Αρχική Blog Σελίδα 2383

Trumpισμός. Η μεγάλη (χαμένη) ευκαιρία για την ανεξαρτησία της Ευρώπης

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

[email protected]

Αυτό το κείμενο δημοσιεύτηκε το Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017, λίγες μέρες μετά την εγκατάσταση του Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Δικαιώθηκε αναφορικά με την τύχη του Τραμπ και των ομοίων του, αλλά δυστυχώς όχι αναφορικά με την πορεία της Ευρώπης, η οποία αντί να αναζητήσει την δική της Ταυτότητα, την ανεξαρτησία της από τον αμερικανισμό και να ακολουθήσει μια ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιηγεμονική πορεία που θα έδινε μια ανάσα στους κοινωνικούς αγώνες για μια μετακαπιταλιστική πορεία συνεχίζει να αναζητά ‘Αμερικανό προστάτη’, πράγμα που οφείλει να κατανοηθεί από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ως πρόκληση να κάνουν δική τους υπόθεση την ανεξαρτησία της Ευρώπης από τον Νεογερμανισμό και τον Αμερικανισμό χαράσσοντας μια προοδευτική πορεία για μια μετακαπιταλιστική Ευρώπη και για έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας. ΕΔΩ

«Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου. […] Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε όλη την ιστορία για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς, το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου»

Rifkin Jeremy

Η ισορροπία δυνάμεων που προέκυψε από την ήττα το ναζισμού στον 2οπαγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο έδωσε την ευκαιρία στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ΕΠΑ) να βγουν από το καβούκι τους, να επεκταθούν οικονομικά και στρατιωτικά σε ολόκληρο τον πλανήτη και να καταστούν ηγέτιδα δύναμη της λεγόμενης Δύσης, πράγμα που τους επέτρεψε να σχεδιάσουν και να προωθήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους.

Η ίδια ισορροπία δυνάμεων διάσπασε την Ευρώπη στα τέσσερα, στην Ανατολική υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης και στη Δυτική υπό τον έλεγχο των ΕΠΑ, της Γαλλίας και της Αγγλίας, καθιστώντας την ανίκανη να ακολουθήσει μια αδέσμευτη πορεία βασισμένη πάνω στις δικές της ιστορικές, αγωνιστικές και ανθρωπιστικές πολιτισμικές παραδόσεις[2]. Η ‘αμερικανική βοήθεια’ προς τις αποδεκατισμένες και ερειπωμένες χώρες της Ευρώπης έστρωσε τον δρόμο της πολύπλευρης εξάρτησης της Ευρώπης από τις ΕΠΑ και λειτούργησε ως διεκπεραιωτής του ‘αμερικανικού ονείρου’ για την παγκόσμια αμερικανοκρατία. Στην πορεία αυτό το όνειρο εξελίχθηκε στην στρατηγική της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης με σκοπό την ενιαιοποίηση του καπιταλισμού υπό την ηγεσία του σκληρού πυρήνα του με τη μορφή του αμερικανισμού[3] και στόχο να υποτάξει με κάθε τρόπο τις χώρες που αρνούνται ή/και στέκονται εμπόδιο στην παγκόσμια ηγεμονία των ΕΠΑ, όπως λ. χ. η νεοκαπιταλιστική Ρωσία και η κρατικοκαπιταλιστική Κίνα καθώς και οι άλλες χώρες που εκφράζονται από το ‘Σύμφωνο της Σαγκάης’ και επιδιώκουν να κρατήσουν μακριά τις ΕΠΑ γιατί ‘η Ασία ανήκει στους Ασιάτες’.

Είναι όμως πια φανερό πως το σχέδιο για την παγκόσμια ηγεμονία του κεφαλαίου με τη μορφή του παγκοσμιοποιημένου αμερικανισμού συναντά εμπόδια ανυπέρβλητα που έχουν σχέση τόσο με τις εσωτερικές αντιθέσεις του κεφαλαίου, όσο και με το διαχρονικό όραμα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού για κοινωνική ισότητα μέσω της υπέρβασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, πράγμα που γονάτισε τις ΕΠΑ και τις αναγκάζει σε αναδίπλωση και σε αναθεώρηση, όχι εγκατάλειψη, του σχεδίου τους για την παγκόσμια κυριαρχία. Αυτή η πολιτική εκφράζεται πια ως τραμπισμός, μια μορφή φασισμού, που εγκαταλείπει τους παραδοσιακούς στρατηγικούς εταίρους των ΕΠΑ όπως η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση και αναζητά νέους στρατηγικούς εταίρους, όπως η Ρωσία με την ελπίδα ότι θα διασπάσει το ασιατικό μέτωπο και θα υποτάξει τον μεγάλο ανταγωνιστή για την παγκόσμια ηγεμονία, την Κίνα. Το πιθανότερο είναι ο τραμπισμός να καταρρεύσει από την αντίσταση του ίδιου του αμερικανικού λαού στο βαθμό που αυτός θα κατανοήσει τους πραγματικούς σκοπούς του. Εξίσου πιθανό είναι να μην βρει ανταπόκριση από την ευρωασιατική Ρωσία τα συμφέροντα της οποίας την συνδέουν αναπόσπαστα με την Ευρώπη και την Ασία, οπότε θα περιοριστεί στην αμερικανική ήπειρο επεκτείνοντας την κυριαρχία των ΕΠΑ στην Κεντρική και στην Νότια, στη Λατινική, Αμερική, αλλά γι’ αυτό θα χρειαστεί να πείσει πρώτα τους πολίτες των ΕΠΑ και να αντιμετωπίσει τους λαούς αυτών των χωρών που μάχονται για την εθνική τους ανεξαρτησία και για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.

Το κρισιμότερο ζήτημα για τις εξελίξεις σ’ αυτή τη φάση είναι η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην πρόκληση του τραμπισμού που προκαλεί κρίση στις ετεροβαρείς αμερικανοευρωπαϊκές σχέσεις. Αυτή η κρίση αποτελεί για την Ευρωπαϊκή Ένωση την καλύτερη ευκαιρία για να απαλλαχθεί από την αμερικανική εξάρτηση και να απαντήσει με επιτάχυνση της εμβάθυνσης των διαδικασιών σύγκλισης των οικονομιών των χωρών μελών της. Η ενότητα της ΕΕ προϋποθέτει την αλληλεγγύη μεταξύ των χωρών-μελών της, πράγμα που οφείλει να αποκλείει νεογερμανικούς ηγεμονισμούς[4] και ομαδοποιήσεις στο εσωτερικό της και να καλλιεργεί την ολοκλήρωση των διαδικασιών απόκτησης μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας και την σφυρηλάτηση ενός μετακαπιταλιστικού, αμεσοδημοκρατικού[5], ανθρωποκεντρικού κοινωνικού μοντέλου, που θα ξαναβάλει την Ευρώπη στην πρωτοπορία του διαχρονικού αγώνα της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα, κοινωνική δημοκρατία και οικουμενική ειρήνη.

Επειδή όμως αυτές οι εξελίξεις σε κοινωνίες ακραίας οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας υπονομεύονται από τις πλουτοκρατικές ολιγαρχίες, τα σκοταδιστικά[6] και εξουσιαστικά ιερατεία και τους επαγγελματίες πολιτικούς συνοδοιπόρους τους, γι’ αυτό οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οφείλουν να αναδειχτούν σε υποκείμενο της ιστορίας, για να σταματήσουν την καπιταλιστική παρακμή που οδηγεί στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και να διαμορφώσουν μια αντίστοιχη στο σημερινό επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων αρχιτεκτονική των κοινωνιών και της παγκόσμιας κοινότητας με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα, την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία σε τοπική, περιφερειακή, εθνική και οικουμενική κλίμακα. Διαφορετικά ο Τραμπισμός και οι σύμμαχοί του Λεπενισμός, Πεπεγκριλισμός, Χρυσαυγιτισμός, νεοναζισμός, αριστεροδεξιός λαϊκισμός κ.λπ., κ.λπ. ως όνειρο και όργανο του σκληρού πυρήνα του παγκόσμιου κεφαλαίου θα εξελιχθεί σε έναν παγκόσμιο φασισμό, στον εφιάλτη των εργαζόμενων ανθρώπων, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας.

_________________

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

[1]. Rifkin Jeremy[1] Το ευρωπαϊκό όνειρο, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, σελ. 602-603.

[2]. Λάμπος Κώστας, Από τον ευρωπαϊκό Ουμανισμό, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή στον Οικουμενικό Ουμανισμό; Monthly Review, τεύχος Ιούνη 2009.

[3]. Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[4]. Λάμπος Κώστας, Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης; Πολίτες, τεύχος 35/Φεβρουάριος 2012 και 36/Μάρτιος 2012.

[5]. Λάμπος Κώστας, Άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[6]. Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.

Άμεση ανάλυση: Αυτή είναι η Αμερική

Από
anixneuseis
-
0

Roxane Gay / NEW YORK TIMES

Ο Τζο Μπάιντεν φαίνεται να κερδίζει την προεδρία, αλλά η νίκη του δεν θα είναι σαρωτική. Και αυτό είναι εντάξει. Μία νίκη είναι νίκη και το περιθώριο αυτής, απλά κάνει πιο γλυκιά την επικράτηση. Οι Δημοκρατικοί μπορούν και θα έπρεπε να γιορτάζουν αυτή τη νίκη, εάν πράγματι επιβεβαιωθεί.

Και πάλι, πολλοί από εμάς είναι απογοητευμένοι, και δίκαια. Οι Ρεπουμπλικάνοι αναμένεται να διατηρήσουν τον έλεγχο της Γερουσίας, κάτι το οποίο θα κάνει σχεδόν αδύνατο το πέρασμα προοδευτικών νομοσχεδίων. Αποκρουστικοί πολιτικοί όπως ο Μιτς ΜακΚόνελ και o Λίντσεϊ Γκράχαμ επανεκλέχθηκαν.

Παρότι ο Μπάιντεν θα κερδίσει μάλλον περισσότερες ψήφους από ό,τι οποιοσδήποτε άλλος υποψήφιος πρόεδρος στο παρελθόν, και μόνο το γεγονός ότι ο πρόεδρος Τραμπ ήταν αντίπαλος είναι ντροπή. Το γεγονός ότι ο Τραμπ έχει λάβει σχεδόν 70 εκατ. ψήφους είναι ντροπή. Και λέει πολλά για αυτή τη χώρα, τα οποία υπερβολικά πολλοί άνθρωποι αρνούνται να αναγνωρίσουν.

Αυτή είναι η Αμερική. Αυτή δεν είναι μία παρέκκλιση. Είναι πραγματικά η χώρα μας και το ποιοι είμαστε εμείς. Ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε αυτή η εκλογική αναμέτρηση δεν θα έπρεπε να σας προκαλεί έκπληξη, εάν δίνατε προσοχή ή εάν καταλαβαίνατε το ρατσισμό και πόσο συστηματικός είναι πραγματικά. Οι δημοσκοπήσεις μπορούν να μετρήσουν πολλούς παράγοντες, αλλά εκτός και εάν ρωτήσουν για το βαθμό στον οποίο ο ρατσισμός κινητοποιεί τους ψηφοφόρους –και να βρουν ένα τρόπο να πάρουν ειλικρινείς απαντήσεις σε αυτό το θέμα- δεν θα μπορέσουν ποτέ να το μετρήσουν αυτό.

Κάποιοι ψηφοφόροι του Τραμπ είναι υπερήφανοι για την πολιτική τους ταυτότητα. Πηγαίνουν στις συγκεντρώσεις του. Οδηγούν τα αυτοκίνητά τους καλυμμένα με αφίσες και άλλα αξεσουάρ του Τραμπ. Φωνάζουν υπερήφανα για την Αμερική και την υπερηφάνεια και τον εθνικισμό. Είναι τα αντικείμενα υπερβολικά κολακευτικών αναλύσεων, που στοχεύουν να εξηγήσουν την τάση τους στην κάλπη ως το αποτέλεσμα «οικονομικού άγχους», σαν να είναι τραγικά παρεξηγημένοι. Δεν είναι. Γνωρίζουμε ακριβώς ποιοι είναι.

Και μετά, υπάρχουν και οι άλλοι υποστηρικτές του Τραμπ, εκείνοι που ντρέπονται. Εκείνοι που θέλουν να φαίνονται ευγενικοί. Εκείνοι που θέλουν να είναι καλεσμένοι σε όλα τα καλά πάρτι. Λένε ψέματα στους δημοσκόπους. Λένε ψέματα στην οικογένεια και τους φίλους τους. Και όταν ρίχνουν την ψήφο τους, επιτέλους λένε την αλήθεια. Αυτό είναι δικαίωμά τους. Ζούμε σε μία δημοκρατία, ή τουλάχιστον έτσι λέμε.

Περιμένω να ακούσω πολλούς τρελούς πολιτικούς λόγους τους επόμενους μήνες. Φαντάζομαι ότι οι ειδικοί θα προσπαθήσουν να κατανοήσουν πώς εκτυλίχθηκαν οι εκλογές του 2020 και γιατί. Υπερβολικά πολλοί λευκοί φιλελεύθεροι θα πάθουν εμμονή με τα αρχικά exit polls που έδειχναν ότι το 20% των μαύρων ανδρών και ένας σημαντικός αριθμός των τόσο ευρέων κατηγοριών των Λατίνων και των Ασιατών ψήφισαν τον κ. Τραμπ. Θα το κάνουν αυτό αντί να συνειδητοποιούν το πόσες περισσότερες λευκές γυναίκες ψήφισαν τον πρόεδρο αυτή τη φορά και πώς οι λευκοί άνδρες παραμένουν η πιο σημαντική δημογραφική ομάδα στη βάση των ψηφοφόρων του.

