της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου

Με την λήξη του Α΄ΠΠ, ο πρόεδρος Ουίλσον με τα 14 σημεία ουσιαστικά έδωσε την δυνατότητα της αξιοπρεπούς ήττας στην Γερμανία. Οι ΗΠΑ εξαπατημένες από την γερμανική κυβέρνηση (έλεγε ότι ο πληθωρισμός οφειλόταν στην Συνθήκη των Βερσαλλιών, αλλά σκόπιμα υποτίμησε το νόμισμα για να μη καταβάλει αποζημιώσεις στην Αντάντ και τους Γερμανούς επιχειρηματίες), χρηματοδότησαν την γερμανική οικονομία, που γνώρισε εκπληκτική ανάπτυξη και εξαπέλυσε το ναζιστικό τέρας. Μετά τον Β΄ΠΠ έδωσαν στην Βόννη τα οικονομικά μέσα να ηγηθεί της Ευρώπης και το τραγικότερο, επέτρεψαν την επανένωση των δυο Γερμανιών. Ουδείς χειρότερος εχθρός του ευεργετηθέντος έλεγαν οι αρχαίοι. Ο ακήρυχτος πόλεμος μεταξύ Ουάσιγκτον και Βερολίνου καλύπτεται με το φύλο συκής του ΝΑΤΟ. Τα συμφέροντα εκ διαμέτρου αντίθετα. Το Βερολίνο παραμένει στην ίδια γραμμή που χάραξε προ 100 ετών με το βλέμμα στραμμένο προς ανατολάς. Είτε οι συμφωνίες με το Ιράν και τα πετρελαϊκά οφέλη, είτε η Κίνα, με τις εκεί γερμανικές επενδύσεις, τα δίκτυα και το mega-project της επομένης ημέρας για την “κλιματική αλλαγή”, αποδεικνύεται ότι οι ευρωπαίοι είναι πιόνια στην γερμανική σκακιέρα.

Εκατομμύρια έρευσαν από γερμανικές πηγές προς τους διαδηλωτές, που μετέτρεψαν τις ΗΠΑ σε πεδίο μάχης, απειλώντας ακόμη και με μετεκλογικό εμφύλιο. Τρόμος επικράτησε στο Βερολίνο στο ενδεχόμενο επικράτησης του Τράμπ. Το χειρότερο όλων είναι οι ευρωπαίοι, δέσμιοι στο γερμανικό άρμα, προήγαγαν αήθειες εναντίον του. Όπως οι προσηλυτισμένοι σε αιρέσεις αυτοχειριάζονται ομαδικά, ομοίως οι λαοί ως κοπάδια αμνών αυτοκτονούν πηδώντας στον γκρεμό. Λησμονούν ποιοι έσυραν την γηραιά ήπειρο σε αιματοχυσίες επί αιώνες και οι ηγεσίες παίζουν σε ένα παιχνίδι που μάλλον αγνοούν. Τον χορό σέρνουν τα ΜΜΕ που ξιφουλκούν υπέρ της Bundestag. Εάν τα συμφέροντα των χωρών τους ταυτίζονταν με εκείνα της Γερμανίας θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν, εν μέρει. Πλήν όμως, δέχονται απλώς εντολές… Το μεροκάματο να βγαίνει. Ένα μόνο δείγμα της υποκρισίας: δεν άκουσα πουθενά για τα εκατομμύρια που έδωσε ο φίλος του Μπάϊντεν, δημοκρατικός M.Bloomberg για αποφυλακίσεις, πληρωμές εγγυήσεων, δικηγόρων κ.α. σε εγκλείστους Λατίνους και Αφρικανούς στην Πολιτεία της Φλόριντα, παραμονές των εκλογών. Εμείς εδώ το λέμε εξαγορά ψήφων. Την ίδια ώρα οι βαλκυρίες ψιθυρίζουν στα αυτιά κάθε εγχώριου παρατρεχάμενου να ομνύει υπέρ του Μπάϊντεν και του “παραδείσου” που μας περιμένει στην Βαλχάλλα, βάζοντας μας σε σύγκρουση με το Λευκό Οίκο. Οι βαλκυρίες θέλουν να μας πείσουν και για τις αγαθές διαμεσολαβητικές προσπάθειες του Βερολίνου μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας; Παρά την συνήθη ελαφρότητα, υπάρχει κάποιος που τα πιστεύει;

Είναι χαρακτηριστική η απουσία πολιτικής σκέψης όσον αφορά την σχέση Τουρκίας -Γερμανίας και Τουρκίας-ΗΠΑ. Το Βερολίνο, ο καλύτερος εταίρος της Άγκυρας, συνηγορεί υπέρ των διεκδικήσεων της εναντίον της Ελλάδος. Ταυτοχρόνως, οι γερμανοί για να διασφαλίσουν τα οφέλη τους, επικροτούν ή προωθούν την στενή  σχέση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ. Αν κάποιος διαβάσει την μακροσκελή επιστολή Ερντογάν προς τον Τράμπ, για την ανάρρωσή του από τον covid-19, θα δακρύσει*.

*https://turkish.aawsat.com/home/article/2258526/cumhurba%C5%9Fkan%C4%B1-erdo%C4%9Fan%E2%80%99dan-trump%E2%80%99-mektup

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Με δόλωμα την αμοιβή, χειραγωγημένοι από αδίστακτους Στρατολογητές και Ιεροκήρυκες, αρκετές δεκάδες Σύριοι πεθαίνουν στο πεδίο του Αζερμπαϊτζάν. Αυτό προκύπτει από το ρεπορτάζ του Madjid Zerrouky στις 22-10-2020 στον ηλεκτρονικό Le Monde με τίτλο : «Σύριοι μισθοφόροι, πιεσμένοι από τη φτώχεια, πεθαίνουν κατά δεκάδες στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ» (Des mercenaires syriens, pressés par la misère, meurent par dizaines au Haut-Karabakh).

Κρυμμένος σε ένα  σκονισμένο όρυγμα στην περιοχή Horadiz, καθώς μια οβίδα σκάει κάθε δύο δευτερόλεπτα, ο Mostafa Qanti φιλμάρει σπάνια πλάνα από αυτά τα χαρακώματα στις αρχές Οκτωβρίου 2020 που καταπίνουν δεκάδες άντρες καθημερινά. Μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. Στο μέτωπο του Nagorno–Karabakh. «Θεέ μου, προστάτεψέ μας. Μας σφάγιασαν. Αυτά τα αρμένικα σκυλιά … Σφάγιασαν τα παλικάρια ..», αναφέρει το ρεπορτάζ. Στα 23 του, ο Mostafa Qanti είναι ένας μισθοφόρος. Είναι ένας πρώην Σύριος αντάρτης από το Hayyan, μια πόλη βόρεια του Χαλεπίου, που για άλλη μια φορά καταλήφθηκε από τη Δαμασκό. Ένας πρόσφυγας σε ένα από τα πολλά αυτοσχέδια στρατόπεδα γεμάτα από δεκάδες χιλιάδες οικογένειες, ο Mostafa Qanti  προσλήφθηκε από το τμήμα Hamza, μια ένοπλη ανταρτική φατρία που έχει μετασχηματιστεί σε βοηθητική πολιτοφυλακή της Τουρκίας. Περίμενε να πάει στη Λιβύη, αλλά θα πάει τελικά στο Αζερμπαϊτζάν, όπως και οι περισσότεροι από τους 1.000 κομπάρσους της.

