Αρχική Blog Σελίδα 2387

Les 1 223 autres candidats à la présidence des États-Unis

Από
pcuser
-
0

À côté de Joe Biden et de Donald Trump, plus d’un millier d’indépendants se présentent. Ils n’ont aucune chance d’être élus, mais ils influencent le scrutin.

Un ancien acteur enfant, une pianiste de concert, un patron de mines de charbon qui a fait de la prison, un chanteur de rap… Le cru 2020 des candidats à la Maison-Blanche est éclectique. On n’entend parler que de Joe Biden et de Donald Trump pour l’élection du mardi 3 novembre, mais il y a, comme tous les quatre ans, une foule d’aspirants plus ou moins farfelus. Au total, 1 225 se sont enregistrés auprès de la Commission fédérale des élections. Neuf d’entre eux se sont qualifiés pour avoir leur nom sur le bulletin de vote dans au moins cinq États.

Υπό αίρεση οι σχέσεις Ουάσινγκτον και Λονδίνου;

Από
anixneuseis
-
0

Ανησυχία επικρατεί στο επιτελείο της Ντάουνινγκ Στριτ για το ενδεχόμενο  αποδυνάμωσης της “ειδικής σχέσης” μεταξύ των δύο χωρών σε περίπτωση νίκης του Τζο Μπάιντεν στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές.

    
default

Η πλατεία Γκρόβνορ, στο Κένσινγκτον, μια από τις αριστοκρατικότερες περιοχές του Λονδίνου κοσμείται από το μπρούτζινο γλυπτό του Φρανκλίνου Ρούσβελτ, του Αμερικανού Προέδρου που από κοινού με τον Γουίνστον Τσώρτσιλ, ξερίζωσαν από την Ευρώπη το καρκίνωμα του ναζισμού. Στη βάση του υπάρχει η επιγραφή: “Αυτό το μνημείο ανεγέρθηκε χάρη στην οικονομική υποστήριξη των βρετανών πολιτών.”

Παρά τις οικονομικές δυσχέρειες και τα δελτία διατροφής εκείνη την περίοδο, χιλιάδες Βρετανοί είχαν δώσει εννέα γκινέες ή δέκα σημερινά ευρώ, προκειμένου να εκφράσουν την αγάπη και την ευγνωμοσύνη τους στον αμερικανικό λαό και τον Πρόεδρό του. Ποιος θα έκανε κάτι ανάλογο στην εποχή μας; Ποιος μεταπολεμικός Πρόεδρος αξίζει τόση ευγνωμοσύνη;

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο σεβασμός, η ευγνωμοσύνη και η αγάπη αποτελούν τη βάση της “Ειδική Σχέσης”, που συνάπτεται μεταξύ των δύο χωρών μετά το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου και τις αρχές του Ψυχρού. Για την Ουάσινγκτον μοναδική χώρα αναφοράς στην Ευρώπη είναι η Βρετανία, η οποία με τη σειρά της επωφελείται πολλαπλά από τη στενή της σύνδεση με την τεχνολογικά και στρατιωτικά πιο ανεπτυγμένη υπερδύναμη του πλανήτη.

Η “ειδική σχέση” αφορά την πολυεπίπεδη συνεργασία μεταξύ των θεμελιωδέστερων θεσμών ενός κράτους. Στόχος της είναι η προστασία της εθνικής ασφάλειας από την κατασκοπἰα, την τρομοκρατία, την εγκληματικότητα, τη διακίνηση ναρκωτικών, τη βιομηχανική δολιοφθορά. Αυτή τη συνεργασία σεβάστηκαν όλοι οι μεταπολεμικοί πρόεδροι και οι κυβερνήσεις σε ΗΠΑ και Βρετανία. Έως την έλευση του Προέδρου Ντὀναλντ Τράμπ στο Οβάλ Γραφείο.

Μεταβολές των κλασικών συμμαχιών;

Δυνατή σχέση Τραμπ - ΤζόνσονΔυνατή σχέση Τραμπ – Τζόνσον

Με τις σαρωτικές αλλαγές σε φιλίες και συνεργασίες η “ειδική σχέση” έχει δεχθεί ισχυρά πλήγματα λόγω των εκ διαμέτρου αντιθέτων απόψεων των δύο υποψηφίων αυτών των εκλογών στις ΗΠΑ σε θέματα διπλωματίας και αξιολόγησης των κινδύνων για τη μακροημέρευση του πλανήτη. Η αλλαγή συσχετισμών σε περίπτωση νίκης του Δημοκρατικού υποψηφίου Τζο Μπάιντεν στις εκλογές προκαλεί μεγάλη ανησυχία στο επιτελείο της Ντάουνινγκ Στριτ που τις τελευταίες εβδομάδες αναζητά επαφή με την εκλογική ομάδα του Μπάιντεν. Προς το παρόν η προσπάθεια δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Σύμφωνα με πηγή των Δημοκρατικών οι δύο σύμβουλοι εξωτερικής πολιτικής του Μπάιντεν, Τόνι Μπλίνκεν και Τζέικ Σάλιβαν, δεν έχουν ανταποκριθεί.

Η δυνατή σχέση που καλλιέργησε ο βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον με τον Τραμπ, ιδιαίτερα μετά την υποστήριξη του τελευταίου στο Μπρέξιτ και τη δημοσίως εκφρασμένη αντιπάθειά του προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, προκάλεσε την μήνιν της ηγεσίας του Δημοκρατικού Κόμματος, με τους Μπαράκ Ομπάμα και Χίλαρι Κλίντον να ζητούν δημοσίως την αποδυνάμωση της “ειδικής σχέσης”. H ολέθρια κίνηση του Μπόρις Τζόνσον να αποσύρει τον νόμο που προβλέπει τα ανοιχτά σύνορα στην Ιρλανδία, μετά  από δική του συμφωνία με τις Βρυξέλλες, εξόργισε τον, ιρλανδικής καταγωγής, Τζο Μπάιντεν, ο οποίος απείλησε ότι δεν πρόκειται  να συναινέσει σε σύναψη εμπορικής συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών, στην περίπτωση που απειληθεί η ειρηνευτική συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής στη Βόρεια Ιρλανδία.

Δεν είναι φυσικά διόλου εύκολη η διαγραφή μιας συμφωνίας που αφορά επίκαιρα προβλήματα και απειλές. Ειδικά δε, όταν η κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον διαφοροποιείται από τις ΗΠΑ σε σημαντικά διεθνή ζητήματα: την προστασία του περιβάλλοντος, τον πόλεμο στη  Συρία, την  αντιμετώπιση της Ρωσίας και του Ιράν. Σ’ όλα αυτά το Λονδίνο συμπορεύεται με τις χώρες της Ευρώπης.

Αμοιβαία οφέλη

Ειδική σχέση ΗΠΑ και Μ.Βρετανίας“Ειδική σχέση” ΗΠΑ και Μ.Βρετανίας

Η  «ειδική σχέση» ήταν σημαντικός παράγοντας για την παρακμή της Σοβιετικής Ένωσης κατά τη δεκαετία του 80 και τη μετέπειτα διάλυση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη. Χάρις σ᾽ αυτήν η Βρετανία αποκόμισε μεγάλα οφέλη. Οι Υπηρεσίες Ασφαλείας MI5, MI6 και GCHQ  διαθέτουν τα πιο σύγχρονα τεχνολογικά μέσα εντοπισμού των κινδύνων που απειλούν τις Δυτικές Δημοκρατίες. Από την πλευρά τους οι ΗΠΑ  έχουν στη διάθεσή τους όλο τον πλούτο πληροφοριών που συλλέγουν οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες.

Ποια θα είναι η πολιτική του Τζο Μπάιντεν σε αυτό τον τομέα; Θα ακολουθήσει την πορεία όλων των κομμάτων και Προέδρων μετά τον Β᾽ Παγκόσμιο Πόλεμο και θα διατηρήσει αναλλοίωτη την «ειδική σχέση» ήθα συνεχίσει το δόγμα του Μπαράκ Ομπάμα με περαιτέρω άνοιγμα προς την Ευρώπη; Κατά πόσον δε το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα θα του επιτρέψει μια τόσο ριζοσπαστική στροφή στην εξωτερική πολιτική;

Σύμφωνα με μια πρώτη εκτίμηση μια κυβἐρνηση Μπάιντεν θα έχει τόσο πολλά άλλα ανοιχτά θέματα σε εσωτερικό και εξωτερικό, ώστε εκ των πραγμάτων δεν θα μπορέσει να τα λύσει. Πόσο μάλλον να προκαλέσει τη ρήξη της παραδοσιακής συμμαχίας της με τη Βρετανία, μια ιδιαίτερα σημαντική χώρα στον στρατιωτικό τομέα.  Καμμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν διαθέτει τόσο ενεργητική παρουσία στους διεθνείς αμυντικούς θεσμούς, όσο η Γηραιά Αλβιώνα. Κι αυτό το έχει αποδείξει επανειλημμένα, έως σημείου παρεξήγησης.  Επομένως, αυτά που λέγονται και γράφονται αυτή τη στιγμή πιθανότερο είναι πως θα παραμείνουν εικασίες μιας υπόθεσης εργασίας.

Μαρία Καστρισιανάκη, Λονδίνο

DW

The Middle East That Might Have Been

Από
admin
-
0

The Atlantic

Nearly a century ago, two Americans led a quixotic mission to get the region’s borders right.

In 1919, President Woodrow Wilson dispatched a theologian named Henry King and a plumbing-parts magnate named Charles Crane to sort out the Middle East. Amid the collapse of the Ottoman Empire following World War I, the region’s political future was uncertain, and the two men seemed to provide the necessary combination of business acumen and biblical knowledge. King and Crane’s quest was to find out how the region’s residents wanted to be governed. It would be a major test of Wilson’s belief in national self-determination: the idea that every people should get its own state with clearly defined borders.

Interactive map: How the King-Crane Commission envisioned the Middle East (Karl Sturm and Nick Danforth)

After spending three weeks interviewing religious and community leaders in Syria, Lebanon, Palestine, and southern Turkey, the two men and their team proposed that the Ottoman lands be divided as shown in the map above. Needless to say, the proposals were disregarded. In accordance with the Sykes-Picot Agreement Britain and France had drafted in secret in 1916, Britain and France ultimately took over the region as so-called mandate or caretaker powers. The French-administered region would later become Lebanon and Syria, and the British region would become Israel, Jordan, and Iraq.

