Αρχική Blog Σελίδα 2381

Ναγκόρνο Καραμπάχ. Διπλωματικές αστοχίες και στρατηγικοί κίνδυνοι

0

Νικόλαος Δ. ΚανέλλοςΠρέσβης επί τιμή. Πρώην Πρέσβης της Ελλάδας σε Κόσοβο, Σλοβακία, Βιετνάμ Αζερμπαϊτζάν.

Ο μεγάλος νικητής παραμένει η Τουρκία.

ASSOCIATED PRESS
9 Νοεμβρίου 2020 – Ένα ζευγάρι περνάκάτω από μια οθόνη στην οποία εικονίζεται η σημαία της Αρμενίας (στ΄αριστερά) και η σημαία του Ναγκόρνο Καραμπάχ και τη φράση θα νικήσουμε.

Η συμφωνία για πλήρη τερματισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Ναγκόρνο Καραμπάχ την οποία υπέγραψαν οι ηγέτες της Αρμενίας, του Αζερμπαϊτζάν και τη Ρωσίας, δημιουργεί νέα δεδομένα στην περιοχή και εκ των πραγμάτων αναβαθμίζει στρατηγικά και την Τουρκία, γεγονός που πρέπει να προκαλεί έντονο  προβληματισμό στην ελληνική διπλωματία. 

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, προβλέπεται η ανάπτυξη στρατευμάτων της Ρωσίας στην περιοχή ως ειρηνευτικής δύναμης! Η Τουρκία δεν πρέπει να υποτιμάται αφού είναι άτυπο μέρος στη συμφωνία και εγγυήτρια, απλά την υπέγραψαν μόνο οι τρεις.

Την ίδια στιγμή η Αρμενία εισέρχεται σε περίοδο οξείας πολιτικής αναταραχής.

Έτσι με αυτόν τον τρόπο η Ρωσία ανακόπτει τις αμερικάνικες προσπάθειες επιρροής στον Καύκασο. Η Τουρκία αναβαθμίζεται γεωπολιτικά και μαζί ο Ερντογάν κερδίζοντας «πόντους» στο εσωτερικό της χώρας του εν μέσω οξείας οικονομικής κρίσης, ενώ δεν αποκλείεται τώρα, που έχει και την κοινή γνώμη υπέρ του, να δούμε περαιτέρω κλιμάκωση της επιθετικότητάς του έναντι της Ελλάδας.

Όπως και να έχει τα μεγάλα στρατηγικά επιτεύγματα από την εξέλιξη της σύγκρουσης στο Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι δύο:

1. Ο διάδρομος από το Ναχτσιβάν προς το Μπακού. Πρέπει να σημειωθεί ότι μέχρι σήμερα η επικοινωνία με το Ναχτσιβάν, το οποίο θεωρείται από τους τους Αζέρους ως  η ”πνευματική και επαναστατική” τους έδρα, ήταν είτε αεροπορική, είτε οδικώς μέσω Ιράν.

2. Κατά μήκος της γραμμής επαφής στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και κατά μήκος του διαδρόμου που συνδέει το Ναγκόρνο-Καραμπάχ με τη Δημοκρατία της Αρμενίας, αναπτύσσονται οι ειρηνευτικές δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

 

ANADOLU AGENCY VIA GETTY IMAGES
BAKU, AZERBAIJAN – NOVEMBER 10: Azerbaijani people celebrate the deal reached to halt fighting over the Nagorno-Karabakh region, in Baku, Azerbaijan on November 10, 2020. In a televised address, Azerbaijani President Ilham Aliyev announced the end of the Karabakh conflict between Baku and Yerevan with the new agreement. (Photo by Resul Rehimov/Anadolu Agency via Getty Images)

Όμως τονίζουμε και πάλι ότι ο μεγάλος νικητής παραμένει η Τουρκία η οποία πλέον βάζει για τα καλά το πόδι της στον Καύκασο και ενισχύει τη σχέση της με Αζέρους και Πακιστανούς, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα τον ηγετικό της ρόλο στην Ασία και στις τουρκόφωνες νέες «Δημοκρατίες».

Φαίνεται ότι η 10η Νοεμβρίου θα κηρυχθεί η νέα εθνική εορτή του Αζερμπαϊτζάν.

Τέλος ένα νέο ηθικό και διπλωματικό πρότυπο που δημιουργείται είναι η επιτυχία των Αζέρων να θεωρούν αυτή την εξέλιξη ως απόδοση δικαιοσύνης.

Εκ των πραγμάτων λοιπόν οι χώρες που αναμείχθηκαν έμμεσα ή άμεσα σε αυτή τη σύγκρουση έχουν πλέον την υποχρέωση να επαναξιολογήσουν τις θέσεις τους και εκ των πραγμάτων να χαράξουν μια νέα πολική βάσει των νέων δεδομένων και να προβούν σε έξυπνες διπλωματικές κινήσεις.

Huffington Post

Εκλογές ΗΠΑ: Πώς επηρεάζει η νίκη Μπάιντεν τη διεθνή πολιτική και τα ελληνοτουρκικά

0

Ο Τζο Μπάιντεν είναι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ-Πώς διαμορφώνεται το διεθνές πολιτικό σκηνικό και ποια η εξέλιξη στα ελληνοτουρκικά-Ο διεθνολόγος, Σταύρος Καλεντερίδης μιλά στο News2u για την επόμενη μέρα

Συνέντευξη στη ΒΙΚΥ ΚΑΛΟΦΩΤΙΑ

Η πρώτη δήλωση του 46ου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Τζο Μπάιντεν μετά την μεγάλη νίκη του στις εκλογές απέναντι στον Ρεπουμπλικάνο, Ντόναλντ Τραμπ, ήταν ξεκάθαρη. Κάλεσε τους πολίτες να ενωθούν όλοι σε μία προσπάθεια να ορθοποδήσει η χώρα τους ανοίγοντας από κοινού ένα ολοκαίνουριο κεφάλαιο. Την ίδια στιγμή που οι ηγέτες όλου του κόσμου διαβιβάζουν στον Τζο Μπάιντεν τις ευχές τους και ο ίδιος κάνει ήδη σκέψεις για το πώς θα στελεχώσει το νέο υπουργικό συμβούλιο, ο απερχόμενος πρόεδρος εξακολουθεί να μιλάει για νοθεία των εκλογικών αποτελεσμάτων εκφράζοντας την πρόθεσή του να προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο.

Το News2u.gr επικοινώνησε με τον πολιτικό επιστήμονα, διεθνολόγο και επικοινωνιολόγο, Σταύρο Καλεντερίδη, θέτοντας ερωτήματα σχετικά με το τι σημαίνει η εκλογή Μπάιντεν για την διαμόρφωση του ευρύτερου πολιτικού σκηνικού και πώς αυτή ενδέχεται να επηρεάσει από εδώ και στο εξής τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Στην πρώτη του επίσημη ομιλία ως νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζο Μπάιντεν, μίλησε για τους στόχους του, όπως η διαχείριση της πανδημίας, η ανάταξη της οικονομίας και η αναδιαμόρφωση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Είναι αρκετά πρόσφορο το έδαφος τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή για να αρχίσουν να υλοποιούνται;

Η αλήθεια είναι πως ο απερχόμενος πλέον Πρόεδρος Τραμπ θα διατηρήσει την εξουσία στην Ουάσιγκτον σχεδόν για τους επόμενους τρεις μήνες. Συνήθως το διάστημα αυτό, οι απερχόμενοι Πρόεδροι περιορίζουν τις δραστηριότητές τους και δεν λαμβάνουν σημαντικές αποφάσεις καθώς δεν διαθέτουν πλέον τη σχετική πολιτική νομιμοποίηση. Ωστόσο θεωρείται πολύ πιθανό πως ο Τραμπ θα «σπάσει» και αυτή τη συνήθη πρακτική και ενδεχομένως να λάβει αποφάσεις που θα επηρεάσουν την εσωτερική κατάσταση των ΗΠΑ για το 2021.

Σε κάθε περίπτωση οι προτεραιότητες του νεοεκλεγέντος Προέδρου Μπάιντεν είναι σαφείς. Η άμεση δημιουργία ομάδας ειδικών και επιστημόνων για την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του Μπάιντεν μέχρι και την ορκωμοσία του στις 20 Ιανουαρίου. Το γεγονός πως θα αναλάβει την ηγεσία της χώρας στις αρχές του νέου έτους και εν μέσω του δεύτερου κύματος, προσφέρει τη δυνατότητα στον Μπάιντεν να χαράξει μία εντελώς διαφορετική αλλά σαφή στρατηγική για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις θα ακολουθήσουν και θα συνοδεύσουν υποχρεωτικά την αντιμετώπιση της κρίσης, ωστόσο η επιτυχία τους θα κριθεί από τις πολιτικές ισορροπίες στα δύο νομοθετικά σώματα, όπου τα πράγματα δείχνουν πως θα υπάρξουν ισχνές πλειοψηφίες και συνεπώς ανάγκη συμβιβασμών και συνεργασίας. Σε κάθε περίπτωση, προσθέτοντας στα ανωτέρω τον κοινωνικό διχασμό και την πόλωση στο εσωτερικό, οι ΗΠΑ αναμένεται να συνεχίσουν να ομφαλοσκοπούν κατά τους πρώτους μήνες του ’21, το οποίο σημαίνει ότι δεν επίκειται ραγδαία αλλαγή στην εξωτερική πολιτική τους.

Ποια ήταν τα πιο καθοριστικά στοιχεία που έπεισαν τελικά τους Αμερικανούς πολίτες να πιστέψουν στον 46ο πρόεδρο της χώρας τους;

Αδιαμφισβήτητα σημαντικό ρόλο στην εκλογική διαδικασία έπαιξε η διαχείριση της πανδημίας. Ωστόσο η οικονομία ήταν αυτή που πρωταγωνίστησε στα ενδιαφέροντα του εκλογικού σώματος ενώ η διαχείριση της υγειονομικής κρίσης επεξέτεινε τις ανησυχίες των πολιτών για τις υπαρκτές αδυναμίες της οικονομίας και την απώλεια θέσεων εργασίας. Τέλος, σημαντική επιρροή στην κάλπη άσκησαν και τα κοινωνικά ζητήματα τα οποία υπήρξαν ιδιαίτερα τεταμένα στις ΗΠΑ κατά τους τελευταίους μήνες, και αφορούσαν θέματα κοινωνικής και φυλετικής ισότητας.

