Αρχική Blog Σελίδα 2355

Τουρκία: Δυνητικός σύμμαχος ή πέμπτη φάλαγγα που απειλεί ευθέως τον Δυτικό κόσμο

Από
anixneuseis
-
0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η Αμερική βιώνει έναν ιδιότυπο θεσμικό εκφυλισμό, με τον ηττημένο πρόεδρο Τραμπ να αρνείται να αναγνωρίσει την ήττα του, στέλνοντας έτσι ουσιαστικά στον Καιάδα την ναυαρχίδα των διαχρονικών υποκριτικών ισχυρισμών των Αμερικανών, για την χώρα δήθεν προστάτιδα της Δημοκρατίας, στο όνομα της οποίας εξαπολύθηκαν φονικοί πόλεμοι με εκατόμβες θυμάτων σε ολόκληρο τον πλανήτη και φυσικά στην ευρύτερη γεωπολιτική μας γειτονιά…

Πρόκειται για μια ακόμη νοσηρή κατάσταση η οποία αργά ή γρήγορα θα διευθετηθεί με εντελώς συστημικό τρόπο, παραδίδοντας την σκυτάλη σε πολιτικές επιθετικής εξωστρέφειας, τις οποίες έχει ανάγκη η Αμερικανική εξωτερική πολιτική στο πλαίσιο της αμφιλεγόμενης προσπάθειάς της να επαναβεβαιώσει τον ηγετικό πλανητικό της ρόλο.

Οι κεντρικοί άξονες αυτής της προσπάθειας, όπως είναι αναμενόμενο, θα στραφούν σε τρεις τουλάχιστον κυρίαρχες κατευθύνσεις:

Α. Στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης και του ρόλου των ΗΠΑ στο πλαίσιο των παραδοσιακών συμμαχικών δομών (ΝΑΤΟ, ΕΕ κλπ) και των νέων συμμαχικών δογμάτων (βλέπε ΝΑΤΟ 2030 κοκ)…

Β. Στην προσπάθεια επικαιροποίησης της περιφερειακής τους στρατηγικής, δίνοντας έμφαση και ιδιαίτερη βαρύτητα – όπου αυτό απαιτείται – προκειμένου να ανακοπεί το φαινόμενο της στρατηγικής υποχώρησης των ΗΠΑ. Και…

Γ. Στην οριστικοποίηση του κεντρικού στρατηγικού δόγματος γύρω από το οποίο θα επιχειρηθεί να χοροθετηθούν σύμμαχοι και ανταγωνιστές με κυρίαρχο ζητούμενο την ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας ισορροπίας ισχύος.

Αυτή η διαδικασία δεν θα είναι ευθύγραμμη, αφού για πρώτη φορά στην μεταπολεμική ιστορία των ΗΠΑ, το μονοπώλιό τους στον στρατηγικό σχεδιασμό δεν είναι διόλου δεδομένο. 

  • Παραδοσιακοί σύμμαχοιέχουν σε σημαντικό βαθμό αυτονομηθεί ή διεκδικούν αναβαθμισμένο λόγο και ρόλο στο πλαίσιο των ιδιαίτερων δικών τους στρατηγικών επιδιώξεων.
  • Η λίστα των στρατηγικών αντιπάλωνέχει διευρυνθεί και μαζί της έχει διευρυνθεί σημαντικά και το στρατηγικό αποτύπωμα ενός εκάστου εξ αυτών, με τις περιφερειακές και άλλες γεωπολιτικές συμφύσεις που έχουν μεσολαβήσει κατά την διάρκεια τουλάχιστον της τελευταίας δεκαετίας.
  • Η φυσιογνωμία των στρατηγικών απειλώνέχει διαφοροποιηθεί σημαντικά και αυτή η εξέλιξη συνιστά μια συνολικά καινούρια κατάσταση την οποία ουδείς δικαιούται πλέον να αγνοήσει.

Το κρίσιμο ερώτημα…

Είναι αν οι ΗΠΑ διαθέτουν την ετοιμότητα και την βούληση να αξιολογήσουν με νηφαλιότητα τα πραγματικά δεδομένα και τους αντικειμενικούς όρους που διέπουν την πραγματική αλληλεξάρτηση όλων των παραπάνω. Η απάντηση προφανώς δεν είναι εύκολη. Όχι γιατί υπάρχει έλλειμμα στην αμερικανική στρατηγική σκέψη που δεν επιτρέπει καθαρές και νηφάλιες αναγνώσεις, αλλά διότι η σύγκρουση αντιλήψεων,  η διαφορετικότητα των ιεραρχήσεων και μια σειρά από διαχρονικές εμμονές και ακρότητες που διαμόρφωσαν σχολές σκέψεις στην στρατηγική των ΗΠΑ, παραμένουν υπαρκτές… εμφανίζονται να είναι εξ ίσου ισχυρές… Και εξ αυτού του λόγου συνεχίζει να παραμένει ασαφής η αντίληψη που επίκειται τελικά να κυριαρχήσει.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο πως η Αμερικανοτουρκική διένεξη, για την έκβαση της οποίας πολλοί επένδυσαν πολλά – εξόχως αυθαίρετα – στην εκλογή Μπάιντεν (πράγμα που παρατηρείται να συμβαίνει και στην δική μας την χώρα), δεν είναι παρά μια παράμετρος που ενσωματώνεται άρρηκτα στην διαχείριση της συγκεκριμένης εξίσωσης, η οποία όπως όλα δείχνουν δεν εγκλωβίζεται σε έναν συγκεκριμένο μονόδρομο σε ότι αφορά στην αμερικανική στρατηγική σκέψη.

Η ίδια η Τουρκία…

Αντιλαμβάνεται το μέγεθος του γεωπολιτικού ειδικού της βάρους, και επενδύει τα μέγιστα σε αυτό διεκδικώντας αυξημένο, αυτοτελή και ιδιαίτερα δυναμικό ρόλο στην αρχιτεκτονική της επόμενης μέρας. Τον διεκδικεί και αυτοτελώς αλλά και έναντι τρίτων – εν προκειμένω της Ρωσίας, των ΗΠΑ αλλά και της Κίνας – στο πλαίσιο πολλών παράλληλων στρατηγικά συνεργατικών σχέσεων, στις οποίες ο καθένας ξεχωριστά επενδύει τις δικές του ιδιαίτερες στρατηγικές προσδοκίες έναντι των υπολοίπων. Και φυσικά τον διεκδικεί έχοντας ανεβάσει πάρα πολύ ψηλά τον πήχη των προσδοκιών, διεκδικώντας ακόμη και μια ηγεμονική ως προς τον χαρακτήρα της εκπροσώπησης παρουσία ακόμη και στα ύπατα αξιώματα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Για την Τουρκία και για την επιτυχημένη προώθηση του στρατηγικού της σχεδιασμού, κρίσιμο στοίχημα παραμένει η προσπάθειά της να προσδώσει συγκεκριμένα ταυτοτικά χαρακτηριστικά στην κυρίαρχη αντίληψη για την περιφερειακή ασφάλεια στον χώρο της Ευρασίας.

Οι Αμερικανοί, τόσο επί Τραμπ όσο και επί Μπάιντεν (όπως τουλάχιστον διαφαίνεται), δεν δείχνουν να έχουν αντιληφθεί επαρκώς τον τουρκικό στρατηγικό σχεδιασμό και αυτήν την γενική διαπίστωση δεν την αναιρούν ΟΥΤΕ οι επιμέρους χειρισμοί που κυριάρχησαν κατά την περίοδο Τραμπ, ΟΥΤΕ  πολύ περισσότερο αυτοί που διαφαίνεται πως θα κυριαρχήσουν με την επερχόμενη διοίκηση Μπάιντεν.

Η Τουρκία πουλά στους Αμερικανούς ακριβή διαμεσολάβηση σε περιβάλλον μιας πολυμερούς ισορροπίας μεταξύ των ιδίων και των κορυφαίων στρατηγικών τους αντιπάλων Ρωσίας και Κίνας. Η διοίκηση Τράμπ με την μονομέρεια του οικονομισμού στην οποία διέπρεψε, τσίμπησε το σχετικό δόλωμα θεωρώντας πως η χαλαρή εργαλειοποίηση της Τουρκικής παρουσίας, θα μπορούσε να διευκολύνει την έκβαση των ανταγωνιστικών της σχεδιασμών έναντι του κίτρινου γίγαντα.

Η διοίκηση Μπάιντεν εμφανίζεται περισσότερο επιρρεπής στην αναβίωση μιας νεοψυχροπολεμικής αντίληψης, και από αυτήν την άποψη ο συνδυασμός μιας διττής τακτικής καρότου και μαστιγίου απέναντι στην Τουρκία, φαίνεται πως προκρίνεται ως τακτική σε μια προσπάθεια να ριχτεί η Ρωσία στο γεωπολιτικό καναβάτσο και να αναβιώσει έτσι η απολεσθείσα ιστορική «αίγλη» των ΗΠΑ.

Και όσο οι ΗΠΑ, με όποια κυρίαρχη αντίληψη στην διοίκηση, συνεχίζουν να παγιδεύονται στην λογική της αντιμετώπισης του ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ αντιπάλου, με την ψευδαίσθηση ότι μια δήθεν εργαλειοποιημένη Τουρκία μπορεί να αποτελεί εις το διηνεκές το πολύτιμο δεκανίκι τους για μια νικηφόρα έκβαση αυτής της αντιπαράθεσης, τόσο η στρατηγικά χειραφετημένη Τουρκία θα συνεχίσει να επενδύει ανενόχλητα στην ενδυνάμωση του ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΥ αντιπάλου και αυτός δεν είναι ΟΥΤΕ η Ρωσία, ΟΥΤΕ η Κίνα.

Ο πραγματικός ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ αντίπαλος είναι το ΙΣΛΑΜ. Για την ακρίβεια ο ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ αντίπαλος είναι το φονταμενταλιστικό κοινωνικό Ισλάμ, το οποίο εργαλειοποιεί πολιτικά η Τουρκία και το οποίο ενέχει ιδιαίτερη θέση και ρόλο στην Τουρκική αναθεωρητική στρατηγική, και μάλιστα σε έκταση και σε βαθμό ικανό να εκβιάσει ανατροπές, που θα φέρουν την Ευρασία αντιμέτωπη με πολύ δυσάρεστα και επώδυνα τετελεσμένα.

Από αυτήν την άποψη, η Τουρκία δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως δυνητικός σύμμαχος στο περιβάλλον της όποιας Δυτικής στρατηγικής. Η Τουρκία είναι η πέμπτη φάλαγγα που απειλεί ευθέως τον Δυτικό κόσμο και ναρκοθετεί την περιφερειακή ασφάλεια προς ίδιον όφελος, και μόνο ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Σε ότι αφορά στην πατρίδα μας επομένως…

Καλό θα είναι να δραπετεύσει από τις αυταπάτες της, και να σταματήσει να εναποθέτει την δική της Νιρβάνα δίπλα στην Νιρβάνα που διαφαίνεται πως κυριαρχεί μεταξύ άλλων ΚΑΙ στον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι οι Αμερικανοί προσεγγίζουν τις σύνθετες προκλήσεις της εποχής μας.

Και φυσικά είναι απαραίτητο να συνειδητοποιήσει, πως η νομή ρόλων μεταξύ των παραδοσιακών συμμάχων στην οποία προσφεύγουν οι ΗΠΑ προκειμένου να τονώσουν τις γεωστρατηγικές τους αυταπάτες, τυφλώνει και δελεάζει το γερμανικό συμμαχικό μας δεκανίκι, ενώ για την ίδια την χώρα μας, δεν προβλέπεται ρόλος σε αυτό το προσωρινό αυτοκτονικό συμμαχικό «πάρτι» που παραβλέπει με τρόπο προκλητικό κρίσιμους γεωπολιτικούς κανόνες. Και αν θα πρέπει απαραίτητα να μιλήσουμε για κάποιον ρόλο, αυτός δεν είναι άλλος από τον ρόλο της Ιφιγένειας και καλό θα είναι να μην εφησυχάζουμε.

