Οι απόπειρες της Τουρκίας για διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Από

December 17, 2020

Του Ευάγγελου Γριβάκου, Αντιστρατήγου ε.α – Νομικού

Σύμφωνα με την Αρχή «της κρατικής ισότητας» του Διεθνούς Δικαίου (Δ.Δ.) και την «συστατική θεωρία», προκειμένου ένα κράτος να αποκτήσει διεθνή νομική υπόσταση, θα πρέπει να τύχει της «Αναγνώρισης» των λοιπών κρατών-μελών της Διεθνούς Κοινότητος, η οποία γίνεται de jure και με μονομερή δικαιοπραξία, μπορεί, όμως, να γίνει και de facto, όπως με την έναρξη εμπορικών σχέσεων μεταξύ των κρατών ή την ανταλλαγή εκπροσώπων.

Το Δ.Δ. δεν προσδιορίζει τον αριθμό των κρατών των οποίων η Αποδοχή απαιτείται για το κύρος της Αναγνώρισης. Υποστηρίζεται ότι ένας « λογικός» αριθμός θα μπορούσε να αναφέρεται σε πλειοψηφία κρατών ικανή, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, να το «στεριώσει» στην Διεθνή Κοινότητα. Πάντως, η εισδοχή του στον ΟΗΕ συνιστά βάσιμο κριτήριο για την ύπαρξη και αποδοχή του. Τυχόν παράβαση κανόνων αναγκαστικού Δ.Δ. (jus cogens) εκ μέρους του κράτους, και ιδίως εκείνων που απαγορεύουν προσφυγή στην βία, παράγει δικαιώματα και προϋποθέσεις αρνήσεως της Αποδοχής του. Ο κανόνας αυτός εφαρμόζεται ευρέως από τα Διεθνή Όργανα και θα τον συναντήσουμε στην συνέχεια αναφορικά με την Κύπρο.

H πολιτική διαμελισμού της Κύπρου ανάγεται στην δεκαετία του΄50 και περατώνεται με την λήξη του απελευθερωτικού αγώνα, την υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959 και την Ανακήρυξη της Κύπρου ως ανεξάρτητης Δημοκρατίας, τον Αυγ. 1960.

Το Σύνταγμα της νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας έδωσε μεγαλύτερη δυνατότητα στους Τουρκοκύπριους (Τ/Κ) να επιδιώξουν τον εθνικό διχασμό, με επιστέγασμα, το 1963, να αποχωρήσουν από την νόμιμη Κυβέρνηση και τους θεσμούς της Χώρας. Έκτοτε και μέχρι το 1967 πραγματοποιήθηκαν ένοπλες σποραδικές διακοινοτικές συγκρούσεις, συνοδευόμενες με απειλές της Τουρκίας για εισβολή. Το 1965, ο ειδικός μεσολαβητής των Ηνωμένων Εθνών (Η.Ε.) για την Κύπρο Γκάλο Πλάζα, με Έκθεσή του προς τον Γενικό Γραμματέα (Γ.Γ./ΟΗΕ), απέρριψε την ιδέα της διχοτόμησης και υπαινίχθηκε ότι η τουρκοκυπριακή ηγεσία ακολουθούσε πολιτική αυτοαπομόνωσης με αποσχιστικές επιδιώξεις. Η Τουρκία απέρριψε την Έκθεσή και προκάλεσε την…. παραίτηση του Πλάζα (!!).

Το χρονικό διάστημα 1968-1974 χαρακτηρίζεται από σημαντική πρόοδο στις διακοινοτικές συνομιλίες υπό την αιγίδα των Η.Ε. και σταδιακή εξαφάνιση της βίας. Στις 20 Ιουλ. 1974, η Τουρκία εισέβαλε στην Νήσο προφασιζόμενη παράβαση του άρθρου 4 της «Συνθήκης των Εγγυήσεων». Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (Σ.Α./ΟΗΕ) με το 353 Ψήφισμά του έκανε έκκληση για εκεχειρία και αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων, πλην εκείνων που στάθμευαν στην Νήσο βάσει Διεθνών Συμφωνιών. Η εκεχειρία τέθηκε σε εφαρμογή στις 23 Ιουλίου 1974 αλλά ήταν μονομερής. Οι Τούρκοι συνέχισαν να αποβιβάζουν δυνάμεις στην Νήσο και να επεκτείνονται στην ενδοχώρα. Ακολούθησαν δύο γύροι διαβουλεύσεων υπό την αιγίδα των Η.Ε. κατά τις οποίες η Τουρκία, υπό την απειλή των όπλων, προέβαλε αιτήματα που συγχρόνως αποτελούσαν και τα πραγματικά αίτια της εισβολής : Ομοσπονδιακή λύση, ανταλλαγή πληθυσμού και το 34% των κυπριακών εδαφών να ελέγχονται από Τουρκοκύπριους.

Λίαν πρωί της 14^ης Αυγούστου 1974 οι συνομιλίες καταρρέουν, η Ελλάς δηλώνει αποχώρηση από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και οι τουρκικές δυνάμεις εξαπολύουν τον “ΑΤΤΙΛΑ-2”. Την επόμενη (15 Αυγούστου) ο εχθρός καταλαμβάνει την Αμμόχωστο, αποκόπτει ολόκληρη την χερσόνησο της Καρπασίας και το Σ.Α./ΟΗΕ, με νέα Ψηφίσματα (357-360), ζητά την κατάπαυση του πυρός και την ειρηνική επίλυση του θέματος. Το απόγευμα της τελευταίας ημέρας επιχειρήσεων (Ι6 Αυγούστου) με την κατάληψη της Μόρφου υπογράφεται νέα εκεχειρία αλλά τα αποτελέσματα για τον Eλληνισμό καταγράφονται οδυνηρά : Κατοχή του 37% του εδάφους στην Βόρειο Κύπρο και εκτοπισμός 120.000 Ελληνοκυπρίων από τις πατρογονικές εστίες τους.

Αμέσως μετά την εισβολή, η Τουρκία ξεκίνησε την εδραίωση των διχοτομικών της σχεδίων με τον συστηματικό “αφελληνισμό” των Κατεχομένων. Ως παραδείγματα αναφέρονται μόνον η δημογραφική αλλοίωση του πληθυσμού (εκτοπισμός Ελληνοκυπρίων από τις εστίες τους, υποχρεωτική μετακίνηση Τουρκοκυπρίων από το νότιο τμήμα της νήσου στο βόρειο κατεχόμενο, εγκατάσταση χιλιάδων εποίκων από Τουρκία) και η λεηλασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της Νήσου (αλλαγή τοπωνυμίων στα τούρκικα, λεηλασία Εκκλησιών ή μετατροπή τους σε τζαμιά, σκοπούμενη αδιαφορία για την καταστροφή αρχαίων μνημείων, παράνομες αφαιρέσεις έργων τέχνης κλπ). Οι εν λόγω πράξεις απαγορεύονται από τα σχετικά συμβατικά κείμενα (Κανονισμοί Σύμβασης της Χάγης (IV) του 1907 και Σύμβαση Γενεύης (IV) του 1959) και από το Εθιμικό Δίκαιο, έχουν δε χαρακτηρισθεί, σύμφωνα με το άρθρο 8 του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ως «εγκλήματα πολέμου» για τα οποία η Τουρκία ποτέ δεν έχει καταδικασθεί.

Από το 1974, οι διαδοχικοί γύροι συνομιλιών μεταξύ των δύο Κοινοτήτων προσέκρουσαν στην αδιαλλαξία της τουρκικής/ τουρκοκυπριακής πλευράς. Στις 17 Ιουν. 1983, η τουρκοκυπριακή συνέλευση διακήρυξε « την διακριτή αυτοδιάθεση του τουρκικού πληθυσμού της Κύπρου». Η Πράξη αυτή απετέλεσε το πρελούδιο της Διακήρυξης από την τότε τουρκοκυπριακή ηγεσία υπό τον Ραούφ Ντεκτάς ενός ψευδοκράτους με ονομασία «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου- ΤΔΒΚ), στις 15 Νοε. 1983.

Οι Τ/Κ πολιτικοί τότε υποστήριξαν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, ήδη από το 1964, είχε απολέσει τον διακοινοτικό της χαρακτήρα και λειτουργούσε απλώς ως αμιγής ελληνοκυπριακή Διοίκηση, με περιορισμένο έλεγχο της Νήσου. Κατά συνέπεια- πάντοτε κατά τους Τ/Κ -η ανακηρυχθείσα « Τουρκική Δημοκρατία» τους δεν θεωρείται «Απόσχιση» από ενιαίο κράτος (το κυπριακό), αλλά ανάδειξη μιας οντότητας τελούσης σε εκκρεμότητα από το 1964, που μπόρεσε να εξασφαλίσει ενιαία εδαφική βάση χάρη στην τουρκική επέμβαση και θα αποκτήσει διεθνή προσωπικότητα όταν στην Κύπρο συσταθεί ομοσπονδιακό κράτος με δύο ισότιμα μεταξύ τους κράτη.

Οι ανωτέρω ισχυρισμοί είναι ανυπόστατοι διότι ότι η Κύπρος, αδιαλείπτως από το 1960, υφίσταται ως κράτος αναγνωρισμένο διεθνώς με αυθύπαρκτη κρατική εξουσία, ισότιμο μέλος του ΟΗΕ και άλλων Διεθνών Οργανισμών, πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πλην, όμως, με το βόρειο μέρος της Επικράτειάς της θεωρούμενο από την Διεθνή Κοινότητα ως κατεχόμενο βιαίως από ξένη στρατιωτική δύναμη (την τουρκική). Εδώ έχουμε κατάφωρη παραβίαση του Χάρτη των Η.Ε. (άρθρο 2 παράγρ. 4) που ρητώς απαγορεύει οποιασδήποτε μορφής προσβολές της ανεξαρτησίας των κρατών – μελών του και θεωρεί ως μη νόμιμη κάθε εδαφική μεταβολή προκαλούμενη από χρήση βίας (βλ. και Απόφαση Γ.Σ./ΟΗΕ/ 3-12-1970 «Περί των Αρχών του Δ.Δ. που διέπουν τις φιλικές σχέσεις και την συνεργασία μεταξύ των κρατών» και Απόφαση του Σ.Α./ΟΗΕ / 12 Δεκ. 1981 εκδοθείσα κατόπιν Εξαγγελίας του Ισραήλ ότι προσαρτά κατεχόμενα εδάφη της Συρίας στα υψίπεδα του Γκολάν).

Η αντίδραση της Διεθνούς Κοινότητας υπήρξε άμεση. Το Σ.Α./ΟΗΕ με το 541/18 Νοε. 1983 Ψήφισμά του (U.N Doc.5C/RES/541 Nov. 18, 1983, παρ.7), ζήτησε την εφαρμογή των Ψηφισμάτων 385 (1974) και 367 (1975), εξέφρασε «την θλίψη και την ανησυχία του για την μονομερή Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» και την καταδίκασε «ως μη παράγουσα κανένα έννομο αποτέλεσμα, αντίθετη με το Διεθνές Δίκαιο και ασυμβίβαστη με τις Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου 1960 και την Συνθήκη Εγγυήσεων». Με το Ψήφισμα αυτό ο Διεθνής Οργανισμός, επικαλούμενος την Αρχή του Διεθνούς Δικαίου «ex injuria jus non oritur» ( = από παρανομία δεν μπορεί να προκύψει έννομο αποτέλεσμα), επιβεβαιώνει ότι, ο λαός και η εξουσία που έχουν εγκατασταθεί στα «Κατεχόμενα», δεν μπορούν να αντλήσουν νομιμότητα και διεκδίκηση πολιτικής εκπροσώπησης από το διαμορφωθέν εκεί νέο status quo, τουλάχιστο όσο διαρκεί η τουρκική κατοχή.

Η Τουρκία αναγνώρισε πάραυτα την ΤΔΒΚ. Αποπειράθηκαν να την ακολουθήσουν το Μπαγκλαντές και το Πακιστάν αλλά, μετά τις διεθνείς αντιδράσεις, υπαναχώρησαν. Τελικά κανένα μέχρι σήμερα κράτος δεν την έχει αναγνωρίσει με την συγκεκριμένη ονομασία. Το μόνο που κατόρθωσαν οι Τ/Κ Αρχές από πλευράς διεθνούς παραστάσεως ήταν τα δικαιώματα λειτουργίας Γραφείων σε τρίτα κράτη για την διατήρηση επαφών με τους Τ/Κ της Διασποράς. Στην απομόνωση της ΤΔΒΚ συνέβαλαν αποφασιστικά οι συντονισμένες διπλωματικές ενέργειες Ελλάδος- Κύπρου και ο ΟΗΕ που με το 550/11 Μαΐου 1984 Ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας καταδίκασε « κάθε αποσχιστική ενέργεια των Τούρκων ή των Τ/Κ, (περιλαμβανομένης και της ανταλλαγής πρέσβεων μεταξύ τους)», κήρυξε αυτήν παράνομη και άκυρη και ζήτησε την άμεση ανάκλησή της. Παράλληλα επανέλαβε την έκκλησή του προς όλα τα κράτη «να μην αναγνωρίσουν το δήθεν κράτος της αυτοαποκαλούμενης “ΤΔΒΚ” και να μην διευκολύνουν με οποιοδήποτε τρόπο την προαναφερθείσα αποσχιστική οντότητα».

Τις δεκαετίες ΄80 και ΄90, η Ελληνική διπλωματία, με αφορμή το Κυπριακό, επανειλημμένα πρόβαλε σοβαρές επιφυλάξεις σχετικά με την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Στην Διάσκεψη, όμως, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Ελσίνκι 10 και 11 Δεκ. 1999, η Αθήνα προώθησε την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), έστω και χωρίς να υπάρχουν προτάσεις επίλυσης του Κυπριακού και συμφώνησε για την πρόοδο της διαδικασίας ένταξης της Τουρκίας , ανεξάρτητα από τις ελληνοτουρκικές διαφορές. Θετικό αποτέλεσμα των διπλωματικών αυτών ελιγμών ήταν η επίτευξη της πλήρους ένταξης της Κύπρου στην Ένωση, την Πρωτομαγιά του 2004.

Προ της ένταξης, τον Μάρτιο 2004, ο Γ.Γ./ΟΗΕ Κόφι Ανάν, απέστειλε στα εμπλεκόμενα Μέρη το τελικό κείμενο ενός Σχεδίου (το γνωστό «Σχέδιο Ανάν») για επίλυση του Κυπριακού με προβλέψεις : α) Ένα «μικτό» σύστημα Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με Ομοσπονδία και Συνομοσπονδία, όπως την επεδίωκαν οι Ε/Κ και οι Τ/Κ, αντίστοιχα. β) Αδύναμη κεντρική κυβέρνηση και μια μόνο κυριαρχία, αποκλειομένης της ενώσεως των δύο Κοινοτήτων που επεδίωκαν οι Ε/Κ ή της Διχοτόμησης(ταξίμ), ευσεβούς πόθου των Τ/Κ. γ) Κατανομή εδάφους 72:28, περίπλοκη φόρμα για εκτοπισμένους, παραμονή στο κυπριακό έδαφος 45.000 Τούρκων εποίκων.

Στις 24 Απρ. 2004 το Σχέδιο Ανάν τέθηκε υπό την κρίση του Κυπριακού Λαού με Δημοψήφισμα. Κατ΄αυτό, οι μεν Ε/Κ απέρριψαν το Σχέδιο σε ποσοστό 76%, οι δε Τ/Κ το ενέκριναν σε ποσοστό 65%. Η αποτυχία του Σχεδίου Ανάν σήμανε και την συνέχιση της διεθνούς απομόνωσης της «ΤΔΒΚ» και, συγχρόνως, την αντικειμενική αδυναμία του ΟΗΕ να επιβάλει την θέλησή του στα κράτη-μέλη για την επίλυση των μεταξύ τους διαφορών.

