Αρχική Blog Σελίδα 2350

Κόκκινες γραμμές και δίκαιες λύσεις

0

Οι διερευνητικές συνομιλίες θα αρχίσουν σε μερικές ημέρες. Η Αγκυρα έχει ξεκαθαρίσει, με όσο μεγαλύτερη σαφήνεια μπορεί, πως θα θελήσει να βάλει στην ατζέντα τα ζητήματα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών και της ιδιοκτησίας ορισμένων νησίδων και βραχονησίδων. Δεν νομίζω ότι θα αφήσει πολλά περιθώρια «δημιουργικής ασάφειας», όπως ενδεχομένως θα ήθελαν Ευρωπαίοι διπλωμάτες οι οποίοι ασχολούνται με τον σχετικό φάκελο χωρίς να τον καταλαβαίνουν σε βάθος.

Το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης θέτει η Τουρκία συνεχώς από το 1975 και η Ελλάδα απορρίπτει τον ισχυρισμό επικαλούμενη το επιχείρημα του δικαιώματος στην άμυνα. Το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών», όμως, δεν μπήκε ποτέ στις διερευνητικές στο παρελθόν. Αυτά τα δύο θέματα αποτελούν, πάντως, τις εθνικές κόκκινες γραμμές. Αν η Τουρκία επιμείνει από την πρώτη στιγμή να παραβιασθούν, οι διερευνητικές δεν θα πάνε πολύ μακριά.

Και τότε; Τότε θα αρχίσει κατ’ αρχήν η προσπάθεια επίρριψης ευθυνών στην Ελλάδα· αυτό που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν blame game. Οποιος τρίτος δεν γνωρίζει την ιστορία και την πολυπλοκότητα των θεμάτων θα πει «ας τα βρουν στη μέση, να τελειώνουμε». Δεν πάει έτσι όμως, ούτε μπορεί. Στην Ευρώπη του 2021, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η αμφισβήτηση εθνικής κυριαρχίας ευρωπαϊκού κράτους. Αν γίνει δεκτό, θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Η Ελλάδα γι’ αυτό οφείλει να αναλάβει μια τεχνοκρατική, πειστική καμπάνια στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Η Τουρκία το κάνει συστηματικά και παντού, σε ιδρύματα μελετών (think tanks) και άλλα fora. Εχουμε μείνει πίσω.

Πέραν του blame game, υπάρχει ωστόσο και το power game… Το «Ορούτς Ρέις» δεν βρίσκεται στο καρνάγιο για επισκευή. Πλέει κοντά στο Καστελλόριζο και, όπως συχνά υπογραμμίζει η Αγκυρα, είναι έτοιμο να κάνει και άλλες έρευνες. Το ίδιο και τα σκάφη που θα «τρυπήσουν», αν χρειασθεί, στις περιοχές που διεκδικεί η Τουρκία.

Αν οι κόκκινες γραμμές γίνουν σεβαστές, μπορεί να υπάρξουν δίκαιες και λογικές λύσεις στη βασική μας διαφορά. Και αυτό θα ήταν πολύ καλό για όλους. Αν όχι, θα μπούμε σε μια περίοδο παρατεταμένης αστάθειας και επικινδυνότητας.

“Καθημερινή”.

Το αποκρουστικό πρόσωπο της Αμερικανικής Ακροδεξιάς

0

Τραμπισμός ως ψευδοϊδεολογία της Ακρας Δεξιάς

 
Το αποκρουστικό πρόσωπο της Αμερικανικής Ακροδεξιάς | tovima.gr

«Οι ηγέτες  του ελευθέρου κόσμου», the leaders of the free world , ήγουν οι ΗΠΑ, έδωσαν ακόμα ένα μάθημα «άψογης δημοκρατικής συμπεριφοράς» που- αν μη τι άλλο- ουδόλως συνάδει με τον παραπάνω τίτλο που απέδωσαν εαυτούς στην διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Και δεν τους αξίζει ο τίτλος του ηγέτη γιατί εμφανίζουν όλα τα σημάδια μιας παρηκμασμένης χώρας σε στάδιο σήψης που όχι μόνον δεν είναι σε θέση ισχύος να ηγηθούν του  ελεύθερου κόσμου, αλλά αδυνατούν παντελώς να διαχειριστούν τα του οίκου τους, όπως απέδειξε η αρχική ολιγωρία των αστυνομικών να επιβάλουν την τάξη  στην οχλοκρατική μάζα που κατά παρότρυνση του Ντόναλντ Τραμπ  άδραξε την ευκαιρία να καταλύσει βίαια τους δημοκρατικούς  θεσμούς. Η Μαύρη Τετάρτη υπήρξε μια κηλίδα που δεν πρόκειται  να σβηστεί ποτέ από το βιβλίο της Αμερικανικής Ιστορίας.

ΗΠΑ : Η δήμαρχος της Ουάσιγκτον ζήτησε αυξημένα μέτρα ασφαλείας στην τελετή ορκωμοσίας του Μπάιντεν

Καπιτώλιο το σύμβολο της Αμερικανικής Δημοκρατίας

Υπάνθρωπα στοιχεία της άκρας Δεξιάς , καταλλήλως ενδεδυμένα με τομαροπροβιές και κέρατα  εισέβαλαν κατά παρότρυνση του απερχόμενου προέδρου της Δημοκρατίας  και ασέλγησαν σε βάρος του συμβόλου της Αμερικανικής Δημοκρατίας, του Καπιτωλίου  επί 4 ώρες.

Ωσάν χασισωμένοι δερβίσηδες έσπαγαν πόρτες και παράθυρα σε κατάσταση απόλυτης εξαλλοσύνης και κάποια στιγμή, όπως τους είδα μαζεμένους σε μπαλκόνια και πεζούλια του Καπιτωλίου μού θύμισαν «τα πουλιά» του Αλφρεντ  Χίτσκοκ στην ομώνυμη ταινία,, όταν μαζεύονταν σε ομάδες έτοιμα να επιτεθούν στους έντρομους ανθρώπους μιας πόλης για να τους κατασπαράξουν.

 

Απίστευτοι βανδαλισμοί συνέβησαν σε ό,τι θεωρείται ο καθαγιασμένος ναός της δημοκρατίας, το Αμερικανικό Καπιτώλιο. «Ηρωικοί μαχητές» κρατώντας περήφανα ό,τι μπόρεσαν να αρπάξουν ωσάν εισβολείς από ξένη χώρα , πόζαραν σε selfies, περήφανοι με τα λάφυρά  τους και μάλιστα κρατώντας  σημαίες των Νοτίων ( confederation FLAGS). Και μη νομίζετε πως ήταν ρατσιστές  σαν τους Νοτίους, όπως παρατηρεί ο Τραμπ. Απλά ήταν υπέρμαχοι της «ελευθερίας του λόγου», όπως εύστοχα υπογράμμισε . Κατά τα άλλα,  ο   φάρος  της δημοκρατίας, το Καπιτώλιο έμοιαζε με κακοποιημένη γυναίκα που είχε βιασθεί κατά συρροήν από στρατό κατοχής.

Τραμπισμός ως ψευδοϊδεολογία της Ακρας Δεξιάς

Πολύ απλά ο Τραμπ είχε αναγγείλει πριν από καιρό  χωρίς αιδώ ότι θα δεχόταν την εγκυρότητα των εκλογικών αποτελεσμάτων μόνον και εφόσον ήταν αυτός ο νικητής(!). Τέτοιου είδους δηλώσεις δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να υπονομεύουν το δημοκρατικό σύστημα της χώρας του παγκοσμίως. Και  αυτός για μία ολόκληρη τετραετία εμφανίζεται ως ένας  εγωκεντρικός, πραγματιστής χωρίς καμία συνεπή ιδεολογία. Σύμφωνα δε με τον σχολιαστή των Νew  Υork  Τimes, Nτέιβιντ  Mπρουκς, ο Τραμπ δεν διακρίνει τον κόσμο σε Αριστερούς και Δεξιούς, αλλά σε κερδισμένους και χαμένους.

Παίρνοντας υπόψη  το γεγονός ότι μονάχα ένα 17% των πολιτών έχουν  εμπιστοσύνη στην Αμερικανική κυβέρνηση, ο Τραμπ παρουσιάστηκε ως  ένας κατεξοχήν « αντι-πολιτικός»  που αντιμετώπιζε τους πολιτικούς με  χλεύη και ειρωνεία, προκαλώντας απέραντη ικανοποίηση στους δυσαρεστημένους και οργισμένους  πολίτες . Κατάφερε έτσι να προσεταιρισθεί τους αγρότες και βιομηχανικούς εργάτες, οι οποίοι  εξαιτίας της  διεθνοποίησης της παραγωγής που άρχισε τη δεκαετία του 1990, είχαν μείνει χωρίς δουλειά . Κατάφερε να τους  πείσει ότι ήταν ο μόνος ικανός να δώσει πίσω τις χαμένες τους εργασίες και τον θεώρησαν σωτήρα  και άξιο ηγέτη τους  ψηφίζοντάς τον στις εθνικές εκλογές του 2016. Ο Τραμπ  καλλιέργησε έντεχνα την εικόνα του εκφραστή του «αμερικανικού ονείρου», παρόλο που η πολιτεία του  ήταν κάθε  άλλο παρά άψογη δεδομένου ότι ήταν μπλεγμένος τόσο σε οικονομικά όσο και σε σεξουαλικά σκάνδαλα.

Τραμπ, « Υπερήφανα Αγόρια», «Λευκή Ανωτερότητα/Υπεροχή» και MAGA

Φασιστοειδή, ομοφοβικοί, διαφοβικοί  είναι μερικά από τα «μπουμπούκια» που κόσμησαν με τη παρουσία τους την αισχρή πράξη της εχθρικής εισβολής στο Καπιτώλιο: Υπερήφανα Αγόρια, Proud Boys , Λευκή Υπεροχή,White   Supremacy και   MΑGA (Make America Great Again). Όλα αυτά  Θα τα κρίνει η Ιστορία εν ευθέτω χρόνω και δεν θα τους χαριστεί. Αλλά πρώτα πρέπει να λογοδοτήσουν στην αμερικανική δικαιοσύνη (όσοι δεν έχουν πουληθεί ακόμα στον Τραμπ). Να δικασθούν για κατεξευτελισμό της δημοκρατίας, για διαπόμπευσή της, για απόπειρα κατά της ζωής της, της ίδιας, αφού η δημοκρατία βρέθηκε μπροστά στο απόσπσμα, έτοιμη για εκτέλεση.

Από το 1970 η Ακρα Δεξιά, με τα φασίζοντα μορφώματά της, έχει προβάλει ως αδήριτη ανάγκη για μια ισχυρή και αυταρχική προεδρία στις ΗΠΑ, ικανή να εναντιωθεί στην προοδευτική ατζέντα σε ό,τι αφορά φυλετικά,  ατομικές ελευθερίες και γένος (υπεροχή του αρσενικού με έναν αποκρουστικό μισογυνισμό που πιστοποιείται από το γεγονός ότι μόνον άνδρες γίνονται δεκτοί ως μέλη τους). Για ένα τμήμα ανωτέρων δικαστικών που φιλοδοξούσαν να επιβάλουν στις ΗΠΑ ένα σχεδόν μοναρχικό- αυταρχικό προεδρικό σύστημα με ανίσχυρη νομοθετική ισχύ, ο Τραμπ αποτελούσε εύλογα την πρέπουσα απάντηση, έχοντας μάλιστα εξασφαλίσει αναπάντεχη δημοτικότητα στον μέσο decent Am;erican ως «αυτοδημιούργητος και επιτυχημένος».

To Kαπιτώλιο υπήρξε θύμα επιθέσεων από πασίγνωστους εξτρεμιστές συμπεριλαμβανομένων των οπαδών της Λευκής Υπεροχής που βάδισαν ενάντια στο Σάρλοτσβιλ, μέλη των Υπερήφανων Αγοριών, Ακροδεξιά ομάδα μαχητών του δρόμου, καθώς και αυτοκινητικές πορείες του MΑGA (Κάνε την Αμερική Μεγάλη Ξανά) με εμπρηστικά συνθήματα του τύπου «Σταματήστε  το κλέψιμο» (των ψήφων).

