τραμπ και στον Μπάιντεν. Οι δημοσκοπήσεις θεωρούν αδύνατο να ξεπεράσουν το 5% συνδυαστικά.

Η δυνατότητα παρασπονδίας από τη λαϊκή ψήφο

Τόσο οι προεδρικές εκλογές, που λαμβάνουν χώρα πάντοτε την πρώτη Τρίτη του Νοεμβρίου, όσο και η εντυπωσιακή τελετή ορκωμοσίας, που παραδοσιακά οργανώνεται στις 20 Ιανουαρίου, μονοπωλούν το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας. Ελάχιστοι ωστόσο παρατηρούν πως στο ενδιάμεσο αυτό τρίμηνο λαμβάνει χώρα η επίσημη εκλογή του προέδρου από το αρμόδιο σώμα: το Εκλεκτορικό Κολλέγιο. Οι εκλέκτορες κάθε πολιτείας συναντιούνται στην πρωτεύουσά της, την πρώτη Δευτέρα μετά τη δεύτερη Τετάρτη του Δεκεμβρίου, για να ψηφίσουν επισήμως το σχήμα προέδρου-αντιπροέδρου που προτίμησαν οι ψηφοφόροι. Παρότι ηθικά υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν τη λαϊκή εντολή, θεωρητικά οι εκλέκτορες είναι ελεύθεροι να ψηφίσουν για τον αντίπαλο συνδυασμό ή ακόμα και οποιοδήποτε ζευγάρι Αμερικανών πολιτών οι ίδιοι επιθυμούν, αρκεί αυτό να πληροί τις προϋποθέσεις που ορίζει το σύνταγμα. Κυρώσεις για τους εκλέκτορες που αποφασίζουν να μην ακολουθήσουν τη λαϊκή εντολή επιβάλλονται μονάχα σε 26 πολιτείες, και ακόμα σε αυτές περιορίζονται σε μικροποινές και χρηματικά πρόστιμα. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις παρασπονδίας από το εκλογικό αποτέλεσμα σπανίζουν αρκετά, καθώς από το 1968 καταγράφονται μόλις έξι μεμονωμένες περιπτώσεις. Φυσικά, σε καμία από αυτές δεν ανετράπη τελικά το αποτέλεσμα.

Υπέρογκες καμπάνιες

Το 2008, οι υποψήφιοι για την προεδρία, τα πολιτικά κόμματα που τους στήριζαν και μια σειρά από ανεξάρτητες ομάδες ξόδεψαν συνολικά 5,3 δισ. δολάρια για τις ομοσπονδιακές εκλογές – ένα πρωτοφανές ρεκόρ για τα δεδομένα του αμερικανικού πολιτικού σκηνικού. Σε έναν βαθμό, το ζενίθ αυτό πιστώθηκε στην καμπάνια του Μπαράκ Ομπάμα, η οποία βασίστηκε σε μια νέα μέθοδο εκστρατείας, με την προσέλκυση ακτιβιστών και δωρεών από ψηφοφόρους μέσω του διαδικτύου συλλέγοντας συνολικα 730 εκατ. δολάρια.

oi-pio-paraxenes-ekloges-ston-kosmo3 — Λίγο πριν γράψει ιστορία: ο Μπαράκ Ομπάμα μιλάει, τον Ιανουάριο του 2008, σε ψηφοφόρους της πάντα κρίσιμης Αϊόβα. © Scott Olson/ Getty Images/Ideal Image

Έκτοτε, τα μεγέθη έχουν αλλάξει δραματικά. Οι φετινές δαπάνες για τις ομοσπονδιακές εκλογές -τόσο για την Προεδρία όσο και για τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων- αναμένεται να είναι διπλάσιες από αυτές του 2008 και να σηματοδοτήσουν ένα νέο ρεκόρ αστρονομικού ύψους περίπου 11 δισ. δολαρίων. Προσαρμοσμένο στα επίπεδα πληθωρισμού, το κόστος αυτό είναι ήδη τουλάχιστον 50% υψηλότερο από τις εκλογικές δαπάνες του 2016. Από την άλλη, η σημασία των μικροδωρητών φαίνεται πως έχει ήδη εκλείψει. Άλλωστε, μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού, περίπου το ένα πέμπτο των συνολικών συνεισφορών καμπάνιας -το οποίο αντιστοιχεί σε 1,4 δισ. δολάρια- οφείλεται σε μόλις 2.635 άτομα, δηλαδή κάτι λιγότερο από το ένα χιλιοστό του πληθυσμού των ΗΠΑ.

Η ανατροπή των Super PACs

Ένα νέο φαινόμενο που πήρε σάρκα και οστά το 2010, λόγω μιας σειράς αποφάσεων στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, ανέτρεψε πλήρως τα δεδομένα στον χρηματισμό των πολιτικών εκστρατειών. Πρόκειται για τα λεγόμενα Super PACs-δηλαδή τις υπερεπιτροπές πολιτικής δράσης-, τα οποία μπορούν να δεχτούν απεριόριστες συνεισφορές από εταιρείες και πλούσιους ιδιώτες και να δαπανήσουν απεριόριστα ποσά στις καμπάνιες τους. Μπορεί η περιοριστική νομοθεσία να τους απαγορεύει τις δωρεές σε ομοσπονδιακούς υποψηφίους ή κόμματα, ωστόσο τα Super PACs μπορούν να οργανώνουν ελεύθερα καμπάνιες που υποστηρίζουν ή αντιτίθενται στους εκλογικούς υποψηφίους. Η ισχύς των υπερεπιτροπών αποδείχθηκε στις εσωκομματικές εκλογές του 2012, όταν οι προεκλογικές δαπάνες των υπερεπιτροπών που στήριξαν τον Μιτ Ρόμνεϊ ανήλθαν σε ποσά είκοσι φορές μεγαλύτερα από εκείνα των υπολοίπων Ρεπουμπλικανών υποψηφίων. Για τις φετινές ομοσπονδιακές εκλογές, τα Super PACs έχουν ήδη καταφέρει να συλλέξουν πάνω από δυόμισι δισεκατομμύρια δολάρια – ένα ποσό λίγο μικρότερο από το συνολικό ΑΕΠ της Ανδόρας.

oi-pio-paraxenes-ekloges-ston-kosmo4 — Ψηφοφόροι του Δημοκρατικού Κόμματος φωτογραφίζονται στην ύπαιθρο της Νεμπράσκα το 1888. © Universal Images

Στάσιμη συμμετοχή

Θα περίμενε κανείς πως, λόγω του κόστους και του υπερμεγέθους των αμερικανικών εκλογικών εκστρατειών, οι ΗΠΑ θα βρίσκονταν στην κορυφή της λίστας συμμετοχής των ψηφοφόρων. Η αποχή, ωστόσο, αποτελεί ένα από τα πιο επίμονα και συστηματικά προβλήματα του αμερικανικού πολιτικού συστήματος. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων σε οποιαδήποτε αμερικανική δημοκρατική διαδικασία ανά τα χρόνια κυμαίνεται μεταξύ του 40 και του 65%, ενώ στην κρίσιμη εκλογική διαμάχη του 2016 μεταξύ της Κλίντον και του Τραμπ μονάχα ένας στους δύο Αμερικανούς άσκησε το εκλογικό του δικαίωμα. Οι παράγοντες πίσω από τα απογοητευτικά νούμερα είναι αρκετοί: αρκετοί ψηφοφόροι δεν μπορούν να φύγουν από τη δουλειά τους για να ψηφίσουν, ενώ άλλοι χάνουν την προθεσμία εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους, η οποία διαφέρει σε κάθε πολιτεία. Κορυφαία αιτία της ελάχιστης συμμετοχής είναι η πολύωρη αναμονή, καθώς το 20% των ψηφοφόρων που απείχαν δηλώνουν πως περίμεναν στις ουρές της κάλπης πάνω από μία ώρα, προτού η υπομονή τους τους εγκαταλείψει.

Εκστρατεία πόρτα πόρτα

Τα εργαλεία των αμερικανικών πολιτικών εκστρατειών ανέκαθεν υπήρξαν πρωτοποριακά και καινοτόμα. Από την πρώτη τηλεοπτική καμπάνια παγκοσμίως -τη σειρά «Ο Αϊζενχάουερ απαντά στην Αμερική» που προβλήθηκε το 1956- μέχρι τη σοκαριστική διαφήμιση «Daisy» του Λίντον Τζόνσον, που απεικόνιζε ένα μικρό κορίτσι με μια μαργαρίτα να τυλίγεται από το νέφος μιας πυρηνικής αποκάλυψης, οι πολιτικές διαφημίσεις των ΗΠΑ ανέτρεπαν πάντοτε τα δεδομένα της εποχής, αποτελούμενες από ένα παράξενο κράμα πολιτικής στρατηγικής, τεχνικών μάρκετινγκ και της κουλτούρας του Χόλιγουντ και των διασημοτήτων. Παράλληλα, ωστόσο, οι Αμερικανοί διατηρούν την ευαισθησία τους για μία από τις πιο παλιές μεθόδους καμπάνιας που στον περισσότερο κόσμο αποτελεί απλά καρτ ποστάλ: την παραδοσιακή εκστρατεία πόρτα με πόρτα. Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Πολιτικών Σπουδών των ΗΠΑ, σε ορισμένες πολιτείες το λεγόμενο canvassing έχει καταφέρει να αυξήσει τις ψήφους των υποψηφίων σε ποσοστά που ξεπερνούν το 10%. Τέτοια είναι η σημασία του, που φέτος, παρά την έξαρση της πανδημίας, και τα δύο μεγάλα κόμματα έστειλαν δεκάδες χιλιάδες εθελοντές, φορώντας μάσκες και τηρώντας τον απαραίτητο σεβασμό στις αποστάσεις, για να φτάσουν στα κατώφλια των Αμερικανών πολιτών και να τους πείσουν πως ο υποψήφιός τους αξίζει την εμπιστοσύνη τους.

oi-pio-paraxenes-ekloges-ston-kosmo5 — Οι παλιές καλές ημέρες: ο Ντόναλντ Τραμπ απολαμβάνει τις εκδηλώσεις του πλήθους, ανεξαρτήτως ηλικίας, το 2015. © Mark Wallheiser/ Getty Images/Ideal Image