Η ρήξη στις Αμερικανοτουρκικές σχέσεις είναι βέβαιο πως ΔΕΝ θα προκύψει εξ αιτίας της προμήθειας των S-400 από τους Τούρκους, ούτε καν ως συνέπεια της ισχυρής γεωστρατηγικής αυτονόμησης στην οποία επιδίδεται σταθερά και μεθοδικά η «απείθαρχη» Τουρκία. ΟΙ ΗΠΑ έχουν πολλούς λόγους να συντηρούν και να ανατροφοδοτούν τις αυταπάτες τους και φυσικά η Τουρκία διαθέτει πολλά και εξόχως λειτουργικά εργαλεία για να κλιμακώνει τους γεωπολιτικούς της εκβιασμούς ΚΑΙ απέναντι στις ΗΠΑ.

Η Ελλάδα λοιπόν αντί να «χουζουρεύει» περιμένοντας την έξωθεν σωτηρία, οφείλει με την δική της γεωπολιτική χειραφέτηση που θα ταράξει οριστικά τα λιμνάζοντα ύδατα, να εκβιάσει τον συλλογικό ορθολογισμό σε ότι αφορά στην προσέγγιση των πραγματικών προκλήσεων, ενισχύοντας αντίστοιχες λογικές μεταξύ των «συμμάχων» της και ταυτόχρονα – υλοποιώντας έναν σχεδιασμό επιθετικής διπλωματίας στο πλαίσιο μιας συνολικά αναβαθμισμένης εξωτερικής πολιτικής – να εμποδίσει να αναβιώσουν με τον γνωστό εμμονικό τρόπο τα αναχρονιστικά και ξεπερασμένα ψυχροπολεμικά μοντέλα που θα τροφοδοτήσουν εξελίξεις αδιέξοδες και καταστροφικές, ενώ την ίδια στιγμή θα διασφαλίσουν πολύτιμο περιβάλλον ανοχής στους πραγματικούς συστημικούς κινδύνους που δυναμώνουν.

Τέλος, καθοριστική σημασία για την χώρα μας, αναφορικά με την θέση της στο γεωπολιτικό παζλ της επόμενης μέρας, θα έχει η αποφασιστικότητά της να εγκαταλείψει τις παραδοσιακές συναισθηματικές και λοιπές παρασιτικές αντιλήψεις, και η συνακόλουθη ικανότητά της να προσεγγίσει τις νέες σύνθετες προκλήσεις με ρεαλισμό, διεκδικώντας ρόλο και λόγο πρωταγωνιστικό, ακόμη και στην αποτύπωση των κανόνων για την νέα περιφερειακή ασφάλεια και την νέα ισορροπία ισχύος.

Πρόκειται για μια πραγματικά σύνθετη πρόκληση, που η επιτυχημένη διαχείρισή της θα έχει γενικότερη εποικοδομητική συμβολή στην περιφερειακή και στην Ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η πατρίδα μας αυτό το γάντι οφείλει να το σηκώσει και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να επαναπαυθεί σε αυταπάτες που ενδέχεται να καλλιεργεί η επιχειρούμενη επαναπροσέγγιση του Ισραήλ με Αραβικές χώρες. Η Ελλάδα οφείλει να είναι παρούσα με λόγο και σθένος σε αυτές τις περιφερειακές ανακατατάξεις διότι οφείλει να θυμάται πως η στοχοπροσήλωσή τους παραμένει ευμετάβλητη και υπό προϋποθέσεις μπορεί εν τέλει να καταστεί ακόμη και επιζήμια για την χώρα μας, ένα οι στρατηγικές σκοπιμότητες τροποποιηθούν και εάν η πατρίδα μας δεν είναι δυναμικά παρούσα με ισχυρό ρόλο και χειραφετημένο λόγο.

Ισλαμισμός, Νάσιοναλ Μπολσεβικισμός και Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0
του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου
Τί κρύβεται πίσω από τις ευρασιατικές βλέψεις του Τούρκου προέδρου Ερντογάν;

«Στο μέτρο που ο Ντούγκιν και ο Πούτιν νομίζουν ότι χρησιμοποιούν τον Ερντογάν, μήπως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, με αποτέλεσμα τα ευρασιατικά όνειρα να είναι τελικά μέσα επικράτησης του ισλαμισμού-σκοταδισμού;»

Ο νάσιοναλ-κομμουνισμός δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό, γιατί πριν απ’ όλα, η ύπαρξη του αποσιωπήθηκε επιμελέστατα από τα κομμουνιστικά Κόμματα, με πρώτο αυτό της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης. Ωστόσο η πολιτική αυτή τάση είναι υπαρκτή και ίσως σήμερα είναι πολύ πιο ισχυρή από τον αποκαλούμενο ορθόδοξο κομμουνισμό.

Δεν θυμάμαι αν ήταν το 1981 ή αρχές του 1982 όταν συνάντησα τον Μίλοβαν Τζίλας (1912-1995) στο Βελιγράδι, με τον οποίον είχα μια τρίωρη συζήτηση. Θυμάμαι όμως να μου λέει ότι ο θάνατος του Τίτο θα οδηγούσε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον σοβιετικό κομμουνισμό, δεν ήταν οι αντιφρονούντες, όσο οι εθνικιστές κομμουνιστές στις δορυφορικές χώρες. Για πρώτη φορά δε, ο διάσημος Μαυροβούνιος πρώην κομμουνιστής μου ανέφερε τη σχέση του εθνικό κομμουνισμού με το Ισλάμ και πως αυτή θα μπορούσε να ενισχύσει την Τουρκία.

Με αφετηρία τη Γερμανία του 1920, ο εθνικο-σοσιαλισμός και ο εθνικοκομμουνισμός είναι πρώτα ξαδελφάκια και η γερμανική τους προέλευση κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Αμφότερες οι ιδεολογίες χρησιμοποίησαν πολλά στοιχεία από τον μαρξισμό, ο δε εθνικο-σοσιαλισμός αντέγραψε τη λενινιστική πρακτική κατάληψης της εξουσίας και πρόσθεσε σ΄ αυτήν τον πανγερμανισμό και τις παραλλαγές του. Στη διάρκεια της σοβιετικής κυριαρχίας, ο εθνικο-κομμουνισμός αναπτύχθηκε στην Ουκρανία, στη Ρουμανία, στη Λετονία, στην Σερβία επί Τίτο και στην τουρκόφωνη τότε ΕΣΣΔ , πριν την κατάρρευση του ολοκληρωτικού καθεστώτος.
Επίσης, η ιδεολογία αυτή πήρε επίσημη έκφραση στη Ρωσία του Μπόρις Γέλτσιν το 1993, όταν ιδρύθηκε το Εθνικο-Μπολσεβίκικο Κόμμα, από τους Εντβαρντ Λιμόνοφ, Αλεξάντρ Ντούγκιν και Γιέγκορ Λίτοφ. Σήμερα, στελέχη του κόμματος, το οποίο διαλύθηκε το 2007, υπηρετούν το καθεστώς Πούτιν και κύριος εκπρόσωπός του είναι ο Αλ. Ντούγκιν, γνωστός θεωρητικός επίσης του ευρασιατισμού.

Από θεωρητικής πλευράς οι νασιοναλ-κομμουνιστές θεωρούν “απάτη” του μεγάλου κεφαλαίου την κοινοβουλευτική δημοκρατία, επαγγέλλονται την εγκαθίδρυση ενός εθνικο-λενινιστικού καθεστώτος και προτείνουν την σύναψη μιας ιεράς συμμαχίας όλων των αντιφιλελεύθερων και αντισοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων. “Είναι καιρός”, αναφέρουν σε σχετική διακήρυξή τους οι νασιοναλ-κομμουνιστές της Ευρώπης, “να συστρατευθούν ώστε να έχουν τον Οκτώβρη τους”. Στο επίπεδο της πολιτικής τακτικής, οι νασιοναλ-κομμουνιστές δεν αποκλείουν πρόσκαιρες συμμαχίες με κόμματα της άκρας δεξιάς και των οικολόγων και υπογραμμίζουν ότι κάτι τέτοιο επιβάλλεται από τα πράγματα, δεδομένου ότι αυτοί οι πολιτικοί σχηματισμοί συγκεντρώνουν στους κόλπους τους πολλούς άνεργους και γενικά περιθωριακά άτομα.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Αλεξάντρ Ντούγκιν, δεν χάνει ποτέ καμμιά ευκαιρία για να δείξει το άσβεστο μίσος του κατά της Δύσης και να προωθήσει τις απόψεις του για επανασύσταση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μέσω της Ευρασιατικής Συμμαχίας, που θεωρεί ότι είναι το αντίβαρο στην Ατλαντική κυριαρχία.

Και σε μια τέτοια συμμαχία, ο Ρώσος Εθνικιστής και φίλος της “Χρυσής Αυγής” στην Ελλάδα, θεωρεί ότι Ρωσία και Τουρκία, μέσω της ευρασιατικής οντότητας μπορούν αν βρουν μια κοινή ταυτότητα.

“Η ρωσοτουρκική φιλία είναι πάνω από εθνικότητα και θρησκεία. Οι δύο χώρες μοιράζονται κοινή μοίρα. Η Ρωσία δεν απευθύνεται μόνο στους σλαβικούς λαούς, αλλά και στους τουρκικούς. Η Ευρωσία δεν καλύπτει μόνο Σλάβους και ορθοδόξους αλλά και τους Τούρκους”, τόνισε σε δηλώσεις του. Πρόσθεσε δε ότι στις πρόσφατες εξελίξεις στην περιοχή βλέπει ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο. Ο ίδιος επισημαίνει ακόμα πως οι κκ Πούτιν και Ερντογάν θέλουν έναν πολυπολικό κόσμο, στον οποίον θα διατηρούν πρώτους ρόλους. “Από τους μεταξύ μας πολέμους η Δύση κέρδισε. Πρέπει να εγκαταλείψουμε τις συγκρούσεις μεταξύ των χωρών της Ευρασίας και να συμμαχήσουμε βασιζόμενοι στην ευρασιατική μας ταυτότητα”, είπε ο Ντούγκιν.

Για να επισημάνει: “Χρειαζόμαστε μια αξιόπιστη, ισχυρή ισλαμική κοινωνία. Στην περίπτωση του σουνιτικού ισλάμ η Τουρκία μπορεί να καλύψει αυτό τον ρόλο ξεπερνώντας έτσι πολλά προβλήματα, ακόμα και προβλήματα ασφαλείας”.

Τασσόμενος δε κατά των Κούρδων, ο Α. Ντούγκιν τονίζει ότι οι τελευταίοι αποτελούν “μαριονέττες της Δύσης” και σωστά η Ρωσία εγκρίνει τις εναντίον τους τουρκικές επιχειρήσεις.

Περιττόν να τονιστεί ότι ο Α. Ντούγκιν έχει ταχθεί και υπέρ του τουρκικού ψυεδοκράτους στην Κύπρο, για το οποίο έχει δηλώσει ότι “με την υποστήριξη της Τουρκίας αποτελεί ισχυρή παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο”. Ο αγώνας ανεξαρτησίας του Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου (ΤΑΒΚ), είναι η αξιοπρέπεια της Ανατολικής Μεσογείου”, είπε σε διεθνές συνέδριο στο κατεχόμενο κομμάτι της Μεγαλονήσου ο Ρώσος εθνικιστής.
Και δεν κρύβει ότι μετά την πανδημία, το ρωσικό καθεστώς θα αναζητήσει νέα μέσα διάβρωσης της ελληνικής κοινής γνώμης, ιδιαίτερα μετά την πλήρη πολιτική έκλειψη της “Χρυσής Αυγής”.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο εθνικο-μπολσεβικισμός, στο μέλλον, θα “παίζει” το παιχνίδι των “χρήσιμων ηλιθίων” με το ισλάμ, πλην όμως, στην περίπτωση αυτή δεν είναι καθόλου βέβαιο αν ο ρόλος αυτός ταιριάζει στους ισλαμιστές. Με άλλα λόγια, στο μέτρο που ο Ντούγκιν και ο Πούτιν νομίζουν ότι χρησιμοποιούν τον Ερντογάν, μήπως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, με αποτέλεσμα τα ευρασιατικά όνειρα να είναι τελικά μέσα επικράτησης του ισλαμισμού-σκοταδισμού;

euro2day.gr

 

“Κλειδώνουν” οι εθνικοί στόχοι της Ελλάδας για το 2021: Επέκταση στα 12 ν.μ. νότια της Κρήτης και συμμαχικό τόξο μέχρι την Ινδία!

