Αρχική Blog Σελίδα 2380

Biden and Israel: A Return to the Obama Era?

0

By November 11, 2020

BESA Center Perspectives Paper No. 1,812, November 11, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: The election of Joe Biden as the 46th president of the United States requires an examination of the significance for Israel of the transition of power. After four years of unprecedented breakthroughs for Israel during President Donald Trump’s administration, is Israel destined to return to the Obama era in the shape of his former deputy?

US president-elect Joe Biden comes from a completely different background than either Donald Trump or Barack Obama. Trump came from a business background and had no experience in Washington at all, and Obama reached the White House after only three years in the Senate. Joe Biden, by contrast, has been a politician in Washington for nearly 50 years. He thus represents the political establishment to a much greater extent than did either of his predecessors.

As a longtime senator, member of the Senate Foreign Affairs Committee, and vice president, Biden is well acquainted with foreign affairs and security issues and very experienced in US-Israel relations. He began his service as a senator shortly before the outbreak of the Yom Kippur War, and said at the time that he was very concerned about the fate of the Jewish state. With that said, he most certainly does not support Israel’s settlement enterprise. Thus it can be presumed that “Obama-style” clashes will occur between the Biden administration and Israeli governments headed by right-wing parties. It is highly likely that Biden will repeat the mantra of his former boss in the Oval Office, who said that being a friend of Israel does not require one to be a Likud sympathizer.

There is no need, however, to postulate that a confrontation between the Biden administration and the Israeli government is imminent. Though a victory is a victory, Biden’s election was far from a landslide. Traditionally, a first-term president controls Congress for at least the first two years of his presidency. When Biden takes office in January, he will have a Senate that is not controlled by his party and a House in which his party’s majority has been diminished. He will have no choice but to cooperate at least to some extent with the opposition.

As a veteran senator, a former contender for his party’s presidential nomination, and a former vice president, Biden is aware of the extent of support for Israel in the US Congress. He knows he will have to take into account recent Israeli achievements that corresponded to US Senate decisions (and former US presidents’ pledges) such as the moving of the US embassy to Jerusalem. And while Biden is expected to try to return to the Iran nuclear deal (JCPOA), he will not be able to disregard the renewed sanctions on Tehran and their effects. It is equally safe to assume that Israel-US security relations will not be compromised.

The electoral results reflect serious political polarization within American society. Biden’s initial priority will likely be to restore national unity, not wade into controversial issues in foreign affairs. Indeed, in his first speeches since winning the presidency, he has emphasized his desire to be president of all Americans regardless of their political bent.

We will have early indications of the direction of the Biden presidency when he announces his foreign policy and national security nominations: secretary of state, US representative to the UN (a Cabinet-level nomination), secretary of defense, and national security adviser. Given the prominence of Ambassador David Friedman during the Trump years, the US ambassador to Israel will be a meaningful appointment. The same will be true for Jared Kushner’s replacement and the choice of special ambassador to the Middle East.

In view of the president-elect’s advanced age, it is extremely important that attention be paid to the roles Biden assigns to his deputy. Kamala Harris’s run for the Democratic nomination for the presidency at the start of the 2020 primaries leaves no doubt about her ambitions. Her friendly attitude toward Israel, like Biden’s, is well known. However, the radical wing of the Democratic Party is openly hostile to Israel. It remains to be seen to what extent Biden and Harris will allow that wing to dictate US policy toward Israel and the region.

View PDF

Prof. Shmuel Sandler is President of Emunah-Efrat College in Jerusalem and a Senior Research Associate at the BESA Center for Strategic Studies at Bar-Ilan University. 

Prof. Shmuel Sandler
Prof. Shmuel Sandler
Prof. Shmuel Sandler, a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies, is a professor of political studies at Bar-Ilan University, and Dean of Bar-Ilan University’s Regional College system. Email: [email protected]

Τι προσπαθεί να πετύχει η Άγκυρα με το «Ορούτς Ρέις»

0

Η NAVTEX υπ’ αριθμόν 1404/20 του Σταθμού Αττάλειας της Υδρογραφικής Υπηρεσίας της Τουρκίας που εκδόθηκε στις 11.30 σήμερα το πρωί και επεκτείνει τις ερευνητικές δραστηριότητες του «Ορούτς Ρέις» σε περιοχή νότια του Καστελόριζου μέχρι και τις 23 Νοεμβρίου είναι μια πρώτη απάντηση σε όλους όσοι πίστευαν ότι η Άγκυρα είναι έτοιμη για οποιουδήποτε είδους σοβαρό διάλογο σε σχέση με της θαλάσσιες ζώνες. Τρεις ημέρες προτού λήξει η ισχύς της προηγούμενης NAVTEX και την ίδια ώρα που ο πρόεδρος της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι προχωρούσε σε εξαιρετικά σημαντικές δηλώσεις στο πλευρό της προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου στην Αθήνα, η Άγκυρα προχωρούσε στην έκδοση της νέας Οδηγίας, με την οποία αποκόπτεται η Ρόδος από το Καστελόριζο. Αυτό σημαίνει ότι το πρόσφατο τηλεφώνημα του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου ήταν είτε προσχηματικό (προκειμένου να υποδηλώσει μια υποτιθέμενη προθυμία της Άγκυρας για διάλογο), είτε ενδεικτικό της εσωτερικής αναταραχής που ίσως υπάρχει στο κυβερνών κόμμα (όπως φάνηκε και από το σήριαλ της παραίτησης του γαμπρού Μπεράτ Αλμπαϊράκ).

Αν και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τελικά αποφάσισε να συγχαρεί τον εκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, ολοένα και περισσότεροι αναλυτές εκτιμούν ότι η Άγκυρα θα επιχειρήσει στην περίοδο από τώρα μέχρι και την ορκωμοσία του στις 20 Ιανουαρίου 2021, να προωθήσει την ατζέντα της, μεταξύ άλλων και στην Ανατολική Μεσόγειο, βάζοντας στο τραπέζι περισσότερα θέματα, φέρνοντας την Ουάσιγκτον προ νέων τετελεσμένων. Επιπλέον, η Άγκυρα κινείται ωσάν να μην υπάρχει καθόλου η Ε.Ε., η οποία θεωρητικά στις αρχές Δεκεμβρίου θα συνεδριάσει εκ νέου και θα κληθεί να προχωρήσει σε κυρώσεις, καθώς η Τουρκία προφανέστατα δεν τήρησε τις υποσχέσεις της. Με βάση πάντως το χάρτη, φαίνεται ότι η Άγκυρα μπορεί να προχωρήσει σε ακόμα ένα γύρο ερευνών, κάτι που πιθανώς θα οδηγήσει σε ολοκλήρωση των δραστηριοτήτων του «Ορούτς Ρέις» πριν την Σύνοδο Κορυφής της 10ης-11ης Δεκεμβρίου. Όπως είχε αποκαλύψει η «Κ» στις 22 Οκτωβρίου η πιθανότητα αποστολής πλωτού γεωτρύπανου στο «τριεθνές» σημείο όπου δυνητικά συναντώνται οι υφαλοκρηπίδες Ελλάδας, Τουρκίας και Κυπριακής Δημοκρατίας παραμένει ένα σοβαρό σενάριο. Οι Ένοπλες Δυνάμεις παραμένουν πάντα σε εγρήγορση και για πιθανό αντιπερισπασμό κάπου στο Ανατολικό Αιγαίο.

Όπως ήδη αναφέρθηκε, η NAVTEX ανανεώθηκε τη στιγμή των δηλώσεων του κ. Σίσι στην Αθήνα. Δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι από σήμερα και για τις επόμενες δύο εβδομάδες, η ελληνική διπλωματική και αμυντική γραφειοκρατία, θα κληθεί να στηρίξει τις πρωτοβουλίες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και των υπουργών Εξωτερικών Νίκου Δένδια και Άμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου για ολοένα και στενότερη σχέση με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) και την Ινδία, σε έναν άξονα με προφανή στόχο την εξισορρόπηση του τουρκικού επεκτατισμού. Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία προκαλεί ρίγη εκνευρισμού στο Λευκό Παλάτι στην Άγκυρα, όπου ο διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν θεωρείται ορκισμένος εχθρός του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Εντός αυτής της ατμόσφαιρας με ενδιαφέρον αναμένονται και οι επόμενες κινήσεις της Άγκυρας. Πάντως, η χθεσινή έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προς το Κογκρέσο, έχει προκαλέσει ενόχληση και συναγερμό στην Αθήνα, καθώς εμφανίζει ως ακαθόριστα όχι μόνο τα δικαιώματα της Ελλάδας μεταξύ των 6 ν.μ. των χωρικών υδάτων και των 10 ν.μ. εναερίου χώρου, αλλά και μεταξύ 3 και 6 ν.μ. Αν είναι μια απλή αβλεψία της Νομικής Υπηρεσίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή κάτι πιο ουσιαστικό θα φανεί τις επόμενες ώρες. Δείχνει, πάντως, μια τάση της αμερικανικής γραφειοκρατίας να λάβει αποστάσεις ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα, σε μια περίοδο όπου κρίνεται ότι οι εντάσεις βρίσκονται στο κόκκινο.

Το τέλος αυτού του παιχνιδιού της έντασης δεν είναι ορατό και, όπως όλα δείχνουν, ο κ. Ερντογάν δεν προτίθεται να συμβιβαστεί με τον ρόλο του «φρόνιμου παιδιού» που έπειτα από τέσσερα χρόνια «ξεσάλωμα» λόγω της ανοχής Τραμπ, θα επιστρέψει σε πιο εποικοδομητική στρατηγική. Επόμενη στάση το «πικ-νικ» στα Βαρώσια με τον Ερσίν Τατάρ, με σκοπό να «ρίξει αλάτι» στις πληγές των Ελληνοκυπρίων για την πόλη-φάντασμα της Αμμοχώστου, αλλά – ενδεχομένως – και να διακηρύξει ακόμα πιο έντονα και δημόσια την υποστήριξη σε μια λύση δύο-κρατών στην Κύπρο.