Τι είναι αυτό που επιβάλλεται να προσέξει ιδιαίτερα ο Δημοκρατικός εκλεγμένος Τζο Μπάιντεν προκειμένου να αποφύγει ένα πιθανό ολίσθημα στο άμεσο αλλά και μακρινό μέλλον;

Η μεγαλύτερη απειλή για την νέα κυβέρνηση θα είναι η οικονομική διαχείριση της πανδημίας. Η εκπεφρασμένη θέση πολλών Δημοκρατικών Γερουσιαστών και Βουλευτών είναι ο δανεισμός και η υποστήριξη της οικονομίας με παροχές και ρευστότητα, έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η υγειονομική κρίση και οι κοινωνικές της συνέπειες. Ωστόσο με χρέος που έχει ξεπεράσει τα 25 τρις δολάρια, ο νέος Πρόεδρος πρέπει να προχωρήσει με προσεκτικές κινήσεις οι οποίες δεν θα αποδυναμώσουν τη χώρα του, και ιδιαίτερα εν συναρτήσει με τους βασικούς ανταγωνιστές των ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα.

Ποιο είναι το πιθανότερο σενάριο που θα διαμορφωθεί στη διεθνή πολιτική σκηνή αναφορικά με τις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία, την Κίνα, τους συμμάχους και το ΝΑΤΟ;

Ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής των ΗΠΑ σήμερα, σύμφωνα με τον Μπάιντεν, είναι η Κίνα. Η αντιπαλότητα αυτή είναι κυρίως οικονομικής φύσεως και η αντιμετώπισή της θα αποτελέσει βασικό στόχο της νέας κυβέρνησης. Ταυτόχρονα, αναμένεται η σταδιακή επιστροφή των ΗΠΑ στην περιοχή της Ευρώπης και της Μ. Ανατολής. Πρόκειται για περιοχές από τις οποίες είχε αποτραβηχτεί συνειδητά η κυβέρνηση Τραμπ, αφήνοντας άλλους παίχτες να πρωταγωνιστήσουν, όπως η Γαλλία -στα πλαίσια του ΝΑΤΟ- και η Τουρκία στη Μεσόγειο. Ενδιαφέρον προκαλεί να δούμε κατά πόσο αυτή η επιστροφή θα είναι ουσιαστική και τον βαθμό στον οποίο θα καταφέρουν οι ΗΠΑ να ανακτήσουν τις προνομιακές θέσεις που απολάμβαναν στην περιοχή.

Η πρώτη αντίδραση της Άγκυρας μετά την νίκη Μπάιντεν ήρθε μέσω του αντιπροέδρου της Τουρκίας, Φουάτ Οκτάι, ο οποίος υποστήριξε ότι «τα κανάλια επικοινωνίας ανάμεσα στην Άγκυρα και την Ουάσινγκτον θα συνεχίσουν να λειτουργούν όπως και πριν». Κατά πόσο είναι αυτό εφικτό, δεδομένης της πρότερης φιλίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Ντόναλντ Τραμπ;

Η κατάσταση έχει ξεκάθαρα αλλάξει για τον Πρόεδρο Ερντογάν με την εκλογική ήττα του Τραμπ. Δεν είναι ο Μπάιντεν αυτός που αποτελεί εχθρό της Τουρκίας, αλλά αντιθέτως ήταν ο Τραμπ αυτός που συμπεριφερόταν ως αδιαπραγμάτευτος υποστηρικτής του τούρκου Προέδρου. Όπως είναι γνωστό η φιλία των δύο ανδρών έφτανε σε προσωπικό και μάλλον ύποπτο επίπεδο, με διάφορα σκάνδαλα και μαρτυρίες που φωτογράφιζαν μία όχι και τόσο νόμιμη πολιτική σχέση. Σε κάθε περίπτωση ο Πρόεδρος Τραμπ αποτελούσε μέχρι τώρα τον κυματοθραύστη των κυρώσεων του Κογκρέσου κατά του τουρκικού καθεστώτος, πρακτική την οποία όπως όλα δείχνουν, ο Πρόεδρος Μπάιντεν επιθυμεί να σταματήσει. Αυτό βεβαίως θα επιφέρει νέα πλήγματα στην ήδη χειμαζόμενη τουρκική οικονομία.

Τι θα σημάνει από εδώ και στο εξής η εκλογή του Τζο Μπάιντεν αναφορικά με την Ελλάδα και τις σχέσεις της με την Τουρκία;

Ο Πρόεδρος Μπάιντεν έχει καταδικάσει στο παρελθόν την τουρκική επιθετική συμπεριφορά στην περιοχή. Για παράδειγμα χαρακτήρισε «απαράδεκτη» τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, κάτι το οποίο ο Τραμπ αρνήθηκε να σχολιάσει. Παρ’ όλα αυτά δεν πρέπει να περιμένουμε κάποια συλλήβδην μεταστροφή της συμπεριφοράς των ΗΠΑ στις ελληνοτουρκικές διενέξεις. Πρόκειται άλλωστε για ένα κράτος με διαχρονικό και μακρόχρονο στρατηγικό σχεδιασμό στον οποίο η Τουρκία εξακολουθεί να διαδραματίζει σημαίνοντα ρόλο. Εξίσου σημαντικός και σταθερός είναι και ο ρόλος της αμερικανικής γραφειοκρατίας και των υπηρεσιών τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει πλέον μια σαφής και ξεκάθαρη ευκαιρία για την Ελλάδα.

Η χώρα μας έχει κάθε δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να πιέσει όλες τις κυβερνήσεις των συμμαχικών χωρών για να καταδικάσουν και να λάβουν ισχυρά μέτρα κατά της Τουρκίας. Θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για την νέα κυβέρνηση Μπάιντεν να παραμείνει σιωπηλή, για παράδειγμα, σχετικά με ζητήματα παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή πρακτικών αυταρχισμού της γείτονος. Γνωρίζουμε τις διώξεις που λαμβάνουν χώρα στην Τουρκία κατά δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων του Ερντογάν, και της συνεχιζόμενης γενοκτονίας κατά των Κούρδων. Η Ελλάδα οφείλει να πρωτοστατήσει στις σχετικές διπλωματικές ενέργειες κατά της Τουρκίας και η πίεσή της πρέπει να κατευθυνθεί και προς τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ.

Ποιος είναι ο ρόλος που πρόκειται να διαδραματίσει η πρώτη γυναίκα, έγχρωμη και με καταγωγή από την Ασία Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Καμάλα Χάρις, από τη νέα της θέση,  στην επιδίωξη του Μπάιντεν να είναι «ένας πρόεδρος που δεν θα διχάζει αλλά θα ενώνει»;

Δυστυχώς ο θεσμός του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ είναι εξαιρετικά περιορισμένος, αν όχι καθαρά συμβολικός. Επί της ουσίας, η βαρύτητα και ο ρόλος της νέας Αντιπροέδρου θα προσδιοριστούν από τα καθήκοντα που θα επιλέξει να της αναθέσει ο Πρόεδρος Μπάιντεν. Οι ελπίδες είναι πως θα αξιοποιηθούν οι εμπειρίες της Καμάλα Χάρις στον χώρο της δικαιοσύνης και των δικαιωμάτων, και δεν θα περιοριστεί η παρουσία της σε ρόλο επικοινωνιακής υποστήριξης της νέας ηγεσίας του Λευκού Οίκου.

Ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, συνεχίζει να απειλεί με την προσφυγή του στο Ανώτατο Δικαστήριο, κάνοντας λόγο για νοθεία των εκλογικών αποτελεσμάτων. Πρόκειται για κάτι ουτοπικό ή ενδέχεται να υπάρξει όντως μια τόσο σημαντική ανατροπή το επόμενο διάστημα;

Μία τέτοια εξέλιξη θα πρέπει να θεωρείται απίθανη. Το αποτέλεσμα της αναμέτρησης φαίνεται οριστικό καθώς η διαφορά ψήφων αλλά και εκλεκτόρων όλο και μεγαλώνει. Σε κάθε περίπτωση, οι ΗΠΑ διαθέτουν ένα ισχυρό δικαστικό σύστημα, ενώ υπάρχει και ουσιαστική διάκριση εξουσιών, εν αντιθέσει για παράδειγμα με την Ελλάδα. Εάν οι καταγγελίες ευσταθούν και υπάρξουν χειροπιαστές μαρτυρίες, τότε τα δικαστικά σώματα μπορούν να αποφανθούν σχετικά και οι πολίτες μπορούν να τους έχουν εμπιστοσύνη. Ωστόσο επαναλαμβάνω πως το εν λόγω σενάριο φαντάζει μάλλον απίθανο και συνεπώς ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι και θεωρείται από όλους, ο Τζο Μπάιντεν.

infognomonpolitics.gr

Προς αδιέξοδο η εμπορική συμφωνία ΕΕ-Λονδίνου;

0

Οι διαπραγματεύσεις για την διαμόρφωση εμπορικών σχέσεων μεταξύ ΕΕ-Ηνωμένου Βασιλείου πρέπει να ολοκληρωθούν μέχρι τις 16 Νοεμβρίου. Αλλά τίποτα δεν προοιωνίζεται επιτυχία. Το μπαλάκι είναι στο τερέν του Μπόρις Τζόνσον.

Μετά το τηλεφώνημα του περασμένου Σαββάτου ανάμεσα στην πρόεδρο της Κομισιόν και τον βρετανό πρωθυπουργό, διαφάνηκε ότι οι δύο πολιτικοί δεν θέλουν ή δεν μπορούν να θέσουν και πάλι σε κίνηση τις διαπραγματεύσεις για τις διμερείς εμπορικές σχέσεις για την περίοδο μετά το Brexit. «Έχουν καταγραφεί κάποιες πρόοδοι, αλλά οι διαφορές παραμένουν μεγάλες» έγραψε στο Twitter η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Τη διατύπωση επιβεβαίωσε και η Ντάουνινγκ Στριτ με την σύσταση για «διπλασιασμό των προσπαθειών». Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ έκανε ήδη κατά την προεκλογική του εκστρατεία σαφές ότι δεν πρόκειται να συνάψει διμερή εμπορική συμφωνία με τη Βρετανία, εάν ο Μπόρις Τζόνσον παραβιάσει την ειρήνη και τα ανοιχτά σύνορα με την Ιρλανδία. Δεν πρέπει κανείς να ξεχνά ότι από τη μητέρα του έχει ιρλανδέζικη καταγωγή, την οποία επικαλείται με υπερηφάνεια.