Μετά την Τρίπολη, όπου στάλθηκαν τον περασμένο χειμώνα για να υπερασπιστούν την πρωτεύουσα της Λιβύης που απειλήθηκε από τις δυνάμεις του στρατάρχη Χαφτάρ, αυτές οι πολιτοφυλακές ρίχτηκαν από την Άγκυρα στα βουνά του Καυκάσου για να υποστηρίξουν τις δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν. Στις 5 Οκτωβρίου 2020, ο ιστότοπος ειδήσεων Jesrpres, ο οποίος πήρε εικόνες από τις ταφές με συνοπτικές διαδικασίες, κατά τη διάρκεια της νύχτας, πολλών μισθοφόρων από την ταξιαρχία Sultan Murad, υπολόγισε ότι ο αριθμός των μισθοφόρων που σκοτώθηκαν στην πρώτη γραμμή ήταν 85, μόλις μέσα 10 ημέρες μάχης. Η υπόθεση είναι ευαίσθητη : οι συγγενείς των αγνοουμένων πολεμιστών αρνούνται να θίξουν το θέμα, ακόμη και μετά την ανακοίνωση του θανάτου τους. Οι πιο πρόσφατες, αλλά μη επαληθεύσιμες, εκτιμήσεις μιλάνε για πάνω από 150 σκοτωμένους.

«Ήρωες» στις τάξεις των πολεμιστών

«Η εντολή λέει να προχωρήσουν τα πράγματα όσο το δυνατόν γρηγορότερα πριν από την κατάπαυση του πυρός», δηλαδή να δημιουργηθούν τετελεσμένα,  μαρτυρεί ο Mohamed, που στάλθηκε στην πρώτη γραμμή στα νότια του αυτονομημένου θύλακα των Αρμενίων. Ο πολιτοφύλακας, που λέει ότι είναι 24 ετών, δεν περιορίζεται στις συνθήκες της στρατολόγησής του. Αντίθετα επικαλείται θανατηφόρες μάχες – «έπρεπε να κατακτηθούν τα υψώματα» – «αναγκαστικές πορείες χωρίς μια ημέρα ανάπαυση». Και «ήρωες» στις τάξεις των πολεμιστών.

Η φράση θα μπορούσε να μας κάνει να αντιδράσουμε με συμπάθεια. «Είθε ο Θεός να τους ελεήσει, αλλά μπορεί να καταραστεί εκείνους που εμπορεύονται το αίμα τους», αναφωνεί ο συγγενής ενός πρώην αντάρτη, που κηδεύθηκε στις αρχές του μήνα στο Azzaz. Ο θυμωμένος ακτιβιστής Ahmed Ferzane από το Rastan, από το οποίο προέρχεται  τουλάχιστον μισή ντουζίνα πολεμιστών που σκοτώθηκαν στο Αζερμπαϊτζάν, το βλέπει ως άλλη μια προδοσία και συντριμμένες ζωές. Σε ένα βίντεο που αναρτήθηκε στη σελίδα του στο Facebook, περιγράφει τους άντρες, πιεσμένους από τη φτώχεια, οι οποίοι στρατεύονται χωρίς τη θέλησή τους σε έναν πόλεμο του οποίου τα διακυβεύματα τους υπερβαίνουν.

«Οι νέοι εξαπατήθηκαν από τους διοικητές των ένοπλων φατριών. Τους είπαν ότι θα υπηρετούσαν ως αστυνομικοί ή συνοριοφύλακες χωρίς να συμμετάσχουν στις μάχες». Τους ξεγέλασαν δηλαδή. «Αυτοί που πήγαν εκεί δεν έχουν τα προς το ζην για να ταΐσουν τα παιδιά τους. Πέρασε ο χειμώνας, μετά το καλοκαίρι, χωρίς να μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες των δικών τους», συνεχίζει. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι υπεσχημένες αμοιβές, σημαντικές στο πλαίσιο μιας κατεστραμμένης Συρίας εδώ και 10 χρόνια πολέμου, συχνά εξαφανίζονται στις τσέπες των ηγετών της πολιτοφυλακής με άθλια λαιμαργία. «Στην πραγματικότητα παίρνουν μόνο το 20% των οφειλομένων τους. Οι Τούρκοι πληρώνουν 800-900 $ ανά πολεμιστή, εκ των οποίων έως 700 $ κατακρατούνται από τους διοικητές». Δηλαδή το 80% της προβλεπόμενης αμοιβής πολεμιστή στο Αζερμπαϊτζάν είναι μίζα που παίρνουν οι Στρατολόγοι του. «Οι νέοι σκέπτονται  ότι θα πάνε για δύο, τρεις μήνες. Νομίζουν ότι δεν είναι πολύ επικίνδυνο και ότι θα κερδίσουν  2.000 έως 3.000 $ πριν επιστρέψουν. Δυστυχώς, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή από την πρώτη μέρα … Εν τω μεταξύ, οι Στρατολόγοι τους συσσωρεύουν αυτοκίνητα και βίλες στη Συρία». Ενώ ο κόσμος στη Δαμασκό δεν έχει να φάει ούτε ψωμί στην πατρίδα του, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ της Γαλλο-Σύριας δημοσιογράφου Hala Kodmani στην ηλεκτρονική Libération στις 7-11-2020 με τίτλο : «Οι κάτοικοι της Δαμασκού μέσα σε κλουβιά ψωμιού» (Les habitants de Damas dans des cages à pain).

«Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας. Και δεν θα βρείτε καμία δόξα εκεί [στο Αζερμπαϊτζάν], εκτός από το θάνατο », προσθέτει ο Ahmed Ferzane, απευθυνόμενος σε όσους θα μπορούσαν να μπουν στον πειρασμό αυτής της περιπέτειας.

Ιεροκήρυκες με αμοιβή των πολιτοφυλακών

Αν και η αποστολή πολεμιστών στη Λιβύη και το Αζερμπαϊτζάν αποκαλύπτει την οικονομική ανέχεια πολλών Σύρων, ορισμένοι επιτήδειοι την εκμεταλλεύονται δεόντως. Μεταξύ των ηγετών των τριών φιλο-τουρκικών φατριών που εμπλέκονται (το τμήμα Hamza, οι ταξιαρχίες του Sultan Murad και του Sultan Suleiman Chah) ευδοκιμεί μια ολόκληρη παραοικονομία των Μισθοφόρων, με τους Στρατολόγους της και τους λοιπούς συνεργάτες της Διακινητές. Ένα από τα νευραλγικά τους κέντρα είναι μια μεγάλη εγκατάσταση χτισμένη στα συρο-τουρκικά σύνορα, στο Hiwar Kilis. Εκεί, ντυμένοι με τις στολές των συνοριοφυλάκων του Αζερμπαϊτζάν, δεκάδες στρατολογημένοι εκπαιδεύονται συνοπτικά πριν σταλούν αεροπορικώς στο Μπακού.

