Αρχική Blog Σελίδα 2354

Η ολική επιστροφή της Βικτόριας Νούλαντ στην κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν: Βρίσκει μία επικίνδυνη Τουρκία…

0

FILE PHOTO: Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι, όταν πέρασε από την Ελλάδα ζήτησε και επισκέφθηκε το Τέμπλο του Ήφαιστου, στην Αθήνα. Αριστερά διακρίνεται η κ. Βικτόρια Νούλαντ. State Department photo

Εμείς θα λέμε τα πράγματα με το όνομα τους ανεξάρτητα αν μας «συμφέρουν» ή όχι. Η ενημέρωση θα είναι καθαρή και η ιστοσελίδα μας δεν θα κρύβει τίποτα… Άσχετα αν η αρθρογραφία της ήταν φιλική προς τον εκλεγμένο Πρόεδρο, Τζο Μπάιντεν.

Όλες οι πληροφορίες, λοιπόν, συγκλίνουν ότι δύο κυρίες από το παρελθόν θα αναλάβουν τα θέματα μας (της Ελλάδας, της Κύπρου, και της Τουρκίας) στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου.

Πρόκειται:

  • Για τη Βικτόρια Νούλαντ, που προαλείφεται για τη θέση της υφυπουργού Εξωτερικών για Πολιτικές Υποθέσεις. Μία υψηλόβαθμη θέση στο αμερικανικό υπουργείο των Εξωτερικών.
  • Και η Αμάντα Σλόατ, η οποία μετατίθεται στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, και θα αναλάβει τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις.

Σημειώνω ότι η πληροφορία για τους διορισμούς δημοσιεύθηκε στην έγκυρη ιστοσελίδα POLITICO. Άρα ισχύουν…

Οι εν λόγω κυρίες θα μπορούν να καταθέτουν προτάσεις, αλλά δεν θα λαμβάνουν τις τελικές αποφάσεις. Όμως, θα μπορούν να επηρεάζουν τα πράγματα για την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, και όχι μόνο.

Δεν θα έλεγα ότι οι θέσεις τους, επί κυβέρνησης του Μπάρακ Ομπάμα, ήταν καλές για τα συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου. Αντίθετα. Ιδιαίτερα η κ. Σλόατ δημιούργησε προβλήματα στην Αθήνα και τη Λευκωσία. Και όταν αποχώρησε από την κυβέρνηση και εργάστηκε για «δεξαμενές σκέψεις» συνέχιζε με τα κείμενά της να στηρίζει την κατοχική δύναμη.

Αλλά, από τότε μέχρι σήμερα τα πράγματα άλλαξαν πολύ. Και πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να αλλάξουν και οι θέσεις της κ. Νούλαντ και της αγαπητής Αμάντας. Η Τουρκία δεν είναι η χώρα που υποστήριζαν με πάθος επί κυβέρνησης του κ. Ομπάμα.

Η Τουρκία είναι μία εχθρική χώρα ως προς τα συμφέροντα της Αμερικής. Βρίσκεται σε πορεία μεγάλης σύγκρουσης με την νέα κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, άσχετα τι λέει για εσωτερική κατανάλωση ο Ταγίπ Ερντογάν. Ο νεοσουλτάνος δεν έχει την παραμικρή εκτίμηση για τον εκλεγμένο πρόεδρο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σίγουρα αναμένω ότι οι δύο κυρίες θα θελήσουν να δώσουν χρόνο στην Τουρκία και τον Ερντογάν. Μήπως και δεήσει να αποφασίσει να αλλάξει πορεία, που ουδείς το βλέπει στην Ουάσιγκτον. Χαμένος κόπος. Και να προσέξουν μην χαλάσει η επιδερμίδα τους από τη στενοχώρια.

Επίσης να μην ξεχνάμε ότι ο κ. Τζο Μπάιντεν έχει τις δικές του θέσεις για τα θέματα της Ελλάδας και της Κύπρου. Και επίσης ότι διατηρεί προσωπική σχέση με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και με πάρα πολλούς Ελληνοαμερικανούς. Και όταν γράφω πάρα πολλούς, εννοώ εκατοντάδες. Οι ομογενείς στήριξαν τον νέο πρόεδρο όσο καμία άλλη κοινότητα στην Αμερική. Το γνωρίζει και το δείχνει…

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο Κύπριος πρόεδρος βοήθησε τον κ. Μπάιντεν σε μία σημαντική στιγμή για την οικογένεια του…

  • Η Ομογένεια θα παρακολουθήσει την πορεία της κ. Νούλαντ στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και της κ. Σλόατ στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου.
  • Ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Κύπρο και πολύ περισσότερο ούτε στην Ελληνοαμερικανική Κοινότητα θα γίνει δεκτή οποιαδήποτε υποστήριξη στην κατοχική δύναμη εις βάρος των ελληνικών και κυπριακών συμφερόντων.

ΜΗΝΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ: Αρχίζει η μάχη για τη διατήρηση της ειρηνευτικής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο. Τη Δευτέρα,

Συνέχεια στο Hellas Journal

ΓΙΑΤΙ ΤΕΤΟΙΑ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ;

0
Στη διαδικτυακή τηλεόραση AniXnefseis web tv έγιναν χθες δύο ενδιαφέρουσες εκπομπές.
Στη μία, ο υποστράτηγος ε.α. και οικονομολόγος Γιώργος Χατζηθεοφάνους είχε προσκεκλημένο τον Καθηγητή του Πάντειου Κων. Λάβδα ο οποίος μεταξύ των πολύ ενδιαφερόντων που είπε για την Ευρώπη τόνισε πως αν θέλουμε να αρχίσει η εμβάθυνση πρέπει να σταματήσουν οι διευρύνσεις και η Ελλάδα, με τον τρόπο της, πρέπει να συμβάλλει σε αυτό.
Είπε, ακόμη πως είναι λάθος να ικανοποιούμεθα επειδή θα πάψει η επιρροή της Ρωσίας στα βαλκάνια με την ένταξη των χωρών στους ευρωατλαντικούς θεσμούς. Συμφωνώ και στα δύο με τον κ. καθηγητή.
Στη δεύτερη εκπομπή ο καθηγητής Γενετικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Ζαχαρίας Σκούρας είχε προσκεκλημένη την καθηγήτρια Παλαιοντολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου κ. Ευαγγελία Τσουκαλά η οποία μας ταξίδεψε στον άγνωστο χώρο που διακονεί επιστημονικά.
Η κ. Τσουκαλά επιτελεί ένα πολύ σημαντικό επιστημονικό έργο το οποίο έχει και κοινωνικές προεκτάσεις. Τα ευρήματα που ανακαλύπτει αναζητά χώρους να τα εκθέσει. Και, συνήθως, δεν βρίσκει ανταπόκριση.
Τα ευρήματα αυτά θα μπορούσαν να αποτελέσουν έναν καλόν τρόπο προσέλκυσης επιστημόνων, ερευνητών αλλά και απλού κόσμου και να αναδείξουν τις πόλεις που θα τα φιλοξενήσουν. Απορώ γιατί αυτή η αδιαφορία των δημοτικών αρχών.
Ιδιαιτέρως η Θεσσαλονίκη έχει ανάγκη τέτοιων πρωτοβουλιών, τώρα, που οι διαδοχικές κυβερνήσεις (η σημερινή το κάνει με κραυγαλέο τρόπο). της στερούν όσα διαχρονικά κρίθηκε αναγκαίο να έχει από άποψη θεσμών.
Βεβαίως και πρέπει να δοθεί προτεραιότητα και στις μικρότερες πόλεις στις περιοχές των οποίων βρίσκονται τα απολιθώματα αλλά αν πρόκειται να δημιουργηθεί κάτι μεγαλύτερο με περισσότερες απαιτήσεις ας έρθει σε επαφή η δημοτική αρχή Θεσσαλονίκης με την κ. Τσουκαλά.
Μου έκανε, επίσης, εντύπωση το ότι η κ. Τσουκαλά η οποία από την παρουσίασή της φάνηκε για δυναμική γυναίκα είπε πως η γυναικεία της φύση της στέρησε περισσότερες δυνατότητες στον επιστημονικό της χώρο.
Σήμερα στην διαδικτυακή τηλεόραση “AniXnefseis web tv” η Μάρνη Χατζηεμμανουήλ θα αναπτύξει θέματα πολιτισμού (7μμ) και ο Στρατηγός ε.α. Ηλίας Λεοντάρης θα συνομιλήσει για ζητήματα ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής με τον Jhon Sitilidis και τον Μίλτο Σαρηγιαννίδη. (9μμ). Η εκπομπή που συντονίζει ο Στρατηγός Λεοντάρης θα γίνει στα αγγλικά.
Η διαδικτυακή τηλεόραση AniXnefseis web tv θα καθιερώσει και ξενόγλωσση ζώνη.
Να μας παρακολουθήσετε.

Πρόσφυγες στη Βοσνία: Σύμβολο της ευρωπαϊκής αποτυχίας

0

Eκατοντάδες πρόσφυγες και μετανάστες στη Βοσνία διανυκτερεύουν τις τελευταίες μέρες στο ύπαιθρο καθώς κανένας δήμος δεν θέλει να τους φιλοξενήσει. Τα δε ευρωπαϊκά σύνορα παραμένουν κλειστά. Τι θα απογίνουν;

    

Bosnien und Herzegowina | Flüchtlingslager Lipa bei Bihac

Για εκατοντάδες πρόσφυγες και μετανάστες στη βορειοδυτική Βοσνία η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δραματική αλλά και απάνθρωπη. Εδώ και μέρες κατασκηνώνουν σε πρόχειρα καταλύματα έξω από τον κατεστραμμένο από πυρκαγιά πλέον καταυλισμό Λίπα, 25 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης Μπίχατς. Εντός του καταυλισμού στρατιώτες έστηναν τις τελευταίες μέρες τις πρώτες στρατιωτικές σκηνές. Μέχρι και χθες Κυριακή όμως δεν ήταν έτοιμες ενώ ούτε και η πρόσβαση σε ρεύμα, νερό και θέρμανση ήταν διασφαλισμένη.

Ο βοσνιακός Ερυθρός Σταυρός και άλλες οργανώσεις αρωγής τροφοδοτούν τους άστεγους πρόσφυγες και μετανάστες με τα είδη πρώτης ανάγκης, κυρίως δηλαδή με νερό και τρόφιμα. Οι περισσότεροι όμως κατέβηκαν την περασμένη Παρασκευή σε απεργία πείνας, επιχειρώντας να ευαισθητοποιήσουν με τον τρόπο αυτό την κοινή γνώμη και να επιστήσουν την προσοχή στην ανάγκη και απόγνωση στην οποία βρίσκονται. Κάθε που κάνουν την εμφάνισή τους τηλεοπτικά συνεργεία κρατούν στα χέρια τους αυτοσχέδια πανό που αναγράφουν: «Δεν είμαστε ζώα. Είμαστε άνθρωποι».

Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού

Ο καταυλισμός Λίπα είχε προβλεφθεί ως μεταβατική λύση, όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο εκκενωνόταν ο καταυλισμός Μπίρα, επίσης στο Μπίχατς. Ο Λίπα δεν πληροί καν τις προδιαγραφές ως χειμερινό κατάλυμα. Στα τέλη της περασμένης χρονιάς η Διεθνής Οργάνωση Μετανάστευσης ΙΟΜ είχε αποσυρθεί και μπλοκάρει το εν λόγω κατάλυμα, διαμαρτυρόμενη για τις άθλιες συνθήκες. Κατά την αναχώρησή τους ορισμένοι εξαγριωμένοι πρόσφυγες και μετανάστες έβαλαν φωτιά σε σκηνές και κάδους.

Η ΙΟΜ αποσύρθηκε από το Λίπα εξαιτίας των άθλιων συνθηκών για τους ανθρώπουςΗ ΙΟΜ αποσύρθηκε από το Λίπα εξαιτίας των άθλιων συνθηκών για τους ανθρώπους

Ο υπουργός Εσωτερικών της Βοσνίας σκόπευε να μεταφέρει τους ανθρώπους σε πρώην στρατόπεδο στα πέριξ του Σεράγεβου. Διαμαρτυρίες των κατοίκων ωστόσο δεν το επέτρεψαν. Έτσι έπρεπε να επιστρέψουν στον καταυλισμό Μπίρα. Η άρνηση του δημάρχου του Μπίχατς όμως απέτρεψε και αυτό. Αξίζει να σημειωθεί ότι στη Βοσνία δεν είναι ασυνήθιστο η κυβέρνηση να μην μπορεί να επιβάλει αποφάσεις κόντρα στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Στο μεταξύ όμως έχουν υποχωρήσει αισθητά οι θερμοκρασίες στο εσωτερικό της χώρας. Οι άνθρωποι κοιμούνται στο ύπαιθρο, με τον υδράργυρο να υποχωρεί τη νύχτα ακόμη και κάτω από το μηδέν. Οργανώσεις αρωγής εκτιμούν ότι είναι θέμα χρόνου να υπάρξουν θύματα. «Λόγω του ψύχους οι άνθρωποι θα αρχίσουν να πεθαίνουν και δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα αφήσουν στη βοσνιακή γη τα κόκαλά τους κατατρεγμένοι άνθρωποι», έγραψε χθες στο facebook η εθελόντρια Ζεχίντα Μπίχορατς από την οργάνωση αρωγής SOS Balkanroute.

Η ακτιβίστρια αναφέρεται εμμέσως στον πόλεμο της Βοσνίας που μεταξύ 1992 και 1995 είχε στοιχίσει τις ζωές 100.000 ανθρώπων. Η πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία είχε επιρρίψει τότε στην ΕΕ εγκληματική αδιαφορία, όταν δεχόταν επίθεση καταρχάς από τη Σερβία και στη συνέχεια από την Κροατία. Παρότι ο παραλληλισμός μοιάζει καταρχήν υπερβολικός, το εκτυλισσόμενο προσφυγικό δράμα συμβολίζει το ίδιο περίτρανα την αποτυχία της ευρωπαϊκής πολιτικής.

Με την ανοχή των Ευρωπαίων

Μετά τις μαζικές προσφυγικές ροές του 2015 οι πιο ευημερούσες κοινωνίες του ευρωπαϊκού βορρά ύψωσαν τείχη έναντι νέων δυνητικών κυμάτων, με το σκεπτικό και την ελπίδα να ανακόπτεται το ταξίδι των ανθρώπων ήδη στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ. Στην Ελλάδα δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες ζουν υπό -εν μέρει- απάνθρωπες συνθήκες, η Ουγγαρία ύψωσε συρματοπλέγματα στα σύνορα με τη Σερβία ενώ όποιος τολμά παρά ταύτα να κινηθεί προς Ουγγαρία, Βουλγαρία και Κροατία και συλληφθεί εκεί από τις αστυνομικές αρχές, απομακρύνεται συνήθως δια της βίας εκτός συνόρων.

Ο Ερυθρός Σταυρός μοιράζει τρόφιμα στους πρόσφυγες και μετανάστεςΟ Ερυθρός Σταυρός μοιράζει τρόφιμα στους πρόσφυγες και μετανάστες

Εκατοντάδες πρόσφυγες και μετανάστες παραμένουν εγκλωβισμένοι στη Βοσνία. Οι περισσότεροι βρίσκονται στα βορειοδυτικά της χώρας, στα πέριξ της πόλης Μπίχατς, απ΄ όπου επιχειρούν το «game», το παιχνίδι ή καλύτερα κυνηγητό με τους κροάτες συνοριοφύλακες που προσπαθούν να τους αποτρέψουν από το να εισέλθουν στη χώρα και να συνεχίσουν έτσι το ταξίδι τους προς τη βόρεια Ευρώπη. Στο μεταξύ υπάρχουν πολλές καταγγελίες υπέρμετρης αστυνομικής βίας αλλά και για pushbacks. H κροατική κυβέρνηση διαψεύδει, φυσικά, όλες αυτές τις αναφορές. Η δε αντίδραση της υπόλοιπης Ευρώπης, της Γερμανίας αλλά και της Κομισιόν επιτρέπει εικασίες ότι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ανέχονται ή και στηρίζουν εμμέσως τις απάνθρωπες αυτές πρακτικές στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, προκειμένου να λειτουργούν αποτρεπτικά για όσους πρόσφυγες και μετανάστες σκέφτονται να ξεκινήσουν το παράτολμο ταξίδι προς τη γηραιά ήπειρο.

Το σύστημα ασύλου φαίνεται να έχει τεθεί τελείως εκτός ισχύος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μεταξύ των ανθρώπων στα πρόχειρα καταλύματα της Βοσνίας υπάρχουν όχι μόνο πρόσφυγες αλλά και πολλοί μετανάστες, που είναι απλώς σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Ωστόσο για να εξακριβωθεί αυτό θα πρέπει να τους δοθεί η ευκαιρία, όπως άλλωστε προβλέπεται από τις διεθνείς συνθήκες για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Γκρέγκορ Μάγερ (dpa)

Επιμέλεια: Κώστας Συμεωνίδης

DW

Το 2021 και οι φιλοδοξίες Ερντογάν

0

Μετά την ανασκόπηση του 2020 ο γερμανικός τύπος αρχίζει να εστιάζει στις μεγάλες προκλήσεις για την κρίσιμη χρονιά που έρχεται- στη Γερμανία, στην Ευρώπη, αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Η Τουρκία ηγείται στο ΝΑΤΟ» επιγράφεται δημοσίευμα της Berliner Zeitung, το Σάββατο, που υπενθυμίζει ότι «με την αλλαγή του χρόνου η Τουρκία αναλαμβάνει την ηγεσία στη Δύναμη Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ (VJTF). Για τον σκοπό αυτό διαθέτει, όπως ανακοίνωσε η Ατλαντική Συμμαχία, ταξιαρχία πεζικού 4.200 ανδρών, εξοπλισμένη με τα πιο σύγχρονα τουρκικά συστήματα τεθωρακισμένων, αντιαεροπορικής άμυνας και οβιδοβόλων». Η εφημερίδα σημειώνει ότι αυτά συμβαίνουν «σε μία στιγμή, κατά την οποία η Τουρκία επεκτείνει τον ρόλο της ως περιφερειακής στρατιωτικής δύναμης. Η τουρκική οικονομία παραμένει σε βαθιά κρίση. Κι όμως, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη (SIPRI) η Τουρκία αναδεικνύεται σε έναν από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς πολεμικού υλικού παγκοσμίως. Η μαζική επέκταση της πολεμικής βιομηχανίας αποτελεί τμήμα μίας ευρύτερης στρατηγικής και μίας πιο επιθετικής εξωτερικής πολιτικής».