Τελικά τι θα γίνει με τον Τραμπ;

Τι θα γίνει με τον προβληματικότερο και πλέον επικίνδυνο πρόεδρο στην Ιστορία των ΗΠΑ, τον Ντόναλντ Τραμπ; Λέγονται πολλά αλλά λίγα είναι πιθανά και πραγματοποιήσιμα γιατί ελάχιστες μέρες απομένουν από την ορκωμοσία του Τζο  Μπάιντεν στις 20  Ιανουαρίου

ΗΠΑ: Ο Πενς δεν έχει αποκλείσει την επίκληση της 25ης τροπολογίας για την καθαίρεση Τραμπ

Ακούγονται  πάρα πολλά για άμεση απομάκρυνση του επί του παρόντος προέδρου Τραμπ με παραπομπή για καθαίρεση λόγω των απίστευτων γεγονότων ντροπής που αμαύρωσαν την Ιστορία των ΗΠΑ και των οποίων αποκλειστικός υπευθυνος-λόγω κυρίως της εμπρηστικής αμετροέπειάς του- θεωρείται ο πρόεδρος  Τραμπ.  

Στην κίνηση αυτή πρωτοστατεί η δυναμική και οτιδήποτε άλλο παρά φιλική προς το Τραμπ, πρόεδρος της Βουλής των  Αντιπροσώπων κ. Νάνσι Πελόζι που δε μασάει τα λόγια της: «Ο Τραμπ είναι ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος και δεν πρέπει να συνεχίσει  να είναι ππρόεδρος».

Αλλά ο ταχύτερος και αποτελεσματικότερος τρόπος είναι αυτός που εμπλέκει τον Αντιπρόεδρο Μάικ  Πενς. Ο περί ου λόγος  Αντιπρόεδρος έχει το δικαίωμα να επικαλεστεί την 25η Τροπολογία (που αναφέρει  ότι ο πρόεδρος παύεται σε περίπτωση που πάσχει από ψυχική ή σωματική νόσο) οπότε, σε περίπτωση έγκρισης μιας τυχόν τέτοιας πρότασής του,  αναλαμβάνει ο αντιπρόεδρος την προεδρία.

Όλα όμως αυτά υπόκεινται στην προβληματική έγκριση  από τα 2/3 Βουλής και Γερουσίας. Εξάλλου, είναι δύσκολο να μαντέψεις εάν ο σιωπηλός κ. Πενς θα δεχόταν να χρεωθεί την απόλυση ενός προέδρου, όποιος και να είναι αυτός γιατί δεν υπάρχει παρόμοιο προηγούμενο στην Ιστορία των ΗΠΑ.

Το μέλλον του Τραμπ κρίνεται αόραρτον και η τύχη του κοινή με αυτήν της περιθωριακής Ακροδεξιάς  που τον εκπροσώπησε στα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα. Ο μέσος συντηρητικός πολίτης δεν έχει κρίνει θετικά την πρόσφατη (αλλά και παλαιότερη συμπεριφορά του) σε βαθμό που να θεωρείται μεγάλο ρίσκο μία νέα υποψηφιότητά του κατά το έτος 2024.

Ακόμα και ο Αυστροαμερικανός χολιγουντιανός ηθοποιός Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, πρώην δεδηλωμένος  λάτρης του, εκφράζεται με τον πλέον απαξιωτικό τρόπο για αυτόν τώρα.

Ο κ. Θάνος Κακουριώτης είναι ομότιμο καθηγητής Πανεπιστημίου.

Το Βήμα

Ακρωτηριασμός μέσω Χάγης;

1

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας Αναλυτής, Ιστορικός ερευνητής

Οι Διερευνητικές μεταξύ Ελλάδος – Τουρκίας, στις 25 Ιανουαρίου, 2021, αποτελούν πιστοποίηση της μακροχρόνιας ήττας που υπέστη η χώρας μας από την Τουρκία. Ήττα που επισφραγίστηκε με την τελευταία εξάμηνο πολιορκία-ασυδοσία των Τούρκων σε αέρα και θάλασσα σε Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο, και με την κατάκτηση της Αμμοχώστου, επιβάλλοντας τον Αττίλα ΙΙΙ.

Οι Διερευνητικές ήταν αποτέλεσμα έντονων πιέσεων των ΗΠΑ της Γερμανίας, αλλά και της μη στήριξης της Ελλάδος από την ΕΕ στο θέμα των Κυρώσεων. Αποτελεί κοινό μυστικό όσα επιβεβαίωσε με το γνωστό τουρκικό πολιτικό θράσος ο κ. Μεβλούτ Τσαβούσογλου λέγοντας, ότι «οι ΗΠΑ και η Γερμανία, προειδοποίησαν την Ελλάδα να ξεκινήσει διερευνητικές συνομιλίες το συντομότερο δυνατόν». Την δήλωση δεν διέψευσε, ως όφειλε, η ελληνική κυβέρνηση, καθώς η λέξη «προειδοποίησαν» περικλείει απειλή εκ μέρους των ΗΠΑ και της Γερμανίας, την οποία επιβεβαιώνουν τα γεγονότα.

Οι ΗΠΑ, η Ιταλία και οι εταιρείες τους που εκμεταλλεύονται τα κοιτάσματα δεν νοιάζονται εάν αυτά βρίσκονται σε θαλάσσια οικόπεδα-ΑΟΖ της εθνικής κυριαρχίας Ελλάδος, Κύπρου ή αν τα καταπατά η Τουρκία. Τους αρκεί τα οικόπεδα να ανήκουν σε χώρα που ελέγχει το ΝΑΤΟ, αδιάφορο σε ποια.

Τις μυστικές αυτές συνομιλίες και χωρίς τηρούμενα πρακτικά ο κ. Μητσοτάκης τις ανέθεσε σε αμφιλεγόμενα άτομα του προσωπικού του πολιτικού περιβάλλοντος, τον κ. Αποστολίδη και την κ Σουρανή. Σαν να μην έχει η χώρα μας έμπειρους Διπλωμάτες! Και πάλι, όπως και με την καταστροφική «Συμφωνία των Πρεσπών», έχουμε μυστική διπλωματία κατά την οποία μία μικρή ομάδα ατόμων θα αποφασίσει να παραχωρήσει ή όχι ευχόμεθα, εθνική κυριαρχία της Ελλάδος.

Οι (δήθεν) κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας δεν επιβλήθηκαν, γιατί αυτό επιδίωξε η ΕΕ και φανατικά ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος πριν την Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, 1ης Οκτωβρίου 2020, δήλωνε κατ’ επανάληψη, ότι «οι κυρώσεις δεν είναι αυτοσκοπός». Το ίδιο επανέλαβε πεισματικά ο ίδιος, ο κυβερνητικός εκπρόσωπός του, και ο αναπληρωτής ΥπΕξ κ. Βαρβιτσιώτης, πριν από την Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις 10-11 Δεκεμβρίου 2020.

Κατόπιν αυτού του σκληρού προσωπικού αγώνα που έδωσε ο κ. Μητσοτάκης, ώστε να μην επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία δεν αποτελεί έκπληξη το ότι ο Πορτογάλος πρωθυπουργός κ. Κόστα υποδεχόμενος στις 11 Ιανουαρίου, 2021, στο πρωθυπουργικό Μέγαρο της Λισαβόνας, τον Έλληνα πρωθυπουργό ξεκαθάρισε ότι: «στόχος της πορτογαλικής προεδρίας της ΕΕ είναι τον Μάρτιο στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να έχει αλλάξει το κλίμα και η συζήτηση για τις ευρωτουρκικές σχέσεις να μην γίνει στη βάση της επιβολής κυρώσεων αλλά μιας άλλης ατζέντας και σχέσης με την Τουρκία.»

Λίγες μέρες πριν οριστεί η ημερομηνία Διερευνητικών της 25ης Ιανουαρίου ο εκπρόσωπος της ΕΕ, κ. Πίτερ Στάνο αποκάλυπτε απερίφραστα, ότι: «η ΕΕ περιμένει την έναρξη των συνομιλιών», και αποδείκνυε δημόσια ποιοι μεθοδεύουν και ποιοι εξαναγκάζουν την Ελλάδα να συνομιλήσει άρον άρον με την Τουρκία.

Όμως οι συνομιλίες θα έπρεπε να είναι Ευρω-τουρκικές, υπό άμεσο και ασφυκτικό έλεγχο της Ελλάδος, και όχι Ελληνο-τουρκικές, μιας και το θέμα, φυσικά, αφορά τα Ευρω-τουρκικά σύνορα. Όμως οι Ευρωπαίοι (μέχρι στιγμής θέλουμε να ελπίζουμε) υπερασπίζονται όχι τα σύνορα της Ευρώπης, αλλά τα 102 δις δολάρια, που είναι το άνοιγμα των ευρωπαϊκών τραπεζών στην Τουρκία. Οι απευθείας Ελληνο-τουρκικές συνομιλίες ευνοούν την Τουρκία, καθώς υπό «καθεστώς συνομιλιών» δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα κυρώσεων τον Μάρτιο, ενώ σε περίπτωση αποτυχίας τους το φταίξιμο και η πίεση θα πέσει στην Ελλάδα.

Η Τουρκία απαιτεί διάλογο χωρίς όρους και προϋποθέσεις, θέτει πλήθος θεμάτων που ευνοούν το παραλήρημα της δήθεν «Γαλάζιας Πατρίδας», όπως: Γκρίζες Ζώνες, μη αναγνώριση ΑΟΖ στα νησιά, αφοπλισμό 16, τουλάχιστον, ελληνικών νησιών, και άλλα πολλά. Ενώ, μόλις πρόσφατα μετέτρεψε την Αγιά Σοφιά, παγκόσμιο σύμβολο του Χριστιανισμού, σε τζαμί. Έτσι πάμε σε συνομιλίες, ενώ οι Τούρκοι δεν έχουν υποχωρήσει πουθενά ούτε καν στα λόγια. Είπαν οι κ.κ. Ερντογάν και Τσαβούσογλου για το Ορούτς Ρέις: «Υπήρχαν κι άλλες δύο ευκαιρίες για διπλωματία. Η μία όταν είχε αποσυρθεί για συντήρηση και την άλλη φορά, επειδή η Μέρκελ το είχε ζητήσει από τον πρόεδρό μας. Τώρα όμως τελείωσαν οι εργασίες του. Τώρα η Ελλάδα, ποια δικαιολογία θα βρει;»

Ωστόσο στην πράξη υπάρχουν συγκεκριμένες τουρκικές κατακτήσεις επί της ελληνικής κυριαρχίας παρά τις οποίες η ελληνική κυβέρνηση σέρνεται ηττημένη σε διάλογο. Και αυτές είναι:

  1. Με το επεισόδιο στα Ίμια στις 6 Ιανουαρίου 2021, και εκείνο της 14ης Ιανουαρίου 2021, η Τουρκία επιβεβαίωσε την επί 25 χρόνια κυριαρχία της σε αυτά τα ελληνικά νησιά. Από το 1996, έχει επιβάλλει στην Ελλάδα να μην πατάει Έλληνας πάνω στα Ίμια και η χώρα μας το αποδέχτηκε!
  2. Η Τουρκία αφ’ ότου επέβαλε με τα όπλα τις Γκρίζες Ζώνες έχει κατακτήσει στην πράξη το μισό Αιγαίο, ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού. Τον αλιευτικό της στόλο συνοδεύουν μεγάλα σιδερένια σκάφη του Λιμενικού της εξοπλισμένα μέχρι και με αντιαεροπορικά πολυβόλα, όπως και συχνότατα φρεγάτες του πολεμικού ναυτικού της, ενώ έχουν απέναντί τους άοπλα ελληνικά «φουσκωτά». Τα ούτως εξοπλισμένα τουρκικά διώχνουν συστηματικά τους Έλληνες ψαράδες από το Αιγαίο. Είναι γνωστό το επεισόδιο της 13ης Ιουλίου 2020, με τα τρία θηριώδη αλιευτικά των Τούρκων που για βδομάδες περιφέρονταν έξω από τη Μύκονο, και εκτός των άλλων εκτελούσαν κατασκοπία με τα ενισχυμένα ραντάρ τους. Πρόσφατα τουρκικά πλοία εξεδίωξαν ελληνικά αλιευτικά έξω από την Κάρπαθο και κατέστρεψαν τα δίχτυα τους υπό την (καθημερινή πλέον) απειλή πολυβόλων.
  3. Ο τουρκικός στόλος παράνομης αλιείας στο Αιγαίο ξεπερνάει τα 150 πλοία. Κατά καιρούς αποκλείουν ελληνικά νησιά, όπως συνέβη στη Σαμοθράκη, στις 25 Οκτωβρίου 2020, την οποία περικύκλωσαν περισσότερα από 20 τουρκικά που ψάρευαν μέχρι και μέσα στα (υποτιθέμενα) χωρικά ύδατα των 6 ν.μ. της Ελλάδος. Οι φωτογραφίες, τα βίντεο και οι καταγγελίες των Ελλήνων κατοίκων του νησιού δεν έκαναν καμία εντύπωση στην κυβέρνηση.
  4. Θρασύτητα η Τουρκία απαιτεί: επανέναρξη Ευρω-τουκικού διαλόγου Ένταξης, επικαιροποίηση συμφωνίας (του 2016) για το μεταναστευτικό, και ενεργοποίηση της συμφωνίας για την τελωνειακή ένωσή της με την ΕΕ. Με αυτά αποσκοπεί να εισπράξει περισσότερα από 72 δις ευρώ, δηλαδή ποσά που δεν τα λαμβάνει ούτε η Ελλάδα ως πλήρες μέλος! Και αυτό αποτελεί στην πράξη ήττα της χώρας μας, και «κατάκτηση-δικαίωμα» της Τουρκίας, σύμφωνα με Γερμανούς και άλλους Ευρωπαίους φιλότουρκους. Η Ελλάδα οφείλει να απαντήσει με συνεχές αμετακίνητο βέτο, απαιτώντας τα διεθνονομικά αυτονόητα που προβλέπει το Καταστατικό για χώρες προς Ένταξη: π.χ., βάσει του Κεφαλαίου 13, περί Αλιείας, η Τουρκία πρέπει να υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Όλα τα άλλα είναι δόλια μπουρδολογία των Ευρωπαίων «δοσατζήδων» που η Τουρκία τους χρωστάει 102 δις δολάρια.
  5. Στον εθνικό εναέριο χώρο η Ελλάδα έχει υπογράψει μυστικά, (ακόμη το κείμενο δεν έχει δημοσιευτεί!) την 1η Οκτωβρίου 2020, στο ΝΑΤΟ τη «Συμφωνία Αποσυμπίεσης» (Deconfliction Mechanism) η οποία προβλέπει να μην γίνεται ανάσχεση των τουρκικών αεροπλάνων πάνω από το Αιγαίο. Παράλληλα, ο κ. Πομπέο με έκθεσή του στη Γερουσία των ΗΠΑ, που δημοσιοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2020 από το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, και την οποία έχουμε παρουσιάσει λεπτομερώς αρνείται ότι η Ελλάδα έχει 10 μίλια στον αέρα και έτσι οι ΗΠΑ στηρίζουν απόλυτα και σε αυτό το κρίσιμο σημείο την κατάκτηση της Τουρκίας, και της αναγνωρίζουν το δικαίωμα να παραβιάζει και τα 6 ν.μ στον αέρα, πετώντας ακριβώς επάνω από μικρά και μεγάλα ελληνικά νησιά.
  6. Η Ελλάδα προσέρχεται σε συνομιλίες ενώ ισχύει εκ μέρους της Τουρκίας το casus belli, εάν η χώρα μας ανακηρύξει 12 ν.μ. στο Αιγαίο. Και αυτό αποτελεί κατάκτηση της Τουρκία και διαχρονική ήττα της Ελλάδος.
  7. Επίσημα ο κ. Γεραπετρίτης ανακοίνωσε, ότι η Ελλάδα θα υπερασπιστεί τα δικαιώματά της μόνο μέσα από τα 6 ν.μ., αλλά ούτε αυτό έγινε όταν τα τουρκικά πολεμικά που συνόδευαν το Ορούτς Ρέις έφτασαν μέχρι τα 5,8 ν.μ. από το Καστελόριζο. Ταυτόχρονα ο Υπ. Δημ. Τάξης, κ. Χρυσοχοΐδης ανακοίνωσε πως είναι εθνικισμός το να συζητάμε για 12 ν.μ., και επ’ αυτού τον υπερασπίστηκε ο ΥπΕθΑ κ. Παναγιωτόπουλος. Συστηματικά ο κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του μιλούν αορίστως για κάποια Διεθνή δικαιώματα της χώρας μας και αποφεύγουν συγκεκριμένες αναφορές στα 12 ν.μ. Αιγιαλίτιδας Ζώνης, τα 24 ν.μ., Συνορεύουσας Ζώνης, και τα 200 ν.μ. ΑΟΖ, βάσει του Δικαίου της Θάλασσας. Ταυτόχρονα, εγκαταλείποντας την Κύπρο –παραιτούμενοι και από το δικαίωμα της Ελλάδος ως Εγγυήτριας Δύναμης– δεν ανακηρύσσουν ΑΟΖ συνορεύουσα με την κυπριακή. Και αυτά αποτελούν πολλαπλές (και λόγω της μαρτυρικής Κύπρου) ήττες της χώρας μας από την Τουρκία.
  8. Ο κ. Μητσοτάκης αναφέρεται συχνότατα σε συνομιλίες με θέμα τις Θαλάσσιες Ζώνες, ενώ τελευταία ρίχνει και καμιά «μπαλοθιά», έτσι για ξεκάρφωμα, ότι το θέμα είναι μόνο η ΑΟΖ και η Υφαλοκρηπίδα. Αλλά Θαλάσσιες Ζώνες σημαίνει ότι θα δεχτούμε ακόμη και μείωση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης μας στα 3 ν.μ., στο Αιγαίο, όπως μας επιβάλλει η Τουρκία! Εξάλλου, η απαράδεκτη Συμφωνία ήττας των Θαλασσίων Ζωνών με την Ιταλία αποτελεί πλέον διεθνές δεδικασμένο το οποίο θα επικαλεστεί η Τουρκία. Επ’ αυτού ο πρώην σύμβουλος του κ. Μητσοτάκη, καθηγητής κ. Ροζάκης έχει προετοιμάσει το έδαφος (αλά Σημίτη), αναφέροντας τερατώδη αντιεπιστημονικά φληναφήματα. Εκτός του ότι υποστηρίζει πως: «το Καστελόριζο έχει μειωμένη επήρεια ΑΟΖ», έχει πει ακόμη: «Είναι αλήθεια ότι, σύμφωνα με τη Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να ασκήσει μονομερώς την επέκταση ως τα 12 ν.μ.[…] Αλλά να λάβουμε υπόψη μας ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο μεταβάλλει το πέλαγος αυτό σε κλειστή ελληνική λίμνη που απαγορεύει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα όχι μόνο στην Τουρκία,…» Φυσικά ο κ. «καθηγητής» θέλει (γιατί άραγε;!) να ξεχνά πως σε διάφορα σημεία του Αιγαίου, όπως π.χ. στη θάλασσα των Κυκλάδων, σχεδόν δεν υπάρχουν διεθνή ύδατα, αλλά υπάρχει (!) ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Έτσι, η Ελλάδα εάν ανακηρύξει τα 12 ν.μ. φυσικά και θα εκδώσει χάρτες με διαύλους διεθνούς ναυσιπλοΐας.
  9. Η στην πράξη τουρκοποίηση της Θράκης. Και σε αυτό το θέμα διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν ηττηθεί οικτρά. Έχουν αποδεχτεί την τουρκική κατακτητικότητα, όπως έκαναν και με το πογκρόμ εκδίωξης περισσότερων από 120.000 Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, καθώς και με την διεθνώς παράνομη τουρκοποίηση της Ίμβρου και της Τενέδου.
  10. Η Συμφωνία με την Αίγυπτο παραδίδει ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού την ελληνική ΑΟΖ στην Τουρκία, αφήνοντας εκτός την μισή Ρόδο και το Καστελόριζο, όπως ακριβώς απαιτούν οι Τούρκοι. Εκτός αυτού, αυτή η επαίσχυντη Συμφωνία ήττας ανάγει την Αίγυπτο συνιδιοκτήτη της ελληνικής ΑΟΖ, αφού στο Άρθρο 1, παράγραφοι γ και δ, προβλέπεται, ότι, η Ελλάδα προκειμένου να χαράξει μελλοντικά ΑΟΖ στην ίδια περιοχή θα πρέπει να το γνωστοποιήσει στο Αιγυπτιακό κοινοβούλιο!

Κατόπιν αυτών η Τουρκία κατανίκησε τη χώρα μας μόνο με την πίεση των ερευνών του Ορούτς Ρέις χωρίς να ρίξει ούτε μία κανονιά. Πράγμα που εξάλλου απαγορεύουν οι ΗΠΑ και η Γερμανία, οι οποίες απαιτούν η χώρα μας να χορτάσει το απύλωτο στόμα του τουρκικού Μινώταυρου ταΐζοντάς τον κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο… με ελληνική εθνική κυριαρχία.

Όλα αυτά και πολλά άλλα οι άσπονδοι «σύμμαχοί» μας σχεδιάζουν να τα αξιοποιήσουν σε ένα δεσμευτικό πρωτόκολλο το οποίο από κοινού η προδομένη από το εσωτερικό της Ελλάδα και η νικήτρια Τουρκία θα υποβάλλουν στην Χάγη, ώστε να επακολουθήσει μία διεθνής παρωδία δήθεν δίκης με την οποία απλώς θα επικυρωθούν όσα ευνοούν την Τουρκία.

Όλα θυμίζουν το κλίμα πριν την επαχθή και διεθνώς παράνομη «Συμφωνία των Πρεσπών». Κατά την οποία με παραβιάσεις του Συντάγματος, της ελληνικής και διεθνούς νομοθεσίας, ένα ευκαιριακό συνονθύλευμα αχαρακτήριστων «Βουλευτών» παρέδωσε 3.000 ετών απαράγραπτα δικαιώματα της Ελλάδος –το όνομα της Μακεδονίας, τη γλώσσα και την εθνότητα– σε ένα σύνολο Σλαβο-Αλβανο-Βουλγαρο-Τουρκο-Ρομά κατοίκων της ευρύτερης περιοχής των Σκοπίων.

Θέλουμε να ελπίζουμε ότι ο Θεός της Ελλάδος και η «φωνή Λαού οργή Θεού» δεν θα επιτρέψουν το νέο μέγιστο έγκλημα που κυοφορείται. Και θα το σταματήσουν την τελευταία στιγμή.

OP-ED: Whose sea is it anyway?

0

Anusha Islam Raha

  •  Published at 12:43 am January 14th, 2021
CHINA-POLICY-MARITIME-Paracel islands-SOUTH CHINA SEA

File photo: An aerial view of Qilianyu islands in the Paracel chain, which China considers part of Hainan province AFP

Settling the question of jurisdiction

Water covers 72% of the Earth’s surface, and due to changing climates and inevitable adverse effects of global warming, this number is only likely to increase. Consequently, it is crucial for every nation to ascertain, for itself and others, the portion of sea over which they have jurisdiction. In other words, it is important to categorize the different portions of the sea into a framework in order to determine the portions over which, and to what extent, a nation has jurisdiction.

To serve this purpose, the United Nations Convention on Law of the Sea (UNCLOS) III 1982 has played a momentous role. This stellar convention, in juxtaposition with previous ones, has corroborated the legal status, breadth, and outer limits of the territorial sea along with the concepts of baselines, internal waters, etc. These concepts are vital elements when determining the aforementioned framework.

To comprehend the starting point from which any water bodies are measured, the concept of baseline comes into play. As per Articles 5 and 7(1) of UNCLOS III, there are two types of baselines, namely normal and straight baselines. “The normal baseline for measuring the breadth of the territorial sea is the low-water line along the coast as marked on large-scale charts.”

However, it is imperative to note that normal baselines can only be adopted if there are no complications along the coast, such as deeply indented coastlines, or islands along the coastline in its immediate vicinity. Following Article 7(1) of UNCLOS III, the straight baseline system is followed in such situations.

After adopting any one kind of baseline that may be altered in the future if required, nations can proceed and label the different types of water bodies.

As per Article 3 of UNCLOS III, the maximum claimable breadth of a territorial sea is 12 nautical miles from the baseline. As for sovereignty, Article 2(1) clarifies that the sovereignty of a coastal state extends to its territorial sea indicating that anything lying within the breadth of the territorial sea will be under the jurisdiction of the adjacent coastal state.

However, even though sovereignty was finally established in UNCLOS III after revising the concepts of territorial sea laid out by Hugo, Woodwell et al, sovereignty still remains in contradiction with the right of innocent passage. This right (necessary for the promotion and protection of international trade, communication, etc) allows ships of all states to pass through the territorial sea which challenges sovereignty and somewhat questions the amount of jurisdiction that a nation has over its territorial sea. Cases such as Corfu Channel (1949) confirms this right by excusing England for “violating” Albania’s sovereignty.

Nevertheless, nations still have the power to exercise their sovereignty and prevent a foreign vessel from entering its territorial sea provided the vessel “is prejudicial to the peace, good order, or security of the coastal state.” Otherwise, coastal states are bound to give the right of innocent passage.

The zone positioned right after the territorial sea is the contiguous zone. This zone may not extend beyond 24nm from the baseline and lies within the framework of jurisdictions because Article 33(1) (a) and (b) clarifies that a nation has the control necessary to prevent and punish “infringement of its customs, fiscal, immigration, or sanitary laws and regulations within its territory or territorial sea.”