Επιστολική ψήφος

Μπορεί ο Ντόναλντ Τραμπ να επαναλαμβάνει ακούραστα πως η διαδικασία της επιστολικής ψήφου -η οποία προτιμάται φέτος από πολλούς ψηφοφόρους λόγω της πανδημίας- αποτελεί «πρωτόγνωρο ρίσκο» και «μεγάλη καταστροφή για την ασφάλεια της δημοκρατίας». Στην πραγματικότητα, ακόμα και πριν από το ξέσπασμα της Covid-19, εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι που δεν μπορούσαν ή δεν επιθυμούσαν να ψηφίσουν σε εκλογικά τμήματα την ημέρα των εκλογών ασκούσαν το εκλογικό τους δικαίωμα μέσω του ταχυδρομείου. Τα λεγόμενα «absentee ballots» δημιουργήθηκαν για να διευκολύνουν τους πολίτες που δεν μπορούσαν να παρευρεθούν στις κάλπες την ημέρα των εκλογών, ωστόσο σήμερα οι περισσότερες πολιτείες επιτρέπουν σε οποιονδήποτε ψηφοφόρο να τα χρησιμοποιήσει για την ευκολία του, δίχως κάποιο δικαιολογητικό. Για την αποφυγή της απάτης, η υπογραφή του ψηφοφόρου αναγράφεται στο εξωτερικό του σφραγισμένου φακέλου και συγκρίνεται με παλαιότερες υπογραφές που βρίσκονται σε κρατικά αρχεία προτού αυτός ανοιχτεί. Πρόσφατα παρατηρείται μια νέα τάση: οι ψήφοι στα εκλογικά κέντρα να κλείνουν προς το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ενώ οι επιστολικές ψήφοι, οι οποίες προσμετρούνται αργότερα, να ευνοούν περισσότερο το Δημοκρατικό Κόμμα. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως μπλε μετατόπιση, και έχει δημιουργήσει αμήχανες εκλογικές ανατροπές όπου Ρεπουμπλικάνοι υποψήφιοι κερδίζουν τη διαμάχη το βράδυ των εκλογών, για να χάσουν τελικά από τους Δημοκρατικούς αντιπάλους τους μετά την καταμέτρηση όλων των ψήφων.

Ψήφος, ψήφος, και πάλι ψήφος

Παρά τις ιδιαιτερότητές τους, την κάποια υπερβολή που τις χαρακτηρίζει, τα αστρονομικά έξοδα που τις συνοδεύουν και τις αλλόκοτες προκλήσεις που τις ταλαιπωρούν, οι εκλογές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του αμερικανικού τρόπου ζωής. Οι προεδρικές εκλογές μπορεί να λαμβάνουν χώρα κάθε τέσσερα χρόνια –με σχεδόν τυπική ευλάβεια, αντίθετα από τις αρκετά συχνές πρόωρες εκλογές στην Ευρώπη–, ωστόσο οι Αμερικανοί πολίτες συμμετέχουν παράλληλα σε μια σειρά απο άλλες εκλογικές διαδικασίες. Μεταξύ άλλων, ψηφίζουν για τους εκπροσώπους τους στη Γερουσία και στη Βουλή των Αντιπροσώπων, τον κυβερνήτη της πολιτείας τους, τον δήμαρχο της πόλης τους, τον σερίφη της κοινότητάς τους, μέχρι και τα μέλη της σχολικής επιτροπής της γειτονιάς τους. Πολύ συχνά είναι επίσης και τα δημοψηφίσματα για διάφορα ερωτήματα κοινωνικής πολιτικής –όπως για παράδειγμα η χρήση της κάνναβης ή το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στον γάμο– τα οποία προτείνονται σε επίπεδο πολιτείας. Άλλωστε, μία από τις πιο ξεχωριστές πτυχές του ομοσπονδιακού κράτους είναι πως οι πολιτείες του λειτουργούν σαν «εργαστήρια πολιτικής», δοκιμάζοντας νέες προσεγγίσεις και προετοιμάζοντας το έδαφος για αλλαγές σε εθνικό επίπεδο. ■

kathimerini.gr

H Mικρασιατική καταστροφή υπό το πρίσμα της αμερικανικής επιστροφής στην normalcy

Από

anixneuseis

November 3, 2020

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης

Με την έναρξη του 20ου αιώνα είχε διατυπωθεί δημοσίως η άποψη ότι αυτός θα καθοριζόταν από τις ΗΠΑ και πως ο κόσμος στον αιώνα που ξεκινούσε θα “εξαμερικανιζόταν”. Ενδεικτικός ήταν και ο τίτλος του βιβλίου με το οποίο ανακοινώθηκε η συγκεκριμένη επιστημονική πρόβλεψη: “The Americanization of the World or the Trend of the Twentieth Century”. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1902 στο Λονδίνο και συγγραφέας του ήταν ο William Thomas Stead.

Η εκτίμηση αυτή του Βρετανού επιστήμονα δεν άργησε να επιβεβαιωθεί. Από τα μέσα και προς το τέλος της δεύτερης δεκαετίας του νέου αιώνα οι ΗΠΑ έγιναν η κύρια οικονομική δύναμη στον πλανήτη και είχαν μετατραπεί, ήδη το 1917, ο πιστωτής του κόσμου. Η οικονομική δύναμη τους καθόρισε, εν πολλοίς, και την έκβαση του μεγάλου πολέμου. Σύμφωνα με την άποψη κάποιων ιστορικών, “δεν είναι υπερβολική η θέση ότι και χωρίς την ενεργή στρατιωτική ανάμιξη (των ΗΠΑ) στον πόλεμο η Γερμανία θα είχε χάσει και τις δύο φορές (σ.σ. πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο), διότι το υπερέχον οικονομικό δυναμικό βρισκόταν από την άλλη πλευρά”. [Βλ. Ulrich Menzel, Die Ordnung der Welt (“Η τάξις πραγμάτων του κόσμου»), Berlin 2015, σ. 874]

Η οικονομική υπεροχή των ΗΠΑ στις αρχές του 20^ου αιώνα καταγράφεται με ανάγλυφο τρόπο και στις αμυντικές δαπάνες της χώρας από τις αρχές του 1900. Αν προσέξει κανείς το “άνοιγμα” και το “κλείσιμο” αυτών των δαπανών εύκολα θα διακρίνει τη σχέση του με τον προσανατολισμό της χώρας, με το “άνοιγμά” της ή το “κλείσιμό” της, το διεθνισμό στις εξωτερικές σχέσεις της ή τον απομονωτισμό.

Αν επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας στην πόλεμο και την πρώτη μεταπολεμική περίοδο, θα διαπιστώσουμε, ότι η σχέση “διεθνισμού” ή “απομονωτισμού” στον προσανατολισμό της χώρας καταγράφεται στον αμυντικό της προϋπολογισμό ως αύξηση ή μείωση των δαπανών αντιστοίχως. Το 1915 ο προϋπολογισμός αυτός ανέρχεται σε 0,344 δις δολάρια, το 1916 σε 0,373, το 1917 σε 0,618, το 1918 σε 6,149, το 1919 σε 11.011, το 1920 σε 2,358, το 1921 σε 1,768, το 1922 σε 0,935, το 1923 σε 0,730. Αυτοί οι αριθμοί μεταφραζόμενοι σε ποσοστά του ΑΕΠ αντιστοιχούσαν ποσοστιαία σε: 1915 αντιστοιχεί στο 0,86%, το 1916 σε 0,70%, το 1917 σε 1,2%, το 1918 σε 8,05%, το 1919 σε 13,11%, το 1920 σε 2,58%, το 1921 σε 2,54%, το 1922 σε 1,26%, το 1923 σε 0,86%. [Βλ. Menzel, οπ. πρ. σ. 883] Η παρατηρούμενη απότομη πτώση στις συγκεκριμένες δαπάνες θεωρείται πώς αντιστοιχεί στην επιλογή μιας πολιτικής απομονωτισμού από την πλευρά των ΗΠΑ. [Βλ. Menzel, οπ. πρ. σ. 885]

Μετά το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η de facto νέα ηγεμονική δύναμη στον πλανήτη, αλλά επιλέγει… τον ‘απομονωτισμό” ως στοιχείο των σχέσεών της με τον υπόλοιπο κόσμο. Οι λόγοι της επιλογής διεθνοπολιτικών πρακτικών “απομονωτισμού” και όχι “διεθνισμού” οφείλεται στην ενδοπολιτική κατάσταση του ΗΠΑμερικανικού πολιτικού συστήματος. Έχουμε και εδώ μια από εκείνες τις περιπτώσεις όπου οι ιστορικοί έρχονται αντιμέτωποι με μια κοινότοπη αλήθεια: οι ιστορικές εξελίξεις δεν ακολουθούν πάντοτε ευθύγραμμη πορεία. Στα μεμονωμένα γεγονότα, τα οποία ψηφιδώνουν τη μεγάλη εικόνα, αυτής της περίπλοκης κατάστασης είναι η δυσαρέσκεια των Αμερικανών ιρλανδικής και γερμανικής καταγωγής για την πολιτική του προέδρου Wilson, το ξέσπασμα της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, η πρόθεση για την ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών, οι 14 θέσεις του αμερικανού προέδρου για την νέα τάξη στον αναδυόμενο μεταπολεμικό κόσμο κ.α.

Όσον αφορά τα ζητήματα που αντιμετώπιζε εκείνη την περίοδο ο ελληνισμός, η ΗΠΑμερικανική εξωτερική πολιτική ήταν καθοριστική για μια σειρά από ζητήματα. Δεν είναι δυνατόν να κατανοήσουμε τα επί μέρους γεγονότα στην Μικρά Ασία εάν δεν κατανοήσουμε τις προτεραιότητες, τις αλλαγές και τις αντιθέσεις της αμερικανικής πολιτικής εκείνη την περίοδο. Το αίτημα, για παράδειγμα, για δημιουργία ανεξάρτητου ποντιακού κράτους ευρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τα 14 σημεία του προέδρου Wilson (8.1.1918).

Η παγκόσμια τάξη του Wilson συμπληρώνεται, την ίδια περίοδο, από την εντελώς διαφορετική αντίληψη για την παγκόσμια τάξη, την οποία προωθούσαν οι μπολσεβίκοι και ο Λένιν (είχε ξεσπάσει στο μεταξύ η Οκτωβριανή επανάσταση). Οι Αμερικανοί προσπάθησαν να κρατήσουν τους μπολσεβίκους στον πόλεμο κατά της Γερμανίας, αλλά ο Λένιν προτίμησε την ειρήνη μαζί τους (Brest–Litowsk, 3.3. 1918), ελπίζοντας στην ταχύτερη εδραίωση της επανάστασης. Ο μόνος από τους μπολσεβίκους, ο οποίος εξέφρασε ενδοιασμούς για τη συνθήκη με τη Γερμανία, ήταν ο Λέο Τρότσκι. Και αυτό διότι φοβόταν μια παρέμβαση των ΗΠΑ στον ρωσικό εμφύλιο στο πλευρό των “Λευκών”. Μετά τη συνθήκη του Brest-Litowsk ο πρόεδρος Wilson θα είχε όλη την ευχέρεια να μην αφήσει το πεδίο στη Σιβηρία ελεύθερο στους Ιάπωνες.