Το νέο μέτωπο της Άγκυρας είναι το Ιράκ, όπως σημειώνει η εφημερίδα Die Welt σε δημοσίευμα με τίτλο «Η χαρά του Ερντογάν για τη διένεξη με τους Κούρδους». Η εφημερίδα επισημαίνει ότι «η Τουρκία έχει εγκατασταθεί πλέον στο βόρειο Ιράκ και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της συνεχίζουν να βομβαρδίζουν θέσεις του PKK. Μόλις την περασμένη Παρασκευή έγιναν νέες επιθέσεις σε διάφορες περιοχές κατά μήκος των συνόρων. Η Τουρκία πλήττει ακόμη και τα μετόπισθεν, που μέχρι σήμερα είχαν παραμείνει εκτός πολεμικών επιχειρήσεων- χαρακτηριστικό παράδειγμα η επίθεση στο ειδυλλιακό Κούνα Μάζι, ορεινό οικισμό που απέχει περίπου 200 χιλιόμετρα από τα σύνορα». Σύμφωνα με τον αρθρογράφο «στο Ιράκ η κυβέρνηση της Άγκυρας συνεχίζει την επιθετική της νεο-οθωμανική πολιτική, που έχει ήδη εκδηλωθεί στη Συρία, τη Λιβύη, την Ανατολική Μεσόγειο και στον πόλεμο για το Ορεινό Καραμπάχ».

Δημοσιογράφος στην Τουρκία, μία δύσκολη αποστολή

Ο Ερντογάν βάζει την υπογραφή του σε τουρκικό μη επανδρωμένο αεροσκάφοςΟ Ερντογάν βάζει την υπογραφή του σε τουρκικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος

Στο εσωτερικό της γειτονικής χώρας εστιάζει η Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) σε ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη, με χαρακτηριστικό τίτλο και υπότιτλο: «Που μοιάζουν Πούτιν και Ερντογάν – έτος μεταρρυθμίσεων για την Τουρκία το 2021». Με σκωπτική διάθεση ο σχολιαστής παρατηρεί ότι «πολλά από αυτά που διαβάζουμε για τη Ρωσία είχαν συμβεί προηγουμένως στην Τουρκία» και δίνει το εξής παράδειγμα: «Δεν θέλω να σας κουράσω βγάζοντας το άχτι μου για τις συνθήκες που επικρατούν στο δημοσιογραφικό επάγγελμα στην Τουρκία. Τι καινούριο να πει κανείς άλλωστε για ΜΜΕ, τα οποία κατευθύνονται από το Παλάτι σε ποσοστό 95%; Φαίνεται όμως ότι το Παλάτι δεν αρκείται στο 95%. Μόλις 26 ημέρες κατάφερε να επιβιώσει ένας νέος, ανεξάρτητος τηλεοπτικός σταθμός, που άρχισε να λειτουργεί την 1η Δεκεμβρίου. Και αυτό παρότι το Olay TV δεν ασκούσε μετωπική αντιπολίτευση, απλώς προέβαλε θέματα που το Παλάτι δεν ήθελε να διατηρούνται στην επικαιρότητα. Στην αρχή οι έμπιστοι του Ερντογάν επιχείρησαν να στελεχώσουν τη δημοσιογραφική ομάδα με δικούς τους ανθρώπους. Αλλά καθώς προσέκρουσαν στην άρνηση της διεύθυνσης, ο ιδιοκτήτης του καναλιού, ο επιχειρηματίας Τσαβίτ Τσακλάρ, δέχθηκε τόσο έντονες πιέσεις, ώστε αναγκάστηκε να τερματίσει τη λειτουργία του».

Μια ματιά στο «έτος εκλογών»

Η Άνγκελα Μέρκελ σε προεκλογική εμφάνιση το 2017Η Άνγκελα Μέρκελ σε προεκλογική εμφάνιση το 2017

Για τη Γερμανία το 2021 είναι «έτος εκλογών». Τον Σεπτέμβριο εκλέγεται η νέα Βουλή από την οποία θα προκύψει η νέα ομοσπονδιακή κυβέρνηση, με την Άνγκελα Μέρκελ να έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θα είναι υποψήφια. ‘Οπως σημειώνει η Süddeutsche Zeitung, «είναι η πρώτη φορά που καγκελάριος αποχωρεί οικειοθελώς, επιτρέποντας μία καθαρή διαδοχή στην ηγεσία. (…) Μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει αποχωρήσει από την καγκελαρία με τη θέλησή του. Είτε έχανε τις εκλογές (Σρέντερ, Κολ, Κίζινγκερ), είτε αναγκαζόταν να αποχωρήσει μετά από αλλαγές ή διαμάχες στον κυβερνητικό συνασπισμό (Σμιντ, Έρχαρντ), είτε υπέκυπτε στις πιέσεις του κόμματος (Αντενάουερ).

Τα προγνωστικά για τον Σεπτέμβριο είναι δύσκολα, καθώς προηγούνται άλλες πέντε εκλογικές αναμετρήσεις σε διαφορετικά κρατίδια. Πρώτο ραντεβού στην κάλπη στις 14 Μαρτίου στη Βάδη Βυρτεμβέργη, το μοναδικό κρατίδιο της Γερμανίας με «πράσινο» πρωθυπουργό, τον 73χρονο Βίνφριντ Κρέτσμαν, ο οποίος επιδιώκει την επανεκλογή του. ‘Οπως σημειώνει η Süddeutsche Zeitung «ο πράσινος πραγματιστής πολιτικός είναι εξαιρετικά δημοφιλής και θεωρείται αξιόπιστη επιλογή ακόμη και για τους ψηφοφόρους των χριστιανοδημοκρατών (CDU). Σε δημοσκόπηση της Infratest Dimap λίγο πριν τα Χριστούγεννα το 35% των ερωτηθέντων λέει ότι θα ψηφίσει Πράσινους, ενώ το 30% προτιμά την CDU. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να ικανοποιεί τους χριστιανοδημοκράτες, οι οποίοι, υπό την ηγεσία της Σουζάνε Άιζενμαν, φιλοδοξούν να επιστρέψουν στην κορυφή».

Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Στην Τζόρτζια αποφασίζεται το μέλλον των ΗΠΑ

0

Από τις επαναληπτικές εκλογές για δύο έδρες στη Γερουσία θα κριθεί το πώς θα κυβερνήσει ο Τζο Μπάιντεν. Σε περίπτωση που μείνουν στους Ρεπουμπλικανούς, θα γίνει δύσκολη η πολιτική ζωή του νέου προέδρου.

Ανεπηρέαστο από την προεκλογική μάχη μέχρις εσχάτων στη Τζόρτζια το αιώνιο φως συνεχίζει να καίει στο μνημείο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στην Ατλάντα. Για να θυμίζει την επιμονή, με την οποία ο μαύρος προασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πολέμησε για έναν πιο δίκαιο κόσμο. Έναν αγώνα που του κόστισε την ίδια του τη ζωή σε ηλικία 39 ετών, επειδή το όνειρό του φάνταζε πάρα πολύ ισχυρό και απειλητικό για την άσπρους ρατσιστές των ΗΠΑ στο τέλος της δεκαετίας του 60. Ο Κάρεμ και η Τζέσικα Στέρλινγκ επισκέπτονται πολύ συχνά αυτόν τον τόπο για να αντλήσουν δύναμη και ηρεμία. Ιδιαίτερα στις κρύες πρώτες ημέρες του χρόνου. «Πρέπει να συνειδητοποιούμε πόσο μακριά φτάσαμε, δεν πρέπει να σταματήσουμε να πολεμάμε για τα δικαιώματά μας», λέει ο Κάρεμ. Το ζευγάρι κατάγεται από τη Τζόρτζια και του αρέσουν τα ταξίδια. Μιλά με ενθουσιασμό για το Αμβούργο, το Βερολίνο, την Ευρώπη. «Χρειαζόμαστε επιτέλους ένα καλό κοινωνικό σύστημα, που να είναι δίκαιο και να στηρίζει τους πάντες». Την εκλογική διαμάχη για τις δύο έδρες στη Γερουσία παρακολουθούν από πολύ κοντά, αλλά δεν θέλουν να δώσουν το δικό τους πολιτικό στίγμα.

Πακτωλός χρημάτων για δύο έδρες

Ο Κάρεμ και η Τζέσικα Στέρλινγκ μπροστά από τη φλόγα που καίει συνεχώς έξω από το μνημείο για τον Μάρτιν Λούθερ ΚινγκΟ Κάρεμ και η Τζέσικα Στέρλινγκ μπροστά από τη φλόγα που καίει συνεχώς έξω από το μνημείο για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Αλλά και ο Σαμ Ντένι κυκλοφορεί σε αυτήν τη συνοικία που ονομάζεται «Χάρλεμ της Δύσης». Επί δεκαετίας χτυπούσε εδώ η καρδιά των μαύρων στην Ατλάντα, με καταστήματα και εστιατόρια. Οι εφημερίδες για το αφροαμερικανικό τμήμα του πληθυσμού είχαν εδώ τα γραφεία τους και εδώ βρίσκεται και η εκκλησία των Βαπτιστών Εμπενίζερ, όπου ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έβγαζε τα κηρύγματά του. Ο Ντένι που εργάζεται σε δεξαμενή σκέψης στη Ουάσιγκτον έρχεται για να κάνει προεκλογικό αγώνα. Πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι, από πόρτα σε πόρτα, μιλά με τους ανθρώπους στο δρόμο και προσπαθεί να τους πείσει να ψηφίσουν. «Στο τέλος», λέει, «σημασία έχει ποιος θα κινητοποιήσει τους περισσότερους ψηφοφόρους. Εάν τις εκλογές κερδίσουν οι Ρεπουμπλικανοί, θα διατηρήσουν την πλειοψηφία τους στη Γερουσία και θα μπορούν να μπλοκάρουν τα περισσότερα πρότζεκτ του προέδρου». Τα προγνωστικά του για το νέο πρόεδρο σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι αισιόδοξα. «Τότε ο Τζο Μπάιντεν από την πρώτη ημέρα θα αγωνίζεται με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας». Ποτέ άλλοτε στην ιστορία των ΗΠΑ δεν δαπανήθηκαν τόσα πολλά χρήματα για δύο έδρες της Γερουσίας. Πάνω από μισό δις δολάρια ξοδεύτηκαν στον προεκλογικό αγώνα για την κατάκτηση της πλειοψηφίας στη Γερουσία.

Άστεγοι απέναντι από την εκκλησία του Μάρτιν Λούθερ ΚινγκΆστεγοι απέναντι από την εκκλησία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Δύο υποψήφιοι από το Δημοκρατικό Κόμμα διεκδικούν τις έδρες των δύο Ρεπουμπλικανών γερουσιαστών Ντέιβιντ Περντού και Κέλι Λέφλερ. Ο Δημοκρατικός Τζον Όσοφ μιλώντας στη DW υπογραμμίζει την τεράστια σημασία αυτής της εκλογής. Κάνει λόγο για την κοινωνική ασφάλεια ως ανθρώπινο δικαίωμα στις ΗΠΑ, για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και υπόσχεται ένα νέο νόμο θεμελιωδών δικαιωμάτων, «ώστε όλοι να έχουν ίσα δικαιώματα ανεξαρτήτως χρώματος δέρματος». Ο Ράφαελ Γουόρνοκ είναι ο έτερος υποψήφιος των Δημοκρατικών. Από το 2005 είναι ο βασικός ιερέας στην εκκλησία Εμπενίζερ των Βαπτιστών, την εκκλησία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Χάρη στις κοινές τους εμφανίσεις οι δύο υποψήφιοι κατάφεραν να συγκεντρώσουν σε δύο μήνες χορηγίες άνω των 200 εκ δολαρίων.

Θα κινητοποιήσουν οι Δημοκρατικοί τους αδύναμους;

Ο Τζέσι Γκλίτον μοιράζει φαγητό στους άστεγουςΟ Τζέσι Γκλίτον μοιράζει φαγητό στους άστεγους

Ακριβώς απέναντι από την εκκλησία βρίσκεται μια ακαλλιέργητη περιοχή που περιβάλλεται από συρματόπλεγμα. Σε ένα σημείο του είναι πατημένο. Στην περιοχή με άδεια μπουκάλια, πλαστικά και κομμάτια από ρούχα, έχουν στηθεί φτηνές σκηνές που καλύπτονται από αδιάβροχα καλύμματα για να προστατεύσουν από το κρύο και τη βροχή. Εδώ κοιμούνται δέκα με δεκαπέντε άνθρωποι. Ο Τζέσι Γκλίτορ μαζεύει στην ενορία του χρήματα για να αγοράσει φαγητό σε όσους το έχουν ανάγκη στην περιοχή. Αυτήν τη φορά ήρθε με το λευκό λεωφορειάκι του. Σε συσκευασίες στεροπόρ μοιράζει ψωμί και κομμάτια κρέας, που παίρνουν με ευγνωμοσύνη όσοι στεγάζονται στις σκηνές. Θα ψηφίσει τον Δημοκρατικό Γουόρνοκ; Για τον Τζέσι Γκλίτορ δεν είναι η σωστή ερώτηση. «Αντί να ξοδεύουν εκατομμύρια στον προεκλογικό αγώνα, καλύτερα είναι να έρθουν εδώ και να δουν με τα μάτια τους κάτω από ποιες συνθήκες ζουν οι άνθρωποι. Εδώ χρειάζονται τα χρήματα, αλλά ποιον ενδιαφέρει; Τους ενδιαφέρει μόνο η εξουσία» λέει. Πολλοί άνθρωποι, όπως ο Γκλίτορ, αισθάνονται παρατημένοι στην τύχη τους από τους πολιτικούς αξιωματούχους. Αυτούς χρειάζονται οι Δημοκρατικοί για να σχηματίσουν πλειοψηφίες και να κερδίσουν πολιτείες, όπως τη Τζόρτζια. Θα τα καταφέρουν με την αριστερή στρατηγική να κινητοποιήσουν και πάλι κυρίως Αφροαμερικανούς για να συγκεντρώσουν την πλειοψηφία που χρειάζονται στη Γερουσία;

Τα προγνωστικά δίνουν μάχη στήθος με στήθος. Και ίσως το βράδυ της 5ης Ιανουαρίου να μην υπάρχει σαφές αποτέλεσμα και να ξεκινήσει πάλι νέα καταμέτρηση που να κρατήσει ημέρες. Το βέβαιο είναι ότι στις 6 Ιανουαρίου ο Τραμπ κάλεσε σε διαδήλωση στην Ουάσιγκτον. Και πάλι η δήμαρχος της πρωτεύουσας ζητά από τους διαδηλωτές να μην συμμετάσχουν για λόγους ασφάλειας. Σε αυτήν τη διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά της δήθεν χειραγώγησης των εκλογών θα έρθει από το Τέξας ο γερουσιαστής Τεντ Κρουζ. Κακές γλώσσες λένε ότι διακατέχεται από φιλοδοξίες. Θέλει να βάλει υποψηφιότητα το 2024 για τις προεδρικές εκλογές. Από τώρα υψώνει τη φωνή του ζητώντας στήριξη από τους οπαδούς του Ντόναλντ Τραμπ. Μια ώρα δρόμο από την Ατλάντα, σε μια από τις περιοχές της Τζόρτζια όπου ζουν μόνο λευκοί, εμφανίζεται σε μίαν προεκλογική εκστρατεία. Και υπόσχεται σε απειλητικό ύφος, ότι σε περίπτωση που οι δύο έδρες «πέσουν» στα χέρια των Δημοκρατών «δεν θα εξαφανιστούμε σιωπηλά και νύκτωρ».