Από
anixneuseis
-
0

Το 2021 θα είναι πυκνό σε διπλωματικές κινήσεις της Ελλάδας

Άρχισαν ήδη το κλείσιμο των κόλπων και οι τεχνικές διευθετήσεις – Έρχεται άμεσα στη Βουλή το ν/σ για τα χωρικά ύδατα του Ιονίου – Σχέδιο και για δημιουργία συμμαχικού τόξου με Ινδία.

Η τουρκική προκλητικότητα ξεπέρασε κάθε όριο το 2020, με την ελληνική εξωτερική πολιτική, αν όχι πάντα, τουλάχιστον τις περισσότερες φορές να μοιάζει να ακολουθεί ασθμαίνουσα τις εξελίξεις και να μοιάζει έρμαιο στις διαθέσεις της Άγκυρας, αλλά και της Γερμανίας και της Ε.Ε.

Κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, έγιναν κινήσεις στο διπλωματικό πεδίο από την πλευρά της Αθήνας, ορισμένες από τις οποίες κρίνονται ακόμη και επικίνδυνες (εξαιτίας των κενών που αφήνουν, τα οποία φυσικά η Τουρκία εκμεταλλεύεται σε κάθε ευκαιρία), όπως η ανακήρυξη της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, που αφήνει στο έλεος των διεκδικήσεων της Άγκυρας τη νοτιοανατολική Μεσόγειο μετά τον 28ο μεσημβρινό.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατίας», το 2021 θα είναι πυκνό σε διπλωματικές κινήσεις που έχουν σκοπό, τουλάχιστον, να μη δίνουν την εντύπωση ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι αιχμάλωτη της κατευναστικής και χαλαρής -στα όρια της προδοσίας- τακτικής, την οποία ζήσαμε το 2020.

Οι στόχοι έχουν καθοριστεί και η εκπλήρωσή τους θα αρχίσει τις επόμενες κιόλας ημέρες, πριν τελειώσει ο Ιανουάριος. Πριν από μία εβδομάδα τέθηκε σε ισχύ, με τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, το Προεδρικό Διάταγμα περί κλεισίματος των κόλπων και χάραξης ευθειών γραμμών βάσης στη θαλάσσια περιοχή του Ιονίου και των Ιόνιων Νησιών, μέχρι το ακρωτήριο Ταίναρο της Πελοποννήσου. Ολοκλήρωση αυτού του βήματος θα είναι η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης, των χωρικών υδάτων της Ελλάδας, στα 12 ναυτικά μίλια, από τα 6 που είναι σήμερα, στην ίδια γεωγραφική περιοχή.

Η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης θα γίνει, σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατίας», με νομοσχέδιο που θα κατατεθεί προς ψήφιση στη Βουλή εντός του Ιανουαρίου. Ο σχεδιασμός για επέκταση των χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια -κάτι που αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας- θα συνεχιστεί, εκτός από το Ιόνιο Πέλαγος και στην περιοχή της Κρήτης.

Όπως είναι σε θέση να γνωρίζει η «δημοκρατία», η καθαρά τεχνική προεργασία για το κλείσιμο των κόλπων και τη χάραξης ευθειών γραμμών βάσης στη νότια Κρήτη βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και ο σχεδιασμός είναι να ακολουθήσουν σύντομα και τα επόμενα βήματα, με κατάληξη την επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια της αιγιαλίτιδας ζώνης στη νότια Κρήτη. Αυτή η εξέλιξη ουσιαστικά είχε περιγραφεί και στην ανακοίνωση του ΥΠΕΞ όσον αφορά την ενεργοποίηση του Προεδρικού Διατάγματος για το κλείσιμο των κόλπων στο Ιόνιο.

«Το Προεδρικό Διάταγμα επισημαίνει ότι η Ελλάδα επιφυλάσσεται για την άσκηση και στις λοιπές περιοχές της επικράτειάς της των αντίστοιχων δικαιωμάτων της, όπως αυτά απορρέουν από τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία αποτυπώνει διεθνές εθιμικό δίκαιο» υπογραμμίζει το υπουργείο Εξωτερικών.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατίας», ο επόμενος στόχος της ελληνικής διπλωματίας για το 2021 είναι η συνέχιση και η διεύρυνση των συνεργασιών με χώρες που μοιράζονται τις ίδιες απόψεις με την Ελλάδα για τα προβλήματα που υπάρχουν όχι μόνο στην ανατολική Μεσόγειο, αλλά στην περιοχή γενικότερα, και για την επίλυσή τους με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας μέχρι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τους ομολόγους του της Κύπρου Νίκο Χριστοδουλίδη και της Αλβανίας Ολτα Τζάσκα. Ούτως ή άλλως, όπως επαναλαμβάνει συνεχώς ο Ελληνας ΥΠΕΞ, οι κινήσεις της ελληνικής και της κυπριακής διπλωματίας είναι συντονισμένες.

Η διεύρυνση αυτή, που έχει τεθεί ως στόχος από το ΥΠΕΞ, θα πραγματοποιηθεί, σύμφωνα με πληροφορίες, με τη δημιουργία ενός τόξου από κράτη που θα ξεκινά από τη νοτιοανατολική Μεσόγειο, με τη συμμετοχή Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου, Ισραήλ, θα περνά στον Κόλπο, με τη συμμετοχή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και θα εκτείνεται μέχρι την Ινδία.

Ουσιαστικά, αυτή η κίνηση αποτελεί την εξέλιξη των τριμερών στις οποίες μετέχει η Ελλάδα και θα αποτελέσει ηχηρό μήνυμα προς την Τουρκία. Ο μεγάλος αντίπαλος της Ινδίας είναι το Πακιστάν, που έχει στενές σχέσεις με την Τουρκία σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο. Η Άγκυρα έχει αρχίσει να μεταφέρει ισλαμιστές μαχητές στο Κασμίρ και στο Τζαμπού, ευαίσθητες περιοχές για την Ινδία, και η Τουρκία, κατά την προσφιλή τακτική της, παρεμβαίνει και εκεί. Αυτό το συμμαχικό τόξο δημιουργεί θετικά δεδομένα για την Ελλάδα, αρκεί να γίνει πράξη και να μη χαθεί στους σχεδιασμούς και στις επιδιώξεις της Ε.Ε. και κρατών όπως η Γερμανία.

Ο επόμενος στόχος της ελληνικής διπλωματίας είναι, σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατίας», η ανανέωση της αμυντικής συνεργασίας της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, η οποία θα επιτευχθεί με τη διεύρυνση του στρατιωτικού αποτυπώματος των Αμερικανών στην περιοχή μας σε υπάρχουσες ελληνικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Σε αυτές περιλαμβάνονται εγκαταστάσεις στη βόρεια και τη νότια Ελλάδα, ενώ δεν αποκλείεται η εγκατάσταση αμερικανικών δυνάμεων και σε ελληνικό νησί.

newsbreak.gr

Τα τραίνα του Belt and Road απειλούν τον έλεγχο των Θαλασσών από τις ΗΠΑ

Από
anixneuseis
-
0

Στην Βορειοδυτική Τουρκία, στην περιοχή όπου κατοικούν οι κατοικούν οι Ουιγούροι (Xinjiang Uygur), και κοντά στα σύνορα με το Καζακστάν, υπάρχει ο εμπορευματικός σταθμός Horgos Port από τον οποίο πέρασαν στην Ευρώπη για το 2020 περισσότερες από 4,720 εμπορευματικές αμαξοστοιχίες. Αυτός ο αριθμός είναι αυξημένος κατά 43% σε σχέση με το 2019.

Παρά την Πανδημία οι αμαξοστοιχίες αυτές διαθέτουν χαμηλές τιμές μεταφοράς ενώ ταυτόχρονα έχουν και την δυνατότητα μεταφοράς μεγάλου όγκου. Διευθυντής μιας εταιρείας μεταφορών με έδρα το Horgos Port, δήλωσε ότι η εταιρεία του είχε σημειώσει αύξηση τόσο στις εισαγωγές όσο και στις εξαγωγές για το 2020, ενώ το 2021 αναμένει ότι η εταιρεία του θα επεκτείνει περαιτέρω τις επιχειρήσεις του, με σκοπό να ασχοληθεί με 1.500 εμπορευματικά τραίνα που θα μεταφέρουν εμπορεύματα από Κίνα στην Ευρώπη και αντίστροφα.

Οι μεταφορές από την περιοχή προς την Ευρώπη ξεκίνησαν το 2016 ενώ οι νέες υποδομές έχουν βελτιώσει τις διαδικασίες μεταφόρτωσης.

Οι Κινέζοι αυξάνουν το κόστος μεταφοράς με πλοία

Πριν την Πανδημία το κόστος ενός κοντέινερ από την Κίνα προς την Ελλάδα ξεκινούσε από τα 600 δολάρια και έφτανε μέχρι τα 1200. Σήμερα οι τιμές αυτές έχουν αυξηθεί 100% και σε μερικές περιπτώσεις οι τιμές φτάνουν έως και 150%. Οι αύξηση των τιμών αυτών οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην κατάληψη που έχει γίνει στα λιμάνια από υγειονομικό υλικό, αλλά και σε μια τεχνητή αύξηση των Κινέζων προς εταιρείες δυτικών συμφερόντων, και ειδικά των ΗΠΑ και συμμάχων τους.

Με τον τρόπο αυτό οι Κινέζοι επιδιώκουν να κάνουν δελεαστικό τον Belt and Road προσφέροντας καλύτερες τιμές και επιδοτώντας σε ορισμένες περιπτώσεις τις μεταφορές και υποδομές. Οι μεταφορές μέσω του Belt and Road έχουν και το πλεονέκτημα του χρόνου. Πρόσφατα ένα τραίνο από την Τουρκία χρειάστηκε μόλις 12 ημέρες για να φτάσει στον προορισμό του στην Κίνα, ενώ τραίνα από την Κίνα προς την Γερμανία, χρειάζονται 18 ημέρες.

Το πρόβλημα των Ουιγούρων

Ο εμπορευματικός σταθμός Horgos Port βρίσκεται στην επαρχία όπου βρίσκονται οι Ουιγούροι οι οποίοι έχουν την στήριξη των ΗΠΑ και αποτελούν ένα μεγάλο πρόβλημα για το Πεκίνο. Από την άλλη μεριά ο Ερντογάν εμφανίζεται προστάτης των Ουιγούρων αλλά οι τελευταίοι έχουν πέσει θύματα της εξάρτησης της Άγκυρας από το Πεκίνο.

Πρόσφατο άρθρο του «V» με τίτλο «Ο Ερντογάν αδειάζει τους Ουιγούρους στην Κίνα για τα δολάρια του Πεκίνου» σημείωνε «και ενώ αυξανόταν η ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες (2019), η Τουρκία συμφωνεί να στείλει 10 “παρατηρητές” στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου βρίσκονταν 1.000.000 Ουιγούροι και η κεντρική τράπεζα της Κίνας μεταβίβασε στην Τουρκία 1 δισ. δολαρία,  το μεγαλύτερο πακέτο στήριξης του Πεκίνου για τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, λίγο πριν τις Τουρκικές εκλογές. Αυτή η εισροή πόρων σηματοδοτούσε την πρώτη φορά που η Τουρκία έλαβε ένα τόσο σημαντικό ποσό σε εφαρμογή της  συμφωνίας ανταλλαγής λιρών – γουάν με το Πεκίνο που χρονολογείται από το 2012. Επίσης το καλοκαίρι του 2020 η Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας επέκτεινε την ανταλλαγή για την τουρκική λίρα αξίας 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Σύμφωνα με την Morgan Stanley, το έλλειμμα της Τουρκίας τον Απρίλιο έφτασε στα 5,60 δισεκατομμύρια δολάρια από μόλις 500 εκατομμύρια δολάρια στα τέλη του 2019, στο τέλος του 2020 το έλλειμμα αυτό άγγιξε τα 50 δις.»

Και κατέληγε «για το Πεκίνο η κατάσταση της Τουρκικής οικονομίας είναι η χρυσή ευκαιρία για να διασφαλίσει ότι η Τουρκία θα γίνει ζωτικό μέρος της πρωτοβουλίας Belt and Road (BRI). Μια κινεζική εταιρεία logistics αγόρασε πρόσφατα το 48% του Kumport Terminal για 940 εκατομμύρια δολάρια. Οι εγκαταστάσεις βρίσκονται στη βορειοδυτική ακτή της θάλασσας του Μαρμαρά, και είναι ο τρίτος μεγαλύτερος τερματικός σταθμός εμπορευματοκιβωτίων της Τουρκίας ενώ αποτελεί στρατηγικό κόμβο προς την Ευρώπη.» 