Ο Μπάιντεν είναι κατά του Brexit

Πόνταρε στην στήριξη Τραμπ και έχασεΠόνταρε στην στήριξη Τραμπ και έχασε

Για τους σκληροπυρηνικούς Brexiteers μια διμερής εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ αποτελούσε χρυσή ευκαιρία και πάτημα για να δικαιολογήσουν το Brexit. Αλλά ο Τζο Μπάιντεν δεν ήταν ποτέ φίλος του Brexit. «Από αμερικανική οπτική γωνία το αμερικανικό ενδιαφέρον ελαχιστοποιείται, σε περίπτωση που η Βρετανία παύσει να αποτελεί τμήμα της Ευρώπης και δεν μπορεί πλέον να ασκεί επιρροή» είχε πει τον Οκτώβριο του 2018 στο βρετανικό Talkradio. Και ο Άντονι Γκάρντνερ, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην ΕΕ και σύμβουλος του Μπάιντεν, προειδοποίησε αρχές Νοεμβρίου ότι «το Brexit είναι το μεγαλύτερο αυτογκόλ που έχω ποτέ δει και μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ο Μπάιντεν θα κάνει σαφή την υποστήριξή του στην ΕΕ και την ευρωπαϊκή ενσωμάτωση». Ο Μπόρις Τζόνσον στοιχημάτισε στον Ντόναλντ Τραμπ και το μίσος του απέναντι στην ΕΕ για να βασίσει μια ειδική σχέση, αλλά έπεσε έξω. Το ερώτημα τώρα είναι, εάν θα στραφεί στη μεταβολή της σκληρής του πολιτικής και θα κάνει τους απαραίτητους συμβιβασμούς ως προς την εμπορική συμφωνία με την ΕΕ. Σε ορισμένα δευτερεύοντα θέματα της συμφωνίας σημειώθηκε επιτυχία τις τελευταίες εβδομάδες, όπως παραδέχθηκε ο Μισέλ Μπαρνιέ, ο διαμεσολαβητής της ΕΕ. Συνολικά ωστόσο η εκτίμησή του για την κατάσταση είναι απαισιόδοξη. «Δεν βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο προς μια συμφωνία» ακούγεται από διπλωματικούς κύκλους της ΕΕ. Και στην ενημέρωση που έκανε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο φέρεται να είπε, ότι βλέπει πισωγυρίσματα σε σχέση με προηγούμενους διαπραγματευτικούς κύκλους.

Τα επίμαχα σημεία διαφορών παραμένουν τα ίδια. Ανοιχτό παραμένει το αίτημα για συνθήκες δίκαιου ανταγωνισμού με την αναγνώριση και επικαιροποίηση των ευρωπαϊκών στάνταρ στην εργασία, το περιβάλλον και την προστασία του καταναλωτή. Ανοιχτό συνεχίζει να παραμένει και το θέμα των κρατικών επιχορηγήσεων για βρετανούς επιχειρηματίες, που η ΕΕ θέλει να περιορίσει. Αλλά ιδιαίτερα δύσκολο παραμένει το πρόβλημα της εποπτείας της εμπορικής συμφωνίας. Η ΕΕ θέλει να παίρνει άμεσα αντίμετρα, όταν οι Βρετανοί παραβιάζουν τη συμφωνία, με την επιβολή, για παράδειγμα, δασμών σε προϊόντα. Οι Ευρωπαίοι επιθυμούν «ανθεκτικούς» μηχανισμούς ελέγχων. Ο νόμος του Τζόνσον για την εσωτερική αγορά έχει ενισχύσει τη δυσπιστία της ΕΕ απέναντι στην βρετανική «κουλτούρα συμμόρφωσης».

Τα μάτια στραμμένα στον Τζόνσον

Διαφωνίες και για τα δικαιώματα αλιείας Διαφωνίες και για τα δικαιώματα αλιείας

Ακανθώδες θέμα παραμένει ο τομέας αλιείας. Οικονομικά άνευ σημασίας, αλλά καίριος πολιτικά για Βρετανούς, όπως και για τους Γάλλους αλλά και άλλους λαούς που βιοπορίζονται από το ψάρεμα. Η Βρετανία θέλει να επανακτήσει τον πλήρη έλεγχο των αλιευτικών της υδάτων, που μέχρι τώρα εκμεταλλεύονταν ψαράδες από την Γαλλία κι άλλες χώρες. Σε αυτόν τον τομέα υπάρχουν προτάσεις στο τραπέζι: Από εκμετάλλευση αλιευτικών αποθεμάτων σε ζώνες μέχρι την θέσπιση μεταβατικών χρονικών διαστημάτων για επαναξιολόγηση των ποσοστώσεων. Αλλά δεν έχουν οδηγήσει πουθενά. Το θέμα θα αντιμετωπιστεί τελευταίο, επαναλαμβάνεται συνεχώς στην ΕΕ, γιατί οι απαραίτητοι συμβιβασμοί είναι θέμα υψηλής πολιτικής. Σε πολλά σημεία πάντως οι Ευρωπαίοι έχουν κάνει πίσω στις κόκκινες γραμμές τους και αναζητούν λύσεις ρεαλιστικές. Αλλά παραπονιούνται για έλλειψη ετοιμότητας συμβιβασμών από τους Βρετανούς. Ο διαπραγματευτής τους Ντέιβιντ Φροστ τονίζει ότι τίποτα δεν πρέπει να περιορίσει τα βρετανικά κυριαρχικά δικαιώματα. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ο πυρήνας της ιδεολογίας που διαπνέει το Brexit, δηλαδή η πλήρης απαγκίστρωση από το ευρωπαϊκό κανονιστικό πλαίσιο. Το Λονδίνο θέλει να δίνει κρατικές επιχορηγήσεις, όπως αποφασίζει ο βρετανός πρωθυπουργός, και δεν δέχεται κουβέντα επ΄αυτού. Το ίδιο ισχύει για την αλιεία κι άλλα σημεία διαφωνίας. Από την άλλη η ΕΕ προβάλλει το επιχείρημα ότι η πρόσβαση στην ενιαία αγορά πρέπει να συνδέεται με όρους για να προφυλαχθούν τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής οικονομίας. Και όλα γυρίζουν συνεχώς γύρω από τα ίδια σημεία.

Οι διαπραγματεύσεις σε υψηλό επίπεδο συνεχίστηκαν και χθες. Και οι δύο πλευρές εξέφρασαν τη χαρά τους, αλλά απομένουν μόνο δέκα μέρες για να κλείσει η εμπορική συμφωνία. Η ανεπίσημη καταληκτική προθεσμία είναι η 16η Νοεμβρίου, διότι μετά το κείμενο 600 σελίδων θα πρέπει να μεταφραστεί στις επίσημες γλώσσες της ΕΕ και να επικυρωθεί πριν το τέλος του χρόνου από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και από όλα τα κράτη μέλη. Θα μπορούσε κανείς με διαδικαστικά τρικ να παρατείνει την προθεσμία για μερικές ημέρες ή εβδομάδες, αλλά ο χρόνος κυλά γρήγορα. Για να ολοκληρωθεί μια τόσο πολύπλοκη συμφωνία, θα πρέπει οι δύο πλευρές να βάλουν νερό στο κρασί τους και να επιδείξουν ευλυγισία. Κι αυτό θα πρέπει να γίνει βήμα με βήμα, γιατί ούτε η ΕΕ ούτε οι Βρετανοί δεν πρόκειται να αποχωριστούν μονομιάς όλες τις αρχές τους. Όλα τα βλέμματα στρέφονται στο Λονδίνο, πρόκειται για εβδομάδα αποφάσεων. Ορισμένοι παρατηρητές καταλήγουν ότι ο Μπόρις Τζόνσον ωθεί τα πράγματα προς την έξοδο χωρίς εμπορικό ντίλ. Όπως και να είναι το μπαλάκι βρίσκεται στο τερέν του Τζόνσον. Πρέπει να αποφασίσει, εάν θα παραμείνει εταίρος των Ευρωπαίων ή μόνος και χωρίς τον Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο θα συνεχίσει να στηρίζει το όραμά του για μια Βρετανία, παγκόσμιο παίκτη.

Μπάρμπαρα Βέζελ

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Trump’s defeat is a blow for the world’s demagogues and dictators

0
November 10, 2020 at 7:00 a.m. GMT+2

You’re reading an excerpt from the Today’s WorldView newsletter. Sign up to get the rest, including news from around the globe, interesting ideas and opinions to know, sent to your inbox every weekday.

President Trump with Saudi crown prince Mohammed bin Salman in the Oval Office on March 14, 2017. (Jabin Botsford/The Washington Post)

On his first foreign trip as commander in chief, President Trump went to Saudi Arabia and touched an orb. The surreal 2017 photo op of Trump flanked by Saudi King Salman and the autocratic Egyptian President Abdel Fatah al-Sissi, as well as the speech the president delivered in Riyadh then, signaled a theme that lingered through the rest of his presidency. Here was an American leader who was willing to de-prioritize questions of human rights, more eager to champion might over diplomacy, and more at ease with strongmen and unelected potentates.

Now the geopolitical landscape is shifting as the world comes to terms with Trump’s defeat in last week’s U.S. presidential election. Though a flurry of world leaders moved quickly to congratulate Joe Biden on his win, others were more conspicuous in either their silence or reticence.

In the latter camp were Trump’s hosts in Riyadh. More than 24 hours after U.S. networks called the election for Biden, King Salman and the influential Crown Prince Mohammed bin Salman sent their pro forma congratulations. They know a Democratic administration may represent a significant change in their political fortunes. Biden will probably push to both revive nuclear negotiations with Saudi arch rival Iran and ease Trump’s “maximum pressure” campaign. He may also have bipartisan congressional support to drawdown U.S. support for the Saudi-led war in Yemen.

Moreover, Biden advisers have made clear that, under his watch, the United States will reevaluate the overall relationship with Saudi Arabia (and, possibly, Egypt). That includes pushing for some further actions following the killing of Saudi dissident journalist and Washington Post contributor Jamal Khashoggi. Trump, whose priority remained making sure the Saudis kept buying U.S. arms, shielded Riyadh from congressional rebuke. But Biden is expected to take a tougher line and could extract certain public concessions, including the release of a host of detained Saudi civil society activists.

“Issues like arms sales, issues like human rights — there certainly will be a different approach on that,” said Dennis Ross, a former U.S. diplomat and fellow at the Washington Institute for Near East Policy, in a recent webinar.

The dictatorial leaders of Russia, North Korea and China had yet to publicly comment on Biden’s victory. Though at odds with Trump on some fronts, they have benefited from the disruption he represented on the world stage. Biden’s return to the White House after eight years as vice president in the Obama administration would see a reinvigoration of the U.S.’s traditional alliances and fewer avenues for geopolitical opportunism.

“They are going to be very unhappy,” Andrei Lankov, a professor of North Korean studies at Kookmin University in Seoul, told my colleagues in reference to the inner circle of North Korean leader Kim Jong Un, with whom Trump claimed “a special relationship.”