Ας έλθουμε τώρα στην σύγχρονη εποχή. Ο νέος ηγέτης των Τ/Κ από τις εκλογές της 18^ης Οκτωβρίου 2020 Ερσίν Τατάρ, πιστό φερέφωνο του Ταγίπ Ερντογάν, μετά την εκλογή του δήλωσε ότι προτάσσει ως λύση το μοντέλο «των δύο κρατών διπλής κυριαρχίας», απαίτησε αναπροσαρμογή των συνόρων «αλλά όχι με όρους που θα μετέτρεπαν τους Τ/Κ σε πρόσφυγες», συμβούλευσε τους Ε/Κ να προσφύγουν στην « Επιτροπή Ακίνητης Περιουσίας» για την διεκδίκηση των περιουσιών τους στα Κατεχόμενα σύμφωνα με τις Αποφάσεις του ΕΔΑΔ και διαβεβαίωσε ότι «δεν θα αποδέχονταν ποτέ μια Συμφωνία που δεν θα διαιώνιζε την πραγματική εγγύηση της Τουρκίας» (σ.σ. αποδέχθηκε, δηλαδή, την συνέχιση της κατοχής της Νήσου από τα τουρκικά στρατεύματα). Αναφορικά με την εξερεύνηση των υδρογονανθράκων στις θαλάσσιες περιοχές δικαιοδοσίας της Νήσου είπε ότι οι προτάσεις του προς τους Ε/Κ ήταν «για συνεργασία και συνεταιρισμό», αλλά η απάντησή τους ήταν : «Θα πράξουμε ό,τι επιθυμούμε και αν συμφωνείτε μαζί μας θα σας δώσουμε κάτι, αλλά θα αποκλείσουμε την Τουρκία».

Στο ίδιο «μήκος κύματος» δηλώσεων κινήθηκε και ο Ερντογάν ο οποίος, με την ευκαιρία της 37^ης επετείου της «ίδρυσης» του ψευδοκράτους, κατέστησε σαφές ότι «θεωρεί παρελθόν την λύση του ΟΗΕ για Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία» (!!) και δέχεται να συζητήσει «μόνο στην λογική βάση των δύο κρατών και της εθνικής ισονομίας». Ωστόσο, ο Τούρκος Πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται ότι για να αλλάξει το πλαίσιο του ΟΗΕ θα πρέπει να αναβαθμίσει το διεθνές status quo του ψευδοκράτους και μια τέτοια αναβάθμιση μπορεί να υλοποιηθεί μόνο όταν υπάρξει ο προαναφερθείς «λογικός αριθμός» των κρατών που θα το αναγνωρίσουν.

Σήμερα δύο κράτη θεωρούνται εγγύτατα προς την Αναγνώριση. Το πρώτο είναι το Αζερμπαϊτζάν, ένα κράτος με πληθυσμό φυλετικά συγγενή προς τον τουρκικό, το οποίο, στον πρόσφατο πόλεμο κατά της Αρμενίας για το Ναγκόρνο Καραμπάχ, («Άρτσαχ», για τους Αρμένιους), υποστηρίχθηκε καταφανώς από την Τουρκία. Ο Αζέρικος στρατός θα είχε σταματήσει την προέλαση του ως την εδαφική γραμμή που του είχε χαράξει η Ρωσία , όμως, κατόπιν τουρκικής παρέμβασης, συνέχισε τις επιχειρήσεις και μέχρι την 10^η Νοεμβρίου 2020 κατέλαβε σημαντικό μέρος του αρμενικού θύλακα του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Στον απόηχο της βοήθειας αυτής ο Ερντογάν πιέζει τώρα τον Αζέρο Πρόεδρο Ιλχάμ Αλίγεφ να προχωρήσει στην Αναγνώριση της ΤΔΒΚ. Το δεύτερο κράτος είναι η Λιβύη. Ο Πρωθυπουργός της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητος (GNA) Φαγιέζ αλ-Σάραζ έχει υπογράψει «λευκή επιταγή» προς στον Ερντογάν, σε ανταπόδοση των πολεμικών επιτυχιών τις οποίες ο τελευταίος του εξασφάλισε με παράνομη ενίσχυση με στρατεύματα και βαριά οπλικά συστήματα που κατοχύρωσαν την συνέχιση της παραμονής του στο αξίωμα. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι ο Τούρκος Πρόεδρος σύντομα θα εξοφλήσει την «επιταγή» του για την Αναγνώριση της «ΤΔΒΚ».

Αν όντως τα δύο αυτά κράτη προχωρήσουν στην Αναγνώριση, τότε θα ακολουθήσει το «ντόμινο» και άλλων κρατών, φιλικών προς την Τουρκία, όπως Τουρκμενιστάν, Πακιστάν, Κατάρ, Μπαγκλαντές, Σομαλία, πιθανώς και η Κίνα, λόγω των θεαματικά αναπτυσσόμενων τουρκο-κινεζικών οικονομικών και διπλωματικών σχέσεων.

Η διεθνής Αναγνώριση θα ισχυροποιήσει τις διεκδικήσεις της ΤΔΒΚ στις θαλάσσιες ζώνες (ΑΟΖ και χωρικά ύδατα) της Κύπρου, ενώ ο Τατάρ θα ενεργεί ως διεθνώς αναγνωρισμένος ηγέτης, απαιτώντας ισότητα κατά τις διαπραγματεύσεις. Ο Ερντογάν, απαλλαγμένος από τις δεσμεύσεις των καταδικαστικών Αποφάσεων και Ψηφισμάτων του ΟΗΕ, θα οδηγήσει τις συνομιλίες για το Κυπριακό σε ναυάγιο και θα προχωρήσει στην Ενσωμάτωση της «ΤΔΒΚ» – ως κράτους πλέον- στην Τουρκία ή θα την καταστήσει επίσημα, με διεθνή σύμβαση, Προτεκτοράτο αυτής, προκαλώντας, έτσι, την οριστική διχοτόμηση της Κύπρου.

Χρέος της Ελληνικής και Κυπριακής διπλωματίας είναι να αγρυπνούν συντονισμένες, να μην αιφνιδιασθούν από απρόοπτες εξελίξεις και να βρουν αποτελεσματικούς τρόπους άσκησης πίεσης προς κράτη και Οργανισμούς για την πρόληψη και αποτροπή της Αναγνώρισης και των εθνικά επαχθών αποτελεσμάτων της.

The Second Nagorno-Karabakh War: A Milestone in Military Affairs

Από

anixneuseis

December 17, 2020

By Uzi RubinDecember 16, 2020

Screen grab from video of drone just after it destroyed an Armenian target during the Second Nagorno-Karabakh War, via YouTube

Mideast Security and Policy Studies Paper #184

EXECUTIVE SUMMARY: The recently concluded six-week-long Second Nagorno-Karabakh War fought by Armenia and Azerbaijan was a milestone in military affairs, as it was the first conflict in which unmanned air vehicles (UAVs) won a war from the air.

Azerbaijan’s UAVs obliterated Armenia’s formidable array of ground-based air defenses, after which they systematically decimated Armenia’s ground force matériel, including tanks, artillery pieces, and supply trucks. This onslaught forced Armenia to accept a humiliating ceasefire imposed by Russia.

It is not entirely clear at this time how this feat of arms was achieved, but it appears that the key to the spectacular victory of Azerbaijan’s unmanned air power may have been electronic warfare that blinded Armenian radar, thus facilitating the destruction of its air defense batteries.

The war offered a glimpse of future battlefields on which unmanned weapons and electronic warfare might predominate. Israel should learn the lessons offered by this war and prepare its ground-based air defenses as well as its combat aircraft forces accordingly.

View PDF

Uzi Rubin
Uzi Rubin was founding Director of the Israel Missile Defense Organization, which managed the Arrow program. He is now a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. Email: [email protected]

Βοηθήστε τους Λεττονούς δημοσιογράφους να υπερασπιστούν το δικαίωμα στην ενημέρωση και την έκφραση. Σταματήστε την κάθοδο της Ευρώπης στη Δυστοπία!

Από

anixneuseis

December 17, 2020

Της Δρ. Τατιάνας Ζντανόκα και του Μιροσλάβ Μιτορφάνωφς *

Στις 3 Δεκεμβρίου, η Υπηρεσία Κρατικής Ασφάλειας της Λεττονίας έψαξε τα διαμερίσματα και συνέλαβε επτά Λεττονούς δημοσιογράφους που γράφουν στα ρωσικά. Τα άρθρα τους δημοσιεύονται στο πρακτορείο ειδήσεων Baltnews.lv. Μεταξύ αυτών είναι οι Αντρέι Γιάκοβλεφ, Βλαντίμιρ Λίντερμαν, Αντρέι Σολοπένκο και ‘Αλλα Μπερεζόβσκαγια.

Μετά την έρευνα των διαμερισμάτων τους, η Ασφάλεια κετέσχεσε όλο τον εξοπλισμό γραφείου και τα μέσα επικοινωνίας (συμπεριλαμβανομένων και αυτών που ανήκαν στα μέλη της οικογένειάς τους) και στη συνέχεια οι δημοσιογράφοι μεταφέρθηκαν και ανακρίθηκαν στις εγκαταστάσεις της Υπηρεσίας Κρατικής Ασφάλειας. Μετά τις ανακρίσεις, οι δημοσιογράφοι απελευθερώθηκαν, αλλά ο εξοπλισμός τους, οι τραπεζικές κάρτες και τα χρήματα σε μετρητά που κατεσχέθησαν δεν επιστράφηκαν. Την ίδια ημέρα, όλες οι ιστοσελίδες του Baltnews στο Facebook αποκλείστηκαν.

Μετά τις ανακρίσεις, όλοι οι δημοσιογράφοι κηρύχθηκαν ύποπτοι για παραβίαση των πολιτικών σχετικά με τις κυρώσεις της ΕΕ κατά της Ρωσίας.

Η επίσημη δήλωση της Κρατικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (SSS) αναφέρει ότι «Οι διαδικαστικές δραστηριότητες εκτελέστηκαν στο πλαίσιο της ποινικής διαδικασίας με επικεφαλής την SSS και ξεκίνησαν στις 16 Ιανουαρίου 2020 σύμφωνα με το Άρθρο 84 Άρθρο 1 του Ποινικού Νόμου (για παράβαση κυρώσεων που επιβλήθηκαν από την Ηνωμένα Έθνη, Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλους διεθνούς οργανισμούς ή κυρώσεις που επιβάλλονται από τη Δημοκρατία της Λετονίας). Οι πληροφορίες που ελήφθησαν από την έρευνα δημιουργούν υπόνοιες ότι οι οικονομικοί πόροι μεταβιβάστηκαν σε ένα πρόσωπο που υπόκειται σε κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για δραστηριότητες που υπονομεύουν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας ». (https://vdd.gov.lv/en/useful/publications/vdd-performs-procedural-activities-related-to-violation-of-international-sanctions.art198 ).

Η ποινή που προβλέπεται για αυτό το «έγκλημα» είναι έως και τέσσερα χρόνια φυλάκισης.

Σύμφωνα με την SSS, το έργο των δημοσιογράφων οδηγούσε σε «μεταβίβαση οικονομικών πόρων» στον Ντμίτρι Κισιλιώφ, που περιλαμβάνεται στον κατάλογο προσωπικών κυρώσεων κατά Ρώσων. Ωστόσο, ο κ. Κισιλιώφ δεν είναι ιδιοκτήτης του ειδησεογραφικού πρακτορείου Baltnews.lv. Το πρακτορείο αυτό είναι ιδιοκτησία του ρωσικού κρατικού δημοσιογραφικού οργανισμού «Russia Today», που δεν είναι αντικείμενο του καθεστώτος κυρώσεων. Ο κ. Κισιλιώφ είναι πράγματι ένας από τους μάνατζερ του Russia Today, αλλά δεν υπάρχει λογικός λόγος να υποτεθεί ότι το έργο δημοσιογράφου για κρατικά μέσα ενημέρωσης μπορεί να παρέχει προσωπικούς «οικονομικούς πόρους» στον διευθυντή του!

Για να κατανοήσουμε τους πραγματικούς λόγους αυτών των ενεργειών, πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στις πρόσφατες εξελίξεις της κατάστασης με τα λετονικά μέσα ενημέρωσης που δημοσιεύουν ή μεταδίδουν στα ρωσικά. Αυτά τα μέσα ενημέρωσης παρέχουν πληροφορίες για το λετονικό κοινό του οποίου η μητρική γλώσσα είναι η ρωσική και που αντιπροσωπεύει σχεδόν το 40% του συνολικού πληθυσμού της χώρας.

Κατά τα τελευταία 10 χρόνια η αγορά μέσων μαζικής ενημέρωσης στη Λετονία έχει μειωθεί. Ένα μεγάλο μέρος των τοπικών εφημερίδων στα ρωσικά εξαφανίστηκε από την αγορά και ορισμένοι τοπικοί δημοσιογράφοι βρήκαν μια νέα δουλειά στα διαδικτυακά μέσα της γειτονικής Ρωσίας. Από τα επτά άτομα που συνελήφθησαν από την Κρατική Υπηρεσία Ασφαλείας τον Δεκέμβριο, τρεις είναι κάτοικοι της Λετονίας που εργάζονται για διάφορα μέσα ενημέρωσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Από τις αρχές του τρέχοντος έτους, οι λετονικές αρχές ξεκίνησαν μια μαζική εκστρατεία κατά των μέσων μαζικής ενημέρωσης που εργάζονται στη ρωσική γλώσσα.

Το τηλεοπτικό κανάλι της Λετονίας «Το πρώτο κανάλι της Βαλτικής» στα ρωσικά δέχθηκε πίεση από κρατικούς θεσμούς. Έπρεπε να σταματήσουν να παράγουν και να μεταδίδουν τοπικές ειδήσεις στις 20 Μαρτίου 2020.

Στις 11 Ιουνίου 2020, το λεττονικό κοινοβούλιο απέκλεισε ένα μεγάλο μέρος των τηλεοπτικών καναλιών που εκπέμπουν στα ρωσικά από το κύριο πακέτο εκπομπών των τοπικών καλωδιακών φορέων. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι ο στόχος αυτών των νέων περιορισμών δεν ήταν η καταπολέμηση της «ρωσικής κρατικής προπαγάνδας στην τηλεόραση», αλλά ο περιορισμός όλων των τηλεοπτικών καναλιών που μεταδίδουν στα ρωσικά, ακόμη και αυτά που ανήκουν στην αντιπολίτευση ή είναι «φιλοδυτικά», πολιτιστική ή εκπαιδευτική.

Τον Νοέμβριο του 2020, οι λετονικές αρχές αποφάσισαν να σταματήσουν από το 2021 τη μετάδοση στα ρωσικά στο κρατικό κανάλι LTV-7.

Επομένως μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι πρόσφατες συλλήψεις τοπικών δημοσιογράφων που γράφουν στα ρωσικά ταιριάζουν απόλυτα στην κύρια κρατική στρατηγική καταστολής και πλήρους καταστροφής των τοπικών μέσων μαζικής ενημέρωσης στα ρωσικά.

Η γνωστή Λεττονή δημοσιογράφος ‘Αλλα Μπερεζόφσκαγια, που γράφει για διαφορετικές ρωσόφωνες εφημερίδες της Λετονίας για 35 χρόνια, σχολίασε τις πρόσφατες ενέργειες ως εξής: «Πώς μπορεί να κατηγορηθεί ένας μουσικός για το ότι παίζει μουσικήι; Ένας ποιητής γιατί γράφει ποιήματα; ‘Ενας δημοσιογράφος γιατί γράφει ειδήσεις και αναλύσεις; Πως μπορεί να συμβεί αυτό στη δημοκρατική Λεττονία του 21^ου αιώνα; Το βλέπω ως πόλεμο που ξεκίνησε εναντίον μας. Ένας πόλεμος είναι πόλεμος, απαιτεί κρατούμενους και συλλαμβάνει τα λάφυρα του πολέμου. Ευτυχώς, φίλοι βοήθησαν δίνοντας τον παλιό τους υπολογιστή… »

Χρειαζόμαστε τη βοήθεια της διεθνούς κοινότητας για να πιέσουμε τις λεττονικές αρχές να ξεκινήσουν εποικοδομητικό διάλογο με τη ρωσόφωνη μειονότητα αντί να επιχειρούν τον πολιτικό εκφοβισμό της.

(*) Η Dr. Tatiana Zdanoka είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο Mirsoslavs Mitrofanovs είναι μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Ρίγα.

konstantakopoulos.gr

Η ΠΟΝΗΡΑ ΑΛΒΙΩΝ ΥΠΟΝΟΜΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ.

Από

anixneuseis

December 17, 2020

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Φωτογραφία: Ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και ο βρετανός υπουργός εξωτερικών Ντομινίκ Ράαμπ. Στον τελευταίο αποδίδεται η εξαιρετικά φιλότουρκη πολιτική του Λονδίνου.

Αποτελεί βρετανική παράδοση το παρασκήνιο και οι ύπουλες κινήσεις στην διπλωματία.

Η ισορροπία δυνάμεων που θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντά του ήταν ο σταθερός γνώμονας της πολιτικής του Λονδίνου.

Σήμερα, το Ηνωμένο Βασίλειο, τραυματισμένο εξέρχεται της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά δεν είναι διατεθειμένο να εγκαταλείψει τις παλιές του συνήθειες. Αναζητά μια νέα θέση στον κόσμο την οποία πιστεύει πως θα μπορούσε να την πετύχει εφαρμόζοντας παλιές, δοκιμασμένες μεθόδους.

Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι ούτε απομονωμένο ούτε ασχολείται, μόνο, με το Brexit. Αποτελεί αυτό που οι αμερικανοί λένε “The Elephant in the room” . Η αποχώρησή του από την Ε.Ε. δεν θα γίνει αναίμακτα. Όπως καμιά αποχώρησή του από τις αποικίες που κατέκτησε. Αποτελεί πάγια τακτική του.

Ρίτσαρντ Μουρ: ο νέος επικεφαλής της MI6. Ο ρόλος του στον πόλεμο του Καραμπάχ υπήρξε σκοτεινός.

Αξιόπιστες πηγές βλέπουν πίσω από τις κινήσεις και τις τελευταίες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης την επιρροή του Λονδίνου. Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τις σχέσεις Ευρώπης- Τουρκίας και τις σχέσεις Βρυξελλών- Μόσχας. Ο ίδιος ο υπουργός εξωτερικών της Βρετανίας Ντόμινικ Ράαμπ επισκέφθηκε κατά τη διάρκεια κορύφωσης της ελληνοτουρκικής κρίσης την Κωνσταντινούπολη και συναντήθηκε με τον Ερντογάν ενώ ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών, της MI6, Ρίτσαρντ Μούρ είχε άμεση εμπλοκή στον πόλεμο του Καραμπάχ.

Και η πενταμερής για το Κυπριακό και η απόφαση για μη κυρώσεις στην Τουρκία έχουν και την βρετανική συνδρομή. Έχουν διαδραματίσει, επίσης, καταλυτικό ρόλο στη διάβρωση των σχέσεων Ε.Ε.- Ρωσίας ενώ επιδιώκουν να μην αποκτήσει η Ένωση ενεργειακή αυτονομία.

Πως τεκμαίρονται όλα αυτά;

Κατ αρχάς υπάρχει συμφωνία οτιδήποτε αποφασίζει η Ε.Ε. ως το τέλος του έτους να δεσμεύει και τη Μεγάλη Βρετανία. Από αυτής και μόνο της απόψεως είναι εύλογο η Βρετανία αν και δεν συμμετέχει στις Συνόδους Κορυφής να ενδιαφέρεται να επηρεάζει με κάθε τρόπο την πολιτική της Ένωσης, ιδιαιτέρως σε θέματα που την αφορούν. Και τα ελληνοτουρκικά βρίσκονται ψηλά στις ιεράρχηση των ενδιαφερόντων του Λονδίνου. Γενικότερα, ψηλά στην βρετανική ατζέντα βρίσκεται και η Τουρκία και η Ρωσία. Σταθερή επιδίωξη της βρετανικής διπλωματίας είναι να δυσχεράνουν τις σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης με Άγκυρα και Μόσχα σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί χώρος που θα αναδείξει το ρόλο του Λονδίνου.

Σταθερά, μεθοδικά και αθόρυβα η βρετανική διπλωματία εργάζεται προς αυτήν την κατεύθυνση.

Και ενώ το παρασκήνιο και η ανάλυση αυτή είναι γνωστά στην ελληνική κυβέρνηση αποτελεί ερώτημα με ποια προσέγγιση η Αθήνα επεδίωξε να επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία τη στιγμή που δυνάμεις όχι μόνο μέσα στην Ένωση αλλά και εκτός, όπως η Βρετανία, ήταν αντίθετες. Και τα μέσα που διαθέτει η βρετανική διπλωματία είναι αρκετά. Εκτός και αν αλλού στόχευε η Αθήνα.

Κατ αρχάς, το Λονδίνο, επηρεάζει τον ίδιο τον Στόλτενμπεργκ. Στους διπλωματικούς παρατηρητές προκάλεσε εντύπωση η διάσταση απόψεων του κ. Στόλτενμπεργκ ακόμη και με τον αμερικανό υπουργό εξωτερικών Μάικ Πομπέο στις δημόσιες δηλώσεις τους για την Τουρκία. Η έκπληξη της κοινής γνώμης από τις φιλοτουρκικές δηλώσεις Στόλτενμπεργκ ήταν μεγάλη κυρίως διότι έγιναν σε μια στιγμή που διαφοροποίησαν τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ από τον αμερικανό υπουργό εξωτερικών. Και είναι γνωστό ότι ΝΑΤΟ σημαίνει Αμερική. Φαίνεται πως όχι. ΝΑΤΟ σημαίνει και Βρετανία και Τουρκία επί εποχής Ντόναλντ Τράμπ. Όπως πληροφορούμαι η Τουρκία έχει θέσει στο ΝΑΤΟ ακόμη και θέμα να μην παραδίδονται στην Ε.Ε. διαβαθμισμένα έγγραφα του ΝΑΤΟ.

Γένς Στόλτενμπεργκ: Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ. Οι φιλοτουρκικές δηλώσεις του, ακόμη και σε αντίθεση με τον αμερικανό ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο δεν εξέπληξαν τους γνωρίζοντες το παρασκήνιο.

Ο Αμερικανός πρόεδρος όχι μόνο δεν ενδιαφερόταν για το ΝΑΤΟ αλλά ήθελε και να το διαλύσει. Όσο λειτουργούσε το άφησε στην τουρκοβρετανική επιρροή. Ο Στόλτενμπεργκ είναι αυτού του κλίματος. Αφού οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονταν το αποκούμπι του Στόλτενμπεργκ ήταν η Βρετανία και δευτερευόντως η Τουρκία.

Η Βρετανία έκανε το παιχνίδι στο παρασκήνιο και η Τουρκία φανερά. Σ αυτό το ΝΑΤΟ παρέπεμψε η κ. Μέρκελ το θέμα των κυρώσεων και μια σειρά άλλων ζητημάτων που δεν θέλει και, ίσως, δεν μπορεί να διαχειριστεί. Το κυπριακό είναι ένα από αυτά. Η δήλωση Μέρκελ για το ΝΑΤΟ ευνουχίζει τις προσπάθειες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Παρατηρητές επισημαίνουν ότι και στην αρχή της κρίσης με τα Σκόπια, ήδη από το 1991 ενώ η Ελλάδα επεδίωκε μια λύση στο πλαίσιο της Ένωσης, ήταν το Λονδίνο που μεθόδευσε και, τελικά, πέτυχε την παραπομπή του στον ΟΗΕ.

Σημειωτέον ότι πέραν της επιρροής που έχουν στο ΝΑΤΟ οι δύο αυτές χώρες (Βρετανία- Τουρκία), οποιαδήποτε απόφαση της Συμμαχίας (π.χ. κυρώσεις) απαιτεί ομοφωνία. Η οποία είναι αδύνατον να επιτευχθεί. Άρα το οποιοδήποτε παιχνίδι στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ είναι εξ ορισμού χαμένο.

Το δεύτερο μέσον που διέθετε , και συνεχίζει ακόμη να διαθέτει, η Βρετανία για να επηρεάσει την πολιτική της Ε.Ε. είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Παραδοσιακά οι ευρωπαϊκές δομές οργανώθηκαν και στελεχώθηκαν με τρόπο που η επιρροή του Λονδίνου να είναι καθοριστική. Λέγεται πως στον καταμερισμό εξουσιών οι Γάλλοι πήραν την Αγροτική Πολιτική και οι Βρετανοί την εξωτερική πολιτική της Ένωσης.

Υπάρχει και ένα τρίτο μέσον. Η παρουσία, τα τελευταία χρόνια, στην αμερικανική προεδρία του Ντόναλντ Τράμπ που ευνοούσε την αντίληψη των δύο χωρών (Βρετανίας- Τουρκίας) και την πολιτική που ανέπτυσσαν.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι άγνωστα στο Υπουργείο Εξωτερικών γι αυτό προκαλεί ερώτημα γιατί η κυβέρνηση διακινδύνευσε την απομείωση του κύρους της χώρας θέτοντας θέμα κυρώσεων σε μια εποχή και σε όργανα που δεν επρόκειτο να συμφωνήσουν.

Υπάρχει εξήγηση;

Μάλλον ναι.

Κατ αρχάς, ενώ το θέμα των κυρώσεων είναι κάτι πολύ σημαντικό και περίπλοκο, στο ελληνικό υπουργείο εξωτερικών δεν υπάρχει, από όσο μπόρεσα να πληροφορηθώ, αρμόδια διεύθυνση. Δεν υπάρχουν, δηλαδή, άνθρωποι που να ασχολούνται επισταμένως με το θέμα αυτό.

Δεύτερον οι κυρώσεις δεν μπορεί να είναι ούτε αυτοσκοπός, ούτε στρατηγικός στόχος. Είναι μέσον για την επιτυχία ενός στόχου. Το ερώτημα με την ελληνική εξωτερική πολιτική είναι αν υπάρχει σαφώς προσδιορισμένος στόχος σε ό,τι αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τι επιδιώκει η Ελλάδα και με ποιον τρόπο.

Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, όπως λένε διπλωματικές πηγές, κυρώσεις επιβάλλει μόνο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ωστόσο και στη Συνθήκη της Λισαβώνας υπάρχει σχετική αναφορά. Όπως και στις ΗΠΑ έτσι και στην Ευρώπη οι κυρώσεις αποτελούν μέσον προώθησης εξωτερικής πολιτικής.

Η διαδικασία που ακολουθούσε η Ε.Ε. στο θέμα των κυρώσεων ήταν να παίρνει τις σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και να τις μετατρέπει σε κανονισμό ώστε να τις εφαρμόζουν όλα τα κράτη μέλη. Και αυτό γινόταν με πρωτοβουλία των βρετανών.

Υπάρχει, πάντως, νομικός προβληματισμός στην Ε.Ε. για το αν μπορεί να επιβάλλει μόνη η Ένωση κυρώσεις.

Στην Ευρώπη σε θέματα δικαίου εκείνο που έχει τον τελευταίο λόγο είναι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Αν προσέφευγαν στο Δικαστήριο πρόσωπα τα οποία υπέστησαν κυρώσεις και το δικαστήριο τα δικαίωνε η τακτική (με βρετανική προτροπή) ήταν επιβολή νέων κυρώσεων. Τα πρόσωπα έπρεπε να προσφύγουν και πάλι στο δικαστήριο κοκ.

Μερκελ: ετοιμάζεται να μας χαιρετίσει. Ποια θα είναι η νέα γερμανική πολιτική;

Στη Συμφωνία για το Brexit υπάρχει μια αναφορά στην Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Άμυνας που δεσμεύει μέχρι τέλους του έτους τη Βρετανία.

Και το Λονδίνο έχει διαμηνύσει στη Μέρκελ ότι δεν θέλει να δεσμευθεί στο παρά 5’ με κυρώσεις κατά της Τουρκίας.

Η ανάλυση των ελληνοτουρκικών σχέσεων χωρίς την βρετανική παράμετρο είναι ελλιπής. Το Λονδίνο ανησύχησε από την προσέγγιση Τουρκίας- Ρωσίας. Μια προσέγγιση που όταν επετεύχθη σε ιστορικές περιόδους είχε αρνητικά αποτελέσματα και για την Ελλάδα. Γι αυτό χρειάζεται προσοχή.

Βλέποντας ότι το τουρκικό έρεισμά τους απομακρύνεται οι βρετανοί ενεργοποίησαν την επιρροή που διαθέτουν στον Στόλτενμπεργκ (εξ ού και οι φιλοτουρκικές δηλώσεις του). Επιχείρησαν και επιχειρούν να ενεργοποιήσουν και τα ερείσματα που διαθέτουν στην Ε.Ε. Οι σχέσεις Λονδίνου-Μόσχας δεν είναι καλές και η βρετανική διπλωματία δεν επιθυμεί, για ευνόητους λόγους, και την προσέγγιση Βρυξελλών-Μόσχας.

Οι βρετανοί, ως το 1919 οπότε και παρότρυναν τον Βενιζέλο να πραγματοποιήσει τη μικρασιατική εκστρατεία, υπολόγιζαν στην Ελλάδα.

Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Γιάννης Στεφανίδης, «τυπικά, τουλάχιστον, Ελλάδα και Βρετανία δεν βρέθηκαν ποτέ σε ένοπλη αντιπαράθεση, κατά καιρούς μοιράστηκαν κοινές ανησυχίες (ιδίως απέναντι στον «σλαβικό κίνδυνο»), και η βρετανική επιρροή παρέμεινε δεσπόζουσα στο ελληνικό κράτος μέχρι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Καθ’ όλη αυτή τη μακρά περίοδο, η χώρα δεν έπαψε να αποτελεί το πιο πρόσφορο και κάποτε το μοναδικό σημείο στήριξης για τη βρετανική πολιτική στην ανατολική Μεσόγειο.

»…Ο εδαφικός διπλασιασμός του, ο έλεγχος του Αιγαίου, σε συνδυασμό με τις αναπάντεχα καλές επιδόσεις των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στα πεδία των μαχών, ώθησαν ανερχόμενους αστέρες της βρετανικής πολιτικής σκηνής, όπως ο David Lloyd George και ο Winston Churchill, να εξετάσουν ένα νέο ρόλο για την Ελλάδα. Η προοπτική να αποτελέσει βασικό σημείο στήριξης για τη βρετανική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο και ανάχωμα απέναντι στις ανταγωνιστικές επιδιώξεις δυνάμεων όπως η Γερμανία, θα συγκινούσε και τον μεγάλο Έλληνα πολιτικό της περιόδου, τον Ελευθέριο Βενιζέλο».

Όλα, βεβαίως, άλλαξαν μετά το 1922. Και σήμερα, η Βρετανία αναπτύσσει μια πολιτική σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων. Γι αυτό και η αποχώρησή της από την Ε.Ε. είναι, μάλλον, θετική για την εξωτερική πολιτική της Αθήνας.

Άρχισε η αναδίπλωση του Ερντογάν

Από

anixneuseis

December 16, 2020

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected] www.kalkis.eu

Από τη νταηλίδικη στην διπλωματική γλώσσα, μετά τις ανεμικές αμερικανο-ευρωπαϊκές κυρώσεις ;

Αμέσως μετά την τελευταία σύνοδο κορυφής την περασμένη βδομάδα (10 και 11-12-2020) στις Βρυξέλλες, στην Ελλάδα είχαμε περίπου κηδεία και στην Τουρκία χαιρέκακους πανηγυρισμούς. Κι αυτό από μια προσέγγιση, των σχετικών πραγμάτων, του θυμικού, κι όχι του ψυχρού ορθολογισμού, και στη μια και στην άλλη χώρα από τις πλειοψηφίες των δυο λαών.