Today, many argue that a century of untold violence and instability—culminating in ISIS’s brutal attempt to erase Middle Eastern borders—might have been avoided if only each of the region’s peoples had achieved independence after World War I. But as the King-Crane Commission discovered back in 1919, ethnic and religious groups almost never divide themselves into discrete units. Nor do the members of each group necessarily share a vision of how they wish to be governed.The King-Crane report is still a striking document—less for what it reveals about the Middle East as it might have been than as an illustration of the fundamental dilemmas involved in drawing, or not drawing, borders. Indeed, the report insisted on forcing people to live together through complicated legal arrangements that prefigure more recent proposals.

Among other things, the authors concluded that dividing Iraq into ethnic enclaves was too absurd to merit discussion. Greeks and Turks only needed one country because the “two races supplement each other.” The Muslims and Christians of Syria needed to learn to “get on together in some fashion” because “the whole lesson of modern social consciousness points to the necessity of understanding ‘the other half,’ as it can be understood only by close and living relations.”

But the commissioners also realized that simply lumping diverse ethnic or religious groups together in larger states could lead to bloody results. Their report proposed all sorts of ideas for tiered, overlapping mandates or bi-national federated states, ultimately endorsing a vision that could be considered either pre- or post-national, depending on one’s perspective. In addition to outlining several autonomous regions, they proposed that Constantinople (now Istanbul) become an international territory administered by the League of Nations, since “no one nation can be equal to the task” of controlling the city and its surrounding straits, “least of all a nation with Turkey’s superlatively bad record of misrule.” Although the authors had been tasked with drawing borders, it seems that once they confronted the many dilemmas of implementing self-determination, they developed a more fluid approach to nationhood and identity.

Disagreement among the region’s residents about their own future certainly helped the commission reach this conclusion. The commissioners traveled from city to city accepting petitions and taking testimony, compiling a rare record of Arab popular opinion from the period. This early polling exercise captured a wide range of views—some overlapping, some irreconcilable. 

Today’s Middle East (Wikimedia)
Some 80 percent of those interviewed favored the establishment of a “United Syria”—an outcome that, far from settling the question of what self-determination would look like, forced the commission to wrestle with the crucial issue of what should happen to minorities. Many of the Christians living in this hypothetical future state, particularly those in the Mount Lebanon region, spoke out forcefully against being part of a larger, Muslim-dominated entity. Many called for an “Independent Greater Lebanon,” whose territory would be roughly equivalent to that of the modern state of Lebanon.The commissioners’ proposed solution was to grant Lebanon “a sufficient measure of local autonomy” so as not to “diminish the security of [its] inhabitants.” But their explanation for why this autonomy should fall short of complete independence seems to challenge the logic of self-determination: “Lebanon would be in a position to exert a stronger and more helpful influence if she were within the Syrian state, feeling its problems and needs and sharing all its life, instead of outside it, absorbed simply in her own narrow concerns.”

The broader conclusion they reached about human affairs was similarly at odds with the principle of self-determination, and it anticipated the 21st century’s recurring debates about where the Middle East’s borders really belong. “No doubt the quick mechanical solution of the problem of difficult relations is to split the people up into little independent fragments,” they wrote. “But in general, to attempt complete separation only accentuates the differences and increases the antagonism.” Even when they conceded exceptions—for instance, in the “imperative and inevitable” separation of the Turks and Armenians given the Turks’ “terrible massacres” and “cruelties horrible beyond description”—King, Crane, and their team nonetheless concluded that “a separation … involves very difficult problems” and could easily backfire.Ultimately, the King-Crane proposal relied on European or American supervision, through the mandate system, to fudge different degrees of sovereignty and ensure minority rights in multi-national states. Placing different mandates under the same mandatory power became an easy way to separate peoples while maintaining an administrative link between them: Syria and Mesopotamia, for instance, could both be under British supervision, while Turkey and Armenia could both be overseen by the United States. There is a telling condescension to the commissioners’ insistence on foreign administration as the best way to implement “self-determination,” but it wasn’t that different from the widely shared belief at the time that oversight from a supra-national body like the League of Nations would also be necessary to ensure minority rights in the new nations of Eastern Europe.

In some ways, it also wasn’t that different from the British and French belief, evident in the Sykes-Picot Agreement, that continued imperial rule was necessary to manage local differences. There are echoes of this conviction in the anti-nationalist imperial nostalgia that exists in some quarters today. Indeed, part of the reason the British and French felt so comfortable drawing “arbitrary” borders was that they believed they would remain in a position to manage relations across them. In this sense, Anglo-French imperialism relied on controlling borders and suppressing self-determination within the region, while the King-Crane commission was more interested in trying to find a balance between them. 

The zones of influence established by the Sykes-Picot Agreement. The dark pink represents a region of direct British control, with the lighter pink a British zone of influence. Dark blue represents an area of direct French control, with the French zone of influence in lighter blue. (Wikimedia)

This balance has yet to be achieved. Today, some people argue that Iraq would be better off divided into smaller states, and that Syria might split up on its own, while others—including ISIS—have insisted that the solution is to do away entirely with borders like the one between Iraq and Syria and to create a much larger entity. But both solutions, along with the countless alternative maps proposed for the region, remain focused on redrawing borders rather than transcending them. And for what it’s worth, neither a subdivided Syria nor a union between Syria and Mesopotamia were outcomes that many locals campaigned for when King and Crane came to visit.

All of this suggests a need to look beyond the current paradigm of borders. The people of Scotland, for example, recently decided that their preferred relationship with London involved a mix of dependence and independence rather than leaving the U.K. altogether or allowing England to have total sovereignty over their affairs. And in Syria, a federated arrangement that parcels out control of the country’s territory without breaking it apart could be a faster route to peace than complete victory by any one side.

Of course, recognizing the limitations of nation-states, in the Middle East or elsewhere, does not imply that with a little more foresight the Arab world could have transitioned directly from Ottoman imperialism to post-national European modernity. Historical forces worked against implementing more flexible alternatives to the nation-state system then, and they still do today. But the current regional uncertainty may require the same kind of imagination the King-Crane commission brought to its analysis. A century later, it’s clear that the question of what political arrangements can help people “get on together in some fashion” remains just as difficult as ever.

NICK DANFORTH writes about Middle Eastern history, politics, and maps at The Afternoon Map.

Αμερικανικές ελίτ και Τουρκία

Από
anixneuseis
-
1

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

[Tο παρακάτω άρθρο γράφτηκε μεν τον Φεβρουάριο, αλλά δεν δημοσιεύθηκε τότε. Το δημοσιεύουμε σήμερα εκτιμώντας ότι περιέχει αρκετά χρήσιμα στοιχεία για όσους ενδιαφέρονται για την τουρκική πολιτική και τα ελληνοτουρκικά. Σημειώνουμε πάντως ότι η τουρκική περιφερειακή και παγκόσμια κατάσταση εξελίσσεται πολύ γρήγορα και επομένως ορισμένα, δευτερεύοντα πάντως, στοιχεία ενδέχεται να έχουν μεταβληθεί από τότε που γράφτηκε αυτό το άρθρο. Οι κύριες εξελίξεις που είχαμε έκτοτε ήταν η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί (νίκη των “πανισλαμιστών” επί των “νεο-κεμαλιστών” και “ευρασιατιστών”), η κλιμάκωση της επιθετικότητας κατά της Ελλάδας και, βεβαίως, η επιχείρηση στο Καραμπάχ, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Είναι πιθανό ότι η Άγκυρα δέχεται παρασκηνιακή ενθάρρυνση από ισχυρά διεθνή κέντρα ισχύος, διαφορετικά θα ήταν απίθανη μια τόσο επιθετική συμπεριφορά. Μια σύγκρουση με τη Ρωσία θα ήταν ευχής έργο για τους δυτικούς, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε δυστυχώς, ότι υπάρχουν εξτρεμιστικά κέντρα στη Δύση που επιδιώκουν, από τα παρασκήνια και με όργανα τις μυστικές υπηρεσίες, να προκαλέσουν και ελληνοτουρκική ανάφλεξη για δικές τους σκοπιμότητες.
Δ.Κ.]

Υπογραμμίσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας την εξελισσόμενη σύγκρουση στις ίδιες τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, καθώς μοιάζει να πλησιάζουμε ενδεχομένως στο σημείο εξάντλησης της “ισορροπιστικής” πολιτικής Ερντογάν απέναντι σε Μόσχα και Ουάσιγκτον, αν και κάθε σχετική πρόβλεψη παραμένει παρακινδυνευμένη. Ο Τούρκος πρόεδρος καλείται αντικειμενικά να επιλέξει ανάμεσα στη συμπόρευση με τη Ρωσία, με τίμημα, όπως όλα δείχνουν, παραχωρήσεις που αντιλαμβάνεται ως οδυνηρές και την συμπόρευση με μια Ουάσιγκτον που, πιθανότατα, θα ήθελε (και ακόμα περισσότερο το Ισραήλ του Βενιαμίν Νετανιάχου) να τον δει στην πραγματικότητα να εξαφανίζεται από προσώπου Γης το ταχύτερο δυνατό. Η άλλη εκδοχή βέβαια είναι μια σύγκρουση της Τουρκίας με τη Συρία και τη Ρωσία που μπορεί να αποβεί αυτοκτονική. Βεβαίως, όσο ο Ερντογάν τα καταφέρνει να ισορροπεί μεταξύ διαφόρων διεθνών κέντρων και, εφόσον δεν γνωρίζει σημαντική ήττα κάπου, η πιθανότητα να οριστικοποιηθεί η διάσπαση στο εσωτερικό του τουρκικού συγκροτήματος εξουσίας είναι μάλλον περιορισμένη.

Aλλά δεν είναι “διασπασμένοι” μόνο οι Τούρκοι στρατιωτικοί. Είναι επίσης το δυτικό και ισραηλινό κατεστημένο, μεταξύ, από τη μια μεριά, των κλασικών νεοφιλελεύθερων ελίτ που ομνύουν ακόμα πίστη στην “παγκοσμιοποίηση” (περιλαμβανομένων των ηγεσιών Γερμανίας και Γαλλίας) και, από την άλλη μεριά, όσων θέλουν μια πιο “επιθετική” πολιτική βασισμένη στους εθνικισμούς, όπως οι νεοσυντηρητικοί αρχιτέκτονες των επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή.