Ίνες Πολ

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Ναι, η Ευρώπη πηγαίνει καλύτερα

0

Με το δημοψήφισμα για το Brexit την 23η Ιουνίου του 2016, και στη συνέχεια με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, εκφράστηκε μια αμφισβήτηση της υπάρχουσας τάξης. Και στην Ευρώπη πολλοί φοβήθηκαν ότι το Brexit θα έβρισκε μιμητές. Αλλά αυτό δεν συνέβη. Στην Ολλανδία, που έχει αρκετά κοινά σημεία με το Ηνωμένο Βασίλειο, η αποχώρηση από την Ευρώπη δεν αποτελεί πλέον ένα αξιόπιστο σενάριο. Και το αντιευρωπαϊκό κίνημα που εμφανίστηκε την άνοιξη του 2020 στην Ιταλία για να καταγγείλει την έλλειψη αλληλεγγύης της Ευρώπης απέναντι στην πανδημία αποδείχθηκε παροδικό.
Είναι φανερό ότι το θέαμα που προσέφερε η βρετανική πολιτική δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Είναι σημαντικό, και δεν ήταν δεδομένο, ότι οι Ευρωπαίοι, είτε πρόκειται για τους θεσμούς είτε για τις κυβερνήσεις, υπερασπίστηκαν με θέρμη τα συμφέροντά τους στις διαπραγματεύσεις με το Λονδίνο. Αυτό που ήθελαν να δείξουν είναι ότι η αποχώρηση από την Ευρώπη έχει κόστος. Δεν θα μάθουμε όμως ποτέ αν είχαν δίκιο οι «leavers» ή οι “ remainers”. Και τα δύο στρατόπεδα επένδυσαν στον φόβο των πολιτών, οι πρώτοι για να καταγγείλουν το τσουνάμι της μετανάστευσης που θα προκαλούσε η παραμονή στην Ευρώπη, οι δεύτεροι για να προβλέψουν την οικονομική καταστροφή που θα συνόδευε το Brexit. Εδώ και τεσσεράμιση χρόνια, όμως, έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στον κόσμο, με πρώτο φυσικά την πανδημία.
Το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσε να επιστρέψει μια μέρα στην ΕΕ. Οι νέοι Βρετανοί είναι πολύ φιλοευρωπαίοι. Αυτό δεν θα συμβεί όμως πριν από μια ή δύο γενιές. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι πέρασαν οκτώ χρόνια ανάμεσα στην απόφαση του Ντέιβιντ Κάμερον να οργανώσει το δημοψήφισμα και την έξοδο της Βρετανίας από την ενιαία ευρωπαϊκή αγορά… Ύστερα η Βρετανία είναι μια υπερήφανη χώρα, δεν θα κάνει εύκολα στροφή 180 μοιρών.
Το Brexit ήταν ένα τεράστιο σοκ, ένας πραγματικός τραυματισμός. Το DNA της ΕΕ ήταν πάντα η ελευθερία, το άνοιγμα, η κατάργηση των συνόρων, η δημιουργία ευκαιριών για τις επιχειρήσεις, τους πολίτες, τους φοιτητές. Αυτό που ζήτησαν οι Βρετανοί είναι η προστασία των ταυτοτήτων, της απασχόλησης, των δημοκρατικών δομών. Στο σύνθημα «Να ανακτήσουμε τον έλεγχο» υπήρχε η επιθυμία προστασίας από κάτι υπερβολικά επεμβατικό. Αυτό το θέμα υπάρχει όμως στη Γαλλία εδώ και καιρό. Το υπερασπίστηκε στην εποχή του ο Νικολά Σαρκοζί. Ακόμη και στην Ολλανδία – που βρίσκεται συχνά στους αντίποδες της Γαλλίας σε τέτοιου είδους συζητήσεις – η ανάγκη της προστασίας είναι όλο και πιο εμφανής. Σε ό,τι αφορά το εμπόριο, οι Ευρωπαίοι θέλουν περισσότερο να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους, παρά να ανοίξουν την αγορά τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τα εξωτερικά σύνορα.
To σχέδιο ανάκαμψης της Ευρώπης, επίσης, δεν θα είχε ποτέ αυτό το μέγεθος αν είχαν λόγο οι Βρετανοί: θα είχαν βάλει βέτο. Όπως είχαν αντιταχθεί πριν από δέκα χρόνια στο να χρησιμοποιηθεί ο κοινοτικός προϋπολογισμός για να βοηθηθούν οι χώρες που αντιμετώπιζαν δυσκολίες. Το γεγονός ότι η Κομισιόν υιοθέτησε την έκδοση κοινού χρέους ενίσχυσε την αξιοπιστία της ΕΕ στη διεθνή σκηνή. Το σχέδιο αυτό αποτελεί μια πραγματική εμβάθυνση της Ευρώπης.
Ναι, η Ευρώπη πηγαίνει καλύτερα. Ανακάλυψε ότι μπορούσε να ξεπεράσει το διπλό σοκ από το Brexit και την εκλογή του Τραμπ. Ότι έχει την ικανότητα να αλλάζει πορεία και να καινοτομεί, τουλάχιστον κάτω από την πίεση των γεγονότων. Αυτό που θα την απασχολήσει το 2021 και μετά είναι η τοποθέτησή της στη μεγάλη αμερικανοκινεζική σύγκρουση. Το Brexit είναι και από αυτή την πλευρά καλό: θα είναι πιο εύκολο για την ΕΕ να καθορίσει με αυτόνομο τρόπο τα συμφέροντά της απέναντι στην Ουάσινγκτον. Θα υπάρξει φυσικά αντιπαράθεση μεταξύ Βερολίνου και Παρισιού στο θέμα αυτό, αλλά η λύση είναι πιο εύκολη τώρα που το Ηνωμένο Βασίλειο έχει κατεβεί από το τρένο.

(*) Ο Λούουκ βαν Μιντελάαρ είναι Ολλανδός ιστορικός και πολιτικός φιλόσοφος 

(Πηγή: συνέντευξη στη Monde) 

Πώς κατάφερε το Ισραήλ να εμβολιάσει ήδη το 13% του πληθυσμού του ;

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected]   www.kalkis.eu

Ενώ σχεδόν παντού μαίνονται οι επικρίσεις για την καθυστέρηση έναρξης και για τον αργό ρυθμό των εφαρμοζόμενων εμβολιασμών, φαίνεται πως το Ισραήλ κατάφερε να εμβολιάσει ήδη το 13% του πληθυσμού του, σύμφωνα με ρεπορτάζ του  Thomas Liabot στην ηλεκτρονική Journal du dimanche στις 4-1-2020 με τίτλο : «Covid-19: Πώς το Ισραήλ έγινε το παγκόσμιο νούμερο 1 του εμβολιασμού» (Covid-19 : comment Israël est devenu le numéro un mondial de la vaccination). Να καταστεί δηλαδή η πιο αποτελεσματική χώρα στον κόσμο σε αυτόν τον τομέα.

Ιδού  αυτά που εξηγούν αυτήν την επιτυχία.

Δύο εβδομάδες μετά την έναρξη της εκστρατείας εμβολιασμού, το Ισραήλ έχει ήδη ξεπεράσει το ορόσημο του 1.000.000  διενεργηθέντων εμβολίων. Παρά την επιδημική έξαρση που το οδήγησε στην καραντίνα για τρίτη φορά στις 27 Δεκεμβρίου 2020, το Ισραήλ είναι αυτό που έχει εμβολιάσει ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού του (σχεδόν το 13%), πολύ μπροστά από τις Ηνωμένες Πολιτείες (λιγότερο από το 2%) ή από τη Ρωσία (λιγότερο από το 1%) για παράδειγμα. Οι γρήγοροι εμβολιασμοί και οι καραντίνες «θα μας επιτρέψουν να βγούμε πρώτοι στον κόσμο» από την πανδημία, προέβλεψε ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ο οποίος ο ίδιος εμβολιάστηκε δημόσια.

Έξυπνες επιλογές

Τον Νοέμβριο 2020, το Ισραήλ υπέγραψε συμφωνία με την αμερικανική φαρμακευτική εταιρεία Pfizer και τον γερμανό συνεργάτη της BioNTech για την αγορά 8.000.000 δόσεων εμβολίων. Επί του παρόντος αυτές είναι που χορηγούνται στη χώρα με ρυθμό 100.000 εμβόλια την ημέρα. Το Ισραήλ εν τούτοις  δεν προπορεύονταν στην υπογραφή συμφωνίας με την Pfizer, αλλά αποδέχθηκε να πληρώσει υψηλό τίμημα (καπέλο δηλαδή) για τις δόσεις που θα του παραδίδονταν γρήγορα. Σύμφωνα με ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, η κυβέρνηση πλήρωσε 25 ευρώ ανά δόση, ένα ποσό περίπου 40% υψηλότερο από αυτά που διαπραγματεύτηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Benyamin Netanyahu διαβεβαίωσε ότι είχε τηλεφωνήσει προσωπικά στο αφεντικό της Pfizer, στον Albert Bourla, για να συνάψει αυτήν τη συμφωνία. «Είναι πολύ περήφανος για την ελληνική του καταγωγή και για την εβραϊκή καταγωγή του από τη Θεσσαλονίκη και είπε ότι εκτιμά πολύ τη διατήρηση των σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας που έχω διευθύνει τα τελευταία χρόνια», δήλωσε ο πρωθυπουργός. Τον περασμένο Ιούνιο, το Ισραήλ έδειξε περισσότερη βιασύνη με τη Moderna, παραγγέλνοντας 2.000.000 δόσεις, ενώ το εμβόλιό της ήταν ακόμη στην ερευνητική φάση 3. Στις αρχές Δεκεμβρίου, όταν ήταν γνωστή η αποτελεσματικότητα του ορού που ανέπτυξε η αμερικανική εταιρεία, η χώρα παράγγειλε 4.000.000 επιπλέον δόσεις. Σύμφωνα με το ισραηλινό κανάλι Channel 12, οι πρώτες δόσεις της Moderna θα μπορούσαν να παραδοθούν ακόμη και μέσα στις επόμενες ημέρες, και όχι τον Μάρτιο, όπως το προέβλεπε η συμφωνία.

Συνολικά, το Ισραήλ έχει παραγγείλει 14 εκατομμύρια δόσεις, κάτι που θα του επέτρεπε να εμβολιάσει 7 εκατομμύρια άτομα (κάθε εμβολιασμός απαιτεί δύο δόσεις εμβολίου σε απόσταση λίγων εβδομάδων). Αρκετά για την κάλυψη των αναγκών εμβολιασμού των ευάλωτων πληθυσμών (περίπου 2.000.000 άτομα) σε πρώτη φάση, και τελικά να αποκτήσει τη συλλογική ανοσία, που εκτιμάται στο 60% του πληθυσμού.

Μια αποτελεσματική εφοδιαστική πρακτική

Με μόνο 9 εκατομμύρια κατοίκους και με μια έκταση 25 φορές μικρότερη από αυτήν της μητροπολιτικής Γαλλίας (από τις πιο καθυστερημένες χώρες στους εμβολιασμούς), το Ισραήλ επωφελείται από ένα σημαντικό πλεονέκτημα στην ανάπτυξη της εκστρατείας εμβολιασμού. Αλλά βασίζεται επίσης σε μια αποτελεσματική οργάνωση, δομημένη γύρω από τα 4 ταμεία ασφάλισης υγείας, τα οποία διαθέτουν σημαντικούς ανθρώπινους και υλικούς πόρους. Το Clalit Health Services Group, το μεγαλύτερο από αυτά, απασχολεί 45.000 άτομα, για παράδειγμα. Η εκστρατεία βασίζεται επίσης στην πολύ προηγμένη μηχανογράφηση του συστήματος υγείας, η οποία καθιστά δυνατή την παρακολούθηση των εμβολιασμένων ασθενών και την αναφορά τυχόν ανεπιθύμητων παρενεργειών που παρατηρούνται. Από την έναρξη της καμπάνιας, τα ταμεία ασφάλισης υγείας έστειλαν επίσης γραπτά μηνύματα σε άτομα άνω των 60 ετών ή ευάλωτα άτομα για να τα ενθαρρύνουν να κλείσουν ραντεβού εμβολιασμού. Η ενθάρρυνση για εμβολιασμό συνεχίζεται και στα κέντρα εμβολιασμού, τα οποία έχουν εξαπλωθεί στα 4 σημεία της χώρας, όπως η πλατεία Yitzhak Rabin στο Τελ Αβίβ. «Ήρθα να ελέγξω την οξυγόνωσή μου. Ο γιατρός μου είπε : πήγαινε να εμβολιαστείς. Γι ‘αυτό εμβολιάστηκα. Δεν ένιωσα τίποτα. Χωρίς πόνο, τίποτα», είπε ένας Ισραηλινός που πρόσφατα εμβολιάστηκε την περασμένη εβδομάδα στο ραδιόφωνο Europe 1.

Μια στοχευμένη επικοινωνία

Η επιτυχία αυτής της εκστρατείας εμβολιασμού δεν γράφτηκε πριν από μερικές εβδομάδες. Όπως και αλλού στον κόσμο, η δυσπιστία για τα εμβόλια Covid-19 ήταν σημαντική στο Ισραήλ. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο από το Ynet News, μόνο το 24% των Ισραηλινών δήλωσαν ότι ήθελαν να εμβολιαστούν γρήγορα. Επομένως, για να ενθαρρύνει τον πληθυσμό, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου και ο Υπουργός του Υγείας εμβολιάστηκαν δημόσια στην αρχή της εκστρατείας. Διαφημίσεις που ενθαρρύνουν τον εμβολιασμό και που καταγγέλλουν τις θεωρίες κατά των εμβολίων έχουν επίσης πολλαπλασιαστεί στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες. Επιπλέον, τα ταμεία ασφάλισης υγείας έχουν ενθαρρύνει τους νέο-εμβολιασμένους να μοιραστούν μια φωτογραφία τους στα κοινωνικά δίκτυα για την προώθηση της εκστρατείας.

Τέλος, η θέση σε εφαρμογή ενός «πράσινου διαβατηρίου» θα μπορούσε επίσης να ενθαρρύνει ορισμένους Ισραηλινούς. Το Υπουργείο Υγείας έχει δηλώσει ότι όλα τα άτομα που έχουν ήδη μολυνθεί από τον ιό και έχουν θεραπευθεί, αλλά και εκείνοι που έχουν λάβει τις δύο δόσεις του εμβολίου θα μπορούν να λάβουν ένα έγγραφο που θα τους απαλλάσσει από την απομόνωση κατά την επιστροφή τους από το εξωτερικό ή από τεστ στα μέρη που το απαιτούν αυτήν τη στιγμή.

Δεν είναι όμως και όλα ρόδινα. Η χώρα θα αντιμετωπίσει σύντομα μια έλλειψη που θα την αναγκάσει να επιβραδύνει τον εμβολιασμό των πρώτων δόσεων. Οι δεύτερες δόσεις διασφαλίστηκαν. Το Υπουργείο Υγείας δημοσιεύει τώρα τον στόχο του να πραγματοποιήσει τη δεύτερη δόση σε 2.000.000 άτομα μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου. Υπάρχει πράγματι μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης καθώς επιδεινώνεται η επιδημία. Τις τελευταίες ημέρες, έχουν εντοπιστεί περισσότερες από 5.000 περιπτώσεις μόλυνσης την ημέρα.

Σαπουνόπερες και όπλα: Το καρότο και το μαστίγιο του Ερντογάν για μια πιο επιθετική εξωτερική πολιτική

0

Η αφίσα του τουρκικού σίριαλ Σπουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής. Υπηρέτησε και αυτό την άθλια τουρκική προπαγάνδα.


Τη σκηνή περιγράφει το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel αλλά σίγουρα την έχουν δει και πολλοί Ελληνες τηλεθεατές:

«Φοβισμένη, η σκλάβα Αϊσέ στέκεται μπροστά από τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν, χωρίς να τολμά τον κοιτάξει στα μάτια. Η Αϊσέ επιλέχθηκε ανάμεσα σε πολλές γυναίκες από το χαρέμι ​​για να ικανοποιήσει τον αρχηγό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο λόγος για την πρόσκλησή της στο υπνοδωμάτιο του Σουλτάνου είναι προφανής, αν και στις σκηνές που ακολουθούν δεν φαίνεται το τι συνέβη. Απλά, ο τηλεθεατής βλέπει τον Σουλειμάν τον Μεγαλοπρεπή να στέλνει την άτυχη σκλάβα έξω από το δωμάτιο μετά την πράξη».

Είναι μία σκηνή από την τουρκική σαπουνόπερα «Ο Μεγαλοπρεπής Αιώνας» ( Muhteşem Yüzyil) που περιγράφει τη ζωή του Σουλειμάν του Μεγαλοπρεπούς ,που κυβέρνησε την Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 1520 έως το θάνατό του το 1566.

Η τηλεοπτική σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται το 2011 και μέχρι σήμερα έχει μεταδοθεί σε περισσότερες από 60 χώρες σε όλο τον κόσμο -ανάμεσά τους και στην Ελλάδα με επιτυχία μάλιστα(!) – και την έχουν δει περίπου 200 εκατομμύρια άτομα. Ο «Μεγαλοπρεπής Αιώνας» δεν είναι η μόνη τουρκική σαπουνόπερα που μεταδόθηκε σε όλον τον κόσμο.

Ισως είναι δύσκολο να το πιστέψουμε αλλά -όπως γράφει το Der Spiegel «η Τουρκία έχει γίνει ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας τηλεοπτικών σειρών στον κόσμο. Εκατομμύρια άνθρωποι από το Πακιστάν ως τη Χιλή παρακολουθούν καθημερινά στις τηλεοράσεις τους τουρκικές σαπουνόπερες από την Οθωμανική Αυτοκρατορία».

  • Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι μέχρι σήμερα έχουν προβληθεί και στην Ελλάδα 55 τουρκικές τηλεοπτικές σειρές. Σύμφωνα με την El Pais «τα συστατικά της τουρκικής σαπουνόπερας είναι απλά: Πρόκειται συνήθως για ιστορίες αγάπης με πανέμορφους ηθοποιούς που ξεχειλίζουν από δράμα και συναίσθημα».

Πίσω φυσικά από τα φανταχτερά κοστούμια εποχής και τα υπέροχα πλάνα του Βοσπόρου κρύβονται πολλές φορές «δύσκολες συνθήκες εργασίας, καθώς οι οι σεναριογράφοι πρέπει να προσέχουν διαρκώς μην τυχόν υπερβούν συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές της Ισλαμο-συντηρητικής κυβέρνησης της Τουρκίας» γράφει η El Pais.