Θα πουν ότι για μία ακόμα φορά, οι μαύρες γυναίκες έσωσαν την Αμερική από τον εαυτό της, κάτι το οποίο φυσικά κάναμε, έστω και εάν κάποια πράγματα δεν αξίζουν να σωθούν. Πολλοί θα πουν ότι ήταν η πολιτική της ταυτότητας –κάτι που στο μυαλό τους, σημαίνει ότι οι Δημοκρατικοί εστιάζουν στις εμπειρίες των ανθρώπων που βρίσκονται στο περιθώριο, και το οποίο κάποιοι θεωρούν δυσάρεστο- που δεν επέτρεψαν στον κ. Μπάιντεν να κερδίσει με μεγαλύτερη διαφορά.

Ίσως να έχουν δίκιο, αλλά όχι για τους λόγους που αυτοί εννοούν. Δεν υπάρχει σημαντικότερη πολιτική της ταυτότητας από εκείνη των λευκών ανθρώπων που προσπαθούν να χτίσουν ένα τείχος προστασίας γύρω από ό,τι έχει απομείνει από την αυτοκρατορία τους, καθώς τα δημογραφικά στοιχεία αυτής της χώρας συνεχίζουν να μετατοπίζονται.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι όλες ηνωμένες. Ζούμε σε δύο χώρες. Σε μία, οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουν το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Αναγνωρίζουμε ότι οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα στην αυτονομία του σώματός τους, ότι κάθε Αμερικανός έχει το δικαίωμα της ψήφου και το δικαίωμα στην υγεία και το δικαίωμα σε έναν αξιοπρεπή μισθό. Καταλαβαίνουμε ότι αυτή είναι μία χώρα αφθονίας και ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο υπάρχουν οι οικονομικές ανισότητες είναι γιατί η κυβέρνηση συνεχίζει να αρνείται να φορολογήσει αναλογικά τον πλούτο.

Οι άλλες Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν πιστές στην υπεράσπιση της λευκής ανωτερότητας και της πατριαρχίας με κάθε κόστος. Οι πολίτες της είναι άτομα που πιστεύουν στις θεωρίες συνωμοσίας και βλέπουν την παραπληροφόρηση του Τραμπ σαν ευαγγέλιο. Βλέπουν την Αμερική ως χώρα «λειψυδρίας» και ασπάζονται το δόγμα «ο καθένας για τον εαυτό του».

Δεν ενδιαφέρονται για τη συλλογικότητα, γιατί πιστεύουν ότι οποιαδήποτε επιτυχία, που οφείλεται στο προνόμιο των λευκών, βασίζεται δήθεν στην αξία. Βλέπουν την ισότητα ως καταπίεση. Είναι τόσο τρομοκρατημένοι, στην πραγματικότητα, που ενώ οι τελικές ψήφοι μετρήθηκαν στο Ντιτρόιτ, μια ομάδα από αυτούς όρμησαν στον χώρο φωνάζοντας, «Σταματήστε την καταμέτρηση». Στην Αριζόνα, άλλοι διαλαλούσαν «Μετρήστε τις ψήφους». Οι πολίτες αυτής της πλευράς της Αμερικής, πιστεύουν μόνο στη Δημοκρατία που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.

Δεν ξέρω πώς θα προχωρήσουμε μπροστά από αυτή τη φάση. Είναι σίγουρα αισιόδοξη. Είμαι ενθουσιασμένη που η Καμάλα Χάρις θα είναι η πρώτη Αφροαμερικανή γυναίκα αντιπρόεδρος . Είμαι ενθουσιασμένη που ο Τζο Μπάιντεν δεν θα κυβερνήσει, ούτε θα νομοθετήσει μέσω social media. Που είναι ικανός και, μπορεί να μην ηγηθεί της «επανάστασης», αλλά σίγουρα θα ηγηθεί της χώρας.

Είμαι όμως και ανήσυχη. Ανησυχώ για το τι θα σημάνουν οι κινήσεις του Τραμπ για τα δικαιώματα ψήφου, τις σεξουαλικές ελευθερίες, και τα πολιτικά δικαιώματα της LGBTQ κοινότητας. Ανησυχώ ότι ο γάμος μου κινδυνεύει. Ανησυχώ για το ότι η αστυνομία θα συνεχίσει να ενεργεί σαν να μην έχει σημασία η ζωή των μαύρων, διαπράττοντας δολοφονίες ατιμώρητη. Ανησυχώ ότι το χάσμα μεταξύ των φτωχών, της μεσαίας τάξης και των πλούσιων θα διευρυνθεί περαιτέρω. Ανησυχώ ότι τόσο πολλοί άνθρωποι έχουν βολευτεί στις άνετες ζωές τους, ώστε να νοιαστούν για αυτά τα προβλήματα.

Θα είμαι ειλικρινής. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουν καταστρέψει την πίστη μου απέναντι σχεδόν στα πάντα. Νιώθω ότι είναι γελοίο να το λέω αυτό. Αισθάνομαι γελοίο που ήμουν τόσο σίγουρη για τη νίκη της Χίλαρι Κλίντον, που πίστευα ότι αν εκλεγεί πρόεδρος ένας απαίσιος άνθρωπος, οι έλεγχοι και οι ισορροπίες θα μπορούσαν να ελαχιστοποιήσουν τη ζημιά που θα προκαλούσε.

Από την εκλογή του Τραμπ, έχουμε παρακολουθήσει τον ίδιο και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα να εκτελούν τα σχέδιά τους συστηματικά και χωρίς δισταγμό. Έχουν καταργήσει τους δημοκρατικούς κανόνες με επιμονή. Έχουμε δει μια ατελείωτη παρέλαση φρίκης, από τις οικογένειες που χωρίζονται στα σύνορα του Μεξικού έως μια κατεστραμμένη οικονομία, μια διοίκηση εντελώς αδιάφορη για μια πανδημία, που συνεχίζει να καταστρέφει τη χώρα. Και η λίστα δεν τελειώνει. Η αγριότητα γεννά μόνο περισσότερη αγριότητα.

Ταυτόχρονα, τα τελευταία τέσσερα χρόνια με ενεργοποίησαν. Με έχουν μετακινήσει πιο αριστερά από την άνεση του «αριστερού κέντρου». Έχω γίνει πιο ενεργή και αφοσιωμένη στην κοινότητά μου. Βλέπω τις κοινωνικοπολιτικές μου θέσεις να αλλάζουν προς πραγματικές προοδευτικές αξίες. Δεν είμαι η ίδια γυναίκα που ήμουν και είμαι ευγνώμων για αυτό, ακόμα κι αν μισώ το πλαίσιο που με έφερε σε αυτό το σημείο.

Για μεγάλο μέρος της εκλογικής διαδρομής του 2020, πολλοί από εμάς θέλαμε οποιονδήποτε εκτός του Ντόναλντ Τραμπ για πρόεδρο, διότι κυριολεκτικά οποιοσδήποτε εκτός από εκείνον θα ήταν βελτίωση. Ο πήχης που έθεσε ήταν στον πάτο. Καθώς οι επιλογές στους Δημοκρατικούς περιορίζονταν, υπήρχε χρόνος για να σκεφτούμε ποιος θα υπηρετούσε καλύτερα τη χώρα, αλλά ακόμη και βρίσκοντας τους υποψηφίους που προτιμούσαμε, ήταν σαφές ότι η απομάκρυνση του Τραμπ θα ήταν μόνο η αρχή του έργου.

Εκεί βρισκόμαστε τώρα. Η κατάσταση αυτής της χώρας θα βελτιωθεί εάν και όταν ο Τζο Μπάιντεν διοριστεί ως 46ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά πάρα πολλά πράγματα θα παραμείνουν ακριβώς τα ίδια, εκτός εάν παραμείνουμε αφοσιωμένοι στον στόχο της προόδου, όσο προσηλωμένοι ήμασταν και επί προεδρίας Τραμπ.

Αυτή είναι η Αμερική, μια χώρα πολωμένη και προβληματική σε απελπιστικό βαθμό. Το μέλλον αυτής της χώρας είναι αβέβαιο, αλλά όχι χωρίς ελπίδα. Είμαι έτοιμη να πολεμήσω για αυτό το μέλλον, με οποιοδήποτε κόστος. Εσείς είστε;

kathimerini.gr

Η ΕΕ καταφεύγει στο …Δόγμα Μπρέζνιεφ*!!!

Από
anixneuseis
-
4

[Εξετάσεις θα δίνουν οι χώρες σε θέματα εσωτερικού δικαίου – μέλη της ΕΕ με πρόσχημα το «κράτος δικαίου» για να συμμετάσχουν στη μοιρασιά των 750 δις για την οικονομική ανάκαμψη. Στόχος είναι δύο, για την ώρα, χώρες, η Πολωνία και η Ουγγαρία. Το «πρόβλημά» τους είναι το οικογενειακό δίκαιο (γάμοι ομοφυλοφίλων κ.τ.τ.) και στο βάθος οι χριστιανικές αναφορές στο Σύνταγμά τους. Και για την Ουγγαρία ειδικά ο… Σόρος. Τα άλλα, που επικαλείται η ΕΕ, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Χρειάζεται πολύ θράσος να επικρίνεις την Πολωνία, τη χώρα που γκρέμισε τον κομμουνισμό και τον Ορμπαν στην Ουγγαρία- εκλεκτό του λαού σε τρεις συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, για έλλειψη δημοκρατίας και να τους καταδικάζεις σε οικονομικό στραγγαλισμό…  Ε.Δ.Ν.]

Η ΕΕ εξελίσσεται σε καινούριο «Σύμφωνο Βαρσοβίας»; WILFRIED WIRTH / Westend61 / hotononstop

Αυτός ο συμβιβασμός πρέπει τώρα να εγκριθεί επισήμως από το Κοινοβούλιο και τις κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. WILFRIED WIRTH / Westend61 / Photononstop

Οι ευρωβουλευτές και τα κράτη μέλη της ΕΕ συμφώνησαν την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου, για έναν άνευ προηγουμένου μηχανισμό που θα εξαρτά την πληρωμή των ευρωπαϊκών πόρων από τον σεβασμό του κράτους δικαίου, εξαλείφοντας ένα από τα κύρια εμπόδια για την έγκριση του μελλοντικού προϋπολογισμού της Ένωσης και το σχέδιο ανάκαμψης μετά το Covid.

Σύμφωνα με την προσωρινή συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ των διαπραγματευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και των κρατών, οι χώρες της Ένωσης που δεν σέβονται το κράτος δικαίου (ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, ελευθερία του Τύπου …) θα μπορούσαν να χάσουν την πρόσβαση σε ευρωπαϊκά κεφάλαια, σύμφωνα με δήλωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Αυτός ο συμβιβασμός, ο οποίος πρέπει τώρα να εγκριθεί επισήμως από το Κοινοβούλιο και τις κυβερνήσεις της ΕΕ, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προόδου για την απεμπλοκή των δύσκολων δημοσιονομικών διαπραγματεύσεων που ξεκίνησαν μεταξύ των κρατών και των ευρωβουλευτών, μετά τη σύνοδο κορυφής του Ιουλίου και τη συμφωνία μεταξύ των Είκοσι επτά στον προϋπολογισμό και το σχέδιο ανάκαμψης.

Οι βουλευτές δημιούργησαν έναν ισχυρό μηχανισμό για τον σεβασμό του κράτους δικαίου, μία από τις κόκκινες γραμμές τους για να δώσουν την έγκρισή τους – απαραίτητη – στον προϋπολογισμό 2021-2027 και στο σχέδιο ανάκαμψης των 750 δισεκατομμυρίων ευρώ. Δεν έχει βρεθεί ακόμη συμβιβασμός για την άλλη πτυχή των διαπραγματεύσεων: το συνολικό κονδύλιο του προϋπολογισμού, το οποίο επιθυμεί να αυξήσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

“Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα στις προσπάθειές μας για την οριστικοποίηση του ευρωπαϊκού πολυετούς προϋπολογισμού και του σχεδίου ανάκαμψης“, δήλωσε ο Μάικλ Κλάους, Γερμανός πρέσβης, υπεύθυνος για τις συνομιλίες εξ ονόματος των Εικοσι-επτά, καθώς η χώρα του που ασκεί την εκ περιτροπής προεδρία της ΕΕ. “Αυτός ο μηχανισμός θα βοηθήσει στην καλύτερη προστασία του προϋπολογισμού από παραβιάσεις του κράτους δικαίου που οδηγούν σε κατάχρηση ευρωπαϊκών κονδυλίων“, εκτίμησε.

“Το Κοινοβούλιο και η γερμανική Προεδρία κατέληξαν σε μια ιστορική συμφωνία (…) Στόχος μας ήταν να καταλήξουμε σε έναν αποτελεσματικό μηχανισμό και πετύχαμε”, δήλωσε ο ευρωβουλευτής και επικεφαλής διαπραγματευτής Petri Sarvamaa στο Twitter.