Για αρκετούς από τους πρώτους, και τουλάχιστον για τη γερμανική ηγεσία, μοιάζει να προέχει η ομαλή “επανενσωμάτωση” της Τουρκίας στο δυτικό σύστημα, για τους δεύτερους η ανατροπή του Ερντογάν. Με έναν τόσο δυναμικό και φιλόδοξο ηγέτη, όπως ο Τούρκος Πρόεδρος, ένας τρόπος να τον οδηγήσεις σε καταστροφή είναι να τον ενθαρρύνεις να προχωρήσει πέραν των “κόκκινων γραμμών” σε κάποιο από τα πολλά μέτωπα που έχει τώρα ανοίξει.

Αξίζει, υπό το φως της εξελισσόμενης κρίσης στη Συρία, και εν αναμονή του αποτελέσματός της, να δει κανείς τις επεξεργασίες των κυριότερων αμερικανικών “δεξαμενών σκέψης” (think tanks) για την Τουρκία στην αμέσως προηγούμενη περίοδο. Τα κυριότερα από τα αμερικανικά think tank παραμένουν απαισιόδοξα για τις πιθανότητες ομαλής επαναφοράς της Άγκυρας στο δυτικό (και ισραηλινό) “μαντρί”.

Οι αμερικανικές στρατιωτικές ελίτ και η Τουρκία

Από τα γνωστότερα think tank των ΗΠΑ, με φημολογούμενες στενές σχέσεις με τη CIA, η Rand Corporation δημοσίευσε τον Ιανουάριο μια έκθεση με τίτλο “Η εθνικιστική πορεία της Τουρκίας. Συνέπειες για την στρατηγική εταιρική σχέση ΗΠΑ – Τουρκίας και τον Στρατό των ΗΠΑ” (“Turkey’s Nationalist Course. Implications for the US-Turkish Strategic Partnership and the US Army”). Η έκθεση πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια προγράμματος που χρηματοδότησε το αμερικανικό Γενικό Επιτελείο.

Η έκθεση περιγράφει τα εξής τέσσερα σενάρια για το μέλλον της Τουρκίας, τα τρία εκ των οποίων είναι μη ευνοϊκά για τις ΗΠΑ:

  1. Η Τουρκία συνεχίζει να είναι δύσκολος σύμμαχος.
  2. Ανατρέπεται ο Ερντογάν και ένας νέος ηγέτης ακολουθεί μια πιο φιλοδυτική εξωτερική και αμυντική πολιτική.
  3. Η Τουρκία επιδιώκει πιο δραστήρια να εξισορροπήσει τις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ, όπως και με ευρασιατικούς συμμάχους και εταίρους (Ρωσία, Ιράν, Κίνα).
  4. H Τουρκία αποχωρεί από το ΝΑΤΟ και αναπτύσσει στενή συνεργασία και διάφορες συμμαχίες με δυνάμεις στην Ευρασία και τη Μέση Ανατολή.

Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι οι συντάκτες της έκθεσης θεωρούν πολύ πιθανή την απώλεια του ελέγχου της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ και άλλων αμερικανικών και ΝΑΤΟΪκών βάσεων στην Τουρκία, κάτι που θα προκαλέσει τεράστια προβλήματα στη συνέχιση των σχετικών επιχειρήσεων στη νοτιοδυτική Ασία, ενώ οι εναλλακτικές διευκολύνσεις στην περιοχή έχουν “ουσιαστικούς περιορισμούς”.

Αντιμέτωπη με τα ενδεχόμενα αυτά, η Rand συνιστά την αποκατάσταση, την καλλιέργεια και την ενδυνάμωση των σχέσεων ανάμεσα στις αμερικανικές και τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Ιδιαίτερα, η έκθεση υπογραμμίζει την ανάγκη περαιτέρω προσπαθειών για την εμβάθυνση του διαλόγου μεταξύ των Αμερικανών στρατιωτικών και του τουρκικού ΓΕΕΘΑ και την αναβίωση της Ομάδας Υψηλού Επιπέδου για την αμερικανική και τουρκική άμυνα (High-Level Group on US and Turkish Defense), λαμβάνοντας υπόψιν την αυξημένη σημασία του τουρκικού Υπουργείου Άμυνας.

Από αυτό το σημείο βέβαια μέχρι να σκεφθεί κάποιος καχύποπτος ότι οι Αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται παρά να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ενός νέου πραξικοπήματος, δεν υπάρχει μεγάλη απόσταση και εύκολα τη διαβαίνει η (πλησίον των θέσεων του Τούρκου προέδρου) Yeni Safak, όπως και δημοσιογραφικά όργανα προσκείμενα στους Τούρκους “ευρασιατιστές”, πόσο μάλλον που στην ίδια την αμερικανική έκθεση υπάρχει και η εξής “φρασούλα”: “Αναφέρεται ότι οι μεσαίοι αξιωματικοί είναι εξαιρετικά θυμωμένοι (σ.σ. “frustrated”, που μπορεί να αποδοθεί και ματαιωμένοι)… Αυτή η δυσαρέσκεια μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε ένα καινούριο πραξικόπημα σε κάποια στιγμή”.

Η Rand θέλει στενότερες σχέσεις των Τούρκων στρατιωτικών με τις ΗΠΑ, αλλά δεν της αρέσουν καθόλου οι σχέσεις των Τούρκων στρατιωτικών με τους Ρώσους και η συνεργασία τους στη Μαύρη Θάλασσα. Οι ιδέες της Rand στον στρατιωτικό τομέα συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό με τις απόψεις του απόστρατου στρατηγού Ben Hodges, πρώην επικεφαλής των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη, που πρότεινε τον Ιούνιο 2019 την ιδέα δημιουργίας μιας συμμαχίας “Τουρκία-ΗΠΑ 2.0”. Στην παρουσίασή του αυτή ο Αμερικανός στρατιωτικός υπογραμμίζει ότι η αγορά των S-400 δεν ήταν θεσμική αγορά του τουρκικού κράτους, αλλά ενός οργανισμού που αναφέρεται προσωπικά στον Τούρκο πρόεδρο, γεγονός που εκτιμά δηλωτικό της ύπαρξης δυνάμεων μέσα στην κυβέρνηση που επιθυμούν καλύτερες σχέσεις με τις ΗΠΑ. Σκληρός επικριτής του Ερντογάν, ο Hodges υποστηρίζει τον Δήμαρχο Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου και υπογραμμίζει ότι “πολλά μπορεί να γίνουν έως τις εκλογές του 2023”, κάτι που εύκολα ερμηνεύεται ως προαναγγελία πιθανού πραξικοπήματος. Όπως η Rand, έτσι και ο Hodges προτείνει μάξιμουμ συνεργασία με τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.

Το αμερικανικό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων

To Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (CFR) είναι το σημαντικότερο αμερικανικό think tank, στο “κέντρο” της αμερικανικής πολιτικής διαδικασίας. Τον Νοέμβριο του 2018, δημοσίευσε την έκθεση υπό τον τίτλο “Ούτε φίλος, ούτε εχθρός”, στην οποία υποστηρίζεται ότι ΗΠΑ και Τουρκία εξελίχθηκαν από αμφίσημοι σύμμαχοι σε ανταγωνιστές και συστήνεται η ανεύρεση εναλλακτικής στο Ιντσιρλίκ, η συνέχιση της υποστήριξης προς το κουρδικό YPG και η διακοπή της συνεργασίας στο πρόγραμμα του F-35. Πρώην νεοσυντηρητικός, εμπειρογνώμων με το CFR και το Δημοκρατικό Κόμμα, ο Max Boot απηύθυνε έκκληση τον Οκτώβριο του 2019 για μια σοβαρή αναθεώρηση των σχέσεων με την Τουρκία. Υποστήριξε την ανάγκη περιορισμού της αμερικανοτουρκικής στρατιωτικής συνεργασίας και αποχώρησης των ΗΠΑ από το Ιντσιρλίκ. Τα αμερικανικά αεροσκάφη πρέπει να μεταφερθούν στην βάση Muwaffaq Salti στην Ιορδανία και άλλες βάσεις στον Κόλπο, ενώ τα τακτικά πυρηνικά όπλα πρέπει να πάνε πίσω στις ΗΠΑ ή σε “πιο αξιόπιστες ΝΑΤΟϊκές χώρες”. Την ίδια άποψη εξέφρασε και ο Πρόεδρος του CFR Richard Haas.

Πάντως δεν συμφωνούν όλοι με αυτή τη γραμμή. Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο στο Foreign Affairs (που εκφράζει το CFR) η καταστροφή της αμερικανο-τουρκικής σχέσης χαρακτηρίζεται “επικίνδυνη” και τονίζεται ότι τα αμερικανικά συμφέροντα θα πληγούν αν οι διμερείς σχέσεις καταρρεύσουν ή αν γίνει η Τουρκία αντίπαλος των ΗΠΑ. Ανάλογη προσέγγιση υιοθετεί και η Rachel Ellehuus του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS).

Οι νεοσυντηρητικοί εξτρεμιστές και η Τουρκία

Εκ των γεννητόρων νεοφιλελευθερισμού και νεοσυντηρητισμού, εκ των αρχιτεκτόνων των αμερικανικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή και υποστηρικτικό της στενότερης δυνατής συμπόρευσης των ΗΠΑ με το Ισραήλ, το American Enterprise Institute περνάει γενεές δεκατέσσερις την Τουρκία του Ερντογάν.