Εμείς, και με ευθύνη της κυβέρνησης που είχε βάλει πολύ ψηλά τον πήχη, περιμέναμε η Σύνοδος να δικάσει, να καταδικάσει και να επιβάλει ακόμα και εμπάργκο όπλων στην Τουρκία (στο όνομα της κοινοτικής αλληλεγγύης), ενώ γνωρίζαμε προκαταβολικά ότι τούτο αντίκειται στα μεμονωμένα οικονομικά και διμερή συμφέροντα ορισμένων Κρατών-μελών, όπως : της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Μάλτας, ακόμα και της Βουλγαρίας. Πώς π.χ. θα επανεκλεγεί στις επικείμενες βουλγαρικές εκλογές τον Απρίλιο του 2021 ο Μπορίσωφ, όταν ακόμα και σήμερα στηρίζει την πλειοψηφία του στη βουλή στο ελεγχόμενο από την Τουρκία τουρκικό «Κίνημα για τα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες» (MDL) και που κατηγορείται από πολλούς ακτιβιστές ότι έχει βάλει χέρι σε ολόκληρα τμήματα της βουλγαρικής οικονομίας και του Κράτους.; Βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 19-7-2020 : ΕΔΩ

Οι Τούρκοι, δεν φτάνει που εισέπραξαν μόνο ανεμικές κυρώσεις επί ορισμένων προσώπων, πανηγύρισαν παιδαριωδώς ότι η Ελλάδα και η Κύπρος δεν πήραν δήθεν τίποτα από την τελευταία Σύνοδο των Βρυξελλών. Όταν «κανένα Κράτος μέλος (δηλαδή ακόμα και η Βουλγαρία του Μπορίσωφ) δεν αμφισβήτησε το γεγονός ότι η Τουρκία δεν άδραξε το χέρι που της απλώσανε για να μειώσει τις εντάσεις. Όλοι (δηλαδή ακόμα και η Γερμανία της Μέρκελ) αναγνώρισαν ότι είχε συμβεί το αντίθετο, ότι η κατάσταση είχε επιδεινωθεί σε όλα τα μέτωπα», όπως αναφέρθηκε στις Ανιχνεύσεις στο σχετικό ρεπορτάζ του Jean Quatremer, ανταποκριτή στις Βρυξέλλες της Libération, στις 11-12-2020. Δηλαδή μια γενική κατακραυγή και ρετσινιά αυταρχισμού και ιμπεριαλισμού, η οποία, συνδυασμένη και με τις αμερικανικές ανεμικές κυρώσεις που επακολούθησαν, συνιστά τη δαμόκλειο σπάθη που επικρέμαται επί της Τουρκίας του νταή Ερντογάν. Εάν τα πράγματα δεν ήταν τόσο σοβαρά για τους γείτονες, πώς εξηγείται ο εξόφθαλμος τουρκικός εκνευρισμός των άναρθρων αλαλαγμών έκτοτε ; Πολύ δε περισσότερο η αναδίπλωση του Ερντογάν από τη νταηλίδικη στην διπλωματική γλώσσα με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Charles Michel ; Όπως μετέδωσαν στις 15-12-2020 ο Le Monde και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP), με τίτλο : «Η Τουρκία θέλει να ανοίξει μια {νέα σελίδα} με την Ευρωπαϊκή Ένωση, βεβαιώνει ο Ερντογάν» (La Turquie souhaite ouvrir « une nouvelle page » avec l’Union européenne, affirme Erdogan). Γιατί να πάρει στο τηλέφωνο ο Ερντογάν τον Charles Michel (κάτι που ψευδώς ισχυρίζονται στην Τουρκία ότι ο δεύτερος τηλεφώνησε στον πρώτο), αφού όλα τα σφάζει κι όλα τα μαχαιρώνει και δεν τρέχει και τίποτα για την Τουρκία, μετά τις ανεμικές αμερικανο-κοινοτικές κυρώσεις ;

Τι λέει το ρεπορτάζ για το τι συνέβη στην πραγματικότητα ;

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε την επιθυμία του να ανοίξει μια «νέα σελίδα» με την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) το απόγευμα της Τρίτης 15 Δεκεμβρίου 2020, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Charles Michel, την πρώτη επαφή σε αυτό το επίπεδο, μετά την απόφαση των κυρώσεων την περασμένη εβδομάδα εναντίον της χώρας του.

Σε ένα δελτίο τύπου που εξέδωσε η τουρκική προεδρία μετά το πέρας αυτής της συνομιλίας, η Άγκυρα εξέφρασε τη λύπη της (οποία ευγένεια μετά τις γνωστές απρεπείς εκφράσεις) για το γεγονός ότι «ορισμένοι προσπαθούν συνεχώς να προκαλούν κρίσεις» (φωτογραφίζοντας φυσικά την Ελλάδα και την Κύπρο). Κάλεσε για τη «διάσωση» των σχέσεων Τουρκίας και Ευρώπης από «αυτόν τον φαύλο κύκλο». Αλήθεια τι νοιάζει τον Ερντογάν η διάσωση αυτών των σχέσεων, όταν έχει τόσο «ισχυρούς» υποστηρικτές, όπως ο Πούτιν και οι Ιρανοί Αγιατολαχ, που έσπευσαν να τον υποστηρίξουν, κατηγορώντας τους Αμερικανούς για τις κυρώσεις τους ;

Ο Ερντογάν εξέφρασε επίσης την επιθυμία του να «επαναληφθούν» οι συνομιλίες με την ΕΕ «κοιτάζοντας την κατάσταση στο σύνολό της» και «στη βάση των αμοιβαίων συμφερόντων». Το σύμφωνο μετανάστευσης που υπεγράφη το 2015 θα μπορούσε να αποτελέσει μια αφετηρία για τη δημιουργία ενός πιο «θετικού» κλίματος, σύμφωνα με τον ίδιο. Με άλλα λόγια, δώστε μου κι άλλα λεφτά για να «εγκλωβίζω τους μετανάστες στην Τουρκία» (εκτός από κάποιους Σομαλούς που οργανωμένα στέλνω στην Ελλάδα). Τι φθείρεστε με «τους μαξιμαλισμούς της Ελλάδας και της Κύπρου στο όνομα της κοινοτικής αλληλεγγύης» ;

Κυρώσεις ΕΕ και ΗΠΑ

Οι κοινοτικοί ηγέτες της Συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες αποφάσισαν την περασμένη Πέμπτη να επιβάλουν κυρώσεις για τις «παράνομες και επιθετικές» ενέργειες της Άγκυρας στη Μεσόγειο κατά της Ελλάδας και της Κύπρου. Οι εργασίες της Τουρκίας εξερεύνησης αερίου σε θαλάσσιες περιοχές που δεν της ανήκουν και που βρίσκονται στο κέντρο της έντασης επί μήνες. Οι κυρώσεις που επέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Τουρκίας για την απόκτηση του ρωσικού συστήματος αεροπορικής άμυνας προστέθηκαν την περασμένη Δευτέρα σε εκείνες που αποφασίστηκαν από τους 27. «Ελπίζουμε ότι η ΕΕ μπορεί να υιοθετήσει μια εποικοδομητική και καλόπιστη στάση απέναντι στην Τουρκία», δήλωσε ο Τούρκος πρόεδρος. Φυσικά καλοπιστία και Ερντογάν είναι δυο εξ ορισμού ασύμβατα πράγματα, αφού πριν καν σταματήσουν τα πληκτρολόγια των υπαλλήλων της προεδρίας του, εκστόμισε σήμερα νέους λεονταρισμούς κατά πάντων ο Ταραξίας του Κόσμου.

Συμπέρασμα :

Εμείς δεν χρειαζόμαστε ούτε μαύρες πλερέζες όταν οι εταίροι μας δεν διαβάζουν σαν εμάς την Τουρκία, ούτε άστοχους εφησυχασμούς, όταν οι εταίροι μας επικρίνουν στα λόγια τους Τούρκους.

Εμείς χρειάζεται «να βάλουμε κάτω το κεφάλι». Να ανορθώσουμε την οικονομία μας, να δανειστούμε τώρα που τα επιτόκια των δεκαετών ομολόγων έπεσαν στο 0, 57 % (έναντι 6% που δανείζεται η Τουρκία) και οι αγορές μας εμπιστεύονται για έναν άρτιο εξοπλισμό και εκπαίδευση των ενόπλων μας δυνάμεων, να διευρύνουμε τις συμμαχίες μας, πέραν του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και των ΗΠΑ. Και να δώσουμε, εμείς, το πιο σκληρό χτύπημα αποτροπής στην Τουρκία, όταν κι αν παραστεί η ανάγκη. Μη περιμένουμε από τους άλλους να πολεμήσουν στη θέση μας. Αυτό λέει ο ορθολογισμός. Κι αν παρά ταύτα λειτουργήσει η κοινοτική αλληλεγγύη, η αμερικανική βοήθεια και οι λοιπές συμμαχίες μας, τόσο το καλύτερο. Να μην έχουμε όμως αυταπάτες αλλά και να μη μοιρολογούμε άδικα για τις δήθεν τουρκικές επιτυχίες. Αυτές τορπιλίζουν καθημερινά την τουρκική οικονομία. Για αυτό κι ο Ερντογάν βγήκε ήδη στη ζητιανιά και στο γλείψιμο, όπως έγραψα στις Ανιχνεύσεις στις 10-12-2020 : ΕΔΩ

Η επικείμενη κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας θα είναι το ισχυρότερο όπλο ενάντια στον Ερντογάν. Κι αυτή θα είναι μια μακροοικονομική νομοτέλεια κι όχι ένας ευσεβής ελληνικός πόθος.

“Το άνοιγμα των Βαρωσίων είναι παράνομο, αλλά όχι λόγω των ψηφισμάτων του ΟΗΕ”

Από

anixneuseis

December 16, 2020

Οι νομικοί της γερμανικής βουλής για το Κυπριακό

Το άνοιγμα των Βαρωσίων είναι παράνομο, αλλά όχι λόγω των ψηφισμάτων του ΟΗΕ. Σημείο αναφοράς των νομικών της γερμανικής βουλής είναι η Συμφωνία του Λονδίνου μεταξύ των εγγυητριών δυνάμεων της Κύπρου.

Η παραπομπή στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών από το 1984 και μετά για τα Βαρώσια δεν αρκεί για να τεκμηριωθεί ότι η Τουρκία παραβίασε διεθνές δίκαιο με το άνοιγμα της περίκλειστης πόλης στα κατεχόμενα. Σε αυτή την εκτίμηση καταλήγει γνωμάτευση που συνέταξε η Νομική Υπηρεσία της γερμανικής βουλής μετά από αίτημα της βουλευτού του κόμματος Η Αριστερά, Σεβίμ Ντάγκντελεν, η οποία είναι πρόεδρος της Γερμανοτουρκικής Επιτροπής Φιλίας του κοινοβουλίου. Σε 23 σελίδες η Νομική Υπηρεσία αναφέρεται στο ιστορικό του ζητήματος των Βαρωσίων και αναλύει τις νομικές πλευρές του όλου προβλήματος αναπτύσσοντας μια επιχειρηματολογία που εκ πρώτης όψεως ξαφνιάζει.

Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ δεν είναι δεσμευτικά

Κατ’ επανάληψη το Συμβούλιο Ασφαλείας έχει ασχοληθεί με το Κυπριακό

Όπως υποστηρίζει, τα ψηφίσματα 550 (1984), 789 (1992) και 2537 (2020) του Συμβουλίου Ασφαλείας που αναφέρονται στα Βαρώσια δεν είναι, βάσει του διεθνούς δικαίου, δεσμευτικές αποφάσεις (decisions), αλλά πρόκειται μόνο για συστάσεις (recommendations). Συνεπώς, τα ψηφίσματα συνιστούν, σε μια πρώτη ανάγνωση, «ήπιο δίκαιο» (soft law) στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, εφάμιλλα των ψηφισμάτων της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ ή του μη δεσμευτικού «παραγώγου δικαίου» άλλων διεθνών οργανισμών. Παρεμπιπτόντως, ανάλογη επιχειρηματολογία χρησιμοποιεί το καθεστώς στη Β. Κύπρο για να αιτιολογήσει το άνοιγμα των Βαρωσίων.

Η Νομική Υπηρεσία της γερμανικής βουλής εκτιμά ότι η μη τήρηση του «ήπιου δικαίου» δεν αποτελεί επί της αρχής παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Όπως διευκρινίζει στη συνέχεια, στην πραγματικότητα ο όρος «ήπιο δίκαιο» είναι παραπλανητικός: ουσιαστικά δεν πρόκειται για δίκαιο, αλλά, στην περίπτωση των ψηφισμάτων, για δηλώσεις πολιτικού χαρακτήρα με τις οποίες οι εμπλεκόμενες πλευρές θέλουν να αποφύγουν νομικές δεσμεύσεις. Συνεπώς, «θα ήταν νομικά εσφαλμένο να επικρίνεται η περιφρόνηση ή η μη τήρηση ‘ήπιου δικαίου’ ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου», συμπεραίνουν οι ειδήμονες τις Επιστημονικής Υπηρεσίας.

Τα ψηφίσματα συνιστούν συγκεκριμενοποίηση

“Πικνίκ” του τούρκου προέδρου Ερντογάν και του τουρκοκύπριου ηγέτη Ταρτάρ στα Βαρώσια

Παρά ταύτα, όμως, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το άνοιγμα των Βαρωσίων δεν ήταν νόμιμο. Τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν θα πρέπει να εξετασθούν μόνο υπό το πρίσμα της «παρανομίας» της διαίρεσης της Κύπρου το 1974. Στην πραγματικότητα η Τουρκία παραβιάζει διεθνές δίκαιο, επειδή δεν τηρεί τις δεσμεύσεις που απορρέουν από τη Συμφωνία του Λονδίνου (1960) για την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε αυτή τη συμφωνία η Ελλάδα, η Μ. Βρετανία και η Τουρκία εγγυώνται νομικά δεσμευτικά την κυριαρχία και την ακεραιότητα της Κύπρου. Από αυτή την οπτική γωνία εμφανίζονται, σύμφωνα με τους γερμανούς νομικούς, «το άνοιγμα και ο τουρκοκυπριακός εποικισμός των Βαρωσίων ως ένα απαράδεκτο βήμα προς την κατεύθυνση μιας παγίωσης της διαίρεσης της Κύπρου.»

Συνεπώς, τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας για το Κυπριακό για τα Βαρώσια συνιστούν μια «συγκεκριμενοποίηση της συμφωνίας εγγύησης». Τα ψηφίσματα δεν είναι μεν νομικά δεσμευτικά με βάση το διεθνές δίκαιο, αλλά είναι «νομικά σημαντικά», δηλαδή έχουν «νομιμοποιηθεί». Συγχρόνως αντικατοπτρίζουν, σε ό,τι αφορά τον έλεγχο των Βαρωσίων από την ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ (UNFICYP), «σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές πεποιθήσεις της διεθνούς κοινότητας». Τα ψηφίσματα καθιστούν εκτός αυτού σαφές το τι είναι και τι δεν είναι νομικά αποδεκτό με βάση τη Συμφωνία του Λονδίνου, εξηγεί η Νομική Υπηρεσία της γερμανικής βουλής. Βάσει αυτής της συμφωνίας, το άνοιγμα των Βαρωσίων συνιστά «αλλαγή καθεστώτος» και συνεπώς παραβιάζει διεθνές δίκαιο

Εμπάργκο όπλων και τέρμα στην οικονομική βοήθεια για την Τουρκία ζητά η Σεβίμ Ντάγκντελεν

Δηλώσεις Ντάγκντελεν

Σε δήλωση της προς την Deutsche Welle η Σεβίμ Ντάγκντελεν επισημαίνει ότι η Επιστημονικη Υπηρεσία της γερμανικής Βουλής «επιβεβαιώνει πως με το άνοιγμα της πόλης των Βαρωσίων στο υπό τουρκική κατοχή τμήμα της Βόρειας Κύπρου η Τουρκία προωθεί τη διαίρεση της νήσου παραβιάζοντας διεθνές δίκαιο.» Οι «συνεχιζόμενες προκλήσεις και απειλές πολέμου» του τούρκου προέδρου Ερντογάν «δεν θα πρέπει να μείνουν χωρίς συνέπειες.» Απευθυνόμενη στη γερμανική κυβέρνηση η κ. Ντάγκντελεν ζητά την επιβολή ενός «πλήρους εμπάργκο όπλων» και τον τερματισμό της παροχής οικονομικής βοήθειας στην Τουρκία σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο

Arab Recognition of Israel Redefines the Middle East

Από

anixneuseis

December 15, 2020

By George Friedman

Last week, Morocco established diplomatic relations with Israel, joining three other Arab countries – the United Arab Emirates, Bahrain and Sudan – that normalized ties this year. In Morocco’s case, part of the deal was U.S. recognition of Morocco’s claim to Western Sahara, just as it had agreed to remove Sudan from its list of state sponsors of terrorism.

This process, which began with the UAE, is rooted partly in a paradox of U.S. Middle Eastern policy. The United States has played an important role in implicitly endorsing the process and occasionally throwing a sweetener on the table. But the United States also made it clear that it was withdrawing its forces from the region and reducing its commitments. That left the region without the power that held it together. Public hostility among nations in the region, and especially with Israel, was possible while the U.S. served as coordinator and bridge. These countries could and did work together but only through secret contacts and U.S. coordination. Without the United States, each state was left to either go it alone or form meaningful relations on the whole. U.S. policy forced the countries of the region to face a reality they had tried to hide: They needed each other.

They needed each other because the Sunni Arab world had enemies, none more dangerous to their interests than Iran. The Arabs framed their policy on the assumption that the United States would guarantee their interests, and even their existence, against an Iranian threat. That remains possible, but what the United States has done is create a critical uncertainty. Iran cannot be sure of what the United States would do under any particular circumstances. Neither can the Arabs. Each has to prepare itself for an absent United States, rather than simply assume an American reaction.

At the same time, the Iranians have a weakened position. One of their strategies was to play off Arab states against Israel, the United States or each other. They could also take advantage of conflicts that periodically flared up between fragmented Arab states. Now Iran has less room to maneuver, while the Arabs find themselves needing to negotiate with neighbors rather than offload risk and responsibility to the United States.