Biden may pick up where the Trump administration left off with nuclear negotiations with the Kremlin, but will seek to more aggressively stand up to Russia’s perceived interference in elections and conflicts elsewhere. “Moscow sees downsides to a Biden presidency, including his expected re-engagement with NATO,” wrote my colleague Isabella Khurshudyan. “Biden also has signaled harsher measures, perhaps in the form of more sanctions, for Russia’s interference in Western democracies.”

“We expect a massive toughening of the stance towards Russia,” a high-ranking western diplomat in Washington told the Financial Times. “There is a hatred for Russia amongst [Biden’s team] that is really amazing. It’s not just rational; it’s also very emotional.”

Biden has announced a plan to host a “Summit for Democracy” soon after taking office. It would bring together numerous “like-minded nations” in a bid to bolster what many experts see as the flagging fortunes of liberal democracy in parts of the world. Whether that initiative succeeds or not, it’s a sign that a Biden administration would eschew Trump’s coddling of demagogues and illiberal nationalists.

Among the list of those likely left in the cold are Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu — one of Trump’s closest foreign allies; Turkish President Recep Tayyip Erdogan, whose corruption scandals at home and misadventures in Syria Trump appeared to disregard; and Hungarian Prime Minister Viktor Orban, who has mocked the “moral imperialism” of American liberals.

Trump’s envoy in Budapest defended Orban’s creeping authoritarianism and crackdowns on civil society and independent universities. The Hungarian leader may be out of luck with Biden.

“Trump’s presidency meant unconditional support from Washington,” Peter Kreko, director of the Budapest-based Political Capital Institute, told my colleagues. “I think a Joe Biden administration would be much tougher on Hungary, on democratic backsliding and corruption related to Chinese and Russian investments, where Trump just looked away.”

For Netanyahu, who is again leading a government plunged in domestic political turmoil, Biden’s ascension may narrow his scope for provocative action. The Israeli prime minister was a vocal opponent of the Obama administration’s overtures to Iran. In the months that remain before Biden’s inauguration, the Trump administration, backed by the Saudis, Israelis and Emiratis, may ratchet up punitive measures on Tehran to make Biden’s path toward rapprochement even more difficult.

Of course, it’s still too early to gauge how dramatic a change Biden will represent. His moderate politics and establishment bonafides will reassure some jittery allies, but unnerve others. He still has to contend with trouble at home: In Washington, after all, the election is not even a settled matter, with Senate Republicans lining up behind Trump’s effort to contest the results on baseless allegations of fraud.

That lingering crisis is feeding into politics elsewhere. Trump-era conspiracy theories have already crossed the Atlantic and inflamed corners of Europe’s far right. Speaking to Today’s WorldView during a webinar Monday, Célia Belin of the Brookings Institution suggested the “sense of victimhood” some of the continent’s alienated ultranationalists may feel is now getting “reflected in the plight of Trump at the moment.”

Though Trump grasps at straws in his bid to keep power, he was backed by more than 70 million American voters. “This election was not a full rejection of Trumpism,” said Belin, adding that it sent a message that “nationalist populist movements have strength.” And they may gain more strength after Biden enters the White House.

Ishaan Tharoor is a columnist on the foreign desk of The Washington Post, where he authors the Today’s WorldView newsletter and column. He previously was a senior editor and correspondent at Time magazine, based first in Hong Kong and later in New York.Follow

Ο Τραμπ φεύγει, ο «τραμπισμός» παραμένει

0

euro2day.gr

  • του Christopher Caldwell

Τι «πέτυχε» ο Αμερικανός πρόεδρος στη διάρκεια της τετραετούς θητείας του. Ο κίνδυνος να επικρατήσει τελικά ο λαϊκισμός, εάν δεν προσέξουν οι επιχειρηματίες και οι πολιτικοί.

Δεκαπέντε ημέρες πριν τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, όταν ορισμένες δημοσκοπήσεις έδειχναν πως ο Τζο Μπάιντεν θα εξαφάνιζε τον Ντόναλντ Τραμπ, οι ενθουσιασμένοι Δημοκρατικοί άρχισαν να συζητούν για το είδος της δικαιοσύνης που θα πρέπει να επιβάλλουν στους ακόλουθους του προέδρου όταν αποκηρυχθεί το κίνημά του.

Ο Ρόμπερτ Ράιχ, υπουργός Εργασίας επί κυβερνήσεως Μπιλ Κλίντον, ζήτησε ακόμα και μια Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης, όπως αυτή που ιδρύθηκε στη Νότια Αφρική στο τέλος του απαρτχάιτ, για να «κατονομαστεί κάθε αξιωματούχος, πολιτικός, ανώτατο στέλεχος και μεγιστάνας των μίντια η απληστία και δειλία του οποίου επέτρεψε αυτή την καταστροφή».

Αλλά η νύχτα των εκλογών δεν έφερε την αποκήρυξη αυτή. Το μερίδιο των Αμερικάνων που αυτοπροσδιορίζονται ως «συντηρητικοί» αυξήθηκε στο 37% ενώ το ποσοστό των «φιλελεύθερων» μειώθηκε στο 24%. Στο τέλος της εβδομάδας, ο κ. Τραμπ φάνηκε να χάνει οριακά. Αλλά είτε επιβιώσει ως πολιτικός παίκτης είτε όχι, το κίνημα που τον υποστήριξε φαίνεται πως θα παραμείνει η κύρια δύναμη στην αμερικανική πολιτική σκηνή.

Στον πυρήνα του, το κίνημα αυτό είναι μια δημοκρατική επανάσταση ενάντια στην εμπειρογνωμοσύνη. Οι πολίτες στα δυτικά παρέδωσαν μεγάλο μέρος της δύναμης λήψης αποφάσεών τους σε ειδήμονες –κεντρικούς τραπεζίτες, συγγραφείς αλγορίθμων μηχανών αναζήτησης, επιδημιολόγους. Ο κ. Τραμπ μιλάει για λογαριασμό αυτών που θέλουν να ξαναπάρουν αυτή την εξουσία. Αμφισβητεί τα κίνητρα των ειδημόνων. Αμφισβητεί ακόμα και ότι είναι ειδήμονες. Νομίζει πως είναι λειτουργοί και πως περισσότερο εκμεταλλεύονται, παρά υπηρετούν τη χώρα.

Τέτοιου είδους ανησυχίες δεν είναι μοναδικές στην αμερικανική πολιτική. Ήδη τη δεκαετία του 1930 ο Βρετανός φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ έγραφε για τις αιώνιες εντάσεις μεταξύ της ελευθερίας και της οργάνωσης, μεταξύ της δημοκρατίας και τις περιπλοκότητας. Η αποτυχία των δημοσκόπων και των δημοσιογράφων να προβλέψουν το θρίλερ της Τρίτης δεν συντρίβει ακριβώς την αξιοπιστία του κ. Τραμπ σε ό,τι αφορά το ζήτημα των ειδημόνων.

Οι λαϊκιστές είναι πάντα πιο αδύναμοι απ’ όσο μοιάζουν, ακριβώς επειδή είναι αυτοί που είναι. Είναι outsiders συστημάτων στα οποία η γνώση μετατρέπεται σε δύναμη. Οι οπαδοί που φέρνουν στην κυβέρνηση τείνουν να είναι άτονοι και ανειδίκευτοι. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της θητείας του ο κ. Τραμπ εκστράτευσε εναντίον του γενικού εισαγγελέα Τζεφ Σέσιονς διότι άνοιξε την πόρτα σε έρευνες που έδεσαν «χειροπόδαρα» την προεδρία του. Από πολιτικής απόψεως, ο κ. Τραμπ είχε δίκιο –ένας έμπειρος γενικός εισαγγελέας γενικά δεν θα επέτρεπε να γίνουν έρευνες κοντά στο αφεντικό του.

Οι εν ενεργεία δημόσιοι υπάλληλοι απειλούνται από τον λαϊκισμό και συχνά πολιτικοποιούνται εξ αιτίας του. Στην αρχή της θητείας του κ. Τραμπ, ένας δικαστής στη Χαβάη ακύρωσε την απαγόρευση ταξιδίων από ορισμένες Μουσουλμανικές κυρίως χώρες. Στο μέσο της θητείας του ο κ. Τραμπ παραπέμφθηκε, όταν οι ίδιες οι υπηρεσίες πληροφοριών του αποκάλυψαν στους αντιπάλους του στο Κογκρέσο το περιεχόμενο μυστικών τηλεφωνικών επικοινωνιών. Στο τέλος, λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, δικαστές στην Πενσιλβάνια άλλαξαν τις πολιτειακές εκλογικές διαδικασίες με τρόπο που ο κ. Τραμπ και άλλοι Ρεπουμπλικάνοι θεώρησαν ότι ευνοεί την απάτη.

Αλλά ο λαϊκισμός είναι επίσης πάντα ισχυρότερος απ’ όσο φαίνεται, και εύκολα μπορεί να τον υποτιμήσει κανείς. Αυτοί που ισχυρίστηκαν πως ο κ. Τραμπ θα ακουγόταν καλύτερα, σε ό,τι αφορά τις πολιτικές του, αν σταματούσε να τουιτάρει ή να κάνει «χοντρά» σχόλια για τον «κινεζικό ιό», χάνουν το νόημα.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο ιστορικός Ρόμπερτ Κόνκουεστ περιέγραψε τον σοσιαλισμό ως μια «μεγάλη νοητική παγίδα»: αφού οι υποθέσεις του δεν είναι ουδέτερες, με το να τις αποδεχθεί κανείς κινδυνεύει να παρασυρθεί σε μια ολόκληρη κοσμοθεωρία. Οι λαϊκιστές βλέπουν τη φαινομενικά ουδέτερη γλώσσα της πολιτικής ορθότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με τον ίδιο τρόπο. Για τους ακόλουθούς του κ. Τραμπ, η «ωμότητα» του είναι μια πνευματική χειραφέτηση.

Αλλά η συσπείρωση, ή ακόμα και επέκταση, της βάσης του κ. Τραμπ βασίζεται σε ένα πιο απτό επίτευγμα. Για τα πρώτα τρία χρόνια της προεδρίας του, έφερε σταθερή ανάπτυξη (κάτι που έχουν καταφέρει αρκετοί πρόεδροι) στην οποία ένα δυσανάλογο μερίδιο των κερδών πήγε σε εργαζόμενους χαμηλού εισοδήματος (ένα πιο σπάνιο επίτευγμα). Οι εργαζόμενοι στο χαμηλότερο τέταρτο των εισοδημάτων είδαν τους μισθούς τους να αυξάνονται κατά σχεδόν 5%. Αυτή ήταν η πρώτη βιώσιμη προς τα κάτω αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου από τον τελευταίο αιώνα, δικαιώνοντας τους ψηφοφόρους στα ξεχασμένα σημεία της χώρας που ψήφισαν τον κ. Τραμπ το 2016. Μπορεί να εξηγεί το σοκ αυτών των εκλογών: τη στροφή νεαρών Λατίνων και μαύρων υπέρ της υποψηφιότητας του κ. Τραμπ.

