Αρχική Blog Σελίδα 2379

Dug in for the duration

0
tuesday
10 november 2020
‘I have signed a declaration with the presidents of Russia and Azerbaijan on ending the war in Karabakh,’ announced the Armenian prime minister yesterday evening. It was ‘an difficult, extremely painful decision for me and my people,’ he added — one which his Azeri counterpart immediately described as a ‘capitulation’, before being congratulated by his Turkish ally.

Azeris versus Armenians 20 years later

Dug in for the duration

There has been stalemate for almost two decades along the front line between Armenian Nagorno-Karabakh and Azerbaijan since the last, ineffective, ceasefire. Meanwhile emigration and mining, oil and diaspora donations have changed the balance of life in the Caucasus

by Philippe Descamps 

I’m in an Armenian trench in the Askeran sector less than 200m from the Azeri front line. It feels as if I’ve gone back to the first world war —there are sandbags, a little wood-burning stove for winter and a few rusty tin cans strung up to warn of intruders at night. The three soldiers on duty, all 20, are from Yerevan, Armenia’s capital. Their commanding officer says the front is relatively quiet today, although the soldiers warn, as I look through a slit in the concrete: “Don’t look for more than 15 seconds. After that, get your head down.”

“Yesterday the enemy violated the ceasefire 18 times, and we did once,” said Lieutenant-General Movses Hakobian, Nagorno-Karabakh’s defence minister. “Anywhere along the 300km front line, as soon as a head pops up, they may shoot. We’re at war every day.” Exchanges of fire killed eight in two days in June. The lines haven’t shifted since the most recent ceasefire signed in Moscow on 16 May 1994. That year, the Azeri authorities agreed to a cessation of hostilities to avoid a rout. The Armenians had seized control of the former autonomous region of Nagorno-Karabakh and large adjacent territories, 13% of the former Soviet Republic of Azerbaijan’s territory. Since then, soldiers have dug in, sometimes less than 100m apart, and spied on each other. Skirmishes flare up according to the schedule of international conferences. They have become more frequent recently, after Russia organised summits between the Armenian and Azeri presidents. Armenia’s alliance with Russia, and the close links between Turkic-speaking Azerbaijan and Turkey, have the potential to turn this into a major international flashpoint.

There have been three wars between the mountain-dwelling Armenians and the “Tatars” of the valleys, now known as the Azeris, in 1905, 1918 and 1991-94. Unhappy at having been ruled from Baku (Azerbaijan) since 1921 after a Bolshevik decision, the Armenians of Nagorno-Karabakh were the first to push against the USSR in 1988. A wave of nationalism then swept the Baltic states, followed ultimately by the break-up of the Soviet Union. Though Nagorno-Karabakh is little bigger than Luxembourg, it worries Washington and Moscow. At the last G20 meeting in Mexico in June, Barack Obama, Vladimir Putin and François Hollande made clear their powerlessness when they said that “the parties to the conflict should not further delay making the important decisions necessary to reach a lasting and peaceful settlement.” The US, Russia and France are co-chairs of the Minsk Group, which was given the task of finding a solution in 1992.

While waiting for an invitation to the negotiating table, Karabakh’s military have been making themselves visible. In May, the capital Stepanakert (Khankendi to the Azeris) hosted an impressive parade to celebrate the capture of the former Azeri miltary stronghold of Shusha, (Shushi to the Armenians) in May 1992, which had let the rebels take control of the Lachin corridor (Berdzor to the Armenians), linking Karabakh to Armenia. In the minds of many Armenians around the world, this victory over the Azeris, who are conflated with the “Turks”, is their revenge on history.

Opting for independence

Having initially asked to join the former Soviet Republic of Armenia, the Armenians of Nagorno-Karabakh opted instead for independence in 1991. This allowed them to present the conflict as a struggle for national liberation rather than a territorial quarrel between countries. This tiny self-styled republic of 140,000 people, which no country has officially recognised, has its own constitution, parliament, flag, army, institutions and government. But in reality it remains closely linked to Armenia, and Armenia’s capital, Yerevan, is where decisions are taken.

Armenia’s president Serzh Sarkisyan had watched the parade (tanks, drones and the latest generation of missiles) sitting next to Bako Sahakyan, recently re-elected president of Nagorno-Karabakh. The display was meant to make clear that the “mountain people” would never give up their right to self-determination. “We can say that in the past 20 years Nagorno-Karabakh has had many successes in establishing democratic institutions which meet international standards,” said Sahakyan. “Sooner or later, the international community will recognise our independence. We don’t want to revive the bitter period of war. But our priority remains national security. We are ready to defend ourselves, and that includes preventative action.”

Stepanakert has changed a lot since the end of the fighting. Public buildings and modern apartment blocks make this small town of 50,000 inhabitants much more attractive than the industrial cities of post-Soviet Armenia. People out shopping seem at ease, although the town’s main street is only 25km from the front line. Average annual income, at $2,800, is above that of most regions in Armenia. Stepanakert maintains an army of 15,000, pays pensions, builds roads and bridges, covers health and education costs and controls many businesses. Yerevan picks up the bill: two-thirds of the budget is provided by Armenia.

“Azerbaijan has oil. The Armenians have the diaspora,” as the former president of Karabakh, Arkadi Ghukasyan, used to say. A significant proportion of funds sent home by Armenian communities around the world comes here, including half the gifts made by France’s Armenian foundation, according to Michel Tancrez, its representative in Stepanakert: “In 2000, when we ran our first fundraiser, around 15% of French families of Armenian descent were aware of Karabakh. Today everyone is, and around a quarter of people donate.” Like an oil windfall, this generosity has a downside. Journalist Ara K Manoogian regularly exposes waste and excesses (1).

Scars of fighting

Shushi, the historic capital, has a different atmosphere. The restored cathedral is splendid, but most citizens live in crumbling apartment blocks from the Brezhnev era. The town is at an altitude of 300m, but the central heating doesn’t work because of lack of maintenance. People have to use gas or wood stoves with their pipes sticking out of the windows. Many buildings still show scars from the fierce fighting in 1992. Two large mosques and the old bazaar have been left to rot, and Azeri homes destroyed. The population of 10,000, which was mixed before the first world war, became mainly Azeri in the Soviet period. Shushi now has around 3,000 (Armenian) inhabitants, many of whom fled Sumgait near Baku after the ethnic cleansing of February 1988.

Unemployment is high and many of those out of work are war veterans with campaign medals. Laurent Ghumanian said: “At 20, I took an active part in all the fighting. Today I’m 40 and out of work. The feeling of uselessness is hard for my children to bear.” This personal despair has been worsened by “shock therapies” in the countries of the former USSR. “There’s a social iceberg concealed beneath the nationalist rhetoric,” said lawyer Sevag Torossian.

Caucasian relations defy simplification. Christian Armenia is allied militarily with Orthodox Russia and the Muslim Central Asian republics under the Collective Security Treaty Organisation. It has good relations with Shia Iran, which is highly suspicious of Shia Azerbaijan: the Azeris are close to Sunni Turkey and to Christian Georgia, which is in open conflict with Russia.

Iran has enabled Armenia to break the Azeri-Turkish blockade, to import gas and petroleum; it is concerned about Baku’s pronouncements about identity, since 15 million Azeris live in northwest Iran. Above all, the Armenians and Iranians fear closer ties between Israel and Azerbaijan, which led to a $1.5bn arms deal in February (2). Baku is acquiring sophisticated equipment, especially drones, in return for its oil; US officials suspect the Israelis of having “bought” an airbase south of Baku from which they could bomb Iran’s nuclear installations (3). The Armenians fear that such an attack would be the cue for an Azeri offensive against Karabakh.

The war’s human cost

Further west, two transport projects reveal the peculiar situation of this territory, cut off from Armenia by mountains that can only be crossed through 2,300m-high passes. A railway used to link Stepanakert to the plain of Kura, its natural outlet, and travel on to Baku, but all that remains of it is the track bed. Stepanakert airport opened over a year ago, but it is still waiting for its first flights from Yerevan. Azeri forces have vowed to shoot down any planes that show themselves. They don’t want it to be forgotten that in the nearby village of Khojaly, many Azeris were killed during the first major Armenian offensive in 1992.

The human cost of the war has been very high. Over 20,000 died, and many were crippled for life. According to the UNHCR, 570,000 people were internally displaced within Azerbaijan, which also took in 220,000 refugees from Armenia (4). “I’ve visited the refugee camps. I’ve also seen the Palestinian camps, and I have to say the Azeri ones are no better,” said French senator Nathalie Goulet  (5). Armenia took in 300,000 Armenians who used to live in Azerbaijan.

At Agdam, you enter territory that didn’t belong to the former autonomous region: an “occupied” sector. The UN Security Council has been demanding since 1993 “the immediate, complete and unconditional withdrawal of the occupying forces from the district of Agdam and all other recently occupied areas” (6). This military buffer zone includes dozens of villages and several ghost towns, including Fizuli, Jabrail and Agdam, the former commercial centre of the region. Only a small area of farmland cleared of mines has been reclaimed, mostly for livestock. Tens of thousands of homes and hundreds of apartment blocks have been destroyed or systematically pillaged since the fighting. Furniture, carpentry, roofing, plumbing, electric wiring — everything that can be reused has been stolen, everything else that was combustible has been burnt.