Οι ιεροκήρυκες που πληρώνονται από τις πολιτοφυλακές φροντίζουν για τη θρησκευτική κατήχηση των Μισθοφόρων. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν λίγες επιφυλάξεις, όταν πρόκειται για την περιγραφή της φύσης του προορισμού των μελλοντικών στρατολογημένων. Στη βόρεια Συρία, οι ιεροκήρυκες κλήθηκαν συχνά να βάλουν το χεράκι τους, όταν επρόκειτο για την καταπολέμηση του καθεστώτος της Δαμασκού ή των σιιτών πολιτοφυλακών που υποστηρίζει η Τεχεράνη. «Ο πόλεμός μας στο Αζερμπαϊτζάν δεν είναι λιγότερο σημαντικός από αυτόν που διεξάγουμε εδώ. Το Αζερμπαϊτζάν είναι ουσιαστικά μια σουνιτική χώρα. Το μερίδιο των σιιτών είναι 50%, οι σουνίτες είναι 50%», ξελαρυγγίστηκε  ένας ιμάμης από το Azzaz στις 8 Οκτωβρίου 2020. Στην πραγματικότητα όμως, σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, το μερίδιο των σιιτών μουσουλμάνων αντιπροσωπεύει το 85% του πληθυσμού της μουσουλμανικής πίστης στο Αζερμπαϊτζάν.

Του Θεόδωρου Θεοδώρου*

Η απόφαση του Κουβέιτ να αντιδράσει με μποϋκοτάζ των γαλλικών προϊόντων πραγματικά αποτέλεσε έκπληξη για τον κόσμο και βεβαίως για τους γάλλους, επειδή το Κουβέιτ, μεταξύ των κρατών του Κόλπου, αποτελεί το κράτος της σύνεσης και συντηρητικής διαχείρισης δύσκολων θεμάτων

Η δυναστεία Al Sabah, που διοικεί τη χώρα, διαγράφει διαδρομή που ξεπερνά τα 350 χρόνια. Το Κουβέιτ είναι μία χώρα του Κόλπου με σύνταγμα και εκλεγμένο Κοινοβούλιο. Το πολιτικό σύστημα διαμορφώνεται από τον Εμίρη, την κυβέρνηση, στην οποία συμμετέχουν και υπουργοί μέλη του Κοινοβουλίου, το Κοινοβούλιο, τη δικαιοσύνη και φυσικά τον τύπο. Ο λαός συσπειρώνεται γύρω από την ηγεσία του, ανεξαρτήτως θρησκείας, 70% σουνίτες, 30% σιίτες.

Όπως συμβαίνει σε κάθε πολυπολιτισμική κοινωνία έτσι και στο Κουβέιτ διακρίνονται πολλές τάσεις. Η οικονομική ευρωστία του κράτους επιτρέπει στην ηγεσία να μη φορολογεί τους κατοίκους και να ρυθμίζει κοινωνικά και οικονομικά θέματα με σχετική άνεση.

Όταν διαπιστώθηκε η ενεργειακή ευρωστία της χώρας, δημιουργήθηκε Επενδυτική Αρχή αξιοποίησης των οικονομικών πλεονασμάτων που προκύπτουν από την εκμετάλλευση του πετρελαίου προκειμένου να εξασφαλίζονται οι μελλοντικές γενεές. Στις περιόδους κρίσης, εισβολή των Ιρακινών στη χώρα, η διαχείριση του πλούτου επέτρεψε στον δοκιμαζόμενο λαό να κατανοήσει τη μέριμνα του κράτους.

Η εισβολή και κατοχή των Ιρακινών επέφερε στη χώρα όλα τα δεινά, αγνοούμενους, θύματα ακροτήτων, βίας και θηριωδίας, καταστροφή της οικονομίας, των πετρελαιοπηγών, του περιβάλλοντος. Το Κουβέιτ δεν ξεχνά και τιμά ιδιαιτέρως την επιχειρησιακή και πολιτική συμπαράσταση των κρατών, που συνέβαλαν στην απελευθέρωση του, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα.

Η σχέση της χώρας μας με το Κουβέιτ είναι πολιτικά πολύ καλή, αλλά οι ανταλλαγές επισκέψεων υψηλού επιπέδου παραμένουν σπάνιες. Σε επίπεδο Υπουργών Εξωτερικών, από πλευράς μας επισκεφθήκαμε το Κουβέιτ το 2005. Με μεγάλη καθυστέρηση, παρά τις υπηρεσιακές εισηγήσεις, νεώτερη επίσκεψη Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών πραγματοποιήθηκε στο Κουβέιτ το 2020.

 Τρόφιμα, μάρμαρα, τεχνολογία ανελκυστήρων, οικοδομικά υλικά, αλουμίνια, κατασκευές, νέες τεχνολογίες, πετροχημικά, επενδυτικές πρωτοβουλίες, συμμετοχές σε διυλιστήρια πράσινης τεχνολογίας, ευκαιρίες συμπράξεων στο νέο αναπτυξιακό πρόγραμμα της χώρας αποτελούν μερικές από τις δράσεις Ελλάδος και Κουβέιτ. Σε αντίθεση με την ισχυρή παρουσία πολλών χωρών της ΕΕ η Ελλάδα επιλέγει συντηρητικότατη διαχείριση της σχέσης με το Κουβέιτ. Συγκρατείται τόσο η απουσία υψηλής πολιτικής παρουσίας από το βιβλίο συλλυπητηρίων της Κουβετιανής Πρεσβείας στην Αθήνα, όσο και από την τελετή συλλυπητηρίων στο Κουβέιτ για τον θάνατο του Εμίρη. Η κινητικότητα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, ακόμη και στην περίοδο της πανδημίας, δεν διαφεύγει της προσοχής των κρατών της περιοχής και συνεπώς και του Κουβέιτ.

Η διαφωνία του Κουβέιτ με την απόφαση του Προέδρου Μακρόν να αναδείξει τα σκίτσα στα δημόσια κτήρια επιβεβαιώνει την προσήλωση του Κουβέιτ στην καταδίκη κάθε πράξης που ίσως αποσταθεροποιεί, κυρίως θρησκευτικά, τις χώρες του Κόλπου. Η καλή γνώση της περιοχής και της ρευστότητάς της συνθέτουν το σημείο εκκίνησης των ενεργειών του Κράτους του Κουβέιτ.

Χώρα χαμηλού προφίλ, δεν διαφημίζει τον δημιουργικό της ρόλο στη διεθνή πολιτική και τις διεθνείς επενδύσεις. Από τη γεωγραφία τοποθετημένο στην κορυφή του Κόλπου, εκεί που συναντιούνται Ιράκ και Ιράν, κόσμοι διαφορετικοί αλλά κοντινοί, το Κουβέιτ με “βλέμμα πουλιού” (bird  eye view), μπορεί να εποπτεύει, να καταγράφει και να αξιολογεί με αξιοπρόσεκτη ηρεμία και μεθοδικότητα τους συσχετισμούς και τις διαφοροποιήσεις της ευρύτατης περιοχής Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής.

Με δεδομένη την πολιτική ωριμότητα και την καλή γνώση συσχετισμών και αντιπαλοτήτων των Ιράν, Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας καθώς και των προσδοκιών των μεγάλων δυνάμεων στην ευρύτατη περιοχή, το Κουβέιτ επιλέγει να συμμετέχει στον εμπορικό πόλεμο με τη Γαλλία, για τήρηση εσωτερικών ισορροπιών, ενόψει εκλογών, αλλά και για να  εμβολίσει πολιτικά την προσπάθεια  της Τουρκίας/Αδελφοί Μουσουλμάνοι να μονοπωλήσουν την ηγεσία του μουσουλμανικού κόσμου. Το Κουβέιτ εκτιμά πολύ προσεκτικά τα πολιτικά περιθώρια, που έχει στις διμερείς του σχέσεις και επιλέγει τη στιγμή που του επιτρέπει να διαφοροποιηθεί, ακόμη και σε σημαντικά θέματα, όπως έπραξε και πριν από λίγα χρόνια όταν την τελευταία στιγμή κατέληξε σε επιλογή του μαχητικού αεροσκάφους EUROFIGHTER αντί του RAFALΕ.