Ο κ. Τραμπ έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίον οι Αμερικάνοι και στα δυο κόμματα σκέφτονται ως προς την εξάρτησή τους από τα φθηνά κινεζικά προϊόντα. Ο σκεπτικιστής του εμπορίου Ρόμπερτ Λάιτχαϊζερ, ο Εμπορικός Αντιπρόσωπος των ΗΠΑ, υπήρξε ικανός εντεταλμένος. Όταν μια υποτίθεται μια προηγμένη βιομηχανική χώρα αποδεικνύεται αρχικά ανίκανη να κατασκευάσει χειρουργικές μάσκες, υγρά μαντιλάκια και ιμπουπροφένη σε μια πανδημία, τότε το έχει παρακάνει με την παγκοσμιοποίηση. Ακόμα και ο κ. Μπάιντεν έκανε το «αγοράστε Αμερικανικά» πυλώνα της προεκλογικής του ρητορικής.

Η μακροπρόθεσμη πρόγνωση για τους λαϊκιστές σπανίως είναι καλή, επειδή ο λαϊκισμός μπαίνει απέναντι σε εκείνους τους επιχειρηματικούς και κυβερνητικούς ηγέτες που εργάζονται για να φέρουν την τεχνολογική και την κοινωνική πρόοδο. Όσο όμως οι ηγέτες αυτοί είναι απρόσεκτοι και εγωιστές, ο λαϊκισμός θα επικρατεί.

Είναι ξεκάθαρο πως αυτή η επικράτηση δεν έχει ακόμα τελειώσει. «Είμαστε ένα κόμμα της εργατικής τάξης τώρα», έγραψε τη νύχτα των εκλογών στο Twitter ο γερουσιαστής του Μισούρι Τζός Χόλεϊ. «Αυτό είναι το μέλλον». Ό,τι και αν συμβεί στον κ. Τραμπ, το Ρεπουμπλικανικό κόμμα έχει ανοικοδομηθεί γύρω από τους ψηφοφόρους που αυτός του έφερε.

 *Ο συγγραφέας αρθρογραφεί στο Claremont Review of Books και έχει γράψει το «The Age of Entitlement»

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Το τσουνάμι Τραμπ και το λάθος των ελίτ

1

Οσα συνέβησαν με την εκλογή του Τραμπ και το δημοψήφισμα για το Brexit θα έπρεπε να έχουν αφυπνίσει τη Δύση και την ηγεσία της. Αυτό δεν συνέβη και φάνηκε πολύ καθαρά στο αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών. Γιατί ο Μπάιντεν κέρδισε, αλλά όχι εύκολα. Εβδομήντα εκατομμύρια Αμερικανοί δεν ψήφισαν απλώς τον Τραμπ, αλλά τον στήριξαν με φανατικό ενθουσιασμό. Αν δεν είχαμε τον κορωνοϊό, είναι μάλιστα πολύ πιθανό πως ο Τραμπ θα είχε κερδίσει τις εκλογές.

Ας μη γελιόμαστε. Ο Τραμπ θα παραμείνει ένας καταλυτικός παράγων, γιατί εκφράζει με δεξιοτεχνία ένα πολύ βαθύ, ορμητικό ρεύμα, που δεν λέει να κοπάσει. Παγκοσμίως. Μιλάει με καθαρές και απλές κουβέντες σε ανθρώπους που έχουν ζαλιστεί και απελπιστεί από την παγκοσμιοποίηση ή τη ραγδαία πρόοδο της τεχνολογίας, που απειλεί τις δουλειές τους. Αγγίζει και «παίζει» σαν καλός βιολιστής όλες τους τις ανασφαλείς χορδές. Από την αγωνία πως οι λευκοί ψηφοφόροι θα είναι η μειονότητα στις ΗΠΑ το 2050 έως την ανασφάλειά τους για την αύξηση των φόρων και την απαγόρευση των όπλων.

Η αμερικανική ελίτ πίστευε –λανθασμένα– ότι αυτά που τη νοιάζουν και την εξοργίζουν ένοιαζαν και εξόργιζαν και την υπόλοιπη Αμερική. Και όμως. Το τσαλαπάτημα των θεσμών, η χυδαιότητα απέναντι στον Φάουτσι, η νομιμοποίηση των ακραίων ρατσιστών δεν αφορούσαν την άλλη Αμερική. Ο σωστός ευαγγελικός, τύπου Τραμπ, οδηγεί με πάθος τους πιστούς του στον παραλογισμό, χωρίς δισταγμό. Τους πείθει για τις θεωρίες συνωμοσίας που τον βολεύουν και τους βάζει να ρισκάρουν τη ζωή τους όταν πηγαίνουν σε μαζικές συγκεντρώσεις χωρίς μάσκα. Αγνοεί και προκαλεί τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, τα οποία κάνουν το λάθος να τον πολεμούν με λύσσα επιβεβαιώνοντας την αγαπημένη του θεωρία: πως το σύστημα τον πολεμάει.

Είναι πολύ επικίνδυνο αυτό που συνέβη και θα συνεχίσει να συμβαίνει στην Αμερική. Μιλάμε για ένα τεκτονικό ρήγμα ανάμεσα σε δύο παράλληλα σύμπαντα.

Θέλει προσοχή. Και εδώ σε εμάς. Ο κορωνοϊός και το δεύτερο lockdown έχουν στείλει πολύ κόσμο «στα κάγκελα». Πραγματικά. Ο χειμώνας θα βρει πολλούς σε οικονομική απελπισία και τους νέους σε συνθήκες ανεξέλεγκτης οργής. «Τραμπ» δεν υπάρχει στον ορίζοντα και επίσης εμείς περάσαμε ήδη μια αντισυστημική και αδιέξοδη φάση.

Οποιος όμως δεν ακούει και δεν βλέπει τι γίνεται και τι συζητείται στην κοινωνία θα αιφνιδιαστεί και πάλι. Δεν ξέρω από ποιον, δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πότε. Αυτό είναι το πλεονέκτημα του ακραίου, συνωμοσιολογικού λαϊκισμού. Είναι σαν μια σπάνια πυρκαγιά. Κανείς δεν την παίρνει χαμπάρι, κανείς δεν ξέρει πώς να τη σβήσει όταν δει τις φλόγες.

kathimerini.gr

Τι κρύβεται πίσω από την παραίτηση του γαμπρού του Ερντογάν από το υπ. Οικονομικών;

0

Η αναταραχή που επικράτησε χθες στην Τουρκία με το ερώτημα εάν ο γαμπρός του Ερντογάν, υπουργός Οικονομικών Μπεράτ Αμπαϊράκ, εντάσσεται στην αβεβαιότητα που δημιουργεί η μεταβατική περίοδος μετά το αποτέλεσμα των εκλογών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ειδική προσωπική σχέση ανάμεσα στον Τραμπ και τον Τούρκο πρόεδρο, παρά τα επιμέρους σοβαρά προβλήματα που ταλάνισαν τη σχέση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και τη Δύση εν γένει, δημιουργούσε ένα πλαίσιο, το οποίο διασφάλιζε ότι οι διαφωνίες δεν θα ξέφευγαν από ένα πλαίσιο που θα απέτρεπε κάποια ενέργεια που θα οδηγούσε την Τουρκία προ αδιεξόδου. Ο ίδιος ο Αλμπαϊράκ ενεπλάκη στην απόπειρα ενεργοποίησης διαύλου αμερικανοτουρκικής συνεννόησης που έγινε γνωστή ως “διπλωματία των γαμπρών”, με τον σύζυγο της ΙΒάκα Τραμπ, τον Τζάρεντ Κούσνερ.

Η έλευση Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο, δημιουργεί μια αβεβαιότητα για την τροπή που θα λάβει η πολιτική της Ουάσιγκτον απέναντι στην Άγκυρα. Η προτίμηση του τουρκικού καθεστώτος για μια δεύτερη θητεία Τραμπ στον Λευκό Οίκο, αποτυπώνεται και στο ότι δεν έχει προχωρήσει στο να συγχαρεί τον νέο πρόεδρο. Δεδομένου ότι η αχίλλειος πτέρνα της Τουρκίας είναι η οικονομία, είναι λογικό ο Μπεράτ Αλμπαϊράκ να φοβάται ότι θα γίνει αποδιοπομπαίος τράγος για οικονομικές επιλογές οι οποίες δεν είναι δικές του.

Ο Αλμπαϊράκ θεωρείται οικονομολόγος με “ορθόδοξες” απόψεις για την οικονομία. Το δεδομένο που έχει στα χέρια του είναι η απώλεια του ελέγχου στο μέτωπο του πληθωρισμού και αυτό της ανεργίας, το δε ιδιωτικό χρέος που είναι σε δολάρια και αφορά πλήθος επιχειρήσεων οι οποίες στην πλειοψηφία τους διατηρούν στενές σχέσεις συναλλαγής με την οικογένεια Ερντογάν, ξεπερνά τα 250 δισ. δολάρια, με την κατάσταση να επιδεινώνεται καθημερινά και να μη διαφαίνεται διέξοδος στον ορίζοντα.

Υπενθυμίζεται, ότι είχε χρηματίσει και ως υπουργός Ενέργειας (2015) πριν αναλάβει το χαρτοφυλάκιο της οικονομίας (2018). Το παιχνίδι που παίζει όμως το καθεστώς Ερντογάν είναι εξαιρετικά πιο πολύπλοκο και είναι πιθανό να μην μπορεί να το αντιληφθεί σε όλες του τις διαστάσεις. Ή και να μην είναι επιθυμητό από τον ενορχηστρωτή πεθερό του και τον στενό κύκλο όσων τον συμβουλεύουν.

Ο Αλμπαϊράκ δεν έχει σε καμία περίπτωση την ισχύ να επιβάλει όσα υπό φυσιολογικές συνθήκες θα θεωρούνταν αυτονόητα. Αν μη τι άλλο να υιοθετηθούν μέτρα από την τουρκική κυβέρνηση που θα στοχεύουν στο να ανακόψουν την καθοδική πορεία της ισοτιμίας ανάμεσα στην τουρκική λίρα και το δολάριο. Όμως, οι πολεμικές περιπέτειες του πεθερού του και η δύσκολη κατάσταση της οικονομίας στο εσωτερικό περιπλέκουν την κατάσταση.

Παρότι μακροπρόθεσμα η οικονομική πολιτική Ερντογάν οδηγεί σε οικονομική καταστροφή της Τουρκία, σύμφωνα με τη συμβατική σοφία στον έγκυρο διεθνή οικονομικό Τύπο, οποιαδήποτε μέτρα ελέγχου της κατάστασης θα επιβάρυναν ακόμα περισσότερο τον Τούρκο πολίτη. Αυτό θα συνέβαινε ενώ οι δημοσκοπήσεις στην Τουρκία δείχνουν συνέχεια στην τάση συρρίκνωσης της απήχησης Ερντογάν στο τουρκικό εκλογικό σώμα.

Οι ερμηνείες που επιχειρούν να συσχετίσουν φερόμενες ως εξωσυζυγικές σχέσεις του Αλμπαϊράκ, αλλά και την πεποίθηση ότι αποτελεί έναν εκ των πλέον διεφθαρμένων προσώπων της κυβέρνησης Ερντογάν, αν έχουν κάποια σημασία είναι στο πλαίσιο της δυνατότητας εκβιασμού του για να αλλάξει την απόφαση. Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς παρά να παρατηρήσει ότι η εξουδετέρωση του υπουργού Οικονομικών ώστε να μην εξελιχθεί σε απειλή για την εξουσία Ερντογάν είναι απλή υπόθεση.

Δεν είναι επίσης γνωστό ποια είναι η θέση στο θέμα της συζύγου Αλμπαϊράκ και αγαπημένης θυγατέρας του Τούρκου ηγέτη, η γνώμη της οποίας θεωρείται πως έχει βαρύνουσα σημασία για τον Ερντογάν. Δεδομένο θα πρέπει βέβαια να θεωρείται και να συνυπολογίζεται, ότι ο Μπεράτ Αλμπαϊράκ δεν θα ήταν αυτός που είναι εάν δεν είχε νυμφευθεί τη θυγατέρα του απόλυτου ηγεμόνα της γειτονικής χώρας. Κάθε εξουσία που έχει στα χέρια του εκπορεύεται από αυτό.

Οι λόγοι υγείας που προβλήθηκαν αρχικά, επιβεβαιώθηκαν από Τούρκο αξιωματούχο, για να ακολουθήσει ο ισχυρισμός περί “χακαρίσματος” του λογαριασμού του στο Instagram όπου αναρτήθηκε η είδηση, δεν δείχνουν να πείθουν κανέναν. Η δε απομάκρυνση – αποπομπή του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας το Σάββατο και η τοποθέτηση προσώπου με το οποίο ο Αλμπαϊράκ δεν διατηρεί καλές σχέσεις, επίσης δεν επαρκεί για να εξηγήσει την απόπειρα εξόδου του από την κυβέρνηση. Εάν έχει παίξει οποιονδήποτε ρόλο, τότε αυτός ανάγεται στη σφαίρα της αφορμής που αναζητήθηκε από τον Αλμπαϊράκ.

Η πιο λογική ερμηνεία αφορά τις διαφωνίες στην ακολουθούμενη οικονομική πολιτική. Ο Ερντογάν, όπως παγίως συνηθίζει και παρά τον επείγοντα χαρακτήρα των προβλημάτων της οικονομίας, δεν θα βιαστεί να λάβει αποφάσεις με γνώμονα την πολιτική αλλαγή στις ΗΠΑ.

Πρώτον, το στιλ του είναι γνωστό και εξακολουθεί να ακολουθεί εμπρηστική ρητορική εμμένοντας στην πολιτική του, ακόμα και όταν όλος ο κόσμος εμφανίζεται να διαφωνεί. με τον τρόπο αυτό κατορθώνει εκμεταλλευόμενος τη σημασία της χώρας του για τη δυτική γεωστρατηγική να επιτυγχάνει σκανδαλώδη επίπεδα ανοχής.

Δεύτερον, γνωρίζοντας ότι μεσολαβεί ένα διάστημα μέχρι την ανάληψη της εξουσίας από την κυβέρνηση Μπάιντεν, προφανώς θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει το ενδιάμεσο διάστημα για να διαπραγματευθεί παρασκηνιακά με την ομάδα του νέου Αμερικανού προέδρου. Η “παράληψη” έκφρασης των τυπικών συγχαρητηρίων έχει και την ερμηνεία της πρόθεσης άσκησης πίεσης στις ΗΠΑ.

Δεδομένων των παγίων θέσεων της αμερικανικής διπλωματίας για το αναντικατάστατο της Τουρκίας, διαβιβάζει το μήνυμα ότι έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει αρνητικά τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον και πως καλύτερος τρόπος και για τις δυο πλευρές είναι οι δυο πλευρές να μην συγκρουστούν αλλά να πορευτούν στο πλαίσιο μιας άτυπης συμφωνίας.

Το πολύπλοκο διπλωματικό παιχνίδι του Ερντογάν δεν είναι απαραίτητο να γίνεται κατανοητό ή να θεωρείται ορθολογικό από τον Αλμπαϊράκ. Οι διεθνείς αγορές κινούνται με τον δικό τους ρυθμό και έχουν τη δυνατότητα να επαναφέρουν στο προσκήνιο με βίαιο τρόπο όσα προβλήματα των οποίων την αντιμετώπιση επιθυμεί να ετεροχρονίσει οποιοσδήποτε ηγέτης.

Αυτό το γνωρίζει καλά ο Αλμπαϊράκ και ανησυχεί, καθώς φοβάται πως το δικό του κεφάλι θα βρεθεί στη λαιμητόμο. Αν δεν μπορεί να υπηρετήσει αυτή την πολιτική επιδιώκει την έγκαιρη έξοδο. Ανοικτό είναι και το ενδεχόμενο να έχει περιπέσει σε δυσμένεια. Ο χαρακτήρας της συζύγου του δεν είναι αυτός της τυπικής μουσουλμάνας συζύγου που υποτάσσεται στις επιθυμίες του ανδρός της. Πιο εύκολα θα την παρομοίαζε κανείς με την ΙΒάνκα Τραμπ. Τηρουμένων των αναλογιών…

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί αποτελεί ξεκάθαρη απειλή και για την ελληνική ασφάλεια. Θεωρητικά, μια από τις επιλογές που έχει για να πιέσει ο Ερντογάν τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι να κλιμακώσει κάθετα τις προκλήσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Αυτό πρέπει να απασχολεί την ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, καθώς ο Ερντογάν αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως ένα απλό πιόνι στην “παρτίδα σκάκι” με τους ισχυρούς. Εκεί βέβαια κρύβεται και ένας παράγοντας αβεβαιότητας για την τουρκική ηγεσία. Η ενδεχόμενη απώλεια ελέγχου της κλιμάκωσης μπορεί να οδηγήσει σε δυσάρεστες εξελίξεις που θα ανατρέψουν συνολικότερα το σκηνικό…

defence-point.gr

Η ανησυχητική δήλωση Τζ. Πάιατ και η ρητορική περί των κοινών στρατηγικών συμφερόντων Ελλάδας και ΗΠΑ

0

«Υποστηρίζουμε τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη και την προσήλωση της ελληνικής κυβέρνησης για την επιστροφή στη διπλωματία. Δεν πιστεύω ότι άλλοι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ είναι τόσο δεμένοι όσο η Ελλάδα και οι ΗΠΑ στην αρχή πως ό,τι και να γίνει πρέπει να κρατήσουμε την Τουρκία στη Δύση». Η δήλωση του Αμερικανού πρεσβευτή στην Αθήνα έχει ξεχωριστή σημασία και χρήζει σε βάθος αξιολόγηση.

Του Ζαχαρία Β. Μίχα
(Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA)

Η ελληνική κυβέρνηση καλείται να ξεκαθαρίσει εάν συνυπογράφει τη διατύπωση του Τζέφρι Πάιατ. Δίνει μια επισήμως άγνωστη διάσταση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Εάν η κυβέρνηση Μητσοτάκη υιοθετεί τη δήλωση Πάιατ, οι Έλληνες δικαιούνται να το πληροφορηθούν. Εάν αντιθέτως η δήλωση δεν απηχεί την πραγματικότητα, αφενός πρέπει να υπάρξει ελληνικός αντίλογος, αφετέρου να αναζητηθεί το κίνητρο του Αμερικανού πρεσβευτή.

ΤΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑΣ
Επειδή πολύς λόγος γίνεται για τα κοινά στρατηγικά συμφέροντα Αθήνας και Ουάσιγκτον, ξεκαθαρίζουμε ότι ενώ για τις ΗΠΑ κύριο στρατηγικό συμφέρον είναι η αντιμετώπιση της Ρωσίας και της Κίνας σε πλανητικό επίπεδο, για την Ελλάδα κύριο στρατηγικό συμφέρον είναι η αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού. Οι ΗΠΑ πάντα θα έχουν προτεραιότητα τη Ρωσία και την Κίνα. Αντιθέτως, η Ελλάδα θα έχει πάντα προτεραιότητα την Τουρκία.

Οι Αμερικανοί μπορεί να ενδιαφέρονται για τη χαλιναγώγηση της Τουρκίας, αλλά Ελλάδα και ΗΠΑ δεν ταυτίζονται ούτε στην ανάλυση του προβλήματος. Το στρατηγικό συμφέρον της Ελλάδας εντάσσεται στην τακτική εικόνα των Αμερικανών. Ρωσία και Κίνα δεν στρέφονται εναντίον της ελληνικής κυριαρχίας, οπότε είναι παράλογο να θεωρηθούν πρωταρχικός στρατηγικός στόχος της Αθήνας.

Για να συμμετάσχει η Ελλάδα στη δυτική στρατηγική ανάσχεσης των δυο στρατηγικών ανταγωνιστών των ΗΠΑ, ελάχιστη προϋπόθεση είναι η δυτική στρατηγική να μη στρέφεται ενάντια στα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Είναι από απαράδεκτο έως παράλογο η Δύση να ζητάει από την Αθήνα να κάνει εκπτώσεις στα εθνικά συμφέροντα για χάρη του “κοινού συμμαχικού καλού”!

Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για τα ελληνοτουρκικά, επειδή έχουν συμφέρον να επικρατεί σταθερότητα στην περιοχή, ώστε να μην επηρεάζεται η δική τους “μεγάλη εικόνα”. Οι ελληνοτουρκικές εντάσεις μπορούν να αξιοποιηθούν από τη Ρωσία, ίσως και από την Κίνα με σκοπό να στριμώξουν τις ΗΠΑ στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Υπό αυτή την έννοια, η σταθερότητα αποκτά χαρακτηριστικά στρατηγικού συμφέροντος για τους Αμερικανούς.

ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΗΠΑ
Η σταθερότητα, όμως, επιτυγχάνεται με διάφορους τρόπους. Ένας είναι οι εγγυήσεις ασφαλείας. Η Ουάσιγκτον μπορεί να δεσμευθεί ότι δεν θα επιτραπεί στην Τουρκία να κινηθεί στρατιωτικά εναντίον της Ελλάδας. Αλλά ακόμα κι αν αυτό αποτυπωθεί σε συμφωνία, θα στερούνταν αξιοπιστίας, τουλάχιστον με βάση την πείρα του παρελθόντος. Παρόλα αυτά, οι Αμερικανοί αρνήθηκαν να αναλάβουν τέτοια δέσμευση.