Η Ουγγαρία και η Πολωνία, στο στόχαστρο των Βρυξελλών για μεταρρυθμίσεις που υπονομεύουν την ανεξαρτησία του δικαστικού σώματος, καταψήφισαν μια γερμανική πρόταση περί κράτους δικαίου, η οποία χρησίμευσε ως βάση στις διαπραγματεύσεις. “Όχι πλέον ευρωπαϊκά χρήματα για όσους παραβιάζουν τους κανόνες . (…) Αυτός ο μηχανισμός θα καταστεί αναπόδραστο στοιχείο του πολυετούς προϋπολογισμού και του ευρωπαϊκού σχεδίου ανάκαμψης », πρόσθεσε ο Dacian Ciolos, πρόεδρος του ομίλου Renew Europe (φιλελεύθεροι και κεντρώοι) στο Κοινοβούλιο.

«Είναι απαράδεκτο ορισμένες χώρες της ΕΕ να συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τα χρήματα των ευρωπαίων φορολογουμένων για να υπονομεύσουν τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών (…) Η ΕΕ δεν είναι «ταμειακή μηχανή », είναι πάνω από όλα μια ένωση αξιών και θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα οποία πρέπει να υπερασπίζεται», πρόσθεσε.

Συγκεκριμένα, η Επιτροπή, αφού διαπιστώσει παραβίαση από ένα κράτος μέλος, θα προτείνει την ενεργοποίηση του μηχανισμού υπό όρους και το Συμβούλιο (όργανο που εκπροσωπεί τα κράτη) θα έχει έναν μήνα για να εγκρίνει κυρώσεις με ενισχυμένη πλειοψηφία.

Αντίδραση

H Ουγγαρία αντέδρασε  δια της υπουργού Δικαιοσύνης Judit Varga, η οποία δήλωσε:

«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο γίνεται και πάλι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. Εάν δεν μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση του Covid και στην επανεκκίνηση της οικονομίας της ΕΕ, τουλάχιστον θα πρέπει να σταματήσει τον πολιτικό και ιδεολογικό εκβιασμό του στα κράτη μέλη. ”

*Ένα μήνα μετά τη στρατιωτική επέμβαση του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία, το καλοκαίρι του 1968, με την οποία κατέστρεψε την πρώτη προσπάθεια για «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», ο ηγέτης της ΕΣΣΔ Λεονίντ Μπρέζνιεφ, σε ομιλία του στην Πολωνία, υποστήριξε ότι:  «Όταν δυνάμεις εχθρικές προς τον σοσιαλισμό επιχειρούν να τρέψουν την ανάπτυξη μιας σοσιαλιστικής χώρας προς τον καπιταλισμό, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την εν λόγω χώρα, αλλά καθίσταται κοινό πρόβλημα και πηγή ανησυχίας για όλες τις σοσιαλιστικές χώρες».

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.lemonde.fr/international/article/2020/11/05/le-versement-de-fonds-europeens-bientot-conditionne-au-respect-de-l-etat-de-droit_6058611_3210.html

Τι φοβάται η Τουρκία από την ενδεχόμενη νίκη του Τζο Μπάιντεν στις ΗΠΑ;

Από
anixneuseis
-
1

Με μια κυβέρνηση Biden, οι σχέσεις μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας θα ξεκινήσουν αναμφίβολα με ένταση και φόβο και από τις δύο πλευρές. Ενώ είναι πιθανό να υπάρξει μια επανεξέταση της πολιτικής απέναντι στην Τουρκία για μήνες από την κυβέρνηση Biden, ακολουθούμενη από μια πρόταση για επανεκίννηση, η Άγκυρα έχει δύο βασικές ανησυχίες για τους μελλοντικούς δεσμούς με τη νέα κυβέρνηση.

ΠΗΓΗ: CAPITAL

Η πρώτη είναι ο φόβος ότι ο Biden θα επανεισάγει τον διάλογο για τη δημοκρατία και την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη διμερή σχέση. Δεύτερον, η Άγκυρα ανησυχεί οτι ο Biden θα προσπαθήσει να περιορίσει την Τουρκία, υποστηρίζοντας πολιτικές περιορισμού της Τουρκίας στη Λιβύη, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Συρία.

Στην κορυφή της ατζέντας θα είναι η εξαγορά από την Τουρκία των ρωσικών S-400, και εάν ο Bideb θα επιβάλει κυρώσεις CAATSA στην Τουρκία. Ενώ το Κογκρέσο παραμένει ανένδοτο στο θέμα αυτό, μια κυβέρνηση Biden πιθανώς θα έχει τις ίδιες ανησυχίες με την κυβέρνηση Trump -ότι η επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία θα αποξενώσει έναν σημαντικό σύμμαχο του ΝΑΤΟ.

Η Άγκυρα ελπίζει ότι μπορεί να εισέλθει σε διαπραγματεύσεις από ισχυρή θέση, χρησιμοποιώντας ως μοχλό τους S-400 και τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία. Αλλά η προσδοκία είναι ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα προτού γίνουν καλύτερα. Χωρίς την ασπίδα του Trump, η Άγκυρα ανησυχεί ότι ένα θυμωμένο αμερικανικό Κογκρέσο θα έχει πιο ελεύθερο “χέρι” για να επιβάλλει κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας.

΄Όλα αυτά αφήνουν στην Ευρώπη δύο επιλογές: να γίνει ο σταθερός δυτικός παράγοντας στην αντιμετώπιση της Τουρκίας για να αντισταθμίσει την αναταραχή στη συζήτηση Άγκυρας-Ουάσιγκτον. Ή να ακολουθήσει τον αμερικανικό ηγετικό ρόλο, συμπεριλαμβανομένης και της πιθανότητας κυρώσεων. Αυτό δεν είναι απλώς ένα ερώτημα για το εάν η ΕΕ μπορεί να αποσυνδέσει τη σχέση της με την Τουρκία από την αμερικανική προσέγγιση.

Είναι ένα μεγαλύτερο και πιο υπαρξιακό ερώτημα για το τι θέλει να κάνει η Ευρώπη με την Τουρκία. Και η απάντηση δεν είναι σαφής. Υπάρχουν αναμφισβήτητα διαφορές απόψεων εντός της Ευρώπης για το ποια πορεία θα πάρει. Χώρες όπως η Γαλλία θέλουν να συγκρατήσουν την Τουρκία, ενώ η Γερμανία αποδέχεται τις φιλοδοξίες της Τουρκίας ως γεγονός και θέλει να σώσει την ευρύτερη σχέση. Η Ευρώπη πρέπει να ξεκινήσει διασφαλίζοντας μια καλύτερη συναίνεση μεταξύ των χωρών-κλειδιά.

Ισλαμική τρομοκρατία: Το μεγάλο στοίχημα της Ευρώπης του 21ου αιώνα

Από
anixneuseis
-
0

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Ευρώπη, η Γηραιά Ήπειρος, που είδε τον πληθυσμό της να μειώνεται, ακολούθησε το λάθος δρόμο για να λύσει το πρόβλημά της και άνοιξε τα σύνορά της σε όποιον ήθελε να επωφεληθεί από τις πρόνοιες και τις παροχές του κράτους πρόνοιας των χωρών της Ευρώπης, για να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του.

Αυτό είναι θεμιτό για κάθε άνθρωπο.

Όμως οι ιθύνοντες της Ε.Ε. και των χωρών της Ευρώπης, δεν υπολόγισαν ότι μια σημαντική μερίδα των νέων κατοίκων της Ευρώπης, δεν είχε καμία διάθεση να ενστερνιστεί τις ευρωπαϊκές αξίες και τις παραδόσεις των χωρών φιλοξενίας. Τουναντίον, ήλθαν με κατακτητικό σκοπό.

Δηλαδή, να επιβάλουν τις δικές τους αρχές και αξίες και να απαιτήσουν να προσαρμοστούν σ’ αυτές οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι, πέραν του ότι «φταίνε για τις σταυροφορίες και την αποικιοκρατία, είναι και άπιστοι και αν δεν μετανοήσουν, αν δηλαδή δεν γίνουν μουσουλμάνοι, ούτε λίγο ούτε πολύ δεν αξίζει να ζουν», τουλάχιστον για μια μερίδα των πιστών.

Οι παραδοσιακές αρχές και αξίες της Ευρώπης, δεν επέτρεπαν στους διανοούμενους, τους πολιτικούς και τον απλό κόσμο να δει αυτήν την πραγματικότητα, ότι δηλαδή το Ισλάμ είναι από τη φύση της μια επεκτατική θρησκεία.

Έτσι οικοδομήθηκε ένα τείχος προστασίας γύρω από τους μουσουλμάνους, οι οποίοι ακριβώς από αυτό επωφελήθηκαν για να φθάσουν στο στόχο τους.

Οι δηλώσεις του Μακρόν, ότι το ριζοσπαστικό Ισλάμ απειλεί την εθνική ασφάλεια αλλά και την εθνική ενότητα της Γαλλίας, δεν έγιναν στην τύχη.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και αυτό ακριβώς θα συμβεί σε κάθε άλλη χώρα όπου οι μουσουλμάνοι θα αποκτήσουν την «κρίσιμη μάζα», που θα τους επιτρέψει να διεκδικήσουν και να επιβάλλουν τα της πίστης τους.

Ένα άλλο πράγμα που δεν έχουν καταλάβει οι Ευρωπαίοι, είναι ότι στο Ισλάμ δεν υπάρχει διαλεκτική περί καλού και κακού, περί ηθικού και ανήθικου, περί σωστού ή λάθους.

Για όλα αυτά έχει αποφασίσει ο Μωάμεθ και το Κοράνι.

Και είναι ύβρις η οποιαδήποτε συζήτηση που αμφισβητεί τα διαλαμβανόμενα σ’ αυτό.

Γι’ αυτό δεν υπάρχει διαλεκτική, γι’ αυτό δεν υπάρχει μεταρρύθμιση στη μουσουλμανική θρησκεία, γι’ αυτό δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ κανένας Λούθηρος, να εκφράσει τις αμφισβητήσεις του.

Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις;

Ασφαλώς και υπάρχουν και αυτές έχουν να κάνουν με τις παραδόσεις μιας κοινωνίας, που όταν είναι ισχυρές, αποτελούν αναχώματα αντίστασης για την επέλαση του πραγματικού Ισλάμ.

Για παράδειγμα στην Τουρκία, επειδή υπάρχουν οι ισχυρές αντιστάσεις της υπερχιλιόχρονης παράδοσης του Βυζαντίου στην τουρκική κοινωνία, το Ισλάμ δεν έχει αποκτήσει ακόμα τα επικίνδυνα χαρακτηριστικά που παρατηρούμε σε άλλες χώρες και κοινωνίες. Με εξαίρεση ορισμένες περιοχές της κεντρικής και ανατολικής Μικράς Ασίας, όπου το τουρκικό κράτος χρησιμοποίησε το Ισλάμ για να αφομοιώσει Αρμένιους, Ασσύριους, Έλληνες και Κούρδους. Εκεί υπάρχουν φανατικοί ισλαμιστές.

Φυσικά δεν ξέρουμε τι θα γίνει σε δέκα χρόνια, αν συνεχιστεί η πολιτική απόλυτου εξισλαμισμού της Τουρκίας από τον Ερντογάν. Προς το παρόν οι αντιστάσεις υπάρχουν και το απαγορευμένο από το Κοράνι ρακί συνεχίζει να σπάει ρεκόρ κατανάλωσης, κυρίως στις πόλεις της δυτικής και της νότιας Τουρκίας.

Μια άλλη, φωτεινή εξαίρεση, είναι οι μουσουλμάνοι Έλληνες πολίτες της Δυτικής Θράκης, οι οποίοι, παρά τις προσπάθειες χειραγώγησής τους που γίνονται από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής και από το τουρκικό κράτος, καταφέρνουν να κρατούν μια ισορροπία μεταξύ του παραδοσιακού τρόπου ζωής της θρακικής κοινωνίας και των υποχρεώσεων που επιβάλλει η μουσουλμανική πίστη.

Θα έλεγα ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι απίθανο, να βρεθεί τζιχαντιστής ανάμεσα στους Έλληνες πολίτες μουσουλμάνους της δυτικής Θράκης και αυτό θα πρέπει να είναι κάτι που μας κάνει υπερήφανους όλους τους Έλληνες, ανεξαρτήτως θρησκείας.

Μπορεί ένας καλόπιστος αναγνώστης να διακρίνει μια αντίφαση στα όσα αναφέρονται παραπάνω.

Δηλαδή, από τη μια παρουσιάζεται το Ισλάμ ως θρησκεία του απόλυτου και από την άλλη παρουσιάζουμε εξαιρέσεις.

Σαφώς υπάρχουν εξαιρέσεις, οι οποίες αφορούν περιπτώσεις κοινωνιών με ισχυρές προ-μουσουλμανικές παραδόσεις.

Όμως στην Ευρώπη δεν ισχύει αυτό, γιατί οι μουσουλμάνοι, επειδή θεωρούν ξένο προς αυτούς τον πολιτισμό και τις παραδόσεις της Ευρώπης, πέφτουν εύκολα στα «νύχια» των ιμάμηδων του μίσους προς οτιδήποτε μη μουσουλμανικό.

Και ενώ υπάρχει αυτή η ήδη δύσκολα διαχειρίσιμη κατάσταση, έρχεται ο Ερντογάν, με τη σύνθεση του τουρκικού ρατσιστικού εθνικισμού με τον ισλαμισμό, για να καταστήσει την κατάσταση στην κυριολεξία –ορισμένες φορές- εκρηκτική!