Ο Αραβικός Κόσμος και κυρίως οι χώρες του Κόλπου αξιοποιούν τα πλεονεκτήματα που διαθέτουν προκειμένου να προωθήσουν τη θέση τους και τα πολιτικά τους συμφέροντα στη διεθνή πραγματικότητα, προσαρμοζόμενοι στις απαιτήσεις της εποχής. Η συνεργασία και αμοιβαία πολιτική συνέπεια δημιουργούν ευκαιρίες ανάπτυξης πολλαπλών σχέσεων στην οικονομία, τις επενδύσεις, τον πολιτισμό, τον τουρισμό και κυρίως στην εκπαίδευση την υγεία και τη διατροφική αλυσίδα.  Η οικονομική τους ισχύς έρχεται να καλύψει ελλείμματα αμυντικής δυνατότητας και στρατιωτική ορμής ενώ ταυτόχρονα φροντίζουν να εκσυγχρονίζουν τις Ένοπλες Δυνάμεις τους με παραγγελίες προς τους περισσότερους κατασκευαστές με μία λογική ισορροπημένων προμηθειών. Το πλαίσιο που δημιουργείται έχει αυστηρούς κανόνες και πολλές απαιτήσεις. Όσοι συμμετέχουν στην προσπάθεια αμοιβαίου οφέλους με το κράτος του Κουβέιτ συνεκτιμούν τα υπέρ και τα κατά αυτής της προσπάθειας. Οι χώρες της ΕΕ  προβάλλουν προς όφελός τους τα πλεονεκτήματα και την ασφάλεια που παρέχεται σε κάθε ενδιαφερόμενο σε πρώτο επίπεδο από  την εθνική νομοθεσία και σε δεύτερο επίπεδο από την Ευρωπαϊκή προκειμένου να καταλήξουν σε συμφέρουσες συνεργασίες και συμφωνίες που συνοδεύονται από σημαντικά συμβόλαια.

Η χώρα μας και ιδιαίτερα η Βόρεια Ελλάδα, με τρία σημαντικά λιμάνια, διεθνή αεροδρόμια, αναπτυγμένο οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, σημαντική παραγωγή αγροτικών προϊόντων, μεταποιητική βιομηχανία, ξεχωριστά πανεπιστήμια, χώρους πολιτισμού και τουρισμού (θαλάσσιου, λιμναίου και ορεινού, που συγκινεί ιδιαίτερα τους κατοίκους του Κόλπου, χειμώνα και καλοκαίρι) αξίζει μεθοδικά και προσεκτικά να καταστεί σημαντικός εταίρος του Κουβέιτ και των χωρών του Κόλπου. Οι δυσκολίες, που έχουν απογοητεύσει επιχειρηματίες, δεν μπορούν να παραβλέπονται, αλλά οι αγορές παραμένουν ανοιχτές και αναζητούν προμηθευτές.

Ελλάδα και Κουβέιτ αυτή την εποχή των μεγάλων προκλήσεων έχουν την ευκαιρία να αναδείξουν το πλαίσιο της πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής τους συνεργασίας προβάλλοντας το μεταρρυθμισμένο νομοθετικό και επενδυτικό πλαίσιο που προσφέρουν μετά τις πρόσφατες ουσιαστικές αλλαγές που έχουν θεσμοθετήσει.

*Ο κ. Θεόδωρος Θεοδώρου είναι πρέσβης ε.τ. Διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδας στο Κουβέιτ.

Πηγή: Εφημερίδα “Μακεδονία”

CNN: Τι θα κάνει ο Τζο Μπάιντεν με Ερντογάν, Πούτιν, Κίνα
ΤΡΥΦΩΝ ΚΑΪΣΕΡΛΙΔΗΣ
Η νίκη του Τζο Μπάιντεν στις προεδρικές εκλογές επί ενός Ντόναλντ Τραμπ που πρέσβευε τον εθνικισμό του «Πρώτα η Αμερική», της μονομέρειας, της εγκατάλειψης συμμάχων και διεθνών συμφωνιών μπορεί να σηματοδοτήσει μια δραματική αλλαγή στη στάση των ΗΠΑ έναντι του πλανήτη.

Κι αυτό γιατί οι απόψεις του Μπάιντεν είναι πολύ πιο παραδοσιακές όσον αφορά στον ρόλο  και τα συμφέροντά της Αμερικής , που εδράζονται  στις κοινές δυτικές δημοκρατικές αξίες και τους θεσμούς που διαμορφώθηκαν μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ωστόσο, οι προκλήσεις που θα συναντήσει από τα στιγμή που θα αναλάβει τα ηνία της χώρας του είναι μεγάλες. Ο  κόσμος έχει αλλάξει από την εποχή που ο Μπάιντεν ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ κι οι εχθροί της – είτε επειδή τους  ενθάρρυνε με τη στάση του είτε επειδή τους το επέτρεψε ο Τραμπ – έχουν ενισχυθεί. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Σι Τζινπίνγκ, ο Κιμ Γιονγκ Ουν, όπως και άλλοι αυταρχικοί ηγέτες εκμεταλλεύτηκαν τη ματαιοδοξία του Τραμπ, «χάιδευαν» το εγώ του δρέποντας καρπούς και ορισμένοι είναι τώρα ουσιαστικά ισόβιοι στα αξιώματά τους.

Ο Μπάιντεν έρχεται για να αλλάξει ορισμένες από τις πιο αμφιλεγόμενες πολιτικές του Τραμπ από τις σχέσεις των ΗΠΑ με τους συμμάχους τους μέχρι την κλιματική αλλαγή. Αναφορικά με την Κίνα λέει ότι θα συνεχίσει τη σκληρή γραμμή του απερχόμενου Ρεπουμπλικανού προέδρου στο εμπόριο, την κλοπή της πνευματικής περιουσίας, τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές. Στο θέμα του Ιράν αναμένεται να επιδιώξει μια επαναπροσέγγιση και αναβίωση της διεθνούς συμφωνίας του 2015 για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.

Ο Μπάιντεν θα διατηρήσει τις κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας
Ως προς τη Ρωσία οι σχέσεις σε ηγετικό επίπεδο σίγουρα θα αλλάξουν αφού δεν θα υπάρχει πλέον στο Λευκό Οίκο ένας Τραμπ που να δίνει συχνά την εντύπωση ότι είναι έτοιμος να συγχωρήσει τον Πούτιν για ενέργειες που αντιβαίνουν τις διεθνώς αποδεκτές νόρμες. Ο Μπάιντεν θα διατηρήσει τις κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας, αλλά θα επιδιώξει να συνεργαστεί με τη Μόσχα για να παραμείνει σε ισχύ ό,τι απέμεινε από τις διεθνείς συνθήκες για τον έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών.