Οι ΗΠΑ, στο μεταίχμιο του 19^ου προς τον 20^ο αιώνα, δεν ήταν απλώς μια οικονομική δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας, αλλά ήταν και μια κλασικού τύπου ιμπεριαλιστική δύναμη. Στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο η ατζέντα της αμερικανικής πολιτικής δημοσιότητας καθοριζόταν από τη συζήτηση, η οποία αφορούσε διάφορες εκδοχές του “διεθνισμού” και του “απομονωτισμού”. Και οι επιπτώσεις στο διεθνές στερέωμα θα καθοριζόταν από την κατεύθυνση που θα επέλεγε η συγκεκριμένη χώρα τη δεδομένη στιγμή.

Στις εκλογές αυτές ηττήθηκε η πολιτική του απερχόμενου προέδρου Wilson, ο οποίος δεν είχε θέσει εκ νέου υποψηφιότητα ως συνέπεια του αρνητικού κλίματος έναντι της “διεθνιστικής” πολιτικής του (“ιδεαλιστικού” τύπου;), και επικράτησαν οι Ρεπουμπλικανοί σε μια αναμέτρηση δευτεροκλασάτων πολιτικών και από τα δύο κόμματα. Οι Ρεπουμπλικάνοι κάλεσαν τον κόσμο να υποστηρίξει την επιστροφή στην normalcy (αυτή η γλωσσική εκδοχή της έννοιας normality– κανονικότητα σχολιάστηκε στην εποχή της από τους αντιπάλους του υποψηφίου και μετέπειτα προέδρου Warren G. Harding) και επέμεναν στο γνωστό και στις μέρες μας σύνθημα, “America First -πρώτα η Αμερική”. Η εκλογική νίκη των Ρεπουμπλικανών σήμανε την αναβολή της ανάληψης των ηνίων του κόσμου για την περίοδο μετά το τέλος του β΄ παγκοσμίου πολέμου.

Από το 1917 ήταν πλέον εμφανές ότι με την παγκόσμια οικονομική κυριαρχία των ΗΠΑ είχε γίνει το πρώτο βήμα στην κατεύθυνση μετατροπής αυτής της χώρας σε παγκόσμιο ηγεμόνα στη θέση της Μεγάλης Βρετανίας. Αλλά η ανάληψη αυτού του ρόλου αναβλήθηκε για το … 1945!

Στις άμεσες συνέπειες αυτής της απόσυρσης των ΗΠΑμερικανών ήταν η επικράτηση της επανάστασης των μπολσεβίκων στη Ρωσία. Αλλά και η κήρυξη μποϊκοτάζ από τις ΗΠΑ προς το νέο σοβιετικό κράτος συνέβαλλε στην αντίληψη περί οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα στο πλαίσιο του μπολσεβικικού κόμματος, σε αντίθεση με την παλαιότερη προσπάθεια εξαγωγής της επανάστασης στη Δύση (Γερμανία). Η μετέπειτα σύγκρουση “Ανατολής-Δύσης”, ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης, “θα είχε πιθανώς τελειώσει στις αρχές της δεκαετίας του 1920”. Αν οι Αμερικανοί δεν απέσυραν τα στρατεύματά τους από την Σιβηρία και δεν σφράγιζαν έτσι την ήττα των “Λευκών” στην ενδορωσική διαμάχη κατά τη διάρκεια του ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου.. [Βλ. Menzel, σ. 899]. Κάτι τέτοιο θα ανέτρεπε και τα δεδομένα στην Μικρά Ασία… Ίσως θα πρέπει να ξαναγράψουμε και την ελληνική ιστορία της περιόδου υπό το πρίσμα των επιπτώσεων, που προκάλεσε στην περιοχή ο αμερικανικός απομονωτισμός…

Δεν θα σκιαγραφήσουμε την σύνθετη διεθνή κατάσταση της εποχής – εμπλέκεται ενεργά και η χώρα μας, π.χ. με την εκστρατεία στην Ουκρανία -, ούτε τις ενδοαμερικανικές αντιθέσεις στην πρόσληψη της νέας κατάστασης κατά τη διάρκεια των συζητήσεων και διαπραγματεύσεων για την υπογραφή συνθήκης. Η πολιτική του Wilson είχε ηττηθεί ήδη πριν την εκλογική νίκη των Ρεπουμπλικανών. Το Κογκρέσο απέρριψε την πρόταση για την ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών, ο αμερικανικός στρατός είχε αποσυρθεί από την Σιβηρία από τις αρχές του 1920. Οι εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 έφεραν και τυπικά στο προσκήνιο τις δυνάμεις του “απομονωτισμού”. Η στροφή στον “απομονωτισμό” καταγράφεται στις αμυντικές δαπάνες της χώρας. Ο αμερικανικός στρατός μειώθηκε αμέσως στο ένα τρίτο της δύναμης που διέθετε το 1919.

Η άνοδος των Ρεπουμπλικάνων και η στροφή στον “απομονωτισμό” είχε μεγαλύτερες συνέπειες στην έκβαση της ελληνικής περιπέτειας στην Μικρά Ασία, από ό,τι η αντίστοιχη πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα μετά την ήττα του Κόμματος των Φιλελευθέρων, του Ελευθερίου Βενιζέλου. Δυστυχώς αυτή η αλλαγή στις διεθνοπολιτικές προτεραιότητες των ΗΠΑ δεν έτυχε της ανάλογης προσοχής από την ελληνική ιστοριογραφία. Αυτό οφείλεται στον ιδιότυπο επαρχιωτισμό της ελληνικής ιστοριογραφίας, την έλλειψη καταλλήλως εκπαιδευμένων επιστημόνων, την απουσία ερευνητικών κέντρων και last but not least την απουσία κάθε είδους “αμερικανολογικών” σπουδών στην χώρα μας.

Αλλά ποτέ δεν είναι αργά…

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι μέλος του Ε.Γ. της “Σοσιαλιστικής Προοπτικής”

Το ρωσοτουρκικό τρίγωνο Καραμπάχ-Συρία-Λιβύη και στη μέση Άκκιουγιου

Από

anixneuseis

November 3, 2020

Η λεπτή σχέση Ρωσίας-Τουρκίας σε Ναγκόρνο-Καραμπάχ, Συρία και Λιβύη. Πώς οι στρατιωτικές εξελίξεις στο ένα πεδίο επηρεάζουν το άλλο. Αποχώρηση μεγάλης ρωσικής εταιρείας δημόσιας ενέργειας από την κατασκευή του πυρηνικού σταθμού στο Άκκιουγιου της Τουρκίας.

Οι ρωσοτουρκικές σχέσεις επιδεινώνονται από μια σειρά περιφερειακών συγκρούσεων σε όλη τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την περιοχή του Καυκάσου.

Αυτα τα γεωπολιτικά σημεία ανάφλεξης έχουν απορροφήσει μια πλειάδα κρατικών και μη-κρατικών δρώντων με αποτέλεσμα ανθρωπιστικές κρίσεις, καταστροφή αστικών υποδομών και αναγκαστική αναδιοργάνωση τοπικών πολιτικών καθεστώτων.

«Από τη Λιβύη και τη Συρία στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ: Μήπως οι “καλύτεροι σύμμαχοι” και οι “χειρότεροι εχθροί”, Τουρκία και Ρωσία, οδεύουν προς πόλεμο;». Αυτός είναι ο τίτλος άρθρου του Andrew Leonard στην «EurAsian Times» στις 31 Οκτωβρίου στο οποίο αναλύει πως το ένα πεδίο επηρεάζει το άλλο.

Ρωσικός βομβαρδισμός στο Ιντλίμπ

Στις 26 Οκτωβρίου, μια ρωσική αεροπορική επιδρομή στο στρατόπεδο εκπαίδευσης της Faylaq al-Sham στο Ιντλίμπ σκότωσε δεκάδες μαχητές. Το ρωσικό ΥΠΕΞ ανέλαβε την ευθύνη της επίθεσης την επόμενη μέρα και ο ΥΦΥΠΕΞ της Ρωσίας Mikhail Bogdanov, σε συνάντησή του με το Σύρο Πρέσβη Riyad Haddad «επανέλαβε την αδιάλειπτη αλληλεγγύη (της Ρωσίας) προς τον συριακό λαό και την υποστήριξή της κυριαρχίας, της ενότητας και της εδαφικής ακεραιότητες της Συρίας».

Η Faylaq al-Sham ήταν ομάδα που στηρίζεται από την Τουρκία και έχει συμβάλει στην προώθηση των συμφερόντων της Άγκυρας στον εμφύλιο, γράφει ο Leonard.

Σύμφωνα με τουΐτ του Omer Ozkizilcik, αναλυτή με έδρα την Άγκυρα στο Middle East Foundation με εξειδίκευση στο θέμα των αντάρτικων ομάδων στη Βόρεια Συρία, οι επιθέσεις σχεδιάστηκαν για να διαταράξουν την επιρροή της Τουρκίας στο Ιντλίμπ.

Ο Τούρκος Πρόεδρος κατηγόρησε τη Μόσχα λέγοντας πως «η επίθεση της Ρωσίας κατά εκπαιδευτικού κέντρου του Ελεύθερου Συριακού Στρατού είναι σημάδι πως δεν υπάρχει θέλη για διαρκή ειρήνη και ηρεμία στην περιοχή».

Την επόμενη μέρα, φιλότουρκοι αντάρτες κάτω από την ομπρέλα του Εθνικού Μετώπου για την Απελευθέρωση, μέρος της οποίας είναι και η Faylaq al-Sham, εκτόξευσαν πυραύλους και βολές πυροβολικού κατά κυβερνητικών δυνάμεων ως αντίποινα στις θανατηφόρες ρωσικές επιθέσεις.

Όπως γράφει ο Leonard, η πρόσφατη αύξηση της βίας θέτει σε κίνδυνο τη ρωσοτουρκική εκεχειρεία του περασμένου Μαρτίου, η οποία σταμάτησε τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις από του να ανακαταλάβουν το Ιντλίμπ. Η επίθεση ξεκίνησε στα τέλη του 2019 και πολύ σύντομα κατέβαλε τους αντάρτες. Θέλοντας να δημιουργήσει το συντομότερο μια προστατευτική νεκρή ζώνη στα νοτιοδυτικά της σύνορα, η Τουρκία ανέπτυξε στρατεύματα και στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο Ιντλίμπ στα τέλη του Φεβρουαρίου του 2020.