Η Ευρώπη, που δεν είχε λάβει στα σοβαρά τις δηλώσεις Ντεμιρέλ και Οζάλ, που έλεγαν στους Τούρκους πολίτες να μεταβούν με κάθε μέσον στην Ευρώπη, για να αποκτήσει η Τουρκία «στρατηγικές τουρκικές κοινότητες» σε κάθε χώρα, τώρα άρχισε να αφυπνίζεται!

Η σύνθεση που ανέφερα παραπάνω, έχει να κάνει με τις παρακρατικές οργανώσεις που έχει στήσει η Τουρκία σαν «χταπόδι» στις χώρες της Ευρώπης, οι οποίες κινούνται όλες γύρω από τα τουρκικά τζαμιά, από τους συλλόγους των Γκρίζων Λύκων, από αθλητικούς συλλόγους, αλλά και από οργανώσεις επιστημόνων και επιχειρηματιών, που καθοδηγούνται από το τουρκικό κράτος.

Όμως, ενώ όλα αυτά κινούνταν επί χρόνια «κάτω από τα ραντάρ», το τελευταίο διάστημα, ειδικά μετά τον αποκεφαλισμό του Γάλλου καθηγητή και την αλλαγή πολιτικής της Γαλλίας, τα προσωπεία έχουν πέσει.

Ο Ερντογάν άρπαξε την ευκαιρία και άρχισε να ακολουθεί επιθετική πολιτική απέναντι στις χώρες της Ευρώπης για το θέμα της «παραβίασης των δικαιωμάτων των μουσουλμάνων», για να εξυπηρετήσει δύο πολιτικούς στόχους.

Ο ένας σχετίζεται με την ανάγκη συσπείρωσης των συντηρητικών ψηφοφόρων της Τουρκίας, που φυλλορροούν κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης, που πλήττει τις επιχειρήσεις αλλά και τα μεσαία και χαμηλά στρώματα.

Και τις χρειάζεται αυτές τις ψήφους στις επόμενες εκλογές, όχι μόνο για την πολιτική του επιβίωση.

Ο άλλος στόχος δεν περιορίζεται μόνο στην πραγμάτωση του ονείρου του, που είναι η νεκρανάσταση του Χαλιφάτου, με τον ίδιο νέος Χαλίφης και ηγέτη των απανταχού μουσουλμάνων.

Με την επιθετική ρητορική μίσους, ο Ερντογάν θέλει να αποκτήσει άλλο ένα μοχλό πίεσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω των μουσουλμανικών κοινοτήτων που θα ελέγχει σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Με άλλα λόγια, το «όπλο» των «προσφύγων και των μεταναστών», που σε μεγάλο βαθμό του αφαίρεσε η Ελλάδα, κλείνοντας τα σύνορά της, θέλει να το αντικαταστήσει με τις ελεγχόμενες από τον ίδιο μουσουλμανικές κοινότητες της Ευρώπης.

Με βάση αυτούς τους δύο άξονες ο Ερντογάν προβαίνει σε επιθετικές δηλώσεις εναντίον της Ευρώπης και σε ρητορική μίσους, που οπλίζει το χέρι του κάθε τζιχαντιστή, που θεωρεί ότι πρέπει να πάρει εκδίκηση «από τους άπιστους»…

Υστερόγραφο: Αν υπήρχε Εισαγγελέας Εθνικής Ασφάλειας, θα είχε ήδη μπαγλαρώσει τον εθνικό μας μηνυτή, αυτόκλητου προστάτη των μουσουλμάνων, και θα είχε ελέγξει με μεγάλη προσοχή αν διαθέτει ΜΚΟ, περίεργες χρηματοδοτήσεις και επαφές χρόνια με πρεσβείες, ξένα κράτη και υπηρεσίες.

Δημοσιεύεται στην εφημερίδα δημοκρατία και το pontos-news

Στο εδώλιο της Χάγης ο Θάτσι

Από
anixneuseis
-
1

Ο πρόεδρος του Κοσόβου Χασίμ Θάτσι και άλλοι υψηλόβαθμοι πολιτικοί, πρώην στελέχη του UCK, κατηγορούνται για εγκλήματα πολέμου. Πολιτική κρίση στο Κόσοβο, πιθανές νέες εκλογές.

    
Niederlande Den Haag | Hashim Thaci Präsident Kosovo (Phil Nijhuis/AP/dpa/picture-alliance)

Το Ειδικό Δικαστήριο της Χάγης που ασχολείται με εγκλήματα πολέμου του αποκαλούμενου «Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσόβου» (UCK) στην περίοδο 1998-99 απήγγειλε κατηγορίες εναντίον του Θάτσι. Στη Χάγη καλούνται επίσης να λογοδοτήσουν ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος του Κοσόβου (PDK) Κάντρι Βέσελι, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Γιάκουπ Κρασνίκι, καθώς και ο Ρετζέπ Σελίμι, επικεφαλής της Κ.Ο. του κινήματος Vetëvendosje (Αυτοδιάθεση), της μεγαλύτερης πολιτικής δύναμης στο Κοινοβούλιο του Κοσόβου.

Και οι τέσσερις ήταν υψηλόβαθμα στελέχη του UCK, που είχε κηρύξει ένοπλο αγώνα εναντίον των Σέρβων με στόχο την ανεξαρτησία του Κοσόβου στα τέλη της δεκαετίας του ‘90. Σήμερα κατηγορούνται ότι διέπραξαν οι ίδιοι ή έδωσαν εντολή για εγκλήματα πολέμου και συγκεκριμένα για δολοφονίες, βασανισμούς και απάνθρωπη μεταχείριση κρατουμένων. Μετά την απαγγελία των κατηγοριών ο Θάτσι παραιτήθηκε από το αξίωμά του, λέγοντας ότι δεν θέλει να εμφανιστεί στο ειδικό δικαστήριο της Χάγης ως πρόεδρος και επιθυμεί να προστατεύσει «την ακεραιότητα του Κοσόβου». Δήλωσε ότι θα συνεργαστεί με τη δικαιοσύνη, προσήλθε οικειοθελώς στην έδρα της ευρωπαϊκής αποστολής EULEX στην Πρίστινα και έχει ήδη αφιχθεί στη Χάγη.

Πιέσεις της διεθνούς κοινότητας

O εισαγγελέας του Ειδικού Δικαστηρίου για το Κόσοβο Τζακ ΣμιθO εισαγγελέας του Ειδικού Δικαστηρίου για το Κόσοβο Τζακ Σμιθ

Τον Ιούνιο ο εισαγγελέας του Ειδικού Δικαστηρίου για το Κόσοβο, Τζακ Σμιθ, είχε ανακοινώσει ότι οι τέσσερις Κοσοβάροι πολιτικοί κατηγορούνται για εμπλοκή σε περίπου εκατό δολοφονίες. Οι ίδιοι αρνούνται τις κατηγορίες. Το Δικαστήριο είχε συσταθεί το 2016, μετά από πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και τυπικά αποτελεί μέρος της δικαστικής εξουσίας στο Κόσοβο, αλλά στελεχώνεται αποκλειστικά με ανεξάρτητους δικαστικούς λειτουργούς και εισαγγελείς. Αποστολή τους είναι να διερευνήσουν τις καταγγελίες για εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, βασανισμούς και διώξεις που έγιναν στο Κόσοβο στη χρονική περίοδο από τις αρχές Ιανουαρίου του 1998 μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου του 2000.

Ο ίδιος ο Θάτσι είχε ζητήσει από το Κοινοβούλιο του Κοσόβου να συναινέσει στη σύσταση του Δικαστηρίου, υποκύπτοντας στις πιέσεις του διεθνούς παράγοντα. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον κατηγορούν ότι εξυπηρετεί προσωπικές στρατηγικές, ενώ στην πραγματικότητα ουδόλως ενδιαφέρεται για τη διαλεύκανση εγκλημάτων πολέμου που διέπραξαν τα μέλη του UCK. Από την πλευρά του ο άλλοτε επικεφαλής της αντιπολίτευσης Άλμπιν Κούρτι εκφράζει αντιρρήσεις γιατί, όπως λέει, το Ειδικό Δικαστήριο δηλώνει αρμόδιο μόνο για εγκλήματα του UCK, όχι για εκείνα του σερβικού στρατού ή των μυστικών υπηρεσιών με θύματα Αλβανούς του Κοσόβου. Υπενθυμίζεται πάντως ότι αυτά τα εγκλήματα- ή τουλάχιστον κάποια από αυτά- απασχόλησαν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) που είχε επίσης συσταθεί στη Χάγη. Στη διάρκεια του πολέμου στο Κόσοβο έχασαν τη ζωή τους πάνω από 13.000 άνθρωποι, οι περισσότεροι από σερβικά πυρά.

Κατηγορίες για εμπόριο οργάνων

Μαχητές των δυνάμεων του UCK (2000)Μαχητές των δυνάμεων του UCK (2000)

Βασικό κίνητρο για τη σύσταση του Ειδικού Δικαστηρίου για το Κόσοβο ήταν η περίφημη «έκθεση Μάρτι» στο Συμβούλιο της Ευρώπης το 2010. Στην έκθεση αυτή ο Ελβετός εισαγγελέας Ντικ Μάρτι ισχυρίζεται ότι ο Θάτσι, ο Βέσελι και άλλα ηγετικά στελέχη του UCK είχαν εμπλακεί μεταξύ άλλων σε εμπόριο οργάνων με θύματα Σέρβους, Ρομά, αλλά και Αλβανούς. Κατά τον Μάρτι ο ίδιος ο Θάτσι είχε υποκινήσει τη δολοφονία αιχμαλώτων πολέμου με στόχο την πώληση των οργάνων τους. Από την πλευρά του ο Θάτσι απορρίπτει μετά βδελυγμίας τις κατηγορίες, ενώ μέχρι στιγμής δεν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες ούτε σε κανέναν άλλον. Δεν έχει ολοκληρωθεί ωστόσο η σχετική έρευνα, στην οποία καταθέτουν συνολικά περίπου 200 άτομα. Αυτό σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να απαγγελθούν κατηγορίες και γι αυτή την υπόθεση.

Την εποχή εκείνη ο Χασίμ Θάτσι- 52 ετών σήμερα- ήταν ο πολιτικός ηγέτης του UCK. Αργότερα διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών, πρωθυπουργός και τελικά πρόεδρος του νεότερου κράτους της Ευρώπης. Από το 2005 στήριξε τον διάλογο με τη Σερβία και το 2013, μαζί με τον τότε πρωθυπουργό της Σερβίας Ίβιτσα Ντάτσιτς, υπέγραψε τη συμφωνία των Βρυξελλών για την εξομάλυνση των διμερών σχέσεων. Μέχρι στιγμής ωστόσο πολλά από τα συμπεφωνημένα δεν έχουν υλοποιηθεί. Ενώ όμως ο Θάτσι προσπαθούσε να διαπρέψει σε ρόλο ειρηνοποιού, οι κατηγορίες του Ντικ Μάρτι παρέμεναν μετέωρες ως «δαμόκλειος σπάθη». Πολιτικοί αντίπαλοι του Θάτσι τον κατηγορούσαν ότι θυσιάζει τα πολιτικά συμφέροντα της χώρας του, προκειμένου να επιτύχει με παρασκηνιακές κινήσεις την απαλλαγή του από τις όποιες κατηγορίες. Τελικά ο Θάτσι δεν θα αποφύγει τη λογοδοσία στη Χάγη.

Η επεξεργασία ενός δύσκολου παρελθόντος

H αποχώρηση Θάτσι προκαλεί πολιτική κρίση στο ΚόσοβοH αποχώρηση Θάτσι προκαλεί πολιτική κρίση στο Κόσοβο

Η περίπτωση Θάτσι είναι χαρακτηριστική για τις δυσκολίες των Κοσοβάρων να αντιμετωπίσουν με ειλικρίνεια τo δικό τους πρόσφατο παρελθόν. Η επίσημη γραμμή είναι πως ο UCK έκανε έναν θεμιτό και καθαρό πόλεμο απέναντι στους Σέρβους που καταπίεζαν τους Κοσοβάρους και εγκλήματα πολέμου δεν έγιναν, παρά μόνο σε ελάχιστες μεμονωμένες περιπτώσεις και πάντως όχι κατ’ εντολή του UCK. Όποιος τολμήσει να ανακινήσει το θέμα αντιμετωπίζεται ως προδότης, όπως απέδειξε η περίπτωση του πολιτικού επιστήμονα Σκελζέν Γκάσι τον Απρίλιο. Σε συνέντευξή του ο Γκάσι μίλησε για «εμπλοκή» κάποιων ηγετών του UCK σε εγκλήματα πολέμου και το αποτέλεσμα ήταν να δεχθεί απειλές για τη ζωή του, ενώ ο τότε πρωθυπουργός Άλμπιν Κούρτι τον απομάκρυνε από το επιτελείο του, όπου εργαζόταν ως σύμβουλος. Από την άλλη πλευρά, πρωτεργάτες του UCK που έχουν καταδικασθεί για εγκλήματα πολέμου συχνά αντιμετωπίζονται ως εθνικοί ήρωες και προωθούνται σε σημαντικές θέσεις του κρατικού μηχανισμού.