Πρόκληση για τον Μπάιντεν η Τουρκία
Πρόκληση για τον Μπάιντεν θα είναι και η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που έχει ανοίξει σειρά μετώπων στην ευρύτερη περιοχή για να εκτρέψει την προσοχή της τουρκικής κοινής γνώμης από τις αποτυχίες του. Όπως σημειώνει  το CNN σε ανάλυσή του «η επιθυμία του Τραμπ για απεμπλοκή των ΗΠΑ από την περιοχή έστειλε στον Ερντογάν το μήνυμα ότι η Αμερική και οι σύμμαχοί της δεν θα κινηθούν για να τον περιορίσουν. Έκτοτε ο Τούρκος πρόεδρος προκάλεσε πλήγμα στη νατοϊκή συμμαχία αγοράζοντας ρωσικά όπλα κι υποστηρίζοντας επιθέσεις στα συμφέροντα της Αμερικής και των Ευρωπαίων συμμάχων της στη Μέση Ανατολή με τρόπο που είναι απίθανο να είχαν ανεχθεί προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις».

Η υλοποίηση του  οράματος του Μπάιντεν για τη νέα αμερικανική εξωτερική πολιτική κάθε άλλο παρά εύκολη θα είναι. Επί μία τετραετία κυβερνήσεις στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή κι αλλού γίνονταν μάρτυρες των παλινωδιών της απερχόμενης κυβέρνησης που υπονόμευαν τις παραδοσιακές συμμαχίες και απειλούσαν την παγκόσμια τάξη. Τη μία μέρα ο Τραμπ διέταζε την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη βόρεια Συρία, αφήνοντας τους Κούρδους συμμάχους κατά του ISIS έρμαιο στις διαθέσεις του Ερντογάν και μετά από λίγο άλλαζε πορεία, έχοντας στο μεταξύ βλάψει το κύρος της χώρας του κι  έχοντας αφήσει ελεύθερο το πεδίο στον Πούτιν, τον Άσαντ και τον Τούρκο πρόεδρο.

Ο Μπάιντεν καλείται τώρα να πείσει τους συμμάχους ότι οι ΗΠΑ είναι αξιόπιστος εταίρος. Και πόσο εύκολο είναι να τα καταφέρει, όταν τα εκατομμύρια των ψήφων που απέσπασε και φέτος ο Τραμπ απέδειξαν ότι το 2016 δεν ήταν απλώς μια παρένθεση κι ότι μπορεί σε μια τετραετία να ανέλθει στην εξουσία ένας άλλος πρόεδρος που να ανατρέψει τις συμφωνίες του Μπάιντεν, όπως έκανε ο προκάτοχός του με εκείνες του Ομπάμα;
Πηγή: iefimerida.gr

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το αποτέλεσμα των Αμερικανικών εκλογών φαίνεται να οριστικοποιείται. Ωστόσο η διαδικασία που προηγήθηκε, έχει τροφοδοτήσει με ανεξάντλητο υλικό ένα πρωτοφανές και αποπροσανατολιστικό παραλήρημα που μαίνεται ανεξέλεγκτο ΚΑΙ στην χώρα μας, και που ομολογουμένως παρουσιάζει μια εκπληκτική προσαρμοστικότητα σε όλες τις  εκδοχές των σεναρίων συνωμοσίας…

Πρωταγωνιστές – και αυτήν την φορά – είναι οι γνωστοί περιφερόμενοι ψεκασμένοι και διάφορα ακροδεξιά γκρουπούσκουλα και ιστοσελίδες, ενώ τα εύκολα θύματα αυτού του παραλογισμού, ψαρεύονται όπως πάντα, στα θολά νερά των καθυστερημένων πολιτικά στρωμάτων του πληθυσμού, τα οποία κατά κανόνα «τσιμπάνε» εύκολα στην βαρύγδουπη αλλά κενή πολιτικού περιεχομένου συνθηματολογία.

Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό αυτής της νοσηρής των πραγμάτων προσέγγισης, είναι η ανικανότητα  αυτών που την υιοθετούν να ερμηνεύσουν με πολιτικούς όρους την εκλογική ήττα του Τραμπ και η συνακόλουθη αδυναμία τους να κατανοήσουν – επίσης με πολιτικούς όρους – τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά και τις βαθύτερες συνέπειες της πολιτικής σύγκρουσης που διαπερνά την Αμερικανική κοινωνία, αλλά και το ίδιο το σύστημα εξουσίας των ΗΠΑ σε τελευταία ανάλυση.

Η γενεσιουργός αιτία αυτής της στρεβλής ανάγνωσης που αφορά στην εκλογική αποκαθήλωση του Τραμπ, βρίσκεται στον διαχρονικά επιπόλαιο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε συνολικά η προεδρική του θητεία. Η πραγματική πολιτική αποτίμηση αυτής της περιόδου, προφανώς δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις απλουστευτικές προσεγγίσεις όλων αυτών που επιμένουν με απερίσκεπτες κραυγές να αναγορεύουν την προεδρία Τραμπ σε σύμβολο του αντινεοταξίτικου αγώνα υπέρ του Εθνισμού και εναντίον της Παγκοσμιοποίησης. Και φυσικά η κριτική αποτίμηση αυτής της φαιδρής όπως αποδείχτηκε περιόδου, είναι μια υπεύθυνη και απολύτως αναγκαία πολιτική πράξη που θα πρέπει να γίνεται με όρους πραγματικούς, και η οποία σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει θετική τοποθέτηση απέναντι στην προεδρία Μπάιντεν, η οποία προδιαγράφεται έτσι κι αλλιώς ως μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη και θα εξηγήσουμε στην συνέχεια το γιατί.

Άλλωστε κάθε προσπάθεια σοβαρής πολιτικής αξιολόγησης όσων διαδραματίζονται αυτήν την στιγμή στις ΗΠΑ, προϋποθέτει και σαφή επίγνωση του ρόλου και των επιδιώξεών τους μέσα στο διεθνές σύστημα. Από αυτήν την άποψη, η εθνοκεντρική αποτίμηση των εξελίξεων για όλους εμάς, δεν σημαίνει ότι παραμερίζουμε την αναγκαία νηφαλιότητα και επιστρατεύουμε τις αποπροσανατολιστικές αυταπάτες.

Η Αμερική ΚΑΙ χθες με τον Τραμπ αλλά ΚΑΙ αύριο με τον Μπάιντεν, ΔΕΝ χτίζει ένα περιβάλλον προστατευτισμού για τους αφελείς της Αθήνας. Αυτό που κάνει είναι να αναζητεί την δική της περπατησιά σε έναν κόσμο που μεταβάλει ραγδαία την φυσιογνωμία και τις ισορροπίες του, και επιχειρεί να το κάνει σε αντιστοιχία με τις προτεραιότητες που ιεραρχεί κάθε φορά το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας στο πλαίσιο της κορυφαίας στρατηγικής σύγκρουσης που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Οι πολιτικές συμπεριφορές που υιοθετούνται από την πολιτική ελίτ της χώρας μας, είναι αυτές που κατατάσσουν την Ελλάδα στα αναλώσιμα της περιφερειακής γεωπολιτικής διεργασίας ΚΑΙ με τον Τραμπ χθες… ΚΑΙ με τον Μπάιντεν αύριο… ΚΑΙ με τον Ομπάμα προχθές… αλλά ΚΑΙ με όλους όσους προηγήθηκαν, στο πλαίσιο της τραγικής διαδρομής της υποτέλειας που έχουμε επιλέξει ως χώρα.