Armenians wanting to occupy the land abandoned by its former residents seek legitimisation in ancient history. Seven kilometres north of Agdam, a major Hellenistic site was discovered, and named Tigranakert. “In 2005 a fox was digging an earth here,” the attendant at the site said. “The hole had uncovered a wall. I showed it to Hamlet Petrosyan, the director of the Institute of Archaeology. They excavated and found the remains of an Armenian basilica from the sixth century.” A large fortified wall from the 1st century AD was also discovered. It is thought to prove the existence of a city founded at the time of Tigran the Great (reigned 95-55 BC), at the zenith of ancient Armenia.

Discussions about respect for Azerbaijan’s territorial integrity run into difficulties over the monasteries, among them the medieval Dadivank, only reachable by a bad road following the Tartar River gorge. It is in the Kalbajar district, administered by Baku until it was conquered by Armenian militia in April 1993.

Strategic military importance

Like the Lachin/Berdzor corridor in the centre, the north road that runs through the Kalbajar district has strategic military importance. The area became crucial to the economy with the opening of the Drmbon mines, near the Sarsang Reservoir, a decade ago, and the Martakert district is full of gold, copper and molybdenum. Base Metals, Nagorno-Karabakh’s biggest employer, has undertaken to rebuild the north road, which will make it possible to transport minerals to Armenian factories in Vardenis, less than 100km away. Construction began last spring.

The announcement of these projects brought protests from Azerbaijan, which feared the status quo would be prolonged indefinitely. Its president, the autocratic Ilham Aliyev, is intent on exploiting the oil windfall to recover territory: “We shall pursue our diplomatic efforts, but at the same time we shall use every opportunity to restore our territorial integrity” (7). Azerbaijan’s military expenditure has increased fivefold since 2004, reaching $3.2bn in 2011, compared to Armenia’s $425m (8). This imbalance alarms the international community; the outline of a genuine agreement, presented in 2007 as the “Madrid Principles”, remains vague. The Minsk Group has the objective of a peaceful solution based on the restitution of all occupied territory and the right of return in exchange for significant local autonomy for Armenians, with a guarantee of security, including a peacekeeping operation and a link corridor with Armenia.

A legal solution will have to take into account geography, not least the Lesser Caucasus mountain range. In the north of the Armenian-controlled zone there are mountains that rise to over 3,000m and cut Nagorno-Karabakh off from the Shahumian region, which is controlled by Baku and has been abandoned by its Armenian population. The Kalbajar district is particularly isolated. The Stepanakert government is encouraging Armenians to move there. Around 15,000 people live in this buffer zone and neighbouring Berdzor/Lachin, while the other territories conquered by Armenia have remained empty.

President Aliyev has accepted the principles of a five-year transitional status for the Kalbajar and Berdzor/Lachin districts, and of a corridor (9). He says he is also ready to grant a degree of independence to the territory, which used to belong to the old autonomous region. But he refuses to budge on territorial integrity and the return of displaced people, including in Shushi/Shusha.

For leaders on both sides, compromise seems difficult since it was the conflict that brought them to power. “In both Azerbaijan and Armenia, the Karabakh question has become the focus of all political and governmental life,” said François Thual (10). “It remains impossible to ignore and is at the root of all internal political tensions.”

Karabakh in control

Since the removal in 1998 of President Levon Ter-Petrosyan, who was accused of having sold out Armenian interests by accepting a gradual solution, political and economic power in Yerevan has been controlled by men from Karabakh. The current president, Serzh Sarkisyan, was defence minister there and knows that the status quo also has a high price for the Armenians. After the failed rapprochement with Turkey, he can no longer hope to lift the blockade and reduce international pressure without addressing the problems of a system that he embodies.

Armenia, a centre of scientific research and industrial power under the Soviet system’s division of labour, has had to bear the 1988 earthquake, war and the collapse of the USSR. While oligarchs flaunt their wealth and show their arrogance in the media they control, most conglomerates have closed for good, more than a third of agricultural land is uncultivated, and the country has been reduced to selling its mining assets to the highest bidder in Russia. In the legislative elections this May, all the candidates took a hawkish line. But many Armenians no longer vote.

Twenty years of independence have also been years of silent tragedy with the great economic exodus. Between 700,000 and 1.3 million Armenians have left the Caucasus since the end of the 1980s (11). Russia has taken in an average of 35,000 each year (12). Armenia’s permanent resident population has been reduced to 2.8 million. A policy of encouraging births has only had a marginal effect on a bleak demographic outlook.

In Yerevan, on a square on General Avenue in the city centre, young activists have been braving the police for months to protest against the privatisation of this public space and the granting of special privileges to traders. They want to publicise the fact that the same thing is happening to public assets across the country, while nationalist rhetoric diverts attention. Armen Rakejian, a young Armenian born in France who has lived in Shusha for eight years, thinks the future depends on the emergence of a civil society, which he is trying to establish at local level. In the short term, he believes that a minimal level of self-belief and trust in others is required: “In my neighbourhood, one family had a son killed by the Azeris a year ago. You can’t explain to that family and their friends that the Azeris are good neighbours we need to make peace with.” Detente has to start at the front line, with its barbed wire: completing the exchanges of prisoners, establishing ceasefire control mechanisms and agreeing to talk outside diplomatic conferences. No more keeping your head down.

Philippe Descamps

Philippe Descamps is a journalist.
Translated by George Miller

(1) See The truth must be told website.

(2) Associated Press, 26 February 2012.

(3) Mark Perry, “Israel’s secret staging ground”, Foreign Policy, Washington, 28 March 2012.

(4) “The State of The World’s Refugees 2000: Fifty Years of Humanitarian Action”, United Nations High Commission for Refugees, Geneva, 2000.

(5) Journal officiel du Sénat (Official Journal of the Senate), Paris, 15 April 2010.

(7) Speech marking 20 years of independence, 17 October 2011.

(8) Stockholm International Peace Research Institute.

(9) Address to the Nagorno-Karabakh’s Azeri community, Baku, 6 July 2010.

(10) François Thual, La Crise du Haut-Karabakh: Une citadelle assiégée? (The Nagorno-Karabakh Crisis: A Citadel under Siege?), Presses Universitaires de France/Institut de Relations Internationales et Stratégiques, Paris, 2002.

(11) “Migration and human development: opportunities and challenges” (PDF), United Nations Development Programme, New York, 2009.

(12) According to Russia’s statistical yearbook, 450,000 Armenians emigrated to the federation between 1991 and 2009.

Le Monde Diplomatique

Πάνω  από 2.300 Αρμένιοι στρατιώτες σκοτώθηκαν, οι Αρμένιοι καίνε τα σπίτια τους πριν φτάσουν οι Αζερμπαϊτζανοί

0

Η εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας της Αρμενίας, η Alina Nikoghosian, δημοσιοποίησε αυτά τα στοιχεία στο Facebook. Το Αζερμπαϊτζάν, από την πλευρά του, δεν έχει δηλώσει ακόμα τις δικές του στρατιωτικές απώλειες.

Πηγή : Le Monde και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP), 14-11-2020

Μετάφραση και επεξεργασία : Αλκης Καλλιαντζίδης

Συγκεκριμένα οι Αρμενικές αρχές έχουν αναφέρει μέχρι στιγμής 1.339 στρατιώτες και 50 πολίτες σκοτωμένους στις εχθροπραξίες που ξεκίνησαν στα τέλη Σεπτεμβρίου 2020. Το Αζερμπαϊτζάν, από την πλευρά του, δεν αποκάλυψε τις στρατιωτικές του απώλειες. Ανέφερε μόνο 93 αμάχους που σκοτώθηκαν από την πλευρά του.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, από την πλευρά του, δήλωσε την Παρασκευή ότι οι μάχες στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ έχουν προκαλέσει περισσότερα από 4.000 θύματα και 8.000 τραυματίες, καθώς και δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες.

Καμένα σπίτια

Στο χωριό Charketar, κάτοικοι έκαψαν τα σπίτια τους πριν φτάσουν οι Αζεμπαϊτζανοί.ALEXANDER NEMENOV / AFP

Ως ένα σύμβολο αυτής της ταπεινωτικής ήττας, οι Αρμένιοι προτίμησαν να κάψουν το σπίτι τους παρά να το δουν να πέσει στα χέρια των δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν την παραμονή της αναμενόμενης άφιξής τους σε ορισμένες περιοχές.

Την Παρασκευή, οι Ρώσοι ειρηνευτές εισήλθαν στο Στεπανακέρτ, την πρωτεύουσα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, και έλεγξαν τις πέριξ περιοχές και την κοντινή γραμμή του μετώπου. Συνολικά, σχεδόν 2.000 Ρώσοι στρατιώτες πρόκειται να κινητοποιηθούν με θωρακισμένα και ειδικά οχήματα.

Ενώ περιμένουμε την πλήρη ανάπτυξη των ρωσικών δυνάμεων και την επανέναρξη του διαδρόμου Lachin, ένα ομφάλιο λώρο που συνδέει την Αρμενία με τον θύλακα, η μόνη οδός πρόσβασης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι ο δρόμος στα βόρεια του θύλακα, από την περιοχή Kalbajar, η οποία πρέπει να παραδοθεί στο Αζερμπαϊτζάν την Κυριακή.