Η εξαγωγική επιτυχία της σαπουνόπερας του Σουλεϊμάν που έχει γυριστεί στο περίφημο Παλάτι Τόπ Καπί, είναι τέτοια ,που έχει συμβάλει σημαντικά στο να αυξηθεί η τουριστική ροή στην Κωνσταντινούπολη και στην Τουρκία γενικότερα. Και μάλιστα ακόμη και από χώρες της Λατινικής Αμερικής ,όπως γράφει η El Pais.

Σύμφωνα με την ισπανική εφημερίδα El Pais , τα ταξίδια από χώρες της Λατινικής Αμερικής με προορισμό την Τουρκία είχαν αυξηθεί προ κορονοϊού κατά 35% και λόγω της ξαφνικής αύξησης της τουριστικής κίνησης η κρατική Turkish Airlines έχει απευθείας πτήσεις από την Κωνσταντινούπολη προς το Ρίο ντε Τζανέιρο και άλλες πόλεις της Νότιας Αμερικής… Και δεν είναι μόνο αυτό!

Οι σαπουνόπερες αποτελούν πλέον πηγή «ήπιας ισχύος» όπως αναφέρει η ισπανική εφημερίδα ,καθώς «συμβάλλουν στη βελτίωση της εικόνας της Τουρκίας στο εξωτερικό ,ενισχύοντας την τουρκική διπλωματία». Οπως τιτλοφορεί το σχετικό ρεπορτάζ το Der Spiegel, «Ο Σουλτάνος προοδεύει», με το γερμανικό περιοδικό να σημειώνει ότι οι σαπουνόπερες είναι «πολύ χρήσιμες για τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν».

Την ίδια ώρα πάντως είναι άθλια η μεταχείριση που υφίστανται τα μη Οθωμανικά μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς . Το Der Spiegel καταγγέλλει «τα δύο μεγάλα σκάνδαλα που αφορούν την μετατροπή σε τζαμί της Αγια Σοφιάς και τη χρήση …κομπρεσέρ στις εργασίες αναστήλωσης του περίφημου Πύργου του Γαλατά», που είχαν αναγείρει οι Γενουάτες το 1348.

  • «Για την Αγια Σοφιά ,το κυβερνών κόμμα AKP δεν έχει μακροπρόθεσμο σχέδιο για το κτίριο. Πριν από λίγες μέρες, τα μωσαϊκά στο εσωτερικό ήταν καλυμμένα με ύφασμα. Αυτό φαινόταν σαν προσωρινή λύση και έκανε την επίσκεψη λιγότερο ελκυστική για τους τουρίστες. Τα ψηφιδωτά και μαζί τους η χριστιανική κληρονομιά είναι ορατά ξανά,αλλά οι ειδικοί υποπτεύονται ότι αυτό οφείλεται στην κριτική της Unesco» γράφει το γερμανικό περιοδικό.

“Φαίνεται ότι η κυβέρνηση Ερντογάν δεν γνωρίζει τι πρόκειται να κάνει με την Αγία Σοφία”, δήλωσε η Αλεξάντρα Βούκοβιτς ,καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ειδική στην αναστήλωση ιστορικών κτιρίων.

Απλά, η τουρκική κυβέρνηση δίνει προσοχή στα κτίρια “με τα οποία η Τουρκία μπορεί να βελτιώσει την εικόνα της ή που είναι ιδιαίτερα ελκυστικά για τους τουρίστες και θα μπορούσαν να αποφέρουν περισσότερα χρήματα”, λέει η Βούκοβιτς. Αυτό ισχύει και για τον Πύργο του Γαλατά, την εποπτεία του οποίου αφαίρεσε το καλοκαίρι από τον Δήμο της Κωνσταντινούπολης με το έτσι θέλω το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.

«Λίγο αργότερα, εμφανίστηκε ένα βίντεο που προκάλεσε τρόμο» γράφει το Der Spiegel : «Στις εργασίες αποκατάστασης στον Πύργο του Γαλατά, οι χρησιμοποιούσαν …κομπρεσέρ. Μετά από τις έντονες αντιδράσεις, έγινε …επίπληξη στην κατασκευαστική εταιρεία , η οποία σε αρχιτέκτονα που είναι κοντά στο κυβερνών κόμμα, σύμφωνα με την αντιπολίτευση» γράφει το γερμανικό περιοδικό.

  • Αναστήλωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας

Αλλωστε δεν είναι μυστικό ότι ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προσπαθεί να «αναστήσει» την Οθωμανική Αυτοκρατορία ή να χρίσει τον εαυτό του ως Σουλτάνο. «Υπάρχει αλήθεια εδώ» γράφει στο αμερικανικό περιοδικό Time ο καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Γέιλ, Αλαν Μικαίλ, που θεωρείται αυθεντία σε θέματα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Πρόσφατα, κυκλοφόρησε και το νέο βιβλίο του καθηγητή Μικαίλ με τίτλο «God’s Shadow: Sultan Selim, His Ottoman Empire, and the Making of the Modern World».

Ο Αμερικανός καθηγητής υποστηρίζει ότι ο Ερντογάν προσπαθεί να ακολουθήσει το παράδειγμα του Οθωμανού σουλτάνου Σελίμ του Πρώτου ,γνωστού και ως «Γιαβούζ-σκληρός». Ο Σελίμ που κυβέρνησε πριν τον Σουλειμάν τον Μεγαλοπρεπή , ήταν μάλιστα ο πρώτος Οθωμανός σουλτάνος που έλαβε το τίτλο του χαλίφη του Ισλάμ.

«Ο Σελίμ πέθανε πριν από 500 χρόνια, το 1520 και κατά τη διάρκεια της ζωής του η Οθωμανική Αυτοκρατορία επεκτάθηκε από μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη σε μια τεράστια παγκόσμια αυτοκρατορία» γράφει καθηγητής Μικαίλ.

«Για τον Ερντογάν, αυτός ο σουλτάνος ​​ προσφέρει ένα πρότυπο για την Τουρκία ώστε να γίνει μια παγκόσμια πολιτική και οικονομική δύναμη, με επιρροή από την Ουάσινγκτον ως το Πεκίνο, συνθλίβοντας τους ξένους και τους εγχώριους αμφισβητίες» γράφει στο Time ο καθηγητής του Γέιλ. Ο Αμερικανός ιστορικός αποκαλύπτει ότι ο Ερντογάν έχει δείξει με μια σειρά συμβολικές πράξεις ότι ο Σουλτάνος Σελίμ είναι το πρότυπό του:

  • «Εδωσε το όνομα Σελίμ στην πρόσφατα κατασκευασμένη ,τρίτη γέφυρα στο Βόσπορο. Διέθεσε επίσης τεράστια ποσά για την κατασκευή του τάφου του Σελίμ και άλλων μνημείων που συνδέονται με την διακυβέρνησή του. Όταν ο Ερντογάν νίκησε μάλιστα στο προεδρικό δημοψήφισμα του 2017 με το οποίο ενίσχυσε καθοριστικά τις εξουσίες του, έκανε την πρώτη δημόσια εμφάνισή του- προσκύνημα στον τάφο του Σελίμ.

Ο καθηγητής Μικαίλ προειδοποιεί ότι «πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί για το γεγονός ότι ο Ερντογάν ακολουθεί αποκλειστικά το όραμα του Σελίμ για την τουρκική εξωτερική πολιτική”.

Οπως λέει: “ο Σελίμ αντιπροσωπεύει ένα ιστορικό παράδειγμα ισχυρής πολιτικής που οδήγησε σε περιφερειακούς πολέμους, σε απόπειρα εξόντωσης θρησκευτικών μειονοτήτων και στη μονοπώληση των παγκόσμιων οικονομικών πόρων.

Εκτός από τις προσπάθειές του να μονοπωλήσει τα αποθέματα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο, ο Ερντογάν δρομολογεί στρατιωτικές επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή, από τη Συρία, ως τη Λιβύη και την Υεμένη. Στο εσωτερικό της χώρας του, ο Τούρκος πρόεδρος ασκεί επίσης διώξεις ενάντια στην κοινότητα των Σιϊτών, τους Κούρδους, τους διανοούμενους, τους χριστιανούς, τους δημοσιογράφους και τους Αριστερούς.

Ο Ερντογάν καλλιεργεί τη δική του σουνιτική θρησκευτικότητα για να τοποθετήσει το Ισλάμ στο επίκεντρο της εσωτερικής ατζέντας της Τουρκίας» τονίζει ο Αμερικανός ιστορικός.

  • Ολο και πιο επιθετική εξωτερική πολιτική

Η Αγκυρα αξιοποιεί τις μελλοδραματικές σαπουνόπερες για να ρίχνει στάχτη στα μάτια του κόσμου,αποκρύβοντας την «ολο και πιο επιθετική εξωτερική πολιτική», όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του Γερμανικού τηλεοπτικού δικτύου N-tv.

«Οι ομιλίες σε εκπροσώπους της εγχώριας βιομηχανίας όπλων πρέπει να δίνουν μεγάλη χαρά στον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς η υπόλοιπη τουρκική οικονομία βρίσκεται σε βαθιά κρίση και μόνο αυτός ο κλάδος ενισχύεται», αναφέρει το γερμανικό δίκτυο.

Σύμφωνα με αξιολόγηση του ινστιτούτου Sipri, η Τουρκία είναι ένας από τους ανερχόμενους εξαγωγείς όπλων στον κόσμο. «Η μαζική επέκταση της τουρκικής βιομηχανίας όπλων αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής – και μιας ολοένα και πιο επιθετικής εξωτερικής πολιτικής» προσθέτει το N-tv. Οι στρατιωτικές δαπάνες αυξήθηκαν κατά 69% στο διάστημα 2015-19 ,σύμφωνα με στοιχεία του Γερμανικό Ινστιτούτου Διεθνών Θεμάτων και Ασφάλειας (SWP).

Ο κύκλος εργασιών της τουρκικής βιομηχανίας εξοπλισμών αυξήθηκε από ένα δισεκατομμύριο ευρώ το 2002 ,σε 11 δισεκατομμύρια ευρώ το 2020. Η τουρκική αμυντική βιομηχανία κατασκευάζει ένα ευρύ φάσμα προϊόντων – και οι δεσμοί της με την κυβέρνηση είναι προφανείς. Το μαχητικό drone, το Bayraktar TB2, κατασκευάζεται από μια εταιρεία που ανήκει στον ένα γαμπρό του Ερντογάν.

Ένας άλλος σημαντικός «παίκτης», σύμφωνα με τον Χιρκάν Ασλί Ακσόι ,στέλεχος του γερμανικού Κέντρου Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών (CATS), είναι η τουρκική αμυντική βιομηχανία Sadat, το αφεντικό της οποίας είναι πρώην σύμβουλος του Ερντογάν. «Τα τουρκικά οπλικά συστήματα και τεχνογνωσία εξάγονται σχεδόν σε κάθε ήπειρο» λέει ο Χουσείν Μπαγκτσί, καθηγητής στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Odtü στην Άγκυρα.

Η ακτοφυλακή στη Νιγηρία, για παράδειγμα, κάνει περιπολίες με τουρκικό εξοπλισμό, όπως και στη Σομαλία. «Τι κάνει τα οπλικά συστήματα από την Τουρκία τόσο δημοφιλή; Η τιμή αγοράς και η ποιότητα» λέει ο Τούρκος καθηγητής.

  • «Τα τουρκικά drones, για παράδειγμα, είναι σημαντικά φθηνότερα από αυτά των ΗΠΑ – και σε αντίθεση με το Ισραήλ, για παράδειγμα, η Τουρκία διαθέτει εκτεταμένα πεδία δοκιμών για τα όπλα της» προσθέτει.
  • Αλλωστε, «ο πόλεμος μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ και η συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Λιβύη προσέφερε ανεκτίμητη εμπειρία στους ειδικούς της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας», λέει ο Τσαν Κασάπογλου, ερευνητής στο Κέντρο Οικονομικής και Εξωτερικής Πολιτικής Edam στην Κωνσταντινούπολη.

Φυσικά, η Τουρκία παραμένει προνομιακός πελάτης της Γερμανίας σε ότι αφορά τα οπλικά συστήματα. Είναι τυχαία άλλωστε η ευρύτερη πολιτική στήριξη που παρέχει το Βερολίνο στην Αγκυρα.

Πέρυσι οι γερμανικές εξαγωγές οπλικών συστημάτων από το Βερολίνο στην Τουρκία έφτασαν τα 344,6 εκατομμύρια ευρώ – δηλαδή περισσότερο από το ένα τρίτο των πωλήσεων της γερμανικής αμυντικής βιομηχανίας. Η γερμανική ThyssenKrupp ναυπηγεί ήδη έξι υπερσύγχρονα υποβρύχια U-214 στην Τουρκία.

Ο Χιρκάν Ασλί Ακσόϊ προειδοποιεί ότι η Τουρκία γίνεται «ένας όλο και πιο επικίνδυνος παίκτης». Αλλωστε, ο Ερντογάν πρόσφατα κατέστησε σαφείς τις προτεραιότητές του: «Δεν θα ανεχτούμε τη στασιμότητα στην αμυντική βιομηχανία…Θα συνεχίσουμε να την αναπτύσσουμε ακόμη περισσότερο»…Όχι προφανώς σε ένδειξη καλής διάθεσης στις “ειρηνευτικές” διερευνητικές συνομιλίες …

Hellas Journal

Τι κρύβει ο «τσακωμός» στα Τίρανα για τα 12 ν.μ. στο Ιόνιο και το επιβεβλημένο επόμενο βήμα της Αθήνας

0

Νίκος Μελέτης

Το πολιτικό σκηνικό της Αλβανίας και η πολιτική κουλτούρα δεν απέχουν πολύ από εκείνες της Ελλάδας.

Έτσι δεν προκαλεί εντύπωση το πόσο εύκολα η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση στην Αλβανία εναλλάσσονται σε ρόλους, «προδότη» και «πατριώτη» και πόσο σύνηθες είναι οι σημαντικές για την χώρα ελληνοαλβανικές σχέσεις να γίνονται αντικείμενο εσωτερικής αντιπαράθεσης και αντικείμενο κομματικής πλειοδοσίας.

Έτσι ο κ. Ράμα ο οποίος ως αρχηγός της Αντιπολίτευσης με προσφυγή του στο Συνταγματικό Δικαστήριο οδήγησε στην ακύρωση την διμερή συμφωνία Ελλάδας-Αλβανίας που είχε υπογράψει η τότε κυβέρνηση του Σ. Μπερίσα με ΥΠΕΞ τον νυν αρχηγό του αντιπολιτευόμενου Δημοκρατικού Κόμματος Λ. Μπάσα, τώρα δέχεται την κριτική του κ. Μπερίσα και του Λ. Μπάσα, επειδή συμφώνησε με την Ελλάδα στην παραπομπή της διαφοράς για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στο Δ.Δ. της Χάγης, εφόσον δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία και επειδή «ανέχθηκε» την απόφαση της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ.

Η παθογένεια του αλβανικού πολιτικού συστήματος και η ροπή προς έναν όχι πάντοτε λανθάνοντα ανθελληνισμό είναι γνωστή και ήταν προφανές ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από το στόχαστρο, οποιαδήποτε πτυχή των ελληνοαλβανικών σχέσεων. Ακόμη περισσότερο όταν αφορά ζητήματα όπως των θαλασσίων ζωνών που έχουν φορτιστεί πολιτικά και συνδέονται με την ισχυρή τουρκική επιρροή στο αλβανικό πολιτικό σύστημα.

Όμως η συζήτηση είναι περί όνου σκιάς.

Η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. δεν αφορά την Αλβανία και δεν επηρεάζει την μελλοντική οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μεταξύ των δυο χωρών. Η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών θα γίνει όταν έρθει η ώρα από το ΔΔ της Χάγης (βάσει της αρχής της μέσης γραμμής και της επίτευξης δίκαιης λύσης) και απλώς η περιοχή μέχρι τα 12 ν.μ. όπου το επιτρέπουν οι γεωγραφικές συνθήκες (η απόσταση μεταξύ των δυο ακτών είναι 24 ν.μ. και περισσότερο) η περιοχή αυτή θα είναι ζώνη κυριαρχίας και όχι απλώς ΑΟΖ. Συνεπώς δεν επηρεάζεται καθόλου η μελλοντική οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ των δυο χωρών η οποία οριοθετείται με βάση όχι το εξωτερικό όριο των χωρικών υδάτων, αλλά τις γραμμές βάσης από τις οποίες προσμετρώνται τα χωρικά ύδατα. (Η Αλβανία εδώ και χρόνια έχει κλείσει κόλπους και έχει χαράξει ευθείες γραμμές βάσης και έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ.). Οι δημόσιες δηλώσεις του Αλβανού πρωθυπουργού Ε. Ράμα με τις οποίες δηλώνει ότι γίνεται σεβαστό το δικαίωμα της Ελλάδας για επέκταση των χωρικών υδάτων της βάσει του Δικαίου της Θάλασσας, όπως έχει ήδη πράξει η Αλβανία, έχει την σημασία της.

Εξάλλου η Συμφωνία των δυο πλευρών για παραπομπή στην Χάγη της διαφοράς για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, λύνει εκ των πραγμάτων και την όποια παρεξήγηση για το εάν οι ευθείες γραμμές βάσης και το κλείσιμο των κόλπων με το προεδρικό διάταγμα που δημοσιεύθηκε πριν λίγες ήμερες «αδικεί» την Αλβανία. Καθώς το Δικαστήριο έχει δικαίωμα να προχωρήσει σε οριοθέτηση λαμβάνοντας υπόψη η αγνοώντας τις ευθείες γραμμές βάσης, όχι όμως μόνο τις Ελληνικές αλλά και εκείνες της Αλβανίας.