Ενισχύοντες την άμυνα των ανταρτών σε μια εκστρατεία που ονομάστηκε “Επιχείρηση Spring Shield”, η Άγκυρα επιδίωξε να αποτρέψει μια άτακτη οπισθοχώρηση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης και την επακόλουθη εισροή Σύρων προσφύγων στα τουρκοσυριακά σύνορα.

Τελικά, οι τουρκικές επιθέσεις με drones και πυροβολικό αποδείχτηκαν καθοριστικές για να σταματήσουν την επίθεση, με αποτέλεσμα τον εκτοπισμό, τον θάνατο και των τραυματισμό χιλιάδων πολιτών.

Τον επόμενο καιρό εάν η Τουρκία επιχειρήσει να ασκήσει περισσότερη στρατιωτική πίεση στη βόρεια Συρία, αυτό θα αναγκάσει την Μόσχα να ενισχύσει το κράτος-πελάτη της, αναφέρει ο Leonard.

Η ζυγαριά του Ναγκόρνο-Καραμπάχ

Η πρόσφατη αναζωπύρωση των εχθροπραξιών μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ έχουν εμπλέξει και την Τουρκία που έριξε το βάρος της πίσω από το ομογενές κράτος του Αζερμπαϊτζάν.

Η ανθρωπιστική καταστροφή στα εδάφη των Αζέρων, όπως γράφει ο Leonard, τα οποία κατέχουν οι Αρμένιοι τράβηξαν την προσοχή της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού.

«Βλέπουμε τραυματισμούς και θανάτους πολιτών, συμπεριλαμβανών παιδιών. Εκατοντάδες σπίτια και βασικές υποδομές όπως νοσοκομεία και σχολεία έχουν καταστραφεί από το βαρύ πυροβολικό και από αεροπορικές επιθέσεις με πυραύλους», είπε η εκπρόσωπος τύπου του Ερυθρού ΣΤαυρού Laetitia Courtois.

Οι Αζέροι, εξοπλισμένοι με τουρκικά και ισραηλινά drones, πήραν το πάνω χέρι σε μια σύγκρουση που σύμφωνα με τους περισσότερους υπολογισμούς έχει ήδη προκαλέσει το θάνατο σε χιλιάδες. Μέχρι στιγμής έχουν συμφωνηθεί τρεις εκεχειρίες από τις 27 Σεπτεμβρείου και έχουν όλες παραβιαστεί. Λίγο μετά την πρώτη εκεχειρία στις 10 Οκτωβρίου, που έγινε με ρωσική διαμεσολάβηση, η Τουρκία εξέδωσε ανακοινωθέν καλώντας την Αρμενία αν αποσυρθεί πλήρως από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ ως προϋπόθεση για ειρηνευτικές συνομιλίες.

Αυτή η θέση περιπλέκει τη ρωσική προσπάθεια διαμεσολάβησης όχι μόνο διότι υποστηρίζει ριζικής απομάκρυνση από το 30χρονο στάτους κβο, αλλά επίσης υπογραμμίζει την ασυμβίβαστη στάση της Τουρκίας σε αυτή τη σύγκρουση.

Στις 12 Οκτωβρίου, ο Τούρκος πολιτικός του εθνικιστικού κόμματος των Γκρίζων Λύκων, Devlet Bacheli, επέμεινε ότι «η Αρμενία ήταν η πλευρά που παραβίασε την κατάπαυση του πυρός, όπως αναμένετο. Η διαπραγμάτευση με τον δολοφόνο επέστρεψε ως σφαίρες και βόμβες. Το Ναγκόρνο-Καραμπάχ δεν πρέπει να το πάρουμε στο τραπέζι (μέσω της διπλωματίας), αλλά πρέπει να το πάρουμε κτυπώντας την Αρμενία στο κεφάλι.»

Η άνοδος του Nikol Pashinyan ως Πρωθυπουργού της Αρμενίας έχει μπερδέψει την ικανότητα της Ρωσίας να ελέγχει το δορυφορικό της κράτος, αναφέρει ο Leonard και αυτό γιατί η άνοδός του το 2018 έγινε μέσα από διαδηλώσεις κατά της διαφθοράς που ανέτρεψαν τις φιλορωσικές πολιτικές ελίτ. Χωρίς τους μοχλούς που διέθετε, ο Πούτιν είχε μειωμένη επιτυχία στον περιορισμό των φιλοδυτικών πολιτικών του Pashinyan. Τώρα εμφανίστηκε ένα κίνητρο μεταξύ Μόσχας και Ερεβάν.

Υπό το φως των ψυχρών σχέσεων, η Ρωσία δίστασε να στηρίξει πλήρως την Αρμενία στο θέμα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο Leonard εκτιμά πως μέχρι να παραβιαστεί η εδαφική ακεραιότητα της Αρμενίας, το Κρεμλίνο πιθανόν να έχει λίγη όρεξη για άλλη μια σύγκρουση με την Τουρκία σχετικά με την ημιαυτόνομη ορεινή περιοχή με μικρή στρατηγική αξία.

Μια νέα ένοπλη ρωσική παρέμβαση στο πλευρό της Αρμενίας θα ανάγκασε και άλλες δυνάμεις της Μόσχας να εμπλακούν, οι οποίες είναι ήδη αναπτυγμένες σε Συρία, Λιβύη και Ουκρανία. Στο ίδιο, η τουρκική ανάπτυξη δυνάμεων σε Συρία, Λιβύη και ανατολική Μεσόγειο κινδυνεύει να υπερβεί τις δυνατότητές της.

Η πρακτική προσέγγιση της Ρωσίας στη σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ μπορεί να της δώσει μεγαλύτερη ευελιξία να υπερφαλαγγίσει την στήριξη της Τουρκίας στο Μπακού σε άλλα θέατρα. Η πρόσφατη αεροπορική επίθεση κατά της φιλοτουρκικής Faylaq al-Sham στο Ιντλίμπ πιθανότητα να αποτελεί προειδοποίηση για την Άγκυρα να μειώσει την στήριξή της στο Αζερμπαϊτζάν.

Αυτή η λογική όμως μπορεί να είναι αμφίδρομη, λέει ο Leonard. Η Τουρκία θα μπορούσε να μετριάσει την επίθεση του Κρεμλίνου κατά του Ιντλίμπ αυξάνοντας την στρατιωτική στήριξη στο Μπακού και οδηγόντας ολόκληρη την περιοχή αυτή σε αστάθεια. Αυτό θα προκαλέσει ρωσικό πονοκέφαλο λόγω της ιδιότητά της ως ο παραδοσιακός μεσίτης ισχύος στο Καυκάσου.

Και στο βάθος Λιβύη

Στη πολεμοδαρμένη Λιβύη, Τουρκία και Συρία έχουν στηρίξει διαφορετικές πλευρές σε μια προσπάθεια να πετύχουν διαφορετικές περιφερειακές φιλοδοξίες. Στόχος της Άγκυρας είναι η εξαγωγή ενεργειακών πόρων από την ΑΟΖ της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης, με αντάλλαγμα όπλα και διπλωματική στήριξη. Η Ρωσία επιδιώκει την ενίσχυση της δικής της επιρροής μέσω του Khalifa Haftar, ενός απομειναριού από την εποχή του Καντάφι, αναφέρει ο Leonard.

Τα «άρβυλα στο έδαφος» και για τις δύο πλευρές έχουν ανατεθεί σε μη-κρατικούς φορείς, η Μόσχα με το Wagner Group και οι Τουρκία με Σύρους μισθοφόρους. Η στρατιωτική επέμβαση της Άγκυρας στη Λιβύη έγινε όταν οι δυνάμεις του Haftar ήταν κοντά στα περίχωρα της Τρίπολης στα τέλη του 2019. Οι δυνάμεις της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας, υποστηριζόμενες με τουρκικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία, απέκρουσαν τη συμμαχία Αφρικανών και Ρώσων μισθοφόρων του Haftar και κατέλαβαν ένα μεγάλο μέρος της βορειοδυτικής Λιβύης.

Οι ενέργειες της Τουρκίας εξσαφάλισαν όχι μόνο τη μελλοντική βιωσιμότητα της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας, αλλά και ένα μερίδιο για αυτή στη διαμόρφωση της πολιτικής πορείας της δυτικής Λιβύης και κέρδος από τα αποθέματα φυσικού αερίου στις θάλασσες της. Παρά την αρχική επιτυχία της Άγκυρας και της Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας, μια αντεπίθεση τον Ιούλιου για ανακατάληψη της Σύρτης, στρατηγικό οχυρό του Haftar, υπό την ηγεσία της Τουρκίας, αντιμετωπίστηκε από τη ρωσική πολεμική αεροπορία.

Το αδιέξοδο που ακολούθησε ήταν μια σιωπηρή παραδοχή και από τη Ρωσία και από την Τουρκία πως μια περαιτέρω κλιμάκωση θα ισουναμούσε με ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος και έτσι στις 23 Οκτωβρίου συμφωνήθηκε κατάπαυση του πυρός.

Καθώς τα τουρκικά και τα ρωσικά συμφέροντα συγκρούονται σε διάφορα πεδία των μαχών, η εγγύτητα των αντίστοιχων ενόπλων δυνάμεών τους μειώνεται. Η προοπτική ενός λανθασμένου στρατιωτικού υπολογισμού αυξάνεται μεταξύ των δύο ισχυρών περιφερειακών παιχτών.

Putin και Erdogan μοιράοζνται παρόμοιες ηγετικές ικανότητες, είναι εύστροφοι τακτικιστές και τα εγώ τους πρέπει να ικανοποιηθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Όπως έδειξε και το παρελθόν, η υπερβολή από τον ένα ηγέτη προκαλεί μια ισχυρή απάντηση από τον άλλο. Αν προσθέσουμε σε αυτή την εξίωση και μια δόση εθνικιστικού πάθους, τότε κάποιος καταλαβαίνει καλύτερα πόσο επικίνδυνη η γίνεται η ρωσοτουρκική αντιπαλότητα, καταλήγει ο Leonard.

Αποχώρηση ρωσικής εταιρείας από Άκκιουγιου

Η ρωσική εταιρεία Inter RAO φαίνεται να αποχωρεί από την κατασκευή του πρώτου πυρηνικού σταθμού της Τουρκίας μετά από τις εντάσεις μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας για ζητήματα, όπως οι συγκρούσεις στη Λιβύη, τη Συρία και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, σύμφωνα με αναφορά τη σημερινή διαδικτυακή έκδοση του «Economy Today».