The decision to open diplomatic relations by itself would not normally create an alliance. The U.S. and China have diplomatic relations; they are not allies. But in the case of the Arab world, the matter is different. Within each country, there are factions that are hostile to Israel. Any regime that opens relations with Israel must face this reality. The threat here is internal, and each state that has recognized Israel has broken a barrier. In the U.S. and Israel, this is a welcome break. Among many Arabs, it is a violation of what has been a fundamental principle. Saudi Arabia, wary of the intense feelings on such matters in a significant sector of society, has not taken the step of recognizing Israel, even though it has cooperated with Israel for quite a while. Given the politics of the region, recognition may as well be an alliance. There is little to lose and much to gain for Arab states that have recognized Israel.

The implicit alliance leaves Iran in an extremely difficult position. The Arab world was hostile in many ways before. Now it is organized around Israeli power, making Israel even more dangerous to it. In addition to ruinous sanctions, internal political tension and the potential threat of the United States, it now faces the possibility not only of Arab hostility but of Arab alignment with Israel. In many ways, this is the worst-case scenario for Iran, and the intelligence services arrayed against it will do all they can to encourage the internal opposition.

Iran’s counter is a serious one. The recognition process leaves the Palestinians isolated from their former allies. Iran can portray itself reasonably as the only champion of the Palestinians and the only true enemy of Israel. The Arab states have regarded Palestine as a side issue for a long time. But the same is not always true for their citizens. Iran’s move is to adopt the Palestinian cause as its own, and speak to the Arab public in terms of the betrayal of the Palestinians and capitulation to Israel.

It is not clear that any Arab regime will be forced to change policy or be overthrown. On the other hand, it is not clear that Iran’s formal isolation will cause regime change. But what is clear is that if Iran undertakes military action of any sort against states that have recognized Israel, Israel will be free, and even welcomed, to undertake disproportionate retaliation. And any Iranian allies in the region, such as those in Syria or Iraq, would face the same.

What this move has done is to vastly widen the circumstances under which Israel can attack Iran without facing condemnation in the Arab world. The balance of power has shifted dramatically in the region since the 1970s, when it was Israel facing unified hostility. Now it is Iran that faces hostility. How unified it will be remains to be seen. Unity is rare in the Arab world, but the risks to Arab regimes of both participating in and destabilizing the emerging structure would be too great. Many things could go wrong, but it is a profound redefinition of the Middle East, however it goes.

Geopolitical Future

O Τραμπ έχασε, ζήτω ο τραμπισμός! Η παγκόσμια σημασία της σύγκρουσης στις ΗΠΑ

Από

anixneuseis

December 15, 2020

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
14 Δεκεμβρίου 2020

Η εκλογική ήττα του Τραμπ δεν είναι το τέλος του “τραμπισμού”, ούτε στις ΗΠΑ, ούτε διεθνώς. Θα μπορούσε μάλιστα να είναι η “αρχή” του, η αρχή δηλαδή της δημιουργίας ενός μαζικού κινήματος στην αντιπολίτευση πλέον, που θα δέσει καλύτερα τα έως τώρα άμορφα χαρακτηριστικά του “τραμπισμού”, βασιζόμενο στο ήδη υπό διαμόρφωση αφήγημα ότι ο Μπάιντεν “έκλεψε” τις εκλογές και εγείροντας μια καθεστωτικού τύπου αμφισβήτηση, που θα στηριχθεί και στις ομάδες των ενόπλων οπαδών του απερχόμενου προέδρου.

Ανεξάρτητα όμως από το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στο αμέσως επόμενο διάστημα στις ΗΠΑ, η “τριγωνική” σύγκρουση “τραμπισμού” (που για μας είναι η sui generis άκρα δεξιά της εποχής μας, καθώς τα φαινόμενα δεν επαναλαμβάνονται ποτέ με τον ίδιο τρόπο), του (νεο)φιλελεύθερου κατεστημένου και της αριστεράς, όπου υπάρχει και όσο είναι αριστερά, θα χαρακτηρίσει πιθανότατα την πολιτική ζωή των ΗΠΑ και πολλών άλλων χωρών τα χρόνια που έρχονται. Η έκβασή της μπορεί να έχει αποφασιστική σημασία όχι μόνο για την πορεία, ίσως και για την ίδια την επιβίωση του κόσμου μας. (*)

Εκτιμούμε ότι στις πρόσφατες εκλογές οι Αμερικανοί είχαν να διαλέξουν μεταξύ μιας κακής και μιας πολύ κακής επιλογής, να “διαλέξουν εχθρό” κατά την έκφραση του Μπέρνι Σάντερς. Επειδή ζούμε στους καιρούς της Μεγάλης Σύγχυσης, μιας πρωτοφανούς, σε όλη τη νεώτερη εποχή, υποχώρησης της κριτικής πολιτικής σκέψης, όπως και γενικότερα, της κριτικής σκέψης, θα αρχίσουμε την ανάλυσή μας εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους χαρακτηρίσαμε την επιλογή Μπάιντεν κακή και την επιλογή Τραμπ πολύ κακή έως καταστροφική. Θα βασιστούμε για να το κάνουμε στα γεγονότα, όχι στις παραπλανητικές και ψευδείς εντυπώσεις, που έχουν γίνει το κύριο όπλο των πολιτικών σε πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου και οπωσδήποτε στο μεγαλύτερο μέρος της Δύσης – με τη βοήθεια και του Διαδικτύου που, από εργαλείο εκδημοκρατισμού της πληροφορίας εξελίχθηκε σε μέσο πρωτοφανούς παρακολούθησης, ελέγχου και χειραγώγησης, νέο “όπλο μαζικής καταστροφής”.

Αυτό έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία να το κάνουμε στο μέτρο που πάρα πολλοί άνθρωποι, στην Αμερική αλλά και σε όλο τον κόσμο, έχουν πέσει, συχνά καλοπίστως, θύματα της προπαγάνδας του Τραμπ. Και έχουν πέσει γιατί υπάρχει μια τεράστια ζήτηση για εναλλακτικές, γιατί εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αρπάζονται από όποια ευκαιρία βρουν για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στις διεφθαρμένες και αντι-ανθρώπινες και ολοκληρωτικές εξουσίες που μας κυβερνάνε, πολύ προτού εμφανισθεί ο Τραμπ στο προσκήνιο. Δεν είναι δυνατό να τους αντιμετωπίζει κανείς όλους αυτούς τους ανθρώπους ως ηλίθιους ή να τους περιφρονεί. Πρέπει να συζητάει μαζί τους, γιατί, ακόμα και στο άδικό τους, κρύβεται ένα δίκιο. Αν δεν ήταν έτσι θα ήταν αδύνατο για τον πορτοκαλί πρόεδρο να κερδίσει την εμπιστοσύνη 75 εκατομμυρίων πολιτών.

Στην ενίσχυση της προπαγάνδας του Τραμπ συνέβαλε και ο απαράδεκτος τρόπος με τον οποίο τον αντιμετώπισαν ευθύς εξ αρχής τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ, προσφέροντάς του στην πραγματικότητα εξ αντιδιαστολής αξιοπιστία. Τα μέσα του κατεστημένου ενίσχυσαν έτσι την προσπάθεια του Τραμπ να εμφανισθεί ως “αντισυστημικός”, ως “πολεμιστής κατά των πολέμων” και ως “πατριώτης κατά της παγκοσμιοποίησης”.

Το ότι αυτή η εικόνα του αντιπολεμικού, αντισυστημικού και πατριώτη προέδρου διατηρήθηκε για τόσο καιρό και σε τόσο μεγάλο βαθμό, με δεδομένη την πολιτεία του, είναι από μόνο του εκπληκτικό, δείχνει πόσο μεγάλες ανάγκες και προσδοκίες επενδύθηκαν στον Τραμπ, ακριβώς γιατί δεν είχαν που αλλού να επενδυθούν.

Τραμπ: Aμερικανός ή Ισραηλινός πατριώτης;

Μιλάμε για έναν πρόεδρο που, το πρώτο που έκανε εκλεγόμενος, ήταν να παραχωρήσει χωρίς όρους την οικονομική διακυβέρνηση των ΗΠΑ στους ανθρώπους της Goldman Sachs και το δεύτερο να βομβαρδίσει τη Συρία, παρά την ύπαρξη εκεί ρωσικών δυνάμεων, για να τεστάρει τα πυρηνικά ρεφλέξ της Μόσχας. Άνθρωποι και δυνάμεις εκτός των ΗΠΑ θεώρησαν θετικό το σύνθημά του “Πρώτα η Αμερική”, παρόλο που, λογικά, ο μόνος τρόπος να υλοποιηθεί είναι εις βάρος όλων των άλλων εθνών του κόσμου. Αν μάλιστα κρίνουμε τον Τραμπ από την πολιτική του στη Μέση Ανατολή, το πιο κεντρικό και επικίνδυνο από τα μέτωπα του κόσμου μας, μάλλον ως Ισραηλινός παρά ως Αμερικανός πρόεδρος πολιτεύτηκε (πρβ. Ιράν, Συρία, Ιερουσαλήμ, Γκολάν, οικισμούς), κάνοντας για το Ισραήλ περισσότερα από όλους τους προκατόχους του μαζί. Το ακριβές μάλιστα δεν είναι Ισραηλινός πατριώτης, αλλά Ισραηλινός εξτρεμιστής, με δεδομένο ότι αρκετοί Ισραηλινοί πατριώτες διαφωνούν με αυτές τις τυχοδιωκτικές, φιλοπόλεμες και ακραίες πολιτικές, αντιλαμβανόμενοι τους κινδύνους που εμπεριέχουν για την παγκόσμια ειρήνη αλλά και το ίδιο το Ισραήλ.

Ένας βέβαια από τους λόγους που Τραμπ μπόρεσε να εμφανισθεί ως “αντιπολεμικός πατριώτης”, είναι το είδος της κριτικής που του έκαναν οι “φιλελεύθεροι”, εμφανίζοντάς τον ως φιλορώσο, ακόμα και “πράκτορα” του Πούτιν και ως ανεπαρκώς εξυπηρετούντα τα συμφέροντα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Ελάχιστοι στις ΗΠΑ θέλησαν να επισημάνουν τους ισχυρούς δεσμούς του Τραμπ με την ηγεσία του Ισραήλ και τον βαθμό στον οποίο η τελευταία επηρέασε την πολιτική του. Ευθύνες έχει και μεγάλο τμήμα της αριστεράς στις ΗΠΑ (έξω και κυρίως μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα) που, είτε γιατί συμφωνεί, είτε γιατί δεν θεωρεί ότι μπορεί να δράσει διαφορετικά στο περιβάλλον όπου δρα, φάνηκε να συμμερίζεται, ή τουλάχιστον να μην αντιτάσσεται, στις ψυχροπολεμικές επιθέσεις του κατεστημένου κατά της Ρωσίας, της Βενεζουέλας κτλ., γεγονός που αφενός υπονόμευσε την ίδια, αφετέρου άφησε περισσότερο χώρο στον Τραμπ να κινείται. Κατά τη γνώμη μας μια αριστερά που εμφανίζεται ως απλός “κοινωνικός διορθωτής” ενός κατά βάσει ιμπεριαλιστικού σχεδίου για τις ΗΠΑ δεν έχει μεγάλο μέλλον, ειδικά σε περιόδους πολύ βαθιάς, συστημικής κρίσης, της οποίας προϊόν είναι ο Τραμπ και ο “τραμπισμός”.

Μόνο μια αριστερά που θα συνδύαζε τις οικονομικές και κοινωνικές προτάσεις της με μια ολοκληρωμένη, μη-ιμπεριαλιστική πρόταση για τον ρόλο των ΗΠΑ στον κόσμο, για να διαμορφώσει ένα καλά αρθρωμένο εθνικό σχέδιο για τη χώρα της, θα μπορούσε να έχει μέλλον και ενδεχομένως κάποια στιγμή να μπορούσε να διεκδικήσει ίσως την εξουσία, αν υποστηριζόταν από πολύ μεγάλο, οργανωμένο και με δημοκρατικά ελεγχόμενη ηγεσία μαζικό κίνημα. Βέβαια, κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο στην κορυφαία ιμπεριαλιστική χώρα του πλανήτη, που έχει συνηθίσει να χρηματοδοτεί το βιοτικό της επίπεδο με τον αυτοκρατορικό της ρόλο, αν και υπάρχουν και ενθαρρυντικές ενδείξεις όπως η υποστήριξη μεγάλου αριθμού πολιτών προς τον Σάντερς και η δημοτικότητα της ιδέας του σοσιαλισμού στην πλειοψηφία της αμερικανικής νεολαίας. Είμαστε πάντως ακόμα πολύ μακριά από κάτι τέτοιο, έστω και αν, στην ιστορική κλίμακα φαίνεται η μόνη λύση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε υπέρβαση του σημερινού εξαιρετικά επικίνδυνου αδιεξόδου της Αμερικής και όλου του κόσμου (**). Δεν μπορούμε όμως και δεν πρέπει να το αποκλείσουμε εντελώς στο μέλλον, γιατί η Ιστορία του Ανθρώπου ήταν πάντα μια κυκλική διαδοχή περιόδων μεγάλης παρακμής, όπως αυτή που τώρα διανύουμε, και τεράστιων, απότομων ωθήσεων προς τα εμπρός. Είναι λάθος να γενικεύουμε και να απολυτοποιούμε τις τάσεις που επικρατούν σε δεδομένη ιστορική περίοδο, γιατί είναι ακριβώς αυτές οι τάσεις που, οδηγώντας σε ακρότητες, προκαλούν και τις αντιστροφές, με έναν αρκετά συνήθη κυκλικό μηχανισμό.

Κλιματική Πολιτική

Το πρώτο που έκαναν οι Αμερικανοί, καταψηφίζοντας τον Τραμπ, ήταν να εμποδίσουν την επιτάχυνση της πορείας προς μια παγκόσμια οικολογική καταστροφή, την υπερθέρμανση του πλανήτη, που απειλεί όχι μόνο τον ανθρώπινο πολιτισμό, αλλά και την ίδια την ύπαρξη της ζωής, αν δεν ληφθούν τώρα, άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα, σύμφωνα με ένα συντριπτικό όγκο επιστημονικών στοιχείων που ήδη διαθέτουμε. Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένα από αυτά, υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος, σε λιγότερο από δέκα χρόνια να αλλάξει κλιματική τροχιά η Γη, καθιστώντας το φαινόμενο της υπερθέρμανσης αυτοτροφοδοτούμενο και μη αναστρέψιμο, ό,τι και να κάνουμε στη συνέχεια.

Με τον Τραμπ επικεφαλής των ΗΠΑ είχαμε σχεδόν σίγουρη την πλανητική καταστροφή και γρήγορα. Με τον Μπάιντεν δεν έχουμε σίγουρη τη σωτηρία, που θα απαιτήσει πολύ περισσότερα από αυτά που προβλέπει η Συμφωνία του Παρισιού και από αυτά που είναι διατεθειμένα να επιτρέψουν τα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα. Τουλάχιστον όμως, ο Μπάιντεν αναγνωρίζει το πρόβλημα και υπάρχει μια ολόκληρη πτέρυγα μεταξύ των οπαδών του που θα τον πιέσει να πάρει μέτρα επιβράδυνσης της καταστροφής. (Για αυτά τα θέματα υπάρχει μια τεράστια βιβλιογραφία).

Ένας «μίνι-παγκόσμιος» στη Μέση Ανατολή

Το δεύτερο που έκαναν οι Αμερικανοί καταψηφίζοντας τον Τραμπ ήταν ότι ανέκοψαν την πορεία προς μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, εναντίον του Ιράν. Πόλεμο που σχεδιάζουν εδώ και τουλάχιστο 15 χρόνια ο Νετανιάχου και οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί φίλοι του και που θα είχε ξεσπάσει προ πολλού, αν δεν έβρισκε, από σημαντικές δυνάμεις, μέσα και στο αμερικανικό και στο ισραηλινό «βαθύ κράτος» (ένοπλες δυνάμεις και μυστικές υπηρεσίες), όπως και διεθνώς, μεγάλες αντιστάσεις. Μια τέτοια σύρραξη θα τύλιγε γρήγορα στις φλόγες όλη την περιοχή της Μέσης Ανατολής, θα γινόταν πιθανότατα με χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων (ή βομβαρδισμό των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων, που θα είχε τα ίδια αποτελέσματα), θέτοντας σε κίνδυνο και το ίδιο το Ισραήλ, παρόλο που η ηγεσία του τυφλωμένη κατά τα φαινόμενα από τη συνήθη στην ιστορία «αυτοκρατορική αλαζονεία» της και έντονο φανατισμό δεν φαίνεται να το αντιλαμβάνεται.