Η περιοχή μάλιστα που απομένει για οριοθέτηση και διαμοιρασμό είναι εξαιρετικά μικρή βορειοδυτικά των Οθωνών.

Ο κ. Ράμα με την δέσμευση που ανέλαβε για την Χάγη επιχειρεί να ξεφύγει από την πίεση και της Αθήνας για επίλυση της διαφοράς, καθώς έτσι μετατίθεται στην Χάγη η ευθύνη για τις όποιες αποφάσεις. Και μάλιστα θα παρακαμφθεί και η οποιαδήποτε ένσταση του Συνταγματικού Δικαστηρίου για την συνταγματικότητα ενδεχόμενης συμφωνίας.

Όμως ο δρόμος είναι μακρύς. Καθώς η διαπραγματευτική ομάδα όταν και όποτε αποφασίζει να την ορίσει ο κ. Ράμα (και πάντως μετά τις εκλογές της Άνοιξης) θα λάβει εντολή που πιθανότατα θα πρέπει να εγκριθεί και από τον πρόεδρο της χώρας Ιλίρ Μέτα ο οποίος θέλει να κάνει την ζωή δύσκολη στον πρωθυπουργό. Και έτσι δεν θα πρέπει να αποκλειστεί ότι στην εντολή την οποία θα λάβουν οι διαπραγματευτές θα δεσμεύονται να μην εγκρίνουν συνυποσχετικό το οποίο έρχεται σε αντίθεση με την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου το 2010 όταν ακύρωσε την Συμφωνία Ελλάδας- Αλβανίας, προβάλλοντας όλη την τουρκικής εμπνεύσεως αυθαίρετη ερμηνεία του Δικαίου της Θάλασσας. Και σε μια τέτοια περίπτωση είναι προφανές ότι θα είναι απίθανη η κατάληξη των συνομιλιών για το συνυποσχετικό.

Πάντως ακόμη και έτσι είναι στα θετικά ότι η Ελλάδα έχει κερδίσει την δήλωση μιας γειτονική χώρας ότι είναι σεβαστό το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., ότι αποδέχεται τον διάλογο για επίτευξη συμφωνίας για οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών βάσει του Δίκαιου της Θάλασσας και ότι σε περίπτωση μη επίτευξης συμφωνίας οι δυο πλευρές θα προσφύγουν από κοινού στην Χάγη.

Είναι ένα ακόμη όπλο στην ελληνική φαρέτρα, καθώς η Τουρκία όχι μόνο δεν αποδέχεται το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά ούτε συναινεί στην παραπομπή μια διαφοράς οριοθέτησης στην Χάγη. Επίσης η Τουρκία όχι μόνο δεν αποδέχεται το δικαίωμα της Ελλάδας για επέκταση των χωρικών υδάτων της στο Αιγαίο (casus belli), αλλά απαιτεί η οποιαδήποτε κίνηση της Ελλάδας σε αυτή την κατεύθυνση που αποτελεί απόλυτο κυριαρχικό δικαίωμα, να έχει και την «έγκρισή» της.

Μέχρι τώρα η Ελλάδα γενικώς επιφυλασσόταν για την άσκηση των δικαιωμάτων που της προσφέρει η Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, που επικυρώθηκε από την χώρα μας το 1995, σε όποια στιγμή στο μέλλον η ίδια το κρίνει. Τώρα πλέον που έγινε το πρώτο βήμα, το επόμενο βήμα δεν μπορεί να έρθει μετά από άλλα… 25 χρόνια, χωρίς αυτό να εκληφθεί ως παραίτηση εκ του δικαιώματος και συνεπώς αποδοχή ενός διευρυμένου casus belli που θα αφορά όχι μόνο την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο που σε ορισμένα σημεία προφανώς επηρεάζει τις τουρκικές βλέψεις ,αλλά ακόμη και στον Ευβοϊκό η στον Αργολικό Κόλπο…

Γι’ αυτό η Ελλάδα θα πρέπει σύντομα να ολοκληρώσει την προεργασία και να προωθήσει την διαδικασία για το κλείσιμο των Κόλπων και την χάραξη ευθειών γραμμών βάσης όχι μόνο στην Κρήτη, αλλά και σε ολόκληρη την ανατολική Ηπειρωτική ακτή της χώρας, από το Ταίναρο μέχρι τον Έβρο…

liberal.gr

Προς ”γκριζάρισμα”… win-win του Αιγαίου για ικανοποίηση της αδηφάγου Τουρκίας

0
Κρινιώ Καλογερίδου

Ευχές, χίλιες ευχές και χαμόγελα!.. Χαμόγελα και ελπίδες για μας, τους φίλους, τους συγγενείς, την κοινωνία, την πατρίδα μας !.. Στο ξεκίνημα του καινούργιου χρόνου, ευχόμαστε όλοι από καρδιάς να γεμίσει ευτυχία και ελπίδα κάθε ελληνικό σπιτικό, κάθε ελληνική εστία στα τετραπέρατα της γης, όπου κυκλοφορεί απρόσβλητη από ιούς η ιδέα του ελληνισμού και της πατρίδας.

   Της πατρίδας – Ελλάδας και της πατρίδας – Κύπρου, που κάνει – επί 46 χρόνια και βάλε – την ίδια πάντα ευχή μήπως και την ακούσουν εκεί πάνω: Να είναι τα τελευταία Χριστούγεννα και η τελευταία Πρωτοχρονιά που γιόρτασε υπό κατοχή.

Οι Πράσινες Γραμμές και οι τούρκικες σημαίες παραπλήγιασαν ήδη το σώμα της μισής Κύπρου και τα Βαρώσια με την Αμμόχωστο γνέφουν πως δεν αντέχουν άλλο, θα σωριαστούν. Θα σωριαστούν και θα ρημάξουν κάτω απ’ την μπότα του Τούρκου κατακτητή, όπως ρήμαξαν πρόωρα η μονή του Αποστόλου Βαρνάβα και οι αρχαιότητες της Σαλαμίνας, που υψώνουν τα πλημμυρισμένα στα δάκρυα μάτια τους εκλιπαρώντας για λευτεριά.

Λευτεριά ζητάει και ο κάμπος της Αμμοχώστου απ’ το Ακρωτήρι του Αποστόλου Ανδρέα μέχρι την βορεινή οροσειρά του Πενταδάκτυλου και την κορυφή του Αγίου Ιλαρίωνα, όπου υψώνεται ανίερα η κατοχική σημαία σε γη μπολιασμένη απ’ την καμένη σάρκα των Ελλαδιτών, οι οποίοι λαμπάδιασαν μαχόμενοι για την σωτηρία της Κύπρου το 1974 κάτω απ’ τις βόμβες ναπάλμ των τουρκικών αεροπλάνων.

Το μαύρο πέπλο της σκλαβωμένης Βόρειας Κύπρου, που φτάνει ως το ακρωτήρι του Κορμακίτη και τα μισά του κόλπου της Μόρφου, βάρυνε τώρα περισσότερο, γιατί η ”πόλη-φάντασμα” της Μεγαλονήσου – πέρα απ’ τους καταπατημένους τάφους, τα ”κρυφά σχολειά” και τις παραμορφωμένες ιστορικά, δημογραφικά και πολιτιστικά εστίες των εκτοπισμένων απ’ τους Τούρκους κατοίκων της – κουβαλάει το άχθος του ολοκληρωτικού εποικισμού της, που συνιστά ουσιαστικά την ταφόπλακα του Κυπριακού προβλήματος…

Ωστόσο αυτά – μέσα στα άλλα προβλήματα της Κύπρου, που παλεύει  με τις μικρές της δυνάμεις να κρατήσει μακριά από την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα της τους Τούρκους και να σώσει ό,τι μπορεί να σωθεί  υπό τη σκιά των οπλισμένων drones της Άγκυρας –  ουδόλως φαίνεται να απασχολούν την Αθήνα.

Την Αθήνα που δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με την πειρατική στρατηγική της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ, γιατί πήρε φωτιά το δικό της το σπίτι που κινδυνεύει να μετατραπεί σε ”γκρίζα ζώνη” ολόκληρο, κάτω απ’ το βάρος της ραγδαίας εξάπλωσης της πανδημίας του covid 19 και την αναγκαστική αλλαγή των σχεδίων της κυβέρνησης Μητσοτάκη – σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο – λόγω του εξοπλιστικού ανταγωνισμού της Ελλάδας με την Τουρκία.

Ενός ανταγωνισμού που, στην κορύφωση της δράσης του, μας έκανε ήδη να κινηθούμε αστραπιαία στο θέμα των εξοπλιστικών προγραμμάτων μας. Έτσι είμαστε σε αναμονή παραλαβής προσεχώς τριών μικρών οπλικών συστημάτων (UAS S-100, Sperwer και T-6A NTA Texan II), ενώ – σε απάντηση της παραλαβής από την Τουρκία των 6 γερμανικών ”αόρατων” υποβρυχίων τύπου ”ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ”   – εμείς θα αποκτήσουμε  απ’ την Αμερική (το αργότερο μέχρι το ’22) ελικόπτερα ανθυποβρυχιακού πολέμου MH-60R (Romeo).

Ωστόσο αυτά τα πολύ θετικά στο ζήτημα των εξοπλιστικών της Αεροπορίας μας  (γιατί λύση δε βρήκαμε για το ΠΝ, ακόμα) τα σκιάζει το νέφος ανησυχίας και αγωνίας μας για δύο κυρίως θέματα της Εξωτερικής πολιτικής μας:

1. Για τις αρνητικές εξελίξεις στην Κύπρο (λόγω των προκλητικών πρωτοβουλιών της Τουρκίας στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της και και των αυθαιρεσιών της στην ΑΟΖ της Μεγαλονήσου) και

2. Για τον τουρκικό ”Μινώταυρο” της πενταμερούς διάσκεψης, με αφορμή την επανεκκίνηση των διερευνητικών επαφών μας με την Τουρκία για το Αιγαίο.

Μια επανεκκίνηση που κρύβει παγίδες για μας ενόψει της Χάγης. Παγίδες που διαιωνίζονται απ’ το ’16 ακόμα (οπότε είχαν διακοπεί οι διερευνητικές επαφές λόγω του πραξικοπήματος στην Τουρκία) και επαυξάνονται σήμερα λόγω της αδιαλλαξίας της, αφού επιμένει στην πλήρη (εφ’ όλης της ύλης) ατζέντα συζητήσεων, ενώ εμείς – υποτίθεται – στην περιορισμένη (επί της υφαλοκρηπίδας μας στο Αιγαίο και των θαλασσίων ζωνών).

Και λέω ”υποτίθεται” γιατί πολύ φοβάμαι ότι είναι εικονικές οι ”επιφυλάξεις” που εκφράζει η Αθήνα (δια του υπουργείου Εξωτερικών) τόσο απέναντι στις… προκλήσεις της Άγκυρας (για διάλογο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της), όσο και απέναντι στις υποδαυλιζόμενες από γνωστά κέντρα πιέσεις των ξένων ”προσωπιδοφόρων” του Ερντογάν στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Πιέσεις αυτών που κρύβονται πίσω απ’ τη μάσκα του διαμεσολαβητή και από το παρασκήνιο μάς προτρέπουν επίμονα να κρούσουμε πρύμναν έναντι των απαιτήσεων του αδηφάγου γείτονα εξ Ανατολών μας για το μοίρασμα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας μέσα στο ’21, όπως προανήγγειλε ήδη με καυχησία και περισσή σιγουριά ο υφυπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Φαρούκ Καιματσί σε συνέντευξή του στην τουρκική εφημερίδα Daily Sabah.

Σ’ αυτήν τη διαπίστωση της πλασματικής εκ μέρους μας αντίστασης, μιας αντίστασης που ρίχνει στάχτη στα μάτια του ελληνικού λαού με  στόχο τις ελληνικές καλένδες, με οδηγεί η απλή λογική. Η λογική που παραπέμπει στην οικειοθελή αποποίηση εκ μέρους μας της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια δια στόματος του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου  και του κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα.

Όπερ σημαίνει ότι είμαστε μάρτυρες ενός θεάτρου σκιών που εκτυλίσσεται μπροστά μας, αφού είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι ταυτιστήκαμε με την Τουρκία στο ζήτημα της (μη) ισχύος της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, απ’ τη στιγμή που την παραγνωρίσαμε για χάρη της σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων.

Συμφερόντων που – αν και μας έδιναν το δικαίωμα επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης μας στα 12 μίλια – εμείς τα απαρνηθήκαμε αφήνοντας αδιάθετη την θαλάσσια περιοχή πέραν των 6νμ, με αποτέλεσμα να μειωθεί δραματικά και οριστικά η ελληνική δικαιοδοσία στη ζώνη αυτή του Αιγαίου προς επιβεβαίωση του Τσαβούσογλου που είπε προ ημερών (24/12/’20) ότι βάσει του τουρκολιβυκού μνημονίου (την ισχύ του οποίου εμείς αρνηθήκαμε) ”τα δυτικά σύνορα της τουρκικής υφαλοκρηπίδας φτάνoυν μέχρι τα 6 ναυτικά μίλια από τα ελληνικά νησιά”…

Η παράδοση δυστυχώς που θέλει τις ελληνικές κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης, να έχουν μια τάση ενδοτική όταν πιέζονται από τρίτους, δυστυχώς συνεχίζεται. Αυτό επιβεβαίωσε ”χθες” η εκποίηση του ονόματος της Μακεδονίας (με όλα τα συμπαραμαρτούντα: γλώσσα και εθνότητα) στους Σκοπιανούς και αυτό επιβεβαιώνει σήμερα η ”επιφύλαξη” της ελληνικής κυβέρνησης (λόγω της φοβίας της να υψώσει εθνικό ανάστημα) για διάλογο με την Τουρκία.

”Επιφύλαξη” η οποία εκλαμβάνεται απ’ τους ξένους (που επιζητούν παράδοση άνευ όρων της Ελλάδας στον βουλιμικό γείτονα) ως μη… διαλλακτική στάση εκ μέρους μας, η οποία δικαιολογεί την απόφαση των μελών της ΕΕ στην Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου (Γερμανών, Ιταλών, Ισπανών Μαλτέζων και Βουλγάρων) να μην επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία για την ηγεμονική, αυθαίρετη και προκλητική πολιτική της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

”Επιφύλαξη” που δεν οφείλεται, δυστυχώς, στο ένστικτο της εγρήγορσης μπροστά στο σήμα κινδύνου, αλλά στην φοβία, την αδράνεια και την άτολμη στάση της ελληνικής κυβέρνησης και της ”υποτακτικής” αντιπολίτευσης, οι οποίες συμφωνούν στην ουσία για… win-win συνευρέσεις με τους Τούρκους παρά τις διαφωνίες τους στη Βουλή και τις επικοινωνιακές κορώνες για τα 12 μίλια του Αλέξη Τσίπρα.

”Επιφύλαξη” που οφείλεται στην άτολμη στάση των ιθυνόντων του υπουργείου Εξωτερικών και του Μαξίμου να αντιμετωπίσουν τις εκβιαστικές προτάσεις των Τούρκων (οι οποίοι κάνουν τον ”ηγεμόνα” στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο) και τις παρεμβάσεις των ξένων ”προστατών” τους, οι οποίοι πιέζουν για έναρξη των ελληνοτουρκικών συνομιλιών με στόχο την αποστρατικοποίηση των νησιών και την καζάν-καζάν συνεκμετάλλευση (δηλαδή τον διαμοιρασμό) των κεκτημένων μας στο Αιγαίο.

Η δική μας υποχωρητικότητα στο θέμα επέκτασης των χωρικών μας υδάτων (η οποία είναι αυτονόητη για όλα τα κράτη του κόσμου πλην ημών), καθώς και η ημιτελής ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία (που άφησε έκθετη στις ορέξεις των Τούρκων τη θαλάσσια ζώνη μεταξύ του 28ου και 32ου μεσημβρινού) είχαν σαν αποτέλεσμα να εγκαταλείψουμε ουσιαστικά την κυριότητα του μισού Αιγαίου.

Να την εγκαταλείψουμε στα χέρια των Τούρκων και των ξένων ”διαμεσολαβητών” (Γερμανών και Αμερικανών), ενώ αφήσαμε – επιπλέον – μετέωρη κάθε σκέψη για οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Κύπρο, όπως έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Επιπλέον, όπως πληροφορούμαι – παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα, τα πλοία του στόλου μας ”αποφεύγουν” να κινηθούν στο εύρος των 12 νμ, σαν να δεχτήκαμε σιωπηρά τις τουρκικές προειδοποιήσεις περί επέκτασης της τουρκικής υφαλοκρηπίδας μέχρι τα 6 νμ απ’ τα ελληνικά νησιά.

Προειδοποιήσεις οι οποίες ”νομιμοποιήθηκαν” από δηλώσεις δικές μας περί αυτοπεριορισμού μας στα 6 νμ, που έστειλαν σήμα στους ενδιαφερόμενους ότι εγκαταλείπουμε δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα θάλασσας προς ικανοποίηση των Τούρκων και των φιλότουρκων ”φίλων” και ”συμμάχων” μας…

Με τη στρατηγική όμως της υποχωρητικότητας, του κατευνασμού και της φοβικής ακινησίας (που παραπέμπει στο ”δόγμα της κότας” και την Εξωτερική πολιτική του ’96) δεν διασφαλίζουμε την μακροημέρευση μιας αξιοπρεπούς ειρήνης, αλλά μιας ντροπιαστικής, που κρατιέται μετ’ εμποδίων κα με πολλές κυβιστήσεις οι οποίες δίνουν το δικαίωμα στους ξένους να ”μαγειρεύουν” την ακρωτηριασμένη Ελλάδα του μέλλοντος.