The case of Taiyo Maru further held that contiguous zones, including both enforcement and legislative jurisdiction, could be established for purposes other than those detailed in Article 24 of the Territorial Sea Convention.

Adjacent to the contiguous zone is the Exclusive Economic Zone (EEZ) which extends up to 200nm from the baseline. Each coastal state not only has rights over this zone and the natural resources it encompasses, but also has duties towards other states.

Clearly, each zone is under the jurisdiction of a coastal state, indicating a framework that has been underway since the 19th century. However, how ideal is this framework? Does it truly serve its purpose as a framework?

Essentially, a framework’s purpose is to resolve disputes between states, but cases such as Narogne indicate that not only is a country free to enact customary international law to give effect to it, but it also lies within a framework within which disputes regarding same issues keep arising.

Furthermore, the farther from the baseline, the lesser the rights or jurisdiction of the coastal state. Also, sovereignty is in a tug of war with the right of innocent passage for time immemorial, indicating loopholes in the framework which always lead to the question of whether or not a coastal state has the jurisdiction over a particular zone, and if so, then to what extent.

However, this loophole could be seen as an opportunity to design a better framework. Furthermore, since sovereignty will always clash with right of innocent passage, maybe the term sovereignty could be replaced with a term that reflects the current practice of partial sovereignty and defines the Framework of Jurisdictions of Nations over the Sea discernibly.

If current confusions can be cleared and upcoming case laws become precedents for new ones, jurisdictions of nations over the sea will become clearer, clarifying the framework of discussed jurisdiction.

Anusha Islam Raha, LLB (Hons), BPP University, UK, is  a Content Writer, International and Comparative Law Journal.

dhakatribune.com

Η πρόταση της Ελλάδας για την καθιέρωση του «πιστοποιητικού εμβολιασμού» μάλλον θα απορριφθεί μετ’επαίνων (;)

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected]   www.kalkis.eu

Έχουμε πολλά χρόνια να δούμε τη χώρα μας να βγαίνει μπροστά και να προτείνει κάτι συγκεκριμένο επί ενός κοινού προβλήματος, όπως π.χ. το «πιστοποιητικό εμβολιασμού» κατά της πανδημίας, κι αυτό να αποτελεί παγκόσμια ή ευρωπαϊκή είδηση ή να τυγχάνει βρε αδερφέ σχολιασμού από τα διεθνή έγκυρα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κι ας έχουμε χιλιάδες συμπατριώτες μας στο εξωτερικό που λαμπρύνουν τα γράμματα, τις τέχνες και τις ιατρικές έρευνες.

Νομίζω ότι ήταν ορθή η κίνηση της Ελλάδας να κάνει αυτήν την πρόταση προς την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, εν όψει και της σχετικής συζήτησης που θα γίνει οσονούπω από τους αρχηγούς των 27 κρατών-μελών για την αντιμετώπιση της καταστροφικής πανδημίας. Δίχως δε να θέλω να βγάλω, παρά ταύτα κάποια νεοελληνική μιζέρια, έχω τη γνώμη ότι η πρόταση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη  απηχεί κι ένα τεράστιο άγχος για το τι θα γίνει στην βαριά μας βιομηχανία, τον τουρισμό και την αναψυχή που συμβάλλουν με το 20,2 % στο ΑΕΠ της χώρας μας, αν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά υπολειτουργήσει, όπως το 2020, λόγω των εμποδίων κινητικότητας ημεδαπών και αλλοδαπών τουριστών.

Η κατάρρευση του τουρισμού στη νότια Ευρώπη, κι άρα και στην Ελλάδα, δεν ήταν πολύ δύσκολο να προβλεφθεί, όπως είχα γράψει σε άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις την 1η Μαΐου 2020 : ΕΔΩ

Αν διαβάσει κανείς το σχετικό ρεπορτάζ της Marina Rafenberg  στον ηλεκτρονικό Le Monde που δημοσιεύθηκε στις 10-10-2020, επιβεβαιώνεται η κατάρρευση τόσο των τουριστικών επιχειρήσεων όσο και κυρίως η απασχόληση των εποχιακών τους υπαλλήλων. Και μόνο ο τίτλος του ρεπορτάζ τα λέει όλα : «Αυτό το χειμώνα, θα πρέπει να κάνουμε διάφορες μικροδουλειές για να επιβιώσουμε : στην Ελλάδα, η απογοήτευση ενός πληθυσμού που εξαρτάται από τον τουρισμό» (« Cet hiver, on va devoir bricoler pour survivre » : en Grèce, le désarroi d’une population dépendante du tourisme). Σύμφωνα με την Εθνική Τράπεζα, από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο του 2020, τα έσοδα που σχετίζονται με τον κλάδο μειώθηκαν κατά 86%.

Αν επανέλθω όμως στο «πιστοποιητικό εμβολιασμού», τι διαβάζω ; «Ότι η ιδέα αυτή έκανε τη διαδρομή της, ειδικά στην Ευρώπη όπου η Ελλάδα υπερασπίζεται αυτήν την πρωτοβουλία της, προσκρούει όμως σε διάφορα εμπόδια», έγραψε στις 12-1-2021 ο Clément Guillou στον ηλεκτρονικό Le Monde με τίτλο : «Το {εμβολιαστικό διαβατήριο} που θα διευκόλυνε τα ταξίδια κατά  την πανδημία του Covid δεν πείθει όλους» (Le « passeport vaccinal », qui faciliterait les voyages pendant la pandémie de Covid-19, ne convainc pas tout le monde).

Γιατί ;

«Εμβολιάσου και φύγε» (Jab and go) έλεγε το σλόγκαν.  Η υπόσχεση που επέδειξε η εταιρεία Ryanair σε επικοινωνιακή της εκστρατεία τον Ιανουάριο στο Ηνωμένο Βασίλειο, λίγο βιαστικά, αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας από τον βρετανικό διαφημιστικό «χωροφύλακα». Ωστόσο, αντικατοπτρίζει την ελπίδα μερίδας της τουριστικής βιομηχανίας ότι το εμβόλιο θα κάνει ξανά τα ταξίδια προσβάσιμα, ακόμη και πριν από το τέλος της πανδημίας Covid-19.

Οι περιορισμοί που τίθενται  από τα Κράτη, όπως το αρνητικό τεστ PCR έως και το αυστηρό κλείσιμο των συνόρων, θεωρούνται πλέον το κύριο εμπόδιο στα διεθνή ταξίδια. Ακόμα και πριν από την έγκριση των εμβολίων από τις υγειονομικές αρχές, η ιδέα ενός «εμβολιαστικού διαβατηρίου» που επιτρέπει στον καθέναν μας να μετακινείται ελεύθερα κερδίζει έδαφος στο μυαλό των αρμόδιων φορέων του τουρισμού. «Τούτο  απαιτεί πολλαπλές διευκρινίσεις, αλλά αυτό θα ήταν η ευκαιρία να αποκατασταθεί μια μακροπρόθεσμη προοπτική για τους πελάτες, επειδή η οργάνωση ενός ταξιδίου δεν γίνεται την τελευταία στιγμή», πιστεύει ο Eric Dresin, γενικός γραμματέας της Ευρωπαϊκής Ένωσης ταξιδιωτικών Γραφείων και ταξιδιωτικών Πρακτόρων.

Θέσπιση προστατευτικών διασφαλίσεων

Οι υποστηρικτές αυτής της ιδέας θυμίζουν την ύπαρξη του «κίτρινου καρνέ», δηλαδή του πιστοποιητικού εμβολιασμού του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ)  που απαιτείται για την είσοδο σε αρκετές αφρικανικές χώρες. Οι επιστήμονες είναι πιο ανοιχτοί σε σχέση με το «πιστοποιητικό ανοσίας», το οποίο θα αφορούσε τα άτομα που έχουν ήδη προσβληθεί από τον Covid-19. Έξι μήνες από τώρα, όταν το εμβολιαστικό διαβατήριο θα μπορούσε να έχει συγκεκριμένη εφαρμογή, οι επιστημονικές γνώσεις θα είναι πιο στέρεες ως προς τη διάρκεια της ανοσίας που παρέχεται από τον εμβολιασμό, την επίδρασή του στη μετάδοση του ιού και την αποτελεσματικότητά του έναντι των διαφόρων μεταλλάξεων του ιού. «Αυτός ο τύπος πιστοποίησης έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν – για παράδειγμα με τον κίτρινο πυρετό – και δεν είναι παράλογο για τη χρησιμοποίησή του στο μέλλον για άλλες μεταδοτικές ασθένειες, συμπεριλαμβανομένου και του Covid-19», εκτιμά η Françoise Baylis, ειδική στην επιστημονική και ιατρική ηθική και καθηγήτρια φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Dalhousie στο Χάλιφαξ του Καναδά. Ωστόσο, ζητεί τη θέσπιση διασφαλίσεων : «Αυτό θα απαιτήσει ιδιαίτερη προσοχή στις τεχνικές προδιαγραφές και στις δυνατότητες ψηφιακού σχεδιασμού. Θα απαιτήσει επίσης τη θέσπιση στοχοθετημένης νομοθεσίες για την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων και την απαγόρευση της παράνομης  χρήσης πιστοποιητικών εμβολιασμού. Επιπλέον, θα είναι σημαντικό να θεσπιστούν κοινωνικές πολιτικές για την κάλυψη των αναγκών των περιθωριοποιημένων και των μειονεκτούντων ατόμων, των κοινοτήτων και των περιθωριοποιημένων χωρών».

«Αποσυμφόρηση πολλών κλάδων της οικονομίας»

Για τον καθηγητή Gilles Pialoux, διευθυντή της υπηρεσίας μολυσματικών και τροπικών παθήσεων στο νοσοκομείο Tenon (Assistance publique-Hôpitaux de Paris), «αυτό θα βοηθήσει στην αποσυμφόρηση πολλών κλάδων της οικονομίας. Το διαβατήριο δεν αποκρύπτει την αβεβαιότητα σχετικά με το επίπεδο ανοσίας, αλλά μπορεί να είναι ένα μήνυμα απεσταλμένο για να επαναλάβει πράγματα που σήμερα δεν ισχύουν».

Ο ορίζοντας ενός εμβολιασμού του ευρέως κοινού είναι σίγουρα μακρινός, αλλά η εμπειρία του περασμένου έτους, αναφορικά με την διεθνή συνεργασία, μας υπενθυμίζει την ανάγκη να ξεκινήσουμε νωρίς. Την Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2020, η Ελλάδα ήταν το πρώτο κράτος που υπέβαλε την ιδέα ενός πιστοποιητικού εμβολιασμού στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Από τον Δεκέμβριο η διοίκηση των Βρυξελλών εργάζεται, σε συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, για την ανάπτυξη ενός ασφαλούς ηλεκτρονικού πιστοποιητικού εμβολιασμού σε ολόκληρη την κλίμακα, το οποίο θα περιλαμβάνει την ημερομηνία και τον παρασκευαστή του. Η Αθήνα το συνδέει ρητά με το ζήτημα της κινητικότητας.

Επίλυση του προβλήματος «πριν από τη θερινή περίοδο»

Σε μια επιστολή του προς την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, την Ursula von der Leyen, ο Έλληνας πρωθυπουργός πρότεινε ένα πιστοποιητικό εμβολιασμού κατά του Covid-19, όπως εφαρμόζεται ήδη στην Ελλάδα –  που να μπορεί να χρησιμοποιείται κατά την επιβίβαση του ατόμου σε ένα μέσο μεταφοράς, ανεξαρτήτως από τον τρόπο μεταφοράς του. «Παρόλο ότι δεν πρόκειται να καταστήσουμε υποχρεωτικό τον εμβολιασμό ή να τον κάνουμε προϋπόθεση όταν ταξιδεύουμε, αυτοί που εμβολιάζονται πρέπει να είναι ελεύθεροι να ταξιδεύουν. Για χώρες όπως η Ελλάδα, που εξαρτώνται πολύ από τον τουρισμό, είναι επιτακτική ανάγκη  να επιλυθεί αυτό το πρόβλημα, πριν από τη θερινή περίοδο», επιμένει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Αυτή η ελληνική πρωτοβουλία αναμένεται να αντιμετωπίσει την εχθρότητα της Γαλλίας, ενώ το Βέλγιο, η Ουγγαρία ή η Ισπανία εξέπεμψαν ευνοϊκά μηνύματα. Από τις πρώτες συζητήσεις επί αυτού του θέματος, το Παρίσι έκρινε απαραίτητο να υπενθυμίσει ότι «η ελεύθερη κυκλοφορία των ατόμων δεν πρέπει να εξαρτάται από ένα πιστοποιητικό». Τη Δευτέρα 11 Ιανουαρίου στο γαλλικό κανάλι LCI, ο Υφυπουργός Μεταφορών, Jean-Batiste Djebbari, απέρριψε την ιδέα ενός «εμβολιαστικού διαβατηρίου» για την αναθέρμανση των αεροπορικών μεταφορών.