“Λαγός” των νεοσυντηρητικών, ο αναλυτής του ΑΕΙ Μάικλ Ρούμπιν είχε προαναγγείλει το πραξικόπημα κατά Ερντογάν τον Μάρτιο 2016 με ένα άρθρο του στο οποίο καλούσε τους Τούρκους αξιωματικούς να μην φοβηθούν τίποτα και να ανατρέψουν τον πρόεδρό τους. Τρεις μήνες αργότερα κάμποσοι Τούρκοι στρατιωτικοί τον άκουσαν κατά τα φαινόμενα και έχασαν τη ζωή τους

Τώρα, ο Ρούμπιν υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αλλάξει η Τουρκία παρά δια μέσου της άμεσης πίεσης. Εκτιμά επίσης ότι ο τουρκικός στρατός έχει μετατραπεί, μετά το αποτυχόν πραξικόπημα, από συνταγματικό θεματοφύλακα του λαϊκού χαρακτήρα της Τουρκίας σε προωθητική δύναμη του Ισλάμ, ενώ η στρατηγική σχέση με τη Ρωσία μεταβάλλει την ισορροπία δυνάμεων σε όλη τη Μέση Ανατολή υπέρ της Μόσχας.

Σε αντίθεση με τους στρατιωτικούς που θέλουν εντατικοποίηση των σχέσεων με τους Τούρκους συναδέλφους τους, ο Ρούμπιν προτείνει να μπει η Τουρκία σε “καραντίνα” στο ΝΑΤΟ και να ασκηθεί μια πολιτική “μέγιστης πίεσης” στην Τουρκία, με υποστήριξη στους Κούρδους και στην Κύπρο και επιβολή κυρώσεων στην Άγκυρα.

Πηγή: kosmodromio.gr

Αιχμάλωτοι του Ισλάμ και του Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
6

Το 1993 ένας Αμερικανός διανοητής, ο Σάμιουελ Χάντινγκτον, είχε γράψει ένα άρθρο για την σύγκρουση των πολιτισμών. Οι περισσότεροι συνάδελφοί του στην Ελλάδα (και στο εξωτερικό) σχεδόν το γελοιοποίησαν, αναγνωρίζοντας όμως τη θεωρητική ικανότητα του συγγραφέα του.

Στην Ελλάδα –για τον άλλο κόσμο δεν γνωρίζω– το ίδιο έγινε και με το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγικό βάθος», το εμβληματικό έργο στο οποίο στηρίχτηκε θεωρητικά η νεοοθωμανική επέκταση της Τουρκίας.

Υπάρχει ένα πρόβλημα με την ελληνική διανόηση, η οποία μας ενδιαφέρει εν προκειμένω, διότι διαμορφώνει τη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας και προφανώς θα επηρεάζει και τους επίδοξους πολιτικούς: Ή έχει μικρό ορίζοντα αντιληπτικότητας ή πάσχει από διάφορα συμπλέγματα που δεν της επιτρέπουν να δει την ουσιαστική φύση των πραγμάτων.

Το βιβλίο του Χάντινγκτον εκδόθηκε την περίοδο των σύγχρονων βαλκανικών πολέμων. Ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας επιχειρεί έναν διαχωρισμό των πολιτισμών που έρχονται –ή θα έρθουν– σε σύγκρουση, και όταν αναφέρεται στην Ορθοδοξία μιλά ουσιαστικά για τη ρωσική Ορθοδοξία, την οποία φυσικά εντάσσει εκτός του Δυτικού πολιτισμού.

Αλλά δεν είναι ο μόνος που συγχέει τα όρια του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Όποιο σχετικό βιβλίο έχω διαβάσει, προσδιόριζε διαφορετικά τα όρια αυτά. Θα σας είναι γνωστό ότι στο περίφημο βιβλίο του Duroselle διαχωριζόταν ο ελληνικός πολιτισμός από τον ευρωπαϊκό, θεωρώντας πως η Ευρώπη άρχισε με τον Καρλομάγνο.

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα μας δεν είναι μία, ακόμη, ευρωπαϊκή σύγχυση. Το ερώτημα που μας απασχολεί είναι αν πράγματι βρισκόμαστε σε μια εντεινόμενη σύγκρουση πολιτισμών, και πιο συγκεκριμένα αν ο Δυτικός πολιτισμός απειλείται από τον ισλαμικό.

Η προσέγγισή μας είναι δημοσιογραφική, αλλά όταν βλέπουμε τον Ερντογάν να μπορεί να απειλεί τη Δύση με αποσταθεροποίηση επικαλούμενος το Ισλάμ, να καταφέρνει να κινητοποιεί τζιχαντιστές και να τους μεταφέρει πέρα-δώθε, να συμπαρατάσσονται μαζί του όλες οι μουσουλμανικές χώρες, ήπιες και σκληρές στην αντίδρασή του κατά της άμυνας της Ευρώπης από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, να κινητοποιούνται απλοί μουσουλμάνοι και να δολοφονούν Ευρωπαίους πολίτες στο όνομα του Ισλάμ και στη δόξα του προφήτη του, οι Ευρωπαίοι ηγέτες να μην γνωρίζουν πώς να αντιδράσουν και να περιορίζονται σε επαναλαμβανόμενες δηλώσεις, ε, λοιπόν, τότε, έχουμε μια σύγκρουση.

Κι επειδή αφορά τρόπους ζωής και αντιλήψεις για το πώς διάγεται αυτή η ζωή, έχουμε μια πολιτισμική σύγκρουση.

Μια σύγκρουση η οποία έχει φαουστικά χαρακτηριστικά, όχι μόνο από πλευράς ευρωπαϊκής –που στο κάτω-κάτω διεξάγεται στην ευρωπαϊκή ήπειρο–, αλλά και από πλευράς ισλαμιστών οι οποίοι επιδιώκουν να επιβάλουν τα θέλω τους.

Η Δυτική άποψη «ας έρθουν μετανάστες αλλά να προσαρμοστούν στις ευρωπαϊκές αξίες» είναι άνευ σημασίας, αφού το Ισλάμ ενέχει στη θεολογία του την κατάκτηση των απίστων.

Και παρότι και ο ευρωπαϊκός και ο ισλαμικός πολιτισμός είναι παρακμάζοντες –κατά Όσβαλντ Σπένγκλερ– πολιτισμοί (δεν έχουν τι να επιδείξουν εδώ και πολλά χρόνια, άρα έφτασαν στο τέλος της κυκλικής πορείας τους, πάντα κατά Σπένγκλερ), ο ισλαμικός είναι εκείνος που δείχνει επιθετικά, κατακτητικά χαρακτηριστικά. Ο ευρωπαϊκός κάθεται πάνω στην ευμάρειά του χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι απειλείται αυτή η ευμάρεια.

Βεβαίως, γίνονται κοινωνιολογικές και πολιτικές μελέτες διάκρισης του Ισλάμ, και κυρίως των ισλαμιστών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε ευρωπαϊκές χώρες από τους ισλαμιστές των χωρών της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, αλλά το τελικό δια ταύτα είναι ένα: και οι μεν και οι δε εμφορούνται με μίσος κατά της Δύσης και είναι αποφασισμένοι να συγκρουστούν μαζί της. Και αυτήν την επιθυμία τους αξιοποιεί ένας επικίνδυνος πολιτικός των ημερών, ο Ταγίπ Ερντογάν.

Ο Ερντογάν είναι που εργαλειοποιεί το Ισλάμ. Κάτι πρέπει να κάνει η Δύση μαζί του.

Ο Δυτικός πολιτισμός δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτήν την σύγκρουση διότι έχει καταρχάς ένα κενό ταυτότητας που παλαιότερα του το παρείχε ο Χριστιανισμός, έχει μια εσωτερική αυτοκαταστροφική δυναμική, τα οικονομικά του όρια είναι σαφή και προσδιορισμένα, και μια κοινωνία που σταδιακά εκπνέει αγνοώντας πώς να αμυνθεί.

Μόνο μια σύγκλιση ΗΠΑ, Ευρώπης, Ρωσίας και Κίνας μπορεί να επαναπροσδιορίσει τα δεδομένα.

From Junior Associate to Senior Partner? The Israeli Navy’s Strategic Challenges in the 21st Century

Από
anixneuseis
-
0

By November 1, 2020

Israeli Navy Saar 4.5 missile boat, photo from Wikipedia via Israeli Navy Spokesman

BESA Center Perspectives Paper No. 1,792, November 1, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: Israel depends on the Mediterranean Sea, and the Israeli Navy bears overall responsibility for safeguarding the country’s strategic, security, and economic assets in and around its territorial waters. For various historical reasons, the Israeli Navy was not originally given the priority afforded to its two brethren services: the ground and air forces. Recent geostrategic trends have altered the security situation of the Middle East and the Eastern Mediterranean, however, and this has affected the nature of the threats to Israel’s national security. These developments have led to an increasingly important role for the Israeli Navy in securing Israel’s national interests.

Israel is surrounded on three sides: it has countries to the north, south, and east. Its independence, economy, and security—indeed, its very existence— depends on the Mediterranean Sea. Half the country’s residents live fewer than 30 kilometers from the coastline, and over 98% of Israel’s foreign trade is transported by sea.

The Israeli Navy (IN) bears overall responsibility for safeguarding Israel’s strategic, security, and economic assets along the coastline and close to it, as well as farther out to sea in its territorial waters and in its Exclusive Economic Zone (EEZ). The IN is also responsible for protecting sea lanes to and from Israel, securing maritime transportation and trade, combating marine terrorism, and assisting the Israel Defense Forces (IDF) in combat. In this context, the Navy engages in special operations and intelligence operations. When necessary, it also conducts attacks on both land and sea targets.

For various historical reasons, the IN was not originally afforded the same priority as its two brethren services: the ground forces and the air force (IAF), which benefited from much larger relative investments in terms of both men and materiel. The ground and air services were considered Israel’s main pillar of defense while the IN’s role was little more than that of a strong Coast Guard. For decades, the IN was the little brother of its two siblings and one of the smallest in the world (for the size of the country and its proximity to the sea).

Despite its inferiority in size and resources (and possibly because of it), the IN proved to be innovative in doctrine and technology. It was the first navy to base itself entirely on missile boats and the first to win a sea battle using them (against Russian-made missile boats in 1973). Throughout its existence, the IN has introduced many innovations and gained considerable operational experience.

Since the beginning of the 21st century, geostrategic trends have altered the security situation of the Middle East and the Eastern Mediterranean and affected the kinds of threats to which Israel’s national security is subjected. These developments led to a greater role for the IN in securing Israel’s national interests, an evolution that led to a stronger emphasis on IN force development. As a result, the IN of today is equipped with advanced detection, communication, command and control, electronic warfare, and weapons systems. The Navy operates advanced platforms—missile boats, frigates, submarines, and aircraft—and possesses strong capabilities for building a maritime picture, intelligence gathering, and aerial defense. The IN is now able to project power to areas beyond the Eastern Mediterranean.