Η Τουρκία και η Ρωσία αύξησαν την οικονομική συνεργασία τα τελευταία χρόνια, συμπεριλαμβανομένης της κοινής επιχείρησης για την ανάπτυξη του πυρηνικού σταθμού στο Akkuyu στα νότια παράλια της Τουρκίας.

Η συμφωνία-ορόσημο για την κατασκευή της εγκατάστασης 4.800 Megawatt υπογράφηκε από τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν 2010.

Η Ίντερ Ράο, μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες δημόσιας ενέργειας της Ρωσίας, αποχώρησε από το έργο μετά από συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου στις 26 Οκτωβρίου, δήλωσε ο Kerim Ülker.

Η κίνηση έρχεται μετά τη στρατιωτική παρέμβαση της Τουρκίας για να υποστηρίξει το Αζερμπαϊτζάν στη σύγκρουση με την Αρμενία σχετικά με την αμφισβητούμενη περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, που παραδοσιακά θεωρείται ότι βρίσκεται εντός της σφαίρας επιρροής της Ρωσίας.

Παρά το ότι κατέχει μόνο το ένα τοις εκατό του συνολικού μετοχικού κεφαλαίου στο Akkuyu, ο Ülker είπε ότι έχει σημασία η εν λόγω απόφαση εξαιτίας των πολιτικών διασυνδέσεων του προέδρου της Inter Rao, Igor Sechin, ο οποίος αναφέρεται ως ο «de-facto βοηθός» του Πούτιν.

«Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η Ίντερ Ράο, η οποία βρίσκεται υπό τη διαχείριση του Ιγκόρ Σετσίν, γνωστός ως το δεύτερο ισχυρότερο όνομα στη Ρωσία, αποχώρησε από το έργο Akkuyu Nuclear Power Plant. Ειδικά αμέσως μετά την υποστήριξη της Τουρκίας στο Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ », έγραψε ο Ülker.

Σημειώνεται παράλληλα ότι ποικίλες αντιδράσεις υπάρχουν για την κατασκευή του πυρηνικού σταθμού στο Akkuyu, μετά και τον σεισμό στην περιοχή της Σάμου και της Σμύρνης την τελευταία βδομάδα, καταλήγει το δημοσίευμα της Economy Today.

Σεισμοί και Άκκιουγιου

Για το θέμα της επικινδυνότητας του Άκκιουγιου τοποθετήθηκε και η πρώην ΥΠΕΞ της Κύπρου, Ερατώ Κοζάκου-Μαρκουλλή. Σε ανάρτησή της στο Twitter μετά τους φονικούς σεισμούς που έπληξαν τη Σάμο και τη Σμύρνη ανέφερε:

«Απόσταση μεταξύ του υπό ανέγερση πυρηνικού σταθμού στο Άκκουγιου και της Σμύρνης, όπου εκδηλώθηκε ο φονικός σεισμός χθες, είναι μόλις 793 χιλιόμετρα! Οι κίνδυνοι μιας πυρηνικής καταστροφής με τραγικές συνέπειες σε όλη την περιοχή,σε μια τόσο σεισμογενή ζώνη, παραμένουν απειλητικοί!»

simerini.sigmalive.com/

Share on

Η σωτηρία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι σημαντική για την ασφάλεια της Ρωσίας

Από

anixneuseis

November 3, 2020

του Dmitriy Bavyrin

Σε συνάντησή του με τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών, ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν έκανε λόγο για την “απελευθέρωση” 200 οικισμών στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ (NKR), και υποσχέθηκε να συνεχίσει την επίθεση ώστε να αποκαταστήσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας του. Η εξέλιξη των γεγονότων είναι, όμως, αντίθετη με τα στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας. Ανεξάρτητα από το πώς αναπτύσσεται η εθνική σύγκρουση μεταξύ των Αρμενίων και των Τούρκων-Αζέρων, είναι σημαντικό για εμάς να διατηρήσουμε το NKR, διαφορετικά το ΝΑΤΟ θα έχει εύκολη πρόσβαση στην Κασπία.

Η σύγκρουση Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν θεωρείται από πολλούς στη Ρωσία ως ένας ξένος πόλεμος, στον οποίο δεν είναι απαραίτητο να λάβουμε μέρος. Πράγματι, η Αρμενία είναι στρατιωτικός σύμμαχος της Ρωσικής Ομοσπονδίας στον Οργανισμό της Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας (CSTO) και η Μόσχα επιβεβαιώνει όλες τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από αυτό. Ωστόσο, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ δεν είναι έδαφος της Αρμενίας. Ως εκ τούτου, η Ρωσία δεν πρέπει να παρεμβαίνει σε ό,τι συμβαίνει στην αρμενική πλευρά και έτσι να κινδυνεύσει να χαλάσει τις σχέσεις της με το Αζερμπαϊτζάν, γείτονα και σημαντικό εταίρο σε πολλούς τομείς.

Η αποστολή του διαμεσολαβητή και ειρηνοποιού, την οποία το Κρεμλίνο προσπαθεί να αναλάβει, αποδίδεται στην επιθυμία του να σταματήσει τις μάχες – μια κακή ειρήνη είναι σε κάθε περίπτωση καλύτερη από μια καλή διαμάχη, και πολύ περισσότερο που δεν υφίσταται τίποτε το καλό σε μια ‘κρεατομηχανή’ με ξεκάθαρο το εθνοτικό στοιχείο, η οποία εκτυλίσσεται τόσο κοντά στα σύνορά μας.

Αλλά το πώς ακριβώς θα λήξει αυτός ο πόλεμος, φαίνεται να έχει δευτερεύουσα σημασία – τελικά, είναι ξένος προς εμάς και κάθε πλευρά έχει τη δική της αλήθεια: οι Αζέροι έχουν την αλήθεια της νομιμότητας (το έδαφος τους ανήκει) και οι Αρμένιοι έχουν την αλήθεια της πραγματικότητας (η εθνοτική εικόνα της περιοχής που διαμορφώθηκε πριν ξεσπάσει εκεί ο πόλεμος [το 1988]).

Δυστυχώς, αυτή είναι μια απλουστευτική προσέγγιση του προβλήματος που δεν λαμβάνει υπόψη τα αντικειμενικά στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας. Κι αυτά συνίστανται στο γεγονός ότι το Ναγκόρνο-Καραμπάχ δεν πρέπει να κατακτηθεί εντελώς από το στρατό του Αζερμπαϊτζάν αλλά να διατηρήσει την οντότητά του, χωρίς να ελέγχεται από το Μπακού.

Στην πραγματικότητα, αυτό αντικατοπτρίζει και η επίσημη θέση της Μόσχας, την οποία υποστήριξε από τις πρώτες ώρες του νέου πολέμου: μια άμεση κατάπαυση του πυρός. Αυτό θα καθορίσει τώρα και τη σωτηρία του Αρτσάχ, καθώς η τακτική πρωτοβουλία ανήκει στους Αζέρους. Παρ’ όλο που η Αρμενία κατάφερε να αποφύγει μια τελική καταστροφή και την απώλεια του διαδρόμου Λατσίν, που τη συνδέει με τον Καραμπάχ, οι Αρμένιοι ουσιαστικά υποχωρούν και το έδαφος της μη αναγνωρισμένης δημοκρατίας, που έχουν υπό τον έλεγχό τους, συρρικνώνεται μέρα με τη μέρα. Ωστόσο, η τελική απορρόφηση από το Αζερμπαϊτζάν, όπως προαναφέρθηκε, έρχεται σε αντίθεση με τους στόχους της Ρωσίας να διασφαλίσει τη δική της ασφάλεια.

Γιατί η Ρωσία χρειάζεται το Ναγκόρνο-Καραμπάχ

Σε γενικές γραμμές, το Αρτσάχ είναι ένα πολύ όμορφο και ευχάριστο μέρος για έναν Ρώσο. Μάλιστα, ακόμα πιο ευχάριστο από την Αρμενία, δεδομένου ότι οι ντόπιοι Αρμένιοι μιλούν καλύτερα ρωσικά, είναι απόλυτα φιλορώσοι στις απόψεις τους και είναι πάντα φιλόξενοι με τους ξένους επισκέπτες – η τοπική νεολαία στερείται εντελώς της αλλαζονείας που είναι συχνό χαρακτηριστικό των συνομηλίκων της στο Ερεβάν.

Αυτή δεν είναι η μόνη διαφορά μεταξύ του Αρτσάχ και της Αρμενίας, που θέλουν οι ίδιοι οι κάτοικοι του Καραμπάχ να τονίζουν. Η Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (NKR) έχει μια σταθερή δημοκρατία, με τακτική αλλαγή κυβέρνησης και δεν υπάρχει εγκληματικότητα – εξάλλου, όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, είναι δεμένοι με δεσμούς αίματος και ενωμένοι για ένα σκοπό.

Για τον ίδιο λόγο, σχεδόν δεν υφίσταται διαφθορά, η οποία την ίδια ώρα διαβρώνει τη «μεγάλη» Αρμενία. Ως αποτέλεσμα, ένα σημαντικό μέρος των ντόπιων πολιτικών, καθώς και των ψηφοφόρων τους, είναι σκεπτικοί σχετικά με την ιδέα της ένωσης με την Αρμενία σε μια ενιαία χώρα. Αυτό μπορεί να φαίνεται απροσδόκητο, αλλά είναι αλήθεια: στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, είναι ευγνώμονες στο Ερεβάν για ό,τι κάνει για αυτούς, θεωρούν τον εαυτό τους αναπόσπαστο μέρος του αρμενικού λαού, αλλά θα ήθελαν να παραμείνουν μια πολιτικά ανεξάρτητη δημοκρατία – το δεύτερο Αρμενικό κράτος, που δεν έχει μια σειρά από προβλήματα και «εγγενή τραύματα» του πρώτου.

Όταν ο σημερινός Πρόεδρος του Καραμπάχ Arayik Harutyunyan ήταν πρωθυπουργός της δημοκρατίας, είχε πει στον ανταποκριτή της εφημερίδας VZGLYAD, σε ιδιωτική συνομιλία τους, ότι θεωρεί τον Ναγκόρνο-Καραμπάχ τον πιο ειλικρινή φίλο της Ρωσίας – αυτόν που απλώς την υποστηρίζει, χωρίς να λαμβάνει τίποτα σε αντάλλαγμα.