“Καθημερινή”

Ανεξήγητη ρωσοπληξία

1
Είναι γνωστό ότι υπάρχει μια ανεξήγητη ρωσοπληξία στην Ελλάδα σε βαθμό που πολλές φορές υπονομεύει και το συμφέρον της χώρας.
Οι ίδιοι, οι λάτρεις της Μόσχας, ενώ ταυτίζονται με την ρωσική πολιτική παραβλέπουν την δική τους προσκόλληση και εστιάζουν στον δυτικό προσανατολισμό και φιλοαμερικανισμό μιας άλλης μερίδας της ελληνικής κοινωνίας.
Αφορμή του σχολίου είναι η εγκατάλειψη της Αρμενίας απο τη Ρωσία. Διότι για εγκατάλειψη πρόκειται.
Δείτε γιατί:
Ο δημοσιογράφος Κρικόρ Τσακιτζιάν εξήγησε με ανάρτησή του στο facebook τι εξυπηρετεί η συμφωνία εκεχειρίας που επέβαλλε η Ρωσία στους Αρμένιους.
”Η ουσία αυτής της επώδυνης έως και προδοτικής για την Αρμενία συμφωνίας, κρύβεται σε έναν από τους όρους που έθεσε η Ρωσία προς το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο θα πάρει πίσω ορισμένες περιοχές κλειδιά για τον αγωγό φυσικού αερίου που θέλει να προωθήσει προς την Τουρκία, μέσω του Ναχιτσεβάν.
Ο όρος είναι να μην ενταχθούν ποτέ οι περιοχές αυτές στο ΝΑΤΟ και επίσης το ΝΑΤΟ να μην έχει πρόσβαση στην Κασπία Θάλασσα και στα Ρωσικά σύνορα στην περιοχή Ναγκεστάν.
Αυτός ήταν ο σκοπός της Ρωσίας, γι’ αυτό και αναπτύσσει στην περιοχή στρατιωτικές «ειρηνευτικές» δυνάμεις, δημιουργώντας μια ζώνη ασφαλείας, ουσιαστικά για να ελέγχει πλήρως την περιοχή και να διασφαλίσει ότι από εκεί δεν θα περάσει ποτέ Νατοϊκή δύναμη”, έγραψε ο Κρικόρ Τσακιτζιάν σε ανάρτησή του στο Facebook.
Αυτό είναι το ρωσικό συμφέρον. Για έναν Ρώσο ή για κάποιον ταυτισμένο με τα ρωσικά συμφέροντα η επιδίωξη είναι λογική. Για να επιτευχθεί, όμως, υπέστη δεινή ήττα η Αρμενία.
Κάποιος τρίτος παρατηρητής γιατί να επικροτήσει την ωμή αυτή πολιτική της Μόσχας σε βάρος ενός λαού που υπέστη τρομερές διώξεις και γενοκτονία;
Η Τουρκία εξυπηρέτησε και πάλι τη Μόσχα με το αζημίωτο και η Μόσχα είτε το ανταπέδωσε είτε της το χρωστά.
Πριν δείτε τα πράγματα από τη ρωσική οπτική σκεφτείτε το ελληνικό συμφέρον.
Αλήθεια δεν υπάρχει, είναι υποκειμενική.
Στην Ελλάδα δεν συμφέρει η εξέλιξη. Συμφέρει, όμως, στην Ρωσία και αυτό, για ορισμένους αρκεί. Είναι έτσι;

What Biden’s Victory Means for Turkey

0

By November 11, 2020

BESA Center Perspectives Paper No. 1,811, November 11, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: If Joe Biden remains loyal to his pre-election rhetoric, he might punish Recep Tayyip Erdoğan’s Turkey with a slew of sanctions for buying critical weapons systems from Russia and helping to weaken US sanctions on Iran. But Biden’s history with Erdoğan gives mixed indicators of how he might deal with Turkey’s increasingly authoritarian leader. Biden will not be able to opt for a pragmatic approach to Ankara completely free of concerns over civil liberties and human rights—Turkey’s ever-widening democracy deficit makes that impossible. But Erdoğan’s team can “buy” a new modus operandi with Washington under Biden.

From the first day of the US presidential race, pro-Erdoğan media and pundits vocally supported the incumbent even though Donald Trump’s planned design for the Middle East, including Arab-Israeli normalization, clashed with their Islamist, anti-Israeli, pro-Hamas militant raison d’etre. “Devil you know” thinking fails to fully explain that support, especially as Trump was widely viewed as an anti-Islamic racist. Why, then, would Turkey’s Islamists side with a pro-Israeli, allegedly Islamophobic US president? Because they viewed a prospective Biden administration as potentially devastating to the Erdoğan government.

When in 2019 a perfect storm was expected in Turkey’s relations with the US, Trump confounded expectations by warmly praising Erdoğan shortly before his state visit to Washington with generous words. “He’s a friend of mine, and I’m glad we didn’t have a problem because, frankly, he’s a hell of a leader, and he’s a tough man,” Trump said. “He’s a strong man, and he did the right thing and I really appreciate it, and I will appreciate it in the future.”

Favors from Trump

The meetings in Washington went much better than expected, despite several deeply problematic dossiers. They ended with an exchange of compliments and paved the way for Trump to put off the Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA), which would have imposed sanctions on Turkey at a time when its economy was on the brink of collapse.

The sanctions garnered massive support in Congress after Turkey insisted it would activate a Russian-made long-range air and anti-missile defense system on its soil. Washington feared that activation of the S-400 system would compromise US and NATO aerial military assets stationed in Turkey. Trump apparently did not share this fear. And as it turned out, there was more to his generosity to Turkey’s Islamist strongman than sidestepping the CAATSA.

It eventually surfaced that Erdoğan had been pressing Trump for months to quash a criminal investigation into a Turkish state lender—an investigation that threatened not only the bank but members of Erdoğan’s family and political party. Halkbank was being probed on charges that it had undercut Trump’s policy of economically isolating Iran, a centerpiece of his Middle East plan. Without Trump’s help, Halkbank could have been slapped with sanctions worth several billions of dollars. And it still can—unless Joe Biden morphs into another Erdoğan fan at the White House.

Biden’s history with Erdoğan gives mixed signals as to the possible future direction of his dealings with an increasingly authoritarian leader.

As VP, Biden paid four official visits to Turkey between 2011 and 2016. His portfolio with Erdoğan contained difficult dossiers like northern Syria, the fight against ISIS, and US military and logistical support for Kurdish fighters. But Erdoğan got his much-wanted go-ahead for a military incursion into northern Syria from Trump, not his predecessor, in October 2019. Turkish troops have deployed there, tensely neighboring Kurdish troops who are viewed by Ankara as terrorist forces and by Washington as allies.

Erdoğan often accused the Obama administration of strengthening one terror organization to defeat another. He complained of “thousands of trucks” full of arms the US administration purportedly sent to Kurdish fighters in Syria in order to fight ISIS. With Biden at the helm, Erdoğan will have reason to worry about closer bonds being forged between Washington and Syrian Kurds.

Biden’s Vision for Greece

Biden’s political career features support for groups and countries Turkey has traditionally viewed with hostility. In October, the Biden campaign published a “Vision for Greece” official statement that made these points:

Joe has long opposed the Turkish occupation of northern Cyprus and supported a comprehensive settlement to reunify the island as a bizonal, bicommunal federation with political equality. In 2014, he visited the island, the first sitting Vice President to do so in more than 50 years, and led White House diplomatic engagement on the Cyprus question.

Joe recently called on the Trump Administration to press Turkey to refrain from further provocative actions in the region against Greece, including threats of force.

Joe has long been a strong supporter of the Ecumenical Patriarchate, and given unwavering support for the ability of the Patriarchate to function in its role as the center of the Greek Orthodox Church. He treasures his visit in 2011 to the Patriarchate and each of his meetings with His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew. He has called on Turkey to permit the reopening of the Halki Seminary and criticized the recent decision of the Turkish government to convert the Hagia Sophia into a mosque.

Joe Biden has always been a friend of the Greek-American community, in Delaware and around the country. He is grateful for the longstanding support of the community.

Joe Biden will work with our close ally Greece to advance stability in the eastern Mediterranean.

Unlike President Trump, Joe will call out Turkish behavior that is in violation of international law or that contravenes its commitments as a NATO ally, such as Turkish violations of Greek airspace.

The Armenian Genocide

Another traditional fault line on the Washington-Ankara axis is the Armenian genocide issue. In April 2020, Biden vowed to officially recognize the 1915 Armenian genocide if elected to the White House, a move past presidents have avoided for years. “If elected, I pledge to support a resolution recognizing the Armenian Genocide and will make universal human rights a top priority for my administration,” he wrote in a post. The genocide issue will probably become the first stress test for US-Turkish relations under Biden as in April 2021 Armenian diaspora groups will remind him of his commitment (April 24 is Armenian Genocide Commemoration Day.)

Erdoğan’s ambitions in former Ottoman lands from Iraq and Syria to eastern Mediterranean and Libya, military tensions with Greece, acquisition of former Soviet weapons systems, and rhetoric claiming an aspiration to “liberate Jerusalem to make it a Muslim capital” will all pose serious challenges to the new US president should he choose to be pragmatic with Turkey rather than ideologically hostile. But Russia deserves to be a special dossier.

Transactional Opportunism and Russia

As pragmatism and diplomacy often win out over sentiment even in times of difficult relations, Biden may try to build a modus operandi with Erdoğan based on transactional opportunism. This means that despite theoretical negatives, it might be possible to reset relations. But Erdoğan’s deep commitment to Russian president Vladimir Putin on scores of geo-strategic matters, including critical military equipment like the S-400 system (and likely future cooperation on the more advanced S-500 system), the Russian effort to build Turkey’s first nuclear power plant, and Turkey’s dependency on Russian natural gas may all make a new Turkish-US modus operandi immensely difficult to work out.

Biden views Russia as the biggest threat to America’s security. Ideally, he and his team will have Turkey as an ally and integral partner in countering Russian and/or Iranian power games in the region. But even though it is a Sunni state and a NATO ally, Turkey is both too Muslim to play that part against Shiite Iran and too committed to Russia to be useful to America.

Support for Turkish Opposition

Biden may prefer to pursue a less pragmatic policy on Turkey. It was a bombshell in Turkey when video of a New York Times interview with Biden from December 2019 surfaced this year. In the video, Biden repeatedly says he is “very concerned” about developments in Turkey, calling for “a very different approach” to Erdoğan by “engaging” with elements of the Turkish opposition leadership as he did during his vice presidency. “We can support those elements in the Turkish leadership that still exist and get more from them, embolden them to be able to take on and defeat Erdoğan,” Biden said, “not by a coup,” but via the electoral process.