Αλλά και η Σερβία, με τη δική της αποσιώπηση εγκλημάτων πολέμου, συμβάλλει στην απόκρυψη του παρελθόντος. Μόλις πρόσφατα ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και νυν πρόεδρος της Βουλής στη Σερβία, Ίβιτσα Ντάτσιτς, προειδοποιούσε ότι όποιος Σέρβος βοηθήσει στην εξιχνίαση εγκλημάτων πολέμου με θύματα Αλβανούς και στον εντοπισμό ομαδικών τάφων, θα αντιμετωπιστεί ως προδότης και θα τιμωρηθεί. Με όλα αυτά τα δεδομένα, μάλλον απρόθυμα θα συνεργαστεί η πολιτική ηγεσία του Κοσόβου στη διαλεύκανση των επίμαχων υποθέσεων.

Στο μεταξύ, η αποχώρηση του Θάτσι προκαλεί βαθιά πολιτική κρίση στο Κόσοβο. Την προεδρία αναλαμβάνει προσωρινά η σημερινή πρόεδρος της Βουλής Βιόσα Οσμάνι και το Κοινοβούλιο καλείται να αναδείξει νέο πρόεδρο μέσα σε έξι μήνες. Το πρόβλημα είναι ότι παραμένουν ασαφείς οι συσχετισμοί δυνάμεων στο Κοινοβούλιο, καθώς η σημερινή κυβέρνηση διαθέτει ισχνή πλειοψηφία. Πιθανή εξέλιξη θεωρείται από πολλούς η προκήρυξη νέων εκλογών.

Μπάρι Τσάνι, Κένο Βέρσεκ

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Η Τουρκία επιδιώκει να ελέγξει και την λιβυκή ροή μεταναστών δια της εκπαίδευσης της λιβυκής ακτοφυλακής

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Τα πληκτρολόγια αμέτρητων αρθρογράφων και ειδικών επί των μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών έχουν πάρει φωτιά εδώ και καιρό αναφορικά με την εργαλειοποίησή τους από την Τουρκία η οποία είναι από τους κύριους παραγωγούς, αν όχι ο κυριότερος σήμερα, των προσφύγων και μεταναστών, στο Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ αλλά και στην ίδια την επικράτειά της,  καταδιώκοντας τους αντιφρονούντες της. Αρκεί να δούμε τη χθεσινή είδηση του www.ilialive.gr  : σε αλιευτικό σκάφος που κατέπλευσε το απόγευμα της Τρίτης 4-11-2020  στο Κατάκολο, επέβαιναν 65 επιβάτες εκ των οποίων αρκετοί Τούρκοι και Κούρδοι με προορισμό την Ιταλία. Άτομα που διώκονται από το καθεστώς του Ερντογάν, Τούρκοι αστυνομικοί που αυτομόλησαν, Κούρδοι του PKK, πανεπιστημιακοί, ένας βουλευτής και ένας δημοσιογράφος. Σχεδόν οι μισοί επιβάτες, αποτελούν στόχους της κυβέρνησης της γείτονος.

Κι αφού η Τουρκία εκβιάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, ελέγχοντας τις μεταναστευτικές-προσφυγικές ροές που λαμβάνουν χώρα, μέσω Ελλάδας, στην Ανατολική Μεσόγειο, και της έχει δημιουργήσει έναν άκρως δυναμικό και συναλλαγματοφόρο οικονομικό κλάδο των Διακινητών, σκεφτείτε τι θα συμβεί, αν βάλει πόδι και στη διακίνηση μεταναστών-προσφύγων από τις λιβυκές ακτές προς Ιταλία, Μάλτα, γιατί όχι και προς Κρήτη για να μας πολεμήσει ακόμα σκληρότερα. Αυτό λοιπόν διεκδικεί σήμερα η Τουρκία, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Jean–Pierre Stroobants που δημοσιεύθηκε στις 29-10-2020 στον ηλεκτρονικό Le Monde με τίτλο : «Η Τουρκία επιδιώκει να πάρει την εκπαίδευση της λιβυκής ακτοφυλακής» (La Turquie cherche à assurer la formation des gardes-côtes libyens). Δηλαδή να διδάξει στους Λίβυους πώς να διευκολύνουν με το γάντι και επί χρήμασι τους μετανάστες και πρόσφυγες της υποσαχάριας Αφρικής να φτάνουν στην Ιταλία, την Μάλτα και την Κρήτη.

Κι έτσι η Τουρκία θα μπορούσε να βρει ένα νέο μέσο για να ντροπιάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και, ταυτόχρονα, να διαδραματίσει έναν αυξημένο ρόλο σε αυτήν τη στενή γειτονιά, όπου, από τη Συρία έως την Κύπρο και τη Λιβύη, σκοπεύει να αφήσει το αποτύμωμά της. Το τελευταίο λοιπόν επεισόδιο είναι η τουρκική απόπειρα να αναλάβει τον έλεγχο της επαγγελματικής εκπαίδευσης και εξάσκησης της ακτοφυλακής της Λιβύης, που το καθήκον της θεωρητικά είναι να  παρεμποδίζει τη ροή μεταναστών προς την Ευρώπη.

Αυτή η εκπαίδευση ήταν, μέχρι τώρα, ένα ουσιαστικό στοιχείο της μεταναστευτικής πολιτικής που καθορίστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2016, παράλληλα με τη συμφωνία που υπεγράφη με την Άγκυρα για τη φροντίδα των μεταναστών και των προσφύγων – με την υπόσχεση καταβολής 6 δισεκατομμυρίων ευρώ σε ανθρωπιστικές οργανώσεις. Εδώ και μια εβδομάδα, μηνύματα προερχόμενα από το τουρκικό υπουργείο Άμυνας βεβαιώνουν ότι στο εξής παρέχεται εκπαίδευση στους στρατιώτες του ναυτικού της Λιβύης. Λέγεται ότι είναι αποτέλεσμα της συμφωνίας μεταξύ της Άγκυρας και της κυβέρνησης εθνικής συμφωνίας (GAN) του Φάρατζ, που υποστηρίζεται από το τουρκικό καθεστώς.

Το νέο παραμένει ανεπιβεβαίωτο. Μόνο λίγες φωτογραφίες έχουν κυκλοφορήσει από την έναρξη αυτής της επιχείρησης και δεν επιβεβαιώνεται επισήμως στις Βρυξέλλες, όπου η αμηχανία είναι εμφανής, αναφέρει ο Jean–Pierre Stroobants. Η ευρωπαϊκή εκπαίδευση πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά από τη στρατιωτική επιχείρηση «Sophia» – ή Eunavfor Med – η οποία, από τον Μάιο του 2015 έως τον Μάρτιο του 2020, είχε ως στόχο να επαναπροωθεί τους μετανάστες που προσπαθούν να φτάσουν στο ευρωπαϊκό έδαφος. Η επιχείρηση «Irini» την διαδέχθηκε, με την κύρια αποστολή να επιβάλει το εμπάργκο όπλων στη Λιβύη, αλλά και να καταπολεμήσει τα δίκτυα διακίνησης μεταναστών.

Ένας νέος μοχλός για τον Ερντογάν

Δρομολογημένη με μεγάλη δυσκολία, με πολύ περιορισμένους πόρους, η «Irini» όφειλε επίσης να ξαναρχίσει την εκπαίδευση των ακτοφυλάκων της Λιβύης. Υπό την προϋπόθεση, ωστόσο, ότι έχουμε τη συμφωνία της κυβέρνησης της Τρίπολης. Η τελευταία αρνήθηκε, επικαλούμενη, σύμφωνα με την Επιτροπή των Βρυξελλών, «ζητήματα υλικοτεχνικής και επιχειρησιακής φύσης».

Ο ενημερωτικός ιστότοπος Bruxelles2, που ειδικεύεται σε θέματα ασφαλείας, σημείωσε εν πάση περιπτώσει, στις 25 Οκτωβρίου 2020, ότι η συνεργασία μεταξύ των ακτοφυλακών της Λιβύης και των Ευρωπαίων είχε ανασταλεί «σχεδόν ταυτόχρονα», με την υπογραφή των συμφωνιών σε θαλάσσιο επίπεδο μεταξύ Τρίπολης και Τουρκίας. Δηλαδή μόλις υπογράφηκε τη καταπάτηση των ελληνικών θαλάσσιων δικαιωμάτων από τους εν λόγω Καταπατητές.

Αυτή η τουρκολυβική απάτη θα εξασφάλιζε έτσι έναν νέο μοχλό εκβιασμού : ελέγχοντας τις λιβυκές ακτοφυλακές, θα μπορούσε να παίξει με τις μεταναστευτικές ροές και στην κεντρική Μεσόγειο και για άλλη μια φορά να ντροπιάσει τους Ευρωπαίους, που βρίσκονται πάντα στο έλεος του Ερντογάν. Τον Φεβρουάριο του 2020, δυσαρεστημένος και πρόθυμος να διαπραγματευτεί εκ νέου τη συμφωνία του με την ΕΕ, άνοιξε τα σύνορα της Τουρκίας, προωθώντας περίπου 20.000 αιτούντων άσυλο στα ελληνικά σύνορα.

«Συνεχίζονται οι συζητήσεις με την κυβέρνηση στην Τρίπολη για να διασφαλιστεί η επανέναρξη της εκπαίδευσης των ακτοφυλάκων», διαβεβαιώνει την εφημερίδα Le Monde μια διπλωματική πηγή. Τούτο αποτελεί προτεραιότητα για την Ένωση και τα κράτη μέλη της. Το σχόλιο είναι επίσης αόριστο για την Επιτροπή: «Η Ένωση γενικά δεν σχολιάζει αιτήματα από τις αρχές της Λιβύης για βοήθεια στην εκπαίδευση άλλων μερών. Όσον αφορά την εκπαίδευση στο πλαίσιο της «Irini», η επιχείρηση βρίσκεται σε επαφή με τους ομολόγους της στην ακτοφυλακή και το ναυτικό της Λιβύης για να συζητήσουν πώς να προωθήσουν αυτό το ζήτημα».

Η Τουρκία διαφωνεί με την κατάπαυση του εμφυλίου

Η ΕΕ, αρχικά επιθυμούσα να ενισχύσει την ικανότητα του ναυτικού της Λιβύης, χρηματοδότησε την εκπαίδευση και την επισκευή δύο πλοίων της. Έχει ξοδέψει 57,2 εκατομμύρια ευρώ μέχρι τώρα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επίσης ξοδέψει πολύ χρόνο και ενέργεια, για αρκετά χρόνια, για να αποδείξει την υποστήριξή της στις αρχές της Τρίπολης.

Οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες πάντα προσπαθούσαν, προφανώς μάταια, να αντισταθμίσουν την επιρροή της Τουρκίας. Η τελευταία υπέγραψε με τον Σάρατζ, το 2019, το τουρκολυβικό Σύμφωνο θαλάσσιας οριοθέτησης για να διεκδικήσει μια υφαλοκρηπίδα στην ανατολική Μεσόγειο. Η υποστήριξη της Άγκυρας και των Σύριων φιλότουρκων πολεμιστών, που είχε στρατολογήσει, επέτρεψε στην κυβέρνηση της Τρίπολης να επιβάλει στρατιωτική ήττα στον Χαφτάρ την άνοιξη του 2019.

Πέρα από την υπόθεση της λιβυκής Ακτοφυλακής, είναι η επιχειρούμενη περιθωριοποίηση της ΕΕ, προς όφελος της Άγκυρας, που πρέπει τώρα να ανησυχεί τη διπλωματία των 27. Στις Βρυξέλλες, ένας εμπειρογνώμονας από την υπηρεσία εξωτερικής δράσης της ΕΕ επισημαίνει ότι η «πλήρης και μόνιμη» συμφωνία κατάπαυσης του πυρός που υπεγράφη την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2020 μεταξύ των αντιπάλων στρατοπέδων της Λιβύης προκάλεσε τη διαφωνία του  Ερντογάν, ο οποίος θεώρησε ότι στερείται «αξιοπιστίας» και αμφισβήτησε την αποτελεσματικότητα της κατάπαυσης των μαχών. Ο ίδιος διπλωμάτης σημείωσε επίσης την υποστήριξη της Τρίπολης προς τον Τούρκο πρόεδρο στην πρόσφατη διαμάχη του με τον Μακρόν. «Τούτο είναι ένα ανησυχητικό σημάδι της αυξανόμενης επιρροής του Ερντογάν», προσέθεσε.

Συμπέρασμα

Εφόσον η εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού-προσφυγικού από τον Ερντογάν στην ανατολική Μεσόγειο εξακολουθεί να λειτουργεί προς όφελός του (οικονομικά, γεωπολιτικά, ισλαμιστικά), γιατί να μην επιχειρήσει να την εφαρμόσει και στην κεντρική Μεσόγειο ; Εκπαιδεύοντας και εξασκώντας τους Λίβυους ακτοφύλακες στη λαθραία προώθηση προς την Ευρώπη (και Κρήτη) των ατελείωτων μεταναστών από την υποσαχάρια Αφρική. Ο,τι γίνεται δηλαδή από τα τουρκικά παράλια και από τον Έβρο.

Ας ανοίξει τα μάτια της η κυβέρνηση της χώρας μας κι ας κινητοποιήσει τα αρμόδια κοινοτικά όργανα των Βρυξελλών ενάντια σε αυτήν την θλιβερή τροπή που φαίνεται να παίρνουν τα πράγματα. Διαφορετικά, ας ετοιμάζει νέα κέντρα κράτησης στην Κρήτη από τώρα.