Μια Ελλάδα περιορισμένη στα στενότατα όριά της, υποτακτική και πολιτισμικά ανεκτική σε βαθμό αφελληνισμού απ’ την πλημμυρίδα των λαθρομεταναστών της. Μια Ελλάδα-θύμα των ξένων πατρώνων της οι οποίοι σκάβουν τον λάκκο της εθνικής της κυριαρχίας ετοιμάζοντας… διαλεκτικό ”γκριζάρισμα” win-win του Αιγαίου (μέσω της αποστρατικοποίησης των νησιών μας) για ικανοποίηση της αδηφάγου Τουρκίας…

pronews.gr

Οι προβλέψεις των Financial Times για τη νέα χρονιά

0

euro2day.gr

Οι εκτιμήσεις για το τέλος της πανδημίας και τους εμβολιασμούς. Ποιες θα είναι οι πολιτικές εξελίξεις σε Γερμανία και Βρετανία. Οι προσδοκίες για τον Μπάιντεν και η πιθανότητα εμπορικής συμφωνίας ΗΠΑ-Κίνας. Το μέλλον των ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Πού θα κινηθεί ο S&P 500 και το αργό πετρέλαιο.

Μια παγκόσμια πανδημία δεν ήταν στο ραντάρ των Financial Times – ή οποιουδήποτε άλλου – στις περσινές προβλέψεις για το 2020. Αλλά αποδείχτηκε, με τραγικό τρόπο, το καθοριστικό συμβάν της χρονιάς, και θα έχει κυρίαρχο ρόλο και το 2021.

Οδηγώντας τις ΗΠΑ σε ύφεση και προκαλώντας βουτιά στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, διέψευσε δύο από τις πιο σίγουρες προβλέψεις μας – και μόνο το 18% των αναγνωστών στον διαδικτυακό μας διαγωνισμό είχε προγνώσει σωστά τις δύο αυτές εξελίξεις.

Οι εμπορικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση άφηναν ως το τέλος ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα, αλλά η συμφωνία της τελευταίας στιγμής μείωσε τις γκάφες μας, το οποίο σημαίνει ότι δώσαμε μόνο πέντε λάθος απαντήσεις – και πάλι χειρότερα από τις τέσσερις περσινές.

Ο μεγάλος συνασπισμός της Άγκελα Μέρκελ δεν κατέρρευσε, ο Ματέο Σαλβίνι δεν επέστρεψε στην εξουσία στην Ιταλία και οι Εργατικοί στη Βρετανία διέψευσαν τις εκτιμήσεις μας και έγιναν και πάλι υπολογίσιμο εκλογικό μέγεθος.

Οι αναγνώστες με το υψηλότερο σκορ, ωστόσο, τα πήγαν καλύτερα από εμάς για τέταρτη διαδοχική χρονιά. Τρεις από αυτούς βγήκαν ισόπαλοι με 18 σωστές απαντήσεις, και η αναβολή των Ολυμπιακών του Τόκυο αχρήστεψε την ερώτηση μπαλαντέρ. Συγχαρητήρια στον Ραβί Τσάκρα από τη Βομβάη, στον Ούρλιχ Xέγκε από την Τουλούζη και τον Ντάνιελ Μάαγκ από τη Σιγκαπούρη.

Προσπαθήστε να κερδίσετε τους Financial Times απαντώντας στις 20 ερωτήσεις και την ερώτηση μπαλαντέρ από κάτω, συμπληρώνοντας το πραγματικό σας όνομα και το email σας.

Ευχές για ένα ευτυχισμένο και υγιές νέο έτος.

Νιλ Μπάκλεϊ

Θα κηρύξει ο ΠΟΥ το τέλος της έκτακτης κατάστασης δημόσιας υγείας για την Covid-19;

Όχι. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε έκτακτη κατάσταση δημόσιας υγείας διεθνούς ενδιαφέροντος, το υψηλότερο επίπεδο συναγερμού, στις 30 Ιανουαρίου όταν υπήρχαν λιγότερα από 100 περιστατικά Covid-19 και κανένας θάνατος εκτός Κίνας. Θα ήταν ένας εκπληκτικός θρίαμβος για την επιστήμη, την ιατρική και την πολιτική αν η έκτακτη κατάσταση έληγε πριν το τέλος του 2021. Θα έπρεπε να πάνε όλα σωστά, από τις εκστρατείες εμβολιασμού μέχρι τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης. Οι θάνατοι από Covid-19 ανέρχονται πλέον σε 10.000 την ημέρα. Ο απολογισμός είναι σχεδόν βέβαιο πως θα είναι πολύ μικρότερος ως τον Δεκέμβριο αλλά όχι αρκετά μικρός για το επίσημο τέλος της πανδημίας.

Κλάιβ Κούκσον

Θα εμβολιαστεί η πλειονότητα των 5 δισεκατομμυρίων του ενήλικου πληθυσμού;

Όχι. Ενώ οι κυβερνήσεις και οι υγειονομικοί φορείς γνωρίζουν ότι μόνο η επιτυχημένη χορήγηση του εμβολίου σε παγκόσμιο επίπεδο θα σταματήσει την εξάπλωση της Covid-19, ο βαθμός της κάλυψης αναμένεται να αποτελέσει ένα ακόμα σημείο απόκλισης ανάμεσα στις πλούσιες και τις φτωχές χώρες. Γίνονται προσπάθειες για να κλείσει το χάσμα. Η Covax, η παγκόσμια πρωτοβουλία για ίση πρόσβαση στην ανοσοποίηση, έχει κλείσει συμφωνίες για την εξασφάλιση περίπου 2 δισ. δόσεων. Αλλά οι δυσκολίες στον εφοδιασμό και τα χρηματοδοτικά κενά που ενδέχεται να προκύψουν μπορεί να σημαίνουν ότι κάποια φτωχά κράτη θα δυσκολευτούν να εφαρμόσουν προγράμματα μαζικού εμβολιασμού. Ακόμα και στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ, η επιφυλακτικότητα απέναντι στον εμβολιασμό – ένα κρίσιμο ζήτημα για το 2021 – θα καταστήσουν πιο δύσκολη την προσπάθεια να διασφαλιστεί ότι η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού θα είναι προστατευμένη.

Σάρα Νέβιλ

Θα ανακτήσουν οι Συντηρητικοί με τον Μπόρις Τζόνσον ξεκάθαρο προβάδισμα έναντι των Εργατικών;

Όχι. Οι Εργατικοί υπό τη «νέα διαχείριση» του Κιρ Στάρμερ εμφανίζουν άνοδο σε κάθε ηλιακή ομάδα και στα δύο φύλα. Αλλά δεν θα είναι εύκολο ούτε για την αντιπολίτευση να αποκτήσει ένα ξεκάθαρο προβάδισμα, εκτός και αν οι Βρετανοί ψηφοφόροι πιστεύουν ότι οι αρνητικές επιπτώσεις τόσο του Brexit όσο και της πανδημίας ήταν σφάλμα της κυβέρνησης. Είναι κάτι που συζητούν οι σχολιαστές και οι δημοσκόποι – υπάρχει μια υποψία, ότι παρά την όποια ανικανότητα, ο κορωνοϊός αντιμετωπίζεται ως μια πρόκληση που θα έβαζε δύσκολα σε οποιοδήποτε πρωθυπουργό. Οι τοπικές και δημοτικές εκλογές του Μαϊου θα δείξουν αν η υπομονή του κοινού έχει εξαντληθεί.

Μιράντα Γκριν

Θα γίνει δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στη Σκωτία;

Όχι, όχι την επόμενη χρονιά. Αλλά θα υπάρξει συνταγματική κρίση, αν όπως είναι πιθανό, το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας (SNP) εξασφαλίσει την πλειοψηφία στις βουλευτικές εκλογές, ζητώντας επίμονα νέα ψηφοφορία. Μόνο το βρετανικό κοινοβούλιο μπορεί να εγκρίνει ένα νόμιμο δημοψήφισμα και ο Μπόρις Τζόνσον θα το αρνηθεί αρχικά. Δεδομένης της επιθυμίας για επανένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η αρχηγός του SNP, Νίκολα Στέρτζον, αντιστέκεται στα αιτήματα για τη διενέργεια παράνομου δημοψηφίσματος, οπότε ένα από τα κυρίαρχα ζητήματα του 2021 θα είναι οι προσπάθειες της να αυξήσει την πολιτική πίεση για νέο δημοψήφισμα τα επόμενα δύο με τρία χρόνια.

Ρόμπερτ Σρίμσλεϊ

Θα είναι οι Πράσινοι της Γερμανίας στον επόμενο κυβερνητικό συνασπισμό;

Ναι. Κανένας συνασπισμός μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές στις 26 Σεπτεμβρίου δεν είναι εφικτός χωρίς τους Πράσινους. Μια σύμπραξη με την αριστερά θα είναι πιο εύκολη, αλλά δεν θα έχουν την πλειοψηφία. Οπότε οι κεντρώοι πλέον Πράσινοι, με τον χαρισματικό συνεπικεφαλής Ρόμπερτ Χάμπεκ, θα συνεργαστούν με τους Χριστιανοδημοκράτες. Το CDU θα πρέπει πολύ σύντομα να πορευτεί χωρίς τη δημοφιλή καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ, η οποία αποχωρεί στις επόμενες εκλογές. Θα επιλέξει τον Άρμιν Λάσετ ως τον νέο αρχηγό του κόμματος. Αλλά όταν η δημοτικότητά του υποχωρήσει, θα στηρίξει τον πιο αποτελεσματικό και φίλο των Πρασίνων πρωθυπουργό της Βαυαρίας, Μάρκους Σέντερ, για να ηγηθεί μιας κεντροδεξιάς προεκλογικής εκστρατείας.

Μπεν Χολ

Θα κατηγορήσουν οι Βρυξέλλες κάποια χώρα για παραβιάσεις του κράτους δικαίου;

Όχι. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει πρώτα να ορίσει πότε ενεργοποιείται η νέα ρήτρα στον προϋπολογισμό της Ε.Ε., η οποία επιτρέπει τη διακοπή ή το πάγωμα των κοινωνικών κονδυλιών αν οι παραβιάσεις του κράτους δικαίου αφορούν «άμεσα» τη χρήση των πόρων. Δεν θα εφαρμόσει τον μηχανισμό μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να αποφασίσει για τη νομιμότητά του. Κάποιοι ελπίζουν ότι το δικαστήριο μπορεί να εκδώσει γρήγορα την απόφαση εφόσον είναι επιτακτικό ζήτημα. Ωστόσο, μια απόφαση πιθανότατα θα χρειαστεί αρκετούς μήνες ως και χρόνο για να εκδοθεί. Αυτό θα δώσει στον Ούγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν, τον αυταρχικό πρωθυπουργό της Ουγγαρίας – και βασικό στόχο της ρήτρας για το κράτος δικαίου – αρκετό χρόνο για να οργανώσει την άμυνα του ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2022.

Αν-Συλβέν Τσάσανι

Θα είναι ο Τζο Μπάιντεν ένας αδύναμος πρόεδρος;

Όχι. Ο κ. Μπάιντεν θα δυσκολευτεί να περάσει μεγάλες μεταρρυθμίσεις από μια Γερουσία υπό τον έλεγχο των Ρεπουμπλικάνων. Αλλά θα έχει άπλετο πεδίο δράσης στην εξωτερική πολιτική και τη δυνατότητα να παρέμβει μέσω διαταγμάτων, όπως για παράδειγμα για την επανένταξη των ΗΠΑ στη συμφωνία του Παρισιού για το περιβάλλον, τον τερματισμό της κατασκευής του τείχους στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό και τη χάραξη συνεκτικής πολιτικής για την καταπολέμηση της πανδημίας. Αν σταθεί τυχερός μπορεί να αποσπάσει καναδυό ψήφους Ρεπουμπλικάνων για την έγκριση του οικονομικού προγράμματος των 2 τρισ. δολαρίων για την «καλύτερη ανοικοδόμηση» της Αμερικής.

Αλλά μην βασίζεστε σε αυτό.

Εντ Λους

Θα καταλήξουν οι ΗΠΑ και η Κίνα σε εμπορική συμφωνία;

Όχι. Ενώ η κυβέρνηση Μπάιντεν θα υιοθετήσει έναν πολύ πιο συμβιβαστικό τόνο, κανένα από τα βασικά προβλήματα μεταξύ των δύο χωρών – από τις παραβιάσεις των κανόνων του Π.Ο.Ε. μέχρι τα δικαιώματα των εργαζομένων, το περιβάλλον και τη ρύθμιση των τεχνολογικών κολοσσών και της ψηφιακής οικονομίας – δεν πρόκειται να επιλυθεί. Ο κ. Μπάιντεν δεν έχει την πολυτέλεια να φανεί ήπιος απέναντι στην Κίνα υπό τον φόβο ότι θα χάσει στήριξη σε πολιτείες-κλειδιά πριν τις ενδιάμεσες εκλογές. Και η Κίνα, υπό τον κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, έχει ανακοινώσει ότι θέλει να έχει ανεξαρτητοποιηθεί από την αμερικανική τεχνολογία και τις αμερικανικές εφοδιαστικές αλυσίδες ως το 2035.

Το πρόβλημα «ένας κόσμος, δύο συστήματα» θα παραμείνει.

Ράνα Φόρουχαρ

Θα ξεσπάσουν νέες διαδηλώσεις στο Χονγκ Κονγκ κατά της κινεζικής εξουσίας;

Όχι. Η εφαρμογή του νόμου εθνικής ασφάλειας από την Κίνα τη φετινή χρονιά έχει αλλάξει τα δεδομένα για τους φιλόδοξους διαδηλωτές στο Χονγκ Κονγκ. Σποραδικές διαδηλώσεις κατά του πιο σκληρού καθεστώτος που επέβαλε το Πεκίνο στην περιοχή μπορεί να σημειωθούν περιστασιακά το 2021, αλλά είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι θα εξαπλωθούν και θα έχουν διάρκεια. Ο νέος νόμος ποινικοποιεί τις ενέργειες «απόσχισης, ανατροπής, τρομοκρατίας και συνομωσίας» και προβλέπει μέχρι και ισόβια φυλάκιση. Η αστυνομία είναι επίσης σε μεγαλύτερη εγρήγορση για οποιοδήποτε σημάδια αναταραχής.

Τζέιμς Kιντζ

Θα επιστρέψει το ΑΕΠ της Ινδίας στο προ πανδημίας επίπεδα;

Ναι. Η Ινδία δέχτηκε ισχυρό πλήγμα από ένα αυστηρό lockdown. Το ΑΕΠ της κατέγραψε ιστορική βουτιά 24% το δεύτερο τρίμηνο του έτους. Η οικονομία υπολογίζεται ότι συρρικνώθηκε ως και 9% το 2020, αλλά προβλέπεται να ανακτήσει αυτές τις απώλειες και να αναπτυχθεί κατά περίπου 10% την επόμενη χρονιά. Η ανάκαμψη, ωστόσο, συνοδεύτηκε από μεγάλες ανατροπές, με τις μεγάλες, καλύτερα κεφαλαιοποιημένες εταιρείες να κερδίζουν μερίδιο αγοράς εις βάρος των οικογενειακών επιχειρήσεων. Παρά τα καλά νούμερα, πολλά νοικοκυριά και μικρές επιχειρήσεις θα εξακολουθήσουν να δυσκολεύονται, ένα πιθανό βαρίδι στη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη.

Έιμι Κάζμιν

Θα διατηρηθεί ο Νίκολας Μαδούρο στην εξουσία στη Βενεζουέλα;

Ναι. Μολονότι οδήγησε τη χώρα του σε μία από τις χειρότερες οικονομικές κρίσεις σε καιρό ειρήνης, με το ΑΕΠ να συρρικνώνεται κατά 75% σε πέντε χρόνια, ο κ. Μαδούρο έχει αποκτήσει μεγαλύτερη ισχύ καθώς πήρε τον έλεγχο του κοινοβουλίου της Βενεζουέλας μετά από νοθευμένες εκλογές. Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Χουάν Γκουαϊδό έχει χάσει την αξιοπιστία του μετά την αποτυχημένη προσπάθεια να απομακρύνει τον κ. Μαδούρο και δεν συνιστά πλέον σοβαρή απειλή. Με τους διεθνείς συμμάχους της Βενεζουέλας – τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν και την Κούβα – να βρίσκονται σταθερά στο πλευρό του κ. Μαδούρο, η μόνη πραγματική του ανησυχία είναι ένα πραξικόπημα εκ των έσω. Για αυτό έχει μια μεγάλη και καλά εκπαιδευμένη ομάδα από κουβανούς σωματοφύλακες.

Μάικλ Στοτ

Θα επανενταχτούν οι ΗΠΑ στη συμφωνία του 2015 για τα πυρηνικά του Ιράν;

Ναι. Ο εκλεγμένος πρόεδρος Τζο Μπάιντεν λέει ότι η Ουάσιγκτον θα επανενταχθεί στη συμφωνία αν το Ιράν επιδείξει και πάλι «πλήρη συμμόρφωση». Ο Χασάν Ρουχανί, ο πρόεδρος του Ιράν, έχει δηλώσει ότι η Τεχεράνη θα μειώσει την πυρηνική της δραστηριότητα σε ευθυγράμμιση με τη συμφωνία αν αρθούν οι κυρώσεις των ΗΠΑ. Και οι δύο έχουν το πολιτικό κίνητρο να το κάνουν. Ο κ. Ρουχανί ήταν ο αρχιτέκτονας της συμφωνίας και η τύχη της θα καθορίσει την παρακαταθήκη του. Πολλοί από την ομάδα του κ. Μπάιντεν είχαν διαπραγματευτεί τη συμφωνία και θα θέλουν να αντιστρέψουν την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να την εγκαταλείψει. Αλλά υπάρχουν πολλά πιθανά εμπόδια. Και αν κάποιος σκληροπυρηνικός κερδίσει τις προεδρικές εκλογές του Ιουνίου στο Ιράν – όπως αναμένεται – τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο περίπλοκα.