Η επιρροή των ΗΠΑ στο καθεστώς Ερντογάν έχει συρρικνωθεί. Η Άγκυρα έχει κινηθεί με τρόπο που στρέφεται εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων (π.χ. Συρία, S-400, Λιβύη). Εξ ου και οι επικριτικές δηλώσεις από Πεντάγωνο και Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι επαρκές για την Αθήνα.

Ποια είναι η προτεραιότητα της ελληνικής πλευράς; Είναι άραγε να αποφευχθεί πάση θυσία μια τουρκική επιθετική ενέργεια, ή η αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος σε μόνιμη βάση; Εάν προκρίνεται το δεύτερο, ελληνική προτεραιότητα δεν πρέπει να είναι η αμφιλεγόμενης αποτελεσματικότητας εξάρτηση από την Ουάσιγκτον για την αποτροπή ελληνοτουρκικής σύρραξης.

Εάν ισχύει το πρώτο, δηλαδή η πάση θυσία αποφυγή μιας στρατιωτικής εμπλοκής με την Τουρκία, η Ελλάδα καταγράφεται ως χώρα ανάξια να διαδραματίσει αξιόπιστο γεωπολιτικό ρόλο. Σ’ αυτή την περίπτωση, οι ΗΠΑ θα ζητούν ανταλλάγματα για να μας προσφέρουν αμφίβολες “υπηρεσίες ασφαλείας”, αφού αρνούνται να δώσουν εγγυήσεις.

Ανάμεσα στα ανταλλάγματα είναι και η απόρριψη κάθε ρωσικής και κινεζικής “malign” επιρροής στην Ελλάδα. Απόλυτος έλεγχος, λοιπόν, της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας για την ανάσχεση της κινεζικής διείσδυσης στη Ευρώπη και μαζί με αυτό ο πλήρης έλεγχος των ναυπηγήσεων του Πολεμικού Ναυτικού και ο έλεγχος στρατηγικών λιμένων όπως της Καβάλας και της Αλεξανδρούπολης. Με άλλα λόγια, η Αθήνα καλείται να παραδώσει τον έλεγχο στους Αμερικανούς.

Αυτοί ενδιαφέρονται για τη σταθερότητα της περιοχής όχι για να προστατεύσουν την Ελλάδα, αλλά για τα δικά τους συμφέροντα, όπως προαναφέρθηκε. Γι’ αυτό και θα κινηθούν διπλωματικά, αλλά για να κατευνάσουν την επιτιθέμενη Τουρκία θα ζητήσουν από την Ελλάδα να κάνει εκπτώσεις στα εθνικά της συμφέροντα.

Εάν η Ελλάδα θέλει να παίξει γεωπολιτικό ρόλο στο πλαίσιο της δυτικής στρατηγικής, τότε πρέπει να κινηθεί διαφορετικά. Χωρίς να διαταραχθούν οι σχέσεις με τις ΗΠΑ, πρέπει να διεκδικήσει τον έλεγχο του Αιγαίου και του τμήματος της Ανατολικής Μεσογείου, που σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο της αναλογεί, σε συνεργασία με συμμάχους. Κι αυτό περνά μέσα από την ορθολογική αμυντική ενίσχυση και τη συνειδητοποίηση από τον ανεπαρκέστατο ελληνικό πολιτικό κόσμο ότι η αιώνια ειρήνη είναι βολική ψευδαίσθηση.

Εάν υπάρχει αντίπαλος αποφασισμένος να αποσπάσει ακόμα και διά της βίας αυτό που σου ανήκει, η γλώσσα της λογικής και του διεθνούς δικαίου δεν έχει χρησιμότητα. Η δε ρητορική αντίσταση καθίσταται αντιπαραγωγική, ακόμα και επικίνδυνη, εάν δε συνοδεύεται από την εικόνα ενός κράτους που αντιλαμβάνεται το στρατηγικό παίγνιο και αναλαμβάνει το σχετικό ρίσκο για να υπερασπίσει τα εθνικά του συμφέροντα.

Το Ισραήλ πολέμησε συνειδητά σε χρονικά σημεία που το ίδιο επέλεξε με στόχο να μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες επιτυχίας και με στόχο να διασφαλίσει την ειρήνη στη συνέχεια. Γι’ αυτό και εστίασε και στην οικονομική του ανάπτυξη και στη στρατιωτική του ενίσχυση, αναμένοντας τον επόμενο γύρο της σύγκρουσης αφού το στρατηγικό πρόβλημα της περιοχής παρέμενε εν μέρει άλυτο. Έχει αυτό καμία σχέση με την οπτική της ελληνικής πολιτικής τάξης, αλλά και της ελληνικής κοινωνίας, για τα ελληνοτουρκικά;

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ ΣΤΗ ΔΥΣΗ ΜΟΝΟ ΕΑΝ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΕΙ Η ΙΔΙΑ
Το «πάση θυσία η Τουρκία στη Δύση» του Πάιατ δεν μπορεί να ισχύει για την ελληνική εξωτερική πολιτική. Γιατί εμμέσως πλην σαφώς το πάση θυσία αναφέρεται στην Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν έχει ηττηθεί σε πόλεμο για να αποδεχθεί τον γεωστρατηγικό της υποβιβασμό που θα μετατρέψει κατ’ αντιδιαστολή την Τουρκία σε περιφερειακό ηγεμόνα. Έχουμε ξεκάθαρες απαντήσεις γι’ αυτό;

Η αποφασιστική ανάσχεση της Τουρκίας επιβάλλει συμπόρευση με χώρες που αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν αξιακά, πολιτισμικά και στρατηγικά όρια για να ανήκει μια χώρα στη Δύση. Όχι απλώς να συντηρείται η άποψη ότι το “οικόπεδο Τουρκία” εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του δυτικού στρατοπέδου. Γαλλία, Αυστρία, Ισραήλ, ΗΑΕ και Αίγυπτος είναι χώρες που έχουν συγκλίνοντα συμφέροντα με την Ελλάδα αναφορικά με την Τουρκία. Γι’ αυτό και η Αθήνα οφείλει να αναβαθμίσει τις σχέσεις της μαζί τους σε διμερές και πολυμερές πλαίσιο.

Σε ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, είναι ασύμβατη με τα ελληνικά συμφέροντα η χρήση του Ισλάμ για την αποσταθεροποίηση της Ευρώπης, ή απλώς για την προώθηση γεωπολιτικών στόχων. Γιατί καταγγέλλουν τη Ρωσία ότι χρησιμοποιεί την Ορθοδοξία για γεωπολιτικούς σκοπούς και δεν γίνεται το ίδιο με την Τουρκία; Στην περίπτωση της Μόσχας τουλάχιστον, το αποτέλεσμα δεν είναι κομμένα κεφάλια στη μέση του δρόμου ευρωπαϊκών πόλεων.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Με βάση τα προαναφερθέντα, ανακύπτουν σοβαρές ενστάσεις για τις δηλώσεις περί κοινών στρατηγικών συμφερόντων Ελλάδας και ΗΠΑ και ειδικότερα για τη δήλωση Πάιατ. Το ίδιο ισχύει για τη Ρωσία και την Κίνα. Η Ελλάδα οφείλει να ορίσει θεσμικά τι συνιστά ελληνικό στρατηγικό συμφέρον και να είναι έτοιμη να το υπερασπίσει.

Η μόνιμη επωδός της ελληνικής διπλωματίας περί παραπομπής στη Χάγη, εάν αφορά μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ είναι θεμιτή θέση. Επειδή, όμως, η Άγκυρα την αρνείται και δημιουργεί τετελεσμένα, η Χάγη έχει μετατραπεί σε πρόσχημα για να κρυφτεί η στρατηγική αμηχανία του ελληνικού πολιτικού κόσμου και η απροθυμία του να κάνει ό,τι χρειάζεται για να υπερασπίσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Δεν ευθύνεται η Ελλάδα για τη γεωγραφία ούτε είναι αυτή που επέβαλλε το ισχύον διεθνές δίκαιο. Δεν πρέπει, λοιπόν, να αποδεχθεί προσαρμογή του που να βολεύει τον τουρκικό επεκτατισμό. Για να το πράξει με επιτυχία προϋπόθεση είναι να πάψει να συμπεριφέρεται σαν κράτος-πελάτης οποιουδήποτε.

defence-point.gr

The Election is Not Over

0

Hellenic Navy plans to purchase four American-made Multi-Mission Surface Combatant MMSC frigates

0


According to information published on www.ekathimerini.com website on November 6, 2020, the Hellenic (Greek) Navy would like to purchase four American Multi-Mission Surface Combatant (MMSC) frigates. The MMSC is a tailored littoral combat ship variant being built by American Company Lockheed Martin for the Kingdom of Saudi Arabia through the U.S. Navy’s Foreign Military Sales (FMS) program.
Follow Navy Recognition on Google News at this link


Russian Vyborg Shipyard laid the Purga ice class coastguard ship of project 23550 925 001Scale model of the Royal Saudi Navy MMSC on Lockheed Martin booth at SNA 2018. (Picture source Navy Recognition)


Citing the www.ekathimerini.com website, following an intergovernmental agreement, Greece could purchase four MMSC frigates, the upgrade of four MEKO-type frigates, intermediate solution ships, and the participation of Greek shipyards in the development of the new American FFG(X) type frigate.

The Multi-Mission Surface Combatant (MMSC) is a lethal and highly maneuverable multi-mission surface combatant capable of littoral and open-ocean operation. It was designed from the keel up to confront modern maritime and economic security threats.

The MMSC takes the proven capabilities of the U.S. Littoral Combat Ship and the inherent flexibility of the Freedom-variant hull to meet the unique maritime requirements of international navies. The Multi-Mission Surface Combatant has a range of 5,000 nautical miles and can reach speeds in excess of 30 knots. It will be based on the Freedom-variant Littoral Combat Ship’s 118-meter hull and it will utilize the same combined diesel and gas propulsion system.

With proven combat management system lineage, Lockheed Martin’s MMSC has the interoperability necessary for today’s joint and allied naval force maneuvers. Paired with the world’s most advanced maritime helicopter, the MH-60R SEAHAWK®, the MMSC will have a robust anti-submarine mission capability that is fully interoperable with the U.S. Navy and its coalition partners.