Και ο τουριστικός κόσμος όμως δεν είναι ομόθυμος επί του εν λόγω θέματος. Την Τρίτη, η πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ταξιδίου και Τουρισμού, η Gloria Guevara, βρήκε την ελληνική ιδέα αντιπαραγωγική, προτιμώντας τη γενίκευση των γρήγορων τεστ κατά την επιβίβαση του ατόμου σε μεταφορικό μέσο. Με τον τρέχοντα ρυθμό εμβολιασμού σε όλο τον κόσμο, η γενίκευση των γρήγορων τεστ μέσα στα αεροδρόμια φαίνεται να είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για την αναθέρμανση της τουριστικής βιομηχανίας το καλοκαίρι. Και οι αεροπορικές εταιρείες έχουν ήδη αποτύχει να προωθήσουν μια ενιαία εφαρμογή που θα συγκέντρωνε τα αποτελέσματα των τεστ Covid-19 των ταξιδιωτών : τρεις σχετικές πρωτοβουλίες ανταγωνίζονται τώρα μεταξύ τους !

 

 

 

«Φύλλο συκής» του Ερντογάν οι διερευνητικές, μπροστά στον φόβο του Μπάιντεν

0

Του Μιχάλη Ψύλου

Μα δεν ενδιαφέρει καθόλου τον Τουρκικό Τύπο η επανάληψη των διερευνητικών συνομιλιών με την Ελλάδα; Πως αλλιώς μπορεί να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός ότι την επομένη της ανακοίνωσης, μόλις δύο από τις 28 μεγαλύτερες εφημερίδες της Γείτονος είχαν το θέμα στην πρώτη τους σελίδα. Και αυτές ήταν δύο από τις εφημερίδες με μικρή κυκλοφορία, μάλλον άγνωστες στο ελληνικό κοινό! Η Dirilis Postasi και η Yeni Birlik. Ούτε καν βέβαια και αυτές ως πρώτη είδηση. Δύο μονόστηλα και πολύ!

Αντίθετα, η μεγάλης κυκλοφορίας φιλοκυβερνητική Yeni Safak όχι μόνο δεν ασχολείται με την επανάληψη των Ελληνο-τουρκικών διερευνητικών συνομιλιών μετά από σχεδόν πέντε χρόνια, αλλά επιλέγει μεταξύ των πρώτων ειδήσεων την νέα «καταστροφική δύναμη των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων»! Ποια είναι αυτή; «Την ναυπήγηση από την γερμανική Thyssen Krupp για λογαριασμό του Τουρκικού πολεμικού ναυτικού των έξι νέων υποβρυχίων U 214 . «Τα υποβρύχια αυτά θα αρχίσουν να ενισχύουν το Τουρκικό Ναυτικό το ένα μετά το άλλο από το επόμενο έτος έως το 2027 ,δίνοντας φόβο στον εχθρό και αυτοπεποίθηση στους φίλους» όπως γράφει χαρακτηριστικά η Ερντογανική εφημερίδα. Τέσσερα τέτοια υποβρύχια διαθέτει βέβαια και η Ελλάδα ,που όταν τα αγόραζε από την Thyssen Krup ουδείς πρωθυπουργός ή υπουργός Αμυνας νοιάστηκε να βάλει ρήτρα μη πώλησής τους και στην Τουρκία, αλλά αυτή δυστυχώς είναι μια άλλη συζήτηση…

Οσο και τον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο; Τον προκλητικό χαβά του. Μιλώντας στους πρεσβευτές των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ,στην Αγκυρα, ο Ερντογάν εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά της Ελλάδας ότι «έχει αυξήσει τις παραβιάσεις του εναέριου χώρου και τις παράνομες δραστηριότητές της στα νησιά τα τελευταία χρόνια, να εγκαταλείψει τις δραστηριότητές της που αυξάνουν την ένταση». Μετά το παραλήρημα ,θυμήθηκε βέβαια και τις διερευνητικές συνομιλίες με την Ελλάδα, που-όπως είπε-«θα σηματοδοτήσουν μια νέα εποχή». Κατηγόρησε μάλιστα την ΕΕ για «στρατηγική τύφλωση» στην Ανατολική Μεσόγειο και ζήτησε από τους Ευρωπαίους να αποδεχτούν τη «λύση» των δύο κρατών στην Κύπρο.

Με τέτοιο ψυχροπολεμικό κλίμα, το μεγάλο ερώτημα είναι τι τσίμπησε ξαφνικά την Αγκυρα και αιφνιδίασε την Αθήνα ζητώντας την επανάληψη των διερευνητικών συνομιλιών;Την απάντηση την δίνει η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Rundschau: Η Τουρκία φοβάται τον νέο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών ,Τζο Μπάιντεν και γι` αυτό προχώρησε στην κίνηση αυτή μόλις εννιά ημέρες πριν την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του στον Λευκό Οίκο.

«Ο πιο σημαντικός λόγος για την αλλαγή της στάσης του προέδρου Ερντογάν είναι ο νέος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών ,Τζο Μπάιντεν» γράφει η γερμανική εφημερίδα και προσθέτει: «Η Τουρκία φοβάται ότι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει περαιτέρω κυρώσεις για τις αμυντικές της συμφωνίες με τη Ρωσία μόλις η κυβέρνηση του Μπάιντεν ανέβει στη σκηνή».

Το πρόσωπο «δηλητήριο»

Ηδη, τα πρώτα μαντάτα από την Ουάσιγκτον κάθε άλλο παρά ευχάριστα είναι. Ο Μπάιντεν διόρισε τον Μπρετ Μακ Γκουρκ νέο συντονιστή του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική που αποτελεί «κόκκινο πανί» για τον Ερντογάν. Ο λόγος; Ο Μακ Γκουρκ είχε διατελέσει τόσο στις κυβερνήσεις Ομπάμα όσο και του Τραμπ , ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Πολιτειών στον πολυεθνικό συνασπισμό που είχε στόχο την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους (ISIS).Υπό αυτήν την ιδιότητα, υποστήριξε τους Κούρδους αντάρτες της Συρίας, τους οποίους η Αγκυρα θεωρεί ως το συριακό παρακλάδι του ΡΚΚ .Ο Μακ Γκουρκ δεν δίστασε μάλιστα να παραιτηθεί τον Δεκέμβριο του 2018 σε ένδειξη διαμαρτυρίας όταν ο απερχόμενος Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι θα αποσύρει όλα τα αμερικανικά στρατεύματα από τη Συρία. Όταν μάλιστα τον Οκτώβριο του 2019 τα τουρκικά στρατεύματα εισέβαλαν στη βόρεια Συρία , ο Μπρετ μακ Γκουρκ κατέκρινε με σφοδρότητα την κίνηση αυτή του Ερντογάν. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που έκτοτε, η τουρκική κυβέρνηση και τα φιλικά της μέσα ενημέρωσης συχνά καταγγέλλουν τον Μπρετ μακ Γκουρκ ότι υποστηρίζει το… PKK!

Ο Σουλεϊμάν Οζερέν, εμπειρογνώμονας για θέματα της Τουρκίας στο Πανεπιστήμιο George Mason, πιστεύει μάλιστα ότι αυτός ο διορισμός είναι πολύ πιο σημαντικός ,καθώς ο ρόλος του Μακ Γκουρκ « θα είναι πιο κρίσιμος και ευρύτερος από αυτόν που είχε με τις προηγούμενες αρμοδιότητές του σχετικά με τη Συρία και το Ιράκ… Θα έλεγα ότι ο διορισμός του Μακ Γκουρκ είναι πολύ δηλητηριώδης για τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας και θα μπορούσε ακόμη να εμβαθύνει το χάσμα μεταξύ των δύο χωρών».

Μετά την ανακοίνωση του νέου διορισμού από τον Μπάιντεν άλλωστε, Τούρκος αξιωματούχος, μιλώντας στην ιστοσελίδα «Middle East Eye» δεν δίστασε να πει ότι «χωρίς αμφιβολία, ο Μακ Γκούρκ έχει βλάψει τις τουρκο-αμερικανικές σχέσεις

Στο στόχαστρο Μπάιντεν ο αυταρχισμός του Ερντογάν

Ο διορισμός του Μπρετ μακ Γκουρκ σε μια θέση που θα επιβλέπει την πολιτική της Αγκυρας στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο «είναι σίγουρα απόδειξη για το πόσο δύσκολες στιγμές θα περάσει ο Ερντογάν με τη νέα διοίκηση Μπάιντεν», λέει Νίκολας Ντάνφορθ, ανώτερος αναλυτής στο German Marshall Fund. Τονίζει μάλιστα ότι «η Άγκυρα αισθάνεται πως το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι απλά ο Μπρετ Μακ Γκουρκ, αλλά το γεγονός ότι συμφωνούν με τις απόψεις του για την Τουρκία πολλοί άνθρωποι στην νέα κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών».
Ο ίδιος ο πρόεδρος Μπάιντεν είχε αποκαλέσει πριν δύο χρόνια τον Ερντογάν «αυτοκράτορα» και είχε προειδοποιήσει ότι η κυβέρνησή του θα δώσει προτεραιότητα στη δημοκρατία και στο κράτος δικαίου στην Τουρκία.

Για να καθησυχάσει και να προκαταλάβει τη διοίκηση Μπάιντεν, ο Ερντογάν έχει αρχίσει λοιπόν τα δήθεν φιλικά ανοίγματα προς την Ευρωπαϊκή Ενωση και προσποιείται πως εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις υπέρ του κράτους δικαίου.Χωρίς φυσικά να εγκαταλείψει τον αυταρχισμό και την αντιδημοκρατική συμπεριφορά. «Το πρόβλημα άλλωστε, του Ερντογάν είναι ότι αν προχωρήσει στον εκδημοκρατισμό της χώρας με την πραγματική έννοια, αυτό θα μπορούσε να είναι ο πολιτικός του θάνατός», τονίζει ο Σουλεϊμάν Οζερέν.

Για παράδειγμα, στις 10 Ιανουαρίου, ο Πρόεδρος Ερντογάν γιόρτασε την «Ημέρα Εργασίας των Δημοσιογράφων» στην Τουρκία κάνοντας λόγο για «ελευθερία του Τύπου». Για να προειδοποιήσει όμως ότι δεν θα ανεχτεί να γίνει κατάχρηση αυτής της ιδέας ,τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας μας, δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να χρησιμοποιηθεί ως μαύρη προπαγάνδα ενάντια στη θέλησή μας», όπως είπε χαρακτηριστικά.
Δεν πάει πολύς καιρός βέβαια που ο Ερντογάν είχε πεί ότι οι δημοσιογράφοι «καλλιεργούν» την …τρομοκρατία ,για να δικαιολογήσει το όργιο καταστολής κάθε αντίθετης γνώμης στον Τύπο. Όπως για παράδειγμα τον εξαιρετικό συνάδελφο Αχμέτ Αλτάν που φυλακίστηκε με την γελοία κατηγορία ότι έστειλε «υποσυνείδητα μηνύματα» στους συνωμότες του πραξικοπήματος του 2016.