Biden cannot opt for a pragmatic paradigm with Turkey that is completely divorced from concerns over civil liberties and human rights. Turkey’s ever-widening democratic deficit makes that impossible. Freedom House has put Turkey on its list of “not free” countries in its 2020 assessment. Some of the other countries in Turkey’s grouping are Afghanistan, Angola, Belarus, Brunei, Chad, Djibouti, Eritrea, Gabon, Iran, Iraq, Libya, Myanmar, North Korea, Nicaragua, Qatar, Rwanda, Somalia, Sudan, and Yemen. According to the World Justice Project, Turkey ranks 107 out of 128 countries on rule of law. And according to Reporters Without Borders’ press freedom ranking Turkey is 154th out of 180 countries, scoring worse than Pakistan, Congo, and Bangladesh.

Former Republican Congressman Vin Weber said:

The problem is not just that Biden has a different attitude toward Turkey but that he made an issue of it occasionally in the election. He criticized Trump for in his words ‘coddling dictators’ and mentioned Erdoğan among others…

Biden is almost compelled to take a bit harder line toward relations with Turkey, but he is not going to rupture. There are basic things that will prevent him from making matters much worse. One, of course, is security relationships.

Will it be a blend of pragmatism and ideological caution, then? It’s too early to say. But earlier dealings between Biden and Erdoğan suggest that Biden’s anti-Erdoğan rhetoric may fade, and a good working relationship could conceivably develop between the new president of the cradle of democracy and the Islamist wannabe sultan.

“Biden’s election will not change relations between Turkey and the US,” said Turkish VP Fuat Oktay. “It’s only a matter of a period of transition.”

In a 2014 diplomatic rift between Turkey and the US, then-VP Biden officially apologized to Erdoğan for remarks suggesting that Turkey helped facilitate the rise of the radical terror group ISIS in Syria and Iraq. In earlier remarks, Biden said Erdoğan had admitted erring in allowing foreign jihadist fighters to cross Turkey’s border into Syria, eventually leading to ISIS.

In August 2016, Erdoğan received another apology from VP Biden for not having visited Turkey immediately after a failed coup the previous month. On a visit to Ankara, Biden offered Turkey America’s “absolute and unwavering support.”

A senior Turkish diplomat agreed with the way Biden-sceptics viewed Trump’s often successful negotiating tactics. “I’d agree with the argument that Trump, a sui generis politician, talked friendly and acted tough although his support for Erdoğan’s government sometimes went beyond ‘talking friendly,’” the diplomat told me in a telephone conversation.

Erdoğan’s team may already be aware that they can “buy” a new modus operandi with Washington under Biden. “It is typical that rhetoric dominates an election race. But afterward facts on the ground will take prominence,” said Turkish VP Oktay.

View PDF

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

Σε ένα περιβάλλον που αναδιανέμονται ρόλοι και λάφυρα η στρατηγική ανυπαρξία ισοδυναμεί με αυτοκτονία

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Την επόμενη μέρα των Αμερικανικών εκλογών, είναι βέβαιο πως ο πρωταγωνιστής των μεγάλων ανατροπών που κυοφορούνται στον πλανήτη, ΔΕΝ θα είναι η Αμερικανική πολιτική ηγεσία…

Ήδη, μια προσεκτική ανάγνωση των πρώτων αντιδράσεων με τις οποίες υποδέχτηκαν (ή δεν υποδέχτηκαν) την προεδρική αλλαγή τόσο οι «φίλοι» όσο και οι αντίπαλοι των ΗΠΑ, επιβεβαιώνει πως στο διεθνές περιβάλλον της πρωτοφανούς γεωπολιτικής ρευστότητας, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές θα είναι στρατηγικοί τους αντίπαλοι αλλά και σημαντικοί περιφερειακοί δρώντες, μεταξύ αυτών και ιστορικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, που διεκδικούν αυξημένο ρόλο στην νέα ισορροπία ισχύος. Και οι λόγοι είναι προφανείς.

Η μεταπολεμική τάξη διολίσθησε σταδιακά σε μια ανεπίστρεπτη εκφυλιστική διεργασία κατά την διάρκεια της μεταψυχροπολεμικής περιόδου, και εν τέλει κατέρρευσε οριστικά μετά και την οριστική αποκαθήλωση της Pax Americana την οποία μεταξύ άλλων επισφράγισε ΚΑΙ η αμφιλεγόμενη περίοδος της προεδρίας Τραμπ.

Η διαδικασία μέσα στην οποία συντελούνται αυτές οι μεταβολές, υπήρξε στην ουσία της ιδιαίτερα αντιφατική, αφού από την μια μεριά απελευθέρωσε και ενίσχυσε υποβόσκουσες περιφερειακές γεωπολιτικές φιλοδοξίες και από την άλλη υπερδιόγκωσε τις αβεβαιότητες και την ανασφάλεια που διαπερνά την κουλτούρα των εξαρτημένων και παραδοσιακά υποτελών χωρών.

Η φυσική συνέπεια αυτής της εξέλιξης, είναι η δραστική συρρίκνωση του ζωτικού χώρου στο πλαίσιο του οποίου λειτουργούσαν μέχρι πρότινος οι ΗΠΑ, με ανεξέλεγκτο ηγεμονισμό και με την υπεροψία της αδιαμφισβήτητης υπερδύναμης. Την ίδια στιγμή, καταγράφεται μια ουσιαστική διεύρυνση της σφαίρας δυνητικής επιρροής στην οποία δρουν οι παραδοσιακοί ανταγωνιστές των ΗΠΑ, αλλά και η ικανότητά τους να διαχειρίζονται στρατηγικά τις σύγχρονες διεθνείς και περιφερειακές προκλήσεις, εμφανίζεται σημαντικά βελτιωμένη σε σχέση με το παρελθόν.

Έτσι… Η νέα Αμερικανική ηγεσία, βρίσκεται με το «καλημέρα σας» αντιμέτωπη με μια σύνθετη ενότητα καινούριων προβλημάτων που είναι πάρα πολύ δύσκολο έως αδύνατον να τα διαχειριστεί επιτυχώς.

  • Το κενό στρατηγικής το οποίο εμφάνισαν οι ΗΠΑ μετά την κατάρρευση της «Αραβικής Άνοιξης», φαίνεται να παγιώνεται. Η δυσκολία ουσιαστικής στρατηγικής προσαρμογής, καθώς και η ανικανότητα για την αναγκαία επικαιροποίησή της στις νέες συνθήκες με όρους Υπερδύναμης, είναι προφανείς. Το πρόβλημα φυσικά μεγεθύνεται, από την στιγμή που τόσο οι παραδοσιακοί στρατηγικοί τους αντίπαλοι, όσο και οι λοιποί ισχυροί περιφερειακοί δρώντες, εμφανίζονται πλέον να έχουν ολοκληρωμένη στρατηγική προσέγγιση, δυναμικά χειραφετημένη και προσαρμοσμένη πλήρως στις απαιτήσεις των επικαιροποιημένων γεωπολιτικών τους φιλοδοξιών.
  • Η «επιθετική» στρατηγική με την οποία εκδηλώνεται ενίοτε αυτή η χειραφέτηση, οδηγεί στην εμφάνιση  ακόμη και «αντισυμβατικών» προσεταιρισμών μεταξύ τυπικά ανταγωνιστικών δυνάμεων (όπως για παράδειγμα μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας αλλά και της επιθετικής γεωοικονομικής διείσδυσης εκ μέρους της Κίνας) η οποία καθιστά την εξίσωση περισσότερο σύνθετη, και την επίλυσή της πολλαπλά δυσκολότερη.
  • Το ΝΑΤΟ, ως όχημα στρατηγικής επικυριαρχίας των ΗΠΑ επί των συμμάχων τους, αλλά και ως μηχανισμός επεμβάσεων σε κάθε γωνιά του πλανήτη υπό την ηγεμονία και κατ’ απαίτηση των Αμερικανών, έχει δεχτεί ισχυρά πλήγματα και επί της ουσίας έχει αποδομηθεί στην αντίληψη των πολιτικοστρατιωτικών ελίτ των σημαντικότερων χωρών που το συναπαρτίζουν. Η προσπάθεια ανακοπής αυτής της εξέλιξης, αν και αυτήν την στιγμή δείχνει να είναι μονόδρομος για την νέα ηγεσία των ΗΠΑ, φαίνεται ότι τελικά θα είναι αμφισβητούμενης αποτελεσματικότητας, ενώ για την ίδια την Αμερική θα ισοδυναμεί με σπαταλημένο χρόνο έναντι ΚΑΙ των συμμάχων που ασχολούνται επιμελώς με τους δικούς τους ιδιαίτερους σχεδιασμούς, αλλά ΚΑΙ των αντιπάλων που διερευνούν τις δυνατότητες δημιουργίας ανταγωνιστικών δομών «συμμαχικής» άμυνας και δράσης.
  • Στο επίπεδο των στρατηγικών της σχεδιασμών, η ίδια η Ατλαντική συμμαχία δεν έχει μείνει απλά απελπιστικά πίσω σε σχέση με τα άλματα που έχουν συντελεστεί από τους παραδοσιακούς της ανταγωνιστές (Ρωσία και Κίνα), αλλά όλα δείχνουν πως στην προσπάθεια αναπλήρωσης αυτών των κενών, σημαντικός αντίπαλος και ανυπέρβλητο εμπόδιο θα αναδεικνύονται οι ισχυρές περιφερειακές φιλοδοξίες φίλιων δυνάμεων (Τουρκία, Γαλλία, Γερμανία κλπ) οι οποίες έχουν τις δικές τους ιδιαίτερες επιδιώξεις και επιχειρούν να τις προωθήσουν μεταξύ άλλων ΚΑΙ με παράλληλους προσεταιρισμούς στο περιβάλλον της σύνθετης γεωπολιτικής διεργασίας που βρίσκεται σε εξέλιξη.
  • Η συνολική προσπάθεια γεωστρατηγικής ανασύνταξης η οποία συνιστά όρο και προϋπόθεση για την στρατηγική επιβίωση των ΗΠΑ, βρίσκεται αντιμέτωπη και με μια νέα πρόσθετη αλλά πολύ σημαντική δυσκολία, η αντιμετώπιση της οποίας δεν είναι εύκολη και εκ των πραγμάτων δεν θα μπορεί να είναι ούτε και ενιαία μεταξύ των παραδοσιακών συμμάχων. Οι ισλαμικοί προσεταιρισμοί στους οποίους πρωταγωνιστεί η Τουρκία στο πλαίσιο των ιδιαίτερων ηγεμονικών της φιλοδοξιών και επιδιώξεων, είναι μια νέα προβληματική παράμετρος αυτής της εξίσωσης, που αναγορεύεται σε μήτρα μιας νέας γενιάς σοβαρών και δυσκολοξεπέραστων προβλημάτων, ενώ στο σύνολό της κεφαλαιοποιείται από την Τουρκική Εξωτερική πολιτική και ενισχύει υπέρμετρα την γεωπολιτική της θέση.