The new geostrategic threats that are driving IN force development and doctrinal changes can be divided into four categories. The first is the growing capability of other navies in the region—first and foremost that of Iran, but also countries such as Egypt and Turkey, which could become hostile in certain scenarios. The second has to do with the IN’s recent assignment to protect the huge deposits of natural gas that were discovered in Israel’s EEZ. These rigs are under constant threat of missile attack by Hamas and Hezbollah. The third is the constant and ever-growing threat of barrages of increasingly precise missile attacks by Iran and its proxies in the region. The IN can add strategic depth to Israel’s limited land mass, and its missile boats and submarines can provide additional redundancy and allow for enhanced capabilities, both offensive and defensive, against missile attacks.

Lastly, part of Israel’s response to some of these developments was to become part of an emerging maritime alliance in the Eastern Med, primarily with Cyprus and Greece. If Israel aspires to play a leading role in the alliance, it will need to maintain a relatively large and strong navy.

View PDF

Dr. Eitan Shamir, a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies, is a professor of political studies at Bar-Ilan University and the former head of the National Security Doctrine Department in the Israeli Ministry of Strategic Affairs.  

Dr. Eitan Shamir
Dr. Eitan Shamir
Dr. Eitan Shamir, a senior research associate at the Begin-Sadat Center, is a professor of political studies at Bar-Ilan University and the former head of the National Security Doctrine Department in the Israeli Ministry of Strategic Affairs. Email: [email protected]

CHICKEN KIEV MEETS COLD TURKEY: BLACK SEA AXIS EMERGES?

Από
anixneuseis
-
0

southfront.org

Chicken Kiev Meets Cold Turkey: Black Sea Axis Emerges?

ILLUSTRATIVE IMAGE

Written by J.Hawk exclusively for SouthFront

Kiev’s Unrequited Love

On the face of it, an alliance between Turkey and Ukraine seems like a rather odd creation, yet one that may surprisingly durable simply because neither country has anywhere else to turn. What practically dooms them to a partnership if not an outright alliance is their unenviable geographic and geopolitical position of occupying the strange “no man’s land” between Russia, NATO, and the Middle East. It is, of course, largely a predicament of their own making. Ukraine, with considerable Western backing and encouragement but nevertheless mostly through efforts of a faction of its own oligarchy, opted out of the Russia-centered network of loose alliances, trade partnerships, and other forms of cooperation that were mutually beneficial to the two in the previous two decades. But that defection was not rewarded by the West in a way the likes of Poroshenko, Yatsenyuk, Avakov, Parubiy, and other architects of the Maidan coup expected. Merely being stridently anti-Russian did not prove enough to warrant a shower of US and European cash, only onerous IMF loans which moreover come with conditions Kiev elites are in no hurry to abide by. EU foreign policy chief Josef Borrel lecturing Kiev that the European Union is not an “ATM machine” delivered that point loud and clear: Kiev is supposed to privatize whatever crown jewels its economy still has (at this point, mainly agricultural land), fight corruption of its own elites and facilitate the corruption of Western elites. Joseph Robinette Biden Junior is hardly the only Western politician with a talentless son in need of a lucrative sinecure. There are entire Western companies eager to participate in the thinly disguised plunder that the privatization of Ukraine’s economy will inevitably turn into. A Kiev court’s recent decision to declare the country’s anti-corruption institutions that were painstakingly stood up with considerable aid and tutelage from Western governments, down to screening appropriately-minded individuals for the job, looks as if it were calculated to send a middle-finger gesture to Borrel in terms even dense EU bureaucratic hacks will comprehend. Pro-EU newspapers like Kiev Post were quick to label this a “death of democracy”, presumably with the intent of interesting EU and NATO in sponsoring yet another Maidan since last one seems not to be delivering the goods. The expected shower of Western weaponry has not materialized, probably because NATO is afraid to give Ukraine so much aid that it will risk a full-blown war with Russia.

Ankara’s Burning Hate

Chicken Kiev Meets Cold Turkey: Black Sea Axis Emerges?

Click to see the full-size image

Erdogan’s Turkey, by contrast, is in process of de-facto opting out of NATO, though neither Turkey nor the alliance itself want to take the final step of severing ties completely. NATO membership is still beneficial to Turkey. While the procurement of Russian S-400 air defense systems angered NATO and US in particular, resulting in the expulsion of Turkey from the F-35 program and the cancellation of F-35 sale to the country, evidently Ankara hopes that by nominally remaining in the alliance it limits NATO and EU sanctions that would no doubt be far harsher if it were totally out of the alliance. The hope that Turkey, possibly post-Erdogan, will yet see the error of its ways and return to the fold, prevents NATO from adopting harsher stances that would definitely push Ankara away. Yet the drifting apart is unmistakable, and the animosity between Turkey’s leaders and their Western European counterparts is so intense as to beggar belief. While Germany’s Merkel is careful to tip-toe around the issue due to fear of another wave of refugees as well as unrest among the large Turkish diaspora in Germany, France’s Macron seems to have taken a personal affront to Erdogan’s suggestion he might need a mental evaluation and will press the issue of EU sanctions against Turkey at future Union summits.

But from Turkey’s perspective, getting a cold shoulder from the EU is par for the course. Its own migration to the geopolitical gray zone of Eurasia was motivated by EU’s failure to admit Turkey as a member after decades of leading it by the nose and promising neighborhood in some nebulously distant future right after Hell froze over. Like Ukraine, Turkey was not seeking EU membership because of some mythical “shared values”. It, too, saw EU as an ATM machine that would shower Turkey, one of the poorest countries on the continent, with development assistance and moreover allow Turks to freely travel and work throughout the Union. Needless to say, neither of these prospects appealed to pretty much any European country, no matter how close or distant it was geographically. So after decades of leading Turkey by the nose, EU politely put an end to the charade citing problems with Turkey’s democracy. Thus snubbed, Erdogan opted to chart an independent course and appears to be finding a similarly snubbed oligarch clique in Kiev looking for ways the two countries could extract mutual benefit from their isolated status.

Quid pro Quos

There are plenty of those to be had, as limited as Ukraine’s and Turkey’s resources are, compared to such patrons as EU, NATO, US. Faced with isolation and even a potential ban on arms exports, Turkey has a strong incentive to exploit the resources of the Ukrainian defense industry and engage in some export substitution in case vital supplies are no longer available from the West. Canada’s and Austria’s ban on exports of optronics and engines needed for the Bayraktar TB2 combat drones means Ukraine’s ability to provide substitutes would be most welcome. Ukraine, for its part, would not be against deploying a huge attack drone fleet of its own in the hopes of replicating Azerbaijan’s successful offensive against Nagorno-Karabakh on the Donbass, though there Ukraine’s drones would probably run afoul of Novorossiya’s air defenses in the same way Turkish drones were brought to heel over Idlib. Turkey’s Altay main battle tank is likewise little more than an assembly of components imported from other countries, particularly Germany. Since Germany has already placed a ban on export of powerpacks and transmissions for the Altay, Turkey has been casting about for replacements, looking as far as China. Whether Ukraine’s developments in this realm can be adopted to rescue the Altay project remain to be seen. However, the Oplot powerpacks and transmissions can probably be adapted to Altay use, resulting in Turkey realizing its goal of a home-grown MBT. Ultimately, the greater the contribution of Ukrainian defense industry to Turkey’s military modernization, the more freedom of action it would bestow on Turkey and make it less dependent on other foreign sources of military hardware who can exert influence over Turkey simply by withholding future technical support. If the United States were to follow up on the F-35 expulsion with a ban on servicing Turkish F-16s which form the mainstay of its airpower, the result would be crippling of the country’s air combat capabilities that drones cannot compensate for and which would be sorely missed in any confrontation with another comparable power like Greece. Turkey’s efforts to develop an indigenous fighter aircraft would benefit from Ukraine’s technological contributions and its own interest in indigenous aircraft designs. For Ukraine, the relationship would be an opportunity to acquire NATO-compatible weaponry with the caveat that it would have to pay in full for every last drone, either with cash or in kind. Turkey’s economic situation is not so strong as to allow largesse in the form of free military aid to anyone.

Chicken Kiev Meets Cold Turkey: Black Sea Axis Emerges?

Click to see the full-size image

Match Made in Hell

Mitigating against the long-term development of what Zelensky referred to as “strategic partnership” with Turkey is the erratic behavior of Erdogan who seeks to dominate any and all partners and tries to see how far he can push before the partners push back. This practice has led to the confrontations in Syria, Libya, and eastern Mediterranean. Ukraine, in contrast to Russia, France, and even Greece, is hardly in a position to push back. The most dangerous aspect of Turkish politics, from Ukraine’s perspective, is the ideology of Pan-Turkism that just might transform Ukraine’s Tatar community into a proxy force for Turkey right inside Ukraine, adding yet another fissure to the already fractured political picture. On the plus side, Erdogan does not appear interested in “combating corruption” in Ukraine, though that does not preclude the possibility Turkey’s military collaboration with Ukraine might not cost Ukraine dearly, though not to the same extent as EU-promoted privatization efforts.

 

Αντιμέτωπος με κρίσεις διαρκείας ο Μακρόν

Από
anixneuseis
-
0

Το νέο κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων βρίσκει τη Γαλλία αποδυναμωμένη αλλά και διχασμένη. Ο γάλλος πρόεδρος Μακρόν καλείται να δώσει σκληρές μάχες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Θα επιβιώσει πολιτικά;

Ο Εμανουέλ Μακρόν βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος μόλις λίγες ώρες μετά την αιματηρή επίθεση στη Νίκαια. Συνοδευόμενος από τον συντηρητικό δήμαρχο Εστροσί και φορώντας μαύρη μάσκα, συνομίλησε επί αρκετή ώρα μπροστά στην Notre-Dame με διασώστες και μέλη των δυνάμεων ασφαλείας. Λίγο αργότερα δήλωνε μπροστά στις κάμερες: «Η χώρα μας δέχθηκε ένα ισλαμιστικό τρομοκρατικό χτύπημα». Η Γαλλία δέχεται επίθεση, είπε.