Ο Τραμπ έκανε ό,τι μπορούσε για να φτάσουμε στον πόλεμο, καταγγέλλοντας τη διεθνή συμφωνία που είχε συνάψει η ίδια του η χώρα με την Τεχεράνη, διατάσσοντας δύο φορές εντός του 2018 επιθέσεις κατά του Ιράν που ανεκλήθησαν την τελευταία στιγμή, διατάσσοντας τη δολοφονία Σουλεϊμανί και τη δολοφονία του Ιρανού επιστήμονα Φαχριζαντέχ (Εκτιμούμε ως ελάχιστα πιθανό το να μην ήξερε η Ουάσιγκτον για τη δολοφονία του πυρηνικού φυσικού, όπως και να την διέπραξε το Ισραήλ ενάντια σε αμερικανικές αντιρρήσεις. Περισσότερα για το θέμα αυτό στα άρθρα μας εδώ και εδώ).

Ένας πόλεμος κατά του Ιράν δεν θα είναι και δεν μπορεί να είναι ένα φαινόμενο περιφερειακής σημασίας. Αντικειμενικά, αν όχι και υποκειμενικά, είναι η γενική δοκιμή πολέμου κατά της Ρωσίας και της Κίνας, όπως οι πόλεμοι της Γιουγκοσλαβίας ήταν η γενική δοκιμή των πολέμων της Μέσης Ανατολής, όπως ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν μια άσκηση έμμεσης αυτοκρατορικής εξουσίας έναντι της Ρωσίας, της Κίνας, αλλά και της Ευρώπης και Ιαπωνίας. Δεν είναι απλώς ένα περιφερειακό “καπρίτσιο” της παρούσης ισραηλινής ηγεσίας και των νεοσυντηρητικών, που δεν θα μπορούσε άλλωστε να το επιβάλλει αν ήταν μόνο αυτό. Αυτό το σχέδιο αποκρυσταλλώνει και συγκεκριμενοποιεί μια γενικότερη αντίληψη για το πώς πρέπει να λυθεί το πρόβλημα της απειλούμενης κυριαρχίας του δυτικού καπιταλισμού στον πλανήτη και πως μπορεί να επιτευχθεί η επιδίωξη επιβολής μιας παγκόσμιας δικτατορίας του Χρήματος σε όλο τον κόσμο. Αυτή η επιδίωξη είναι και επιδίωξη των “παγκοσμιοποιητών” που στήριξαν τον Μπάιντεν, αυτή όμως η πτέρυγα φοβάται τις συνέπειες ενός γενικευμένου Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου και δεν είναι (τουλάχιστον ακόμα) έτοιμη να πάει ως εκεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα κάνει ενδεχομένως προπαρασκευαστικά βήματα για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Είναι αδύνατος ο πόλεμος;

Υπάρχουν βεβαίως αυτοί που δεν πιστεύουν ότι θα γίνει πόλεμος κατά του Ιράν, πολύ περισσότερο κατά της Ρωσίας ή της Κίνας, δηλαδή ότι η «Αυτοκρατορία» θα υποκύψει εθελοντικά και ειρηνικά σε ένα αυξημένο ρόλο του Ιράν, της Ρωσίας και της Κίνας στη Μέση Ανατολή, στην παγκόσμια άνοδο της Κίνας, την επανεμφάνιση της Ρωσίας και την άνοδο του Νότου, χωρίς να επιδιώξει να τις σταματήσει, εν ανάγκη προσφεύγοντας και σε πόλεμο. Δυστυχώς δεν υπήρξε στην ιστορία τέτοια Αυτοκρατορία. Το μόνο φαινόμενο που μοιάζει με κάτι τέτοιο είναι η “κατάρρευση-αυτοκτονία” της ΕΣΣΔ, το 1989-91, αλλά αυτή δεν συνέβη επειδή η σοβιετική νομενκλατούρα αποφάσισε να καταστρέψει τη βάση της εξουσίας της, αλλά γιατί προσχώρησε στη Δύση ελπίζοντας, αντίθετα, να ενισχύσει τη βάση αυτής της εξουσίας. Δεν έχουμε κανένα λόγο να πιστέψουμε ότι το παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο και οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, τα πραγματικά αφεντικά του κόσμου μας, είναι έτοιμοι να παραχωρήσουν τη δική τους κυρίαρχη θέση χωρίς μάχη και χωρίς να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα στη διάθεσή τους.

Αν πιστέψουμε, παραβλέποντας έτσι όλη την ιστορική εμπειρία της ανθρωπότητας, ότι ο πόλεμος είναι αδύνατος, ότι δεν πρόκειται να γίνει σε καμιά περίπτωση, ότι θα επικρατήσει η λογική (που δεν επικρατεί στους περισσότερους τομείς των ανθρωπίνων, κοινωνικών και διεθνών σχέσεων), αν σταματήσουμε να ανησυχούμε και να δρούμε για να τον εμποδίσουμε, τότε ακριβώς θα κάνουμε τον πόλεμο ευκολότερα δυνατό. Πρόσφατα άλλωστε, ο αρχηγός του βρετανικού Γενικού Επιτελείου σε συνέντευξή του, αλλά και ο Χένρι Κίσσινγκερ αναφέρθηκαν στην πιθανότητα παγκοσμίου πολέμου. Βεβαίως όσοι τα υποστηρίζουν αυτά έχουν ένα πλεονέκτημα έναντι των ανησυχούντων. Όσο δεν γίνεται μεγάλος πόλεμος, θα μπορούν να λένε ότι επιβεβαιώθηκαν οι απόψεις τους, αν και, όταν γίνει, δεν θα υπάρχουν ούτε αυτοί, ούτε εμείς να τους προσάψουμε το λάθος.

Αν είχε επανεκλεγεί ο Τραμπ, ο πόλεμος με τον Ιράν θα ήταν βέβαιος. Αν φτάσαμε κοντά στο ενδεχόμενο αυτό πριν από τις εκλογές, αν ακόμα και τώρα, πριν από την παράδοση-παραλαβή της προεδρίας, υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, φαντάζεται κανείς τι θα γινόταν αν ο Τραμπ είχε πάρει μια νωπή λαϊκή εντολή!

Η εκλογή του Μπάιντεν απομακρύνει το ενδεχόμενο αυτό, μολονότι πάντα πρέπει να κρατάμε ορισμένες επιφυλάξεις, με δεδομένη την ισχύ των δυνάμεων που θέλουν να οδηγηθούμε εκεί. Δεν γνωρίζουμε εξάλλου ποιους όρους (και σε ποιους τομείς) ενδεχομένως επέβαλαν οι μεγάλες αμερικανικές επιχειρήσεις στον Μπάιντεν, για να στηρίξουν την ομαλή μετάβαση και όχι τους ισχυρισμούς Τραμπ για νοθεία.

Αν το άμεσο ενδεχόμενο σύρραξης με το Ιράν απομακρύνθηκε κάπως (εφόσον δεν γίνει μέχρι τις 20 Ιανουαρίου) με την εκλογή Μπάιντεν, μόνο μια συνεχής και διαρκής πίεση του λαϊκού κινήματος στις ΗΠΑ, αλλά και παγκοσμίως, μπορεί να αποτρέψει και τον πόλεμο κατά του Ιράν και τους άλλους που αναπόφευκτα έρχονται.

Η πυρηνική πολιτική του Τραμπ

Το τρίτο που έκαναν οι Αμερικανοί απομακρύνοντας τον Τραμπ από την εξουσία, είναι ότι διέσωσαν πιθανώς την τελευταία εναπομείνασα μεγάλη συνθήκη ελέγχου των πυρηνικών όπλων START, που περιορίζει τα στρατηγικά όπλα και λήγει την άνοιξη του 2021. Ο Μπάιντεν θα επιχειρήσει να την παρατείνει, αν και δεν μπορούμε βέβαια να είμαστε σίγουροι ότι θα το καταφέρει. Με τον Τραμπ όμως ήταν βέβαιο ότι πηγαίναμε σε λήξη.

Αυτός ο εμφανιζόμενος ως “αντιπολεμικός Πρόεδρος”, κατήργησε τη συμφωνία IΝF, για τα πυρηνικά όπλα μέσου βεληνεκούς, όπως και τη συμφωνία των Ανοιχτών Ουρανών, ενέτεινε την στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας και της Κίνας, αύξησε τη στρατιωτική βοήθεια στο Αζερμπαϊτζάν 25 φορές, προτού το Μπακού επιτεθεί στην Αρμενία με τη συνδρομή Τουρκίας και Ισραήλ, ενώ αύξησε θεαματικά τις πολεμικές δαπάνες των ΗΠΑ, ιδίως για τον εκσυγχρονισμό των πυρηνικών όπλων. Επέβαλε οικονομικές κυρώσεις (μια εξίσου φονική μορφή οικονομικού πολέμου) στις μισές χώρες του πλανήτη. Αν θέλει κανείς να δει τις πραγματικές προθέσεις μιας δύναμης και της ηγεσίας της, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κοιτάξει είναι το ύψος και το είδος των πολεμικών της δαπανών.

Δύο φορές ο Τραμπ βομβάρδισε τη Συρία δοκιμάζοντας τα πυρηνικά ρεφλέξ της Ρωσίας, ενώ απείλησε με πυρηνικό πόλεμο τη Βόρειο Κορέα δοκιμάζοντας τα πυρηνικά ρεφλέξ της Κίνας. Επί των ημερών του οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθέτησαν για πρώτη φορά επισήμως, στην Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας του Φεβρουαρίου 2018, την άποψη ότι “η επανεμφάνιση του μακροχρόνιου στρατηγικού ανταγωνισμού με τις αναθεωρητικές δυνάμεις”, δηλαδή την Κίνα και τη Ρωσία, συνιστά την κεντρική «πρόκληση» για την ασφάλεια και ευημερία των ΗΠΑ. (Από τον κύκλο των συμβούλων του Μπάιντεν έχει εκδηλωθεί η πρόθεση αναθεώρησης αυτού του ντοκουμέντου, αλλά διατηρούμε πολλές επιφυλάξεις για το αν θα συμβεί αυτό και πόσο ριζικές θα είναι τυχόν αλλαγές. Είναι συνήθως πολύ ευκολότερο για μια μεγάλη δύναμη να μπαίνει στον δρόμο του πολέμου, από τα να υποχωρεί από αυτόν).

Δικτατορία στη Δύση, πόλεμος κατά πάντων στο εξωτερικό

Η κυβέρνηση Τραμπ όχι μόνο αύξησε θεαματικά τις δαπάνες για εκσυγχρονισμό των πυρηνικών όπλων, όχι μόνο αναγόρευσε επισήμως σε κύριο αντίπαλο την Κίνα και τη Ρωσία, αλλά και νομιμοποίησε, ιδίως με την ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όταν απείλησε με εξαφάνιση τη Βόρειο Κορέα, μια χώρα 25 εκατομμυρίων ανθρώπων, για πρώτη φορά μετά το 1945, την απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων. Στην πραγματικότητα μάλιστα έκανε, εμμέσως πλην σαφώς, κάτι ακόμα βαθύτερο: ανακοίνωσε την επίσημη κατάργηση του Δικαίου γενικά και του Διεθνούς Δικαίου ειδικά, ως θεμελίου της κοινωνικής και διεθνούς οργάνωσης. Πρόκειται για επιστροφή στον Μεσαίωνα, στο καθεστώς πριν από την Αγγλική, τη Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση.

Ένας από τους καλύτερους αναλυτές της αμερικανικής στρατηγικής, ο Michael Klare, εξηγεί έξοχα πώς πήγαμε από τους πολέμους του Ομπάμα, πολέμους «συντήρησης» της αυτοκρατορίας, καταδίωξης των «ανταρτών» του πλανήτη, στην προετοιμασία των (Μεγάλων, «κατακλυσμιαίων» Πολέμων). Όσοι μετράνε τους πολέμους του Ομπάμα και τους βρίσκουν περισσότερους από τους πολέμους του Τραμπ, είτε εξισώνουν οποιαδήποτε έκφραση του ιμπεριαλισμού, είτε αντιλαμβάνονται την αριθμητική, όχι όμως και την άλγεβρα των πολέμων, δεν αντιλαμβάνονται δηλαδή ότι ο Τραμπ είναι η συνέχεια και γενίκευση του πολεμικού ριζοσπαστισμού των νεοσυντηρητικών, των Μπους, Τσένι και Νετανιάχου της περιόδου μετά το 2000, εν αντιθέσει με τον Ομπάμα που αντιπροσώπευσε τη μερική, αλλά μόνο μερική ασφαλώς, αναίρεσή του (ιδίως με την άρνησή του να προχωρήσει σε εισβολή στη Συρία, το 2013 και τη σύναψη της συμφωνίας με το Ιράν).

Ακόμα και στην εποχή μας, ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα (Κλάουζεβιτς). Ο Τραμπ έστησε μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές απάτες της νεώτερης ιστορίας, τη δήθεν αντίθεσή του στους πολέμους, χρησιμοποιώντας την αντιπολεμική διάθεση εκατομμυρίων Αμερικανών, για να δημιουργήσει την πολιτική βάση και την ιδεολογία που χρειάζεται για να πάμε στον γενικευμένο παγκόσμιο πόλεμο. Τέτοιο πόλεμο θεωρεί αναγκαίο η πιο εξτρεμιστική τάση του Μεγάλου Κεφαλαίου, τον θεωρεί ως τη μόνη λύση: πόλεμο κατά της φύσης, του Ιράν και του Ισλάμ, της Κίνας, της Ρωσίας, του Νότου και του ανθρώπινου πολιτισμού.

Ο Τραμπ έχει πίσω του 75 εκατομμύρια Αμερικανούς, ένα μειοψηφικό αλλά σημαντικό τμήμα του μεγάλου αμερικανικού κεφαλαίου αλλά και της Αυτοκρατορίας του Χρήματος (που έχει παρακλάδια σε όλες τις πρωτεύουσες), τους ηγέτες της Βρετανίας, της Βραζιλίας, της Ινδίας και άλλους, το Ισραήλ του Νετανιάχου, τη μεγάλη πλειοψηφία των δυνάμεων της ευρωπαϊκής άκρας ή «ριζοσπαστικής» δεξιάς. Και κυρίως έχει την αδυναμία τόσο των mainstream εκπροσώπων του δυτικού καπιταλισμού να παράγουν έναν Ρούζβελτ, όσο και της Αριστεράς να του αντιτάξει μια ισχυρή δύναμη και ένα ισχυρό όραμα. Το δικό του πρόγραμμα, είναι τρομακτικό αλλά και απλό. Μπορούμε να το συνοψίσουμε: Δικτατορία στη Δύση, πόλεμος κατά πάντων στο εξωτερικό.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(*) Ξέρουμε ότι τέτοιες εκφράσεις μοιάζουν σε πολλούς υπερβολικές. Εντούτοις δεν είναι κάποια μεταφυσική «διαίσθηση» που μας κάνει να τις χρησιμοποιούμε, αλλά γιατί οι παραγωγικές δυνάμεις και τεχνολογίες που έχουμε αναπτύξει μετά το 1945, εμπεριέχουν έναν πολύ συγκεκριμένο, απολύτως και επιστημονικά τεκμηριωμένο κίνδυνο για την επιβίωση του Ανθρώπου και των ανώτερων μορφών ζωής.
Οι περισσότεροι άνθρωποι και οι πολιτικές ηγεσίες έχουν σήμερα την πληροφόρηση που χρειάζεται για να καταλήξουν αβίαστα στο παραπάνω συμπέρασμα. Πρακτικά όμως δεν ξέρουν τι να την κάνουν. Αυτό που κυρίως προκαλεί αυτή η αλήθεια είναι φόβο, απελπισία και απαισιοδοξία, πόσο μάλλον που μια αποτελεσματική δράση για να αντιμετωπισθούν οι πρωτοφανείς αυτές απειλές και να εγκαθιδρυθεί μια ανώτερη περίοδος ανθρώπινου πολιτισμού προϋποθέτει πολύ μεγάλο θάρρος και αφοσίωση, μεγάλη και δύσκολη πνευματική προετοιμασία, αποδοχή της ανάγκης θυσίας επιμέρους συμφερόντων. Το αποτέλεσμα είναι η άρνηση πραγματικότητας, η πεποίθηση ότι το τέλος του κόσμου είναι προδιαγεγραμμένο (μια εκτίμηση που, γενικευόμενη, συμβάλλει στο να το καταστήσει πιθανότερο), η φυγή σε διάφορους παραλογισμούς. Πολίτες και πολιτικοί δρουν πρακτικά σαν να μην υπάρχουν τέτοιου επιπέδου κίνδυνοι. Μόνο που η πραγματικότητα είναι σκληρή κι όποιος την αγνοεί την κάνει πιο επικίνδυνη). Όπως όμως συνήθιζε να λέει ο Μιχάλης Ράπτης, “να καταλαβαίνεις κάτι σε βάθος σημαίνει και να ενεργείς”.