Εξήντα οκτώ Τούρκοι δημοσιογράφοι στις φυλακές

Η Ενωση Δημοσιογράφων έχει καταγγείλει άλλωστε ότι σήμερα κρατούνται στις φυλακές 68 Τούρκοι δημοσιογράφοι.Σύμφωνα με την διεθνή Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων είναι στην δεύτερη θέση ,πίσω από την Κίνα, σε αριθμό φυλακισμένων δημοσιογράφων . Όπως αποκάλυψε στην Cumhurriyet o συνάδελφος Ραχμί Τουράν την επομένη του «εορτασμού» της Ημέρας των Δημοσιογράφων «το 2020, Τούρκοι δημοσιογράφοι εμφανίστηκαν ενώπιον της δικαιοσύνης 479 φορές και τους επιβλήθηκαν ,συνολικά, 140 χρόνια κάθειρξης, σύμφωνα τη “Έκθεση για την Ελευθερία του Τύπου 2020”, που εκπονήθηκε από τον Ουτκού Τσακίροζερ, βουλευτή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης(CHP).
Στην ίδια έκθεση τονίζεται ότι στις αντιπολιτευόμενες εφημερίδες SÖZCÜ και Korkusuz επιβλήθηκε απαγόρευση δημοσίευσης διαφημίσεων για 46 ημέρες και στην Cumhuriyet για 110 ημέρες, για δημοσιεύματα που δεν άρεσαν στην κυβέρνηση Ερντογάν. Τρεις δημοσιογράφοι της SÖZCÜ, οι Μετίν Γιλμάζ, Εμίν Κελασάν και Νετσατί Ντογρούς καταδικάστηκαν συνολικά σε 20 χρόνια κάθειρξη. Οι επιθεωρητές της κυβέρνησης, ενοχλημένοι μάλιστα από τις δημοσιεύσεις της SÖZCÜ, επέβαλαν επίσης στην εφημερίδα πρόστιμο ύψους 14,5 εκατομμυρίων λιρών και ματαίωσαν για πολιτικούς λόγους την δημιουργία τηλεοπτικού καναλιού από τους υπευθύνους της ίδιας εφημερίδας.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου, η Τουρκία βρίσκεται στην 154η θέση μεταξύ 180 χωρών. Όταν ,για παράδειγμα, το 2002 ήταν στην 99η θέση….
«Οι συλλήψεις δημοσιογράφων και συγγραφέων για όσα έγραψαν και η κράτησή τους στη φυλακή για μήνες για να αφεθούν στη συνέχεια ελεύθεροι, έχει γίνει από μόνη της μια μέθοδο τιμωρίας» γράφει ο πρώην διευθυντής της αγγλόφωνης Hurriyet ,Μουράτ Γεντκίν στην ιστοσελίδα του “YetkinReport”.Οπως λέει «υπάρχουν εκατοντάδες αγωγές εναντίον δημοσιογράφων. Επικρέμονται σαν τη Δαμόκλεια Σπάθη πάνω από τα κεφάλια έντιμων, κορυφαίων σχολιαστών. Τα προβλήματα ελευθερίας του Τύπου και ελευθερίας της έκφρασης συνεχίζονται. Για αυτό οι εργαζόμενοι Δημοσιογράφοι και οι αναγνώστες δεν μπορούν να γιορτάσουν την Ημέρα των Δημοσιογράφων» γράφει ο Μουράτ Γετκίν.

Απίθανο να αλλάξει πραγματικά στάση ο Ερντογάν

Ο αναλυτής Σουλεϊμαν Οζερέν εκφράζει την πεποίθηση ότι «η αυταρχική διακυβέρνηση του Ερντογάν αποτελεί σημαντικός παράγοντας για τις εντάσεις που θα υπάρξουν μεταξύ της Άγκυρας και της Ουάσιγκτον», Αν και όπως σωστά επισημαίνει «ο Ερντογάν χρειάζεται ελεγχόμενες εντάσεις για να διατηρήσει την εξουσία του στην Τουρκία»!

Ο Σινάν Σιντί ,καθηγητής μελετών εθνικής ασφάλειας στο Πανεπιστήμιο του σώματος των Πεζοναυτών στη Βιρτζίνια τονίζει ότι «η τουρκική κυβέρνηση εξακολουθεί να ανησυχεί βαθιά για την πολιτική της κυβέρνησης Μπάιντεν, που έχει δεσμευτεί να αποκαταστήσει τη θέση της Αμερικής στην παγκόσμια σκηνή ,συνεργαζόμενη στενά με τους Ευρωπαίους συμμάχους της. Για να συμπεριληφθεί η Τουρκία σε αυτήν την ομπρέλα, θα απαιτηθούν σημαντικές αλλαγές πολιτικής και συμπεριφοράς από τον Ερντογάν, κάτι που είναι απίθανο» σημειώνει ο καθηγητής Σιντί. Παρά τις δήθεν υποχωρήσεις του, άλλωστε, ο Ερντογάν έχει δαιμονοποιήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δύση , αποδίδοντάς τους όλα τα προβλήματα της Τουρκίας. Λόγω και αυτής της σκληρής ρητορικής, το 48% των Τούρκων θεωρούν πλέον τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τη μεγαλύτερη απειλή για τη χώρα τους, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα.

«Παρόλο που ο Ερντογάν γνωρίζει ότι η αντιπαράθεση βλάπτει τις σχέσεις του τόσο με την ΕΕ όσο και με τις ΗΠΑ, προτιμά να συντηρεί μια εχθρική στάση στην τουρκική κοινή γνώμη» λέει ο καθηγητής Σιντί και προσθέτει: «Αν και αυτή φαίνεται να είναι μια κοντόφθαλμη στρατηγική, είναι ζωτικής σημασίας για τον Ερντογάν, ο οποίος πρέπει να ενισχύσει την λαϊκή υποστήριξη στο εσωτερικό της Τουρκίας ,ελπίζοντας έτσι παραμείνει στην εξουσία».

Η New York Post προειδοποιεί όμως ότι «η Τουρκία δεν είχε ποτέ τόσο μεγάλη παρέκκλιση από τη Δύση και δεν ήταν τόσο αβυσσαλέα η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Και αυτό που χρειάζεται-προσθέτει η αμερικανική εφημερίδα , είναι «η αμερικανική κυβέρνηση να στείλει ένα σαφές μήνυμα , που δεν ενθαρρύνει τα αυταρχικά ένστικτα του Ερντογάν».

Δημοκρατία

Pakistan helping Turkey to achieve nuclear weapons through clandestine network:

0

Pakistan and China are believed to be the countries that are responsible for the black marketing of nuclear technology and helping rogue countries like North Korea, Iran to build their nuclear capabilities

The rapid development and production of nuclear and missile technologies by Turkey has now caused a major security threat not just in the region but also across the globe and has ignited a major concern over the proliferation of nuclear weapons around the world now.

The nuclear weapon ambitions and the black-marketeering of nuclear technology by rogue nuclear nations like Pakistan and Iran has now threatened the peace and tranquillity of countries from the North Atlantic to the Middle East. A series of recent developments have grabbed the world’s attention after Turkish dictator Tayyip Erdogan expressed his intent to develop nuclear and missile technologies to fulfil his geopolitical aspirations.

Recently, according to a report, Pakistan’s Defence Secretary Lt. General (Retd.) Mian Muhammad Hilal Hussain led a Pakistani delegation met the Deputy Chief of Turkish Army General Selcuk Bayraktaroglu led the Turkish delegation during the 15th Turkey-Pakistan High-Level Military Dialogue Group (HLMDG) on 22-23 December 2020, which is the biggest institutional setup between both the countries on defence cooperation.

A series of several meetings between top-level representatives of armies of both the nations were reportedly carried out to monitor the progress made in previous meetings between defence representatives.

Meetings held to discuss transfer of nuclear technology

The insiders believe that the meeting and the deliberations discussed were just the tip of the iceberg as it is part of a larger screenplay of sharing nuclear and missile technologies between the two countries. It is believed that Erdogan has personally requested Pakistani Army Chief General Bajwa to help with nuclear weapon technology which Pakistan has reportedly agreed to. The meeting was organised to discuss procedural aspects of the technology transfer that could take place and covering the process at the same time.

Reportedly, the Pakistani defence delegation visited Turkish defence companies including Bakyar (UAV OEM), TAI, HAVELSAN and ASELSAN. They also met top Turkish Army generals and bureaucrats dealing with the production of missiles and other aerial technologies and also held meetings with the head of Presidency of Turkish Defence Industries Prof. Ismail Demir and CEO of Turkish Aerospace Limited (TAI) Dr. Temil Kotil.

Pakistan and China are believed to be the countries that are responsible for the black marketing of nuclear technology and helping rogue countries like North Korea, Iran to build their nuclear capabilities.

Pakistan is now aiding Turkey by transferring the missile technologies and Pakistani scientists are helping Turkey build its capacity in the production of missiles. The top-level Pakistani scientists are currently working with Turkey to enhance its ballistic and nuclear capabilities. By indulging in illegal transfers of missile technologies to Turkey, Pakistan has violated the Missile Technology Control Regime (MTCR) and non-proliferation rules.

Turkey is seeking to acquire nuclear weapon technology since the 1960s. However, it is a signatory to the nuclear non-proliferation treaty (NPT) and the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty (CTBT). Erdogan has not made it secret that he does not accept any constraints imposed on Turkey by nuclear powers.

Turkey’s nuclear ambitions

In 2019, Turkish President Tayyip Erdogan had said it was unacceptable for nuclear-armed states to forbid Ankara from obtaining its own nuclear weapons but did not say whether Turkey had plans to obtain them.

“Some countries have missiles with nuclear warheads, not one or two. But (they tell us) we can’t have them. This, I cannot accept,” Erdogan has said his ruling AK Party members. According to Erdogan, Turkey needs the same protection as Israel. “We have Israel nearby, as almost neighbours. They scare (other nations) by possessing these. No one can touch them,” he had said.

In this regard, Pakistan has now become an important partner for Turkey to succeed in getting a nuclear weapon. Pakistan is the only known Muslim country with nuclear weapons state in the world, which is touted to be the protector of the Islamic nations. Pakistan also has the worst track record of nuclear proliferation and Turkey was once a hub for rogue Pakistani nuclear scientist Abdul Qadeer Khan.

Pakistan has been a kingpin of the ‘nuclear black market and it is not an unknown fact to know how Turkey contributed to Pakistan’s nuclear business. The nuclear black market of Pakistan led by Abdul Qadeer Khan helped numerous countries in sharing missile technologies, especially in the production of centrifuges.

According to the International Institute of Strategic Strategic Studies, Turkish companies helped the AQ Khan to carry out business of nuclear technologies and also covertly import materials from Europe and export the finished products to players like Libya, Iran and North Korea. It is also alleged that Turkey might already be possessing a considerable number of centrifuges made by Pakistan.

Pakistan intends to transfer nuclear weapons tech to Turkey through black markets

Interestingly, the next meeting of HLMDG between the two Islamic countries is scheduled in 2021 and sources have revealed that both the countries will be deciding on fast-tracking of missile technology transfer, capacity building of Turkey in producing centrifuges, purchase of small armed Turkish drones by Pakistan, acquisition on high-range Turkish mini drones by Pakistani Army.

Amidst this, Pakistan is also working on behalf of Turkey to find new buyers for Turkish defence equipment to counter the CAATSA (Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act) sanctions imposed by the US. Turkey is afraid of losing its defence market after these impositions and has sought Pakistan’s assistance.

The geopolitical experts believe that Erdogan sees Pakistani nuclear and missile capabilities as an important weapon in achieving his caliphate aspirations. However, the silver lining is that most of the Arab countries are now irked by rogue powers like Turkey and Pakistan and are now dissociating themselves from Pakistan.

Pakistan helping Turkey to achieve nuclear weapons through clandestine network: Read details

Η αμερικανική ήπια ισχύς θα ζήσει και μετά τον Τραμπ

0

του Joseph S. Nye Jr. (*)

Τα χρόνια του Τραμπ δεν έκαναν καλό στην ήπια ισχύ της Αμερικής – στην ικανότητά της δηλαδή να επηρεάζει τις άλλες χώρες μέσω της έλξης και όχι του καταναγκασμού. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μείωση των θετικών συναισθημάτων μετά το 2017 σε πολλές χώρες για την Αμερική, μια μείωση που εντάθηκε λόγω της διαχείρισης της πανδημίας από την κυβέρνηση Τραμπ. Ξεκινήσαμε τη φετινή χρονιά με την εισβολή του πλήθους στο Καπιτώλιο. Οι σύμμαχοί μας έχουν σοκαριστεί. Μπορεί η ήπια ισχύς της Αμερικής να ανακάμψει;

Εχει ξανασυμβεί. Η Αμερική έχει σοβαρά προβλήματα, αλλά έχει και μια ικανότητα για ανθεκτικότητα και μεταρρύθμιση που την έχει σώσει στο παρελθόν. Τη δεκαετία του 1960, οι αμερικανικές πόλεις φλέγονταν από τις διαμαρτυρίες κατά του ρατσισμού και του πολέμου του Βιετνάμ, εκρήξεις βομβών σημειώνονταν σε πανεπιστήμια και κυβερνητικά κτίρια, ενώ δολοφονούνταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και ο Ρόμπερτ Κένεντι. Κι όμως, μια δεκαετία αργότερα ψηφιζόταν μια σειρά μεταρρυθμίσεων από το Κονγκρέσο και η Αμερική ανακτούσε την ελκυστικότητά της.

Ακόμη κι όταν τα πλήθη διαδήλωναν κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, οι διαδηλωτές τραγουδούσαν το «We Shall overcome» του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, όχι την κομμουνιστική Διεθνή. Η δύναμη της Αμερικής να ελκύει δεν στηριζόταν έτσι στην κυβερνητική πολιτική, αλλά στην κοινωνία των πολιτών και την ικανότητα της χώρας να κάνει αυτοκριτική και να μεταρρυθμίζεται. Θα μπορούσε λοιπόν να μιλήσει κανείς για «μετα-ήπια ισχύ».