Η καλοσύνη ωστόσο δεν φθάνει: παρ’ όλο που το Αρτσάχ είναι ένα ευχάριστο μέρος, η Ρωσία δεν έχει κάποιο κέρδος. Δεν υπάρχουν αγωγοί πετρελαίου, φυσικού αερίου ή εμπορικές οδοί. Δεν υπάρχει τίποτα σε αυτά τα βουνά που να είναι στρατηγικής σημασίας για εμάς. Ωστόσο, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι σημαντικό για τη Ρωσική Ομοσπονδία απλώς από το γεγονός της ύπαρξής του.

Για να το καταλάβουμε, αρκεί να φανταστεί κανείς τη συμπεριφορά του Αζερμπαϊτζάν, αφού ανακτήσει τον έλεγχο της περιοχής. Πιθανότατα, θα ενεργήσει με τον ίδιο τρόπο που ενήργησε κάποτε και η Τουρκία – ο κύριος προστάτης και εμπνευστής του δεύτερου πολέμου στο Καραμπάχ. Δηλαδή, θα πραγματοποιήσει εθνοκάθαρση των Αρμενίων και θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

Είναι γενικά αποδεκτό στη Ρωσία ότι η ύπαρξη αυτονομιστικών σχηματισμών στο ένα ή στο άλλο κράτος μπλοκάρει το δρόμο τους προς τη Βόρεια Ατλαντική Συμμαχία, βάσει του καταστατικού χάρτη του ΝΑΤΟ. Στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι απολύτως αληθές: δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο στη συνθήκη του ΝΑΤΟ, αλλά η απαίτηση για επίλυση όλων των εδαφικών διαφορών με τους γείτονες περιλαμβάνεται στο MAP (The Membership Action Plan), ένα σχέδιο δράσης για την ένταξη, που εισήχθη το 1999.

Αυτή η προϋπόθεση, φυσικά, οφείλεται στο περίφημο 5ο άρθρο της συνθήκης, σύμφωνα με το οποίο μια επίθεση στο έδαφος μιας χώρας θεωρείται επίθεση σε ολόκληρη τη συμμαχία. Υπ’ αυτήν την έννοια οι υποψήφιες χώρες που δεν ελέγχουν ολόκληρη την επικράτειά τους, είναι ένα δυνητικά επικίνδυνο στοιχείο που προσπαθεί να λύσει τα προβλήματά του με την βοήθεια των υπολοίπων μελών. Επισήμως, αυτό δεν αποτελεί εμπόδιο, στην πράξη, όμως, είναι το μεγαλύτερο και μάλιστα το πλέον αξιόπιστο.

Στον μετα-σοβιετικό χώρο, υπάρχουν πολλά παραδείγματα τέτοιων εμποδίων: η Μολδαβία δεν εισέρχεται στο ΝΑΤΟ λόγω της Υπερδνειστερίας, η Γεωργία λόγω της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας, η Ουκρανία λόγω της Κριμαίας και του Ντονμπάς. Είναι αλήθεια, ότι το βορειοατλαντικό φως δεν θα ανάψει σύντομα για το Κίεβο και με οποιοδήποτε σενάριο, αλλά στην περίπτωση της Γεωργίας, η σημασία του αυτονομιστικού θύλακα είναι αντιληπτή απ’ όλες τις πλευρές. Δεν είναι τυχαίο ότι, μόλις λίγους μήνες μετά την άρνηση της ενταξιακής διαδικασίας για την Τιφλίδα, ο Σαακασβίλι προσπάθησε να ξεκινήσει τον τυχοδιωκτισμό του στη Νότια Οσετία.

Για το Αζερμπαϊτζάν, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι ακριβώς το ίδιο εμπόδιο, ασφαλιστική δικλείδα και άγκυρα. Λίγα λέγονται γι’ αυτό, δεδομένου ότι επίσημα το Μπακού, σε αντίθεση με τη Γεωργία και την Ουκρανία, δεν έχει ακόμη δηλώσει την επιθυμία του να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Αλλά σε περίπτωση που το κράτος του Αζερμπαϊτζάν πραγματοποιήσει το εθνικό του όνειρο και αποκαταστήσει την εδαφική του ακεραιότητα, η ένταξη στην Βόρεια Ατλαντική Συμμαχία θα γίνει ένα προφανές βήμα γι’ αυτό – με αυτόν τον τρόπο θα εξασφαλίσει το απαραβίαστο των νεοαποκτηθέντων συνόρων με στρατιωτικές εγγυήσεις από τις Βρυξέλλες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία: το ΝΑΤΟ όχι απλώς θα δεχθεί το Μπακού – θα το αρπάξει κυριολεκτικά. Η ένταξη του Αζερμπαϊτζάν στις Βρυξέλλες είναι πολύ πιο πολύτιμη από όλα τα κομμάτια της πρώην Γιουγκοσλαβίας ταυτόχρονα (εντάσσονται αμέσως στη συμμαχία μόνο λόγω της επιθυμίας να εξαλείψουν τη ρωσική επιρροή). Θα παρέχει στους Νατοϊκούς αυτό που δεν έχουν τώρα – πρόσβαση στην Κασπία Θάλασσα, καθώς και πρόσβαση στη στρατιωτική υποδομή στα σύνορα δύο πιθανών αντιπάλων: στο νότο της Ρωσίας και στα βόρια του Ιράν.

Βασικός λομπίστας για την λήψη αυτής της απόφασης θα είναι η Τουρκία. Αλλά και όλοι οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, θα υπογράψουν χωρίς πολλή συζήτηση, μεταξύ άλλων, προκειμένου να εξισορροπηθεί ο ρόλος της Άγκυρας στην περιοχή. Τώρα ουσιαστικά έχει το μονοπώλιο όσον αφορά την επιρροή στο Αζερμπαϊτζάν, αλλά, στο πλαίσιο της συμμαχίας, θα πρέπει να μοιραστεί την επιρροή της, τουλάχιστον, με τους Αμερικανούς.

Το Μπακού έχει ήδη διαβεί ένα μέρος του δρόμου προς το ΝΑΤΟ – είναι πρώην μέλος του προγράμματος ‘Συνεργασία για την Ειρήνη’, το οποίο έχει ήδη αλλάξει σε ένα μεμονωμένο σχέδιο εταιρικής σχέσης (όπως και η Αρμενία, παρεμπιπτόντως). Τα επόμενα βήματα είναι ο λεγόμενος εντατικός διάλογος (η Ουκρανία και η Γεωργία έχουν αυτό το καθεστώς), και ακολουθείται από το MAP, την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που περιγράφονται σε αυτό – και φθάσαμε: εάν εξαλειφθεί ο αρμενικός αυτονομισμός, η εμφάνιση μιας στρατιωτικής βάσης του ΝΑΤΟ στην Κασπία είναι πιά θέμα χρόνου.

Σε αυτήν την περίπτωση το μόνο πράγμα που μπορεί να εμποδίσει την είσοδο του Αζερμπαϊτζάν στο ΝΑΤΟ, είναι η ασυμβατότητα με μια προϋπόθεση που διατυπώνεται στη συνθήκη: στο ΝΑΤΟ γίνονται δεκτές μόνο δημοκρατικές χώρες, ενώ στο Μπακού έχει εγκαθιδρυθεί ένας τυπικός ανατολικός δεσποτισμός. Αλλά δεν πρέπει να βασιζόμαστε σε αυτόν τον περιορισμό – η δυτική δημοκρατία είναι κερδοφόρα επιχείρηση και ο Αλίεφ δεν είναι αιώνιος.

Άλλωστε και η ίδια η Τουρκία ήταν μια τυπική δικτατορία μέχρι το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1940, αλλά κατάφερε να αναγεννηθεί ως δημοκρατία και, κατά την πρώτη επέκταση της συμμαχίας, το 1952, εισήχθε επισήμως στο ΝΑΤΟ.

Αφενός ήταν η ίδια η Ουάσιγκτον που ώθησε ενεργά τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση. Αφετέρου, οι αλλαγές ήταν σύμφωνες με τις φιλοδοξίες της ίδιας της τουρκικής ελίτ. Οι κληρονόμοι του Κεμάλ τόλμησαν να διακινδυνεύσουν τη εξουσία τους (την οποία, παρεμπιπτόντως, έχασαν πολύ σύντομα), με σκοπό να εξασφαλιστούν από πιθανή επέμβαση της ΕΣΣΔ.

Στην Άγκυρα δεν εμπιστεύονταν τον Στάλιν και πίστευαν ότι αυτός, έχοντας χάσει την ελπίδα της σοβιετικοποίησης της Τουρκίας, θα προσπαθούσε να επεκτείνει τις σοβιετικές σοσιαλιστικές δημοκρατίας της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν σε βάρος των εδαφών που κατείχε η Τουρκία στο Βαν, στο Ερζερούμ και την Τραπεζούντα, τα οποία έπρεπε να ενταχθούν στην Αρμενία βάσει της Συνθήκης της Ειρήνης των Σεβρών, που αναγνωρίστηκε από τον Σουλτάνο, αλλά όχι από τον Κεμάλ. Για να αποτρέψουν δια παντός αυτήν την απειλή, οι Τούρκοι τέθηκαν υπό την ομπρέλα της συμμαχίας, θυσιάζοντας την εσωτερική πολιτική σταθερότητα.

Το Αζερμπαϊτζάν, αν ανακτήσει τον έλεγχο του Αρτσάχ, θα επιδιώξει έναν παρόμοιο στόχο, την τελική απορρόφηση των αρμενικών εδαφών. Είναι απίθανο να υποβληθεί αίτηση εισόδου στο ΝΑΤΟ από τον Αλίεφ, αλλά, αναπόφευκτα αυτό θα γίνει μετά από αυτόν. Κι αυτό το «μετά», σε περίπτωση καταστροφής του NKR, μπορεί να έρθει πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι όταν η σύγκρουση παρέμενε «παγωμένη». Έχοντας το Αζερμπαϊτζάν απαλλαχθεί των εδαφικών του προβλημάτων, που είναι ένα λαχταριστό κομμάτι για το ΝΑΤΟ, οι Ατλαντικοί θα έχουν έναν πολύ καλό λόγο να ενθαρρύνουν εκεί τις «δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις», οργανώνοντας ακόμη μια «έγχρωμη επανάσταση».

Εάν το Αρτσάχ παραμείνει αρμενικό, αυτό θα αποτρέψει το Αζερμπαϊτζάν από το να ενταχθεί στη Βόρεια Ατλαντική Συμμαχία, ανεξάρτητα από το ποιος έχει την εξουσία στο Μπακού – κανείς δεν μπορεί να παραιτηθεί οικειοθελώς από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, αυτό είναι θέμα αρχής.