Συγγραφέας: Πέτρος Ούτσης

outsis petros

Εκδότης ViaDiplomacy.gr

Μια νέα 20ετία

Από
anixneuseis
-
0

Της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου.

Κλείνοντας ημερολογιακά το 2020, ο απολογισμός είναι βαρύς. Ουδείς εγκαταλείπει την προσδοκία για ένα καλύτερο 2021, αλλά όλοι πρέπει να περιμένουν ένα χειρότερο. Η αισιοδοξία των εμβολίων απέναντι στην αλήθεια του ιού. Σύμφωνα με Ρώσο ειδικό έχουν ήδη καταγραφεί 20.000 μεταλλάξεις και υπολογίζονται σε πολλές χιλιάδες. Εκ των πραγμάτων εκείνο που θα έχουμε, προσωρινά, είναι η ελπίδα. Αδιέξοδο, από το οποίο η Κίνα διέφυγε μυστηριωδώς. Ουδείς γνωρίζει τι, πότε και πως συνέβη εκεί, εφ’όσον η προς τα έξω πληροφορία είναι πλήρως διηθημένη. Η πολυπληθέστερη χώρα με τα λιγότερα θύματα ετοιμάζεται να δρέψει τους καρπούς της υπομονής της. Προς τούτο το Πεκίνο συντηρεί τις αυτοκρατορικές παραδόσεις. Τι λένε; Ότι με την βούληση των ουρανών υπό την ηγεσία του γιού του ουρανού, θα περιλάβει στην επικράτειά του 10.000 έθνη, ακόμη και βαρβάρους. Ο γιός του Ουρανού δεν απαιτείται να έχει ευ-γενή καταγωγή. Αρκεί να είναι καλός κυβερνήτης.

Το συνονθύλευμα φυλών, γλωσσών και ομάδων χωρίς συγκεκριμένη εθνική ταυτότητα, χαρακτηριστικό μεγάλων αυτοκρατοριών, προέκυψε από μετακινήσεις πληθυσμών σε αχανείς εκτάσεις. Στον 20ο αιώνα η Ευρασία έζησε την διάλυση τριών τέτοιων, ενώ η συγκρότηση πλήθους κρατιδίων στην θέση τους προκάλεσε αιματηρές συγκρούσεις, διεκδικήσεις και δημιουργία υπαρκτών και ανύπαρκτων εθνοτήτων. Η ιδεολογία και η θρησκεία χρησιμοποιούνται ως πολιτικά εργαλεία είτε για την ομογενοποίηση υπό ένα κόμμα/δόγμα είτε με την απαγόρευσή τους. Η ιδεολογική κινεζοποίηση άρχισε το΄50 με την επιβολή της κομματικής ταυτότητας. Δεδομένης και της βίαιης εκδήλωσης του ισλάμ, συνεχίζεται με την θρησκευτική κινεζοποίηση μέσω της επανεκπαίδευσης σε ειδικά στρατόπεδα, των εντός των συνόρων μειονοτήτων Ουιγούρων, Καζάκων, Χουέι κ.ά.. Τον Μάρτιο του 2018 τέθηκε το ιδεολογικό, νομικό και γραφειοκρατικό πλαίσιο για την επιβολή της, με τον απόλυτο κρατικό έλεγχο των μη κομματικών οργανισμών.

Τους διασωθέντες από τους διωγμούς του Μάο αστούς και διανοούμενους αξιοποίησε ο Ντενγκ Σιάο-πινγκ μετά το 1978 για να ζωογονήσει την οικονομία, δημιουργώντας  μια αστική τάξη, που μορφώθηκε, ταξίδεψε, αλλά απέκτησε και άποψη. Επίσης, οι κινέζοι εργαζόμενοι στις ξένες επιχειρήσεις δυστροπούν με την υποταγή στο κόμμα. Το ΚΚΚ δεν προτίθεται να επαναλάβει τα λάθη των σοβιετικών, που κατά την άποψη του δεν αξιοποίησαν δεόντως τον κρατικό μηχανισμό καταστολής για να υποτάξουν τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους στον μαρξισμό- λενινισμό, με αποτέλεσμα την κατάρρευση. Στο κινεζικό δίλλημα μεταξύ οικονομίας και υπακοής η λύση είναι δοκιμασμένη. Ο φόβος αποτελεί το ισχυρότερο όπλο ελέγχου. Κάτι που αξιοποιούν ποικιλοτρόπως τα κομμουνιστικά καθεστώτα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, εντοπίζοντας και εξολοθρεύοντας τις δυνάμεις των ιδεολογικών αντιπάλων. Ένας νέος κινεζικός νόμος ορίζει ότι κάθε άτομο ηλικίας άνω των 12 και κάτω των 14 ετών που διαπράττει εκούσια ανθρωποκτονία ή τραυματισμό που προκαλεί τον θάνατο, φέρει την ποινική ευθύνη ενός ενήλικα. Η ποινή είναι εκτέλεση.

Ο Σι Τζιν-πίνγκ είπε: «όλος ο κόσμος υπό τον ίδιο ουρανό είναι μια οικογένεια». Ξεχνά ότι διώκει τα εντός Κίνας μέλη της οικογενείας του. Λεπτομέρειες. Ο γ.γ. του ΚΚΚ ως εκφραστής της ουράνιας βούλησης ετοιμάζεται και επεκτείνεται εκτός επικράτειας. Καλή χρονιά του βοδιού.

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

“Μακεδονία”

Ξανά στην κόψη του ξυραφιού η Μέση Ανατολή: Το Ισραήλ και μια «ενδο-ιμπεριαλιστική» σύγκρουση

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
2 Ιανουαρίου 2021

Η σύγκρουση εξτρεμιστών και… «νορμάλ» ιμπεριαλιστών είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό της κατάστασης στις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

«Για να καταλάβεις την κατάσταση στην Ουάσιγκτον, φαντάσου ότι τώρα, το κύριο εμπόδιο στον πόλεμο είναι ένας άνθρωπος που τον λένε Λυσσασμένο Σκυλί (Mad Dog)».

Αυτή την απάντηση μου έδωσε, πριν τρία χρόνια, όταν τον ρώτησα τι γίνεται στην Αμερική, ο Ρέι ΜακΓκάβερν, πρώην ανώτερος αναλυτής της CIA. Μια από τις κύριες δουλειές του ήταν να ενημερώνει καθημερινά έξι Αμερικανούς Προέδρους για το τι γίνεται στην ΕΣΣΔ. Μετά την αποστρατεία του, μεταβλήθηκε σε επικριτή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Μου είπε και κάτι άλλο ενδιαφέρον. Υπήρχαν πάντα δύο CIA. Μία που ενημέρωνε τον Πρόεδρο για την πραγματικότητα και μια που κατασκεύαζε πραγματικότητες ως επιχειρήματα για δράσεις. Χωρίς παρόμοιες «κατασκευές», σημειωτέον, θα ήταν αδύνατο να γίνει η εισβολή στο Ιράκ το 2003 και η αλυσίδα των πολέμων στη Μέση Ανατολή που ακολούθησε.

Το «Λυσσασμένο Σκυλί» δεν ήταν άλλο από τον τότε Υπουργό Άμυνας του Τραμπ στρατηγό Μάττις. Πιστεύω, κρίνοντας από τη μελέτη των δημοσιευμένων πηγών, ότι πιθανότατα έπαιξε κρίσιμο ρόλο, μαζί με τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, στρατηγό Ντάνφορντ και υψηλά ιστάμενους Ρεπουμπλικάνους, ώστε να δημιουργηθεί ένας «άτυπος», μυστικός μηχανισμός, που θα απέτρεπε την εκτέλεση τυχόν εντολής του Τραμπ να εκτοξευθούν πυρηνικά όπλα. Το σύστημα διοίκησης των αμερικανικών πυρηνικών δυνάμεων έχει κατασκευασθεί έτσι, ώστε, τυχόν εντολή εκτόξευσης του Προέδρου να εκτελεσθεί σχεδόν αυτόματα σε λίγα λεπτά. Ο μηχανισμός είναι φτιαγμένος για να μην υπάρχουν δισταγμοί και να μη γίνει τίποτα που να σταματήσει την εξαπόλυση των όπλων. Ανταποκρίνεται στο σενάριο παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου και οφείλει να δράσει πολύ γρήγορα, για να μη χαθούν από πιθανή επίθεση του αντιπάλου τα προς εκτόξευση όπλα. Ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει σχεδόν απεριόριστη αρμοδιότητα να διατάξει πυρηνικό πόλεμο.

Ο Μάττις, μαζί με τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου στρατηγό Ντάνφορντ, ήταν επίσης βασικά εμπόδια στο σχέδιο των Νετανιάχου, Μπάνον, Μπόλτον και άλλων να επιτεθούν στο Ιράν προκαλώντας έναν πολύ μεγάλο και πιθανότατα πυρηνικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή. (Για μια εισαγωγή στο θέμα αυτό, έχει μεγάλο ενδιαφέρον η ιστορία των προσπαθειών να πραγματοποιηθεί αυτός ο πόλεμος, όπως τις περιγράφει το NewYorkTimesMagazine).

Σύμφωνα με άρθρο της Wall Street Journal, ο Μάττις ήταν επίσης ο μόνος στην κρίσιμη σύσκεψη, πριν από τους βομβαρδισμούς Τραμπ στη Συρία, το 2018, που εμπόδισε τη γενίκευση των βομβαρδισμών και τους μετέτρεψε σε σχετικά ανώδυνη επίδειξη ισχύος, αποτρέποντας έτσι μια μείζονα σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, πιθανώς με συμμετοχή της Ρωσίας, αφού στη Συρία βρίσκονται ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις. Ειρήσθω εν παρόδω, οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί της Συρίας το 2017 και το 2018 αποδεικνύουν και κάτι άλλο. Πίσω από την δημόσια, σχεδόν διακηρυγμένη επιδίωξη Νετανιάχου, Μπάνον, Μπόλτον, Πομπέο κλπ., υπάρχει κατά τα φαινόμενα και μια ακόμα, πιο «κρυφή» επιδίωξη. Να φύγει η Ρωσία από τη Μέση Ανατολή. Φαίνεται ότι ο Μάτις έπαιξε, τηρουμένων των αναλογιών, τον ρόλο των αδελφών Κέννεντι στην κρίση των πυραύλων της Κούβας. Σε αντίθεση όμως με τους αδελφούς, έχασε μεν τη δουλειά του, όχι όμως και τη ζωή του!

Η σύγκρουση εξτρεμιστών και… «νορμάλ» ιμπεριαλιστών είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό της κατάστασης στις ΗΠΑ μετά την εκλογή των Μπους και Τσένι το 2000. Εκδηλώθηκε ανοιχτά τουλάχιστο πέντε φορές την τελευταία διετία σχετικά με το Ιράν, αλλά και τον περασμένο Ιούνιο, όταν οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις αρνήθηκαν να κατέβουν στους δρόμους των αμερικανικών πόλεων για να καταστείλουν τη λαϊκή εξέγερση, όπως ήθελε να πράξουν ο Τραμπ.

Ισραήλ, μια «κρυμμένη υπερδύναμη»

Ανάλογη σύγκρουση συνιστά μόνιμο στοιχείο και στο Ισραήλ, όπου όμως η δύναμη των εξτρεμιστών μοιάζει πολύ μεγαλύτερη και ο Βενιαμίν Νετανιάχου εξακολουθεί ακόμα και σήμερα, παρά και τις βαριές κατηγορίες εναντίον του, να υπερέχει των αντιπάλων του που εκπροσωπούν την αντίστοιχη με τον Μπάιντεν «μετριοπαθή» τάση, όπως ο στρατηγός Γκαντζ. Το γεγονός αυτό εντυπωσιάζει ακόμα περισσότερο, γιατί ο κίνδυνος από την εφαρμογή των εξτρεμιστικών ιδεών είναι, εν τέλει, μεγαλύτερος για το ίδιο το Ισραήλ, παρά για τις ΗΠΑ.