Η ήπια ισχύς μιας χώρας προέρχεται βασικά από τρεις πηγές: τον πολιτισμό της, τις πολιτικές της αξίες όπως η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα και την πολιτική της. Το πώς μια κυβέρνηση συμπεριφέρεται στο εσωτερικό, σε διεθνείς θεσμούς και στην εξωτερική πολιτική καθορίζει το αν αποτελεί παράδειγμα για τους άλλους. Τα γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου ήταν φρικτά, αλλά η Αμερική μπορεί να τα ξεπεράσει.

Αντίθετα με τη σκληρή ισχύ (όπως οι ένοπλες δυνάμεις), πολλές πλευρές της ήπιας ισχύος είναι ανεξάρτητες από την κυβέρνηση ή ακόμη και από την πολιτική. Οι ταινίες του Χόλιγουντ, για παράδειγμα, που δείχνουν ανεξάρτητες γυναίκες ή διαμαρτυρόμενες μειονότητες, μπορεί να έλκουν πολύ κόσμο. Το ίδιο συμβαίνει με τον ελεύθερο Τύπο ή την ελευθερία της έρευνας στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Οι εταιρείες, τα πανεπιστήμια, τα ιδρύματα, οι εκκλησίες και τα κινήματα διαμαρτυρίας αναπτύσσουν τη δική τους ήπια ισχύ που μπορεί να ενισχύσει την άποψη των άλλων για τη χώρα. Οι ειρηνικές διαμαρτυρίες μπορεί να ενισχύσουν την ήπια ισχύ. Το πλήθος στο Καπιτώλιο δεν ήταν βέβαια ειρηνικό, αλλά δεν επιχείρησε πραξικόπημα. Το κέντρο άντεξε, οι θεσμοί λειτούργησαν και η εκλογή του Τζο Μπάιντεν επικυρώθηκε.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες η πολιτική πόλωση έχει αυξηθεί. Αλλά στο ομοσπονδιακό σύστημα, οι τοπικοί αξιωματούχοι – Δημοκρατικοί, Ρεπουμπλικανοί η ανεξάρτητοι – έκαναν εξαιρετική δουλειά σε συνθήκες πανδημίας. Οσοι πενθούν πρόωρα για την αμερικανική δημοκρατία είναι χρήσιμο να θυμούνται ότι η προσέλευση των ψηφοφόρων στις εκλογές του 2020 ήταν πρωτοφανής. Και ότι οι ψηφοφόροι αυτοί έδιωξαν από την εξουσία έναν δημαγωγό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι καλά με την αμερικανική δημοκρατία. Ο Τραμπ διέβρωσε πολλούς δημοκρατικούς κανόνες, οι οποίοι πρέπει να αποκατασταθούν. Η πόλωση συνεχίζεται και ένα μεγάλο μέρος της εκλογικής βάσης του Τραμπ πιστεύει τα ψέματά του. Τα επιχειρηματικά μοντέλα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης εξακολουθούν να βασίζονται σε αλγόριθμους που ευνοούν τον εξτρεμισμό.

Η 6η Ιανουαρίου του 2021 μπορεί όμως να μείνει στην ιστορία ως ένα σημείο καμπής που έπεισε ορισμένους πολιτικούς να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους. Αν ο Τζο Μπάιντεν καταφέρει να δαμάσει την πανδημία, να αναβιώσει την οικονομία και να ηγηθεί ενός πολιτικού κέντρου που θα μειώσει την πόλωση, τότε αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι το τέλος και όχι η αρχή μιας επικίνδυνης πολιτικής περιόδου.

(*) Ο Τζόζεφ Νάι Τζούνιορ είναι πρώην πρύτανης του Harvard Kennedy School of Government

(Πηγή: The National Interest)

Οι διερευνητικές, η επέκταση των χωρικών υδάτων και ο Ροζάκης

1

Λυγερός Σταύρος

Οι διερευνητικές, η επέκταση των χωρικών υδάτων και ο Ροζάκης, Σταύρος Λυγερός

 

Στις 21 Δεκεμβρίου 2020 δημοσιεύθηκε άρθρο μου με τίτλο “Αποκλειστικό: Στρώνεται το χαλί για διερευνητικές εντός Ιανουαρίου – Όλο το παρασκήνιο“. Η πληροφορία επιβεβαιώθηκε απολύτως και οι δύο πλευρές θα πιάσουν το νήμα από εκεί που το είχαν αφήσει το 2016. Διαφωνούν, όμως, για την ατζέντα των συνομιλιών.

Όπως είναι γνωστό, η ελληνική πλευρά επιμένει δημοσίως ότι θα συνομιλήσει μόνο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, ενώ αντιθέτως η τουρκική επιμένει πως η ατζέντα πρέπει να είναι “ανοικτή”, κάθε πλευρά να θέσει όποιο ζήτημα θέλει. Στόχος της είναι να μετατρέψει σε “νομιμοποιημένες” διμερείς διαφορές τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της. Προφανώς, οι Έλληνες διπλωμάτες δεν μπορούν να εμποδίσουν τους Τούρκους να πουν αυτό που θέλουν, αλλά μπορούν να αρνηθούν να εισέλθουν σε διαπραγμάτευση επί ζητημάτων που δεν αφορούν στην οριοθέτηση.

Η επικείμενη επανέναρξη των διερευνητικών, σε συνδυασμό με το νομοσχέδιο για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων (στα 12 μίλια) στο Ιόνιο και στη νότια Πελοπόννησο, επανέφερε το ζήτημα στην επικαιρότητα, με αποτέλεσμα να επικρατεί στη δημόσια σφαίρα το γνωστό “άσπρο-μαύρο”. Οι διερευνητικές επαφές είναι θεμιτές ή παγίδα;

Η απάντηση εξαρτάται από το πλαίσιό τους. Εάν αντικείμενό τους είναι αποκλειστικά η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ είναι θεμιτές, παρότι είναι μάλλον απίθανο να οδηγήσουν σε αποτέλεσμα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι προηγηθέντες 60 γύροι αποδείχθηκαν άκαρποι. Το γιατί δεν είναι του παρόντος. Εάν, όμως, παραβιασθεί το πλαίσιο, οι διερευνητικές θα μετατραπούν σε παγίδα, επειδή η διεύρυνση της ατζέντας θα δημιουργήσει διπλωματικό προηγούμενο-τετελεσμένο.

Αγεφύρωτη διαφορά θέσεων

Υπάρχει όμως και άλλη παγίδα. Ως γνωστόν, η Ελλάδα, επικαλούμενη το διεθνές δίκαιο, υποστηρίζει ότι τα νησιά έχουν πλήρη επήρεια σε υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ, δηλαδή πρέπει να εφαρμοσθεί ως μέθοδος οριοθέτησης η αρχή της μέσης γραμμής. Η Τουρκία, όμως, υποστηρίζει –σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο– ότι κανένα νησί (ακόμα και η Κρήτη) δεν δικαιούται υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ. Με άλλα λόγια, οι θέσεις των δύο πλευρών είναι αγεφύρωτες. Τί θα έπρεπε, λοιπόν, να συμβεί εάν υπήρχε καλή θέληση; Οι δύο πλευρές να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο για να λύσει τη διαφορά.

Επειδή η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία του, όπως η Ελλάδα, απαιτείται συνυποσχετικό. Τι πιο απλό και ξεκάθαρο από το να ζητήσουν οι δύο χώρες από τη Χάγη να οριοθετήσει τη μεταξύ τους υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ με βάση το διεθνές δίκαιο, το οποίο υποτίθεται πως και οι δύο αποδέχονται. Γιατί άραγε χρειάζονται τόσες διαπραγματεύσεις;

Οι διερευνητικές κρύβουν παγίδα

Εδώ είναι η παγίδα, όπως προκύπτει από τα πρακτικά των πολύχρονων διερευνητικών επαφών. Στην προσπάθειά της να οδηγήσει την Άγκυρα στη Χάγη, η Αθήνα είχε “παρασυρθεί” σε μία διαπραγμάτευση, αντικείμενο της οποίας ουσιαστικά ήταν η παράκαμψη του διεθνούς δικαίου. Για την ακρίβεια, οι δύο πλευρές συζητούσαν για μία συμφωνία, η οποία –μέσω του συνυποσχετικού– να υποδεικνύει στο Διεθνές Δικαστήριο πως ακριβώς θα οριοθετήσει.

Με άλλα λόγια, θα του ζητούσαν να βάλει τη σφραγίδα του σε σχεδόν προαποφασισμένη οριοθέτηση. Εάν δύο πλευρές τα έχουν βρει, το Δικαστήριο δεν έχει πρόβλημα να επικυρώσει συμφωνία, η οποία παρακάμπτει το διεθνές δίκαιο, όπως παραδοσιακά επιδιώκει η Άγκυρα. Γιατί χρειάζεται η σφραγίδα της Χάγης; Για να εξουδετερωθούν οι αντιδράσεις κυρίως στην Ελλάδα, η οποία υποτίθεται ότι εμμένει στη θέση να εφαρμοσθεί το διεθνές δίκαιο. Η κυβέρνηση θα οχυρώνεται πίσω από τη Χάγη.

Τα παραπάνω προκύπτουν από πρακτικά παλαιότερων διερευνητικών. Αυτό το άρθρο μου συνοψίζει παλαιότερο ρεπορτάζ μου (Καθημερινή 4-6-2006), στο οποίο αναφέρονται λεπτομέρειες, από τις οποίες προκύπτει ότι ουσιαστικά οι διαπραγματευτές είχαν παρακάμψει τη γεωγραφία. Επίσης προκύπτει ότι οι διερευνητικές είχαν εξαρχής υπερβεί το στενό πλαίσιο της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, αφού για χρόνια αντικείμενο της διαπραγμάτευσης ήταν το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Η Αθήνα είχε αποδεχθεί ελληνικά χωρικά ύδατα πολλαπλού εύρους. Το ομολογεί και ο καθηγητής Ροζάκης (πρώην υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη) σε πρόσφατο άρθρο του. Σ’ αυτό όχι μόνο υπεραμύνεται της χρησιμότητας των διερευνητικών επαφών, αλλά και αντιτίθεται στην επέκταση των χωρικών υδάτων των νησιών του Αιγαίου στα 12 μίλια. Ακριβώς, όπως το γράφω.

Τι γράφει ο Ροζάκης

Γράφει συγκεκριμένα: «Γνωρίζω πως αυτό θα φανεί μια ανορθόδοξη λύση για τους λάτρεις των 12 ν.μ. και γι’ αυτούς που πιστεύουν ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να συζητάει θέματα κυριαρχίας κι ένα δικαίωμά της που μπορεί να ασκήσει μονομερώς. Είναι αλήθεια ότι, σύμφωνα με τη Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να ασκήσει μονομερώς την επέκταση ως τα 12 ν.μ. (το ανώτατο επιτρεπόμενο από το διεθνές δίκαιο όριο), χωρίς να λαμβάνει υπόψη της ενστάσεις τρίτων χωρών στο θέμα αυτό. Αλλά να λάβουμε υπόψη μας ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο μεταβάλλει το πέλαγος αυτό σε κλειστή ελληνική λίμνη που απαγορεύει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα όχι μόνο στην Τουρκία, αλλά και σε όλους τους πολυπληθείς χρήστες της θάλασσας αυτής».

Ενώ ο Ροζάκης ομολογεί ότι η επέκταση είναι δικαίωμα της Ελλάδας που νομίμως ασκείται μονομερώς, αμέσως μετά το υπονομεύει, λέγοντας ότι με την επέκταση το Αιγαίο θα γίνει “ελληνική λίμνη” και έτσι θα απαγορεύεται η ελεύθερη ναυσιπλοΐα! Είναι ανάξιο επιχείρημα για καθηγητή διεθνούς δικαίου. Στη θάλασσα των Κυκλάδων, στην οποία λόγω της συστάδας των νησιών δεν υπάρχουν διεθνή ύδατα (ή είναι ελάχιστα) και άρα είναι “ελληνική λίμνη”, δεν υπάρχει ελεύθερη ναυσιπλοΐα; Βεβαίως και υπάρχει.

Ό,τι, λοιπόν, ισχύει στις Κυκλάδες θα ισχύσει και εκεί που η επέκταση στα 12 μίλια δεν θα αφήσει διεθνή ύδατα. Ο Ροζάκης αναγκάζεται να πει ότι ναι μεν η Ρωσία αναγνώρισε το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, αλλά σπεύδει να προσθέσει ότι δεν το θέλει. Επίσης, αναφέρει και τις ΗΠΑ, λέγοντας ότι η προβλεπόμενη από το διεθνές δίκαιο αβλαβής διέλευση δεν επαρκεί!