(**) Πριν από κάμποσα χρόνια, ένας φίλος με ισχυρά «αντιιμπεριαλιστικά» ρεφλέξ, αφού αναγνώρισε ότι έχω ίσως δίκη ο στις απόψεις μου για τον Τραμπ μού είπε: «Τουλάχιστον όμως θα αποδειχθεί Γκορμπατσόφ, θα διαλύσει τις ΗΠΑ». Δεν συμφωνώ. «Διαλυόμενη», «καταρρέουσα» χαοτικά, η αμερικανική Αυτοκρατορία κινδυνεύει να μας πάρει όλους μαζί της. Δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε Ηνωμένες Πολιτείες που να πρωταγωνιστήσουν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της ανθρωπότητας και τη διαμόρφωση προϋποθέσεων ενός νέου, ανώτερου πολιτισμού, όπως και οι ΗΠΑ χρειάζονται έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από τον τωρινό, στη διαμόρφωση του οποίου έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο.

Πηγή: kosmodromio.gr

Ο Μπόρις Τζόνσον φοβάται μην τον πουν προδότη

Από

anixneuseis

December 15, 2020

του Kenneth Clarke (*)

Οι συντηρητικοί πολιτικοί που ώθησαν το Ηνωμένο Βασίλειο έξω από την ΕΕ δεν είναι διόλου θατσερικοί, αλλά τραμπικοί! Εθνικιστές, λαϊκιστές και ακραίοι υπήρχαν πάντα, τόσο στο Συντηρητικό όσο και στο Εργατικό Κόμμα. Οι τελευταίοι θεωρούσαν ανέκαθεν ότι η ΕΕ αποτελεί μια καπιταλιστική συνωμοσία. Η Μάργκαρετ Θάτσερ, πάλι, πίστευε στην ελεύθερη αγορά, στην ελευθερία του ατόμου και στην ισότητα των ευκαιριών. Επιπλέον, είχε κοινωνική συνείδηση.

Η μεγαλύτερη συνεισφορά της Θάτσερ στην ανάπτυξη της ΕΕ ήταν η Εσωτερική Αγορά. Ηθελε το Ηνωμένο Βασίλειο να ευδοκιμήσει ως έθνος στους κόλπους μιας ζώνης ελεύθερης αγοράς. Ηταν όμως πολύ αντίθετη στο πολιτικό κομμάτι της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ηταν πατριώτισσα και υπερασπιζόταν τους θεσμούς της χώρας, όπως η λίρα. Η ιδέα να οικοδομηθεί μια πολιτική ένωση, με μια ενιαία φωνή στον κόσμο, δεν την ενδιέφερε ποτέ. Αυτή την ιδέα της ομοσπονδιακής Ευρώπης την απέρριπτε. Όλα όσα έχουν να κάνουν με το Brexit, όμως, θα της φαίνονταν καταστροφικά. Το να γυρίσεις πίσω το ρολόι και να επιστρέψεις σε μια εμπορική πολιτική με μια ιδέα τόσο απηρχαιωμένη όσο η εθνική κυριαρχία δεν θα της άρεσε καθόλου.

Ο ενθουσιασμός του Μπόρις Τζόνσον γι’αυτή τη μάλλον βικτωριανή ιδέα περί βρετανικής κυριαρχίας είναι απίστευτος. Πρέπει να είναι ο πιο ένθερμος υποστηρικτής αυτής της ιδέας στην κυβέρνηση. Και δείχνει να αγνοεί τη σύγχρονη εμπορική πολιτική, θεωρώντας ότι μπορεί να υπάρχει μια συνθήκη όπου κανένα μέρος δεν έχει καμιά υποχρέωση. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν ανήκει στους ακραίους ευρωσκεπτικιστές που έλκονται από την ιδέα ενός άναρχου Brexit. Απλώς φοβάται ότι οποιαδήποτε συμφωνία θα προκαλούσε τη μήνι των σκληρών. Και δεν θέλει να τον κατηγορήσουν για προδοσία. Πιστεύω ότι έχει φτάσει στο συμπέρασμα πως η πρόταση της ΕΕ θα οδηγούσε σε κάτι τέτοιο.

Προσωπικά δεν καταλαβαίνω γιατί ο Τζόνσον πιστεύει ότι εξαρτάται τόσο πολύ από τους ευρωσκεπτικιστές. Αυτό που συμπεραίνω είναι ότι σκέφτεται την επανεκλογή του. Κι έχει στο μυαλό του τους καινούργιους ψηφοφόρους του, ιδίως εκείνους που ανήκουν στα εργατικά στρώματα του παλιού βιομηχανικού βορρά της Αγγλίας. Ολοι αυτοί είναι πολύ εθνικιστές και αντιευρωπαίοι. Πιστεύει λοιπόν ότι το πολιτικό του μέλλον εξαρτάται από την ικανότητά του να κρατήσει αυτούς τους ψηφοφόρους, που απορρίπτουν την ΕΕ, που αρνούνται έναν κόσμο με νόμους, που ονειρεύονται ένα ισχυρό Ηνωμένο Βασίλειο με μεγάλη επιρροή.

Ολοι εμείς που υπερασπιζόμαστε με πάθος το ευρωπαϊκό σχέδιο, και θεωρούμε ότι έρχεται μια καταστροφή, πρέπει να παραδεχθούμε ότι ποτέ δεν είχαμε εντελώς με το μέρος μας την κοινή γνώμη. Πάντα ήταν δύσκολη η συζήτηση για το τι μπορούσε να αποκομίσει η χώρα από τη συμμετοχή της στην Ευρώπη. Και στους κόλπους του Συντηρητικού Κόμματος, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί τα τελευταία 25 χρόνια. Από την αρχή, η Ευρώπη αφορούσε αποκλειστικά τους Βρετανούς υψηλού επαγγελματικού και μορφωτικού επιπέδου. Η πλειοψηφία αντιμετώπιζε το ζήτημα είτε με αδιαφορία είτε με καχυποψία. Πείστηκαν εύκολα έτσι ότι στις Βρυξέλλες υπάρχουν κάποιοι γκρίζοι γραφειοκράτες που θέλουν να μας επιβάλουν τους νόμους τους και τους κανονισμούς τους. Ούτε καν τώρα δεν ενδιαφέρονται. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι περισσότεροι πολίτες βαριούνται αφόρητα αυτή τη συζήτηση και θέλουν να κλείσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Δεν είμαι από εκείνους που θέλουν να υπάρξει μια καταστροφή για να δικαιωθούν. Είμαι σίγουρος όμως ότι θα υπάρξουν πολλά προβλήματα σε περίπτωση ενός Brexit χωρίς συμφωνία και ότι θα επικρατήσει χάος για έναν με δύο μήνες. Δεν μπορείς να εγκαταλείψεις τόσο εύκολα τη μεγαλύτερη εσωτερική αγορά του κόσμου, δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω το ρολόι και να αρχίσεις να ορθώνεις νέους εμπορικούς φραγμούς απέναντι στους σημαντικότερους εταίρους σου. Δεν ξέρω τι συνέπειες θα υπάρξουν, ξέρω ότι η χώρα θα είναι σε χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι αν έμενε στην ΕΕ. Και φοβάμαι ότι η επιρροή μας θα μειωθεί δραστικά.

(*) Ο Κένεθ Κλαρκ υπήρξε υπουργός της Μάργκαρετ Θάτσερ, του Τζον Μέιτζορ και του Ντέιβιντ Κάμερον και βουλευτής επί 49 χρόνια

(Πηγή: συνέντευξη στην El Pais)

China’s ‘tainted’ cotton

Από

anixneuseis

December 15, 2020

BBC

China is forcing hundreds of thousands of Uighurs and other minorities into hard, manual labour in the vast cotton fields of its western region of Xinjiang, according to new research seen by the BBC.

Based on newly discovered online documents, it provides the first clear picture of the potential scale of forced labour in the picking of a crop that accounts for a fifth of the world’s cotton supply and is used widely throughout the global fashion industry.

Alongside a large network of detention camps, in which more than a million are thought to have been detained, allegations that minority groups are being coerced into working in textile factories have already been well documented.

The Chinese government denies the claims, insisting that the camps are “vocational training schools” and the factories are part of a massive, and voluntary, “poverty alleviation” scheme.

But the new evidence suggests that upwards of half a million minority workers a year are also being marshalled into seasonal cotton picking under conditions that again appear to raise a high risk of coercion.

“In my view the implications are truly on a historical scale,” Dr Adrian Zenz, a senior fellow at the Victims of Communism Memorial Foundation in Washington who uncovered the documents, told the BBC.

“For the first time we not only have evidence of Uighur forced labour in manufacturing, in garment making, it’s directly about the picking of cotton, and I think that is such a game-changer.

“Anyone who cares about ethical sourcing has to look at Xinjiang, which is 85% of China’s cotton and 20% of the world’s cotton, and say, ‘We can’t do this anymore.’”

“For the regions of Hotan and Aksu alone, the number of cotton pickers moved to the military corps reached 150,000 and 60,000 each”

The documents, a mixture of online government policy papers and state news reports, show that in 2018 the prefectures of Aksu and Hotan sent 210,000 workers “via labour transfer” to pick cotton for a Chinese paramilitary organisation, the Xinjiang Production and Construction Corps.

“Adopt methods to mobilise and organise”

Others speak of pickers being “mobilised and organised” and transported to fields hundreds of kilometres away.

“142,700… transferring all those who should be transferred.”

This year, Aksu identified a need for 142,700 workers for its own fields, which was largely met through the principle of “transferring all those who should be transferred.”

References to “guiding” the pickers to “consciously resist illegal religious activities” indicate that the policies are designed predominantly for Xinjiang’s Uighurs and other traditionally Muslim groups.

Government officials first sign “contracts of intent” with the cotton farms, determining the “number of workers hired, the location, the accommodation and wages,” after which pickers are then mobilised to “enthusiastically sign up”.

There are plenty of clues that this enthusiasm is less than whole-hearted. One report describes a village where people were “unwilling to work in agriculture”.

Officials had to visit again to perform “thought education work”. Eventually 20 were sent off, with a plan in place to “export” 60 more.

Camps and Factories

China has long used the mass relocation of its rural poor – with the stated aim of improving their employment prospects – as part of a national anti-poverty campaign.

In recent years, those efforts have gone into overdrive.

Arguably President Xi Jinping’s most important domestic political priority, the goal is to eliminate absolute poverty in time for the Communist Party’s centenary next year.

But in Xinjiang there is evidence of a far more political purpose and much higher levels of control, as well as massive targets and quotas which officials are under pressure to meet.

A marked shift in China’s approach to the region can be traced back to two brutal attacks on pedestrians and commuters in Beijing in 2013 and the city of Kunming in 2014, blamed by China on Uighur Islamists and separatists.

Its response, from 2016 onwards, has been the building of “re-education” camps for anyone displaying any behaviour viewed as a potential sign of untrustworthiness, such as installing an encrypted messaging app on a phone, viewing religious content or having a relative living overseas.

While China calls them “schools for de-radicalisation”, its own records suggest that the reality is a draconian system of internment which aims to replace old identities of faith and culture with an enforced loyalty to the Communist Party.

But the construction work didn’t stop with the camps.

Since 2018, a huge industrial expansion has been under way involving the building of hundreds of factories.

The parallel purpose of mass employment and mass internment is made clear by the appearance of many factories within the walls of the camps, or in close proximity to them.

Work, the government appears to believe, will help transform the “outdated ideas” of Xinjiang’s minorities and remake them as modern, secular, wage-earning Chinese citizens.

This facility built in 2017 in the city of Kuqa, has been identified as a re-education camp by researchers

Open-source satellite images show internal security walls and what appears to be a guard tower.

A new factory appeared next door in 2018. Shortly after construction finished, the satellite picked up something significant.

Independent analysts confirm that masses of people, all apparently wearing the same colour uniforms, can be seen walking in close formation between the two sites.

When the BBC tried to visit, a number of unmarked cars followed us as we filmed the perimeter of the complex.

The factory and the camp now appear to have been amalgamated into one large factory complex, plastered with propaganda slogans extolling the benefits of the anti-poverty campaign.

Before long we were stopped from filming and forced to leave.

According to local state-run media, the textile factory employs up to 3000 people “under the mobilisation and organisation of the government”.

But it’s impossible to verify who the people in the satellite image are or what the conditions for the workers in the facility are like today.

Questions sent directly to the factory have gone unanswered.

The BBC was repeatedly stopped, questioned, prevented from filming and tailed by multiple unmarked cars for hundreds of kilometres across Xinjiang

Deep rooted lazy thinking

Despite the link between camps and factories, it is mostly those who haven’t been detained who are the main targets of Xinjiang’s poverty alleviation campaign.

Often from poor farming or herding families, more than two million of them have been mobilised for work, in many cases after first being put through short bouts of “military-style” job training.

So far, the available evidence suggests that, like the camp inmates, they too have been used as a source of labour in factories and, in particular, Xinjiang’s booming textile mills.

In July this year, the US based Centre for Strategic and International Studies (CSIS) concluded that it was “possible” that minorities were also being sent to pick cotton, but “more information is needed.”

The new documents found by Dr Zenz not only provide that information, they also reveal a clear political purpose behind this mass transfer of minorities into the fields.

An August 2016 notice issued by the Xinjiang regional government on the management of cotton pickers instructs officials to “strengthen their ideological education and ethnic unity education”.

One propaganda report found by Dr Zenz suggests that the cotton fields present an opportunity to transform the “deep-rooted, lazy thinking” of poor, rural villagers by showing them that “labour is glorious”.

Such phrases echo the Chinese state’s view of Uighur lifestyles and customs as acting as a barrier to modernisation.

A desire to stay home and “bring up children” is described as an “important cause of poverty” by another propaganda report about the benefits of cotton picking.

The state is providing “centralised” systems of care for children, the elderly and for livestock, so that everyone is “freed from the worries of going out to work.”

And there are many references to how the mobilised cotton pickers are subject to controls and surveillance seemingly at odds with any normal employment practice.

A policy document from Aksu, dated October this year, decrees that cotton pickers must be transported in groups and accompanied by officials who “eat, live, study and work with them, actively implementing thought education during cotton picking”.

Mahmut, not his real name, is a young Uighur now living in Europe who cannot return to Xinjiang because a history of overseas travel is one of the main reasons for internment in a camp.

Contact with his family back home is also now far too risky for them. But when they last spoke in 2018 he heard that both his mother and sister had been transferred to work.

“They took my sister to Aksu City, to a textile factory,” he tells me. “She stayed in that factory for three months and didn’t get any money.

“In winter, my mother was picking cotton for government officials – they say they need five or ten per cent of the village, they come to every family door by door.

“People go because they’re afraid of being taken to jail or somewhere else.”

Over the past five years, these door-to-door visits have become a key mechanism of control in Xinjiang, with 350,000 officials despatched to gather detailed, intrusive information on every single minority household.

Those being called to work by these “village-based work teams” will be only too aware that they are also instrumental in deciding who should be sent to a camp.

“Completely fabricated”

Xinjiang’s cotton growing industry used to rely on seasonal, migrant workers from other provinces in China.

But cotton picking is notoriously hard work and rising wages and better jobs elsewhere mean the migrants have stopped coming.

Now propaganda reports write glowingly of how the newly found supply of local labour has both solved this labour crisis and helped increase profits for the growers.

But nowhere is there any real explanation of why hundreds of thousands of people, who apparently had no previous interest in picking cotton, should suddenly rush into the fields.

Although the documents claim that pay levels can top 5000 RMB ($763, £570) a month, one report appears to suggest that for 132 pickers organised from one village, the average monthly salary was just 1,670 RMB ($255, £188)) each.

Whatever the salary level, paid labour can still be considered forced labour under the relevant international convention.

In response to questions submitted to China’s foreign ministry, the BBC received a faxed statement saying: “Workers from all ethnic groups in Xinjiang choose their jobs according to their own free will and sign voluntary employment contracts in accordance with the law.”

Xinjiang’s poverty rate has fallen from almost 20% in 2014 to a little more than 1% today, it said.

And it dismissed accusations of forced labour as “completely fabricated”, saying instead that China’s critics wanted to cause “forced unemployment and forced poverty” in Xinjiang.

“The smiling faces of all of Xinjiang’s ethnic groups are the most powerful response to America’s lies and rumours,” it added.

But the Better Cotton Initiative, an independent industry body that promotes ethical and sustainable standards, told the BBC that concerns over China’s poverty alleviation scheme were one of the main reasons they’ve recently decided to stop auditing and certifying farms in Xinjiang.