 

 

Εθνοκάθαρση στο Καραμπάχ.

0

Η υπόθεση Καραμπάχ σας θυμίζει κάτι απο την ιστορία; Κάτι, έστω λίγο απο τη δεκαετία του 1910; Η Ρωσία υπεράσπισε τα ωμά συμφέροντά της. Ναι. Θα μπορούσε να τα υπερασπιστεί με πιο αποδεκτό τρόπο. Αλλά ο υπόλοιπος κόσμος γιατί να επικροτήσει αυτήν την τραγωδία που μπορούσε να αποφευχθεί αν ήθελε η Μόσχα; Βρισκόταν σε εξέλιξη διάλογος που θα μπορούσε να διευθετήσει τις εκκρεμότητες μεταξύ Αζέρων και Αρμενίων. Και μέσα απο αυτήν την ρύθμιση να ικανοποιηθεί και η Ρωσία. Δεν χρειαζόταν αυτή η νέα εθνοκάθαρση. Γιατί περί εθνοκάθαρσης πρόκειται. Στο Κόσοβο ευαισθητοποιήθηκαν στο Καραμπάχ σιωπούν.

Γιατί ηττήθηκε η Αρμενία;

0

Ανδρέας Πενταράς*

Πολύ περιληπτικά και με βάση τις πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε τους λόγους της ήττας της Αρμενίας από τους Τουρκοαζέρους, όπως παρακάτω.

Στο στρατηγικό επίπεδο, ήταν η παραμέληση του εκσυγχρονισμού των Αρμενικών Ενόπλων Δυνάμεων και η εγκατάλειψή τους στα επίπεδα που η Αρμενία τις παρέλαβε από τη Σοβιετική Ένωση. Σε αντίθεση με το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο μετά την ήττα του από την Αρμενία το 1994, προέβη σε ένα ριζικό εκσυγχρονισμό των δικών του ΕΔ, τόσο σε επίπεδο νέων σύγχρονων εξοπλισμών από Ρωσία, Ισραήλ και Τουρκία, όσο και σε επίπεδο νέων τακτικών και δογμάτων (χρήση εξοπλισμένων drones σε ρόλο τακτικής υποστήριξης κλπ).

Προφανώς, η Αρμενία στήριξε την ασφάλειά της ίδιας και του Ναγκόρνο Καραμπάχ στην αμυντική συμφωνία με τη Ρωσία, αγνοώντας ή αδιαφορώντας για ενδεχόμενη εμπλοκή της Τουρκίας στις πολεμικές επιχειρήσεις.

Η Ρωσία ήταν αδύνατο να παρέμβει, ενόψει του ενδεχομένου εμπλοκής του ΝΑΤΟ, στη περίπτωση που η Τουρκία απαιτούσε εφαρμογή του άρθρου 5 του Καταστατικού του ΝΑΤΟ που προβλέπει ότι επίθεση σε μια χώρα – μέλος σημαίνει επίθεση σε όλα τα μέλη. Και εδώ βέβαια, η μυστική διπλωματία έπαιξε το δικό της ρόλο.

Στο τακτικό επίπεδο, ενώ αρχικά ο Αρμενικός στρατός, “απορρόφησε” την επίθεση των Τουρκοαζέρων, αντί να εκτοξεύσει αντεπίθεση εναντίον του Αζερμπαϊτζάν σε άλλο χώρο εκτός των συνόρων του Ναγκόρνο Καραμπάχ, μεταφέροντας τον πόλεμο εντός της επιτιθέμενης χώρας και αποσπώντας σημαντικές δυνάμεις του εχθρού από το κύριο μέτωπο, περιορίσθηκε στον αμυντικό αγώνα σε ένα χώρο περικυκλωμένο από τον εχθρό, κάτι που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγούσε στην ήττα.

Θα έπρεπε να γνωρίζουν οι Αρμένιοι στρατηγοί αυτό που διδάσκονται οι πρωτοετείς μαθητές των στρατιωτικών σχολών, ότι τη νίκη τη φέρνει μόνο η επίθεση. Ο αμυνόμενος εάν δεν αναλάβει επιθετικές πρωτοβουλίες, είναι καταδικασμένος στην ήττα.

Τα παθήματα των Αρμενίων ας γίνουν μαθήματα για Κύπρο και Ελλάδα.

Αντιστράτηγος ε.α., πρώην Διοικητής ΚΥΠ

infognomonpolitics.gr

Ποιοι είναι οι προδότες; – Οι δηλώσεις του Αραγίκ Χαρουτγιουνιάν, προέδρου του Αρτσάχ

0

Ποιοι είναι οι προδότες; – Οι δηλώσεις του Αραγίκ Χαρουτγιουνιάν, προέδρου του Αρτσάχ

Ο πρόεδρος του Αρτσάχ, Αραγίκ Χαρουτγιουνιάν, μίλησε για το ποιοι είναι οι πραγματικοί προδότες και ποιοι πούλησαν τη γη. Υπενθύμισε ότι, όταν στις 3 Οκτωβρίου, ο αντίπαλος κατέλαβε το Mataghis και το Talish και κινδύνευε το βόρειο τμήμα της γραμμής του μετώπου, δεν υπήρχε αρκετό ανθρώπινο κεφάλαιο για να προστατεύσει το πίσω μέρος των στρατιωτών του αποσπάσματος Yeghnikner. Την ίδια μέρα, ο Χαρουτγιουνιάν έφυγε για τη γραμμή του μετώπου επειδή ορισμένοι στρατιώτες και εθελοντές που στέκονταν στην πρώτη γραμμή ήταν υπό πανικό. Ο Χαρουτγιουνιάν σημείωσε ότι οι υποδιαιρέσεις των ελίτ της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας της Αρμενίας και του Αρτσάχ αρνήθηκαν να πάνε στην πρώτη γραμμή μαζί του και άφησαν τον πρόεδρο μόνο του. Συνέχισε λέγοντας ότι ένας μικρός αριθμός ήρθε τελικά και ότι χάρη των προσπαθειών τους πέρασε ολοκληρωτικά το απόσπασμα Yeghnikner υπό τον έλεγχο του στρατού άμυνας.
.
Ο πρόεδρος δήλωσε ότι είχε απευθυνθεί στο έθνος τρεις φορές, καλώντας τους να ενταχθούν στις ένοπλες δυνάμεις καθώς χρειάζονταν ανθρώπινο δυναμικό. «  Άφήσατε τον στρατό μόνο του. Αφήσατε στρατιώτες 18 χρονών μόνους τους. Ορισμένα από τα εθελοντικά αποσπάσματα έμειναν μέχρι την τελευταία ημέρα για να ολοκληρώσουν την υποχρέωση τους, άλλα έφυγαν τις πρώτες μέρες. Ο Χαρουτγιουνιάν σημείωσε ότι δύο τάγματα που ήρθαν από την Αρμενία και υποτίθεται ότι έπρεπε να συμμετάσχουν σε επιχείρηση στο Σούσι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν πριν φτάσουν στις στρατιωτικές θέσεις. «  Ποιος πούλησε τη γη; Την πουλήσαμε ως έθνος. Προδώσαμε τους στρατιώτες μας 18 έως 20 ετών, τα παιδιά μας. Τα προδώσαμε όλοι μαζί. Σταματήστε να ψάχνετε για προδότες ».
.
« Οι πολιτικοί που προσπαθούν να βρουν προδότες σήμερα, ας τους αφήνουμε να μας παρουσιάσουν πληροφορίες σχετικά με τη συμμετοχή τους, τη συμμετοχή των παιδιών και των συγγενών τους. Θα έπρεπε να είστε στην πρώτη γραμμή ».
.
Είπε ότι είχε υπογραφεί συμφωνία για να σωθούν οι εναπομείναντες στρατιώτες από έναν αποκλεισμό. Η συμφωνία πραγματοποιήθηκε όταν δεν υπήρχε σχεδόν κανένας που να υπερασπίζεται το Στεφανάκερτ.
.
«  Πού ήταν οι εθελοντές; Πού ήταν η πολιτοφυλακή; Πού ήταν οι κάτοικοι του Στεπανακέρτ που προσπαθούν σήμερα να βρουν προδότες; ».
.
«Αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι αφέθηκαν στο Στεπανακέρτ ενώπιον ενός στρατού 6.000 ανδρών. Αν το Στεφανάκερτ είχε καταληφθεί, τότε μονάδες που απείχαν λίγα χιλιόμετρα μακριά θα είχαν βρεθεί υπό αποκλεισμό ».
.
« Εκκενώσαμε το Στεφανάκερτ εγκαίρως, καταφέραμε να αποφύγουμε χιλιάδες θύματα αμάχους ».
.
Ο Χαρουτγιουνιάν σημείωσε ότι « ήταν αδύνατο να πολεμήσουμε επτά έως οκτώ χώρες με στρατιώτες ηλικίας 18 έως 20 ετών ». Υποκλίνομαι σε όλους εκείνους που μαρτύρησαν. Υποκλίνομαι σε όλους εκείνους τους στρατιώτες ηλικίας 18 έως 20 που συνεχίζουν να προστατεύουν τα σύνορα της πατρίδας μας ».
.
«  Η θέση του προέδρου της χώρας δεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, δεν βρίσκεται στην πόλη του Hadrut. Μεταξύ 1.000 και 1.500 ανθρώπων διέφευγαν όταν ήταν μπροστά τους μόνο μερικές δεκάδες σαμποτέρ. Αναγκάστηκα να πάω στο Hadrut και να πείσω τους άλλους να έρθουν μαζί μου ».
.
Ο Χαρουτγιουνιάν τόνισε ότι έπρεπε να τα πει όλα αυτά λόγω της τρέχουσας διαίρεσης.
.
«  Οι άντρες που έφυγαν από τον Στεφανάκερτ και κρύφτηκαν στο Ερεβάν είναι προδότες. Αρκετά. Μπορώ να ανοίξω πολλές παρενθέσεις, αλλά ξέρω ότι όλοι έχουμε προδώσει τους στρατιώτες μας επειδή δεν σταθήκαμε δίπλα τους ».
.
Ο πρόεδρος κάλεσε όλους τους πολίτες του Αρτσάχ να μείνουν μακριά από τις πολιτικές εξεγέρσεις και να μην συμμετάσχουν σε τέτοιες διαδικασίες στους δρόμους του Ερεβάν. Δεν είναι πρέπον για το λαό του Αρτσάχ. Είπε ότι όλα τα προβλήματά τους θα λυθούν και δεν χρειάζεται να ανησυχούν. Ο Χαρουτγιουνιάν κάλεσε τους κατοίκους του Καραμπάχ να επιστρέψουν στο Καραμπάχ. Τα ζητήματα κοινωνικής υποδομής θα επιλυθούν τις επόμενες ημέρες. Ο Χαρουτγιουνιάν διαβεβαίωσε όλους ότι έχει όλους τους πόρους για την επίλυση αυτών των ζητημάτων και ότι όλοι οι δρόμοι θα προστατεύονται.
.
«  Σήμερα, υποσχόμαστε να κάνουμε τα πάντα, ώστε να μην υπάρχουν κοινωνικά προβλήματα. Σήμερα είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε ελάχιστες συνθήκες διαβίωσης στο Ερεβάν πρώτα, μετά στο Αρτσάχ και αργότερα επίσης με ριζοσπαστικό τρόπο. Δεν έχουμε την τελική απόφαση για το τι πρόκειται να κάνουμε, δεν έχουμε τον οριστικό πολιτικό χάρτη. Να είστε βέβαιοι ότι θα ζήσουμε καλύτερα στο Αρτσάχ παρά οπουδήποτε αλλού, διότι κανένας άλλος δεν μας περιμένει ».
.