Προφάσεις εν αμαρτίαις

Ο διακεκριμένος καθηγητής έχει αποδράσει από τον ορθολογισμό. Όσα λέει είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Προφανώς Ρωσία και ΗΠΑ έχουν μεγαλύτερη άνεση κινήσεων εάν τα νησιά μείνουν με χωρικά ύδατα έξι μιλίων και θα είχαν ακόμα μεγαλύτερη με χωρικά ύδατα τριών μιλίων. Αλλά κι αυτές τηρούν τα προσχήματα της διεθνούς νομιμότητας. Με ποιο επιχείρημα θα αρνηθούν στην Ελλάδα ένα δικαίωμα που έχουν ασκήσει όλες οι παράκτιες χώρες του κόσμου; Εκτός αυτού, η Ελλάδα θα συνοδεύσει την επέκταση των χωρικών της υδάτων με την καθιέρωση διαύλων ελεύθερης διέλευσης στο Αιγαίο, ώστε να άρει ακόμα και τις ανομολόγητες αντιρρήσεις των μεγάλων δυνάμεων.

Στην πραγματικότητα, ο καθηγητής Ροζάκης επιδιώκει να δικαιώσει τις επιλογές του πολιτικού Ροζάκη.

Συνέχεια στο slpress.gr

Ο Αλβανός «ταχυδρόμος» σε ρόλο… ρυθμιστή στις διερευνητικές επαφές Ελλάδας-Τουρκίας

0
Θανάσης Αργυράκης 12-01-2021 18:53
Ο Αλβανός «ταχυδρόμος» σε ρόλο... ρυθμιστή στις διερευνητικές επαφές Ελλάδας-Τουρκίας
Πολλά και κρίσιμα τα ερωτήματα σχετικά με το ρόλο και την «αποστολή» του Ράμα

Ποιος έχρισε τον πρωθυπουργό της Αλβανίας, από «ταχυδρόμο» μηνυμάτων της Τουρκίας προς την Ελλάδα, «διαμεσολαβητή» στα ελληνο-τουρκικά;

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, και η Αγκυρα συνολικότερα, φέρονται να θέλουν την επανεκλογή του Εντυ Ράμα στη θέση του πρωθυπουργού, στις αλβανικές εκλογές, φέτος τον Οκτώβριο. Και, ως εκ τούτου, θα ήθελαν να αναβαθμίσουν την εικόνα του μέσα στη χώρα του, η οποία υποφέρει από την υγειονομική και οικονομική κρίση, και δεν έλαβε εσχάτως το «διαβατήριο» της ένταξης στην ΕΕ.

Από αυτού του σημείου, όμως, μέχρι να έχει πιει η Αθήνα το «αμίλητο νερό» και να μην επιβεβαιώνει, αλλά ούτε και να διαψεύδει τις τουρκικές αναφορές για ρόλο «διαμεσολαβητή» του Ράμα ή έστω «ταχυδρόμου», η απόσταση είναι μεγάλη.

Αναπάντητες λεκτικές προκλήσεις

Η συνολικότερη «αλαλία» της Αθήνας, αλλά και το γεγονός ότι η ελληνική κοινή γνώμη πληροφορείται τα πάντα πρώτα από την Αγκυρα και μετά από τους αρμόδιους κυβερνητικούς κύκλους, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί εύλογα και σοβαρά ερωτηματικά.

Πόσο μάλλον, όταν, όπως όλα δείχνουν, την πρωτοβουλία των κινήσεων έως τώρα έχουν ευρωπαϊκοί «κύκλοι» και ισχυρές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, που βρίσκονται σε συνεννόηση με την Αγκυρα, προς εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων τους.

Να σημειωθεί πως η απαράδεκτη χτεσινή αναφορά Τσαβούσογλου ότι η ΕΕ και οι ΗΠΑ «προειδοποίησαν» την Ελλάδα να καθίσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευση με την Τουρκία και να ξεκινήσει διερευνητικές επαφές, έχει μείνει αναπάντητη από την Αθήνα.

Φωτογραφία στα Τίρανα

Τώρα, στο σκηνικό έρχεται να προστεθεί και η «μορφή» του Ράμα. Ενός πολιτικού, ο οποίος, στις σχέσεις του με την Ελλάδα, εκτός του ότι είναι μια στο καρφί και μια στο πέταλο, συχνά – πυκνά, στο παρελθόν, καλλιέργησε ανθελληνικό προφιλ για λόγους εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης στη χώρα του.

Για να μην θυμηθεί κανείς ότι ήταν αυτός που, ως αντιπολίτευση, σαμπόταρε τη συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ στο Ιόνιο, το 2009.

Από που κι ως που, λοιπόν, ένα πρόσωπο, το οποίο θέλει να αυξήσει τις μετοχές του ενόψει εκλογών, με τις πλάτες της Αγκυρας, τείνει να χριστεί «διαμεσολαβητής»; Αραγε, υπάρχει περίπτωση κάτι τέτοιο να γίνει αποδεκτό από την Αθήνα;

Μέχρι τώρα, ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, ούτε επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε τις δηλώσεις, που και πάλι έκανε πρώτος ο Τούρκος ομόλογός του, περί συνάντησης των δύο στα Τίρανα. Το υπουργείο Εξωτερικών περιορίστηκε να δηλώσει ότι ακόμα δεν έχει γίνει συνεννόηση ανάμεσα στις δύο πλευρές για συνάντηση.

Εάν, πράγματι, γίνει η συνάντηση στα Τίρανα, όπως διατείνεται ο Μ. Τσαβούσογλου, η φωτογραφία που θα βγει, θα ειναι ο Ράμα στη μέση με τους δύο υπουργούς Εξωτερικών δεξιά και αριστερά του. Δηλαδή, μια φωτογραφία καθαρά για εσωτερική κατανάλωση ενόψει αλβανικών εκλογών.

Τα ελληνο-τουρκικά, ωστόσο, είναι μια πολύ σοβαρότερη υπόθεση από το να αναλίσκονται σε φωτογραφίες αβανταρίσματος του Ράμα, ο οποίος τρέχει δεξιά και αριστερά παρακαλώντας τη μια ή την άλλη χώρα να του προσφέρουν να του προσφέρουν εμβόλια, προκειμένου να εμβολιαστεί ο σκληρά δοκιμαζόμενος αλβανικός λαός.

«Ταχυδρόμος»

Ανεξαρτήτως των έως τώρα τουρκικών ισχυρισμών, βέβαιον θεωρείται ότι ο Ε. Ράμα έπαιξε ρόλο «ταχυδρόμου». Κάτι που, επίσης, έχει αποφύγει να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει η ελληνική πλευρά, δίνοντας και πάλι την πρωτοβουλία των επικοινωνιακών κινήσεων στην Αγκυρα.

Εξίσου σίγουρο είναι ότι, πριν την πρόσφατη επίσκεψή του στην Τουρκία, ο Ράμα είχε τηλεφωνική συνομιλία με το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών. Αμέσως, δε, μετά τη συνάντησή του με τον Ταγίπ Ερντογάν, επισκέφθηκε την Αθήνα.

Πανηγυρισμοί στα Τίρανα

Οι επισκέψεις Ράμα σε Αθήνα και Αγκυρα προβάλλονται ιδιαίτερα από τα αλβανικά Μέσα Ενημέρωσης, με τα φιλοκυβερνητικά να εμφανίζονται με διθυραμβικούς τόνους.

Τα, δε, αντιπολιτευόμενα να αναφέρουν ότι ο Αλβανός πρωθυπουργός είναι ανίκανος να παίξει ρόλο «διαμεσολαβητή». Χαρακτηριστικά, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Αλβανίας, Πασκάλ Μίλο, μιλώντας στον φιλοκυβερνητικό για τις επισκέψεις Ράμα σε Άγκυρα και Αθήνα, είπε:

«Η επίσκεψη Ράμα σε Τουρκία και Ελλάδα έγινε για προεκλογικές σκοπιμότητες». Και πρόσθεσε: «Η Αλβανία προφανώς δεν έχει τη δύναμη να είναι παράγοντας ειρήνης στη Βαλκανική, διαφορετικά θα ήμασταν ήδη μέλος της ΕΕ».

Αντίθετα, φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, αφού αναφέρουν ότι «ο Ράμα, σύμφωνα με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών, είχε και χθες τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του», σημειώνουν ότι «η Αλβανία μπαίνει στο επίκεντρο της παγκόσμιας σκηνής για την επίλυση διαφορών, εκεί όπου χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία, οι ΗΠΑ και άλλες, απέτυχαν» (!).

Ενδεικτικό, επίσης, είναι το σχόλιο της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας, «Τέμα», η οποία ισχυρίζεται ότι ο Ράμα συνέβαλε στην αποκατάσταση της επικοινωνίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Επίσης, ο Μπατόν Χατζίου, Κοσοβάρος δημοσιογράφος που ζει στην Αλβανία και φέρεται να ανήκει στο περιβάλλον Ράμα, ανέφερε ότι ο Αλβανός πρωθυπουργός μεσολαβεί μεταξύ των δύο χωρών εδώ και καιρό.

Στο βάθος … Ιόνιο

Πιο «σοβαρός» εμφανίστηκε ο -μέχρι προ διετίας- υπουργός Εξωτερικών της Αλβανίας, Ντιτμίρ Μπουσάτι.

Κατά την άποψή του, η επανέναρξη συνομιλιών Ελλάδας-Τουρκίας θα έχουν θετικό αντίκτυπο στο κλίμα που επικρατεί στην περιοχή.

«Η Ελλάδα και η Τουρκία -είπε- είναι στρατηγικοί εταίροι της Αλβανίας. Η Τουρκία περιλαμβάνεται πλέον στις χώρες με τις οποίες έχουμε στρατηγικές διπλωματικές σχέσεις, επειδή είναι μια χώρα με ισχύ στην περιοχή μας. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας έχουν θετικό αντίκτυπο στο κλίμα για όλη την περιοχή. Εάν οι συνομιλίες εξελιχθούν καλά, θα βοηθήσουν και εμάς. Δεν πρέπει να το δούμε όλο αυτό με σκεπτικισμό».

Αναφερόμενος, επίσης, στη συμφωνία Αθήνας-Τιράνων να προχωρήσουν σε συνυποσχετικό, προκειμένου να προσφύγουν στο διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τη διευθέτηση του ζητήματος της ΑΟΖ στο Ιόνιο, ανέφερε ότι μπορεί να υπάρξει λύση για το ζήτημα της οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών, ενώ σημείωσε ότι έχουν αυξηθεί οι κατ’ ιδίαν συνομιλίες και «πιστεύω ότι αυτό θα οδηγήσει σε λύσεις».

Τέλος, μιλώντας για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, ο Ν. Μπουσάτι είπε ότι «η εθνική ασφάλεια της Αλβανίας δεν παραβιάζεται, ούτε απειλείται από το διάταγμα της Ελλάδας για την επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ. στο Ιόνιο Πέλαγος».

Σύμφωνα με τον ίδιο, όταν συμβεί αυτό, «η Αλβανία έχει τη δυνατότητα να αντιδράσει όπως πρέπει και όπως επιθυμεί», ενώ τόνισε πως κατά τη γνώμη του «μέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει παραβιάσεις του διεθνούς Δικαίου».

Θανάσης Αργυράκης

Ο Θανάσης Αργυράκης είναι δημοσιογράφος με μακρόχρονη εμπειρία στο διπλωματικό ρεπορτάζ και το ρεπορτάζ άμυνας

lawandorder.gr

«Επίθεση γοητείας» του Ερντογάν στην ΕΕ, καθώς περιμένει…«ραβδί» από τον Μπάιντεν

0

«Η Τουρκία θέλει μια νέα σελίδα στις σχέσεις της με την Ευρωπαική Ενωση το νέο έτος», διαβεβαίωσε ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν την Πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τον ύπατο αρμοστή για την Εξωτερική πολιτική της ΕΕ , Τζοζέπ Μπορέλ σε τηλεδιάσκεψη το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Παντελής Σαββίδης: Παρακμή ΗΠΑ, αφισβήτηση της ηγεμονίας τους και διαταραχές παγκόσμιας ισορροπίας

0


 

Αρνητική για την Ελλάδα η μείωση της κυριαρχίας της υπερδύναμης. Η παραδοσιακή διάκριση Δεξιά – Αριστερά δεν έχει πια θέση.