Director of standards and assurance, Damien Sanfilippo, said: “We’ve identified the risk that poor, rural communities would be coerced into employment linked to this poverty alleviation programme.

“Even if these workers get a decent wage – which is possible – they may not have chosen that employment freely.”

Mr Sanfilippo, who also cited the increasingly restricted access to Xinjiang for his international monitors as another factor, said the organisation’s decision to walk away only further raises the risk for the global fashion industry.

“To the best of my knowledge there isn’t any organisation that is active locally who can provide verification for that cotton.”

The BBC asked 30 major international brands if they intend to continue sourcing products from China as a result of our findings.

Of those that replied, only four – Marks & Spencer, Next, Burberry and Tesco – said they had a strict policy of demanding that items sourced from anywhere in China do not use raw cotton from Xinjiang.

As we prepare to leave Xinjiang, just outside the city of Korla we pass a location that was, as recently as 2015, a patch of open desert.

It is now home to a giant, prison camp complex, with what independent analysts say are multiple factory buildings visible inside.

We believe this is the first independent footage of the colossal site.

It is just one of many such complexes that now dot the landscape, and a chilling final reminder of the blurred boundaries between mass incarceration and mass labour in Xinjiang.

Credits

Author: John Sudworth

Field Producer/Camera: Kathy Long

Camera: Wang Xiqing

Editor: Kathryn Westcott

Graphics: Debie Loizou, PlanetLabs

Online Producer: James Percy

Published: December 2020

Wuhan: City of silence

How the EU failed, Mitsotakis lost and Erdoğan won

Από

pcuser

December 14, 2020

While Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis is trying to show he was satisfied with a European Union meeting that refused to back his call for sanctions against Turkey provocations, major countries in the bloc blocked penalties.

He had been trying to build an international alliance to back Greece over Turkey planning to drill for oil and gas off Greek islands as it has been doing off Cyprus, snubbing its nose at soft EU sanctions.

But while Germany, home to 2.774 million people of Turkish heritage and a major arms supplier to Turkey was expected to keep the EU from issuing sanctions, France – which had aligned itself with Greece – also did.

With Spain and Italy also siding with Turkey against EU member Greece, Mitsotakis was left with nowhere to turn when the meeting resulted only in waiting until March 2021 to talk about sanctions.

The EU leaders in October said they would penalize Turkey this December unless Turkey stopped its plan to pick up an energy hunt again in Greek waters but didn’t, leaving Mitsotakis to say he was glad Turkey was warned.

French President Emmanuel Macron and Mitsotakis had been pictured in solidarity, smiling and shaking hands and resolving to take a hard line on Turkish President Recep Tayyip Erdoğan, who had even insulted the French leader.

When Macron walked away from him and went along with another delay – which hasn’t worked yet against an emboldened Erdoğan – Mitsotakis reversed his own belief in penalties, the EU saying it would only freeze the assets of some Turkish officials it wouldn’t even name.

“Sanctions (against Turkey) are not an end in itself,” Mitsotakis said, adding, however, that the EU will respond with penalties “if Turkey insists on continuing with this provocative behaviour”, which hasn’t happened yet.

“Turkey is expected to change its ways and it has been understood that Europe is moving, if at its own pace,” he said, noting that bloc is united and “supports Greece and Cyprus, it is present”, he added.

That was also in reference to Turkish drilling off Cyprus, ignoring sanctions against two unnamed executives from Turkey’s state-run petroleum company, but Mitsotakis said Turkey got a stern warning to which Erdoğan paid no attention after he said sanctions wouldn’t deter him at any rate.

Greece’s position was further compromised by the apparent reluctance of France to insist on tougher measures, while Austria, which also had talked tough before the meeting, took a milder tone, said Kathimerini.

The paper tried to explain that Mitsotakis was also hindered by other items on the agenda, such as discussions about an EU recovery fund, the COVID-19 pandemic and greenhouse gas emissions after he walked away empty-handed.

Macron was apparently convinced by German Chancellor Angela Merkel’s argument that the new U.S. administration when Joe Biden becomes president on Jan. 20, 2021, will see Turkey back off its aggressions, the paper said.

Spain and Italy joined forces on this line, stressing again – after doing so again and again to no avail – the importance of Turkey for the EU and the need to “give diplomacy another chance”, which has always failed with Erdoğan.

Despite Erdoğan essentially pushing the EU leaders around at will, threatening he would unleashed on the bloc through Greece and its islands more refugees and migrants who went to Turkey fleeing war, strife and economic hardships in their countries, there was no political will to confront him.

Macron was said to agree with Merkel that being hard on Erdoğan would only push Turkey – which has been trying fruitlessly since 2005 to join the EU – into the camp of Russia and China, opening the door for Erdoğan to do what he wants.

In the end, the EU was left to say only that instead of issuing sanctions now – Erdoğan had withdrawn an energy research vessel and warships off the Greek island of Kastellorizo ahead of the meeting, which Greece said was a ruse – that Turkey might still face penalties someday.

The EU’s foreign policy chief Josep Borrell, who has waffled on how to handle Turkey, alternately talking tough and tender, was invited to take another shot at dealing with the dilemma and assess the possibility of “extending the scope of sanction” at the March meeting, unless that results in pushing the problem back to another time as the EU has done repeatedly.

(A version of this article was originally published by the National Herald and reproduced by permission.)

http://ahval.co/en-102913

The Roots of the COVID-19 Pandemic

Από

pcuser

December 14, 2020

By Lt. Col. (res.) Dr. Dany Shoham

EXECUTIVE SUMMARY: There has been a notable shift in thinking on the genomic origin and direct source of the virus that sparked the COVID-19 pandemic. While the possibility of a natural contagion has not been ruled out, the alternative of an unnatural if primarily accidental contagion has gathered momentum, and with good reason.

The question of the genomic origin and direct source of the virus that set off the COVID-19 pandemic is being addressed in parallel by both science and intelligence agencies, with each using its own tools to compile hypotheses and draw conclusions. The genomic origin of the index virus (the strain that infected Patient Zero) has been determined to be a Chinese bat virus that underwent extensive pre-adaptation to humans, including continual transmissibility, prior to infecting Patient Zero. The open question is how, where, and when such exceptional genomic pre-adaptation took place.

On the surface, it appears that in this instance the probability of human intervention (of whatever kind) is higher than naturally occurring, spontaneous evolutionary adaptation, though it is difficult to comparatively quantify those two probabilities.

Another critical issue concerns significant mismatches and errors that occurred at the Wuhan Institute of Virology (WIV) and collateral Chinese institutions both in Wuhan and elsewhere in China during the decade preceding the onset of the pandemic, as well as thereafter. A question arising from that inquiry is whether those mismatches and errors were cases of negligence or deliberate obfuscation. The latter unfortunately appears to be predominant.

The list of anomalies is long. It includes:

scientific papers with incoherent data/findings
unexplained gaps, inconsistencies, and contradictions
meaningless and twisted chronologies
illegitimate non-transparency
elimination and distortion of records and databases
obscuring and possible destruction of existing viruses (including the index virus) and genomic material
pressure put on disobedient scientists, physicians, and officials
disappearance of key persons
expedient interchangeability between military/defense and civilian institutions (and other entities).

All this misconduct was allegedly meant to serve one principal purpose: to hamper the tracing of the roots of the index virus. These deliberate obfuscations collectively form a powerful argument in support of the unnatural contagion concept.

In further support of this argument, deliberate and systematic obfuscations about the real epidemic impact of the virus during the first months of the outbreak were recently unveiled in detail across 117 pages of leaked documents from the Hubei Provincial Center for Disease Control and Prevention (Wuhan is the capital of Hubei Province). These documents are largely marked classified and for internal use only.

No reference is made in the documents to the roots of the virus. Curiously, however, they do mention “facilities at a bacterial and toxic species preservation center.” “Bacterial” could refer to “microbial” (including viruses) and “toxic” to “virulent.”

This debate is very complicated and contains the potential for explosive revelations on many levels, but intelligence communities around the world have stayed largely silent on the matter. This is both intriguing and unsurprising. Several Western countries, as well as Russia, India, Japan, and Australia, had formed intelligence estimates as early as January 2020 but kept their conclusions quiet.

The very persistence of intelligence agencies’ silence implies that they judge the initial contagion to have been unnatural. Had they concluded that the pandemic resulted from a natural contagion, they would probably have made that conclusion public. The US administration did indicate, several months ago, that unnatural contagion was likely, but no such statement has been formally released by US intelligence. At the levels of NATO and the “Five Eyes,” thorough intelligence estimates have likely been produced internally but they too have not been made public.

On the scientific level, as long as time passes without identification of a non-laboratory animal—with roughly the entirety of its viral genome—as the primary host of SARS-CoV-2, the argument that the initial contagion was unnatural gains indirect credibility. (It is fairly clear that the mink, while an important non-laboratory animal host, was not the direct source of the index virus.)

Independently, many scientists from various countries around the world, including Russia, maintain that the initial contagion was unnatural. They include, for example, Prof. Joseph Tritto of Italy, who is president of the World Academy of Biomedical Sciences and Technologies (an NGO founded in 1997 under the auspices of UNESCO). He has contended that:

providing [by China] the virus [that infected Patient Zero] would have meant recognizing that SARS-CoV-2 was created in the laboratory. The presence of certain genomic inserts in a virus that developed in nature could never occur. The experiments at WIV attracted the interest of the Chinese military and medical-biological sector, which deals with biological weapons… Thus, physicians and biologists who belong to the Chinese political-military sphere joined the experiments… It is reasonable to think that Prof. Shi Zhengli (the principal investigator of WIV) acted only from the point of view of scientific prestige, without however taking into account the risks in terms of security and the political-military interests that the research would have aroused. …[T]he virus [was] created by means of genetic engineering in a military-supervised lab of WIV, and accidentally leaked.

Within the intelligence dimension, Tritto said in August that “negotiations are underway between the intelligence agencies of five countries—the US, Canada, Australia, New Zealand, and Japan—and China. Perhaps the former, during diplomatic negotiations, would be willing to defer the Chinese responsibilities of which they have proof in exchange for the possibility of obtaining the [index] virus [in order] to develop a universal vaccine.”

In terms of vaccine development, it is of note that the most productive effort in China was conducted at the Wuhan Institute of Biological Products, a facility linked to the defense establishment that has been working with SARS-like viruses at its National Engineering Technology Research Center for Combined Vaccines, in collaboration with WIV, since 2017.

Like Prof. Tritto, senior Russian scientist Prof. Peter Chumakov (a member of the Russian Academy of Sciences) said Chinese scientists at WIV had taken extremely dangerous steps during their studies of tentative vaccines, including inserts in the genome, that gave the virus the ability to infect human cells. He added: “No one excludes [the possibility] that behind the scientists stood curators who [pointed their] actions in another direction that they needed.” Various Chinese military institutes outside Wuhan also worked with important SARS-like bat viruses, often in collaboration with WIV.

The independent scientific argument posed by Italian, Russian, and many other scientists weakens the analyses that support natural contagion and strengthens the plausibility of the argument for unnatural contagion. Their reasoning and concept have been disputed but not convincingly refuted.

There is also speculation surrounding a mysterious, highly virulent, pneumonia-causing bat SARS-like virus that was in all probability isolated in 2012 in China from miners but that has strangely not been registered out in the open. The WIV was involved in that affair, too. Prof. Stuart Newman, a leading expert at New York Medical College, called it “the best-sourced explanation yet of the origins of SARS-CoV-2.” It is probably not the sole possible root of the pandemic virus, but it nonetheless deserves special attention as it might have been the primordial key virus.

It would be extremely difficult to incriminate China conclusively as the developer of the index virus—whether or not it was created as a bioweapon, and whether or not it was intentionally released. Doing so could cause chaotic geopolitical polarization and prompt demands for retaliation against China. Refraining from any form of retaliation would be unreasonable if there were indeed conclusive proof, but retaliation could also wreak havoc on a massive scale. A minimized blaming of China as guilty of a preventable accidental leakage of a naturally derived virus held in an academic lab is less likely to wreak such havoc, but the likelihood that this is in fact what the intelligence agencies have determined is decreasing with time. And even if that was the extent of China’s error, its devastating outcome—the spread of the virus across the rest of the world, with all the attendant consequences—remains.

Beyond the question of the mode through which the initial pandemic virus came into existence is the matter of compiling all possible vital information for developing an upgraded vaccine, anti-serum, and drug. Deciphering the roots of SARS-CoV-2 is hence highly desirable for many reasons, a main one being the need to fully comprehend the intrinsic sophistication of the virus—whether natural or man-made—so as to incapacitate it. It is also essential to trace the roots of the virus completely in order to prevent the emergence of similar pathogens. In all senses (both scientific and intelligence-based), the roots of the virus will have to be uncovered thoroughly and objectively. This will be a global task.

One oddity is the uncanny clustering of certain peculiar properties, the common denominator of which is the exceptionally amplified and/or pathogenic affinities of the index virus toward humans. The likelihood that such a clustering took place naturally in the bio-geographic region of Wuhan is faint, but the likelihood that it took place inside WIV is high in view of the type of experiments on coronaviruses conducted there for years. This is further supported by a large variety of collateral occurrences (the above-cited examples of misconduct), which should neither be ignored nor regarded as coincidental. The complicated interplay between science and intelligence is expected to objectively account for what occurred, but geopolitical forces and geostrategic vectors might hinder progress toward that clarity.

If the only thing at issue was genomic origin or the direct source of the index virus, the whole matter would be much simpler. But the combination of the two supports the likelihood of an unnatural contagion. Close examination of the combination will prove much more meaningful than separate examinations of the two issues.

The roots of the pandemic virus are schematically analyzed in the following table.

Possible variations of the modes underlying the generation and appearance of SARS-CoV-2 in Wuhan, 2019, and their presumed likelihood interrelations

Table created by Dany Shoham

* The direct source represents the course through which Patient Zero contracted the virus.

** The genomic origin represents the way in which the genome of the virus that infected Patient Zero formed.

*** Within the context under discussion, intentional release is basically regarded as unlikely at this point in time.

# Serial passages of capable precursor virus(es) in certain tissue cultures and/or lab animals, conducted in Wuhan.

## There could be, in principle, a combination of genetic engineering and evolvement via passages, in Wuhan.

The purple arrows represent ascending likelihoods (at different rates which are not indicated, except that intentional release is considered of lowest likelihood), while the green arrows represent roughly equivalent likelihoods.

Notably, each of the three variations related to accidental leakage (reading the table vertically) has two alternative sub-variations: either that the virus was the subject of academic study or that it was explored as a potential bioweapon. This is still an open question. A definite precursor virus has not yet been found for any of the mentioned variations and sub-variations (10 in total). New scientific or intelligence findings might clarify the assessment summarized in the table. Only time will tell.

View PDF

Lt. Col. (res.) Dr. Dany Shoham, a microbiologist and an expert on chemical and biological warfare in the Middle East, is a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He is a former senior intelligence analyst in the IDF and the Israeli Defense Ministry.

https://besacenter.org/perspectives-papers/covid-pandemic-roots/

1...2,3602,3612,362...3,037 Σελίδα 2,361 από 3,037

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Οι απόπειρες της Τουρκίας για διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους.

The Second Nagorno-Karabakh War: A Milestone in Military Affairs

By Uzi RubinDecember 16, 2020

Βοηθήστε τους Λεττονούς δημοσιογράφους να υπερασπιστούν το δικαίωμα στην ενημέρωση και την έκφραση. Σταματήστε την κάθοδο της Ευρώπης στη Δυστοπία!

Η ΠΟΝΗΡΑ ΑΛΒΙΩΝ ΥΠΟΝΟΜΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ.

Άρχισε η αναδίπλωση του Ερντογάν

“Το άνοιγμα των Βαρωσίων είναι παράνομο, αλλά όχι λόγω των ψηφισμάτων του ΟΗΕ”

Arab Recognition of Israel Redefines the Middle East

O Τραμπ έχασε, ζήτω ο τραμπισμός! Η παγκόσμια σημασία της σύγκρουσης στις ΗΠΑ

Ο Μπόρις Τζόνσον φοβάται μην τον πουν προδότη

China’s ‘tainted’ cotton

Based on newly discovered online documents, it provides the first clear picture of the potential scale of forced labour in the picking of a crop that accounts for a fifth of the world’s cotton supply and is used widely throughout the global fashion industry.

“Adopt methods to mobilise and organise”

“142,700… transferring all those who should be transferred.”

Camps and Factories

Deep rooted lazy thinking

Credits

Wuhan: City of silence

How the EU failed, Mitsotakis lost and Erdoğan won

The Roots of the COVID-19 Pandemic