από τον Stéphane την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2020
© armenews.com 2020

infognomonpolitics.gr

Πώς θα είναι ο κόσμος μετά την πανδημία

0

Με ματιά στο μέλλον, με τη βοήθεια του Fitch

Φωτ. Reuters

Η παγκόσμια οικονομία εξακολουθεί να βρίσκεται στη δίνη του κορωνοϊού, παρότι -μετά από αρκετούς μήνες- βλέπουμε το πρώτο φως στην άκρη του τούνελ. Άλλωστε, το εμβόλιο των Pfizer – BioNTech αποτελεί μια ρεαλιστική αχτίδα αισιοδοξίας.

Ωστόσο, ο πλανήτης φαίνεται ότι έχει ήδη αλλάξει και μόλις βγούμε απ’ αυτή τη μακρά διαδρομή, ο κόσμος θα είναι εντελώς διαφορετικός με ό,τι είχαμε συνηθίσει.

Ας δούμε λοιπόν, με τη βοήθεια του οίκου αξιολόγησης Fitch, πώς θα μοιάζει αυτός ο νέος κόσμος:

  • Επέκταση του κυβερνητικού ρόλου στις εθνικές οικονομίες: Η πολιτική των «χαμηλότερων επιτοκίων για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα» θα επεκταθεί στις περισσότερες αναπτυγμένες οικονομίες. Οι κυβερνήσεις θα έχουν μεγαλύτερες δημοσιονομικές ευελιξίες και μεγαλύτερα περιθώρια δημοσιονομικής δράσης, κάτι το οποίο θα οδηγήσει σε υψηλότερο δημόσιο χρέος αλλά και σε αύξηση του κινδύνου φούσκας στις αγορές.
  • Επιβράδυνση των επενδύσεων: Το εταιρικό χρέος θα αυξηθεί παγκοσμίως, γεγονός το οποίο θα αποτρέψει ορισμένες εταιρείες από την ανάληψη πολυδάπανων έργων στο πεδίο των δημόσιων δαπανών στις αναπτυσσόμενες χώρες.
  • Νέα καταναλωτικά μοτίβα: Θα υπάρξει μετασχηματισμός της οικονομίας και αλλαγές στις καταναλωτικές συνήθειες των ανθρώπων (π.χ.. προτίμηση στην ενοικίαση και όχι στην αγορά). Θα υπάρξει μεγαλύτερη εστίαση σε περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς παράγοντες, ενώ θα διευρυνθεί σημαντικά το ηλεκτρονικό εμπόριο.
  • Μετάβαση στις διαδικτυακές δραστηριότητες: Οι άνθρωποι θα προτιμούν περισσότερο το ηλεκτρονικό λιανεμπόριο, ενώ οι εργαζόμενοι του λευκού κολάρου (σ.σ. τομέας υπηρεσιών) θα έχουν την επιλογή της τηλεργασίας. Την ίδια ώρα, η ανάγκη για μετάβαση στις τράπεζες θα περιοριστεί, ενώ οι νέοι -και όχι μόνο- θα στραφούν στην χρήση διαδικτυακών υπηρεσιών διασκέδασης.
  • Νέες εμπορικές σχέσεις: Η απο-παγκοσμιοποίηση και η ενίσχυση του εθνικισμού, τάσεις που γιγαντώθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας, θα έχουν σημαντικές επιδράσεις στην ατζέντα της εμπορικής και εξωτερικής πολιτικής των εθνικών κρατών. Αποτέλεσμα; Η μείωση των ροών άμεσων ξένων επενδύσεων, η επαναφορά των δασμών και -γιατί όχι- ο πολλαπλασιασμός των εμπορικών πολέμων.

Όλα αυτά, όπως είναι φυσικό, θα έχουν επιδράσεις και στο μέγεθος των εθνικών οικονομιών. Σ’ αυτό βέβαια, συμβάλλουν και τα περιοριστικά μέτρα που εφαρμόζονται ή πρόκειται να εφαρμοστούν το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, έως ότου επιτευχθεί ένα ικανό ποσοστό ανοσίας στον γενικό πληθυσμό.

Στη συντριπτική πλειοψηφία των αναπτυγμένων χωρών, το ΑΕΠ κατά την περίοδο 2020-2025 θα είναι σαφώς μειωμένο σε σχέση με την περίοδο 2018-2023, με την Ιαπωνία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Αυστραλία και τον Καναδά να δέχονται τις μεγαλύτερες πιέσεις. Αντίθετα, μικρότερου εύρους ζημιά αναμένεται για τις οικονομίες της Γερμανίας, της Ελβετίας και των ΗΠΑ.

“Καθημερινή”

Turkey’s Win-Win Strategy in the Nagorno-Karabakh Conflict

0

By November 13, 2020

BESA Center Perspectives Paper No. 1,816, November 13, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: The Nagorno-Karabakh conflict has become an important component of Turkish foreign policy. Over the years, Ankara’s support for Baku has grown exponentially. Diplomacy was an element of this support, but more significant was the dispatch of sophisticated weaponry. Greater support for Azerbaijan coincided with Turkey’s more active foreign policy in the Middle East and the Mediterranean, and is now strikingly different from Ankara-Baku relations of the 1990s and even the early 2010s. The reason for Ankara’s assertiveness could be access to energy and trade routes.

Turkey has always supported Azerbaijan on the basis of cultural ties and common geopolitical aspirations. Lately, however, as Ankara has grown more assertive in the Middle East and the Mediterranean, its policy toward the Nagorno-Karabakh region has led it to bring Baku even closer.

Over the past several years there has been a tilt toward more robust Turkish military aid to Azerbaijan. Several factors caused this policy change. The first is energy flow. As Turkey’s gas consumption increased, Azerbaijan gradually became its major gas supplier. In the first half of 2020, Turkey imported 20.4% more cubic meters of Azerbaijani gas than it had in the same period of 2019. Its gas imports from Russia, meanwhile, dropped by almost 62% compared to the same month in 2019. In May 2020, Azerbaijan officially became Turkey’s top gas supplier.

This became possible after the launch of TANAP in late 2019. The $6.5 billion project is part of the $40 billion Southern Gas Corridor, a network of pipelines that connect Azerbaijan’s Shah Deniz II field to the vast European market. TANAP has the capacity to transport up to 16 billion cubic meters (bcm) of Caspian gas per year: 10 bcm to Europe and 6 bcm to the Turkish market.