Έτσι, η σωτηρία του μη αναγνωρισμένου αρμενικού κράτους μετατρέπεται σε πολιτικό καθήκον για τη Ρωσική Ομοσπονδία. Ποια θα είναι τα μεταπολεμικά του σύνορα είναι σημαντικό για τους Αρμένιους, αλλά για τους Ρώσους είναι κάτι δευτερεύον – αυτό το ζήτημα θα πρέπει να καθοριστεί κατά τη διάρκεια του «έργου».

Το κυριότερο είναι να καταλάβουμε ότι αυτή η σφαγή δεν έχει πισωγύρισμα. Είναι πλέον υπαρκτός ο κίνδυνος αν καθυστερήσουμε να βρεθούμε στο σημείο που η πτώση του NKR θα γίνει μη αναστρέψιμη. Και τον ρυθμό των τωρινών εξελίξεων, το τέλος μπορεί να μην χρειαστεί καν εβδομάδες, αλλά μέρες.

Πηγή: https://vz.ru/politics/2020/11/2/1068468.html

sotiriosdemopoulos.blogspot.com

Περί Νίκου Κοτζιά: Αφού μας είπε «Να μην είμαστε μοναχοφάηδες»!

Από

anixneuseis

November 3, 2020

Φανούλα Αργυρού

Ανάλυση σημείων από τη συνέντευξή του πρώην Ελλαδίτη ΥΠΕΞ στο ΡΙΚ στις 29/10/2020. Τι ξέραμε ήδη, η συνέντευξή του το 2017 στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων, οι «μοναχοφάηδες» και τα παλαιότερα «σχέδια λύσης» του Κυπριακού.

Ξεκινώ συνυπογράφοντας όσα ανάρτησε στο Facebook στις 30/10/2020 (την επομένη της συνέντευξης του κ. Νίκου Κοτζιά στο ΡΙΚ) ο αγαπητός καθηγητής, Γιώργος Κέντας:

«Άκουσα με προσοχή τον κ. Κοτζιά. Σεβαστές όλες οι αφηγήσεις των γεγονότων της εποχής. Όποιος θέλει να προσφέρει καλή υπηρεσία θα πρέπει να δώσει στη δημοσιότητα το πρακτικό της συνάντησης της 7ης Ιουλίου 2017 στο Κραν Μοντάνα. Ο κ. Κοτζιάς είπε ότι μέσα υπήρχαν 6 πρακτικογράφοι. Παλαιότερα μάθαμε ότι η συνάντηση είναι ηχογραφημένη. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει μοιράσει αποσπάσματα σε διάφορους. Έως ότου δεν δίνεται το πρακτικό της συνάντησης στη δημοσιότητα, προσωπικά ακούω όλες τις αφηγήσεις ως παραμύθια. Και από εκείνους με τους οποίους θέλω να συμφωνήσω.

Την ιστορία την άκουσα από τότε από Έλληνες, Τούρκους, Άγγλους και ανθρώπους του ΟΗΕ. Δεν με πείθει κανένας χωρίς τα πρακτικά. Στην ουσία, κερδίζει τις εντυπώσεις εκείνος που έχει τον πιο δυνατό μηχανισμό προπαγάνδας. Άσχετα τι λέμε μεταξύ μας, οι τρίτοι πιστεύουν την εκδοχή των Τούρκων και των Άγγλων μέχρι στιγμής. Σε κάθε συνάντηση και συνέδριο αυτά ακούμε. Προσωπικά δεν είμαι διατεθειμένος να “αντικρούω” επιχειρήματα από “πατριωτικό καθήκον”. Διότι απλά πιστεύω μόνο στην αλήθεια και επιχειρηματολογώ μόνο στη βάση γεγονότων, όχι μύθων και αφηγήσεων».

Πάνω σε αυτή τη λογική γράφω το κείμενο αυτό. Βάση γεγονότων.

Συνοπτικά ο κ. Νίκος Κοτζιάς μας είπε: Αγαπά την Κύπρο, υπάρχουν τα πρακτικά, ο Kissinger το 1976 είπε να φύγουν τα ξένα στρατεύματα και γιατί δεν το δεχθήκαμε, ο Τσαβούσογλου έβγαλε ψεύτη τον ΓΓ για τη Συνθήκη Εγγυήσεων, ο Σερ Alan Duncan τα ανέτρεψε υπέρ των Τούρκων, ένας Κύπριος Ευρωβουλευτής (μαζί με Κύπριο πολιτικό) ζήτησε από τον Τσίπρα να τον παύσει από ΥΠΕΞ.

Το μόνο που δεν γνωρίζαμε ίσως να ήταν η αναφορά στον Ευρωβουλευτή. Σχετική απάντηση από τον τέως ευρωβουλευτή του ΑΚΕΛ κ. Τάκη Χατζηγεωργίου υπάρχει στον Πολίτη στις 30/11/2020.

Η συνέντευξη Νίκου Κοτζιά στον Αντρέα Κημήτρη στο ΡΙΚ, 29/10/2020

Τα πρακτικά γιόκ!

Πού υπάρχουν τα περιβόητα πρακτικά να τα διαβάσουμε; Πότε δόθηκαν στην δημοσιότητα; Από ποίους; Ποτέ! Οι έξι πρακτικογράφοι για ποίους πρακτικογραφούσαν; Το ελληνικό ΥΠΕΞ, γιατί δεν τα ανήρτησε στην ιστοσελίδα του εδώ και τρία χρόνια, εφόσον ο ίδιος τα έχει; Ας τα δώσει επιτέλους ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γιατί «μοίρασε αποσπάσματα σε διάφορους» και όχι ολόκληρο το κείμενο τους στο λαό; Να τα αναρτήσει στην ιστοσελίδα είτε του ΥΠΕΞ είτε του Προεδρικού. Άρα μέχρι στιγμής, πρακτικά γιόκ!

Σημ. Τα πρακτικά και όλα τα σχετικά έγγραφα των διαπραγματεύσεων αποτελούν ιδιοκτησία του κράτους. Δεν πρέπει να τυγχάνουν εκμετάλλευσης από οποιονδήποτε κατά το δοκούν, είτε για βιβλία είτε για αποσπασματική διανομή κατά προτίμηση. Με διαφάνεια να δημοσιοποιηθούν για γνώση του λαού. Όμως εφόσον έχουν ήδη διανεμηθεί αποσπασματικά από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και τα χρησιμοποιεί ο πρώην Υπ. Εξωτερικών κ. Κοτζιάς, το οποιοδήποτε απόρρητό τους έχει παραβιαστεί. Οφείλουν αμφότερα τα υπουργεία Εξωτερικών Ελλάδας και Κύπρου να τα δημοσιοποιήσουν. Από τους έξι πρακτικογράφους σίγουρα ένας τουλάχιστον αντιπροσώπευε τον ΟΗΕ, άλλος οπωσδήποτε τους Βρετανούς, και άλλος τους Τούρκους… Να αναμένουμε να μας τα δώσουν αυτοί;

Ο Μ. Τσαβούσογλου

Τίποτα το αποκαλυπτικό μετά από τρία χρόνια. Όσα ανέφερε για τον Τούρκο ΥπΕξ, Μ. Τσαβούσογλου κτλ τα έγραψε η εφημερίδα «Ελευθερία» στο Λονδίνο από δηλώσεις του Προέδρου Αναστασιάδη στην διακαναλική συνέντευξη Τύπου στην Κύπρο την Δευτέρα 12/07/2017, στην οποία ανέπτυξε το ιστορικό της Διάσκεψης.

«Ελευθερία» 13/07/2017, σελ. 10:

«…Στις 6 Ιουλίου παρουσίασε (ο Πρόεδρος Αναστασιάδης) τις προτάσεις της ελληνικής πλευράς, ειδικότερα για τα θέματα που άπτονται της κατάργησης των επεμβατικών δικαιωμάτων κα τουρκικών εγγυήσεων και αντικατάστασής τους από ένα νέο σύστημα αρχιτεκτονικής ασφάλειας το οποίο θα επέτρεπε την πλήρη αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος… Ταυτόχρονα εισηγήθηκε επίσης και έναν αξιόπιστο μηχανισμό παρακολούθησης εφαρμογής της λύσης. Πρόσθεσε ο κ. Αναστασιάδης:

Στις διαβουλεύσεις του Γενικού Γραμματέα με τα μέρη, η τουρκική πλευρά άφησε να νοηθεί πως θα επεδείκνυε ευελιξία στα πλαίσια των παραμέτρων που καθόρισε ο ΓΓ του ΟΗΕ όσον αφορά τα επεμβατικά δικαιώματα αλλά και την κατάργηση των Εγγυήσεων. Στην μακρά διαβούλευση που επακολούθησε κατά τη διάρκεια του δείπνου και κατ΄αντίθεση με τις εντυπώσεις που η τουρκική πλευρά δημιούργησε στον ΓΓ ο κ. Τσαβούσογλου ηρνείτο πεισματικά να αποκαλύψει τις τουρκικές θέσεις ισχυριζόμενος ότι είναι γνωστές στον ΓΓ.

Ταυτόχρονα, απαιτούσε την εκ των προτέρων ικανοποίηση των τουρκοκυπριακών θέσεων στα κεφάλαια που άπτονται της εσωτερικής πτυχής του Κυπριακού… Προ του διαφαινόμενου αδιεξόδου, ο ΓΓ ανέλαβε την πρωτοβουλία να προτείνει ένα σύντομο ανακοινωθέν, που θα κατέγραφε γενικά αποδεκτές θέσεις στο κεφάλαιο Ασφάλειας και Εγγυήσεων… Στις επανειλημμένες δικές του (Αναστασιάδη) ερωτήσεις αλλά και του Έλληνα υπ. Εξωτερικών, αν οι πρόνοιες του τερματισμού του επεμβατικού δικαιώματος και της Συνθήκης Εγγυήσεων θα ίσχυαν από την πρώτη μέρα εφαρμογής της λύσης, ο κ. Τσαβούσογλου, αποφεύγοντας τις υπεκφυγές, αποκάλυψε πως η θέση της Τουρκίας παρέμενε αμετάβλητη. Σύστημα Ασφάλειας και Εγγυήσεων και το επεμβατικό δικαίωμα και στις δύο συνιστώσες πολιτείες, θα πρέπει να διατηρηθούν με ρήτρα αναθεώρησης σε δεκαπέντε χρόνια, ενώ στο θέμα των στρατευμάτων η απόλυτη θέση της Τουρκίας ήταν πως ο όποιος αριθμός συμφωνηθεί θα παραμείνει μονίμως στην Κύπρο».