Τριάμισι χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ο 42χρονος πρόεδρος βρίσκεται αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη πρόκληση της θητείας του. Τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό έχει πολλά ανοιχτά μέτωπα κρίσεων, οι οποίες αναμφίβολα μπορούν να θεωρηθούν πρωτοφανείς. Εν μέσω μια διεθνούς διαμάχης για τα σκίτσα του Μωάμεθ και την ελευθερία του Τύπου που έχει προκαλέσει το μένος τμήματος του ισλαμικού κόσμου, η Γαλλία είναι την ίδια ώρα αντιμέτωπη με ένα μπαράζ τρομοκρατικών επιθέσεων αλλά και με την απροσδόκητα γρήγορα εξάπλωση του δεύτερου κύματος της πανδημίας. Η δε προκληθείσα από τον κορωνοϊό οικονομική κρίση ενδέχεται να αποβεί μοιραία για την δεύτερη ισχυρότερη, αλλά υπερχρεωμένη οικονομία της Ευρωζώνης.

Εντείνεται η μάχη κατά της τρομοκρατίας

Απαγόρευση νυχτερινής κυκλοφορίας και στο ΜπορντώΑπαγόρευση νυχτερινής κυκλοφορίας και στο Μπορντώ

Μόλις πριν από μια εβδομάδα ο Μακρόν δήλωνε στην επιμνημόσυνη τελετή του δασκάλου Σαμουέλ Πατί ο οποίος δολοφονήθηκε με φρικτό τρόπο σε προάστιο του Παρισιού: «Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας για την ελευθερία και τη λογική […]». Ενώπιον μαθητών και συγγενών του θύματος αλλά και εκπροσώπων της πολιτικής, ο γάλλος πρόεδρος κατηγόρησε τους ισλαμιστές ότι επιτίθενται στη χώρα του. Αμέσως μετά την επίθεση η γαλλική κυβέρνηση υπό τον πρωθυπουργό Καστέξ είχε εντείνει τη μάχη κατά του ακραίου ισλαμισμού, προχωρώντας μεταξύ άλλων στην απαγόρευση δυο ισλαμιστικών οργανώσεων. Το προσεχές διάστημα αναμένονται και άλλα τέτοια βήματα και δράσεις.

Η Γαλλία βρίσκεται εδώ και χρόνια στο στόχαστρο της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Η χώρα μετρά πάνω από 250 θύματα. Η βάρβαρη επίθεση στην εκκλησία στην καρδιά της Νίκαιας ήταν η τρίτη κατά σειρά σε διάστημα μόλις λίγων εβδομάδων. Στα τέλη Σεπτεμβρίου νεαρός είχε τραυματίσει με μαχαίρι δυο ανθρώπους μπροστά από τα γραφεία του σατιρικού περιοδικού Charlie Hebdo.

«Παράγινε», σχολίασε ο δήμαρχος της Νίκαιας Εστροσί. Η πόλη του είχε βαφτεί στο αίμα ήδη πριν από τέσσερα και πλέον χρόνια, όταν ανήμερα της εθνικής επετείου της 14ης Ιουλίου του 2016 ένας 31χρονος σκόρπισε το θάνατο στην Promenade des Anglais προκαλώντας τον θάνατο συνολικά 86 ανθρώπων

Κορωνοϊός και σκίτσα του Μωάμεθ

Το νέο κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων βρίσκει τη Γαλλία αποδυναμωμένη, αλλά και διχασμένη. Η χώρα των 67 εκατομμυρίων πολιτών έχει πληγεί βαριά από την πανδημία του κορωνοϊού.

Μόλις την προτεραία της πρόσφατης τρομοκρατικής επίθεσης ο πρόεδρος Μακρόν απηύθυνε νέο διάγγελμα προς τους πολίτες, παρουσιάζοντάς τους τα νέα περιοριστικά μέτρα και την επαναφορά της απαγόρευσης κυκλοφορίας. «Confinement» είναι η σχετική λέξη που μπορεί να μεταφραστεί και με «απαγορευτικό» ή lockdown. Τα μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για ένα «δυσμενές σενάριο» και μια σειρά γεγονότων που ενδέχεται να εξελιχθούν για πολλούς ανθρώπους σε μια τραυματική εμπειρία. «Είμαστε η Γαλλία», τόνιζε ο Μακρόν προς τους συμπολίτες του, καλώντας τους να επιδείξουν θάρρος και αποφασιστικότητα προκειμένου η χώρα να αντιμετωπίσει τις άνευ προηγουμένου πολλαπλές κρίσεις και προκλήσεις. Από τη Νίκαια απηύθυνε εκ νέου κάλεσμα ενότητας.

Οργισμένες διαδηλώσεις κατά του Μακρόν στο ΜπαγκλαντέςΟργισμένες διαδηλώσεις κατά του Μακρόν στο Μπαγκλαντές

Τελευταία η Γαλλία αποτελεί στόχο και σε διεθνές επίπεδο, όπως επισήμανε και ο υπουργός Εσωτερικών της χώρας Νταρμανέν. Αφορμή αποτέλεσε η επανέκδοση σκίτσων του Μωάμεθ στο Charlie Hebdo που προκάλεσαν την οργισμένη αντίδραση του μουσουλμανικού κόσμου. Ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν κάλεσε ακόμη και σε μποϋκοτάζ γαλλικών προϊόντων.

Σε πολλαπλές δημόσιες παρεμβάσεις του ο γάλλος πρόεδρος υπεραμύνθηκε της ελευθερίας της έκφρασης υποστηρίζοντας ότι αυτή επιτρέπει και τη βλασφημία. «Δεν θα εγκαταλείψουμε τα σκίτσα και τις καρικατούρες ακόμη κι αν άλλοι κάνουν πίσω», διαβεβαίωσε στην επιμνημόσυνη τελετή του Σαμουέλ Πατί ο οποίος στο μάθημά του είχε δείξει σκίτσα του Μωάμεθ ως παράδειγμα για την ελευθερία της έκφρασης.

Το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε στο μεταξύ αναθεωρημένες ταξιδιωτικές οδηγίες για μια σειρά μουσουλμανικών χωρών, μεταξύ αυτών η Τουρκία, η Ινδονησία, το Ιράν και το Μπαγκλαντές. Στις χώρες αυτές οι γάλλοι πολίτες καλούνται να αποφεύγουν διαδηλώσεις και δημόσιες συναθροίσεις. Σε γαλλικό προξενείο της Σαουδικής Αραβίας υπάλληλος δέχθηκε την Τετάρτη επίθεση με αποτέλεσμα να τραυματιστεί..

Ενάμιση χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές του 2022 τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων φαίνεται να δίνουν το έναυσμα για επικείμενη απαρχή του προεκλογικού αγώνα. Με σύνθημα «Χρειαζόμαστε μια πολεμική νομοθεσία» στη μάχη κατά του ακραίου ισλάμ, η βασική αντίπαλός του και πρόεδρος του ακροδεξιού Rassemblement National Μαρίν Λεπέν δηλώνει παρούσα στη μάχη, ελπίζοντας να εκδικηθεί τον Μακρόν για την ήττα που της επιφύλασσε το 2017.

Κρ. Μπέμερ/Γ. Νάουε/ Π. Ογκράντεϊ (dpa)

Επιμέλεια: Κώστας Συμεωνίδης

DW

Μερικές σκέψεις από τη σεισμόπληκτη Σμύρνη

Από
anixneuseis
-
0

Οι σεισμοί που έπληξαν Τουρκία και Ελλάδα το 1999 είχαν οδηγήσει σε μια απρόσμενη προσέγγιση των δύο πλευρών. Το ερώτημα είναι αν η ιστορία θα επαναληφθεί. Γράφει από τη σεισμόπληκτη Σμύρνη ο Ανδρέας Ρομπόπουλος,

    
default

Ο εγκέλαδος εν έτει 2020 εδέησε να υπενθυμίσει στους ηγέτες πως οι εντάσεις και τα παιχνίδια κυριαρχίας είναι μάταια, μπροστά στη δύναμη της φύσης. Μάλιστα τη φορά αυτή το έπραξε με ένα μόνο χτύπημα. Δεν χρειάστηκαν δύο διαδοχικά, όπως το 1999. Ένα στην Τουρκία κι ένα στην Ελλάδα. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας κάλεσε τον Πρόεδρο της Τουρκίας και πρόσφερε χείρα βοηθείας. Παράλληλα ο υπ. Εξωτερικών Δένδιας μίλησε στο ίδιο μήκος κύματος με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, όταν αργότερα ενημερώθηκε ότι υπάρχουν νεκροί και στην Ελλάδα, κάλεσε πίσω για να εκφράσει τη συμπαράστασή του και να πει ότι η Τουρκία είναι έτοιμη για βοήθεια. Και οι δύο πλευρές ιστορικά σε τέτοιες στιγμές βγάζουν έναν άλλο καλό εαυτό που ξαφνιάζει τους Ευρωπαίους και όχι μόνο.

Το ερώτημα είναι αν αυτός ο καλός εαυτός θα αποτελέσει και πάλι παρένθεση, μικρή ή μεγάλη, στις διεκδικήσεις βάσει του “διεθνούς δικαίου” που δεν συνάδουν μ’ αυτό. Ή αν ώριμα οι δύο γείτονες θα αποφασίσουν κάποτε σε τι διαφωνούν για να πάνε στην Χάγη ή όπου επιβάλλει η διεθνής έννομη τάξη, για να μπει τέλος στη στείρα σύγκρουση που στην καλύτερη περίπτωση στοιχίζει μια περιουσία.

Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται

Η ατμόσφαιρα εδώ στη σεισμόπληκτη Σμύρνη, όπου γράφω αυτές τις σκέψεις, δεν διαφέρει και πολύ. Τα συναισθήματα έντονα κι απρόσμενα διαδέχονται το ένα το άλλο. Οι μεταπτώσεις εδώ είναι πιο πυκνές από τους μετασεισμούς.

Χαρά – λύπη, ενθουσιασμός κι απογοήτευση προκαλούν τσουνάμι συναισθημάτων σε συγγενείς, γείτονες, περίεργους, ακόμη και στους πιο στυγνούς  συναδέλφους.