 

Ποια θα είναι η εξωτερική Πολιτική του Μπάιντεν;

Από
anixneuseis
-
0

του John Kiriakou* 5

Τζο Μπάιντεν, προεδρικός υποψήφιος, στο Henderson, Νεβάδα, Φεβρουάριος 2020 (Gage Skidmore, Wikimedia Commons)

Πολλοί από εμάς έχουμε ξεκινήσει την αντίστροφη μέτρηση για την απομάκρυνση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ από το γραφείο του, από την Ουάσιγκτον, από τη ζωή μας και από τον καθημερινό κύκλο επικαιρότητας. Με το θάνατο της επικεφαλής του Ανώτατου Δικαστηρίου Ρουθ Μπάντερ Γκίνσμπεργκ, είναι ακόμη πιο επείγον να αντικατασταθεί ο Ντόναλντ Τραμπ. Αλλά τι θα πετυχαίναμε με  «Πρόεδρο» τον Τζό Μπάιντεν; Με τι θα μοιάζει η εξωτερική πολιτική του Τζο Μπάιντεν;

Νωρίτερα αυτό το μήνα, μια ομάδα πρώην Γερουσιαστών και Ρεπουμπλικανών μελών του Κογκρέσου ενέκρινε την υποψηφιότητα του Τζο Μπάιντεν για πρόεδρο, λέγοντας ότι ήταν καλύτερα καταρτισμένος από τον Τραμπ για να ηγηθεί της χώρας. Την ίδια στιγμή, μια μεγάλη ομάδα επαγγελματιών των πληροφοριών και της εξωτερικής πολιτικής, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν εργαστεί για Ρεπουμπλικάνους προέδρους, υποστήριξαν επίσης τον πρώην αντιπρόεδρο. Αυτό ακούγεται πολύ περίεργο. Αλλά ας εξετάσουμε τι ακριβώς σημαίνει. Αυτό σημαίνει ότι πιστεύουν πως ο Μπάιντεν θα ακολουθήσει μια επεμβατική, νεοφιλελεύθερη και φιλοπόλεμη εξωτερική πολιτική.

Τζον Νεγκρεπόντε

Τζον Νεγκρεπόντε (κέντρο) σε στρατόπεδο στην Ονδούρα τον Απρίλιο του 1984 (Alisjuli, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons)

 

 

 

 

Ο πρώην πρέσβης Τζον Νεγκροπόντε είναι ένας από τους επαγγελματίες των πληροφοριών που υποστήριξαν τον Μπάιντεν. Ο Nεγκροπόντε είναι ο Darth Vader [χαρακτήρας του Πολέμου των Αστρων] της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής του τελευταίου μισού αιώνα.

Ο Nεγκροπόντε υπηρέτησε ως Πρέσβης στην Ονδούρα κατά τη διάρκεια της υπόθεσης Ιράν-Κόντρα, μέσω του οποίου τα μυστικά κονδύλια της CIA έφταναν στους αντάρτες των Κόντρα, πρεσβευτής στο Μεξικό όταν τα καρτέλ ναρκωτικών εδραίωσαν την εξουσία τους ενάντια σε μια διεφθαρμένη κυβέρνηση, πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ήθελαν να κηρύξουν πόλεμο με βάση μια καταφανώς ψεύτικη ιστορία για τα ιρακινά όπλα μαζικής καταστροφής, πρέσβης στο Ιράκ κατά τη διάρκεια της αμερικανικής κατοχής αυτής της χώρας και διευθυντής εθνικών μυστικών υπηρεσιών κατά την εφαρμογή του προγράμματος βασανιστηρίων του Προέδρου Τζορτζ Μπους

Κανείς δεν κατηγόρησε ποτέ τον Nεγκροπόντε ότι είναι προοδευτικός με οποιαδήποτε έννοια της λέξης. Αγαπά τον πόλεμο και έχει δείξει πόσο χαρούμενος είναι να τον κηρύξει με όλη του την καρδιά. Και με χαρά και πολύ δημόσια υποστήριξε τον Μπάιντεν.

Ο Nεγκροπόντε είπε πρόσφατα στο Daily Beast τι βρισκόταν πίσω από την υποστήριξή του. Η συνέντευξη λέει τόσα πολλά για τον Μπάιντεν όσο και για τον Νεγκροπόντε. Αρχικά, ο Νεγκροπόντε είπε: “Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον Τραμπ και δεν είμαι σίγουρος ότι η χώρα μπορεί να αντέξει τέσσερα ακόμη χρόνια με έναν άντρα που έχει δείξει τόσο περιφρόνηση για το αξίωμα”. Συμφωνώ μαζί του. Αυτό ισχύει όμως για όλους σχεδόν τους Δημοκρατικούς. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι κακός. Αλλά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.

Ηλεκτρονική παρακολούθηση χωρίς ένταλμα

Ο Nεγκροπόντε επεσήμανε στη συνέντευξη ότι με τα χρόνια είχε διαφωνήσει με τον Μπάιντεν για σημαντικά (απροσδιόριστα) ζητήματα, αλλά ότι ο Μπάιντεν ήταν «έμπειρος πολιτικός», «μετριοπαθής» και «γνωστικός Κύριος». Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, για παράδειγμα, είπε ότι τάσσεται υπέρ της χωρίς δικαστική απόφαση παρακολούθησης των Αμερικανών πολιτών.

Ο Τζον Νεγκρεπόντε (δεξιά) όταν ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ εμφανίζει ένα φιαλίδιο άνθρακα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 5 Φεβρ. 2003. Aριστερά ο πρώην διευθυντής της CIA Τζορτζ Τένετ. (Wikimedia Commons)

Ωστόσο, η δήλωση ήταν ελλιπής. Ο Μπάιντεν υποστήριξε επίσης τη χωρίς δικαστική απόφαση παρακολούθηση των τηλεφωνικών κλήσεων, ψήφισε την Patriot Act όταν ήταν γερουσιαστής το 2001, ψήφισε επανειλημμένα για τις μεταγενέστερες επανεξουσιοδοτήσεις του και στη συνέχεια αντιτάχθηκε στην αποδυνάμωση του μέτρου όταν ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ομπάμα.

Υπάρχουν άλλοι λόγοι για τους οποίους ο Nεγκροπόντε και μια ομάδα πρώην Ρεπουμπλικανών αξιωματούχων των πληροφοριών και της εξωτερικής πολιτικής συνασπίστηκαν με τον Μπάιντεν.

Ο πρώην αντιπρόεδρος αντιτίθεται στην απόσυρση στρατευμάτων από την Ευρώπη, λέγοντας ότι ένα τέτοιο μέτρο θα ενθάρρυνε τους Ρώσους, παράδειγμα. Υποστηρίζει μια πιο ενεργή στρατιωτική πολιτική κατά της Κίνας στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Υποστηρίζει την επέκταση της πολιτικής του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα για τη διατήρηση στρατιωτικών βάσεων σε περισσότερες από 100 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των προχωρημένων επιχειρησιακών βάσεων στην Αφρική.

Πολύ συγκεκριμένα και κυριολεκτικά, το τελευταίο πράγμα που θα έκανα είναι να παροτρύνω οποιονδήποτε να ψηφίσει Ντόναλντ Τραμπ. Ο Πρόεδρος υπήρξε καταστροφή με κάθε έννοια της λέξης, σε θέματα εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής. Η χώρα δεν μπορεί να αντέξει τέσσερα ακόμη χρόνια από την προεδρία του Tραμπ. Αλλά ο Μπάιντεν δεν είναι πανάκεια. Είναι κεντροδεξιός αντικαταστάτης. Ο Nεγκροπόντε το επιβεβαίωσε.

Εάν πιστεύετε ότι τα πράγματα στην εξωτερική πολιτική θα αλλάξουν υπό την προεδρία του Μπάιντεν, απατάστε. Θα είναι η ίδια παλιά επεκτατική και στρατιωτική πολιτική που είχαμε με τον Μπιλ Κλίντον και τον Μπαράκ Ομπάμα. Επομένως, μπείτε στο θάλαμο ψηφοφορίας με τα μάτια σας ορθάνοιχτα.

*Ο Τζον Κυριακού είναι Ελληνοαμερικανός πρώην πράκτορας της CIA για θέματα τρομοκρατίας και πρώην ανώτερος ερευνητής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας. Ηταν ο έκτος από αυτούς που κατηγορήθηκαν από την κυβέρνηση Ομπάμα βάσει του νόμου κατασκοπείας. Πέρασε 23 μήνες στη φυλακή επειδή αντιτάχτηκε στο πρόγραμμα βασανιστηρίων της κυβέρνησης Μπους.

Πηγή: Consortium News, John Kiriakou , 06-10-2020

 

Το Βερολίνο επικρίνει εμμέσως πλην σαφώς τον Τραμπ

Από
anixneuseis
-
0

Στάση αναμονής τηρεί το Βερολίνο ενόψει του τελικού αποτελέσματος των εκλογών. Όσο περνά η ώρα όλο και περισσότεροι γερμανοί πολιτικοί ασκούν κριτική στον Τραμπ, καλώντας τον να αποδεχθεί το εκλογικό αποτέλεσμα.

    
Deutschland | Skyline Berlin | Nikolaiviertel mit Fernsehturm (picture-alliance/R. Schlesinger)

Όσο συνεχίζεται η καταμέτρηση ψήφων τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες του υποψηφίου του Δημοκρατικών Τζο Μπάιντεν να συγκεντρώσει τους απαιτούμενους 270 εκλέκτορες στο Κολλέγιο Εκλεκτόρων για να εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ, εκτιμούν  τα περισσότερα πρακτορεία ειδήσεων. Παρά το γεγονός ότι σχεδόν όλα τα γερμανικά κόμματα, με εξαίρεση την Εναλλακτική για τη Γερμανία, δεν κρύβουν ότι θα επιθυμούσαν μια αλλαγή σκυτάλης στο ΛευκόΟίκο, οι κορυφαίοι γερμανοί πολιτικοί τηρούν στάση αναμονής περιμένοντας το τελικό αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών. Παράλληλα ωστόσο στέλνουν ξεκάθαρα μηνύματα στην Ουάσιγκτον με αποδέκτη τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ενδεικτικές οι σύντομες δηλώσεις του αντικαγκελαρίου και υπουργού Οικονομικών Όλαφ Σολτς, ο οποίος τόνισε μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα της δημόσιας τηλεόρασης ARD: «Θα πρέπει τώρα να γίνει η καταμέτρηση των ψήφων βάσει μιας διαδικασίας που έχει οριστεί εκ των προτέρων. Η αποδοχή του εκλογικού αποτελέσματος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Δημοκρατίας. Αυτό ισχύει και για τον πρόεδρο των ΗΠΑ»

«Ιστορικό ρεκόρ προσέλευσης στις κάλπες, αλλά και πόλωσης»

Αποκατάσταση εμπιστοσύνης στο εκλογικό αποτέλεσμα, ζητά ο Χάικο ΜάαςΑποκατάσταση εμπιστοσύνης στο εκλογικό αποτέλεσμα, ζητά ο Χάικο Μάας

Από τη πλευρά του ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας δήλωσε: «Η προσέλευση των αμερικανών ψηφοφόρων στις κάλπες κατέρριψε νέο ιστορικό ρεκόρ. Το ίδιο συνέβη ωστόσο και με την πόλωση. Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό όλοι οι πολιτικοί με άμεση πρόσβαση στους ψηφοφόρους να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη στην εκλογική διαδικασία και το εκλογικό αποτέλεσμα». Αναφερόμενος στην αντιπαράθεση Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών ενώπιον της αμερικανικής δικαιοσύνης αναφορικά με τη καταμέτρηση των επιστολικών ψήφων, ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών σημείωσε: «Οι αμερικανικοί θεσμοί και η διάκριση εξουσιών έχουν αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν ότι είναι σε θέση να λειτουργούν ακόμα και υπό δύσκολες συνθήκες, αλλά και να αποσαφηνίζουν ζητήματα αναφορικά με τις δημοκρατικές αρχές».

Ο χριστιανοδημοκράτης υπουργός Οικονομίας Πέτερ Αλτμαϊερ θεωρεί δεδομένο ότι η αβεβαιότητα για την έκβαση των αμερικανικών εκλογών θα διαρκέσει ώρες ή ακόμα και μέρες: «Νομίζω ότι θα ξέρουμε ποίος είναι ο νικητής μόνο όταν ολοκληρωθεί η καταμέτρηση όλων των ψήφων, σημείωσε μετά από επαφές του με εκπροσώπους του Συνδέσμου Γερμανικής Βιομηχανίας και της συνδικαλιστικής οργάνωσης IG Metall με θέμα τα μέτρα καταπολέμησης της πανδημίας και πρόσθεσε ότι «το εκλογικό αποτέλεσμα θα πρέπει να γίνει αποδεκτό από όλους και να μην προκαταλαμβάνεται μονομερώς».