Η διαχείριση αυτής της ατζέντας, παρουσιάζει μια σειρά από πολύ συγκεκριμένες δυσκολίες. Όχι μονάχα για το πολύπλοκο του χαρακτήρα της, αλλά και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι θα πρέπει να διεκπεραιώνεται σε ένα περιβάλλον πρωτοφανούς εσωτερικού διχασμού που αγκαλιάζει ολόκληρη την Αμερικανική κοινωνία. Στο περιβάλλον αυτού του διχασμού, αντικατοπτρίζεται η γενικευμένη σύγκρουση αντιλήψεων που διαπερνά συνολικά το Αμερικανικό σύστημα εξουσίας, και η οποία αφορά στον ρόλο και την θέση από την οποία καλείται να αντιμετωπίσει η καταρρέουσα Υπερδύναμη τις σύγχρονες προκλήσεις με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη, τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στο νέο διεθνές περιβάλλον.

Και ενώ όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα πραγματικά δύσκολο πάζλ με πολλές μεταβλητές, η διεθνής θέση των ΗΠΑ, επιδεινώνεται ΚΑΙ έναντι των αντιπάλων αλλά ΚΑΙ έναντι των συμμάχων της, μεταξύ άλλων ΚΑΙ με την κατάρρευση του επίπλαστου αφηγήματος πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η εικόνα της Αμερικής την περίοδο της παντοδυναμίας της, και το οποίο βγαίνει από τις εκλογές πολλαπλά τραυματισμένο, πλήρως αποδομημένο και με συνέπειες που θα σημαδεύουν επί μακρόν ΚΑΙ την κοινωνική ζωή… ΚΑΙ την πολιτική διεργασία… Αλλά ΚΑΙ την διεθνή εικόνα της πρώην υπερδύναμης που έστησε το αφήγημά της σε ένα πλεόνασμα υποκρισίας. Το κύρος των θεσμικών οργάνων, ο υποτιθέμενα αδιαπραγμάτευτος σεβασμός στα νομοθετήματα και στα νομοθετικά σώματα, και εν τέλει ακόμη και αυτοί οι θεμελιώδεις δημοκρατικοί κανόνες, κατέρρευσαν, με καταγγέλλοντες και βιαστές τους ίδιους τους διεκδικητές της Αμερικανικής προεδρίας.

Αυτή είναι η επόμενη μέρα, τουλάχιστον σε ότι αφορά στα κατεπείγοντα καθήκοντα με τα οποία θα πρέπει να ασχοληθεί η νέα πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ, η οποία ωστόσο πλαγιοκοπείται στο εσωτερικό μέτωπο και κουβαλά το κουφάρι μιας πολλαπλά τραυματισμένης χώρας στην διεθνή γεωπολιτική πασαρέλα.

Είναι φανερό ότι η πρωτοβουλία των κινήσεων ΔΕΝ είναι πλέον στα χέρια της νέας Αμερικανικής ηγεσίας. Το Ιράν κάλεσε τον Μπάιντεν να διορθώσει τα λάθη του προκατόχου του. Η Ρωσία έσπευσε να κλείσει την ανοιχτή πληγή του Αρτσάχ, υπολογίζοντας πως έτσι θα ανακόψει την διαφαινόμενη εξωστρεφή αντεπίθεση του ΝΑΤΟ με νέα τετελεσμένα, τόσο στο μαλακό της υπογάστριο όσο και στο Συριακό πάτημα της ΝΑ Μεσογείου. Οι Αραβικές χώρες σπεύδουν να ωφεληθούν από τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η επαναπροσέγγιση με το Ισραήλ. Η Γαλλία επιμένει να περιβάλει με δυναμισμό την ηγεμονική της παρουσία στο περιβάλλον της ΕΕ αλλά και στην κλιμάκωση της αντιτρομοκρατικής της ρητορικής, ενώ διεκδικεί και προσαυξημένο ρόλο στις ευρύτερες περιφερειακές εξελίξεις. Η Γερμανία δεν δείχνει διατεθειμένη να ενδώσει σε μια λογική παρασιτισμού υπό την Αμερικανική ομπρέλα εγκαταλείποντας τις ανομολόγητες επιδιώξεις που φαίνεται να την γοητεύουν.

Προφανώς όλα τα παραπάνω, ενδεικτικά μιας ευρύτερης ομπρέλας που πρόκειται να ανοίξει διάπλατα την επόμενη περίοδο, δεν σημαίνουν πως οι ΗΠΑ μεταμορφώθηκαν αίφνης σε αμελητέο γεωπολιτικό μέγεθος. Κάθε άλλο. Παραμένουν κρίσιμο μέγεθος… Παραμένουν σημαντική παρουσία… Πολύ ισχυρή στρατιωτική, οικονομική και τεχνολογική δύναμη και με σημαντικό ρόλο στην Γεωπολιτική της επόμενης μέρας… Όμως, έχουν απωλέσει οριστικά την ιδιότητα του «πρώτου των πρώτων» στην πολυπαραγοντική γεωπολιτική παρτίδα του 21ου αιώνα.

  • Πριν απ’ όλα γιατί απέτυχαν να διαχειριστούν αποτελεσματικά το συσσωρευμένο μεταπολεμικό κεφάλαιο με το οποίο τις πίστωσε η ιστορία.
  • Δεύτερον γιατί συντήρησαν την νοσηρότητα της ψυχροπολεμικής εποχής στο μεταψυχροπολεμικό περιβάλλον που είχε εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά και τελείως διαφορετικές απαιτήσεις.
  • Τρίτον γιατί η αποδοχή ενός περιβάλλοντος Αμερικανικής παντοδυναμίας ως αδιαπραγμάτευτη και αναλλοίωτη σταθερά, ευνουχίζει τις γεωπολιτικές φιλοδοξίες περιφερειακών δρώντων και σκοντάφτει στις υπερσυσσωρευμένες δυνατότητες ισχυρών συμπρωταγωνιστών που αναζητούν διέξοδο στο νέο επίπεδο ισορροπιών που διαμορφώνεται στον πλανήτη.
  • Τέταρτον γιατί η αναγνώριση αυτού του «υπέρτατου» ρόλου όταν περιορίζεται στους φορείς της κουλτούρας της εξάρτησης και τους παραδοσιακά υποτελείς, δεν αποτελεί ικανή και αναγκαία συνθήκη για την διασφάλισή του και στην πράξη.
  • Πέμπτον γιατί τα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά αδιέξοδα και ο κορεσμός του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου, καθιστά αναπότρεπτη την υπέρβαση των παραδοσιακών συμμαχικών δομών αλλά και την αμφισβήτηση συγκεκριμένων κανόνων. Η παραδοσιακή Αρχιτεκτονική της Εξάρτησης διαρρηγνύεται και μεσαίου μεγέθους ισχυροί δρώντες, αναζητούν αυτόνομο γεωπολιτικό ρόλο και επαναπροσδιορίζουν την θέση τους τόσο στο οικονομικό περιβάλλον όσο και στο επικαιροποιημένο περιβάλλον περιφερειακής ασφάλειας.

Φυσικά, η Αμερικανική πολιτική ηγεσία, δεν είναι διατεθειμένη να αποδεχτεί τίποτε λιγότερο από την πρωτιά. Αυτό βεβαίως την καθιστά επικίνδυνη, αφού με δεδομένο και τον ανεξέλεγκτο εσωτερικό διχασμό, το πιθανότερο που θα επιχειρήσει είναι την φυγή προς τα εμπρός, με εργαλείο την παραδοσιακή μέθοδο του πολεμικού τυχοδιωκτισμού την οποία γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα.

Την καθιστά όμως ΚΑΙ προβλέψιμη, αφού η διαχείριση των προτεραιοτήτων της θα την οδηγήσει μοιραία στο να εγκαινιάσει την «στρατηγική» της αντεπίθεση στον πιο αδύναμο γεωπολιτικό κρίκο στο περιβάλλον του οποίου συνδυάζονται οι πολλαπλοί αποδέκτες και μια πλειάδα συμβολισμών. Άλλωστε δεν είναι διόλου τυχαίο που ακόμη και ο απερχόμενος ΥΠΕΞ των ΗΠΑ ο κ. Πομπέο, αυτόν τον αδύναμο κρίκο επέλεξε για να ξεδιπλώσει την ύστατη προσπάθεια του επιτελείου Τραμπ, προκειμένου να δηλώσει παρουσία στις εξελίξεις. Είναι φανερό λοιπόν ότι η διαφαινόμενη στρατηγική αντεπίθεση των ΗΠΑ, θα επιχειρήσει να προωθήσει στην πράξη μια τριπλή επιδίωξη.

  • Να αναπληρώσει το κενό από την στρατηγική «μαύρη τρύπα» που δημιούργησαν στην Μ. Ανατολή και στην ΝΑ Μεσόγειο οι επιλογές Τραμπ, στο πλαίσιο βεβαίως και της επιδίωξης για την καθολική αποκαθήλωσή του, και θα το επιχειρήσει αναθέτοντας πολλαπλούς ρόλους σε κρίσιμους πρωταγωνιστές…
  • Να δελεάσει την Τουρκία προσβλέποντας στην ευρύτερη στρατηγική της αξιοποίηση αποτρέποντας έτσι την ολοκληρωτική αποστασιοποίησή της από την Δυτική αρχιτεκτονική…
  • Να αποδομήσει τα εργαλεία του Μακρόν ώστε να ανακόψει τις ηγεμονικές βλέψεις του και θα το επιχειρήσει επιδιώκοντας να αποκλιμακώσει τον ισλαμικό εξτρεμισμό επενδύοντας στην συνεργασία του Ερντογάν, διασφαλίζοντάς του φυσικά και το αντίστοιχο τίμημα με γεωπολιτικά φιλέτα και με οριστική αρχειοθέτηση των δικαστικών ερευνών με τις οποίες θα μπορούσε να τον συντρίψει.

Σε αυτό το περιβάλλον η χώρα μας έχει κάθε λόγο να αναθεωρήσει τα παραδοσιακά στάνταρντς που συντηρεί πεισματικά η παρασιτική ελίτ. Και η πρώτιστη υποχρέωση είναι να εγκαταλείψει άμεσα την στρατηγική της ανυπαρξία.

Σε ένα περιβάλλον που αναδιανέμονται ρόλοι και λάφυρα προκειμένου να ανατροφοδοτηθεί μια σχέση εξάρτησης, επικηδεμονίας αλλά και νέας συνεργατικότητας, αυτός που δεν διεκδικεί ρόλο έχει προδιαγεγραμμένο τον πλέον ατυχή προορισμό.

Είναι φανερό πως το επιτελείο του Μπάιντεν και συνολικά η νέα Αμερικανική ηγεσία, έχει κάθε λόγο να επενδύει τα μέγιστα στην επιτυχή έκβαση αυτής της τριπλής επιδίωξης πρωτίστως για δυο λόγους:

Πρώτον διότι μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να ανακόψει προσωρινά τις αποδομητικές τάσεις που εμφανίζονται στο εσωτερικό της ΕΕ και αυτό σημαίνει πως η Αμερικανική Εξωτερική πολιτική θα εξασφαλίσει μια απαραίτητη πίστωση χρόνου για να ξεδιπλώσει την συνολική της αντεπίθεση μέσα σε ένα λιγότερο ανταγωνιστικό περιβάλλον. Και…

Δεύτερον διότι εάν τελικά διασφαλιστεί η στρατηγική αξιοποίηση της Τουρκίας, θα πρόκειται για μια εξέλιξη που θα δημιουργήσει πρόσθετα (αν και πιθανότατα αναμενόμενα) προβλήματα στο Ρωσικό σχέδιο περιφερειακής ασφάλειας και θα προικοδοτήσει την Αμερική με την δυνατότητα μιας proxy εργαλειοποίησης των Τουρκογενών νέων χωρών του Καυκάσου.

Το βέβαιο είναι πως σε αυτό το περιβάλλον των δυναμικών ανατροπών και των νεοπαγών γεωπολιτικών συμφύσεων, αυτός που επιμένει να αποποιείται την ενεργητική πολιτική και να παραμένει καθηλωμένος στην στρατηγική ανυπαρξία, δεν έχει μέλλον.

 

Ντόναλντ Τραμπ: από τον Λευκό Οίκο στη φυλακή;

0

Εκκρεμότητες με τη δικαιοσύνη σε τριάντα υποθέσεις αντιμετωπίζει ο Ντόναλντ Τραμπ μετά την αποχώρηση από τον Λευκό Οίκο, σύμφωνα με τους New York Times. Εναντίον του αναμένεται να στραφεί και η Deutsche Bank.

Ερμητικά αποκλεισμένο και αυστηρά φυλασσόμενο παραμένει το Trump Tower, το στρατηγείο του Ντόναλντ Τραμπ στην Πέμπτη Λεωφόρο της Νέας Υόρκης. «Δεν νομίζω να επιστρέψει ποτέ ο ίδιος ο Τραμπ στη Νέα Υόρκη», λέει ο Ντέιβιντ Νάσαου, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Οι New York Times εκτιμούν ότι τον απερχόμενο πρόεδρο περιμένουν κατηγορίες ή τουλάχιστον δικαστική έρευνα σε περίπου τριάντα υποθέσεις που αφορούν σεξουαλική παρενόχληση, απάτη, φοροδιαφυγή και άλλα αδικήματα. «Δεν είναι παράξενο που ο Τραμπ κάνει ό,τι μπορεί για να γαντζωθεί στην εξουσία», συμπεραίνει ο Νάσαου.

Από την άλλη πλευρά το επιτελείο του απερχόμενου προέδρου αφήνει να εννοηθεί ότι ο Τραμπ, ακόμη και αν αποχωρήσει από τον Λευκό Οίκο, θα επιδιώξει την επανεκλογή του με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στις προεδρικές εκλογές του 2024. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο των New York Times Ντέιβιντ Ένριχ, εξειδικευμένο στο τραπεζικό ρεπορτάζ, «αυτό και μόνο τον καθιστά στόχο για τους ανακριτές, οι οποίοι σε διαφορετική περίπτωση μπορεί και να έλεγαν ότι, εντάξει, δεν είναι πια πρόεδρος, ας μην επιμείνουμε σε όλες αυτές τις υποθέσεις…»

Μετά τον Γουάινστιν, ο Τραμπ;

Πολλούς και φανατικούς φίλους έχει ο Ντόναλντ Τραμπ στη ΦλόρινταΠολλούς και φανατικούς φίλους έχει ο Ντόναλντ Τραμπ στη Φλόριντα

Σύμφωνα με το πρώτο κανάλι της γερμανικής τηλεόρασης (ARD) ο περιφερειακός εισαγγελέας της Νέας Υόρκης Σάιρους Βανς έχει ήδη ξεκινήσει έρευνα για πιθανή εμπλοκή των επιχειρήσεων Τραμπ σε τραπεζική και ασφαλιστική απάτη. Πρόκειται για έναν σχολαστικό και επίμονο δικαστικό λειτουργό, που έχει συνδέσει το όνομά του, μεταξύ άλλων, με την καταδίκη του παραγωγού Χάρβεϊ Γουάινστιν για βιασμούς και σεξουαλική κακοποίηση στο Χόλιγουντ. Ήδη ο Βανς προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο, εξασφαλίζοντας πρόσβαση στις φορολογικές δηλώσεις του Τραμπ. «Υποθέτω ότι όλα θα γίνουν πιο εύκολα για τους ανακριτές, εφόσον ο Τραμπ δεν θα καλύπτεται πλέον από τη δικαστική ασυλία», λέει ο Ντέιβιντ Ένριχ.

Δεν πρόκειται μόνο για ποινικές υποθέσεις. Μία σοβαρή εκκρεμότητα, τονίζει ο Ένριχ, είναι και τα ανοιχτά δάνεια του απερχόμενου προέδρου. «Στα επόμενα τέσσερα χρόνια πρέπει να αποπληρώσει δάνεια άνω των 300 εκατομμυρίων δολαρίων, για τα περισσότερα από τα οποία έχει δώσει προσωπικές εγγυήσεις», λέει ο αναλυτής των New York Times. «Αν δεν πληρώσει, τότε οι πιστωτές του- και κυρίως η Deutsche Bank- θα μπορούσαν να στραφούν εναντίον του, προχωρώντας ακόμη και σε κατάσχεση της περιουσίας του…» Η οποία ωστόσο, σύμφωνα με τον ιστορικό Ντέιβιντ Νάσαου, δεν είναι τόσο μεγάλη όσο αφήνουν να εννοηθεί οι αγορασμένες διαφημιστικές πινακίδες με το όνομά του σε κεντρικά σημεία της Νέας Υόρκης. Σε αυτό συμφωνεί ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμων Νταγκ Μούτσιο, λέγοντας ότι «κανείς πλέον δεν θέλει να κάνει δουλειές με τον Τραμπ και κανείς δεν θέλει να του δανείσει χρήματα…». Πρόσφατο ρεπορτάζ του γερμανικού ειδησεογραφικού δικτύου N-TV αναφέρει ότι ο Τραμπ είναι πελάτης της Deutsche Bank εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια, ενώ έχει λάβει δάνεια που ξεπερνούν τα δύο δισεκατομμύρια δολάρια.

Καταφύγιο στη Φλόριντα

Μεγαλοπρεπής διακόσμηση στο εσωτερικό του Trump Tower στη Νέα ΥόρκηΜεγαλοπρεπής διακόσμηση στο εσωτερικό του Trump Tower στη Νέα Υόρκη

Σύμφωνα με τη γερμανική τηλεόραση (ARD) ένα πολύ πιθανό σενάριο είναι να εγκατασταθεί ο απερχόμενος πρόεδρος στην πολιτεία της Φλόριντα, όπου άλλωστε έχει ήδη δηλώσει την κύρια κατοικία του. Ο Ντέιβιντ Νάσαου εκτιμά ότι ο Τραμπ θα ιδρύσει έναν νέο, δικό του δημοσιογραφικό οργανισμό, καθώς «δεν εμπιστεύεται πλέον ούτε τον Μέρντοχ, ούτε το Fox News. Θα ασκήσει τρομερή πίεση στους Ρεπουμπλικανούς εκβιάζοντάς τους ότι αν δεν δείξουν απόλυτη αφοσίωση στο πρόσωπό του, θα αρχίσει κι εκείνος να καταφέρεται εναντίον τους».

Πολλοί εκτιμούν ότι οι δικαστικές έρευνες θα προχωρήσουν και σε πολλές περιπτώσεις ο Ντόναλντ Τραμπ θα κληθεί να καταβάλει πρόστιμο, ελάχιστοι ωστόσο πιστεύουν ότι τελικά ο απερχόμενος πρόεδρος θα βρεθεί στη φυλακή. «Σε τελική ανάλυση δεν θα ήταν καλό για κανέναν να φυλακιστεί ο Τραμπ» λέει ο ιστορικός Ντέιβιντ Νάσαου. «Σε αυτήν την περίπτωση θα γινόταν ‘μάρτυρας’ για τις επόμενες γενιές, θα δίχαζε ακόμη περισότερο το έθνος και τελικά θα έβγαινε ο ίδιος ωφελημένος από αυτή την ιστορία».

‘Αντγιε Πάσενχαιμ (ARD)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Πώς οι «κινήσεις τζούντο» του Πούτιν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ εγκλώβισαν ξανά την Τουρκία

1

Αλέξανδρος Θ. ΔρίβαςΔιεθνολόγος -Συντονιστής του Τομέα Ευρασίας & Ν. Α. Ευρώπης στο ΙΔΙΣ – Research Fellow in HALC (Hellenic American Leadership Council)

Ή πώς ο Πούτιν εγκλώβισε την Τουρκία, δορυφοροποίησε το Αζερμπαϊτζάν και δημιούργησε τετελεσμένα στην νέα αμερικανική κυβέρνηση.

ASSOCIATED PRESS

Είναι πολύ δύσκολο στη Δύση να αποδεχτούμε την πραγματικότητα, πόσο μάλλον να την θέσουμε σαν βάση των σχεδιασμών μας. Η Δύση έχει παρακμάσει και ακόμη δεν έχουμε βρει τον τρόπο που θα μας φέρει στη θέση ενός νεάζοντος και γεμάτου ζωντάνια πολιτισμού. Η Δύση τρώει τις σάρκες της και αυτό το βλέπουμε όχι μόνο στην ΕΕ που παρακμάζει συνεχώς εδώ και 12 έτη, αλλά και στη μόνη ελπίδα του δυτικού κόσμου, τις ΗΠΑ. Την ίδια ώρα που η Δύση δοκιμάζεται από πολλές κρίσεις, στην Ανατολή τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο πόλεμος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν, κατέδειξε την μαεστρία του Πούτιν ο οποίος πράττει βάσει της αγαπημένης του πολεμικής τέχνης, του Τζούντο

Η σύγκρουση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ κατέδειξε την ηχηρή απουσία της Δύσης για ακόμη μια φορά. Η Ρωσία με αστραπιαίες διαδικασίες, έσβησε το μέτωπο που απειλούσε το μαλακό της υπογάστριο, αφού πρώτα απέτυχαν δύο εκεχειρίες.

Το Τζούντο στηρίζεται στο να νικάς τον αντίπαλο χρησιμοποιώντας τη δύναμή του. Εκεί που η Τουρκία θεώρησε ότι θα βάλει τη Ρωσία σε διλήμματα, η κυνική και άκρως ρεαλιστική ρωσική εξωτερική πολιτική έδωσε μια απάντηση που θα προβληματίσει ιδιαίτερα την Τουρκία. Οι ειδικές σχέσεις της Ρωσίας με την Αρμενία οι οποίες έχουν κεφαλαιοποιηθεί μέσω διμερούς στρατιωτική συμφωνίας. Παρόλα αυτά, η Μόσχα σε όλους του τόνους και με νόημα δήλωνε πως ″αν και εφόσον απειληθεί η εδαφική ακεραιότητα της Αρμενίας τότε μόνο θα ενεργοποιηθεί″. Επίσης, ο Λαβρόφ δήλωσε πως ″Ρωσία και Τουρκία έχουν στρατηγική συνεργασία αλλά όχι στρατηγική συμμαχία″.

Η Τουρκία ανέμενε από τη Ρωσία να έρθει σε αδράνεια στο μαλακό της υπογάστριο. Άλλωστε η υποστήριξη της Άγκυρας στο Μπακού, έγινε λίγο πριν ανακοινωθεί η εκεχειρία στη Λιβύη και αφού για άλλη μια φορά, η Τουρκία έδειχνε στη Ρωσία πως θα διεκδικήσει περαιτέρω οφέλη στη Συρία. Ο υπολογισμός της Άγκυρας στηρίχθηκε στο ότι η Ρωσία πουλάει όπλα και στις δύο χώρες (Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν). Επιπρόσθετα, ο Ερντογάν υπολόγισε ότι η Ρωσία δεν θέλει να ανοίξει ακόμη ένα μέτωπο μετά τη Συρία και τη Λιβύη, πολλώ δε μάλλον όταν μιλάμε για τον Καύκασο ο οποίος είναι πυλώνας της αρχιτεκτονικής ασφάλειας της Μόσχας.

Η Ρωσία τελικά πήρε το μέρος του Αζερμπαϊτζάν που υποτίθεται ότι ήταν το κράτος-μοχλός της τουρκικής επιρροής στον Νότιο Καύκασο. Η Μόσχα χρησιμοποίησε υπέρ της, το δυνατό σημείο της Τουρκίας στην περιοχή αποδεικνύοντας στην Τουρκία ότι στην περιοχή του Καυκάσου και της ευρύτερης Κεντρικής Ασίας, η Ρωσία είναι η αδιαμφισβήτητη δύναμη.

Η Ρωσία έβαλε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και τις δύο χώρες και ανάγκασε την Αρμενία να υπογράψει μια ταπεινωτική συνθήκη.

Είναι βέβαιο ότι τώρα η Αρμενία θα σπεύσει να έρθει πιο κοντά με τη Δύση όμως η Ρωσία αισθάνεται σίγουρη και άνετη, κρατώντας το Αζερμπαϊτζάν το οποίο είναι το πρώτο και πιο σημαντικό κράτος της περιοχής, που επιχείρησε (και κατάφερε) να ανταγωνιστεί το ρωσικό φυσικό αέριο και να γίνει βασικός προμηθευτής φυσικού αερίου της Ευρώπης.

Με αυτόν τον τρόπο ο Πούτιν, μάλλον στέλνει αποθαρρυντικό μήνυμα προς τη Δύση στο να αγκαλιάσει την Αρμενία για την οποία βέβαια, τα χειρότερα μπορεί να μην έχουν τελειώσει, αν συνεχίσει τη φιλοδυτική της πορεία. Το πιο σημαντικό όμως είναι το momentum το οποίο η Ρωσία επέλεξε να δράσει και να προσφέρει μια συμφωνία η οποία θα φέρει περίπου 2.000 Ρώσους στρατιώτες σαν ειρηνευτική δύναμη στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Η Τουρκία βρίσκεται σε πολιτική και οικονομική κρίση. Λίγες μέρες πριν, η Ρωσία βομβάρδισε στη Συρία φιλοτουρκικές ομάδες και αμέσως μετά εγκατέστησε τη δική της ειρήνη στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, πριν αλλάξει η αμερικανική ηγεσία για την οποία το Κρεμλίνο πιστεύει ότι θα επιχειρήσει να στρέψει την Τουρκία εναντίον της Μόσχας.

Ο υπολογισμός του Πούτιν εδράζεται στο οτι η τρέχουσα κρίση στην Τουρκία θα αναγκάσει τον Ερντογάν να προσπαθήσει να έρθει πάλι πιο κοντά στη Δύση. Μετά από τη συμφωνία αυτή, η Τουρκία ολοκληρώνει τη στρατηγική της ομηρία από τη Ρωσία και η Δύση είναι υποχρεωμένη να υποστεί τις συνέπειες της υπερφίαλης και γεμάτης από τακτικισμούς, τουρκικής πολιτικής, καθιστώντας τη Μόσχα απευθείας συνομιλητή της Δύσης για κάθε ζήτημα που αφορά την Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, δημιουργώντας τετελεσμένα στην νέα αμερικανική κυβέρνηση.

Huffington Post

India and Pakistan’s Tug of War Over Kashmir

0

India has been increasingly tightening its control over the parts of Kashmir it administers.

Open as PDF

Tug of War Over Kashmir
(click to enlarge)

India-Pakistan tensions over Kashmir stretch back to partition in 1948. In many ways, the historical pattern shows an evolution toward a “frozen” conflict, with low-scale skirmishes common on either side of the de facto border, known as the Line of Control, but major outbreaks of violence relatively few and far between.

When Pakistan went nuclear in the late 1990s (India achieved nuclear status in the 1970s), it created a hard cap on escalation with conventional military forces, particularly since India has little faith in Pakistan’s command and control over its nuclear forces. But India believes Pakistan has taken advantage of New Delhi’s relative caution, increasing support for cross-border militancy comfortable in the belief that any punitive response from India would be limited. This was a core motivation behind India’s airstrikes in early 2019 targeting what New Delhi claimed was a training camp run by a militant group known as Jaish-e-Mohammed, which India blamed for attacking a military convoy two weeks earlier. The strike was believed to mark the first time since 1971 that warplanes from either country crossed the Line of Control.

India’s strikes are widely believed to have missed their targets, but that misses the bigger point. The main purpose of the move was to warn Pakistan that it shouldn’t assume that New Delhi won’t retaliate more forcefully against Pakistani support for militant attacks. But the fact of the matter remains: The risk of nuclear escalation is real, and fear of such a scenario will continue to limit both sides’ options. As a result, India is focusing primarily on tightening control over the parts of Kashmir it administers, even if this lockdown itself risks fanning the flames of homegrown militancy.

Geopolitical Futures

Geopolitical Futures (GPF) was founded in 2015 by George Friedman, international strategist and author of The Storm Before the Calm and The Next 100 Years. GPF is non-ideological, analyzes the world and forecasts the future using geopolitics: political, economic, military and geographic dimensions at the foundation of a nation.

Το προμελετημένο σχέδιο Ντούγκιν – Λαβρόφ για παράδοση του Ναγκόρνο Καραμπάχ

0
Από την χθεσινοβραδινή εξέγερση στο Ερεβάν

Του Fuad Muxtarlı από το Άρδην τ. 119 που κυκλοφορεί σε περίπτερα και βιβλιοπωλεία

Πολλοί Έλληνες ένιωσαν έκπληξη στην σύγκρουση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ όταν η Ρωσία, παρότι συνδεδεμένη με στρατιωτική συμμαχία με την Αρμενία έμεινε άφωνη καθώς, οι δυνάμεις των Αζέρων σε συνεργασία με την Τουρκία επιτέθηκαν στους Αρμένιους. Η έκπληξη έγινε ενόχληση από την συμφωνία ανακωχής που ανάγκασε η Ρωσία την Αρμενία να υπογράψει. Η συμφωνία αναφέρει ότι η δημοκρατία του Αρτσάχ χάνει την ζώνη ασφαλείας γύρω από τα εδάφη της και ότι θα αναπτυχθούν ρωσικές δυνάμεις για την τήρηση της ανακωχής. Η πλευρά του Αζέρου προέδρου, Αλίεφ ισχυρίζεται ότι συμφωνήθηκε στις δυνάμεις τήρησης της ανακωχής θα συμπεριληφθούν και τουρκικές δυνάμεις! Αν συμβεί αυτό θα έχουμε την πλήρη επιστροφή της Τουρκίας στην περιοχή του Καυκάσου και οι Αρμένιοι θα επιστρέψουν στον εφιάλτη των αρχών του περασμένου αιώνα.