Οι διασώστες δίνουν αγώνα ενάντια στον χρόνο. Δεν ξέρω πόσο θα αυξηθεί ο αριθμός των νεκρών. Ξέρω όμως πως δεν είναι αριθμοί. Αλλά ψυχές που δεν πρέπει να χάνονται στον βωμό του όποιου κέρδους ή και κανενός σκοπού.

Γιατί επαναλήφθηκε και στη Σμύρνη. Κι ας είναι μόνο 17 κτήρια. Κατέρρευσαν κτήρια ενώ τα διπλανά είναι άθικτα. Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Ανδρέας Ρομπόπουλος, Σμύρνη

DW

Κυρία Πρόεδρε εσάς προσβάλλει η επίθεση κατά του Πρύτανη

Από
anixneuseis
-
2
Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε, χθες, μια δήλωση για όσα συνέβησαν στον Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών λέγοντας ότι προσβλήθηκε η ακαδημαϊκή κοινότητα και κάθε δημοκρατικός πολίτης.
Κυρία Πρόεδρε με όλον τον σεβασμό, η επίθεση προσβάλλει, κυρίως, το κράτος που εκπροσωπείτε, ως επικεφαλής του. Μην μεταθέτετε τις ευθύνες. Το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να προστατεύσει, ακόμη και, τους υψηλά ιστάμενους λειτουργούς του.
Για την ακαδημαϊκή κοινότητα θα μιλήσουμε άλλη φορά.
Όταν ίσχυε το άσυλο (τώρα λένε ότι καταργήθηκε αλλά δεν το έχω καταλάβει) κανείς δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη παρέμβασης της αστυνομίας ακόμη και όταν συντελείτο έγκλημα. Οι κυβερνήσεις- που παντού έχουν την ευθύνη προστασίας της ζωής και της περιουσίας των πολιτών- είχαν νομοθετήσει έναν νόμο που μετέθετε την ευθύνη της πρόσκλησης της αστυνομίας στις πρυτανικές αρχές.
Οι πρυτανικές αρχές φοβισμένες από όσα συνέβαιναν-και συμβαίνουν- στο Πανεπιστήμιο, απέφευγαν να αναλάβουν την ευθύνη. Πολλές φορές, μάλιστα, όταν αναλάμβαναν σχετική πρωτοβουλία έμεναν ακάλυπτες, πολιτικά, από τις κυβερνήσεις.
Αυτό το πράγμα όπως σας το περιγράφω ήταν- και είναι- το ελληνικό κράτος.
Όλα αυτά, βεβαίως, συνέβαιναν κάτω από το ιδεολόγημα της δημοκρατίας, του μη αυταρχισμού, της ελευθερίας και άλλων ωραίων τινών.
Ακόμη και βιασμοί συντελούντο στους χώρους των Πανεπιστημίων και όλοι φοβούνταν να καλέσουν την αρμόδια αρχή για να συλλάβει τους δράστες στο όνομα μιας επίπλαστης αντίληψης περί ασύλου.
Ασύλου γιατί; Από τι κινδυνεύει η ακαδημαϊκή ελευθερία; Αν κινδυνεύει από κάτι είναι οι παρεμβάσεις αναρχοαυτόνομων ομάδων και ορισμένων τάσεων της αριστεράς που δεν επιτρέπουν ακόμη και την έρευνα αν δεν τους είναι αρεστή ή αν πάρουν εντολή από κέντρα καθοδήγησης.
Φασιστικές ομάδες στα πανεπιστήμια δεν υπάρχουν.
Αν, δηλαδή, κινδυνεύει από κάτι η ελευθερία έκφρασης στα πανεπιστήμια είναι από αυτούς που επικαλούνται το άσυλο για να την περιορίσουν. Μιλούν, μάλιστα, στην ανακοίνωση που εξέδωσαν για “τους χώρους τους”. Από που και ως πού χώροι τους τα πανεπιστήμια;
Και αυτόν τον ανορθολογισμό, η συντεταγμένη πολιτεία τον οποίο εκπροσωπεί, εν προκειμένω, η κ. Πρόεδρος στο ανώτατο επίπεδο, δεν θέλει να τον διορθώσει.
Οι ιδεολογικοί εκφραστές αυτής της πολιτείας θα δώσουν ρεσιτάλ τις επόμενες ημέρες μεταθέτοντας τις ευθύνες αλλού.
Όπως κάνει και η κ. Πρόεδρος.
Effi Karakosti, Stathis Doris και 4 ακόμη

Οι σκοπιμότητες του θρησκευτικού “πολέμου” στη Γαλλία

Από
anixneuseis
-
1

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Δεν ήταν αυτονόητο ότι η προκλητική προβολή των σκίτσων του περιοδικού Charlie Hebdo στις όψεις των δημόσιων κτιρίων σε τεράστιες μεγεθύνσεις θα προσέβαλε τα πέντε εκατομμύρια των μουσουλμάνων, Γάλλων πολιτών, που δεν έχουν καμία σχέση με την ισλαμική τρομοκρατία, ταυτόχρονα όμως θα προσέβαλε και τους απανταχού μουσουλμάνους με ό,τι σημαίνει αυτό για τη γαλλική οικονομία; Επομένως ήταν αναμενόμενο ότι την προβολή των σκίτσων θα ακολουθούσαν και άλλες επιθέσεις μετά τον αποκεφαλισμό του καθηγητή, όπως και συνέβη άμεσα στην Νοτρ Νταμ της Νίκαιας σε ελληνορθόδοξη εκκλησία της Λυών ενώ θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι με αυτή τη λογική ο θρησκευτικός πόλεμος στη Γαλλία θα έχει συνέχεια. Ποιός είναι λοιπόν ο ηθικός αυτουργός των τελευταίων τρομοκρατικών ενεργειών στη Γαλλία; Ο πρόεδρος Μακρον απευθυνόμενος στο γαλλικό έθνος μετά την τρομοκρατική επίθεση στη Νίκαια υποστήριξε ότι “επιτίθενται στη Γαλλία εξ αιτίας των αξιών της ελευθερίας”. Έτσι αντιλαμβάνεται το περιεχόμενο της ελευθερίας σε μια δυτική δημοκρατία; Να στοχοποιείται δηλαδή και να προσβάλλεται η διαφορετικότητα μεταξύ των υπηκόων της;

Σε μια χώρα που το 1791 η επαναστατική Εθνοσυνέλευση είχε ασπαστεί την ανεξιθρησκία, ένα μήνυμα που οι στρατιές του Ναπολέοντα μετέφεραν απανταχού της Ευρώπης αμβλύνοντας τις διαφορετικότητες και προωθώντας τον εκδημοκρατισμό, είναι δυνατό σήμερα να συμβαίνουν όλα αυτά; Δεν είναι ολοφάνερο ότι με τα μέτρα που λαμβάνει ο πρόεδρος Μακρόν στο όνομα καταπολέμησης της τρομοκρατίας καθιστά τη δημοκρατία ισχνότερη, ότι προσβλέπει μεταθέτοντας το ενδιαφέρον των Γάλλων στην προσωπική τους ασφάλεια να αμβλύνει τις κοινωνικές αντιδράσεις αφού η τρομοκρατία επικαλύπτει τις κοινωνικές διεκδικήσεις; Είναι χαρακτηριστικό  ότι το κίνημα “Τα κίτρινα γιλέκα” έχει αποδυναμωθεί πλήρως σε αυτές τις συνθήκες. Πρόσθετα δικαιώνει και ενισχύει τις θέσεις της ακροδεξιάς, του Εθνικού Μετώπου συγκεκριμένα, εκτός και αν αποσκοπεί να υφαρπάσει τις ψήφους της Μαρί Λεπέν αγνοώντας τις συνέπειες για τη δημοκρατία στη χώρα. Ενώ προσπαθεί να εμφανιστεί ως ο υπερασπιστής των ευρωπαϊκών αξιών, με τον πόλεμο που κήρυξε κατά των μουσουλμάνων ενδυναμώνει τα ακροδεξιά κινήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη που μάχονται τη διαφορετικότητα. Προς τι όλα αυτά;

Γράφει ο Ένζο Τραβέρσο στο βιβλίο του “Τα νέα πρόσωπα του φασισμού” για τον Γάλλο πρόεδρο: “Καλλιεργημένος νεαρός, φωτογενής, τολμηρός και εκλεπτυσμένος τακτικιστής, ο Μακρόν έχει αφομοιώσει καλά το μάθημα του Μακιαβέλι: Η “αρετή” του πραγματικού πολιτικού συνίσταται στο να ξέρει να εκμεταλλεύεται τις συγκυρίες μέσα στις οποίες κινείται, την τύχη ή ευκαιρία να κατακτήσει την εξουσία. Και οι συγκυρίες ήταν εξαιρετικά ευνοϊκές γι αυτόν”. Με ένα εκλογικό σύστημα που του επέτρεψε με ένα 24,01% στον πρώτο γύρο, να κερδίσει ένα δημοψήφισμα στον δεύτερο, πατώντας πάνω στο φόβο που προκαλούσε το Εθνικό Μέτωπο”, αναδείχθηκε πρόεδρος! Και τώρα οι συγκυρίες με τις τρομοκρατικές επιθέσεις τον ευνοούν και πάλι να επανεκλεγεί. Ο Ούλριχ Μπεκ έλεγε ότι η εικόνα του εχθρού δημιουργεί συναίνεση. Γιαυτό προσπαθεί ο Μακρόν να αξιοποιήσει τις τρομοκρατικές επιθέσεις αντιπαρατάσσοντας απέναντι στον ισλαμισμό, χωρίς διακρίσεις, ολόκληρη τη γαλλική κοινωνία, οικοδομώντας ένα προφίλ που συνενώνει τους πάντες γύρω από αυτόν. Όμως ας μη μας παρασύρει ο λόγος του προέδρου Μακρόν και οι προσωπικές φιλοδοξίες που υπηρετεί. “Η Γαλλία, μας λέει πάλι ο Ενζο Τραβέρσο, διαπλάστηκε μέσα από εκατό και πάνω χρόνια μεταναστεύσεων, να γιατί αυτός ο βίαιος αντιμεταναστευτικός λόγος είναι ουτοπικός στην κυριολεξία! Είναι αδύνατο να γυρίσουμε πίσω και η αντιδραστική αγόρευση υπέρ των “γνήσιων” Γάλλων με τη δυσπιστία της απέναντι στους απογόνους των μεταναστών, προϋποθέτει και εξιδανικεύει μια Γαλλία που δεν υπάρχει, που έχει πάψει να υπάρχει εδώ και ενάμισι αιώνα και στην οποία, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, θα ήταν αδύνατο να επιστρέψουμε. Όχι μόνο είναι αδύνατο να επιστρέψουμε πίσω αλλά, έστω ότι ήταν εφικτό, θα αποτελούσε τότε καταστροφή για τη χώρα, πηγή οπισθοδρόμησης, απομόνωσης και γενικής πτώχευσης. Αυτό ισχύει και για την Ευρώπη ολόκληρη, η οποία εδώ και χρόνια δείχνει μια αυτοκτονική τύφλωση…..Εκείνο που αποτελεί τον πλούτο της Γαλλίας και της Ευρώπης, συνεχίζει, είναι ακριβώς η πολλαπλότητα των ταυτοτήτων τους. Στην περίπτωση της Γαλλίας το γεγονός ότι ήταν μια αποικιακή αυτοκρατορία περιλαμβάνει τουλάχιστον μια θετική πλευρά, δηλαδή ακριβώς τον πλούτο των ταυτοτήτων και των κουλτούρων που την κατοικούν, πλούτος που σε άλλα μέρη δεν βρίσκεται πάντα”.