Αντιδημοκρατική συμπεριφορά Τραμπ

Αλτμάιερ: Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν πρέπει να προκαταλαμβάνεται μονομερώςΑλτμάιερ: Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν πρέπει να προκαταλαμβάνεται μονομερώς

Πιο σαφής ήταν στις δηλώσεις της η συμπρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών Σάσκια Έσκεν, η οποία κατηγόρησε ευθέως τον Ντόναλντ Τραμπ για «αντιδημοκρατική συμπεριφορά». Την ίδια στιγμή εκπρόσωποι των Πρασίνων και του κόμματος Η Αριστερά μιλούν για «επίθεση κατά της Δημοκρατίας». Τέλος ο πρόεδρος των Φιλελευθέρων Κρίστιαν Λίντνερ προειδοποίησε το βράδυ για «δραματική διένεξη» μεταξύ των αμερικανικών κομμάτων, η οποία ενδεχομένως να «περιορίσει επικίνδυνα την ευχέρεια πολιτικών κινήσεων και αποφάσεων των ΗΠΑ».

dpa

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Ανάδειξη νέου προέδρου των ΗΠΑ από τη δικαιοσύνη;

Από
anixneuseis
-
0

Όσο περισσότερο κλείνει η ψαλίδα της διαφοράς ψήφων από τον Τζο Μπάιντεν, τόσο περισσότερο ο πρόεδρος Τραμπ κάνει λόγο για εκλογική νοθεία και απειλεί με αγωγές. Θα επαναληφθεί το δικαστικό θρίλερ του 2000;

Για πολλούς μοιάζει σαν να ξυπνά ένας εφιάλτης από το παρελθόν, όταν το 2000 η εκλογική νίκη ανάμεσα στον Τζορτζ Μπους τον νεότερο από τους Ρεπουμπλικανούς και του Αλ Γκορ από τους Δημοκρατικούς εξαρτήθηκε από το αποτέλεσμα στην Πολιτεία της Φλόριντας. Η δικαστική διαμάχη που ακολούθησε και οι συνεχείς καταμετρήσεις ψήφων παρατάθηκαν για ένα μήνα, μέχρις ότου η υπόθεση έφτασε στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο και έδωσε τη νίκη στον Μπους. Το προβάδισμά του ήταν μόλις 537 ψήφοι. Αρκετές για να κερδίσει όλους τους εκλέκτορες στη Φλόριντα και τη θέση στον Λευκό Οίκο.

Εκλογική νοθεία καταγγέλλει ο Τραμπ

Ο γολγοθάς της καταμέτρησηςΟ γολγοθάς της καταμέτρησης

Ο εφιάλτης δείχνει να επιστρέφει. Οι δικηγόροι του προέδρου Τραμπ βρίσκονται σε επαγρύπνηση λόγω της οριακής διαφοράς, όπως διαφαίνεται μεταξύ των δύο υποψηφίων. Κατηγορίες για νοθεία, απειλές με αγωγές και αιτήματα να σταματήσει η καταμέτρηση. Όλα αυτά έγιναν τις πρώτες κιόλας ώρες μετά το κλείσιμο της κάλπης και πριν ολοκληρωθεί η καταμέτρηση. Ο Τραμπ μάλιστα αυτοανακηρύχθηκε νικητής. Αλλά και ο Τζο Μπάιντεν εξωτερίκευσε τη βεβαιότητά του ότι είναι νικητής. Δεν αποκλείεται λοιπόν οι επόμενες εβδομάδες να αναλωθούν σε δικαστικές διαμάχες. Βέβαια τα δικαστήρια δεν μπορούν να αποφανθούν επί της έκβασης των εκλογών, ούτε και το Ανώτατο Δικαστήριο στη Ουάσιγκτον. Οι δικαστικοί λειτουργοί δεν είναι αρμόδιοι να ελέγξουν το αποτέλεσμα, μπορούν όμως να αποφαίνονται για τη νομιμότητα των προθεσμιών, τους κανόνες καταμέτρησης ή την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων. Οι Αμερικανοί είναι δικομανείς, τους αρέσει να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη. Σε ότι αφορά στις εκλογές, όταν ένας υποψήφιος έχει μεγάλο προβάδισμα, δεν μπορεί μια ή δύο αγωγές να το ανατρέψουν.

Λόγω όμως οριακής διαφοράς σε Πολιτείες, όπως το Μίσιγκαν και η Πενσυλβάνια, η κατάσταση θα μπορούσε φέτος να λάβει άλλη τροπή. Σύμφωνα με το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα, ένας υποψήφιος ακόμη και με μια ψήφο διαφορά, μπορεί να εξασφαλίσει τη νίκη σε μια Πολιτεία. Mεσούσης της καταμέτρησης ο πρόεδρος Τραμπ έσπευσε να κάνει λόγο για μαζική νοθεία. «Βρίσκουν ψηφοδέλτια για τον Μπάιντεν παντού, στη Πενσιλβάνια, το Ουινσκόνσιν, το Μίσινγκαν, είναι κακό για τη χώρα μας» έγραψε στο twitter. Πάντως σύμφωνα με εμπειρογνώμονες και σχετικές μελέτες η εκλογική νοθεία είναι σπάνιο φαινόμενο στις ΗΠΑ. Όμως το προεκλογικό του επιτελείο Τραμπ προανήγγειλε δικαστική παραγγελία για νέα καταμέτρηση των ψήφων. Στο Μίσιγκαν κατέθεσε αγωγή για να σταματήσει η καταμέτρηση, όπως και στην Πενσυλβάνια. Οι εκλέκτορες στις τρεις Πολιτείες μαζί ανέρχονται στους 46.

Ο δρόμος των αγωγών

Οι δύο υποψήφιοι χαμογελούν. Ό ένας θα γελάσει τελευταίος, το αργότερο μέχρι τις 20 ΙανουαρίουΟι δύο υποψήφιοι χαμογελούν. Ό ένας θα γελάσει τελευταίος, το αργότερο μέχρι τις 20 Ιανουαρίου

Ο επικεφαλής της πλειοψηφίας των Ρεπουμπλικανών στη Γερουσία, Μιτς Μακ Κόνελ, δήλωσε ότι δεν θεωρεί προβληματικό, εάν ο Τραμπ συνεχίσει τη μάχη των εκλογών στα δικαστήρια. «Σε εκλογές με οριακά αποτελέσματα έχει ξαναγίνει, θα μπορούσε να γίνει κι αυτήν τη φορά» είπε ο έμπιστος του Τραμπ. «Ο δικαστικός δρόμος δείχνει πώς επιλύουμε τις ανασφάλειές μας». Οι Δημοκρατικοί ξεκίνησαν καμπάνια για χορηγίες προκειμένου να καλυφθούν τα δικαστικά έξοδα. Η υποψήφια αντιπρόεδρος του Μπάιντεν Καμάλα Χάρις έγραψε στο twitter ζητώντας οικονομική βοήθεια ότι «μετά τις απειλές Τραμπ προετοιμαζόμαστε για να απαντήσουμε στα χτυπήματα, η δουλειά μας μπορεί να κρατήσει εβδομάδες και ζητάμε τη βοήθειά σας». Καλού κακού και τα δύο κόμματα δέσμευσαν μεγάλο αριθμό δικηγόρων. Ορισμένες αγωγές θα πρέπει να περάσουν από όλες τις βαθμίδες της δικαιοσύνης πριν καταλήξουν στο Ανώτατο Δικαστήριο στη Ουάσιγκτον. Εκεί ο πρόεδρος Τραμπ έχει ένα πλεονέκτημα. Έξι από τους εννέα δικαστές, που διορίζονται εφόρου ζωής, θεωρούνται συντηρητικοί. Τρεις εξ αυτών διορίστηκαν από τον ίδιο τον πρόεδρο. Ορισμένες από τις αγωγές κατατέθηκαν πριν ξεκινήσει η εκλογική διαδικασία και αφορούσαν καθαρά τεχνικά ζητήματα.

Μία από αυτές ήταν για παράδειγμα, εάν η προθεσμία παραλαβής ψηφοδελτίων μπορεί να τροποποιηθεί από ένα δικαστήριο, ή απαιτείται απόφαση του κοινοβουλίου της εν λόγω Πολιτείας. Στην απόφαση των δικαστών δεν διαφάνηκε κάποια πολιτική προτίμηση των ανώτατων δικαστικών λειτουργών. Η νέα δικαστής Έιμι Κόνει Μπάρετ, που διορίστηκε τέλος Οκτωβρίου από τον Τραμπ, προτίμησε να απέχει της ψηφοφορίας. Αλλά σε απόφαση σχετικά με την παραλαβή επιστολικών ψήφων στην Πενσυλβάνια μετά το τέλος της εκλογικής διαδικασίας οι δικαστές αποφάνθηκαν ρητώς να ασχοληθούν με το θέμα μετά τις εκλογές.

Ο Τραμπ ήδη προ των εκλογών υποστήριζε ότι θα τις έχανε μόνο σε περίπτωση μαζικής νοθείας. Άρα απέκλεισε ότι θα παραδεχθεί την ήττα του χωρίς δικαστική διαμάχη. Εάν συμβεί αυτό, το χάσμα από την πόλωση της κοινωνίας θα βαθύνει. Μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου οι Πολιτείες πρέπει να επικυρώσουν το τελικό αποτέλεσμα και να το δηλώσουν στην Ουάσιγκτον. Η προθεσμία ήταν αποφασιστικής σημασίας το 2000 για τον Αλ Γκορ για να παραδεχθεί την ήττα του. Τι θα γίνει όμως εάν συνεχιστεί η διαμάχη και μετά την προθεσμία; Το ανώτατο χρονικό όριο είναι η 20η Ιανουαρίου, την ημέρα που ορκίζεται ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ. Ποιος θα είναι;

Γίργκεν Μπετς/dpa

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Politico: «Και με Μπάιντεν και με Τραμπ, η Ευρώπη είναι η χαμένη»

Από
anixneuseis
-
0


Η ανάλυση του Politico/AΡ
Με τα μάτια στραμμένα στις αμερικανικές εκλογές 2020 βρίσκεται η Ευρώπη, καθώς δεν είναι μυστικό ότι οι περισσότεροι αξιωματούχοι ελπίζουν σε νίκη Μπάιντεν.

Την ίδια ώρα, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι αμερικανικές εκλογές 2020 βρίσκονται σε εξέλιξη, καθώς η «μάχη» Τζο Μπάιντεν και Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζεται σε τέσσερις κρίσιμες πολιτείες. Ο Matthew Karnitsching του Politico με άρθρο του επιχειρεί να εξηγήσει γιατί η «Ευρώπη είναι η χαμένη», είτε κερδίσει ο Μπάιντεν, είτε ο Τραμπ. Το πρόβλημα, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, εντοπίζεται στον διχασμό που επικρατεί στις ΗΠΑ και τους ρόλους που έχει Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων. «Δεν είναι μυστικό ότι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι προσεύχονται να κερδίσει ο Τζο Μπάιντεν την προεδρία. Αυτό μπορεί να γίνει, αλλά όχι με διαφορά. Αυτό μπορεί να καταλήξει να είναι χειρότερο από την εναλλακτική λύση», γράφει.

«Εάν ο Ντόναλντ Τραμπ, ο πρόεδρος που η Ευρώπη αγαπά να μισεί, είχε επικρατήσει σε μεγάλο βαθμό, η ήπειρος θα είχε τουλάχιστον μια σαφή εικόνα σχετικά με τις επιλογές της και θα μπορούσε να προχωρήσει ανάλογα. Αντ ‘αυτού, η Αμερική παραμένει πιο διχασμένη από ποτέ. Αυτό δεν είναι μόνο κακό για τις ΗΠΑ, αλλά θα μετριάσει τις ελπίδες στην Ευρώπη για μια σαφή πορεία προς τα εμπρός στη διατλαντική σχέση. Ναι, οι διατλαντικές σχέσεις αναπόφευκτα θα βελτιωθούν υπό την προεδρία του Μπάιντεν μετά την πικρία των ετών του Τραμπ (πώς δεν θα μπορούσαν;). Ωστόσο, η φιλόδοξη ατζέντα που πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες ήλπιζαν να ακολουθήσουν σε όλα, από την περιβαλλοντική πολιτική έως το εμπόριο έως την άμυνα, φαίνεται ήδη απρόσιτη», αναφέρει χαρακτηριστικά ο αρθρογράφος του Politico.

Ο σημαντικός ρόλος του Κογκρέσου  

Οπως εξηγεί, ο λόγος είναι διττός και σχετίζεται με το πιο κόμμα θα επικρατήσει σε Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου δίνεται μάχη. Ο αρθρογράφος τονίζει ότι «χωρίς πλειοψηφία και στα δύο σώματα του Κογκρέσου, κανένας πρόεδρος δεν μπόρεσε να ακολουθήσει μεγάλο μέρος της νομοθετικής του ατζέντας» και αυτό γιατί οι αποφάσεις αλλάζουν με μια υπογραφή από τον άνθρωπο που έχει την εξουσία.

«Για την Ευρώπη, αυτό καθιστά τις Η.Π.Α. ανεύθυνους εταίρους όταν επιδιώκουν μια φιλόδοξη παγκόσμια ατζέντα», υπογραμμίζει ο αρθρογράφος και φέρνει χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό που έγινε το 2015 σχετικά με την πυρηνική συμφωνία του Ιράν. «Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε τίποτα περισσότερο από την πυρηνική συμφωνία του Ιράν του 2015 για να καταλάβουμε τι διακυβεύεται. Χωρίς δημοκρατική πλειοψηφία στη Γερουσία, ο Ομπάμα αντιμετώπισε επιλογή χωρίς συμφωνία ή έλλειψη πλήρους νομιμότητας μιας συνθήκης βάσει του νόμου των ΗΠΑ. Επέλεξε την τελευταία πορεία, μόνο για να δει τη συμφωνία, την οποία διαπραγματεύτηκαν η Ευρώπη και οι ΗΠΑ με το Ιράν και άλλες παγκόσμιες δυνάμεις για μια περίοδο περισσότερο από μια δεκαετία, να καταρρέει αφότου ο Τραμπ ανέλαβε την εξουσία», σημειώνει, συμπληρώνοντας ότι κάτι παρόμοιο συνέβη και στη συμφωνία για το κλίμα… Χωρίς σφραγίδα του Κογκρέσου, ήταν πολύ πιο εύκολο για τον Τραμπ να αποσυρθεί.