«Ο ΓΓ πρόσθεσε ο κ. Αναστασιάδης, προς αποφυγή όξυνσης μιας περαιτέρω κρίσης ανέλαβε το βάρος των ευθυνών, δηλώνοντας πως υπό τις εξελίξεις, διαφαίνεται ότι στο θέμα του τερματισμού της Συνθήκης Εγγυήσεων και του παρεμβατικού δικαιώματος, οι όλες εισηγήσεις του καθ΄όλη τη διάρκεια των διαβουλεύσεων βασίζονταν σε εσφαλμένη αντίληψη που είχε σχηματίσει κατά τις συνομιλίες με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών…»

Και έτσι ναυάγησε η διαπραγμάτευση.

Sir Alan Duncan

Στην ανάρτηση του στο Facebook που δημοσιεύθηκε στο Sigmalive 21/10/2020 ο κ. Κοτζιάς προ-αγγέλλοντας την συνέντευξή του στο ΡΙΚ έγραψε ότι «…Θα αναγκαστώ, λοιπόν, να πω δημόσια, τρία χρόνια μετά, το τι συνέβη το βράδυ που οδηγήθηκαν εξαιτίας του Βρετανού ΑΝΥΠΕΞ και του Τούρκου ΥΠΕΞ οι συνομιλίες σε αδιέξοδο…». Δεν χρειαζόταν να μπει στο κόπο μέσω ΡΙΚ, τα γνωρίζαμε από τον Αναστασιάδη, αλλά βέβαια υπάρχει το βιβλίο του…

Εκείνο που ίσως αναμέναμε ήταν να μας πει συγκεκριμένα τι ακριβώς είπε ο Βρετανός ΑΝΥΠΕΞ Σερ Άλαν Ντάνκαν (και όχι «Ντούκαν»). Περί αυτού τίποτα, εκτός ότι ο τελευταίος υποστήριξε τις τουρκικές θέσεις.

Ο Σερ Άλαν Ντάνκαν παρευρέθηκε στο Κράν Μοντάνα με 30μελή αντιπροσωπεία αποτελούμενη από τους πλέον υψηλόβαθμούς αξιωματούχους του Φόρειν ΄Οφις, τα ονόματα των οποίων εξασφάλισα από το Φόρειν ΄Οφις και τα έχω (στο βιβλίο μου «Διζωνική vs Δημοκρατία» 2019) μέσω του Freedom of Information Act.

«Ελευθερία» 20/07/2017 κύριο άρθρο «Ο Sir Alan Duncan και εμείς»:

«Ο υπουργός Ευρώπης της Βρετανίας, Sir Alan Duncan συμπεριφέρεται στο Κυπριακό ως… συνήγορος της Τουρκίας. Στο Κραν Μοντάνα, σε αντίθεση με τη θέση του Μπόρις Τζόνσον, αλλά και του Βρετανού εκπροσώπου στη διάσκεψη, Τζόναθαν Άλεν, ο Σερ Άλαν την κρίσιμη στιγμή τάχθηκε υπέρ κάποιας μορφής Εγγυήσεων της Τουρκίας και παραμονής τουρκικού στρατού στο νησί…»

Σημ. Σχέδιο για εσαεί παραμονή τουρκικών στρατευμάτων στο νησί είχε εκπονήσει το Φόρειν ΄Οφις μέσω του – για τρείς φορές- Βρετανού Ύπ. Αρμοστή στην Λευκωσία Matthew Kidd. Έγραψα στην «Σημερινή» στις 06/04/2018 «Αντίο, εξοχότατε Matthew Kidd…» και σημείωσα:

«Η υποστήριξη που ο Sir Alan Duncan πρόσφερε στην Τουρκία στην κρίσιμη στιγμή στη διάσκεψη για το Κυπριακό στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας, που κατέληξε σε ναυάγιο, τασσόμενος υπέρ κάποιας μορφής Εγγυήσεων της Τουρκίας και παραμονής τουρκικού στρατού στο νησί, ήταν προμελετημένα υποστηρικτική. Ήταν βάσει βρετανικών σχεδίων του Φόρεϊν Όφις για μερική εσαεί παραμονή τουρκικού στρατού μετά τη «λύση». Πιο συγκεκριμένα, χρονολογούνται αυτά τα σχέδια από το 1983 και εισηγητής τους δεν ήταν άλλος από τον αποχωρούντα για 3η φορά από την Κύπρο Εξοχότατο Matthew Kidd. (Βλέπε «Σημερινή», 7.12.2016, Φ.Α)…»

Δρ. Henry Kissinger

O κ. Κοτζιάς, αναφερόμενος σε ένα βιβλίο υπουργού του Κ. Καραμανλή είπε ότι ο Henry Kissinger το 1976 πρώτος μίλησε για αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων σε ομιλία του στον ΟΗΕ. Ναι, μίλησε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 22/09/1975 και στις 30/09/1976. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις έκανε εισηγήσεις, δεν κατέθεσε Αμερικανό Σχέδιο! Η εισήγησή του ήταν προσαρμοσμένη στην συνεννόηση που είχε με τον James Callaghan (Βρετ. ΥΠΕΞ) στην τηλεφωνική τους επικοινωνία στις 14ης Αυγούστου 1974 και μετά. Η εισήγησή του διαμορφωμένη βάση της βρετανικής πολιτικής αποτελούμενη από 5 παραγράφους είχε σταλεί στο Φόρειν ΄Οφις, το οποίο και προέβη σε κάποιες διορθώσεις. Οι 4 παράγραφοι αναφέρονταν στην βρετανο-τουρκική διζωνική διαίρεση και η 5η όντως έλεγε:

«The parties will agree to negotiate the withdrawal of foreign military forces other than those under the authority of international agreements”. «Τα μέρη θα συμφωνήσουν να διαπραγματευθούν την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων εκτός εκείνων που βρίσκονται με διεθνείς συμφωνίες». Σχετικό βρετανικό έγγραφο ημερ. 17/09/1976. Βλέπε βιβλίο γράφουσας «Διζωνική vs Δημοκρατία» 2019 στο οποίο δημοσίευσα το έγγραφο και το παραθέτω. Καμία, ονομαστική αναφορά σε «τουρκικά κατοχικά στρατεύματα».

Θα συμφωνήσουν να διαπραγματευθούν! Συμφωνούν να διαπραγματεύονται μέχρι την Δευτέρα Παρουσία!

Το έγγραφο με τις 5 παραγράφους – Πρόταση Kissinger – αφού πέρασε από το Φόρειν ΄Οφις για διορθώσεις. Αυτό ήταν το τελευταίο «final revise» από τους Βρετανούς.

Η συνέντευξη Κοτζιά στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Ο κ. Κοτζιάς είπε ότι δεν αναμιγνύεται σε τίποτα άλλο εκτός από το θέμα των Εγγυήσεων. Μα, ξέχασε τι δήλωσε σε συνέντευξή του στο γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, 21/01/2017 και βρίσκεται αναρτημένη στην ιστοσελίδα του Ελληνικού ΥΠΕΞ; («Foreign Minister Nikos Kotzias’ interview with the DPA News Agency», Saturday, 21 January 2017)

«Μα, τι λέει ο Ν. Κοτζιάς; Νέα Συνθήκη;», σημείωνε στη Σημερινή, 18/02/2017 ο Σ. Ιακωβίδης:

«Αθήνα και Λευκωσία δηλώνουν ότι συνεργάζονται στενά και συμφωνούν. Θα ανέμενε κανείς ότι θα ενημέρωναν κι εμάς τους ιθαγενείς πού συμφωνούν και τι προωθούν προς συμφωνία στο Κυπριακό. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα ξένα Μέσα. Ιδού: Σε συνέντευξή του στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων (21.1.2017), ο Έλληνας ΥπΕξ, Ν. Κοτζιάς, δήλωσε:

«We are drawing up a treaty for a federal Cyprus. Both ethnic groups will have equal rights. The Turkish Cypriots will have their federal state or canton or whatever else you’d like to call it. They will be on their own and they will be able to manage their security, as they will have their own police. To this end, a federal police force will be created and will be comprised of 50% Turkish Cypriots and 50% Greek Cypriots. Beyond the federal police, there will be an international police force that will step in case that the federal police force proves inadequate». JOURNALIST: And the Turkish Cypriots? How can they feel secure? N. KOTZIAS: The Turkish Cypriots will have full political equality. They will have a right to a veto on all of the important issues. And the High Court will be made up of four judges from each ethnic group. This is much greater equality than is usual in federal states». Νέα Συνθήκη; Και βέτο σε όλα τα θέματα; Πώς στην ευχή θα λειτουργήσει μια πιθανή συμφωνία;»

Μας αγαπά, είπε ο κ. Νίκος Κοτζιάς – αλλά τον Απρίλιο του 2019 μας σύστησε… να μην είμαστε «μοναχοφάηδες». Απάντηση από τον κ. Κώστα Ν. Χατζηκωστή 01/04/2019 στη Σημερινή με τίτλο «Οι Αυτόχειρες “Μοναχοφάηδες”».

Ρωτήθηκε ο κ. Κοτζιάς (στο 1.28’ της συνέντευξης) αν στο Ελληνικό ΥΠΕΞ όταν ήταν ο ίδιος υπουργός έκαναν σχέδια για λύση του Κυπριακού. Απάντησε αρνητικά. Όταν όμως, δεν ήταν υπουργός, είχε ασχοληθεί με “σχέδια” για λύση του Κυπριακού.

simerini.sigmalive.com

1...2,3842,3852,386...3,037 Σελίδα 2,385 από 3,037

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Η δημοκρατία μπορεί να αποτύχει ακόμη και στην Αμερική

Ο Ερντογάν ως Τούρκος Μάχντι και η Δύση

The Real Enemy of Islam

Ας ευχηθούμε το καλύτερο για την ανθρωπότητα από τις εκλογές στις ΗΠΑ

Thousands of Ballots in Pennsylvania May Be Missing: Officials

Ουελμπέκ: Ο Τραμπ είναι καλός πρόεδρος

Ανησυχίες για το μέλλον του ΝΑΤΟ αν επανεκλεγεί ο Τραμπ

Οι πιο παράξενες εκλογές στον κόσμο

H Mικρασιατική καταστροφή υπό το πρίσμα της αμερικανικής επιστροφής στην normalcy

Το ρωσοτουρκικό τρίγωνο Καραμπάχ-Συρία-Λιβύη και στη μέση Άκκιουγιου

Η σωτηρία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι σημαντική για την ασφάλεια της Ρωσίας

του Dmitriy Bavyrin

Περί Νίκου Κοτζιά: Αφού μας είπε «Να μην είμαστε μοναχοφάηδες»!