Geopolitical thinking could be at play here, as Turkey has long worried that its aspirations in the South Caucasus and elsewhere could render it dependent on Russian gas. As differences with Russia over Libya and Syria multiplied, Ankara sought alternative ways to reduce its dependence on Russian gas. This created a perfect opportunity for Azerbaijan to become the region’s major gas supplier—and in turn garner more support in the ongoing Nagorno-Karabakh conflict. Turkey wants an unhindered flow of Azerbaijani gas and is willing to show that it will defend that supply chain politically and even through the use of a limited military force if necessary.

This could explain Turkey’s assertiveness in the July 2020 fighting between Armenia and Azerbaijan. The violence took place in the Tovuz district of Azerbaijan—far from Nagorno-Karabakh, which is usually the center of large-scale fighting (as in 2016). What relates the fighting in Tovuz to the geopolitics of gas supplies is its location.

Tovuz is a vital land corridor for regional transport and energy export routes such as the Baku-Tbilisi-Ceyhan (BTC) pipeline, the South Caucasus natural gas pipeline (SCP), and the Baku-Tbilisi-Kars (BTK) railway. This infrastructure is part of a larger trans-Eurasian east-west corridor that has been championed by the West since the end of the Soviet Union. But more importantly, the corridor allows Ankara to seek an alternative to Russian gas. Any military moves near those strategic routes would thus invite harsh Turkish action.

Indeed, Turkey’s defense industry chief said after the July fighting that the country was ready to help its eastern ally. Joint military drills followed in Baku, Nakhchivan, Ganja, Kurdamir, and Yevlakh. The message was clear: active Turkish military involvement in the region might follow if any threat is posed to the pipelines.

Azerbaijani gas is thus set to play a central role in Turkey’s evolving approach toward Azerbaijan and the Nagorno-Karabakh conflict.

Increased Turkish support for Azerbaijan was visible in the September-October war between Azerbaijan and Armenia: Turkish-made drones spearheaded Azeri attacks, and Ankara was likely providing infrastructure and support for those weapons. According to Erdoğan, Ankara’s support for Azerbaijan was part of Turkey’s quest for its “deserved place in the world order.” It fits into the overall pattern of the country’s foreign policy in the Middle East and the Mediterranean.

The Nagorno-Karabakh conflict is an opportunity for Turkey at a time when the world’s major powers are distracted by internal matters, the resurgent pandemic, ensuing economic problems, and most of all the lack of active leadership. In that environment, Turkey has been openly pushing to alter the status quo over Nagorno-Karabakh. In Ankara’s opinion, France, the US, and Russia have led international mediation efforts for decades to no tangible result, as Yerevan has retained control of the enclave and adjacent territories. It is no wonder that when the leaders of France, Russia, and the US jointly called on Armenia and Azerbaijan to reach a ceasefire in the disputed territory of Nagorno-Karabakh, Erdoğan criticized the Minsk Group.

Ankara is betting that despite their differences over Nagorno-Karabakh, Turkey and Russia will be able to find a lasting solution to the conflict. One important aspect will be Turkish involvement in the peace process. The Turkish leadership hinted at such a scenario when Turkish FM Mevlüt Çavuşoğlu announced Ankara’s readiness to work with Moscow to resolve the Armenia-Azerbaijan conflict.

Cooperation mixed with intense competition has been a hallmark of Russian-Turkish relations for several years. As the case of north Syria shows, they can work out durable solutions despite tensions between them. More broadly, they have cooperated in the sidelining of Western powers in both Syria and Libya, and a similar trend is emerging around Nagorno-Karabakh. The Russians, like the Turks, have expressed readiness to cooperate to de-escalate the tension.

The developing trend of Russia-Turkey cooperation/competition around Nagorno-Karabakh could be yet another theater in which the last remaining Western negotiating influence disappears. Russia and Turkey could be aiming at a condominium management of the conflict, much like the Black Sea management model advanced by Ankara after the Cold War in which Turkey and Russia would be decisive powers. It could also be similar to the way they brokered a relative peace in Syria by sidelining Western powers.

So far, as the dominant military power in the region, Moscow has served as the major negotiator between Baku and Yerevan. During the 2016 fighting, the Kremlin intervened after four days of intense clashes. The Kremlin’s leading role was recently underscored by a diplomatic masterstroke: on October 9, 2020, the FMs of Azerbaijan and Armenia met in Moscow and managed to come up with a (shaky) ceasefire.

Russia has always tried to keep a military balance between the two South Caucasus states. One advantage it possesses is a military base in Armenia, near the Turkish border. The Turks are hesitant to make major military moves so to avoid threatening Russia’s top priority: the maintenance and defense of the status quo in the South Caucasus. This would mean the Russians could negate the active involvement of any foreign power.

Though it remains to be seen how far the Kremlin is willing to go in tolerating growing Turkish involvement in the Nagorno-Karabakh conflict, it recognizes that the status quo between Armenia and Azerbaijan has become untenable. First, Azerbaijan is the stronger militarily, a status it achieved through a vast, decades-long expansion of its military budget. Second, Turkey’s military aid to Baku and general diplomatic support have pulled the two states closer together. If Turkey is denied a negotiating role and Azerbaijan does not receive some territories back, Ankara could ramp up its military support for Baku, potentially sparking another military standoff. Moscow’s biggest fear could be that efforts to keep the status quo will alienate Azerbaijan from Russia and move it closer to its Turkic kin, and perhaps to the West in general.

In the end, Azerbaijan is no less geopolitically important for the Kremlin than Armenia. Hints in the Russian media indicate that a shift is taking place in Moscow in favor of a new balance of power around the Nagorno-Karabakh conflict—so far without Ankara’s presence, but still a win-win for Erdoğan.

View PDF

Emil Avdaliani teaches history and international relations at Tbilisi State University and Ilia State University. He has worked for various international consulting companies and currently publishes articles on military and political developments across the former Soviet space.

Στην πολιτική υπερτερούν τα συμφέροντα, όχι οι φιλίες

1

Ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω αυτούς που στενοχωρήθηκαν που έχασε ο Ντόναλντ Τραμπ, σαν να φεύγει από τον Λευκό Οίκο κάποιος πιστός φίλος της Ελλάδας. Ούτε και αυτούς που πανηγυρίζουν για τη νίκη Μπάιντεν, από τη στενή σκοπιά των συμφερόντων της πατρίδας μας. Μία φορά χτύπησαν, άλλωστε, οι καμπάνες των εκκλησιών στην εκλογή Αμερικανού προέδρου (Τζίμι Κάρτερ, 1976), πράξη χαρμόσυνη που δεν δικαιολογείτο από τα όσα επακολούθησαν…

Ο Μπάιντεν είναι ένας πολιτικός που γνωρίζει σε απίστευτο βάθος το Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά. Οταν ήταν γερουσιαστής στήριξε το εμπάργκο εναντίον της Τουρκίας μετά την εισβολή στην Κύπρο και δέθηκε με σημαντικούς ομογενείς. Με πρώτο τον άνθρωπο στον οποίο η Ελλάδα χρωστάει πάρα πολλά, τον Πολ Σαρμπάνη.

Το πολύ θετικό με την κυβέρνηση Μπάιντεν είναι πως υπάρχουν τουλάχιστον δέκα σημαντικοί ομογενείς που θα μπορούν να σηκώσουν το τηλέφωνο και να μιλήσουν με τον πρόεδρο, ό,τι ώρα και αν είναι. Είναι φίλοι του, χρηματοδότες του, άνθρωποι που τον στήριξαν στα δύσκολα. Με τον Τραμπ ο ελληνισμός δεν κατάφερε ποτέ να έχει σημαντική πρόσβαση, παρά το γεγονός ότι πολλοί Ελληνοαμερικανοί τον στήριξαν. Δεν βρέθηκε όμως ένας που να μπορεί και –το κυριότερο– να θέλει να σηκώσει το τηλέφωνο και να του μιλήσει όταν τα πράγματα ήταν οριακά με την Τουρκία. Αξέχαστη μένει η φωτογραφία που, καθισμένος με σταυρωμένα χέρια, κοιτάει τον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο ο οποίος στεκόταν όρθιος μπροστά στο γραφείο του.

Η προσωπική και οικογενειακή σχέση με τον Ερντογάν επισκίαζε τα πάντα. Οι τοποθετήσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ήταν ενίοτε αυστηρές απέναντι στην Τουρκία γιατί το σύστημα δούλευε μόνο του, ειδικά την τελευταία χρονιά. Ο Μπάιντεν θα έχει επίσης γύρω του ανθρώπους που ξέρουν την Ελλάδα, διατηρούν επαφές με Ελληνοαμερικανούς και γνωρίζουν τα θέματα.