Αντισυστημική θητεία ή ένας απολύτως συστημικός τραγέλαφος με επικίνδυνες προεκτάσεις…

Δυστυχώς αλλά τέτοια ήταν εν τέλει η περίοδος Τραμπ. Ένας τραγέλαφος. Μια διαρκής φαρσοκωμωδία  που αποκάλυψε πάρα πολύ νωρίς, την καραμπινάτη αναντιστοιχία ανάμεσα στις πολιτικές προσδοκίες που την σηματοδότησαν και στην αμφιλεγόμενη προσωπικότητα ενός πολιτικού τσαρλατάνου που ανέλαβε την υποχρέωση να τις υλοποιήσει.

Για τους Αμερικανούς πολίτες που τον επέλεξαν, αλλά και για εκατομμύρια απλούς καθημερινούς ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη, θεωρήθηκε πως η πολιτική αλλαγή με τον Τραμπ στο τιμόνι της χώρας, θα μπορούσε να αποτελέσει μια σοβαρή προσπάθεια ανακοπής ενός εκφυλιστικού συστήματος αντιλήψεων που είχε καταστεί κυρίαρχο και τροποποιούσε δραματικά την φυσιογνωμία του σύγχρονου κόσμου.  Αρκετοί ήταν αυτοί που την εξέλαβαν ως μια περίοδο αντισυμβατικά «επαναστατική», ενώ από τους πιο ενθουσιώδεις, εξελήφθη ως μια θητεία με καθαρά αντισυστημικό πρόσημο. Φυσικά όπως κάθε φορά, έτσι και αυτήν την φορά, δεν έλλειψαν οι παραλογισμοί και οι ακραία γραφικές προσεγγίσεις, από αυτούς που ονειρεύονται μεγάλες γαλαξιακές συγκρούσεις, αντισιωνιστικά και αντιτραπεζικά σύμπλοκα και άλλα κουλά.

Επί της ουσίας πάντως και με καθαρά πολιτικούς όρους, η θητεία Τραμπ – όπως τονίσαμε και σε προηγούμενο άρθρο μας – είναι μια ημιτελής και ανεκπλήρωτη προσπάθεια προσαρμογής στα νέα δεδομένα, την οποία επιχείρησε να δρομολογήσει ένα μέρος του Αμερικανικού συστήματος Εξουσίας που είχε την διορατικότητα να διαβλέψει τον κορεσμό και τα διαφαινόμενα αδιέξοδα, και προσπάθησε να προλάβει τις εξελίξεις. Αυτό το τμήμα του Αμερικανικού συστήματος εξουσίας, πλασαρίστηκε δίπλα από συνθήματα που ενέπνευσαν, τα υιοθέτησε, υπερθεμάτισε γι’ αυτά και εν τέλει απέσπασε την ευρύτερη κοινωνική συγκατάθεση, στην βάση μιας συγκεκριμένης ενότητας στόχων που συμπυκνώθηκαν στην συγκεκριμένη πολιτική συνθηματολογία.

Η αντισυμβατική προσωπικότητα του Τραμπ ήταν ένα χρήσιμο εργαλείο για την προώθηση των πολιτικών που ιεραρχήθηκαν ως κυρίαρχες από το συγκεκριμένο τμήμα του Αμερικανικού συστήματος εξουσίας. Γρήγορα όμως αυτή η αντισυμβατική προσωπικότητα εξελίχτηκε σε τροχοπέδη, αφού κατά βάση λειτούργησε με όχημα το ένστικτο και τον παρορμητισμό, υποσκελίζοντας την πολιτική και τον αναγκαίο πολιτικό σχεδιασμό, την χρησιμότητα του οποίου δεν διέθετε την ικανότητα ούτε καν να κατανοήσει.

Εάν θέλουμε λοιπόν να είμαστε ακριβοδίκαιοι στην πολιτική αποτίμησή μας, μακριά από επιπολαιότητες και τα γνωστά ταρατατζούμ των κάθε λογής χαβαλετζήδων, θα πρέπει να επισημάνουμε τρία πράγματα:

• Α. Το εγχείρημα Τραμπ, δεν ήταν ένα εγχείρημα καθολικής συστημικής ανατροπής, γι αυτό και δεν πλαισιώθηκε από κανενός είδους μηχανισμό διαχείρισης πολιτικών συγκρούσεων. Ηταν ένα απολύτως συστημικό εγχείρημα γύρω από το οποίο συσπειρώθηκε ένα τμήμα του Αμερικανικού συστήματος εξουσίας, το οποίο ωστόσο δεν διέθετε (ή δεν του επέτρεπε η δομή της Αμερικανικής διοίκησης να χρησιμοποιήσει) ούτε καν τον απαραίτητο πολιτικό μηχανισμό για να προωθήσει συντονισμένα και στην βάση ενός ολοκληρωμένου και πολυδιάστατου πολιτικού σχεδιασμού το πλαίσιο των στόχων στην βάση του οποίου απέσπασε την εκλογική πλειοψηφία.

• Β. Το πλαίσιο των στόχων γύρω από το οποίο στήθηκε το εγχείρημα Τραμπ, δεν υπερέβαινε τα όρια του παραδοσιακού συστήματος εξουσίας. Συνιστούσε όμως στο επίπεδο των διακηρύξεων, ένα μίνιμουμ πλαίσιο ανακοπής της διαδικασίας του περαιτέρω εκφυλισμού του, και από αυτήν την άποψη είναι απολύτως λογικό ΚΑΙ το ότι ενέπνευσε μια ευρύτατη κοινωνική βάση, αλλά ΚΑΙ το γεγονός ότι δημιούργησε ένα περιβάλλον αυξημένων προσδοκιών οι οποίες ωστόσο δεν τελεσφόρησαν.

• Γ. Τα πραγματικά όρια και η όποια δυναμική της προσωπικότητας του προέδρου Τραμπ, επί της ουσίας εξαντλήθηκαν την ημέρα που ανέλαβε και τυπικά την υποχρέωση να διαχειριστεί πολιτική εξουσία.

Το γήπεδο της πολιτικής, αποδείχτηκε πολύ πιο πολύπλοκο σε απαιτήσεις και οι ικανότητες ενός μάνατζερ που «δεν το ‘χει» με τον σκληρό πυρήνα της πολιτικής, αποδείχτηκαν απελπιστικά λίγες για ν ανταποκριθούν στις σύνθετες απαιτήσεις αυτού του γηπέδου.

Αποφάσεις αστάθμητες, χαμελαιοντισμοί του ανίκανου, ερασιτεχνισμοί, ακροβατισμοί, φαιδρότητες, καθολική υποβάθμιση της ευρύτερης εσωτερικής και διεθνούς ατζέντας στην στρεβλή μονομέρεια του Οικονομισμού, σταδιακή διολίσθηση ακόμη και του γνωστού “AMERICA FIRST” σε “TRUMP’S INTEREST FIRST”…

• Όχι μονάχα δεν συνιστούν στοχευμένη και στρατηγικά σχεδιασμένη τοποθέτηση απέναντι στην Παγκοσμιοποίηση…
• Όχι μονάχα αποκαλύπτουν πως πίσω από την ελκυστική αντιπαγκοσμιοποιητική ρητορική δεν κρυβόταν παρά μια φτηνή προσπάθεια που αποσκοπούσε απλώς στην μερική και εντελώς μεροληπτική τροποποίηση των όρων της Παγκοσμιοποίησης…
• Όχι μονάχα επιβεβαιώνουν πως το περιβάλλον της σκληρής και πολυεπίπεδης παγκοσμιοποιητικής διάχυσης δεν αντιμετωπίζεται με φτηνά φορολογικά τσαλίμια που αναπαράγουν αδιέξοδα.

Αλλά αυτό που κάνουν σε τελευταία ανάλυση, είναι να συνθέτουν τον καμβά μιας καθολικά αποτυχημένης θητείας, που στα μάτια των αφελών κατέστησε εντελώς γραφικό τον αντιπαγκοσμιοποιητικό αγώνα, αφυδατώνοντάς τον πλήρως από τα ουσιαστικά του χαρακτηριστικά και κυρίως από την αναγκαία πάλη για την αντιεξαρτησιακή φυσιογνωμία του.

Η απολυτοποίηση της δήθεν «αντισυμβατικότητας» έξω από τους σκληρούς κανόνες της πολιτικής που θα μπορούσαν να της προσδώσουν πραγματικά ουσιαστικό περιεχόμενο, φιλοτέχνησε σταδιακά την εικόνα ενός αποτυχημένου προέδρου. Ενός προέδρου που ακόμη και απέναντι στην υποχρέωση της αξιοπρεπούς υποδοχής της ήττας του, αποδείχτηκε ελάχιστος και αυτό επί της ουσίας συνιστά κατάντια.

Η επόμενη μέρα για τις ΗΠΑ και για τον κόσμο…

Ο Μπάιντεν λοιπόν δεν έπεσε από τον ουρανό. Ήταν η χειρότερη δυνατή λύση που από μόνη της η καταφυγή σε αυτήν, παραπέμπει σε μια καταρρέουσα Υπερδύναμη. Τον Μπάιντεν τον αναβάθμισε σε λύση «ελπίδας», η καθολική αποτυχία ενός τραγικού Τράμπ και η συνακόλουθη διάψευση των προσδοκιών που συντελέστηκε κατά την διάρκεια της τραγικής του θητείας. Την τελική νίκη του Μπάιντεν, την «κλείδωσε» η τραγική εικόνα του Τραμπ, η συμπεριφορά του οποίου προεξόφλησε τον τρόμο στα μάτια του ηττημένου πριν ακόμη φτάσει η ώρα της κάλπης για τους Αμερικανούς. Ενώ την τραγική εικόνα του Τραμπ, επιβεβαιώνει και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται τα έργα και τις ημέρες της τραγικής του θητείας, οι ψεκασμένοι ανά τον πλανήτη.

Η χειρότερη μέρα που ξημέρωσε για τις ΗΠΑ και για τον κόσμο, είναι η φυσική συνέπεια της καθ’ όλα αποτυχημένης θητείας που προηγήθηκε. Το ερώτημα ωστόσο παραμένει αμείλικτο:

Θα μπορούσε η εξέλιξη να είναι διαφορετική;;; Θα μπορούσαν οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν να προσλάβουν διαφορετική δυναμική και να τροφοδοτήσουν μια αλληλουχία εξελίξεων σε διαφορετική κατεύθυνση για ολόκληρο τον πλανήτη;;; Η απάντηση θα πρέπει να είναι σαφής…

ΟΧΙ τελικά δεν θα μπορούσε. Και δεν θα μπορούσε για τρεις πολύ συγκεκριμένους λόγους:

• Α. Γιατί το πλαίσιο των στόχων γύρω από τους οποίους δομήθηκε η υποψηφιότητα Τραμπ, μπορεί να υιοθετήθηκε μεν από ένα τμήμα του Αμερικανικού συστήματος Εξουσίας, αλλά παρέμεινε στην ουσία του εξόχως συστημικό και ως εκ τούτου ανίκανο να υπερβεί τον ίδιο τον εαυτό του. Παρέμεινε λοιπόν κατά βάση ένα πλαίσιο αποσπασματικών επιδιώξεων, που δεν έθεσε σε αμφισβήτηση τον σκληρό πυρήνα των εφαρμοζόμενων πολιτικών ΟΥΤΕ στην εσωτερική σκηνή ΟΥΤΕ στην διεθνή σκακιέρα.
• Β. Επειδή αυτή ακριβώς η φυσιογνωμία του, το κατέστησε στην ουσία και αυτοακυρούμενο. Αυτός είναι και ο λόγος που η πολυδιαφημισμένη αλλαγή Τραμπ, δεν συνοδεύτηκε από την συγκρότηση ενός πολιτικού μηχανισμού ικανού να ανταποκριθεί σε απαιτήσεις ασυμβίβαστων πολιτικών συγκρούσεων. Και φυσικά…
• Γ. Διότι η ίδια η παρουσία Τραμπ, επιβεβαιώθηκε πως ήταν μια αυθεντικότατη «αμερικανιά», η οποία το μόνο για το οποίο ήταν ικανή, ήταν να προδιαγράψει την αποτυχία του «εγχειρήματος».

Η επόμενη μέρα επομένως, βρίσκει την αμερικανική κοινωνία βαθύτατα διχασμένη, και το Αμερικανικό σύστημα εξουσίας αντιμέτωπο με κρίσιμα όσο και εκβιαστικά στοιχήματα. Ο κοινωνικός διχασμός δεν θα είναι ένα περιστασιακό σύμπτωμα, αλλά μια πολύ αρνητική εξέλιξη που ενσωματώνεται στα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά της στρατηγικής της επόμενης μέρας και δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα προσδοκιών και προκλήσεων, το οποίο θα σύρει συνολικά την πολιτική τάξη των ΗΠΑ σε ακόμη πιο αντιδραστική κατεύθυνση, σε ακόμη πιο ακραίες διαχειριστικές επιλογές.

Το εμφυλιοπολεμικό κλίμα το οποίο έχει ξεσπάσει μέσα στην Αμερικανική κοινωνία, στην προσπάθειά του να αναζητήσει νέα σημεία ισορροπίας, θα απαιτήσει και εντέλει θα επιβάλει τόσο στους Δημοκρατικούς όσο και στους Ρεπουμπλικάνους, να υιοθετήσουν οι μεν τα πιο ακραία στοιχεία της ατζέντας των δε, και αυτό θα επιβαρύνει με τρόπο δραματικό τις διεθνείς εξελίξεις. Πολύ δε περισσότερο σήμερα που η συνολική υποχώρηση των ΗΠΑ έναντι των στρατηγικών της ανταγωνιστών, είναι πάρα πολύ πιθανό να συμπαρασύρει την πολιτικοστρατιωτική τους ηγεσία σε αλυσιδωτή τυχοδιωκτική αντεπίθεση με απρόβλεπτη εξέλιξη για ολόκληρο τον πλανήτη.

Πρόκειται για μια δυνητική τροπή των πραγμάτων που κατά την γνώμη του γράφοντος θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά ΚΑΙ την πολιτική τάξη της χώρας ΚΑΙ την Ελληνική κοινωνία στο σύνολο της, γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία του προβλήματος και όχι σε απερίσκεπτες στοιχίσεις πίσω από τα καραγκιοζηλίκια του Τραμπ ή αντιληπτική ικανότητα του Μπάιντεν.

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Ο Αλαίν Μπαντιού με αφορμή τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου 2015 στο Παρίσι, στο θέατρο Μπατακλάν, στο Σταντ ντε Φρανς, στο Ιλ ντε Φρανς και αλλού είχε μιλήσει στο δημοτικό θέατρο του Ομπερβιγιέ  προσπαθώντας να ερμηνεύσει τα αίτια των τρομοκρατικών επιθέσεων. Είχε υποστηρίξει ότι θα πρέπει να σκεφθούμε όσα συνέβησαν με αφετηρία την αρχή ότι καμία πράξη δεν είναι ακατανόητη. Το να πούμε, είχε συμπληρώσει, ότι κάτι είναι “αδιανόητο” συνιστά ήδη ήττα της σκέψης, και η ήττα της σκέψης είναι πάντα νίκη για τις άλογες και εγκληματικές συμπεριφορές. Tο 2017, μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Μάντσεστερ ο τότε ηγέτης των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν έθεσε το θέμα των σχέσεων της τρομοκρατίας με την εξωτερική πολιτική της Βρετανίας: «Πρέπει να είμαστε σκληροί με την τρομοκρατία αλλά και με τις αιτίες της, είπε. Πολλοί ειδικοί, περιλαμβανομένων και αναλυτών των δικών μας μυστικών υπηρεσιών, υποδεικνύουν τη σύνδεση ανάμεσα στους πολέμους που έχει υποστηρίξει ή έχει συμμετάσχει η χώρα μας στο εξωτερικό και στα τρομοκρατικά πλήγματα στο εσωτερικό».  Στην ίδια διαπίστωση είχε καταλήξει και ο Μπαντιού στο Ομπερβιγιέ: «Τα τελευταία σαράντα χρόνια, οι στρατιωτικές επεμβάσεις της Γαλλίας στην Αφρική  ξεπερνούν τις πενήντα! Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Γαλλία βρίσκεται σε συνεχή στρατιωτική εγρήγορση προκειμένου να διατηρήσει τον έλεγχο των πρώην “εδαφών της” στην Αφρική». Αυτό επιβεβαίωσε η υψηλού συμβολισμού κίνηση του Μακρόν να επισκεφθεί στην πρώτη εκτός Ευρώπης επίσκεψή του το Μάλι όπου η Γαλλία έχει συνολικά 4000 στρατιώτες ενώ διατηρεί ένοπλες δυνάμεις και σε άλλα κράτη της Αφρικής, όπως η Νιγηρία, το Τσαντ, η Μπουργκίνα Φάσο και η Μαυριτανία.

Ανάμεσα στις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη, πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις συνταράσσουν καθημερινά τον Τρίτο Κόσμο έχοντας ως επίλογο εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες αθώους πολίτες.  Τα γεγονότα αυτά καταγράφονται, όπως πάντα, ως μια απλή είδηση. Διότι «ένας θάνατος στη Δύση, μας λέει πάλι ο Μπαντιού, είναι κάτι το τραγικό. Χίλιοι νεκροί στην Αφρική, στην Ασία, στη Μέση Ανατολή, είναι απλώς μια είδηση που τη διαβάζουμε ή την ακούμε στην τηλεόραση. Αυτή η συνήθεια να ταυτίζουμε ουσιαστικά τη Δύση με την ανθρωπότητα και τον ανθρώπινο πολιτισμό, δεν είναι παρά κατάλοιπο του αποικιοκρατικού ιμπεριαλισμού». Υπάρχουν, λοιπόν, τμήματα της ανθρωπότητας που είναι πιο “ανθρώπινα” από τα άλλα; Πώς μετουσιώνονται όλα αυτά σε τρομοκρατικές επιθέσεις; Με τους μετανάστες δεύτερης γενιάς που βουλιάζουν στα γκέτο στην ανεργία και στην περιθωριοποίηση;

Όμως η Ευρώπη πάντα είχε έναν εσωτερικό εχθρό που δημιουργούσε η ίδια. Η ισλαμοφοβία παίζει σήμερα, κατά γενική παραδοχή,  τον ρόλο που έπαιζε ο αντισημιτισμός από τον 19ο αιώνα έως τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όντας ένας από τους πυλώνες των ευρωπαϊκών εθνικισμών σε σημείο που να μη βρίσκουμε μια εθνική κουλτούρα του παλιού κόσμου που να μην επηρεάστηκε από αυτή την προκατάληψη.  Ο αντισημιτισμός τροφοδοτούνταν από τον αντικομουνισμό: Ο εβραίος ταυτίζονταν με τον μπολσεβικισμό, με τη Σοβιετική Ένωση, με κείνο το επαναστατικό κύμα που συγκλόνισε την Ευρώπη στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο εβραϊσμός πέρασε από τον Τρότσκι και τη Λούξεμπουργκ στον Κίσινγκερ, με τη δημιουργία του Ισραήλ και τη μαζική μετανάστευση από την Ευρώπη στις ΗΠΑ.   O  Σλόμο Σαντ, καθηγητής ιστορίας στο Τελ Αβιβ, έχει δίκιο όταν υπογραμμίζει πως η ισλαμοφοβία αποτελεί σήμερα τον συνδετικό ιστό της Ευρώπης ακριβώς όπως ο αντισημιτισμός έπαιξε βασικό ρόλο τον 19ο αιώνα στη διαδικασία οικοδόμησης των εθνικισμών. Το μίσος για τους Εβραίους, γράφει ο Μισέλ Βιβιορκά, Γάλλος κοινωνιολόγος, “πήγαζε από μια λογική του γκέτο, ένα συνδυασμό κοινωνικού αποκλεισμού και ρατσιστικών διακρίσεων” που ενισχύονταν από “ένα βαθύ αίσθημα περιθωριοποίησης και εγκλεισμού σε μια υποβαθμισμένη περιοχή”. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα με τους μουσουλμάνους μετανάστες δεύτερης γενιάς στην Ευρώπη

Πώς όμως “πήγασαν” όλα αυτά από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό για τις αρχές του οποίου όλοι επαίρονται στη Γηραιά ήπειρο;  Γράφει ο Terry Eagleton: «Για τον Μαρξ ο πολιτισμός έχει έναν μόνο γονέα και αυτός είναι η εργασία – που γι’ αυτόν είναι ισοδύναμη με την εκμετάλλευση». Διότι ο πολιτισμός, ιστορικά, άρχισε να δημιουργείται από τη στιγμή που η αύξηση της παραγωγής εξασφάλιζε την επιβίωση των κοινωνιών και η δημιουργία πλεονάσματος επέτρεπε την ενασχόληση μέρους της κοινωνίας με μη παραγωγικές δραστηριότητες. Γι αυτό, για να αντιληφθεί κανείς πώς δημιουργήθηκε η Ευρώπη δεν αρκεί να επισκεφθεί το Παρίσι, το Λονδίνο και το Βερολίνο. Πρέπει να μεταβεί και στην Ινδία, στο Πακιστάν, στο Μπαγκλαντές, στην Ινδοκίνα και στην Αφρική. Διότι τα δείγματα του πολιτισμού που κοσμούν ολόκληρη της Ευρώπη είναι τόσα πολλά που υπερβαίνουν σε πλούτο κατά πολύ το μόχθο της εργασίας των ευρωπαίων εργαζομένων διαχρονικά. Γι αυτό ο Ιμμάνουελ Βαλλερστάιν  έλεγε ότι “Η ανάπτυξη των πλούσιων χωρών της Δύσης είναι το είδωλό της υπανάπτυξης του υπόλοιπου κόσμου”

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

7-11-2020