Στη συνέχεια, ο Karnitsching του Politico εξηγεί τι θα σήμαινε μια ευρεία νίκη Μπάιντεν -η οποία δεν διαφαίνεται μέχρι στιγμής. Αυτό το σενάριο, «θα μπορούσε να επιτρέψει στην Ουάσινγκτον και τους Ευρωπαίους συμμάχους της να ακολουθήσουν το είδος της σαρωτικής διατλαντικής ατζέντας που πολλοί πιστεύουν ότι είναι απαραίτητη για την ανανέωση και τον επαναπροσδιορισμό της συμμαχίας, ειδικά ενόψει της αυξανόμενης πρόκλησης που θέτει η Κίνα»

«Δεν ήταν γραφτό», γράφει χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι και αν στην Γερμανία υπάρχει ενδιαφέρον αναζωογόνησης των σχέσεων, μια προσπάθεια δεν θα άξιζε τον κόπο εάν δεν υπάρχει στήριξη του Κογκρέσου στον επόμενο πρόεδρο.

Προβληματίζεται η Ευρώπη για την πολιτική Μπάιντεν
«Στο πίσω μέρος του μυαλού της Ευρώπης θα είναι επίσης το ερώτημα τι θα συμβεί τέσσερα χρόνια από τώρα, ακόμα κι αν ο Μπάιντεν κερδίσει αυτή τη φορά. Δεδομένης της ηλικίας του, ο Μπάιντεν θα μπορούσε κάλλιστα να επιλέξει να είναι πρόεδρος μιας θητείας. Αν επρόκειτο να τον διαδεχθει ένας Ρεπουμπλικανός σύμφωνα με τον Ντόναλντ Τραμπ – μια ξεχωριστή πιθανότητα δεδομένου του τρέχοντος πολιτικού κλίματος της Αμερικής – γιατί να ασχοληθεί με τις διαπραγματεύσεις που θα μπορούσαν να εξατμιστούν μόλις βγει;», διερωτάται ο αρθρογράφος.

«Η απάντηση μπορεί να είναι ότι η Ευρώπη δεν έχει καλύτερες επιλογές, ειδικά όσον αφορά την ασφάλεια. Αντιμέτωπη με μια ολοένα και πιο πολεμική Ρωσία, η Ευρώπη χρειάζεται την ομπρέλα ασφαλείας της Αμερικής περισσότερο από οποιαδήποτε στιγμή από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η Γερμανία και άλλες χώρες θα κάνουν ό, τι μπορούν για να διατηρήσουν τις ΗΠΑ αφοσιωμένες στην άμυνα της Ευρώπης. Ωστόσο, αυτό το ζήτημα θα μπορούσε να παραμείνει πηγή έντασης με μια κυβέρνηση Μπάιντεν, η οποία, όπως και ο Τραμπ, επιθυμεί να επικεντρωθεί περισσότερο στην Κίνα τα επόμενα χρόνια. Μια κυβέρνηση Μπάιντεν πιθανότατα θα ακολουθούσε την πολιτική του Τραμπ πιέζοντας την Ευρώπη να αναλάβει περισσότερη ευθύνη για τη δική της ασφάλεια, αν και με λιγότερο επιθετικό τόνο», σχολιάζει, δίνοντας μια ιδέα για το τι μπορεί να ακολουθήσει, υποστηρίζοντας ότι το ζήτημα της ασφάλειας «φαίνεται ότι θα παραμείνει πηγή διατλαντικής έντασης».

Καταλήγοντας, ο Karnitsching εκφράζει την άποψη ότι οι Ευρωπαίοι «πολύ σύντομα μπορεί να βρεθούν κολλημένοι στην ίδια κατάσταση που βρισκόταν τα τελευταία τέσσερα χρόνια: Ελπίζοντας για το καλύτερο αλλά φοβούμενοι το χειρότερο».
Πηγή: iefimerida.gr

Ο Πούτιν θα δοκιμάσει πρώτος τα όρια του Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

Ο καβγάς του Τούρκου προέδρου Ερντογάν με τον πρόεδρο της Γαλλίας Μακρόν βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα. Όμως, η μεγαλύτερη απειλή είναι η αντιπαλότητά του με τη Ρωσία. Τα «αντίποινα» της Μόσχας στη Συρία για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Δημοσιεύθηκε: 4 Νοεμβρίου 2020 – 08:18

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν μπορεί να σταματήσει να καβγαδίζει. Αμφισβητεί τη νοητική κατάσταση του Εμανουέλ Μακρόν, προέδρου της Γαλλίας, μιας συμμάχου χώρας στο ΝΑΤΟ με την οποία έχει ήδη συγκρουστεί στην Ανατολική Μεσόγειο.Ξεκινάει άνετα μια βεντέτα με τους Σουνίτες Άραβες ηγέτες στον Κόλπο, όπου προσπαθεί να αποκτήσει περιφερειακή υπεροχή. Και προκαλεί τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ -που μέχρι τώρα προστάτευε την Τουρκία από τις αμερικανικές κυρώσεις για την παραβίαση του εμπάργκο στο Ιράν και την αγορά ρωσικών όπλων- να του επιβάλει όποιες κυρώσεις θέλει. Και, ως αποκορύφωμα, ο Ερντογάν και ο έτερος αυταρχικός ηγέτης, ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, φυσούν πολύ δυνατά τα κάρβουνα του πολέμου, που παρά τρίχα απέφυγαν η Τουρκία με τη Ρωσία τον Φεβρουάριο στη βορειοδυτική Συρία. Οι φωτιές έχουν το κακό συνήθειο να εξαπλώνονται.

Η τελευταία φάση της εχθρότητας του κ. Ερντογάν προς τον κ. Μακρόν πυροδοτήθηκε από την ασυμβίβαστη αντίδραση του δεύτερου στον αποκεφαλισμό ενός Γάλλου δάσκαλου Ιστορίας από έναν νεαρό Τσετσένο ισλαμιστή. Πρόκειται για συνέχεια της τζιχαντιστικής επίθεσης στο περιοδικό Charlie Hebdo το 2015, για τη δημοσιοποίηση σατιρικών σκίτσων του προφήτη Μωάμεθ. Ο Σαμουέλ Πατί, ο δολοφονημένος δάσκαλος, είχε δείξει τα σκίτσα στους μαθητές του, και ο κ. Μακρόν το υπερασπίστηκε αυτό ως ελευθερία της έκφρασης σε μια δημοκρατία που πολιορκείται από τον ισλαμιστικό αυτονομισμό.

Ο κ. Ερντογάν το εξέλαβε αυτό ως επίθεση εναντίον όλων των μουσουλμάνων, στην οποία αυτός, ως ο υποθετικός τους ηγέτης, πρέπει να απαντήσει. Η απόφαση του Charlie Hebdo να σατιρίσει αυτόν προσωπικά, αναμφίβολα θα επιβεβαίωσε την αποφασιστικότητά του. Ωστόσο, είτε εκ πεποιθήσεως είτε λόγω οπορτουνισμού -ή ενός συνδυασμού και των δύο-, ο κ. Ερντογάν έχει διαλέξει ένα γερό ξύλο για να χτυπήσει τον κ. Μακρόν.

Είναι αδύνατον οι μουσουλμάνοι ηγέτες, όσο και αν απεχθάνονται τον Τούρκο πρόεδρο, να εμφανιστούν ως υπερασπιστές του Γάλλου, καθώς έρχονται αντιμέτωποι με τη λαϊκή οργή εναντίον της εκλαμβανόμενης προσβολής του Προφήτη.

Οι ηγέτες της Δύσης δεν μπορούν να στηρίξουν τον κ. Ερντογάν, και όχι μόνο επειδή ο πεισματάρικος τυχοδιωκτισμός του έρχεται διαρκώς σε σύγκρουση με τα συμφέροντά τους από το Αιγαίο μέχρι τη Μεσόγειο και από τη Βόρεια Αφρική μέχρι την Εγγύς Ανατολή. Η στήριξη που παρέχει και η εξάρτησή του από τους ισλαμιστές μαχητές στη βόρεια Συρία, στη Λιβύη και, σύμφωνα με αναφορές, στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, θεωρείται ευρύτερα ως «φλερτ» του Ερντογάν με επικίνδυνους εξτρεμιστές, σε μια περίοδο που ο τζιχαντισμός θεωρείται ως η κορυφαία απειλή για την ασφάλεια παγκοσμίως.

Ωστόσο, ενώ ο καβγάς του Μακρόν απασχολεί τα πρωτοσέλιδα, η μεγαλύτερη απειλή είναι η ανανεωμένη αντιπαλότητα της Τουρκίας με τη Ρωσία στη βόρεια Συρία.

Οι πρόεδροι Ερντογάν και Πούτιν σε γενικές γραμμές μπόρεσαν να διαχειριστούν το γεγονός ότι βρίσκονται σε αντίπαλες πλευρές στους εμφύλιους πολέμους της Συρίας και της Λιβύης, για να μεγιστοποιήσουν τα αμοιβαία τους συμφέροντα. Η Ρωσία, ως η κυρίαρχη δύναμη στη Συρία πίσω από το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ, έβλεπε ευγενικά τις τουρκικές εισβολές στη βόρεια Συρία το 2016, 2018 και 2019, προκειμένου να απομακρυνθούν οι Κούρδοι αντάρτες από τα τουρκικά σύνορα και από τους Κούρδους αντάρτες της Τουρκίας. Ως αντάλλαγμα, η Τουρκία αγόρασε το ρωσικό σύστημα πυραυλικής άμυνας S-400, θέτοντας εν αμφιβόλω τη συνέχιση της παραμονής της ως μέλους του ΝΑΤΟ -που θα ήταν ένα «δωράκι» για τον κ. Πούτιν.

Αλλά η επιθυμία της Τουρκίας για στρατηγικό βάθος και η αποφασιστικότητα της Ρωσίας να ανακτήσει όλη τη Συρία για λογαριασμό του καθεστώτος Άσαντ, συγκρούστηκαν βίαια τον Φεβρουάριο, με βαριές απώλειες και για τις δυο πλευρές στην Ιντλίμπ, το τελευταίο οχυρό των ανταρτών στη βορειοδυτική Συρία, όπου η Άγκυρα είχε αναπτύξει τον στρατό της και τους Σύρους «αντιπροσώπους» της.

Αυτή την εβδομάδα, η πολεμική αεροπορία της Ρωσίας βομβάρδισε έναν από αυτούς τους αντιπροσώπους, σκοτώνοντας όπως υπολογίζεται 78 μαχητές, αν και ο τουρκικός στρατός είχε αποσυρθεί την περασμένη εβδομάδα από οκτώ φυλάκια στην επαρχία, προς θέσεις που μπορούσαν να υποστηριχθούν ευκολότερα.

Αλλά η επανάληψη των εχθροπραξιών στην Ιντλίμπ μοιάζει με ρωσικά αντίποινα για την επέμβαση της Τουρκίας για στήριξη του Αζερμπαϊτζάν στη σύγκρουσή του με την Αρμενία για τον αρμενικό θύλακα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο κ. Πούτιν φαίνεται πως απέσυρε τη συγκατάθεσή του στη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη βόρεια Συρία.

Ήταν οπωσδήποτε θέμα χρόνου κάποιος να δοκιμάσει το μείγμα της υπερέκτασης και της ευαλωτότητας του κ. Ερντογάν. Ο πρώτος που το κάνει είναι ο ευκαιριακός του σύμμαχος, ο κ. Πούτιν. Ωστόσο, ενώ τα συμφέροντα της Τουρκίας ήταν πάντα δύσκολα να εναρμονιστούν με τα ρωσικά, στην πραγματικότητα δεν ευθυγραμμίζονται με κανέναν στη Μέση Ανατολή εκτός από το Κατάρ, το «ατίθασο» και πλούσιο σε αέριο εμιράτο στο οποίο έχουν επιβάλει εμπάργκο οι πάλαι ποτέ σύμμαχοί του στον Κόλπο από το 2017.

Εκείνη η συμμαχία -που πρόσφατα παρουσιάστηκε από τον υπουργό Άμυνας της Τουρκίας ως «μια καρδιά, μια γροθιά»- θα μπορούσε να εξατμιστεί καθώς οι ΗΠΑ εργάζονται εντατικά για να διορθώσουν το ρήγμα του Κατάρ με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, των οποίων η έχθρα έναντι του κ. Ερντογάν είναι ακόμα μεγαλύτερη.

Επιπλέον, η Τουρκία αντιμετωπίζει μια οικονομία που αποδυναμώνεται και ένα νόμισμα του οποίου η αξία συρρικνώνεται. Οι εντάσεις αυξάνονται όχι μόνο με την Ευρώπη και τη Ρωσία, αλλά και με τις ΗΠΑ, μετά τη δοκιμή των ρωσικών πυραύλων ως πρελούδιο ανάπτυξής τους, κάτι που εάν ο κ. Τραμπ χάσει στις εκλογές από τον Δημοκρατικό Τζο Μπάιντεν, θα είναι ακόμα πιθανότερο να θεωρηθεί ως «κόκκινη γραμμή».

Είναι πολλά τα προειδοποιητικά λαμπάκια που έχουν ανάψει.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation
1...2,3822,3832,384...3,037Σελίδα 2,383 από 3,037