Άντριου Ίνγκλαντ

Θα επανεκλεγεί ο Άμπιι Αχμέντ της Αιθιοπίας;

Ναι, αλλά θα είναι δύσκολο. Ο Άμπιι Αχμέντ έχει υποσχεθεί να διενεργήσει εκλογές το 2021. Μια πρόταση για αναβολή λόγω της πανδημίας προκάλεσε κόντρα με το Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Τιγκρέ, το οποίο κυριαρχεί στην πολιτική ζωή εδώ και 27 χρόνια και επιτυγχάνει διψήφιους ρυθμούς ανάπτυξης τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Ο κ. Άμπιι έστειλε στρατιώτες στο Τιγκρέ για να καταπνίξει την εξέγερση, αλλά τώρα αντιμετωπίζει τη δυσαρέσκεια άλλων περιοχών που διεκδικούν περισσότερη αυτονομία. Η ανάμνηση του νόμπελ ειρήνης που κέρδισε ο πρωθυπουργός το 2019 και τoυ αρχικού θαυμασμού έχει αρχίσει να σβήνει. Αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα επιβιώσει και θα προωθήσει το όραμα του για μια φιλελεύθερη οικονομία και ένα ενιαίο κράτος.

Ντέιβιντ Πίλινγκ

Θα μειωθεί το ποσοστό των λευκών στα διοικητικά συμβούλια των αμερικανικών εταιρειών;

Όχι. Ο αγώνας για φυλετική ισότητα στις ΗΠΑ πέρασε και στα διοικητικά συμβούλια φέτος, με διαδηλωτές να καλούν τους προέδρους που υπόσχονταν να κάνουν περισσότερα για την αντιμετώπιση των ανισοτήτων να κοιταχτούν στον καθρέφτη. Μόλις το 12,5% των 3000 προέδρων διοικητικών συμβουλίων των εταιρειών του Russell 3.000 προέρχονται από εθνικές και φυλετικές μειονότητες, σύμφωνα με την Institutional Shareholder Services, ένα κλάσμα μόνο του 40% των Αμερικανών που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες. Ο Nasdaq, η Καλιφόρνια και διάφοροι επενδυτές πιέζουν τώρα για μεγαλύτερη ποικιλομορφία. Μπορεί να αυξηθεί το ποσοστό στο 15% το 2021; Μην είστε βέβαιοι. Η αλλαγή θα γίνει πιο γρήγορα από πριν αλλά πιο αργά από ότι ελπίζουν πολλοί.

Άντριου Ετζκλιφ-Τζόνσον

Θα αποδειχθεί το 2021 χρονιά ορόσημο για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα;

Ναι. Υπήρξαν απατηλές αυγές στο παρελθόν, με τις πωλήσεις ηλεκτρικών οχημάτων στην Κίνα να ανεβαίνουν και να πέφτουν μαζί με τις επιδοτήσεις. Αλλά τα ηλεκτρικά οχήματα έχουν μπει δυναμικά στο παιχνίδι στη Γερμανία και στην Σκανδιναβία καθώς το ντίζελ υποχωρεί. Η Morgan Stanley προβλέπει ότι οι παγκόσμιες πωλήσεις ηλεκτρικών οχημάτων θα αυξηθούν περισσότερο από 50% το 2021. Αυτό θα συμβεί, με τις πωλήσεις να πλησιάζουν το 5% των συνολικών πωλήσεων από το 3,2% του 2020 με βάση τις εκτιμήσεις της Διεθνούς Υπηρεσίας Ενέργειας.

Τζον Γκάπερ

Θα ξεπεράσει η συνολική κεφαλαιοποίηση των πέντε μεγαλύτερων τεχνολογικών εταιρειών των ΗΠΑ τα $8 τρισ.;

Ναι. Αφότου η συνολική κεφαλαιοποίηση τους διπλασιάστηκε σε δύο χρόνια, στα 7 τρισ. δολάρια, και με τις ρυθμιστικές αρχές να σφίγγουν τον κλοιό, αυτή ίσως να φαίνεται η κατάλληλη στιγμή για να εγκαταλείψει κανείς τους τεχνολογικούς κολοσσούς. Αλλά οι πέντε μεγάλοι – η Apple, η Microsoft, η Amazon, η Alphabet και το Facebook – βγήκαν από την κρίση σε καλύτερη κατάσταση από πολλούς άλλους. Η περιουσία του Τζεφ Μπέζος της Amazon εκτινάχτηκε. Τα επιπρόσθετα 160 δισ. δολάρια έσοδα που αναμένεται να αποκομίσουν οι πέντε αυτές εταιρείες, μια αύξηση 13%, προκαλούν ίλιγγο καθώς η υφήλιος προσπαθεί να βγει από την πανδημία. Με ένα πλεόνασμα ρευστών που κάπου πρέπει να τοποθετηθεί, οι επενδυτές δύσκολα μπορούν να αγνοήσουν αυτή την ισχυρή ανάπτυξη.

Ρίτσαρντ Γουότερς

Θα επιστρέψει στο γραφείο πάνω από το 50% των Ευρωπαίων υπαλλήλων γραφείου;

Ναι. Πολλοί υπάλληλοι γραφείου απολάμβαναν τη δουλειά από το σπίτι κατά τη διάρκεια του lockdown αλλά για αυτούς που μένουν σε στενόχωρα σπίτια ή με παιδιά που έχουν υποχρεώσεις για το σχολείο, η ζωή δεν ήταν τόσο ρόδινη. Οι έρευνες της Morgan Stanley για τους εργαζομένους σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες έδειξαν ότι το 28 με 30% του προσωπικού γραφείου δεν εργάστηκε καθόλου από το σπίτι μετά το καλοκαίρι. Ένα επιπλέον 11 με 14% δεν θα ήθελε να το κάνει στο μέλλον. Η πλειονότητα των υπαλλήλων θέλουν να εργάζονται τουλάχιστον μια ημέρα την εβδομάδα από το σπίτι – και πρέπει να έχουν την επιλογή αυτή – αλλά, με τα εμβόλια διαθέσιμα, τουλάχιστον οι μισοί θα επιστρέψουν για πάνω από δύο από τις πέντε εργάσιμες ημέρες.
Κάποιοι λίγοι μπορεί να αρχίσουν να το απολαμβάνουν και πάλι.

Άντριου Χιλ

Θα κλείσει ο S&P 500 τη χρονιά πάνω από τις 4.000;

Ναι. Ο παγκόσμιος δείκτης για την εμπιστοσύνη των επενδυτών είχε ένα σπουδαίο ράλι το 2020, χάρη στην τόνωση που πρόσφεραν απλόχερα οι κεντρικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις, ολοκληρώνοντας τη χρονιά με άνοδο περίπου 15%. Η χορήγηση των εμβολίων σημαίνει ότι οι μετοχές που δεν είχαν σημειώσει ιδιαίτερη ανάκαμψη μετά τον Μάρτιο – όπως αυτές της ενέργειας και του χρηματοοικονομικού τομέα – πρέπει να καλύψουν το χαμένο έδαφος, ενώ είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς ένα σοβαρό πλήγμα για τους τεχνολογικούς αστέρες.

Κέιτι Μάρτιν

Θα επιστρέψουν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στα προ πανδημίας επίπεδα;

Ναι. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα βούτηξαν κατά 7% το 2020 μετά το κώμα στο οποίο έριξε την παγκόσμια οικονομία η Covid-19, η μεγαλύτερη ετήσια πτώση από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά οι εκπομπές αρχίζουν ήδη να αυξάνονται στα επίπεδα που βρίσκονταν στο τέλος του 2019, τουλάχιστον στην Κίνα, η οποία ευθύνεται για πάνω από το ένα τέταρτο των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Η Ε.Ε. θέλει μια πράσινη ανάκαμψη αλλά τα σχέδια τόνωσης σε άλλες μεγάλες οικονομίες είναι προσανατολισμένα σε τομείς που βασίζονται στα ορυκτά καύσιμα. Αυτό σημαίνει ότι οι εκπομπές θα ανακάμψουν όπως έκαναν και μετά την κρίση του 2008, παρά τις υποσχέσεις που δίνουν χώρες πριν τη σύνοδο για το κλίμα που θα πραγματοποιηθεί στη Γκλασκώβη τον Νοέμβριο.

Πιλίτα Κλαρκ

Θα παραμείνει το αργό πάνω από τα $50 το βαρέλι;

Ναι. Η αγορά πετρελαίου έλαβε ώθηση από το ξεκίνημα των μαζικών εμβολιασμών. Αλλά μετά από μήνες lockdown και ταξιδιωτικών απαγορεύσεων που οδήγησαν σε κατάρρευση την κατανάλωση και τις τιμές, μπορεί να διατηρηθεί αυτή η αισιοδοξία; Καθώς ανακάμπτει η παγκόσμια οικονομία, η κατανάλωση θα κινηθεί υψηλότερα. Αυτό μπορεί να αντισταθμίσει τα όποια επιπρόσθετα βαρέλια παραχθούν από τις χώρες του ΟΠΕΚ, τη Ρωσία και τους συμμάχους τους, οι οποίοι έχουν προβεί σε ρεκόρ μειώσεις στην παραγωγή. Η συμμαχία τους φαίνεται εύθραυστη, αλλά το χειρότερο σενάριο από όλα θα ήταν ένα σχέδιο για ανεξέλεγκτη εισροή εκατομμυρίων βαρελιών στην αγορά. Αλλά από τη στιγμή που θέλουν να αποφύγουν μια νέα βουτιά στις τιμές, είναι πιο πιθανό ότι το οποιοδήποτε tapering θα είναι αντίστοιχο με την ανάκαμψη της ζήτησης.

Αντλί Ραβάλ

Ερώτηση μπαλαντέρ: Ποια θα είναι η κεφαλαιοποίηση της Tesla στο τέλος της χρονιάς;

© The Financial Times Limited 2021. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Ο πραγματικός ρόλος της Τουρκίας για τη Δύση και στο «βάθος» το Ιράν

1

Του Υποναυάρχου (εα) Δημήτρη Τσαϊλά ΠΝ και της Δρ Άννας Κωνσταντινίδου

Η ερώτηση που τίθεται, αν και ρητορική, είναι ιδιαίτερα υποβοηθητική, ώστε να κατανοηθούν πολλά από τα σημερινά τεκταινόμενα στην περιοχή μας και κυρίως σχετικά με τον τρόπο που ενεργεί το τουρκικό κράτος. Άραγε, έχει καμία σχέση ο νεο- οθωμανισμός του Ερντογάν με το Πολιτικό Ισλάμ, έτσι όπως πρεσβεύεται και υιοθετείται από την πλειονότητα των αραβικών κρατών; Η απάντηση είναι αρνητική, καθώς το «ερντογανικό μοντέλο» κάθε άλλο παρά βασίζεται στο Μουσουλμανισμό ως πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης. Παρενθετικά, είναι αναγκαίο να κατατεθούν κάποιες βασικές αρχές τόσο του Ισλάμ όσο και της νέο- οθωμανικής πολιτικής του Ερντογάν, ώστε κύρια και μοναδικά να γίνει αντιληπτό τι επιδιώκει ο Τούρκος Πρόεδρος και πώς το Παγκόσμιο Σύστημα και κυρίως η Δύση αντιλαμβάνονται διαχρονικά το ρόλο της γειτονικής χώρας.

Όσοι γνωρίζουν τη θρησκειολογία του Μουσουλμανισμού, το Πολιτικό Ισλάμ, όπως «εκμαιεύεται» από το Ιερό Βιβλίο των Μουσουλμάνων, πόρρω απέχει από το νέο- οθωμανισμό που έχει υιοθετήσει ως νέο εθνικό όραμα (μετά τη Γαλάζια Πατρίδα) το τουρκικό κράτος, καθώς το τελευταίο αποτελεί την επαναφορά της πολιτειακής διακυβέρνησης που υφίστατο στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Και αυτό γιατί, ο Μουσουλμανισμός, όπως μπορεί να γνωρίζουμε οι περισσότεροι, ως  θρησκεία είναι ένα σύστημα θεσμικών, πολιτικών και πολιτειακών αρχών που «εμπνέεται» και βρίσκει εφαλτήριο ως προς τη θεϊκή του διάσταση στο Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό.

Η πιο σημαντική ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο Πολιτικό Ισλάμ των Αράβων (που το βλέπουμε κυρίως μέσα από το πλαίσιο που κινούνται οι μουσουλμανικές οργανώσεις) από το νέο- οθωμανισμό του Ερντογάν είναι ότι στόχος του πρώτου καθίσταται η «καθυπόταξη» όλων ανεξαίρετα των Μουσουλμάνων στο μόνο, καθαρό (ορθόδοξο) δόγμα που είναι η Σούνα. Για το λόγο αυτό, η Τζιχάντ, δηλαδή ο Ιερός Πόλεμος στρέφεται πρώτα και κύρια εναντίον των απίστων, που θεωρούνται οι Μουσουλμάνοι των άλλων δογμάτων και ταγμάτων. Αντίθετα, ο οθωμανισμός (και τώρα ο νέο- οθωμανισμός) αποτελεί πρώτα και κύρια, πολιτειακό μοντέλο διακυβέρνησης.

Για να κατανοηθεί η παραπάνω θέση, είναι αναγκαίο να ανατρέξουμε στο Οθωμανικό Κράτος (από τον 15ο αι.- μέχρι περίπου τον 18ο αι. που ήταν η περίοδος της ακμής του), το οποίο θεωρούνταν ένα πολυεθνοτικό και πολυθρησκευτικό περιβάλλον, δομημένο αυστηρά στη βάση μίας κοινωνικής (πολυπολιτισμικής, ταξικής) πυραμίδας που απλά το «περιέβαλε το πέπλο» της μουσουλμανικής θρησκείας. Ενδεικτικά παραδείγματα ενός γενικότερου πλαισίου κατανόησης των ανωτέρω αποτελούν οι Γενίτσαροι και οι Φαναριώτες.

Με λίγα λόγια, το νέο- οθωμανικό μοντέλο του Ερτντογάν στοχεύει στην καθυπόταξη οποιουδήποτε έθνους, ανεξάρτητα της θρησκείας και του δόγματος που ασπάζεται, κάτω από ένα αχανές πολιτειακό μόρφωμα. Κι έτσι, ενώ στην πλειονότητα της Διεθνούς Κοινότητας υπήρχε (αν και σε πολλές Κοινωνίες συνεχίζει να υφίσταται ακόμη) η αντίληψη ότι ο Τούρκος Πρόεδρος συνεπικουρείται από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, ωστόσο οι δεύτεροι αντιλαμβανόμενοι το διαφορετικό πλαίσιο κάτω από το οποίο ο Ερντογάν αντιμετωπίζει την Πολιτεία του Ισλάμ, αρχίζουν και απομακρύνονται από αυτόν.

Παρενθετικά, οφείλουμε να σημειώσουμε, ότι οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι αποτελούν ένα πανισλαμιστικό κίνημα που προσπαθεί με «λάβαρο» τη θρησκεία (κι όχι το δόγμα) να εισχωρήσει σε όλες τις μουσουλμανικές κοινωνίες μέσω των κοινωνικών και μορφωτικών ιδρυμάτων, πρεσβεύοντας κυρίως την αναγκαιότητα συνένωσης όλων ανεξαίρετα των ισλαμικών ομάδων, προκειμένου να αποτελέσουν το θρησκευτικό- ιδεολογικό αντίβαρο απέναντι στη Δύση. Αντίθετα, όπως σημειώθηκε παραπάνω, ο Τούρκος Πρόεδρος χρησιμοποιεί τη θρησκεία κατά το δοκούν, για το λόγο αυτό υφίσταται πλέον διάσταση ανάμεσα σε ένα πανισλαμιστικό κίνημα και σε μία εθνική πολιτική, η οποία στοχεύει στη δημιουργία εθνικιστικών οραμάτων. Όταν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι κατανόησαν, ότι η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για τον πανισλαμισμό, αλλά χρησιμοποιεί ενίοτε τη θρησκευτική πτυχή στα πλαίσια του εθνοκεντρισμού της, άρχισαν να λαμβάνουν αποστάσεις.

Λοιπόν, στη βάση της παραπάνω συνοπτικής επεξήγησης του Πολιτικού Ισλάμ, όπως πρεσβεύεται κατ’ ουσίαν από τα αραβικά πολιτειακά μορφώματα και καθίσταται τελείως διαφορετική ιδεολογία από το νέο- οθωμανισμο που υιοθετεί η Τουρκία, πρέπει να προβούμε σε μία ουσιαστική διαπίστωση.