Ο Νετανιάχου ανήκει στους αρχιτέκτονες της εισβολής στο Ιράκ και των πολέμων που ακολούθησαν, αφού ήταν αυτός που χρηματοδότησε την εκπόνηση αυτών των σχεδίων από τους Περλ και Βούλφοβιτς ήδη από τη δεκαετία του 1990, σε συνέχεια άλλωστε των σχεδίων που είχε εκπονήσει ο Οντέτ Γινόν από τη δεκαετία του 1980. Είχε καθοριστική επιρροή στις ΗΠΑ και επί των ημερών του Προέδρου Μπους και, ακόμα περισσότερο, επί Τραμπ, όταν φάνηκε να υπαγορεύει, σε μεγάλο βαθμό, την αμερικανική εξωτερική πολιτική, εκεί τουλάχιστο που ήθελε να το κάνει.

Είναι πια εντελώς αδύνατο να αναλύσει κάποιος σοβαρά την παγκόσμια κατάσταση, αν εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται το Ισραήλ ως απλό δορυφόρο των ΗΠΑ, «κράτος-πελάτη» ή μεσαία δύναμη. Ιδιαίτερα υπό τον Νετανιάχου, το Ισραήλ, εκμεταλλευόμενο και τους ιδιαίτερους δεσμούς του με το παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο και τη μετεωρική άνοδο της ισχύος του τελευταίου, ιδίως μετά το 1990, κατάφερε να αποκτήσει μερικά τουλάχιστο από τα χαρακτηριστικά μιας «κρυμμένης υπερδύναμης», που δεν διαθέτει άλλωστε μόνο περιφερειακή, αλλά παγκόσμια ατζέντα, από την Ουκρανία μέχρι τη Βραζιλία και από τη Βρετανία μέχρι το Σουδάν. Μπορεί ακόμα και να επεμβαίνει στο εσωτερικό ευρωπαϊκών δυνάμεων, όπως στη Βρετανία εναντίον του Κόρμπιν ή στη Γαλλία, όταν ουσιαστικά ανέτρεψε την απόφαση του Σαρκοζί, αμέσως μετά την εκλογή του, το 2008, να διορίσει τον Βεντρίν Υπουργό Εξωτερικών (γεγονός που επέτρεψε τον πόλεμο στη Λιβύη τρία χρόνια αργότερα).

Σε μια εποχή που η 2η Σοσιαλιστική Διεθνής είναι σκιά του εαυτού της, η 3η Κομμουνιστική Διεθνής δεν υπάρχει και η 4η Διεθνής έχει πολυδιασπαστεί, αν όχι εκφυλισθεί, το Ισραήλ του Νετανιάχου διαθέτει την δική του, ραγδαία αναπτυσσόμενη και ακροδεξιά «Διεθνή» με τη βοήθεια των Ευαγγελιστών, μια Διεθνή που παίζει σημαντικό ρόλο στη πολιτική ζωή ακόμα και πολύ μεγάλων κρατών, όπως οι ΗΠΑ ή η Βραζιλία. Το Ισραήλ είναι επίσης η μόνη μεγάλη δύναμη που διαθέτει μια ιδιόμορφη «ασυλία», καθώς σχεδόν κανείς διεθνώς δεν το επικρίνει ούτε και αναλύει τον ρόλο του, «ασυλία» που δεν διαθέτουν δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Ρωσία ή η Κίνα. ‘Όπως είπε ο Τζωρτζ ‘Οργουελ, όλα τα ζώα είναι ίσα, μερικά όμως είναι πιο ίσα από τα άλλα.

Τη μια στέλνουν βομβαρδιστικά, την άλλη αποσύρουν αεροπλανοφόρα!

Η διαμάχη αυτή των δύο τάσεων που περιγράψαμε παραπάνω επανεμφανίστηκε αυτές τις μέρες, καθώς η αποχώρηση Τραμπ θα καταστήσει πολύ πιο δύσκολο τον πόλεμο με το Ιράν που επιδιώκει διακαώς ο Πρωθυπουργός Νετανιάχου. Αλλά και αντιστρόφως, ένας τέτοιος πόλεμος θα μπορούσε να διευκολύνει σχέδια του Τραμπ να παραμείνει στην εξουσία, παρά την εκλογική του ήττα.

Ο εκτελών χρέη Υπουργού Άμυνας Κρίστοφερ Μίλερ διέταξε το αμερικανικό αεροπλανοφόρο Nimitz να επιστρέψει στη βάση του, δηλαδή αφαίρεσε ένα βασικό στοιχείο για τυχόν ανάληψη μείζονος στρατιωτικής δράσης κατά του Ιράν.

Το έπραξε μάλιστα παρά την εισήγηση του στρατηγού Φρανκ ΜακΚένζι, επικεφαλής του Κεντρικού Αρχηγείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, που πίεζε για επέκταση της αποστολής του αεροπλανοφόρου. Ταυτόχρονα με την απόφαση αυτή, ανώνυμες πηγές του Πενταγώνου έλεγαν στο CNN ότι δεν υπάρχει ούτε ίχνος πληροφορίας για τυχόν προετοιμαζόμενες επιθέσεις του Ιράν, ιδίως στο Ιράκ, διέψευδαν δηλαδή ουσιαστικά όσα υποστηρίζουν εδώ και εβδομάδες Αμερικανοί και Ισραηλινοί αξιωματούχοι! Παράλληλα με τη διασπορά αυτών των «πληροφοριών», οι Αμερικανοί έστειλαν τρεις φορές στον Κόλπο να κάνουν «βόλτα» στρατηγικά βομβαρδιστικά Β-52 και το Ισραήλ ένα υποβρύχιο εφοδιασμένο με πυρηνικά όπλα.

Το Ισραήλ, σημειωτέον, επισκέφθηκε πρόσφατα και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ των ΗΠΑ. Μπορεί ασφαλώς να είναι απλή σύμπτωση, αλλά κάθε φορά που γίνεται μια τέτοια επίσκεψη, κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει μετά, όπως π.χ. η δολοφονία Σουλεϊμανί ή η έκρηξη στη Βηρυτό.

Οι εξτρεμιστές της Αυτοκρατορίας χρησιμοποίησαν επανειλημμένως μεθόδους προβοκατσιών, παραπλανήσεων, συνωμοσιών και βαθέος «εισοδισμού» στο αμερικανικό κράτος για να προκαλέσουν την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Τις ίδιες μεθόδους προσπαθούν πιθανότατα να χρησιμοποιήσουν και τώρα. Μόνο που οι αντίπαλοί τους έχουν πλέον, εξ εμπειρίας, γνώση αυτών των μεθόδων και είναι πιο αποτελεσματικοί στο να τις εξουδετερώνουν – δεν αποκλείεται μάλιστα να τις χρησιμοποιούν και οι ίδιοι. Γνωρίζουν επίσης ότι οι συνέπειες ενός πολέμου κατά του Ιράν κινδυνεύουν να είναι πολύ βαρύτερες από αυτές της εισβολής στο Ιράκ. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ακόμα και το ενδεχόμενο να υπάρχει άτυπη συνεννόηση μεταξύ των πολύ διαφορετικών δυνάμεων που αντιτίθενται στον πόλεμο, συνεννόηση που θα μπορούσε να αποτελέσει και έναν ισχυρό μηχανισμό «αντι-προβοκάτσιας».

Η Ιστορία δεν μπορεί να επαναληφθεί αυτούσια, όπως τα φαινόμενα της ανόργανης φύσης, για έναν πολύ απλό λόγο: Οι άνθρωποι την ξέρουν.

Συμπέρασμα

Aπό τα όσα εκθέσαμε ως εδώ προκύπτουν τρία συμπεράσματα.

Πρώτον, έχουμε μια πολύ σοβαρή περαιτέρω υποβάθμιση και εκφυλισμό της διεθνούς πολιτικής ζωής. Το 2003 κυβερνήσεις σημαντικών χωρών και εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο κινητοποιήθηκαν κατά της εισβολής στο Ιράκ. Σήμερα, έχουμε φτάσει να στηριζόμαστε στον αμερικανικό Στρατό, τη CIA και σε συνωμοσίες στα παρασκήνια για να αποτραπεί μια μείζων καταστροφή.

Δεύτερον, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα πραγματοποιηθεί το σενάριο γενικού πολέμου κατά του Ιράν τις επόμενες μέρες και βδομάδες, αν και θα ήταν ανόητος κάποιος που θα έβαζε και το χέρι του στη φωτιά για αυτό.

Τρίτο, ακόμα κι αν δεν γίνει τίποτα, ακόμα και υπό τον Μπάιντεν, θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν ισχυρές δυνάμεις που θα προσπαθούν να καταστήσουν δυνατά τα πολεμικά σενάρια. Η επικίνδυνη ταλάντωση της κατάστασης στη Μέση Ανατολή (και παγκοσμίως) ανάμεσα στο χάος και τη σταθερότητα θα συνεχιστεί όσο δεν καταβάλλεται προσπάθεια για μια αληθινή αντιμετώπιση των προβλημάτων της Μέσης Ανατολής (και του κόσμου) που, όσο παραμένουν άλυτα θα τείνουν να επαναφέρουν από καιρού εις καιρόν αποκαλυπτικά σενάρια και τον κίνδυνο, σε δεδομένη στιγμή, να υλοποιηθούν.

Πηγή: kosmodromio.gr

Το σχέδιο Νιχάτ Ερίμ και ο τουρκικός έλεγχος στην Κύπρο.

Από
anixneuseis
-
0

 KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Το 2021 θα είναι η χρονιά της Κύπρου, ελπίζω με την καλή έννοια. Αν γίνουν λάθη από την Αθήνα και τη Λευκωσία υπάρχει κίνδυνος να καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και να αποκτήσει η Τουρκία πλήρη έλεγχο στον Βορρά και μερικό έλεγχο στον Νότο. Ακούγοντας την προπαγάνδα του Ερντογάν και του Τουρκοκύπριου Τατάρ περί δύο κρατών στη Μεγαλόνησο θυμήθηκα το σχέδιο του Τούρκου Συνταγματολόγου Νιχάτ Ερίμ, το οποίο εκπονήθηκε το 1956. Τότε οι Ελληνοκύπριοι αγωνίζονταν για την Ένωση με την Ελλάδα  και κατά των Βρετανών. Το σχέδιο έχει ως εξής, όπως το έχει κωδικοποιήσει σε πολλές ομιλίες του ο Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος.

Ο Νιχάτ Ερίμ, που αργότερα έγινε και πρωθυπουργός της Τουρκίας, υπέβαλε στον τότε πρωθυπουργό Μεντερές και στον τότε υπουργό εξωτερικών Ζορλού το σχέδιο, που φέρει το όνομά του, και που έγινε δεκτό ως ο σχεδιασμός της Τουρκίας για την Κύπρο.

Το σχέδιο προνοεί την ανάκτηση της Κύπρου  (την θεωρούσαν Οθωμανική, την έχασαν και ζητούν να την ανακτήσουν) σε έξι στάδια, με την υλοποίηση έξι επί μέρους στόχων. Τα πέντε στάδια έχουν ήδη ολοκληρωθεί. Μένει προς υλοποίηση ο τελευταίος στόχος.

Πρώτος στόχος ήταν η παρεμπόδιση της απόδοσης της Κύπρου στην Ελλάδα. Επετεύχθη.

Δεύτερος στόχος ήταν η απόκτηση από την Τουρκία νόμιμων δικαιωμάτων επί της Κύπρου. Επετεύχθη με τη βοήθεια και της Βρετανίας.

Τρίτος στόχος ήταν η συγκέντρωση των διασκορπισμένων σε όλη την Κύπρο Τουρκοκυπρίων σε θυλάκους, ώστε να αποτελέσουν συμπαγείς, ομοιογενείς, μάζες. Τα κατάφεραν,  σ’ ένα μεγάλο ποσοστό, με την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων από τα Χριστούγεννα του 1963 μέχρι τους βομβαρδισμούς του καλοκαιριού 1964 από την τουρκική Αεροπορία.

Τέταρτος στόχος ήταν να θεραπευθεί η αριθμητική μειονεξία τους. Οι Τούρκοι της Κύπρου ήταν το 18% και οι Έλληνες το 82%. Και τον στόχο αυτό τον υλοποίησαν. Μετά την Τουρκική εισβολή μετέφεραν και εξακολουθούν να μεταφέρουν εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους στα κατεχόμενα μέρη της Κύπρου. Ο εποικισμός αντίκειται στο Διεθνές Δίκαιο και στις αρχές του ΟΗΕ, αλλά ήδη δημιουργείται τετελεσμένο. Τον ψευδοπρόεδρο Τατάρ τον εξέλεξαν οι ψήφοι των εποίκων.

Πέμπτος στόχος ήταν να αποκτήσουν τον στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής. Ο Αττίλας σήμερα διαθέτει δύναμη 40.000 τουλάχιστον επί Κυπριακού εδάφους, ενώ τα πολεμικά και ερευνητικά σκάφη του τουρκικού Ναυτικού περιπολούν απειλητικά..

Μένει ανεκπλήρωτος ο έκτος στόχος τους που προνοεί τον πλήρη πολιτικό έλεγχο της Κύπρου Αυτός ο στόχος επιδιώκεται να υλοποιηθεί από την Άγκυρα και τον πρόθυμο Τατάρ με τη λύση των δύο κρατών. Παρά τη φρασεολογία αυτή η Τουρκία σήμερα δεν ενδιαφέρεται για την ενσωμάτωση των Κατεχομένων. Προτιμά μία λύση Συνομοσπονδίας, μία χαλαρή ένωση δύο ισοτίμων κρατών (ή πολιτειών), έτσι ώστε να ελέγχει πλήρως το τουρκοκυπριακό κράτος και να μπορεί να παρεμβαίνει –με διάφορες δικαιολογίες- στο ελληνοκυπριακό κράτος.

Ας θυμηθούμε τα περίφημα λόγια του αειμνήστου Τάσσου Παπαδόπουλου στο διάγγελμά του της Μεγάλης Τετάρτης του 2004 κατά του Σχεδίου Ανάν: Παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα! Και εγώ θα έλεγα: Την Κυπριακή Δημοκρατία και τα μάτια μας. Τα δύο κράτη δεν είναι λύση, θα είναι διάλυση.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 2.1.2021

Τι σχέση έχουν η Κίνα, οι Ουιγούροι και η Τουρκία;

Από
anixneuseis
-
0

Η μουσουλμανική μειονότητα των Ουιγούρων βρίσκεται εδώ και χρόνια αντιμέτωπη με συστηματικές διώξεις στην Κίνα. Πολλοί αναζητούν καταφύγιο στην «μητέρα» Τουρκία. Αλλά ούτε κι εκεί νιώθουν πλέον ασφαλείς.

Οι Ουιγούροι αποτελούν μια μουσουλμανική μειονότητα στην Κίνα, με τουρκικές καταβολές. Καταπιέζονται συστηματικά στην Κίνα και φυλακίζονται σε αμφιλεγόμενα «στρατόπεδα αναμόρφωσης», όπως επιβεβαιώνεται από διάφορες πηγές και διαρροές κυβερνητικών έγγραφων στο Πεκίνο. Πολλοί Ουιγούροι ζουν σήμερα εξόριστοι στην Τουρκία. Φοβούνται ωστόσο ότι ούτε εκεί είναι πλέον ασφαλείς. Το Πεκίνο φέρεται να πιέζει την Άγκυρα να επικυρώσει συμφωνία έκδοσης, την οποία η κινεζική κυβέρνηση έχει ήδη θέσει σε ισχύ. Η Τουρκία από την πλευρά της βρίσκεται υπό έντονη πίεση.

Σττην όλη συζήτηση μπαίνει και μια μια επιπλέον παράμετρος: το κινεζικό εμβόλιο για τον κορωνοϊό, το οποίο παρά τη συμφωνία Τουρκίας-Kίνας για άμεση παράδοση άργησε να φτάσει δύο εβδομάδες. Σύμπτωση; Σύμφωνα με τον Σεγίτ Τουμτούρκ, Ουιγούρο που ζει στην Τουρκία που εργάζεται για τα δικαιώματα της μειονότητας στην Τουρκία, η καθυστέρηση δεν είναι καθόλου τυχαία και συνδέεται… με τους Ουιγούρους. Η διμερής συμφωνία έκδοσής τους εκκρεμεί. «Ο χρόνος της αντιτρομοκρατικής συμφωνίας έκδοσης μεταξύ Τουρκίας και Κίνας είναι ύποπτος. Η Κίνα την επικύρωσε από την πλευρά της τη στιγμή που ήταν να φτάσει το εμβόλιο στην Τουρκία. Μήπως τελικά η Κίνα κρατά το εμβόλιο ως μέσο πίεσης;» διερωτάται ο Τουμτούρκ.

Διεθνής κριτική στην Κίνα για το ζήτημα των Ουιγούρων

Από διαδήλωση στην Κων/πολη για την προστασία των δικαιωμάτων των ΟυιγούρωνΑπό διαδήλωση στην Κων/πολη για την προστασία των δικαιωμάτων των Ουιγούρων

Ο Τουμτούρκ δεν είναι ο μόνος που ανησυχεί για το μέλλον των Ουιγούρων. Η ΜΚΟ Society for Threatened Peoples (Εταιρεία για Απειλούμενους Λαούς) προειδοποιεί για μαζικές απελάσεις Ουιγούρων από την Τουρκία σε περίπτωση που επικυρώσει τη συμφωνία με την Κίνα, η οποία εκκρεμεί από το 2017. Η οργάνωση εκφράζει τον φόβο ότι η Τουρκία είναι επιρρεπής σε τέτοιες πιέσεις λόγω της βαθιάς οικονομικής κρίσης που βιώνει. Όπως παρατηρεί ο Τουμτούρκ, η Τουρκία έχει επίσης απομακρυνθεί από τη Δύση έχοντας επιλέξει να στραφεί προς την Ρωσία και την Κίνα, κάτι που περιπλέκει την κατάσταση για τους Ουιγούρους.

Την ίδια ώρα έντονη είναι η διεθνής κριτική κατά της Κίνας για την υπόθεση των Ουιγούρων, μετά από αναφορές για τα περιβόητα «στρατόπεδα αναμόρφωσης Ουιγούρων». Η Κίνα κάνει λόγο για ένα είδος οικοτροφείων, στο οποίο οι Ουιγούροι μαθαίνουν κινέζικα, κατά τη δική της οπτική «με καλές συνθήκες». Μαρτυρίες ωστόσο κάνουν λόγω για διώξεις, βασανιστήρια και παρακολουθήσεις.

Θα φτάσει η συμφωνία έκδοσης στο τουρκικό κοινοβούλιο;

Υποδομές που φέρονται να ανήκουν σε «στρατόπεδο αναμόρφωσης» Ουιγούρων στην επαρχία ΣινγιάνγκΥποδομές που φέρονται να ανήκουν σε «στρατόπεδο αναμόρφωσης» Ουιγούρων στην επαρχία Σινγιάνγκ

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2009 ο Ταγίπ Ερντογάν είχε κάνει λόγο για «γενοκτονία των Ουιγούρων» και μάλιστα με αυτή την αφορμή ήρθε σε επαφή μαζί του ο Σεγίτ Τουμτούρκ. Ο ίδιος μεγάλωσε στην Τουρκία και δεν έζησε ποτέ στην Κίνα και πιο συγκεκριμένα στην κινεζική περιοχή Σινγιάνγκ ή αλλιώς στο  Ανατολικό Τουρκεστάν, την πατρίδα των Ουιγούρων. Οι γονείς του όμως κατάγονται από εκεί. Ο Τουμτούρκ ωστόσο ως εκπρόσωπος των Ουιγούρων στην Τουρκία ανησυχεί για τις παλινωδίες της τουρκικής κυβέρνησης. Όπως παρατηρεί: «Υπάρχουν κύκλοι στην Τουρκία που εδώ και δύο χρόνια πετούν από εδώ κι από εκεί το μπαλάκι για το ζήτημα του Ανατολικού Τουρκεστάν, μια στην Κίνα, μια στην Τουρκία. Σαν να είναι οι Ουιγούροι αυτοί που φταίνε για τις σχέσεις Κίνας και Τουρκίας. Νομίζω ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν εξαπατήθηκε με ψευδείς πληροφορίες, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια αρνητική εντύπωση για εμάς.»

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά πλέον ούτε η Τουρκία δεν είναι γι αυτούς ασφαλής χώρα. Εκεί φέρεται επίσης να δρα ως βραχίονας των κινεζικών μυστικών υπηρεσίων, που θέτει στο στόχαστρο μέλη της μειονότητας των Ουιγούρων. Ωστόσο ο ίδιος πιστεύει ότι η Τουρκία δεν θα επικυρώσει την αμφιλεγόμενη συμφωνία με την Κίνα, λόγω των θρησκευτικών αλλά και εθνοτικών δεσμών που συνδέουν τους Τούρκους με το Ανατολικό Τουρκεστάν. Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστή εξάλλου συγκεκριμένη ημερομηνία ψηφοφορίας για τη συμφωνία έκδοσης στο τουρκικό κοινοβούλιο. Ο Τουμτούρκ ελπίζει η συμφωνία να μην φτάσει ποτέ εκεί. Γεγονος είναι πάντως ότι τα τελευταία δύο με τρία χρόνια, τουλάχιστον 3.000 έως 4.000 Ουιγούροι έχουν καταφύγει από την Τουρκία σε ευρωπαϊκές χώρες.

Καρίν Σενζ, ARD Κων/Πολη

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

DW

Ένα δύσκολο παζλ για τον Ερντογάν το 2021

Από
anixneuseis
-
0

Τα προβλήματα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο πρόεδρος της Τουρκίας το νέο έτος είναι πολλά και πολύπλοκα. Σήμερα η τρίτη ημέρα ολικής απαγόρευσης κυκλοφορίας στη χώρα – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οικονομία.

O Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγιπ Ερντογάν μετά την πρώτη προσευχή της χρονιάς που έκανε στην Αγία Σοφία, έβαλε κατά της Αξιωματικής αντιπολίτευσης για την στάση της κατά της ισλαμικής μαντίλας στο δημόσιο και χαρακτήρισε την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σημαντικότερο γεγονός του απερχόμενου έτους.

Μπορεί τα βλέμματα τώρα να είναι στραμμένα στην εσωτερική πολιτική, αλλά τα θέματα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση Ερντογάν το 2021 είναι πολλά και πολύπλοκα. Με την είσοδο του νέου έτους εγκρίθηκε από το κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ο νέος προϋπολογισμός που επικυρώνει τις κυρώσεις κατά της Τουρκίας για την αγορά των S400. Τα F35 που είχε αγοράσει η Τουρκία η οποία είναι πλέον εκτός προγράμματος, παραχωρούνται οριστικά στην αμερικανική αεροπορία.

Εδώ και τρεις μέρες υπάρχει ολική απαγόρευση κυκλοφορίας στην ΤουρκίαΕδώ και τρεις μέρες υπάρχει ολική απαγόρευση κυκλοφορίας στην Τουρκία

Η κεντρική τράπεζα της Τουρκίας υπό νέα διοίκηση αυξάνει τα επιτόκια για να μετριάσει τις πιέσεις στην τουρκική λίρα που κατέρρευσε το 2020. Όμως ο Ταγίπ Ερντογάν μισεί τα επιτόκια που τα θεωρεί αιτία του πληθωρισμού. Η οικονομία που δοκιμαζόταν ήδη παλεύει τώρα και με τις επιπτώσεις του κορωνοϊού. Η Τουρκία σήμερα διέρχεται την τρίτη ημέρα ολικής απαγόρευσης κυκλοφορίας για να περιοριστεί ο αριθμός των κρουσμάτων με ότι αυτό συνεπάγεται για την οικονομία.

Παράλληλα είναι ακόμη ανοιχτά όλα τα μέτωπα στα οποία βρίσκεται ο τουρκικός στρατός. Ιράκ Συρία, Λιβύη και Αζερμπαϊτζάν. Κινήσεις που παράγουν ένα νέο-οθωμανικό αφήγημα που όμως εκτός των άλλων προκαλεί και σημαντικό οικονομικό κόστος. Και στον ορίζοντα διαφαίνεται η πιθανότητα έναρξης διερευνητικών Ελλάδας-Τουρκίας μετά την κρίση στην ανατολική Μεσόγειο. Σκηνικό μετέωρο με πολλές μεταβλητές που εγκυμονεί πολλαπλούς κινδύνους.

Ανδρέας Ρομπόπουλος, Κωνσταντινούπολη

DW

Οι προκλήσεις που θέτουν οι Τούρκοι στην αυγή του 2021: Τι προετοιμάζει ο πειρατής Ερντογάν;

Από
pcuser
-
0

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ, Liberal

Η αβεβαιότητα είναι ίσως ο μεγαλύτερος εχθρός στην άσκηση μιας εξωτερικής πολιτικής που στηρίζεται σε δεδομένα και «παγκόσμιες σταθερές», αλλα συγχρόνως προσφέρει ευκαιρίες στους τολμηρούς.

Το 2021 ξεκινά με το αισιόδοξο μεν μήνυμα της έναρξης των εμβολιασμών για τον covid-19 και με την προσδοκία ότι θα οδηγηθούμε στον έλεγχο της πανδημίας και την ανάκαμψη των οικονομιών, καθώς η συνέχισή της θα προκαλέσει μείζονα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα και στις πιο ισχυρές ακόμη χώρες.

Στα προβλήματα αυτά προστίθεται για την χώρα μας ο ακόμη μεγαλύτερος παράγοντας αβεβαιότητας και απροβλεψιμότητας που δεν είναι άλλος από την Τουρκία που λειτουργεί ως πειρατής σε μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από την πόλωση, την ρευστότητα, τον φανατισμό και την επικινδυνότητα διεκδικώντας ηγεμονικό ρόλο.

Το αμέσως επόμενο διάστημα η Αθήνα θα έχει να διαχειρισθεί εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις.

  • Η Τουρκία συνεχίζει να κρατά ψηλά την ένταση, (προς το παρόν σε ρητορικό επίπεδο) και συγχρόνως θεωρεί ότι έχει ξεδιπλώσει όλη την διεκδικητική ατζέντα της με την προσδοκία ότι στον διάλογο όποτε κι αν ξεκινήσει θα μπορέσει να επιβάλει την διεύρυνση της ατζέντας των διερευνητικών μετατρέποντάς τες σε διάλογο εφ’ όλης της ύλης των τουρκικών μονομερών διεκδικήσεων.

Σε ένα διάλογο όπου η Ελλάδα θα έχει μόνο να δώσει.

Έχοντας επιβάλει τετελεσμένα με το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο και με τις έρευνες του Oruc Reis στην ελληνική υφαλοκρηπίδα η Τουρκία επεδίωξε κάτι ακόμη: εκδίδοντας NAVTEX για έρευνες μέχρι και το όριο των 6 ν.μ. από τα ελληνικά νησιά, χωρίς να υπάρξει αντίδραση επί του πεδίου, η Τουρκία επιχειρεί να επεκτείνει το casus belli και στην Ανατολική Μεσόγειο, καθιστώντας «αιτία πολέμου» την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. ακόμη και στην περιοχή αυτή της ανοικτής θάλασσας, που φυσικά δεν στέκει κανένας ισχυρισμός περί «στενότητας» και «ειδικών συνθηκών».

Έχοντας κάνει διαρκές «μασάζ» στην διεθνή κοινή γνώμη για τον «παράνομο» χαρακτήρα του εύρους του ελληνικού εναέριου χώρου των 10 ν.μ. και τον αμυντικό εξοπλισμό των Νησιών η Τουρκία θεωρεί ότι μπορεί να πιέσει την Ελλάδα στα θέματα αυτά και να ενισχύσει την διαπραγματευτική θέση της στις συνομιλίες για τις θαλάσσιες ζώνες όπου εκεί θα επιδιώξει την επιβολή της, δια της ισχύος και των τετελεσμένων.

Η ΕΕ βρίσκεται σε κατάσταση παρατεταμένης κρίσης αν και η πανδημία που έπληξε όλες τις χώρες ξύπνησε κάποιες αντιστάσεις επίδειξης αλληλεγγύης και κοινής στάσης απέναντι στην υγειονομική και δημοσιονομική απειλή.

Όμως με δεδομένη και την σταδιακή αποδρομή της Αν. Μέρκελ η ΕΕ μπαίνει σε αναζήτηση στρατηγικού προσανατολισμού, με τις ΗΠΑ να αναζητούν που θα αναζητήσουν και πάλι ρόλο στις παγκόσμιες υποθέσεις και νέου είδους συνεργασία με τους Συμμάχους, με την Ρωσία να συνεχίζει να αποτελεί έναν προβληματικό και ενίοτε επικίνδυνο εταίρο και την Κίνα να καθίσταται όλο και πιο αναγκαία για την Ευρώπη ενώ φυσικά πρόκειται για έναν στρατηγικό ανταγωνιστή της.

  • Η Ελλάδα στην αντιπαράθεση με την Τουρκία δεν πρέπει να περιμένει πολλά σε στρατιωτικό επίπεδο από την ΕΕ αλλά και πολιτικό επίπεδο η όποια παρέμβαση θα εξαρτηθεί από τις τελικές επιλογές για την νέα εταιρική σχέση της ΕΕ με την Τουρκία.

Η αγωνία για την εγκατάσταση της νέας ηγεσίας των ΗΠΑ, τελειώνει σε λίγες ημέρες αλλά δεν θα πρέπει να αναμένεται κανενός είδους (θετική) έκπληξη σε ό,τι αφορά στα ελληνοτουρκικά, καθώς ο πρόεδρος Μπάιντεν θα θελήσει να δώσει περίοδο χάριτος ώστε να γίνει ανίχνευση των διαθέσεων του Ταγίπ Ερντογάν.

Η Ελλάδα έχει επενδύσει σημαντικά στις τριμερείς συνεργασίες που έχουν δημιουργήσει ένα πυκνό δίκτυ σχέσεων με χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου, που αποτελούν ένα στρατηγικό αντίβαρο στην πίεση που ασκεί η Τουρκία για επέκταση εδαφική (στην Συρία, Ιράκ και στην «Γαλάζια Πατρίδα») αλλά και επέκταση της επιρροής της σε διευρυμένες γεωγραφικές ενότητες που εκτείνονται από το Αφγανιστάν, και τον Καύκασο, μέχρι τις χώρες του Μαγκρέμπ και την Κεντρική και Δυτική Αφρική.

Η Τουρκία μετά από μια περίοδο ανεξέλεγκτου επεκτατισμού αντιλαμβάνεται ότι κινδυνεύει να προσκρούσει μετωπικά με «τοίχο». Και έχει ήδη αρχίσει με κινήσεις παραπλανητικές προκειμένου τουλάχιστον στην αρχή, να κερδίσει χρόνο. Έτσι τις τελευταίες εβδομάδες διαρρέονται συστηματικά, «ειδήσεις» για μυστικές συνομιλίες της Άγκυρας, με το Ισραήλ, με την Αίγυπτο, με το Λιβυκό Κοινοβούλιο του Τομπρουκ, πληροφορίες ότι έχουν αρχίσει συνομιλίες με τους Αμερικανούς για το θέμα των S-400 ώστε να ξεπερασθεί ο σκόπελος των κυρώσεων … Ελάχιστες από αυτές τις πληροφορίες φαίνεται να έχουν ουσιαστική βάση και να σηματοδοτούν πάντως ανατροπή των μέχρι τώρα δεδομένων.

Αυτό βεβαίως κάθε άλλο παρά σημαίνει ότι το σημερινό σκηνικό θα διατηρηθεί επ’ άπειρον.

Έτσι ο ελληνικός σχεδιασμός πρέπει να γίνεται φυσικά σε σχέση με τις τωρινές συμμαχίες αλλά να λαμβάνει υπόψη και το δυσμενές σενάριο αλλαγής αυτού του σκηνικού.

Η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων είναι ζωτικής σημασίας σε συνδυασμό βεβαίως με την προβολή του δόγματος ότι η ισχύς έχει αποτρεπτικό ρόλο όταν δείχνεις αποφασισμένος να την χρησιμοποιήσεις.

  • Συγχρόνως μετά τις Συμφωνίες με την Αίγυπτο και την Ιταλία, την καταρχήν συγκατάθεση των Τιράνων για παραπομπή στην Χάγη της διαφοράς οριοθέτησης ΑΟΖ, το Προεδρικό Διάταγμα για το κλείσιμο των Κόλπων και την χάραξη ευθειών γραμμών βάσης στο Ιόνιο και την αναμενόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, που ορθά ανέφερε ο ΥΠΕΞ Ν. Δένδιας «μεγαλώνουν την Ελλάδα», κλείνει ένας σημαντικός κύκλος.

Η Τουρκία παραμένει απέναντι ένας δύσκολος επικίνδυνος και νευρικός αντίπαλος, που δεν θέλει να «μοιραστεί» αλλά να καθυποτάξει και να αλώσει.

Οι διερευνητικές επαφές όταν ξεκινήσουν θα είναι μια δύσκολη άσκηση για την ελληνική κυβέρνηση ,καθώς πλέον θα γίνονται υπο το βάρος των τετελεσμένων της Τουρκίας. Και η ελληνική πλευρά θα είναι καθημερινά όμηρος: είτε των «διαρροών» της Άγκυρας περί «μυστικά» διευρυμένης ατζέντας που θα βάζουν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση την Αθήνα, είτε της αποστολής του Oruc Reis η του Barbaros ή του Yavuz στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Εξάλλου εκκρεμεί ακόμη το ενδεχόμενο να είναι η Λιβύη τωρα που θα καλέσει την Τουρκία να κάνουν κοινές έρευνες στην περιοχή του τουρκολιβυκού Μνημονίου νοτιοανατολικά της Κρήτης, κάτι που θα δοκιμάσει απολύτως τα όρια των ελληνικών αντοχών.

Οι διερευνητικές επαφές όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα είναι αναγκαίες ως εξάντληση των δυνατοτήτων που υπάρχουν για ύπαρξη διαύλων επικοινωνίας και βαλβίδων εκτόνωσης εντάσεων, όμως δεν πρέπει να δημιουργούνται ψευδαισθήσεις ούτε στην Αθήνα ούτε κυρίως στους καλοθελητές και πρόθυμους μεσολαβητές, ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να οδηγήσει σε αποτέλεσμα.

Συγχρόνως όμως η Αθήνα πρέπει να προετοιμάσει κι άλλες κινήσεις: η προώθηση του κλεισίματος Κόλπων και χάραξης ευθειών γραμμών βάσης στην Κρήτη αλλά και σε όλη την Πελοπόννησο και την Ηπειρωτική ακτή της χώρας και ο προγραμματισμός επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων νοτίως της Κρήτης είναι κινήσεις που απαντούν στα τετελεσμένα της Τουρκίας και μάλιστα με τρόπο που είναι απολύτως συμβατός με το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας. Και η έναρξη συζητήσεων με την Κύπρο με αντικείμενο την οριοθέτηση ΑΟΖ, πρέπει να είναι στο τραπέζι.

Το μόνο που δεν επιτρέπεται να κάνει η Αθήνα είναι να καθίσει με σταυρωμένα χέρια. Και να περιμένει είτε την σωτηρία από τους Εταίρους είτε να κουραστεί ο Ερντογάν…

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν έχοντας πίσω του την Αγία Σοφία. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2021/01/i-proklisis-pou-thetoun-i-tourki-stin-avgi-tou-2021-ti-proetimazi-o-piratis-erntogan/

Η Συμφωνία της Πρέσπας υπονομεύει τα συμφέροντα και την αξιοπιστία της Ελλάδος

Από
anixneuseis
-
0

Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου

 Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αντιμετωπίζει διεκδικήσεις κατά της εδαφικής της ακεραιότητας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, αλλά και της ιστορικής και πολιτιστικής της ταυτότητας

Ηβασική απειλή προέρχεται από την Τουρκία, αλλά η ιστορία και η γεωγραφία έχουν επιβαρύνει τη χώρα μας με διεκδικήσεις και από άλλους γείτονες: στο παρελθόν η Ανατολική Μακεδονία και η Θράκη υπέφεραν τα πάνδεινα από τον βουλγαρικό εθνικισμό, ενώ σήμερα ο αλβανικός εθνικισμός διατηρεί διεκδικήσεις κατά της Ηπείρου – Δυτ. Μακεδονίας, ενώ ο νεοπαγής ψευτο-μακεδονικός εθνικισμός των σλαβικής καταγωγής πολιτών των Σκοπίων προσπάθησε να υποκλέψει και να σφετερισθεί, τους αρχαιοτάτους ελληνικούς όρους που απορρέουν από την μακεδονική πτυχή της ελληνικής εθνικής, πολιτιστικής και γεωγραφικής ταυτότητας, που έχει ιστορικότητα, μοναδικότητα και βέβαια ελληνικότητα! Για 3.000 χρόνια και μέχρι σήμερα!

Η επαίσχυντη Συμφωνία της Πρέσπας (Ιούνιος 2018) επιβάρυνε δραματικά τα ελληνικά δίκαια και δημιούργησε μία νομική «θηλιά» γύρω από τη Ελλάδα, καθώς  αυτοβούλως (!) η τότε Κυβέρνηση δέχθηκε να παράσχει νομιμότητα στην παράνομη «χρησικτησία» της γειτονικής χώρας επί του ονόματος του κράτους της, της εθνοτικής ονομασίας και της γλώσσας του λαού της. Το σοβαρό ολίσθημα της τότε Κυβέρνησης Τσίπρα βρήκε αντίθετο τον ελληνικό λαό στην μεγάλη πλειοψηφία του και την τότε Αξιωματική Αντιπολίτευση, που σήμερα είναι στη διακυβέρνηση της χώρας. Ο κ. Μητσοτάκης είχε καταγγείλει στη Βουλή με σκληρότατη γλώσσα, στις 24 Ιανουαρίου 2019, κυρίως την εκχώρηση της εθνοτικής και γλωσσικής ονομασίας «Μακεδόνες», «Μακεδονική», στη γειτονική Σλαβοαλβανική χώρα.

Ο ίδιος, ως Πρωθυπουργός πλέον, επέλεξε να εφαρμόσει την Συμφωνία της Πρέσπας που κυρώθηκε στις 25.01.2019 στη Βουλή με ελάχιστη πλειοψηφία, καθώς είχε δημιουργηθεί διεθνής συμβατική δέσμευση της χώρας μας. Προφανώς όμως δεν θέλησε να συγκρουσθεί και με τον «διεθνή παράγοντα», ο οποίος υποστήριζε και είχε επενδύσει πολλά στη Συμφωνία, για την σταθερότητα των Σκοπίων. Η οικονομική εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από τους δανειστές (κυρίως τη Γερμανία) και ο στόχος μίας αναδιαπραγμάτευσης τους χρέους μας, των όρων και του χρόνου αποπληρωμής του, περιόριζε τις δυνατότητες πίεσης της Ελλάδος για μία αναδιαπραγμάτευση των δυσμενών ή αμφίσημων όρων της απαράδεκτης Συμφωνίας της Πρέσπας. Ο Πρωθυπουργός είχε βεβαίως υπόψη του και τον ανερχόμενο κίνδυνο ελληνοτουρκικής εμπλοκής για τις Θαλάσσιες Ζώνες και το μεταναστευτικό, ως υψηλότερη προτεραιότητα της εξωτερικής μας πολιτικής…

Είναι βέβαια δεδομένο ότι η Ελλάδα έχει πολλά ανοικτά μέτωπα από το παρελθόν λόγω βλέψεων των γειτόνων της, που παραμένουν έως σήμερα. Αυτό όμως δεν μας δίνει την πολυτέλεια να «κλείνουμε» όπως-όπως ένα θέμα (όπως το Μακεδονικό) για να διαχειριστούμε και να αντιμετωπίσουμε ένα άλλο (π.χ. Τουρκικές διεκδικήσεις)!.

Δυστυχώς, η Συμφωνία της Πρέσπας έπληξε τα συμφέροντα του Ελληνισμού, αλλά ανέδειξε, επίσης, την αδυναμία της χώρας μας να επιλύσει θετικά μία διμερή διαφορά της με ένα μικρό και ανίσχυρο Κράτος, εξαρτώμενο πολλαπλά από αυτήν (που είχε βέβαια πανίσχυρους υποστηρικτές), και το οποίο επεδίωκε πάση θυσία να ενταχθεί στους Διεθνείς Οργανισμούς (ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση), όπου η Ελλάδα μετείχε με δικαίωμα veto! Άρα, η διεθνής μας εικόνα, ακτινοβολία και εθνική ισχύς, υπέστη δεινό πλήγμα, παρά τον εξωραϊσμό που επιχειρήθηκε, για συμβολή στην ειρήνη, την περιφερειακή συνεργασία και την καλή γειτονία!

Ίσως, επιπλέον, κάποιοι να θεώρησαν ότι το κρατικό όνομα «Βόρεια Μακεδονία» είναι επαρκής αντιπαροχή των Σκοπίων για την εκχώρηση σ’ αυτά από την Ελλάδα του εθνοτικού ονόματος και της ιθαγένειας «Μακεδόνες» και της γλώσσας, «Μακεδονική»! Τα δύο τελευταία αυτά όμως τα είχε καταγγείλει στη Βουλή ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με ιδιαίτερη έμφαση και ένταση, ως ανεπίτρεπτες παραχωρήσεις, της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ζητώντας ως πατριωτικό καθήκον των Βουλευτών όλων των Κομμάτων, την καταψήφιση της Συμφωνίας της Πρέσπας.

Στην πραγματικότητα και το «Βόρεια Μακεδονία» αποτελεί ελληνική υποχώρηση! Γιατί, λόγω της κεκτημένης ταχύτητας των Σκοπίων να ονομάζονται «Μακεδονία», κυρίως από το 1991 και μετά, αυτό προοιωνίζεται την de facto μετατροπή του σε σκέτο «Μακεδονία» στην πορεία του χρόνου, και αχρησία στην πράξη του «Βόρεια Μακεδονία». Η ιδιοποίηση από τους γείτονες του ονόματος του λαού και της γλώσσας του, ως «Μακεδόνων» και «Μακεδονικής», θα οδηγήσει σε αποκλειστικότητα υπέρ αυτού, σταδιακά, όλου του πακέτου των όρων περί την Μακεδονία. Άλλωστε αυτοί θα έχουν την μοναδική κρατική ονομασία και εκπροσώπηση παγκοσμίως του μακεδονικού ονόματος (έστω ως Βόρεια Μακεδονία).

Αυτό μάλιστα, μολονότι η Ελλάδα και ο Ελληνισμός έχουν αδιάσειστους ιστορικούς, πολιτιστικούς, γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς τίτλους επί της Μακεδονίας και επί των συναφών όρων, που η κάκιστη Συμφωνία αλλοτριώνει υπέρ των γειτόνων (άρθρο 1, άρθρο 7, κ.λπ.)!

Το βουλγαρικό veto

Η στάση της Βουλγαρίας είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, ιδίως αν συγκριθεί με την ελληνική αδράνεια, για την υπεράσπιση των συμφερόντων του ελληνισμού.

Η Σόφια, τον Νοέμβριο του 2020, δήλωσε απερίφραστα ότι θα θέσει veto στην πρόοδο της ενταξιακής πορείας των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, απαιτώντας την προσθήκη Πραρτήματος στην διμερή Συμφωνία Βουλγαρίας-Σκοπίων (01.08.2017) για φιλία και καλή γειτονία. Στο Παράρτημα θα πρέπει να περιλαμβάνεται η δήλωση των Σκοπίων ότι οι σλαβικοί πληθυσμοί τους έχουν ρίζες βουλγαρικές, η γλώσσα που ομιλούν («Μακεδονική») είναι κλάδος της βουλγαρικής και το κρατικό τους όνομα «Βόρεια Μακεδονία» δεν αποτελεί όχημα αλυτρωτισμού προς την βουλγαρική Μακεδονία του Πιρίν και τον πληθυσμό της. Επίσης να αποσαφηνιστούν πολλές διαφωνίες μεταξύ των δύο πλευρών για ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα.

Πράγματι, παρά τις προσπάθειες της γερμανικής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο Συμβούλιο Κορυφής του Δεκεμβρίου εφέτος, δεν περιλήφθηκε θέμα προόδου της ένταξης των Σκοπίων!

Αν δεν υπήρχε το βουλγαρικό veto, ποια θα ήταν άραγε η θέση της Ελλάδος; Θα αποδεχόταν την έναρξη της διαδικασίας ένταξης, χωρίς να την διασυνδέσει με την υλοποίηση των δεσμεύσεων των Σκοπίων που καρκινοβατούν και ενώ είναι πάμπολλες οι περιπτώσεις που τα Σκόπια και ιδιωτικοί αλλά και κρατικοί φορείς τους  διατηρούν τη χρήση του όρου «Μακεδονία», «Μακεδονικός», με πρώτο τον Πρωθυπουργό Zaef που τον χρησιμοποιεί αδιαλείπτως! Την ίδια ώρα που η Σόφια επιμένει, ασκώντας μάλιστα veto, στην εξασφάλιση των δικών της συμφερόντων, που είναι ασύγκριτα λιγότερα από τα ελληνικά, σε σχέση με το μακεδονικό κεκτημένο! Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τους ελληνικούς τίτλους στο όνομα και τους συναφείς όρους της Μακεδονίας, από ιστορική, πολιτιστική, γλωσσική, γεωγραφική και πληθυσμιακή άποψη…

Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ αποδεχθούν τις βουλγαρικές απαιτήσεις, τι θα κάνει τότε η Ελλάδα που είναι η κύρια πληττόμενη χώρα και λαός; Πολιτιστικά, τουριστικά, στον τομέα των εμπορικών σημάτων και επωνυμιών και βέβαια και γεωπολιτικά; Μήπως περιμένουμε να μας σώσει από τα αδιέξοδα η βουλγαρική αντίδραση στην Συμφωνία της Πρέσπας; Ή μήπως να αποσχισθεί η μεγάλη αλβανική συνιστώσα του λαού των Σκοπίων (πάνω από το 25% του πληθυσμού και συνεχώς αυξανόμενη) που ήδη επί δύο δεκαετίες στηρίζει κοινοβουλευτικά τις Κυβερνήσεις των σλαβικών κομμάτων και απαιτεί πλέον, όχι μόνο Αλβανούς Υπουργούς αλλά και τη θέση του Πρωθυπουργού; Και βέβαια οι Αλβανοί των Σκοπίων κάθε άλλο παρά αποποιούνται την αλβανική εθνική τους ταυτότητα, αλλά την προωθούν ως ισότιμη με την σλαβική («Μακεδονική») χωρίς να νοιάζονται για την ονομασία της δεύτερης, αλλά κυρίως για τα οικονομικά και πολιτικά ωφελήματα από την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν βέβαια,  η προωθούμενη ενοποίηση του αλβανικού χώρου (από τον Έντι Ράμα) επιτευχθεί, τότε πιθανότητα και αυτοί θα επιζητήσουν την ένταξη των περιοχών τους στην  διευρυμένη ένωση Αλβανίας-Κοσόβου.

Τέλος, παρά την Συμφωνία της Πρέσπας και την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, συνεχίζεται (παρά τις αντίθετες προσδοκίες κάποιων στην Ελλάδα) ο τουρκικός εναγκαλισμός των Σκοπίων, στην οικονομία και τους εξοπλισμούς. Ήδη βέβαια η Τουρκία εγκατέστησε ναυτική βάση και  στο Δυρράχιο της Αλβανίας και έχει πολλαπλές στρατιωτικές σχέσεις με την τελευταία. Πλήρης η περικύκλωση της Ελλάδας, λοιπόν! Το δε ΝΑΤΟ αποτελεί τον κύριο παράγοντα πολιτικής στήριξης της Τουρκίας και αποτροπής των επαπειλούμενων οικονομικών κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ εναντίον της, λόγω της επιθετικότητας του ανατολικού μας «πονηρού και πλεονέκτη» γείτονα!

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η ριζική αναθεώρηση της Συμφωνίας της Πρέσπας, στο πλαίσιο της μελλοντικής ένταξης των Σκοπίων στην Ε.Ε (και αν χρειαστεί και με τη χρήση ελληνικού veto) είναι μονόδρομος για την ελληνική εξωτερική πολιτική και οφειλή προς τον λαό μας…

pentapostagma.gr

Οι κάτοικοι της Σουηδίας πάσχουν από «coronaskam»

Από
anixneuseis
-
0
1...2,3542,3552,356...3,038Σελίδα 2,355 από 3,038