Να ένα παράδειγμα που έχει αναλυθεί ωραία από τον Μπενζαμέν Στορά, ιστορικό, ειδικό του Μαγρέμπ: “Σε αντίθεση με την Αλγερία, όπου βασιλεύει μια επίσημη μνήμη, στη Γαλλία συνυπάρχουν η κληρονομιά της Γαλλικής Αλγερίας, των “Πιερ Νουάρ”, δηλαδή ανθρώπων με γαλλική υπηκοότητα που κατοικούσαν στην Αλγερία αλλά συχνά με καταγωγή από διάφορες χώρες, των εξόριστων που διαφώνησαν με το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης (FLN), των “χαρκί’, δηλαδή των νομιμοφρόνων μουσουλμάνων Αλγερινών που υπηρέτησαν σαν βοηθητικοί στον γαλλικό στρατό κατά τον πόλεμο της Αλγερίας, των βετεράνων του γαλλικού στρατού και των Γάλλων αντιαποικιοκρατών αλλά και των μουσουλμάνων Αλγερινών που μετανάστευσαν στη Γαλλία μετά τον πόλεμο …και όλοι αυτοί κουβαλάνε ένα κομμάτι από αυτή τη μνήμη. Αυτές οι ταυτότητες δεν μπορούν να συμφιλιωθούν με το “εθνικό αφήγημα” με την αφήγηση μιας κοινής καταγωγής”. Όλα τα άλλα αποτελούν φληναφήματα του προέδρου Μακρόν που προτάσσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

31/10/2020

 

 

 

ΗΠΑ: Κρίνει τις εκλογές το Black Lives Matter;

Από
anixneuseis
-
0

Οι μαύροι ψηφοφόροι θεωρούνται καθοριστικός παράγοντας για την έκβαση των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ. Το κίνημα Black Lives Matter απαιτεί την απομάκρυνση του Ντόναλντ Τραμπ από τον Λευκό Οίκο.

Για μία ακόμη φορά η Κετούρα Χιρόν κατεβαίνει στους δρόμους στο Λούισβιλ του Κεντάκι, μαζί με εκατοντάδες άλλους διαδηλωτές. Αψηφούν το κρύο του Οκτωβρίου. Με υψωμένες γροθιές, με σύνθημα “Δικαιοσύνη για την Μπριόνα Τείλορ”, την 26χρονη μαύρη νοσηλεύτρια που έπεσε νεκρή από πυρά αστυνομικών μέσα στο σπίτι της τον περασμένο Μάρτιο, στη διάρκεια αστυνομικής έρευνας. Το κίνημα Black Lives Matter κάνει αισθητή την παρουσία του και στο Κεντάκι.

Για την Κετούρα Χιρόν- και όχι μόνο- η Μπριόνα Τέιλορ έχει γίνει σημείο αναφοράς. “Προσωπικά θεωρώ ότι η υπόθεση της Τέιλορ μου δίνει ελπίδα, μου δίνει δύναμη να σηκώνομαι κάθε πρωί και να αγωνίζομαι για δικαιοσύνη”, λέει η Χιρόν. “Είμαι 40 χρονών και έχω δει- έχουμε δει- τόσες αδικίες εις βάρος των μαύρων σε αυτή τη χώρα. Και ειδικά μία μαύρη γυναίκα εμπνέει ακόμα λιγότερο σεβασμό στην Αμερική…”

Black Lives Matter εναντίον Τραμπ

Συγκρούσεις με την αστυνομία στο Λούισβιλ του Κεντάκι τον ΣεπτέμβριοΣυγκρούσεις με την αστυνομία στο Λούισβιλ του Κεντάκι τον Σεπτέμβριο

Το κινημα Black Lives Matter απαιτεί δικαιοσύνη για τη Μπριόνα Τέιλορ και για όλους τους άλλους μαύρους που έπεσαν θύματα αστυνομικής βίας. Αλλά δεν περιορίζεται σε αυτό. Μετά από μήνες αντιρατσιστικών διαδηλώσεων, διευρύνει την πολιτική του ατζέντα. Η Κετούρα Χιρόν και όλοι όσοι κατεβαίνουν στους δρόμους απαιτούν πλέον την απομάκρυνση του Ντόναλντ Τραμπ από τον Λευκό Οίκο. Θεωρούν ότι αυτός είναι υπεύθυνος για τη διχόνοια, τη διαίρεση της σύγχρονης Αμερικής. Όχι μόνο γιατί αρνείται να καταδικάσει το ξέσπασμα βίας εναντίον των μαύρων, αλλά και γιατί την ίδια στιγμή εγκωμιάζει ακροδεξιές παραστρατιωτικές ομάδες που εμφανίζονται σε διαδηλώσεις του Black Lives Matter για να “διαφυλάξουν την τάξη” κατά δήλωσή τους. Το καλοκαίρι σε μία τέτοια απόπειρα “διαφύλαξης της τάξης” ένας 17χρονος οπαδός του Τραμπ πυροβόλησε και σκότωσε δύο μαύρους διαδηλωτές. Ο Αμερικανός πρόεδρος τον υπερασπίστηκε, λέγοντας ότι μάλλον βρισκόταν σε “αυτοάμυνα” απέναντι σε “ακραίους αριστερούς”, τους οποίους για κάποιον λόγο ο Τραμπ συνηθίζει να βάζει στο ίδιο καζανι με το Black Lives Matter.

Αναλυτές εκτιμούν ότι η συνεχής πτώση του Ντόναλντ Τραμπ στις δημοσκοπήσεις οφείλεται μεταξύ άλλων στην άνοδο του κινήματος Black Lives Matter. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως όλοι οι μαύροι βλέπουν με συμπάθεια τον υποψήφιο των Δημοκρατικών Τζο Μπάιντεν. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα σε έξι αμερικανικές πολιτείες, ο ένας στους δύο μαύρους ψηφοφόρους κάτω των 30 ετών δηλώνει ακόμη αναποφάσιστος, ενώ πολλοί λένε ότι δεν θέλουν καν να ψηφίσουν. Από την άλλη πλευρά επτά στους δέκα μαύρους ψηφοφόρους άνω των 30 ετών εκφράζουν ξεκάθαρα την προτίμησή τους για τον Μπάιντεν. Μία εκτίμηση από τον Ρόμπερτ Πάτερσον, καθηγητή Αφροαμερικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Τζωρτζταουν της Ουάσιγκτον: “Υποψιάζομαι ότι οι μαύροι ψηφοφόροι θα εμφανιστούν στην κάλπη και θα στηρίξουν τον Μπάιντεν. Σίγουρα θα προσέλθουν πιο μαζικά από το 2016, γιατί ξέρουν ποιο είναι το στοίχημα. Βέβαια, εκείνοι που είχαν ψηφίσει Τραμπ το 2016 μάλλον δεν πρόκειται να αλλάξουν γνώμη…”

Όταν οι μαύροι ψηφίζουν Τραμπ

Κινητοποιήσεις μετά τη δολοφονία του Τζωρτζ Φλόιντ από αστυνομικούς τον Ιούνιο στη ΜινεάποληΚινητοποιήσεις μετά τη δολοφονία του Τζωρτζ Φλόιντ από αστυνομικούς τον Ιούνιο στη Μινεάπολη

Ο ίδιος ο Μπάιντεν ασφαλώς χρειάζεται τις ψήφους των μαύρων στην προσπάθειά του να εκτοπίσει τον Ντόναλντ Τραμπ από τον Λευκό Οίκο. Γι αυτό άλλωστε επέλεξε ως υποψήφια αντιπρόεδρο μία μαύρη με εξαιρετικό βιογραφικό, την Καμάλα Χάρις. Ωστόσο δεν έλειψαν το 2016 και δεν θα λείψουν και φέτος οι μαύροι ψηφοφόροι που προτιμούν τον Ντόναλντ Τραμπ. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο νεαρός με το όνομα TS, που μένει στο Κόμπτον, ένα υποβαθμισμένο προάστιο του Λος Άντζελες, και ονειρεύεται μία καλύτερη ζωή. Μπορεί, λέει, ο Τραμπ να μην ωφελεί την υπόθεση των μαύρων, αλλά θα τον ψηφίσει, γιατί “είναι ο τύπος με τα λεφτά και αυτό θέλει για όλη τη χώρα, να βγάλουμε λεφτά…”

Ο καθηγητής Πάτερσον αποδίδει μία τέτοια εκλογική συμπεριφορά σε έλλειψη μόρφωσης και σε αδιαφορία ή και δυσθυμία για την ιστορία. Σε τελική ανάλυση, επισημαίνει, οι εκλογές θα κριθούν από το ποσοστό συμμετοχής. Και το κίνημα Black Lives Matter ασφαλώς θα συμβάλει στην αυξημένη συμμετοχή των μαύρων ψηφοφόρων που προτιμούν Μπάιντεν.

Όλιβερ Σάλετ

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

1...2,3862,3872,388...3,037Σελίδα 2,387 από 3,037