Αν και ο Ψυχρός Πόλεμος ποτέ δεν έπαψε να υφίσταται, ωστόσο θα ξαναζήσουμε την ακραία πόλωσή του (που ήταν από το 1958- 1979) στη βάση, όμως, όχι των δύο οικονομικών μοντέλων διακυβέρνησης, αλλά ως στοιχείο ανάσχεσης του νέο- οθωμανισμού του Ερντογάν από τη Διεθνή Κοινωνία. Και η ερώτηση που μπορεί να τεθεί είναι: τι θέλει να πει η παραπάνω προβληματική;

Η Δύση με την άστοχη πολιτική της από το 1990 και μετά, αντιμετωπίζοντας τη Ρωσία ακόμη και μετά την Πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού ως τη μόνη αντίπαλο και προσπαθώντας να προσελκύσει με οποιοδήποτε τρόπο τα πολιτειακά μορφώματα που ως τότε βρίσκονταν στο «άρμα» της δεύτερης, «εξέθρεψε» ένα θηρίο, την Τουρκία. Και σε αντίθεση με όσους υποστηρίζουν, ότι η Τουρκία χρησιμοποιείται ως το φυσικό και διπλωματικό προπέτασμα της Δύσης με τη Ρωσία, αυτό που πρέπει στην πραγματικότητα να κατανοηθεί είναι, ότι απλά οι Δυτικοί εναπόθεσαν τις προσδοκίες στο τουρκικό κράτος, ότι αυτό θα εμπόδιζε τον Ισλαμισμό (μπορεί η έννοια της λέξης να μεταφραστεί και να αναλυθεί κατά το δοκούν) να εισχωρήσει στα δικά τους περιβάλλοντα. Κάτω από τη συγκεκριμένη οπτική οφείλουμε να προσεγγίσουμε τον πραγματικό ρόλο που λαμβάνει η Τουρκία για τη Δύση. Με πιο απλά λόγια, ανέκαθεν οι Δυτικοί θεωρούσαν ότι η Τουρκία θα τους «προστατεύσει» από το Μουσουλμανισμό. Η άποψη αυτή γίνεται καταφανής, αρχής γενομένης από τη χρονιά που η γειτονική χώρα εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ (δηλαδή το 1952), όταν ξέσπασαν οι Μεγάλες Επαναστάσεις των μουσουλμανικών πληθυσμών στη Μέση Ανατολή, φάνηκε δε, και μέσα από το Σύμφωνο της Βαγδάτης (1955), όπου τη χρησιμοποίησε ως ρυθμίστρια ανάμεσα στα μουσουλμανικά κράτη- μέλη που έφεραν μεταξύ τους ιδεολογικές και δογματικές διαφορές.

Σε αυτό που οφείλουμε να σταθούμε και να κατανοήσουμε είναι, ότι η Τουρκία για τη Δύση αποτελούσε (μέχρι πολύ πρόσφατα) ένα πολιτειακό μόρφωμα που επειδή δεν εκφράζει ακραία το θρησκευτικό αίσθημά του (άλλωστε, ο ίδιος ο διαμορφωτής της Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ περιθωριοποίησε τον άκρατο θεοκρατισμό στη δομή της Πολιτείας του) θα μπορούσε να χειριστεί για το λόγο αυτό όλους ανεξαίρετα τους Μουσουλμάνους (λχ. Σουνίτες, Σιίτες, Μπεκτασήδες, Αλεβίτες κτλ), κρατώντας τους σε κατευνασμό, ώστε να μην εκδηλώσουν εξάρσεις εναντίον των δυτικών κοινωνιών.

Στο σημείο αυτό, οφείλουμε να καταθέσουμε την άποψη, καθώς ως γνωστό η Σύγχρονη Διπλωματία δεν «τετραγωνίζει τον κύκλο» με τις αποφάσεις της, αλλά υιοθετεί «πεπατημένες» του ιστορικού παρελθόντος (κατά βάση), ότι η Δύση του 1990 και χρονικά μετά, ασπάστηκε επί της ουσίας το μοντέλο της Ιερής Συμμαχίας του Μέττερνιχ, που με γνώμονα τότε την Οθωμανικής Αυτοκρατορία υπήρχε η πεποίθηση, ότι δε θα διασαλευτεί η διεθνής καθεστηκυία τάξη από τα τότε επαναστατικά κινήματα. Σε ένα παρόμοιο πλαίσιο, εστιάζουμε το ρόλο της σημερινής Τουρκίας, έτσι όπως τον αντιλήφθηκε η Δύση.

Δυστυχώς, όμως η Δύση εγκλωβίστηκε στην ιδεοληψία της, χωρίς να αντιληφθεί με εφαλτήριο τα Βαλκάνια του 1990, ποια ήταν η πραγματική πρόθεση της γειτονικής χώρας. Και αυτό γίνεται αντιληπτό, καθώς ήταν, ίσως η πρώτη φορά έως τότε, που η Δύση, ένα περιβάλλον που απαρτίζεται από χριστιανικά κράτη, ουσιαστικά βρέθηκε στο πλευρό των μουσουλμανικών μορφωμάτων. Γιατί θεωρούσε, ότι με τον τρόπο αυτό έδειχνε στην Τουρκία ότι την αντιλαμβάνεται ρυθμίστρια των μουσουλμανικών σχέσεων και ουσιαστικά το κράτος που θα συγκρατούσε τον ισλαμισμό προς τη Δύση. Η Τουρκία, άλλωστε, πάντοτε ιστορικά είχε στραμμένο το βλέμμα της προς τη βαλκανική περιοχή, πόσο δε μάλλον που κατ’ ουσίαν μετά από τη νατοϊκή επέμβαση περιθωριοποιούνταν ουσιαστικά ο ιστορικός ρόλος της Ρωσίας στο συγκεκριμένο περιβάλλον. Συγχρόνως, όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να ερμηνευτούν κοινωνιολογικά- διπλωματικά ως «Συμφωνία Κυρίων», βάσει της οποία υπήρχε μία άτυπη συνθήκη ανάμεσα στις δύο πλευρές, ότι η μία θα προστάτευε τις μουσουλμανικές ομάδες των Βαλκανίων, παγιώνοντας ταυτόχρονα και τη δυναμική παρουσία του τουρκικού κράτους, ενώ η δεύτερη θα ήταν υποχρεωμένη να φέρει σε κατευνασμό τους Μουσουλμάνους που ανήκαν στην πρώην ΕΣΣΔ, ώστε να μην δημιουργήσουν ενδεχόμενα προβλήματα στις δυτικές κοινωνίες κατά την αθρόα μετανάστευσή τους εκεί, μετά την Πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού. Φυσικά, η ανωτέρω θέση πολύ πιθανό να εκληφθεί ως μία πολύ απλοϊκή ερμηνεία, παρόλα αυτά στοιχειοθετείται και αποδεικνύεται μέσα από δύο παράγοντες: τον χρόνο που ξέσπασε ο πρώτος Εμφύλιος στη Γιουγκοσλαβία και ο τρόπος που κινήθηκε η Δύση απέναντι στην Τουρκία καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 (συμπεριλαμβανομένης και της κατευναστικής στάσης που επέδειξε η πρώτη κατά την Κρίση των Ιμίων το 1996 και γενικότερα, του ελληνοτουρκικού ζητήματος).

Και ερχόμαστε στο σήμερα και στο τώρα. Δυστυχώς, τη δεδομένη στιγμή (και εννοείται κυρίως από το 2016 και μετά) τα δυτικά κράτη έρχονται αντιμέτωπα με τους άστοχους χειρισμούς του παρελθόντος όσον αφορά την πολιτική που άσκησαν και το κατευναστικό «πρόσωπο» που επέδειξαν απέναντι στην Τουρκία.

Όσον αφορά στη διατλαντική συμμαχία του ΝΑΤΟ, ενώ φάνηκαν δείγματα επιδείνωσης ιδιαίτερα στην τετραετή θητεία του Προέδρου Τράμπ, εκτιμάται ότι με τη νέα αμερικανική διοίκηση θα συνεχιστεί η στρατηγική συνεργασία μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ. Αυτή η συνεργασία είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση των γεωπολιτικών και τεχνολογικών αλλαγών που σημειώθηκαν τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ο ανανεωμένος διάλογος μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού θα έχει επιπτώσεις για πολλούς άλλους παράγοντες στη διεθνή σκηνή, κυρίως τη Ρωσία και την Κίνα, καθώς και για φορείς σε περιφερειακό επίπεδο, που δεν είναι άλλοι από την Τουρκία και το Ιράν. Και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, η αναγνώριση ότι η Τουρκία γίνεται ενοχλητική έχει αυξηθεί, ενώ το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν προβληματίζει έντονα. Ο ευρωπαϊκός-αμερικανικός διάλογος για το θέμα της Τουρκίας είναι ένα πλαίσιο που με κατάλληλους χειρισμούς θα είναι βολικό για την Ελλάδα, καθώς οι διμερείς διαφωνίες με την Τουρκία έχουν πάρει χαρακτήρα διεθνούς προσοχής. Ωστόσο, έτσι όπως λαμβάνουν χώρα τα διάφορα γεγονότα στη μεσανατολική περιοχή και η κινητικότητα που παρουσιάζεται, μπορεί να θεωρηθεί ότι ο «νέος Ψυχρός Πόλεμος» θα έχει επίκεντρο το Ιράν, μία χώρα σύμμαχο με την Τουρκία. Με πιο απλά λόγια, δεν πρέπει να φανεί διόλου παράταιρο, αν δούμε το ιρανικό κράτος να συμπεριφέρεται στο δυτικό περιβάλλον, όπως αντίστοιχα έπραττε πριν την Επανάσταση του 1979, καθώς αποτελούσε έως τότε το πιο εκδυτικοποιημένο περιβάλλον της Μέσης Ανατολής.

Η άποψη αυτή, κάθε άλλο παρά, μπορεί να φανεί ανεδαφική, καθώς ήδη η Γαλλία μέσω της πετρελαϊκής εταιρείας της, TOTAL, εδώ και κάποιες εβδομάδες έχει υπογράψει μία από τις πιο μεγάλες επενδύσεις στη μεσανατολική περιοχή, με έτερο συμβαλλόμενο το Ιράν. Το ιρανικό κράτος μετά από μία περίοδο πενήντα και πλέον χρόνων, καθώς από τη δεκαετία του 1950 έπαψαν επί της ουσίας να υφίστανται επενδυτικές συμφωνίες με τα κράτη της Δύσης, υπόγραψε με την πετρελαϊκή, ευρωπαϊκή εταιρεία σύμβαση γεώτρησης και αξιοποίησης για ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή.

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν, ότι το Ιράν βγαίνει ενεργά στη νέα Διπλωματία της Μέσης Ανατολής, σταδιακά υποβοηθούμενο –όσο και τη δεδομένη στιγμή να φαίνεται ανορθολογικό- από χώρες της Δύσης, όπως τη Γαλλία (η οποία ως δείχνει διεκδικεί το δίαυλο ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν), προκειμένου και κυρίως να αντιμετωπιστεί ο νέο- οθωμανισμός του τουρκικού κράτους. Σημειωτέον δε,  η πρόσφατη άστοχη ή πολύ πιθανά ηθελημένη αναφορά του Ερντογάν στους Αζέρους του Ιράν που επί της ουσίας αναδεικνύει ότι τα δύο κράτη άρχισαν να αντιλαμβάνονται κάτω από νέα διάσταση τη μεταξύ τους σχέση.

Τέλος, οφείλουμε να καταστήσουμε σαφές αυτό. Ακόμα και κράτη, όπως το Κατάρ, που παρόλο που αντιμετώπιζαν με καθαρά επιχειρηματική στάση τη γειτονική χώρα, ωστόσο δεν παύει να επένδυσαν σε αυτήν και  αποτελούσαν επί μακρό στυλοβάτες της οικονομίας της, είναι βέβαιο ότι σταδιακά θα αποσύρονται από το τουρκικό περιβάλλον. Και αυτό, διότι η ενεργειακή Διπλωματία της ΝΑ Μεσογείου ήδη άρχισε να διαμορφώνει νέες συμμαχίες και νέους συσχετισμούς. Αρκεί να αντιληφθούμε, ότι οι «Συμφωνίες Αβραάμ» ανάμεσα σε αραβικά κράτη και το Ισραήλ, στην πραγματικότητα, ένας από τους κυριότερους λόγους που συντέλεσαν στη συνομολόγησή τους ήταν η υποχώρηση του πετρελαίου από το παγκόσμιο ενεργειακό χρηματιστήριο. Όλα τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη ήταν αναμενόμενο, εξαιτίας του φυσικού αερίου, να δεχθούν κραδασμούς, με συνέπεια, εκτός των άλλων, να γίνεται παράλληλα αντιληπτό αφενός ότι οι χώρες που είναι πλούσιες σε φυσικό αέριο να δημιουργούν και να διαμορφώνουν τη νέα Διπλωματία της περιοχής. Και εννοείται, ότι το Ιράν είναι μία από τις χώρες που θα συντελέσουν στη διαμόρφωση των νέων διπλωματικών συσχετισμών. Αφετέρου, αραβικά κράτη που μεταξύ τους είχαν ιδεολογικές διαφορές, να βάζουν αρκετό «νερό στο κρασί» τους και να επανατοποθετούν σε νέο πλαίσιο τις σχέσεις τους (λχ. Κατάρ με Σαουδική Αραβία).

Συμπεράσματα

Όσο η πολιτισμική γεωπολιτική φαινόταν να δουλεύει στην Τουρκία, τόσο σημαντικότερο ρόλο διαδραμάτισε στις πολιτικές των ΗΠΑ προς τη Μέση Ανατολή, όμως αυτό σταδιακά αποξένωσε την Τουρκία από τους δυτικούς συμμάχους της. Η κριτική της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ έφτασε σε μια προσέγγιση η οποία αναδείκνυε την διαφορετική, ισλαμική φύση της Τουρκίας ως το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ένταξη. Έτσι η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ φαινόταν όλο και λιγότερο πιθανή και η Τουρκία άρχισε να δραστηριοποιείται όλο και περισσότερο στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, η αυξανόμενη συμμετοχή της Τουρκίας στο Μεσο-ανατολικό ήταν λιγότερο συνέπεια της στρατηγικής απόκλισης από τη “Δύση”, αλλά μάλλον ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα του γεγονότος ότι έμενε η Τουρκία ολοένα και πιο απομονωμένη από τις διαδικασίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, ο αρχιτέκτονας της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής μετά το 2002, τοποθετεί τη Τουρκία ως το κέντρο μιας πολιτιστικής γεωγραφίας που ορίζεται από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εκτός από τον μεγαλύτερο οικονομικό και πολιτικό ακτιβισμό στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, αυτό συνεπάγεται επίσης αυξημένη πολιτιστική διπλωματία. Η Άγκυρα χρηματοδοτεί μια αρχιτεκτονική ανακαίνιση των πρώην οθωμανικών χωρών σε ολόκληρη την περιοχή. Αυτό περιλαμβάνει επίσης μεγαλύτερη έμφαση στην οθωμανική κληρονομιά της Τουρκίας. Οι νεο-οθωμανικές πολιτικές της ισλαμικής κυβέρνησης αντικατοπτρίζονται στην εκπαίδευση, την αρχιτεκτονική, τη μουσική, την ένδυση και την πολιτική ρητορική, προκαλώντας πολλές εσωτερικές αντιπαραθέσεις και προωθώντας την πολιτική πόλωση. Πολλοί Τούρκοι ακαδημαϊκοί μιλάνε στο πλαίσιο της ολοένα και ισχυρότερης συμμετοχής της Τουρκίας, στη Μέση Ανατολή. Τονίζουν ότι όχι μόνο η τουρκική εξωτερική πολιτική πρέπει να επικαιροποιείται όλο και περισσότερο με τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, αλλά και σε διεθνές επίπεδο, η Τουρκία ως χώρα όλο και περισσότερο καθορίζεται από τη σημασία της για τις πολιτικές έναντι της Μέσης Ανατολής.

Ως εκ τούτου, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι η άνοδος των πολιτιστικών συζητήσεων είχε τεράστιο αντίκτυπο στην αυτοεκτίμηση της Τουρκίας, καθώς και στις διεθνείς σχέσεις της. Από το 2010 και μετά, η Τουρκία εισερχόμενη σε έναν νέο κόσμο όπου οι σχέσεις με τους δυτικούς εταίρους και τους συμμάχους της γίνονται όλο και περισσότερο συγκρουσιακές και ενοχλητικές. Ο πρόεδρος Ερντογάν και το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης εκφράζουν την παν-Ισλαμιστική, πολιτιστική και λαϊκίστικη αντι-δυτικού τύπου ρητορική. Οι αναφορές στην οθωμανική μεγαλοπρέπεια και την έμφαση μιας κοινής κληρονομιάς με τις μουσουλμανικές κοινότητες ήταν σημαντικές για την προώθηση της διεθνούς εικόνας του Ερντογάν και του κόμματος του. Σήμερα, η Τουρκία που δεν συνδέθηκε με ένα Δυτικό πρότυπο ή ευρωπαϊκή χώρα, αν και εξακολουθεί να είναι μέλος του ΝΑΤΟ και δυνητικά υποψήφια για ένταξη στην ΕΕ, έχει περάσει τα τελευταία χρόνια στην ανατολή. Από τη σκοπιά της πολιτιστικής γεωπολιτικής, είναι πλέον αντιληπτή ως δύναμη της Μέσης Ανατολής και ένα μουσουλμανικό κράτος.

*Ο Υποναύαρχος (εα) Δημήτριος Τσαϊλάς δίδαξε επι σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου, είναι μέλος και ερευνητής του Ινστιτούτου για την Εθνική και Διεθνή Ασφάλεια.

*Η Δρ Άννα Κωνσταντινίδου είναι Ιστορικός- Διεθνολόγος, Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής ΑΠΘ, ερευνήτρια της ίδιας Σχολής, Εξωτερική Συνεργάτιδα της Ανώτατης Διακλαδικής Σχολής Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ), μέλος και ερευνήτρια του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.).