Οι άνθρωποι και οι προσωπικές σχέσεις παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξωτερική πολιτική. Απολύτως. Οι μεγάλες χώρες κάνουν όμως πολιτική με βάση τα συμφέροντά τους και μόνον. Η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα που κανείς στην Ουάσιγκτον δεν θέλει να «χάσει». Υπάρχει εκνευρισμός με τον Ερντογάν, τον τυχοδιωκτισμό του και τα επικίνδυνα παιχνίδια με τους τζιχαντιστές. Τα σενάρια για την επόμενη ημέρα στην Τουρκία ετοιμάζονται. Η κυβέρνηση Μπάιντεν θα επανεξετάσει πιθανότατα τη σχέση ΗΠΑ – Τουρκίας. Μην περιμένουμε, όμως, άμεσα κάτι θεαματικό. Η προτροπή θα είναι πάντοτε «καθίστε και βρείτε τα», «αποφύγετε τις εντάσεις και τη στρατιωτικοποίηση της κρίσης». Η Ελλάδα θα έχει πολλούς γνωστούς και πολλούς φίλους, όμως, όπως όλοι ξέρουμε, καλές οι φιλίες, αλλά στη διπλωματία τα συμφέροντα υπερτερούν όταν έρχεται η ώρα των αποφάσεων.

“Καθημερινή”

Γιατί η συμφωνία για το Ναγκόρνο Καραμπάχ συνιστά ήττα για την ΕΕ και νίκη για Ρωσία και Τουρκία

0

ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ POLITICO


Σε απλό θεατή των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή της κινδυνεύει να μετατραπεί η ΕΕ μετά τη συμφωνία που επιτεύχθηκε με τη μεσολάβηση της Ρωσίας μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο Καραμπάχ.Όπως επισημαίνει σε άρθρο γνώμης στο Politico ο διευθυντής του προγράμματος Wider Europe στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων, Νίκου Ποπέσκου, με την κατάσταση τώρα στο πεδίο των μαχών να έχει «ξαναπαγώσει», διαφαίνονται δύο καθαροί νικητές: η Ρωσία και η Τουρκία, που ενεπλάκησαν ενεργά στη σύγκρουση, ενώ η Ευρωπαϊκή Ενωση απλώς παρατηρούσε. Και θα συνεχίσει να παρατηρεί όσο δεν αναθεωρεί τη στρατηγική της για την περιοχή.

«Η συμφωνία», εξηγεί ο αναλυτής, «μοιάζει πολύ με τον συμβιβασμό, στον οποίο κατέληξαν πριν από μια δεκαετία η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και η διεθνής κοινότητα. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι η εφαρμογή αυτής της συμφωνίας δεν γίνεται με τη βοήθεια διπλωματών ή πολιτικών, αλλά με τη στρατιωτική ισχύ. Στο πλαίσιο της συμφωνίας, η Ρωσία θα εγκαταστήσει 2.000 κυανόκρανους, που θα εξασφαλίζουν ότι το Ναγκόρνο-Καραμπάχ θα έχει μια προστατευόμενη από τη Ρωσία οδική σύνδεση με την Αρμενία και ότι το Αζερμπαϊτζάν θα έχει μια προστατευόμενη από τη Ρωσία επικοινωνιακή και οδική σύνδεση με τον αζερικό θύλακα του Ναχτσιβάν.
Ρωσικό πόδι στο Αζερμπαϊτζάν

Αν όμως το Αζερμπαϊτζάν μοιάζει να νίκησε και η Αρμενία να ηττήθηκε, η κατάσταση είναι πιο σύνθετη και για τις δύο χώρες. Το Μπακού κέρδισε επτά επαρχίες γύρω από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, που κατέχονταν ως τώρα από την Αρμενία, και θα διατηρήσει τα εδαφικά του κέρδη στον θύλακα. Θα αναγκαστεί όμως να δεχθεί περιορισμούς στη μελλοντική εξωτερική του πολιτική και ασφάλεια. Με τη ρωσική στρατιωτική παρουσία σε ένα έδαφος που είναι διεθνώς αναγνωρισμένο ως αζερικό, και με ρωσικό προσωπικό ασφαλείας που εξασφαλίζει την πρόσβαση του Αζερμπαϊτζάν στο Ναχτσιβάν, η Μόσχα «πατάει» πολύ πιο γερά στη χώρα αυτή.

Το Ναγκόρνο-Καραμπάχ θα μοιάζει πλέον περισσότερο με την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία πριν από το 2008. Οι δύο αυτές επαρχίες της Γεωργίας που διεκδικούν την αυτονομία τους επιτρέπουν στη Ρωσία να ανεβάζει ή να κατεβάζει τη «θερμοκρασία της ασφάλειας» προκειμένου να επηρεάζει τις εξελίξεις στη Γεωργία. Στην ομάδα αυτή εντάσσεται τώρα και το Αζερμπαϊτζάν. Βραχυπρόθεσμα, αυτό θα οδηγήσει σε έναν μήνα του μέλιτος μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Ρωσίας, σε βάθος χρόνου όμως θα αποτελεί μια πηγή αστάθειας και αντιπαραθέσεων στις σχέσεις Μόσχας και Μπακού.

Ενισχύεται η εξάρτηση της Αρμενίας από τη Ρωσία
Η Αρμενία, από την άλλη πλευρά, διατηρεί τον έλεγχο ενός μέρους του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και η ανάπτυξη Ρώσων κυανοκράνων την καθιστά λιγότερο ευάλωτη σε μελλοντικές επιθέσεις. Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνεται δραματικά η εξάρτηση της Αρμενίας από τη Ρωσία, αφού αυτό που απομένει από το ελεγχόμενο από τη Ρωσία Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι εντελώς ανυπεράσπιστο χωρίς τη Ρωσία. Το Ερεβάν θα δεχθεί τώρα ακόμη πιο ισχυρές πιέσεις από τη Μόσχα για να κάνει σημαντικές παραχωρήσεις στην εγχώρια ή την εξωτερική του πολιτική.

Οι πραγματικοί νικητές αυτής της σύγκρουσης είναι η Ρωσία και η Τουρκία. Η πρώτη αυξάνει τον έλεγχό της τόσο επί της Αρμενίας όσο και επί του Αζερμπαϊτζάν. Χάρις στον στρατό και τα drones της δεύτερης, το Αζερμπαϊτζάν ανέκτησε επτά επαρχίες και μέρος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η Τουρκία απέδειξε έτσι ότι, αντίθετα με τη Ρωσία, ξέρει να υπερασπίζεται τους συμμάχους της. Και οι τουρκορωσικές σχέσεις παρέμειναν ισχυρές.

Δυσοίωνες οι εξελίξεις για την ΕΕ
Τίποτα από αυτά δεν αποτελεί καλό οιωνό για την εξωτερική πολιτική και το διεθνές προφίλ της Ευρωπαϊκής Ενωσης, υπογραμμίζει ο σημαίνων αναλυτής στο άρθρο του στο Politico, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων: «η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής στην ευρύτερη γειτονιά της ΕΕ στρατιωτικοποιείται όλο και περισσότερο. Οι βασικοί παίκτες στην περιοχή δεν είναι χώρες της ΕΕ. Αντιθέτως, η Τουρκία, η Ρωσία και τώρα το Αζερμπαϊτζάν βλέπουν τη στρατιωτική δράση να αποτελεί έναν αποτελεσματικό και ασφαλή δρόμο για την επιτυχία, από τον Νότιο Καύκασο μέχρι τη Συρία και τη Λιβύη», σημειώνει. Και καταλήγει: «Όσο η ΕΕ συνεχίζει να στηρίζεται αποκλειστικά στα διπλωματικά και οικονομικά μέσα για την άσκηση της επιρροής της στην περιοχή, η τάση αυτή θα συνεχίζεται. Για να αλλάξει η κατάσταση, η ΕΕ θα πρέπει να αρχίσει να συνεργάζεται στον στρατιωτικό τομέα, στην αντικατασκοπεία και την ασφάλεια με διάφορες χώρες στα ανατολικά και τα νότιά της. Μόνο έτσι, η φωνή της θα αρχίσει να ακούγεται δυνατότερα».

Η Επιτροπή της ΕΕ ζητεί διευκρινίσεις για ναυπηγεία, ναυπηγήσεις, αλλά και την αναβάθμιση των F-16…

0

Μεγάλη ανησυχία θα πρέπει να προκαλεί στην Αθήνα η ενέργεια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να ζητήσει στοιχεία από την Ελλάδα για το επενδυτικό σκέλος των εξοπλιστικών συμφωνιών της Πολεμικής Αεροπορίας και του Πολεμικού Ναυτικού, με ανοιχτό το ενδεχόμενο να ενεργοποιήσει διαδικασίες παραπομπής της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Η διαδικασία αυτή κινείται εν μέσω της σοβαρής κρίσης στα ελληνοτουρκικά και εγείρει υποψίες για “δάκτυλο” χώρας που πλήττεται από τις συμφωνίες… Το αποκαλυπτικό δημοσίευμα φιλοξενεί η εφημερίδα “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ” και φέρει την υπογραφή του πολύπειρου διπλωματικού συντάκτη Αλέξανδρου Τάρκα.

Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ, πρώτος τομέας του “ευρωπαϊκού” ενδιαφέροντος είναι η μεταβίβαση των Ναυπηγείων Ελευσίνας στην εταιρία ONEX του Πάνου Ξενοκώστα. Η ONEX σε συνεργασία με τον αμερικανικό κρατικό χρηματοοικονομικό κολοσσό DFC, έχουν αποκτήσει τα Ναυπηγεία Ελευσίνας. Η ενέργεια της Επιτροπής λογικά ναρκοθετεί και τη διαδικασία πώλησης και των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά (ΕΝΑΕ), καθώς και σε αυτή την περίπτωση ως ενδιαφερόμενοι εμφανίζονται το συνεργατικό σχήμα ONEX-DFC.