Η συνέντευξη του Αλεξάντερ Ντούγκιν στον Αζέρο δημοσιογράφο Φουαντ Μουχτάρχ σε ανύποπτο χρόνο, τον Απρίλιο του 2019, ίσως μας βοηθήσει να κατανοήσουμε περισσότερα για την στάση της Ρωσίας. Να σημειώσουμε πάντως πως ο Ντούγκιν στον Ευρασιατικό του σχεδιασμό δίνει ιδιαίτερη σημασία στο ρόλο των Αζέρων, τόσο για τη στρατηγική τους θέση, όσο και γιατί αποτελούν έναν ισχυρό σύνδεσμο τόσο με την Τουρκία, ως Τουρκόφωνοι, όσο και το Ιράν ως σιίτες. Γι’ αυτό και οι επισκέψεις του στο Μπακού είναι ιδιαίτερα συχνές. Το σχέδιο Πούτιν – Λαβρόφ, όπως παρουσιάζεται από τον Ντούγκιν, δηλαδή να αναγκαστούν οι Αρμένιοι να απελευθέρωσουν πέντε από τις επτά κατεχόμενες περιοχές της ζώνης ασφαλείας, φαίνεται ότι επιβεβαιώνεται πλήρως.
Άρδην

Ο Ντούγκιν

O ειδικός σύμβουλος του Κρεμλίνου και ηγέτης του Διεθνούς Ευρασιατικού Κινήματος, Αλεξάντερ Ντούγκιν, ο οποίος συχνά προβάλλεται ως σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Βλαντιμίρ Πούτιν πιστεύει πως «το σχέδιο του Λαβρόφ για το Καραμπάχ δεν είναι κάτι νέο. Οι θέσεις που συζητήθηκαν σήμερα στις διαπραγματεύσεις είχαν τεθεί στα δύο μέρη ήδη πριν από αρκετά χρόνια».
Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, το οποίο, όπως είπε, υποστηρίζεται από τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και τον υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, η Αρμενία θα πρέπει να απελευθερώσει πέντε από τις επτά κατεχόμενες περιοχές, και μετά θα μπορεί να δημιουργηθεί ένα εντελώς νέο μοντέλο σχέσης. Διατηρείται η οικονομική ένταξη της Αρμενίας, ενώ ο αζερικός πληθυσμός του Καραμπάχ επιστρέφει στη γη του.
«Τώρα και οι δύο χώρες βρίσκονται σε κατάσταση αντιπαράθεσης, δεν υπάρχουν ειρηνευτικές διαβουλεύσεις για το Καραμπάχ και ο πόλεμος συνεχίζεται. Από τη μία πλευρά, η Ρωσία αναγνωρίζει την εδαφική ακεραιότητα του Αζερμπαϊτζάν, και από την άλλη, συνεργάζεται με την Αρμενία. Στο πλαίσιο των ταχέως αναπτυσσόμενων σχέσεων Αζερμπαϊτζάν-Ρωσίας, η στρατιωτική αντιπαράθεση δεν είναι επωφελής για τη Ρωσία. Αυτή η κατάσταση είναι απαράδεκτη για το Αζερμπαϊτζάν. Αυτή η αντιπαράθεση ωφελεί βραχυπρόθεσμα μόνο την Αρμενία, αλλά και εκεί δεν υπάρχουν προοπτικές.
Καθώς καμία χώρα δεν αναγνωρίζει την προσάρτηση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στην Αρμενία, ούτε την ανεξαρτησία της «Δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ», λέει ο Ντούγκιν. Η Αρμενία δεν έχει βρει ούτε θα βρει καμία τέτοια συμμαχική χώρα ούτε στη Δύση ούτε στην Ανατολή. Παρόμοιες εθνοκαθάρσεις έχουν πραγματοποιηθεί και αλλού στον κόσμο, νέες περιοχές κατακτήθηκαν, στις οποίες δημιουργήθηκαν νέα κράτη. Ένα παράδειγμα είναι η πρώην Γιουγκοσλαβία. Εκείνη την εποχή, ορισμένα κράτη υπερασπίστηκαν τους Κροάτες που διεξήγαγαν εθνοκάθαρση εναντίον των Σέρβων. Ωστόσο, πίσω τους ήταν μια τεράστια δύναμη. Μαζί με το ΝΑΤΟ, η φιλοδυτική ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης που κατέρρεε υπερασπίστηκε τους Κροάτες και οι υπόλοιπες χώρες του κόσμου αναγνώρισαν το κράτος που δημιουργήθηκε στη ζώνη των συγκρούσεων».
Σύμφωνα με τον ειδικό και θιασώτη της Ευρασίας, εάν η Ρωσία υποστήριζε την Αρμενία στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ή εάν η Δύση υποστήριζε την εθνοκάθαρση και τη δημιουργία ενός νέου κράτους στα κατεχόμενα εδάφη, όπως στο Κοσσυφοπέδιο, τότε η κατάσταση θα ήταν εντελώς διαφορετική. Ωστόσο, ο Ντούγκιν σημειώνει ότι, η Αρμενία επεξέτεινε την κατοχή πέρα ​​από τα σύνορα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, προκειμένου να αποκτήσει πλεονέκτημα στις μελλοντικές διαπραγματεύσεις για τη διευθέτηση της σύγκρουσης:
«Αυτές οι περιοχές, ισχυρίζονται ότι θα απελευθερωθούν με αντάλλαγμα την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ από τη διεθνή κοινότητα. Για την Αρμενία, το πλεονέκτημα ήταν ότι κάποτε το Αζερμπαϊτζάν ήταν ενεργό μέλος της GUAM (Συμφωνία Γεωργίας, Ουκρανίας, Αζερμπαϊτζάν Μολδαβίας). Η Αρμενία ήλπιζε ότι η Ρωσία θα υποβαθμίσει τις σχέσεις της με το Αζερμπαϊτζάν, όπως έγινε με τη Γεωργία και την Ουκρανία, γεγονός που θα οδηγούσε τη Μόσχα να αλλάξει τη θέση της για το Καραμπάχ. Αλλά αυτό το σχέδιο δεν λειτούργησε στο Καραμπάχ, όπως στην περίπτωση της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας και η διεθνής θέση του Αζερμπαϊτζάν ενισχύθηκε χάρις στις επιτυχημένες πολιτικές του Προέδρου Ιλχάμ Αλίγιεφ, ο οποίος κυβερνά άψογα τη χώρα. Ενίσχυσε τη θέση του, άρχισε να δημιουργεί ένα επιτυχημένο κοινωνικό σύστημα, έγινε επιτυχημένος ηγέτης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι ηγέτες της Αρμενίας άλλαζαν, και ο καθένας από αυτούς έφευγε από την εξουσία αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο. Παρόλο που η Αρμενία διαμαρτύρονταν για τις θέσεις του Κρεμλίνου όλα αυτά τα χρόνια, στην πραγματικότητα ζούσε εις βάρος της Ρωσίας, και δεν δίσταζε να την εκβιάσει. Εξαρτάται απόλυτα από εμάς, σε ποσοστό εκατό τοις εκατό.»
Κατά τη γνώμη του, οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Αζερμπαϊτζάν είναι προς το παρόν πιο λογικές και συνεπείς, διότι οι θέσεις του Πούτιν και του Αλίγιεφ σε πολλά θέματα συμπίπτουν. Και αυτό δεν συμβαίνει επειδή είναι φίλοι, αλλά λόγω των ορθολογικών προσεγγίσεων, προσθέτει ο Ντούγκιν.
«Ο Αλίγιεφ και ο Πούτιν είναι πολιτικοί άνδρες της πράξης και όχι της ρητορείας. Έτσι, τα μέρη συγκλίνουν στρατηγικά στο όνομα των εθνικών συμφερόντων, χωρίς να ασκούν πίεση μεταξύ τους. Πριν από λίγο καιρό, πραγματοποιήσαμε ένα συνέδριο λόγω του γεγονότος ότι το Αζερμπαϊτζάν είναι ο κύριος στρατηγικός σύμμαχος της Ρωσίας στον Νότιο Καύκασο. Επιπλέον, το συνέδριο αυτό πραγματοποιήθηκε στο Καραμπάχ. Η επιλογή του χώρου των συνεδριάσεων, φυσικά, ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Με αυτό τον τρόπο, η Ρωσία έδειξε ανοιχτά την επιθυμία να έρθει πιο κοντά στο Αζερμπαϊτζάν », σημειώνει ο Ντούγκιν.
Σύμφωνα με τον Ντούγκιν, παρά την επιθυμία του Ερεβάν να προσεγγίσει τις Βρυξέλλες, η Δύση δεν στηρίζει την Αρμενία, επειδή παραμένει στρατιωτικός σύμμαχος της Ρωσίας.
«Και εμείς όμως, παρά τη στρατιωτική συμμαχία, δεν στεκόμαστε πίσω από την Αρμενία και δεν την υποστηρίζουμε σε τέτοιο βαθμό ώστε να αναγνωρίσουμε την ανεξαρτησία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η υποστήριξή μας προς την Αρμενία μειώνεται σταδιακά. Η Ρωσία από την εποχή του Γέλτσιν έχει αναγνωρίσει την εδαφική ακεραιότητα του Αζερμπαϊτζάν και μέχρι σήμερα την υποστηρίζει. Αν κάποτε ήταν μόνο μια ονομαστική αναγνώριση, σήμερα, αυτή είναι δεν είναι μόνο de jure, αλλά και de facto. Ταυτόχρονα, η Ρωσία θεωρεί τον εαυτό της εγγυητή της ασφάλειας της αρμενικής κοινότητας στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η Ρωσία είναι υπεύθυνη για την ελεύθερη και ασφαλή ζωή των κατοίκων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ», πιστεύει.
«Συνειδητοποιούμε ότι ο μισός πληθυσμός του Καραμπάχ είναι Αζέροι, οι οποίοι εγκατέλειψαν τις εστίες τους ως αποτέλεσμα της εθνοκάθαρσης, και αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Αλλά δεν θέλουμε να συμβεί αυτό με στρατιωτικά μέσα, καθώς μπορεί να επηρεάσει τους Αρμένιους, των οποίων είμαστε οι εγγυητές. Ως εκ τούτου, είμαστε υποστηρικτές μιας ειρηνικής διευθέτησης της σύγκρουσης και θεωρούμε ευκολότερη την επιλογή της επιστροφής σε πέντε περιοχές», δήλωσε ο Ντούγκιν.
Δεν θεωρούμε κάτι τέτοιο παραχώρηση από την Αρμενία. Μαζί με το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία που εντάχθηκαν στη διαδικασία, η Ρωσία θα παράσχει βοήθεια για την οικονομική ανάπτυξη της Αρμενίας. Ο αποκλεισμός θα αρθεί, τα σύνορα με την Τουρκία θα ανοίξουν, όλες οι χώρες της περιοχής θα υποστηρίξουν τον διακανονισμό. Η Αρμενία θα συμμετάσχει ενεργά στις περιφερειακές διαδικασίες. Η Αρμενία θα αποκομίσει σημαντικά οφέλη ως αντάλλαγμα για την επιστροφή των πέντε περιοχών στο Αζερμπαϊτζάν».
Μιλώντας για το αν υπάρχουν σημεία στο σχέδιο του Λαβρόφ για τη Σούσα και το Λάσιν, τα οποία κατέλαβε η Αρμενία τον Μάιο του 1992, ο Ντούγκιν σημειώνει: «Λέμε ανοιχτά ότι αυτές οι περιοχές ανήκουν στο Αζερμπαϊτζάν. Αλλά επειδή είναι ο διάδρομος μεταξύ Ναγκόρνο-Καραμπάχ και Αρμενίας, είναι ζωτικής σημασίας για τους τελευταίους. Μετά την επιστροφή των πέντε περιοχών, ενδέχεται να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για το καθεστώς του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο πληθυσμός που ζει εκεί πρέπει να λαμβάνει διαβατήρια και να μπορεί να κινείται ελεύθερα. Η Ρωσία έχει σχέδια σχετικά και με αυτό το ζήτημα. Η Ρωσία, μαζί με το Αζερμπαϊτζάν, την Τουρκία και άλλες χώρες της ΚΑΚ, θέλει να εκκινήσει εκ νέου η ζωή στο Καραμπάχ. Αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να επιλυθεί με δωρεές από τη διασπορά. Υπάρχει ανάγκη να γίνει πολλή δημιουργική δουλειά εκεί. Αυτή είναι μια πολύ ευαίσθητη διαδικασία. Σε τελική ανάλυση, οι Αζέροι υπέστησαν μεγάλη ζημιά και κατά την επιστροφή τους, μπορεί να παρουσιάσουν σοβαρές ψυχικές ασθένειες. Σε αυτήν την περίπτωση, πρέπει να κινείται κανείς αργά, μελετώντας όλες τις λεπτομέρειες. Πρέπει να το κάνουμε έτσι ώστε να βγουν κερδισμένες όλες οι πλευρές. Το σχέδιο του Λαβρόφ θα κλείσει το ζήτημα μια για πάντα – το Καραμπάχ δεν θα γίνει σε καμία περίπτωση ούτε ανεξάρτητο κράτος ούτε μέρος της Αρμενίας.
Ο ιδεολόγος του Κρεμλίνου πιστεύει ότι σήμερα η ισορροπία δυνάμεων γύρω από το Καραμπάχ έχει αλλάξει και έχουν δημιουργηθεί συνθήκες για την επίλυση της σύγκρουσης. Και το σχέδιο Λαβρόφ έχει σχεδιαστεί ειδικά για αυτήν την περίοδο:
«Από όσο γνωρίζω, πολλοί άνθρωποι στο Αζερμπαϊτζάν θεωρούν αυτό το σχέδιο επιβλαβές. Οι Αζέροι λένε αφελώς ότι «ο Λαβρόφ είναι Αρμένιος», προσπαθώντας να υπονομεύσουν την εφαρμογή του σχεδίου. Αλλά ο Σεργκέι Λαβρόφ είναι πολιτικός, κοιτάζει τι συμβαίνει, με βάση την πραγματικότητα. Επιπλέον, αυτό δεν είναι προσωπικό σχέδιο του Λαβρόφ. Είναι σχέδιο της χώρας μας – της Ρωσίας.
Μια τέτοια διευθέτηση της σύγκρουσης στο Καραμπάχ είναι συνεκτική, και λαμβάνει υπόψιν τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας. Θα συνεχίσουμε την πολιτική προσέγγισης με το Αζερμπαϊτζάν και τη συμμαχία με την Αρμενία. Οι Αρμένιοι μάταια προσπαθούν να παρουσιάσουν τις φιλικές τους σχέσεις με τη Ρωσία ως ανταγωνιστικές προς το Αζερμπαϊτζάν. Δεν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο, και τώρα δεν μπορεί να γίνεται λόγος για αυτό. Ομοίως, είναι λάθος να εκλαμβάνεται η προσέγγιση Μπακού και Μόσχας σε αντι-αρμενικό πλαίσιο. Είναι επωφελές για τη Ρωσία να πλησιάσει το Αζερμπαϊτζάν χωρίς να χαλάσει τις σχέσεις της με την Αρμενία».

Πηγή: strati.az 22 Απριλίου 2019 Μετάφραση: Δημήτρης Παπαμιχαήλ

ardin-rixi.gr

Biden’s Dilemma

0

By George Friedman

The election is over, and barring major fraud or error, Joe Biden will be the next president of the United States. He begins as a weak candidate. The country is divided virtually down the middle; almost half of the country voted against him. Animosity toward him will be similar to that faced by Donald Trump for the past four years.

Congress is deeply divided. The Senate may come in at a tie, with Vice President-elect Kamala Harris holding the deciding vote. In the House of Representatives, the Democrats’ majority shrunk to just 14 seats. During the Trump administration, they tended to vote with near unanimity. With a smaller majority they may not, given the emergence of a progressive wing of the party. With Trump gone, unanimity may be gone too. Once the euphoria of victory passes, Biden will have little room for maneuver.

Biden must create a strong foundation for his presidency quickly. When Barack Obama came to office, the dominant issue was the Iraq war. He immediately reached out to the Islamic world to redesign perceptions there, and though it had only limited effect in the Islamic world, it had substantial influence in the United States, which was weary after a decade of war in the region. It represented something new at a time when the old was seen by many as dysfunctional.

For Biden, there is no towering foreign policy issue. There are, of course, two towering domestic issues: the COVID-19 crisis and the economy. To some extent there is a tradeoff here, absent a viable vaccine. The more aggressive measures are used to fight the virus, the greater the stress on the economy. The more sensitive one is to the economy, the less obsessed one is with the disease. This is an imperfect view of the situation, but far from preposterous.

Trump regarded the virus as secondary to the economy. The reasonable approach is to take both equally seriously and find solutions for both – reasonable but difficult, when solutions for one impose costs on the other side. (Obviously, each president is expected to invent the impossible, and each president promises to do so.) A “blood, sweat, toil and tears” speech that galvanizes the country to sacrifice on both fronts won’t work. In fighting the virus, you are not asking the nation to do something extraordinarily difficult; you are asking it to not do ordinary things. In any case, Biden may have many virtues, but being Churchillian doesn’t seem to be one of them.

Biden’s promise to unite the country is unlikely enough, for he is trapped in his predecessor’s dilemma. Under present circumstances, Biden has limited economic options. And he is dealing with a disease about which he has no real expertise but for which he is expected to implement solutions. Some solutions will come from doctors who are insensitive to the economic consequences of their decisions. Others will come from the Fed and business, who expect the medical system to solve a problem that baffles it. Like Trump, he will have a menu of imperfect choices. Like Trump, he will pay the political price for whatever he chooses. Trump chose what he thought was politically expedient. He was wrong. But if he had chosen differently that would also have been wrong.

I have written about how the foreign policy of an era tends to follow from one president to another president. Obama’s presidency coincided with the winding down of the jihadist wars. For Obama there were three principles: withdrawing maximum forces from the Middle East, restructuring the U.S.-Chinese relationship, and preventing Russia from dominating Ukraine and other countries. Trump’s foreign policy was to continue to reduce the presence of U.S. forces in the Middle East while overseeing a new geopolitical system that binds Israel to the Arab world, heavily increasing pressure on China to change its economic policies, and modestly increasing U.S. presence in Poland and Romania to block Russia.

Biden will open with some easy moves such as rejoining the Paris Agreement. This requires that a country create plans for meeting the treaty’s goals, create plans for implementation, and implement them. For Biden, creating a plan he can get through Congress is tough; implementing it is tougher still. Many nations that signed the agreement have not implemented plans keeping with its obligations. But joining is easy and will look good to Biden’s fractious party.

He will also revive Atlantic relations by sounding reasonable at the endless meetings that achieve nothing. Aside from Poland and Romania – themselves an extension of the Russia issue – and the perennial issue of defense spending, Washington has few real issues with Europe.

What will matter to Biden will be what mattered to Obama and Trump: China and its economic relationship with the United States, along with protecting the Western Pacific from an unlikely Chinese foray; the continued withdrawal of troops from the Middle East and supporting the Israeli-Arab entente; and the continued attempts to limit Russian efforts at expansion through troop deployment and sanctions.

These are issues that represent continuity and importantly will not detract from the core domestic challenges Biden will grapple with. There are other issues, but shifting them requires dealing with allies who are deeply invested in them. For example, shifting policy on Iran is possible, but it would create huge tensions with Israel and the Sunni Arab world. Similarly, a shift in Korea policy would create problems with Japan and South Korea.

So the goal of the incoming Biden administration will be to focus on the issue that destroyed Trump: COVID-19 and the economy. To do that, it is necessary to limit or avoid foreign policy initiatives that might weaken Biden’s position in Congress and the country. This does not mean that U.S. diplomacy will not change. The myriad meetings will be attended, and a new tone, same as the old tone, will be struck.

This model, of course, depends on the actions of others. Jimmy Carter did not expect an uprising in Iran, and George H.W. Bush was not clear on the fall of the Soviet Union. His son did not expect his administration to be all about al-Qaida. The rest of the world can redefine what is important and what is not. Given the U.S. focus on domestic policy, the opportunity for other countries to take advantage of this preoccupation is potentially significant. So the reality is that for the moment, the initiative shifts out of the United States.

Geopolitical Future

Nagorny Karabakh: la Russie envoie 2.000 soldats de la paix après l’accord Bakou-Erevan, EXCLUSIF. Haut-Karabakh : la vidéo qui prouve l’utilisation d’armes au phosphore

0
Nagorny Karabakh: la Russie envoie 2.000 soldats de la paix après l’accord Bakou-Erevan © AFP / Karen MINASYAN

Nagorny Karabakh : un « cessez-le-feu total » signé, révolte en Arménie

0

L’Azerbaïdjan et l’Arménie ont signé dans la nuit, sous l’égide de la Russie, un accord de fin des hostilités dans le conflit du Haut-Karabakh.

Le Premier ministre arménien Nikol Pashinyan a dit lundi soir avoir signé un accord « douloureux » pour mettre fin aux combats au Nagorny Karabakh qui font rage depuis maintenant six semaines. Dans un communiqué posté dans la nuit de lundi à mardi sur sa page Facebook, il a indiqué : « J’ai signé une déclaration avec les présidents de Russie et d’Azerbaïdjan sur la fin de la guerre au Karabakh », qualifiant cette initiative « d’incroyablement douloureuse pour moi et pour notre peuple ».