The MMSC utilizes the COMBATSS-21 Combat Management System, built from the Aegis Combat System Software library. The MMSC integrated combat system solution leverages the domestic LCS integration of the 57mm Mk110 deck gun and SeaRAM, and expands multi-mission capability through integration of Over-The-Horizon surface-to-surface missiles, port and starboard 20 mm remote guns, a new fire control radar and a forward centerline 8 cell MK 41 Vertical Launch System equipped with RIM-162 Evolved Sea Sparrow Missiles. The MMSC is also equipped with the AN/SLQ-25 Torpedo Defense system.

The FFG(X) type frigate now named Constellation-class is a multi-mission guided-missile frigates under development for the United States Navy as a follow-on to the modular littoral combat ship. he FFG(X) was announced in a United States Department of Defense Request For Information (RFI) on 10 July 2017. On 30 April 2020, it was announced that Fincantieri Marinette Marine had won the contract to build the new type of frigate.

navyrecognition.com

Five Ways The Biden-Harris Victory Could Mean A Global Ocean Renaissance

0

 GETTY IMAGES

Nishan Degnarain

The outcome of the US Presidential Election has huge significance for the the health of the planet, including one of its most critical ecosystems, the ocean.

As the world’s largest economy, decisions taken in Washington DC has ramifications around the world on global supply chains, business models and public policy positions.

Life on Earth is dependent on a healthy ocean. We are a blue planet where over 70% of the earth’s surface is actually water. It is one of the most critical ecosystems through which climate change is acting on our planet, and it is an ecosystem under duress.

There are decisions that a new President can take within the first 100 days in office, that would not just stop the harm being caused to the world’s ocean, but could restore the ocean to its original health through new investments in an ocean economy built on principles of sustainability and breakthrough new technologies.

The ocean is foundational to life on the planet

Having a stable and healthy ocean is critical to billions of people around the world for food security, transportation of goods, biodiversity, storm protection, all of which directly impacts the lives of millions of coastal and island communities.

In the last four years, awareness about the importance of the ocean has risen higher than it has ever been in history. However, over these past four years, US leadership has largely been absent from some of the biggest policy decisions on the ocean.

What could the Biden-Harris victory mean for ocean health?

Here are five Executive Orders that the new Presidential team could take which would transform US leadership for the world’s oceans overnight.

1. Rejoin the Paris Agreement on Climate Change

The US has opted out of several of the most important international environmental commitments. The most important of these is the Paris Agreement on Climate Change.

Under President Trump, the US had formally left the agreement on November 4. However, the door is open for the United States to rejoin this agreement, and start making commitments toward a low carbon growth path.

There are a series of other international agreements that will be important for the United States to show leadership on, even though the US is not a signatory to the UN Law of the Seas (the law governing the oceans that came into force in 1994).

Even if the United States does not ratify the international agreements, it can still mirror such agreements (such as protecting 30% of US territorial waters) through a series of domestic legislation and Executive Orders.

2. Earth Observation

NASA has by far the largest budget for space. It spends over $22 billion a year. However, less than 10% ($1.8 billion) is focused on Earth Science.

This is less than half of what the European Space Agency (ESA) allocates toward Earth Observation. The ESA spends almost 22% its budget on Earth Observation ($900 million a year of its $4.3 billion a year budget).

Aligning NASA’s budget allocations with that of the ESA would mean almost $3 billion a year additional boost for Earth Observation ($4.7 billion a year for Earth Observation in total).

With the stroke of one pen, this would be greater than all of the venture capital investment into Earth Observation space startups in the past four years, as well as the other international space agencies combined.

Increasing investments in Earth Observation from space is critical to identify the sources of harm to our planet, and is the only scalable way to achieve this over the global ocean.

Such an executive decision would allow breakthroughs in new Earth observation technologies such as detecting harmful Methane or Sulphur emissions by satellite, and allowing the world to more effectively manage emissions and pollution.

It will also be critical that NASA develops the right public-private partnership to commission the innovation of the growing private sector in space technologies, rather than needing to become an operator.  This will ensure a far greater impact for each dollar spent.

Complementing an increased NASA budget with a revitalization of NOAA could transform global understanding of the ocean over the next decade.

3. Enforce Climate Change Emission Targets in Shipping

Global shipping is the sixth biggest emitter of greenhouse gases on the planet. It burns the dirtiest fuels – the heavy residuals at the end of the oil refining process, which is as thick as peanut butter.

Over the past four years, global shipping has never been held to account for this pollution. It opted out of the Paris Agreement and has pushed forward an agenda through the UN Shipping Agency, the International Maritime Organization, to continue increasing emissions with no compulsory enforcement to reduce emissions by 40% within a decade as the Paris Agreement demands.

The US is a powerful ‘Tier A’ country within the UN’s International Maritime Organization. It’s leadership in both insisting on stricter measures within the IMO, and also including a US-specific carbon emissions on vessels entering US waters will transform the industry. It has already begun this with exploring a pathway toward carbon pricing through the US Congress (called the Ocean Climate Based Solutions Act).

Having stricter emissions target could unleash the same innovation on the ocean as we’ve seen with the decarbonization of road and air transportation.

4. Revitalize the Ocean Bio-economy

Over the past century, the ocean has often been regarded as a place of extraction – whether from industrial scale fishing, overdevelopment of coastal properties, offshore oil and gas, deep sea mining. However, it is the biodiversity within the ocean that holds the greatest promise for the future.

The US can stimulate a global resurgence in the marine bio-economy with the sheer scale of the US economy and investment.

A Biden-Harris Presidency could transform the ocean bio-economy through a few key steps linked to a National Ocean Bioeconomy strategy.

 

 

 

  • Invest in a sustainable aquaculture production in cleaner waters of the United States. This will act as a boost to sustainable aquaculture farming around the world, and start to ensure the higher standards needed in the industry (e.g., aquaculture that more closely mimics the natural environment with seaweed and bottom feeders that accompanies fish which are grown in large cages). Such technologies should be accompanied with stricter regulations around the use of antibiotics and feed for aquaculture. It should also allow for investments in new technologies such as large scale coral farming and using the ocean as a way to extract carbon from the atmosphere through novel seagrass technologies.
  • Ensure full traceability of all seafood entering the United States. This will prevent authorized and illegal overfishing that is taking place around the world, and promote higher value, higher quality fishing operations around the world. With seafood fraud being as high as 20% in the United States, such traceability is crucial for food security as well as sustainability.

 

 

  • Increase protection of ocean environments. The US can exert leadership in its own waters as well as key regions such as the Arctic and Antarctica.  Secretary John Kerry spearheaded a lot of such agreements in the ocean, with groundbreaking agreements in Antarctica.
  • Ban offshore oil and gas exploration and development. Not only is offshore oil and gas detrimental from a climate perspective, the hidden costs of the industry from smaller leaks are only just being discovered. President Trump has been encouraging an expansion in the offshore industry during his Presidential term.
  • Introduce a single use plastics ban. There are many laws within the Environmental Protection Agency that may need to be explored. One important one could be a ban on the use of single use plastics across the United States, as many states like California have already introduced.
  • Ban any minerals sourced from deep ocean mining. This is an industry that the United Nations is about to launch later this year, against the opposition of many environmental groups and civil society.

 

5. Establish joint US-China leadership over the environment

One of President Biden’s trickiest tasks is balancing the US relationship with China. This is a non trivial task with multiple dimensions. However, one area there may be common ground is in how both the US and China approach the environment.

Under President Trump, tensions with China have risen significantly over the past four years. Yet over this time, China has taken global leadership position in climate and environmental issues.

Under President Trump, many of the US allies have become more carbon polluting. The leaders of India, Japan, Norway and Australia have pushed controversial environmental stances on the fossil fuels and the protection of the planet.

Over this time, the European Union has had more in common with China’s environmental stance than the United States. The recent announcements by Japan and South Korea to be carbon neutral by 2050 was in many ways a reaction to China’s earlier and bolder statement in September.

This leaves India as the big outlier of a major economy in the world that which has continued to push a more carbon-intensive climate position with coal, oil and gas as fundamental pillars of the Indian economy, and no serious push to address India’s growing environmental footprint under Prime Minister Modi.

Several international organizations have been rudderless without US leadership. This is not just funding, but stronger operational oversight. Joint US-China leadership over the key environmental organizations could prove transformational to the planet over the next decade.

These include the World Bank and IMF where the conditions of such international lending tied to carbon targets will be critical as the world emergence from the coronavirus pandemic. Many of the other international environmental groups (such as the UN Environment Program, UN Development Program, Convention on Biodiversity, Global Climate Fund, Global Environment Fund) require a major overhaul in order for the world to meet global climate, ocean and biodiversity targets.

This is a complex network of international relationships, that require strong joint leadership at the top of these institutions and even stronger accountability. While a tall order given the tensions between the two largest economies in the world, having strong US-China leadership over the environment could reset the direction that the planet is heading toward.

Hope for the future: go beyond traditional thinking

The new Biden-Harris team cannot just look at traditional thinking to achieve these environmental goals for the planet.

Innovative new technologies today allow for greater possibilities and an exciting new vision for the future.

The use of satellites, big data, artificial intelligence, autonomous vessel, electrification of the inland vessel fleet, plant-based proteins could achieve the planet and ocean’s goals in more rapid ways than ever anticipated, while at the same time, redefining a new competitive economy for the US.

The US has historically underinvested in technology with its own governance systems of its ocean territory (e.g., its fishing data infrastructure), so there are a lot of low hanging fruit that can quickly be addressed.

One debate has always been whether the US should try and push to ratify the US Law of the Seas. This would be near impossible with a divided US Congress. However, a more profound consideration is whether the US may consider taking a more regional approach to ocean policy. The closer that one examines the United Nations bodies responsible for the ocean, the less convincing it is that this would make the difference needed. Many of these UN bodies appear to have been captured by lobby groups more intent on the destruction of the ocean environment (just look at the UN’s Shipping Agency the International Maritime Organization or the UN’s Seabed Authority). A wholesale reform of the Law of the Seas and UN institutions governing the oceans are needed in order for the United Nations to still be relevant for the oceans.

A more pragmatic approach than wholesale reform of the United Nations, could be through a series of regional agreements covering the five main ocean basins (Arctic Ocean, Antarctica and the Southern Ocean, Pacific, Atlantic, Indian Ocean). It could well be that this is a direction a future Biden-Harris team may decide to pursue to achieve greater traction for the ocean and the planet.

So as the US emerges from a historic election amid a global pandemic, there is a real opportunity to build a more prosperous economy, which can allow for an exciting resurgence in ocean health.

It just takes the right leadership team at the top, and a mindset to build back better.

I am a Development Economist focused on Innovation, Sustainability, and Ethical Economic Growth. I currently work with leading Silicon Valley technology companies on

The Israeli Navy’s New Sa’ar 6 Warships Are a Gamechanger

0