Υποτίθεται ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ελέγξει εάν και κατά πόσον έχουν τηρηθεί οι κανόνες προστασίας του ανταγωνισμού στις διαδικασίες, δεδομένων και των πρωθυπουργικών δηλώσεων για τη ναυπήγηση φρεγατών για το Πολεμικό Ναυτικό. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα στην Ελλάδα, η ναυπήγηση φρεγατών θεωρείται “προίκα” για την ανάληψη της ευθύνης των ναυπηγείων.

Η διαφαινόμενη επικράτηση αμερικανικών συμφερόντων εταιρίας η οποία μάλιστα φαίνεται πως θα μονοπωλήσει τις νέες ναυπηγήσεις του Πολεμικού Ναυτικού, δίνει με σαφήνεια την αίσθηση ότι η ευρωπαϊκή παρέμβαση είναι… κάτι περισσότερο από ανησυχία τήρησης των κανόνων ανταγωνισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ενδιαφέρον επιδεικνύεται όμως και για άλλο ένα “αμερικανικό” εξοπλιστικό πρόγραμμα, αυτό της αναβάθμισης 84 μαχητικών αεροσκαφών F-16 στη διαμόρφωση F-16V από την κατασκευάστρια Lockheed Martin. Το ενδιαφέρον και εδώ επικεντρώνεται στο βιομηχανικό σκέλος της αναβάθμισης, δηλαδή τη συμμετοχή της ΕΑΒ, αλλά και σημαντικού αριθμού ιδιωτικών ελληνικών εταιριών του κλάδου της αμυντικής βιομηχανίας.

Η γραφειοκρατία των Βρυξελλών με τις γνωστές καθυστερήσεις (όπως όλες οι γραφειοκρατίες συνήθως…) δεν αντελήφθησαν εγκαίρως την εγκατάλειψη του προγράμματος ναυπήγησης φρεγατών τύπου Belh@rra της κρατικής γαλλικής Naval Group, με αποτέλεσμα στο σχετικό έγγραφο να ζητούνται διευκρινίσεις και γι’ αυτό το θέμα! Στο δημοσίευμα της “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ” διατυπώνεται η απορία, εάν θα ακολουθήσει νεότερη επιστολή με την οποία θα αντικαθίσταται η εμπλεκόμενη εταιρία με τη Dassault Aviation για τη συμφωνία απόκτησης 18 μαχητικών αεροσκαφών Rafale, καινούργιων και μεταχειρισμένων…

Στην Επιστολή γίνεται λόγος για πληροφορίες που έχουν περιέλθει υπόψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ωστόσο, αυτό που έχει ενδιαφέρον να πληροφορηθεί κανείς είναι ποιος κίνησε τις διαδικασίες προβαίνοντας σε σχετικές καταγγελίες στην Κομισιόν. Φυσικό ή νομικό πρόσωπο; Όπως κάποτε τα Ναυπηγεία Ελευσίνας κινήθηκαν στην ΕΕ κατά του Σκαραμαγκά με αποτέλεσμα τις συνέπειες να τις βιώνει η Ελλάδα μέχρι και σήμερα.

Η υπόθεση αυτή, όπως εξελίσσεται, δεν ακυρώνει ασφαλώς και τις ευθύνες της ελληνικής πλευράς για τον τρόπο με τον οποίο κίνησε τις διαδικασίες και προώθησε με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος σημαντικά εξοπλιστικά προγράμματα για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Οι πολιτικές αποφάσεις οι οποίες στη συνέχεια καλούνται να προσαρμοστούν με όσα προβλέπονται στο Ενωσιακό Δίκαιο, νομοτελειακά προκαλούν περισσότερα προβλήματα από όσα επιλύουν. Ο ερασιτεχνισμός και ο αυτοσχεδιασμός όμως, ουδέποτε αποτέλεσε έκπληξη στην Ελλάδα.

defence-point.gr

Γερμανία-ΗΠΑ: Νέα αρχή στις εμπορικές σχέσεις με Μπάιντεν

0

Με τον Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο το Βερολίνο ελπίζει σε μια νέα αρχή στις διμερείς εμπορικές σχέσεις. Ωστόσο οι διαφορές παραμένουν, ενώ πολλά εξαρτώνται από τους εσωτερικούς συσχετισμούς δυνάμεων στις ΗΠΑ.

Μετριοπάθεια στο ύφος και προβλεψιμότητα στις πολιτικές θέσεις προσδοκά η γερμανική οικονομία από τον Τζο Μπάιντεν. Αλλά μπορεί ο νικητής των αμερικανικών εκλογών να ακολουθήσει μία διαμετρικά αντίθετη πολιτική από τον απερχόμενο πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ; Στην πραγματικότητα ούτε ο Μπάιντεν θεωρείται ένθερμος θιασώτης του ελεύθερου εμπορίου. “Δεν πρόκειται να αλλάξουν άρδην τα πάντα με τον νέο πρόεδρο”, επισημαίνει ο Άντον Μπέρνερ, πρόεδρος του Γερμανικού Συνδέσμου Εξαγωγικού Εμπορίου (BGA), για να προσθέσει ωστόσο ότι “η συζήτηση θα γίνεται πλέον σε διαφορετικό ύφος και αυτό διευκολύνει την όποια διαπραγμάτευση”.

Για τον Γκάμπριελ Φέλμπεμαγιερ, πρόεδρο του Ινστιτούτου της Παγκόσμιας Οικονομίας στο Κίελο, βασική αφετηρία είναι ότι “ο Μπάιντεν, όπως και ο Τραμπ, επικρίνει τα εμπορικά πλεονάσματα των εμπορικών εταίρων και επιχειρεί να τα περιορίσει επιβάλλοντας εμπορικούς δασμούς. Κατά κάποιον τρόπο ακολουθεί και εκείνος μία πολιτική με κεντρικό σύνθημα America First”. Ωστόσο, εκτιμά ο Φέλμπεμαγιερ, η μεγάλη διαφορά είναι ότι ο Μπάιντεν αναμένεται να τηρήσει τους κανόνες που έχει θεσπίσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ).

Με αυτά τα δεδομένα θα είναι πιο εύκολο να επιλυθεί, για παράδειγμα, η διαμάχη για τις κρατικές ενισχύσεις στις αεροναυπηγικές βιομηχανίες Airbus και Boeing. Παρά την επικείμενη αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόφσκις ξεκαθάρισε, τη Δευτέρα, ότι η ΕΕ θα επιβάλει νέους δασμούς στις αμερικανικές εισαγωγές λόγω των “παρανόμων ενισχύσεων” στην Boeing, αλλά παραμένει πρόθυμη να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Με απλά λόγια: Αν οι Αμερικανοί ανακαλέσουν τους δασμούς που έχουν επιβάλει στην Airbus, τότε,αλλά μόνο τότε, οι Ευρωπαίοι θα κάνουν το ίδιο με την Boeing.

“Αγκάθι” οι δασμοί στη χαλυβουργία

Οχήματα VW φορτώνονται στο λιμάνι του 'Εμντεν με προορισμότις διεθνείς αγορέςΟχήματα VW φορτώνονται στο λιμάνι του ‘Εμντεν με προορισμότις διεθνείς αγορές

Στο Βερολίνο ο υπουργός Οικονομίας Πέτερ Άλτμαιερ εκφράζει την επιθυμία “να επιστρέψουμε το συντομότερο δυνατόν σε μία διατλαντική εμπορική ατζέντα και να διευθετήσουμε κάποια ζητήματα που είχαν πάρει δυσάρεστη τροπή τα τελευταία χρόνια”. Ευχής έργον θα ήταν να διευθετηθεί το πρόβλημα των δασμών στην ευρωπαϊκή χαλυβουργία, που είχε επιβάλει ο Ντόναλντ Τραμπ για να “τιμωρήσει” τα πλεονάσματα παραγωγής των Ευρωπαίων, προκαλώντας εμπορικά αντίποινα της ΕΕ. Πάντως ο Άχιμ Βάμπαχ, πρόεδρος του Κέντρου Ευρωπαϊκών Οικονομικών Μελετών (ZEW) στο Μάνχαιμ, δεν βλέπει σοβαρές πιθαντότητες για άμεση επανέναρξη διαπραγματεύσεων μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ με στόχο μία εμπορική συμφωνία.

Προσδοκίες για τις γερμανικές εξαγωγές

Παραγωγή χάλυβα στη βιομηχανία Τίσεν, στο Ντούισμπουργκ της ΓερμανίαςΠαραγωγή χάλυβα στη βιομηχανία Τίσεν, στο Ντούισμπουργκ της Γερμανίας

Ανακούφιση προκαλεί η εκλογική νίκη Μπάιντεν στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία. Στις αρχές του 2020 ο Ντόναλντ Τραμπ απειλούσε να επιβάλει νέους τιμωρητικούς δασμούς, ύψους 25%, στις εισαγωγές ευρωπαϊκών οχημάτων. Θα ήταν ένα βαρύ πλήγμα για τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία. Ωστόσο, εκτιμά ο Μίχαελ Χόλσταϊν, επικεφαλής οικονομολόγος της τράπεζας DZ Bank, με την αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο “μάλλον δεν πρόκειται να ξαναδούμε στην ατζέντα τις απειλές περί δασμών στην αυτοκινητοβιομηχανία”.

Αισιοδοξία επικρατεί και στον κλάδο του μηχανολογικού εξοπλισμού. Ήδη ο Μπάιντεν έχει εξαγγείλει ένα κρατικό πρόγραμμα στήριξης ύψους δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων για προγράμματα υποδομών. Ο Καρλ Χόισγκεν, πρόεδρος του γερμανικού συνδέσμου βιομηχανιών μηχανολογικού εξοπλισμού (VDMA) ευελπιστεί ότι “από το πρόγραμμα μπορεί να επωφεληθεί και η ευρωπαϊκή βιομηχανία κεφαλαιουχικών αγαθών”. ΄Αδηλο παραμένει ωστόσο, αν οι συσχετισμοί δυνάμεων στη Γερουσία θα επιτρέψουν τελικά στον Μπάιντεν να υλοποιήσει το πρόγραμμα.

Σε κάθε περίπτωση Γερμανία και ΗΠΑ εξακολουθούν να διατηρούν στενές εμπορικές σχέσεις. Ακόμη και στη διάρκεια της διακυβέρνησης Τραμπ, οι γερμανικές εταιρίες συνέχισαν να εξάγουν στην αμερικανική αγορά, η οποία παραμένει ο πιο σημαντικός προορισμός για τις γερμανικές εξαγωγές. Μάλιστα η συνολική αξία των γερμανικών εξαγωγών αυξήθηκε από τα 107 δισεκατομμύρια δολάρια το 2016, όταν ανήλθε στην εξουσία ο Τραμπ, στα 119 δισεκατομμύρια το 2019. Άνοδο σημείωσαν ωστόσο και οι εισαγωγές από τις ΗΠΑ (71 δις το 2019 έναντι 59 δις το 2016). Μεγάλες γερμανικές επιχειρήσεις όπως οι VW και BMW συνέχισαν να επενδύουν στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, ενώ αντιστρόφως αμερικανικές αλυσίδες όπως οι Amazon, Exxonmobil και John Deere επέκτειναν τις δραστηριότητές τους στη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης.

Φριντερίκε Μαρξ (dpa)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Ίσως ο Ερντογάν βάλει τώρα νερό στο κρασί του

0

Ο γερμανικός Τύπος για την ελπίδα να εγκαταλείψει ο Ερντογάν τη ρητορική πολέμου, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών λόγω πανδημίας και τη συζήτηση για λοκντάουν στα γερμανικά σχολεία μετά την έξαρση των κρουσμάτων.

«Βαριά ήττα υπέστη τις τελευταίες μέρες στη δημοσιονομική του πολιτική ο πρόεδρος Ερντογάν. Ίσως τώρα θα υποχωρήσει και στην εξωτερική πολιτική εγκαταλείποντας τις μονομερείς ενέργειες και τη ρητορική πολέμου», σχολιάζει η Handelsblatt σε άρθρο με τίτλο «Η Τουρκία καταβάλλει υψηλό τίμημα για τις φαντασιώσεις παντοδυναμίας του προέδρου της».

Η οικονομική εφημερίδα σημειώνει: «O αυτοανακηρυχθείς σουλτάνος αρέσκεται να παρουσιάζεται στο λαό του ως πολυτάλαντος πολιτικός. Όμως η ρητορική πολέμου και οι απειλές έχουν το τίμημά τους. Όσο συνεχίζεται η κατάρρευση της λίρας τόσο εντείνονται οι αμφιβολίες για την παντοδυναμία του προέδρου Ερντογάν, αλλά και η ανησυχία για ενδεχόμενη ανατροπή του. Και για αυτό ο Τραμπ του Βοσπόρου πρέπει τώρα να δώσει τη μεγαλύτερη μάχη: ενάντια στον εαυτό του και ενάντια στη οικογένειά του. Ο γαμπρός και υπουργός Οικονομικών αναγκάστηκε να τα βροντήξει διότι δεν ήταν πλέον σε θέση να επιβάλλει την πολιτική του στην οικονομία και τα δημοσιονομικά. Δημόσια οικονομικά και τουρκική λίρα βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού.

Μέχρι πρόσφατα ο τούρκος πρόεδρος μιλούσε για “οικονομικό πόλεμο”. Τώρα όμως αλλάζει πορεία. Τερματίζει τη χαλαρή οικονομική πολιτική. Το βασικό επιτόκιο δεν είναι πια ιερή αγελάδα. Στο εσωτερικό μέτωπο  επικρατεί ξαφνικά εκεχειρία. Ας ελπίσουμε ότι τώρα θα αμβλυνθεί η επιθετική εξωτερική πολιτική του Ερντογάν. Την ίδια στιγμή αξίζει να σημειωθεί ότι η ΕΕ επικεντρώνεται μεν στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας δεν έχει ωστόσο αναλάβει η ίδια κάποια πρωτοβουλία. Σε Συρία και Λιβύη, είναι η Άγκυρα εκείνη που με τη δύναμη των όπλων απέτρεψε να πέσουν όλοι οι αντικαθεστωτικοί της Συρίας στα χέρια του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ είτε η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση στη Τρίπολη να εκδιωχθεί από τους μισθοφόρους των Αραβικών Εμιράτων και της Αιγύπτου. Μήπως βρισκόμενος στο χείλος του γκρεμού ο Ερντογάν να μάθει τώρα να είναι πιο διπλωμάτης; Στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης έχει ήδη υποχωρήσει. Ίσως κάνει το ίδιο τώρα και στις σχέσεις με τα άλλα κράτη».

Η πανδημία διευρύνει το χάσμα πλουσίων και φτωχών

SZ: Tο κράτος να στηρίξει τους φτωχότερουςSZ: Tο κράτος να στηρίξει τους φτωχότερους

«Η κρίση του κορωνοϊού επανέφερε το φόβο στη γερμανική κοινωνία. Μας στέρησε την ανεμελιά. Ακόμα και σε εκείνους που δεν είχαν ποτέ να παλέψουν με ασθένεια, μοναξιά, και οικονομικές δυσκολίες», σχολιάζει η Süddeutsche Zeitung με τίτλο «Το χάσμα» και παρατηρεί: «Η κρίση αυτή κάθε άλλο παρά εξισώνει. Αντίθετα εντείνει τα οικονομικά προβλήματα κυρίως των ασθενέστερων. Η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών θα συνεχίσει να ανοίγει αν δεν παρέμβει άμεσα το γερμανικό δημόσιο. Ο λόγος για άτομα με καθαρό εισόδημα 1.000 ευρώ και οικογένειες με περισσότερα κεφάλια από δωμάτια. Από που να εξοικονομήσουν χρήματα οι άνθρωποι αυτοί; Οι οικονομικές ανισότητες εντείνουν το κοινωνικό χάσμα. Έρευνα του πολιτικού ιδρυματος Χανς-Μπέκλερ που πρόσκειται στους γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες, δείχνει ότι άνθρωποι που απειλούνται από τη κρίση, είναι δυσαρεστημένοι από τη κυβέρνηση και πιο επιρρεπείς σε θεωρίες συνωμοσίας. Για το λόγο αυτό η πολιτική ηγεσία θα έπρεπε να στηρίξει οικονομικά πρωτίστως  τα χαμηλότερα εισοδήματα, που δεν μπορούν να επιβιώσουν αν δεν δανειστούν».

Τα σχολεία δεν είναι εστία υπερμετάδοσης

taz: Η κατάσταση στα σχολεία δεν εμπνέει ανησυχίαtaz: Η κατάσταση στα σχολεία δεν εμπνέει ανησυχία

«Οι αριθμοί φαντάζουν δραματικοί. 300.000 γερμανοί μαθητές βρίσκονται σήμερα σε καραντίνα. Έξι φορές περισσότεροι από ότι το Σεπτέμβριο», σχολιάζει η taz με τίτλο «Όχι πανικός, παρακαλώ» και σημειώνει: «Η αύξηση αυτή δεν είναι ωστόσο ούτε υπέρμετρη ούτε προκαλεί έκπληξη. Σε σχέση με τον Σεπτέμβριο τα κρούσματα σήμερα είναι δεκαπλάσια. Που σημαίνει ότι ο αριθμός μαθητών σε καραντίνα αυξάνεται πιο αργά. Επιπλέον, δεν έχουν προσβληθεί από τον ιό όσοι βρίσκονται σε καραντίνα. Πολλοί βρίσκονται για προληπτικούς λόγους στο σπίτι τους ή επειδή κάποιος συμμαθητής τους διαγνώστηκε θετικός στο κορωνοϊό Δεν υπάρχει επομένως κανένας λόγος για πανικό. Τα σχολεία δεν ήταν ποτέ ούτε έγιναν τώρα εστία υπερμετάδοσης».

Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW