Αρχική Blog Σελίδα 2322

Δέκα χρόνια εμφύλιος στη Συρία

Από
anixneuseis
-
0

Δέκα χρόνια από το ξέσπασμα του εμφυλίου στη Συρία, η χώρα βρίσκεται ακόμα στη δίνη της βίας. Η οικονομική κρίση επιδεινώνει ακόμα περισσότερο τη κατάσταση.

    
Syrien | Kämpfer der Jaish al-Islam in Douma

Εδώ και χρόνια εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στη Συρία χωρίς να διαθέτουν ούτε τα απολύτως απαραίτητα. Σύμφωνα με τον συντονιστή ανθρωπιστικής βοήθειας του ΟΗΕ για τη Συρία Μαρκ Λόουκοκ πάνω από το 50% του συριακού πληθυσμού δεν έχει σταθερά πρόσβαση σε βασικά είδη διατροφής, ενώ κατά τη διάρκεια της περσινής χρονιάς προστέθηκαν περισσότερα από 4 εκατομμύρια Σύριοι σε εκείνους που πλήττονται από πείνα.

Και σαν να μην έφθανε ο πόλεμοςέρχεται να προστεθεί τώρα στα δεινά του πληθυσμού και μια οικονομική κρίση. Μέσα στους τελευταίους 12 μήνες το εθνικό νόμισμα έχασε το 25% της αξίας του, ενώ παράλληλα τριπλασιάστηκαν οι τιμές για βασικά είδη διατροφής.

Πανάκριβο το ψωμί

Συρία, ελλείψεις τροφίμων στο ΧαλέπιΟυρές σε αρτοποιείο στο Χαλέπι

Σχετικά με την επισιτιστική κρίση στη Συρία ο Χάικο Βίμεν από τη δεξαμενή σκέψης Crisis Group δήλωσε στην DW: «Η δραματική υποτίμηση της λίρας τους τελευταίους μήνες οδήγησε σε εκτόξευση τιμών βασικών ειδών διατροφής όπως, για παράδειγμα, του ψωμιού. Για να τα αγοράσουν ψωμί οι Σύριοι ξοδεύουν ολοένα και περισσότερα χρήματα από το πενιχρό τους εισόδημα. Επιπλέον, επειδή η παραγωγή αρτοσκευασμάτων περιορίζεται, δεν υπάρχουν οι αναγκαίες ποσότητες για να καλυφθούν οι ανάγκες του πληθυσμού. Καθημερινά σχηματίζονται τεράστιες ουρές μπροστά στα αρτοποιεία. Υπάρχουν ελλείψεις στα πάντα: από τη βενζίνη, τα τρόφιμα μέχρι το ρεύμα».

Στην αντιμετώπιση της κατάστασης προσπαθεί να βοηθήσει η γερμανική οργάνωση βοήθειας κατά της πείνας στο κόσμο, η οποία ωστόσο δραστηριοποιείται αναγκαστικά μόνο στην βορειοδυτική Συρία, που βρίσκεται υπό τον έλεγχο των αντικαθεστωτικών ανταρτών.

«Οι Σύριοι δεν θα αντέξουν άλλο»

Συρία, πρατήριο βεμζίνηςΟυρές οχημάτων στα πρατηρία βενζίνης στη Δαμασκό

Ο συντονιστής ανθρωπιστικής βοήθειας της οργάνωσης Κόνσταντιν Βίτσελ εξηγεί το γιατί: «Επιδιώξαμε τον ανεφοδιασμό και των περιοχών που ελέγχονται από τη κυβέρνηση. Η Δαμασκός, ωστόσο, έθεσε όρους που δεν μπορούσαμε να αποδεχθούμε ως ανεξάρτητη και ουδέτερη ανθρωπιστική οργάνωση. Μας ζητήθηκε για παράδειγμα να αναστείλουμε την αποστολή βοήθειας στο βορειοδυτικό τμήμα της Συρίας, όπου ανεφοδιάζουμε 500.000 ανθρώπους με τρόφιμα, είδη υγιεινής, πόσιμο νερό κτλ. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους ανθρώπους αυτούς στη μοίρα τους»,

Την ίδια στιγμή επικρατεί στασιμότητα στις προσπάθειες αναζήτησης πολιτικής λύσης στη Συρία. Ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ Γκέιρ Πέντερσεν δήλωσε μάλιστα απογοητευμένος ότι δεν υπάρχει λόγος να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη. Το τίμημα για την απουσία προόδου στις διαπραγματεύσεις πληρώνει ο πληθυσμός, δηλώνει ο πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού Πέτερ Μάουρερ προειδοποιώντας ότι «οι Σύριοι δεν θα αντέξουν έναν ακόμα χρόνο, πόσο μάλλον άλλα δέκα».

Ματίας φον Χάιν

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

H Κίνα κύριος αντίπαλος των ΗΠΑ

Από
anixneuseis
-
0

Η αναβάθμιση της Κίνας σε διεθνή “παίκτη” ανησυχεί τις ΗΠΑ. Για να κερδίσει την γεωπολιτική αντιπαράθεση η Ουάσιγκτον ψάχνει στήριξη και χτυπά την πόρτα συμμάχων.

H προσοχή της νέας αμερικανικής κυβέρνησης είναι στραμμένη προς την Ασία. Οι ΗΠΑ ανησυχούν με την αυξανόμενη ισχύ της Κίνας όπως προκύπτει και από τις πρώτες επαφές κορυφαίων αμερικανών υπουργών. Αμέσως μετά τη διαδικτυακή σύνοδο κορυφής χωρών του Ινδικού και Ειρηνικού Ωκεανού ακολουθεί αυτή την εβδομάδα η κοινή επίσκεψη των υπουργών Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν και Άμυνας Λόιντ Όστιν στην Ιαπωνία και την Νότια Κορέα. Στη συνέχεια ο μεν Μπλίνκεν μεταβαίνει στην Ινδία, ο δε Όστιν στην Αλάσκα όπου και θα συναντηθεί με κορυφαίους κινέζους αξιωματούχους. Ας σημειωθεί ότι πρόκειται για την πρώτη συνάντηση σε υψηλό επίπεδο μετά την αλλαγή σκυτάλης στην Ουάσιγκτον. Οι επαφές αυτές στέλνουν πολλαπλά μηνύματα σε έναν και μοναδικό αποδέκτη: το Πεκίνο.

«Ασυνήθιστο» χαρακτηρίζει η Μπόνι Γκλέιζερ, ειδική σε ζητήματα Ασία στην αμερικανική δεξαμενή σκέψης CSIS, το γεγονός ότι δύο κορυφαίοι υπουργοί της κυβέρνησης Μπάιντεν μεταβαίνουν από κοινού σε Τόκιο και Νότια Κορέα. Θεωρεί, ωστόσο, το ταξίδι ενδεικτικό για την γεωστρατηγική σημασία που αποδίδει ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν στην περιοχή του Ινδικού και Ειρηνικού Ωκεανού. Η αμερικανίδα ειδικός εκτιμά ότι με τις επαφές αυτές η Ουάσιγκτον καθιστά σαφές προς πάσα κατεύθυνση ότι επιδιώκει τις συμμαχίες με τις χώρες της περιοχής και πως δεν προτίθεται να αποσυρθεί ως παίκτης από την ευρύτερη περιοχή.

Αρκετά τα σημεία τριβής ΗΠΑ-Κίνας

Ομιλία Μπάιτεν για τη κατάσταση του έθνουςΔιεθνείς συμμαχίες επιδιώκει ο πρόεδρος Μπάιντεν

Σύμφωνα με την σύμβουλο της αμερικανικής κυβέρνησης για ζητήματα ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν η βιντεοδιάσκεψη με τους πρωθυπουργούς Ιαπωνία, Ινδίας, Αυστραλίας και Κίνας τη Παρασκευή ήταν «ιστορική». Ποια όμως είναι η αμερικανική στρατηγική; Οι Αμερικανοί συζητούν πρώτα με τους σημαντικότερους εταίρους τους στην ευρύτερη περιοχή, για να συνομιλήσουν στη συνέχεια με τη, Κίνα με στόχο να εμφανίζονται ως φωνή που εκπροσωπεί μία σειρά χωρών και όχι μόνο ως μια μεμονωμένη φωνή.

Μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου υπάρχουν αρκετά σημεία τριβής: Οι ΗΠΑ επικρίνουν τις αθέμιτες κινεζικές οικονομικές πρακτικές, την στάση της Κίνας έναντι του Χονγκ Κονγκ, τις κινεζικές προκλήσεις απέναντι σε χώρες της περιοχής, όπως για παράδειγμα την Ταϊβάν. Από την πλευρά του το Πεκίνο θεωρεί ότι το Χονγκ Κονγκ και η Ταϊβάν αποτελούν εσωτερικές υποθέσεις και αρνείται κάθε έξωθεν παρέμβαση από τις ΗΠΑ ή άλλες χώρες.

Επαναπροσέγγιση των Ευρωπαίων

Σημαίες ΕΕ και ΗΠΑΟι ΗΠΑ χρειάζονται τους Ευρωπαίους έναντι της Κίνας

Ο σύμβουλος Τζέικ Σάλιβαν αναμένει ότι οι ΗΠΑ θα ξεκινήσουν τις επαφές με την Κίνα «από θέση ισχύος» παραπέμποντας στην αναβίωση των διατλαντικών σχέσεων με εταίρους στην Ευρώπη. Σύμφωνα με τον αμερικανό ειδικό έχουν ήδη λάβει χώρα συνομιλίες με ευρωπαίους εταίρους για τις κοινές ανησυχίες έναντι της Κίνας, αλλά και τη γεφύρωση διαφορών της εμπορικής διένεξης. Έτσι οι ΗΠΑ συμφώνησαν με την ΕΕ και τη Μεγάλη Βρετανία να αναστείλουν προς το παρόν ισχύοντες δασμούς. Σε γενικές γραμμές πάντως ο νέος πρόεδρος Τζο Μπάιντεν αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη επιείκεια τους Ευρωπαίους: Στη διένεξη για τη κατασκευή του αγωγού North Stream 2 από τη Ρωσία στη Γερμανία μέσω Βαλτικής, δεν προχώρησε σε επιβολή κυρώσεων κατά της Γερμανίας. Παράλληλα αξιολόγησε θετικά ότι οι Ευρωπαίοι αυξάνουν σταδιακά τις αμυντικές τους δαπάνες με στόχο το 2% του ΑΕΠ. Ποιο όμως είναι το ζητούμενο για τον Τζο Μπάιντεν; Θέλει απλά να χτίσει γέφυρες που κατέστρεψε ο προκάτοχός του Ντόναλντ Τραμπ ή ελπίζει έτσι να κερδίσει τους Ευρωπαίους στην κόντρα με την Κίνα;

Μικρή η πιθανότητα πολέμου Αμερικανών και Κινέζων

Το αεροπλανοφόρο USS NimitzΟι ΗΠΑ δίνουν το παρών σε Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό

Στην αξιολόγηση των σχέσεων με τη Κίνα η κυβέρνηση Τραμπ και η κυβέρνηση Μπάιντεν δεν απέχουν στην ουσία. Διαφορές ωστόσο υπάρχουν στο τρόπο αντιμετώπισης του Πεκίνου. Η νέα αμερικανική κυβέρνηση προωθεί, σε αντίθεση με την προηγούμενη, τη συνεννόηση και την εξεύρεση κοινού παρονομαστή με εταίρους σε Ευρώπη και Ασία. Η Μπόνι Γκλέιζερ από τη δεξαμενή σκέψης CSIS διαπιστώνει ότι η κυβέρνηση Μπάιτεν καταβάλει επιδιώκει συμμαχίες για να αντιμετωπιστούν από κοινού συγκεκριμένα προβλήματα με τη Κίνα.

Η Μπόνι Γκλέιζερ θεωρεί πάντως ότι η πιθανότητα ένοπλης σύρραξης ΗΠΑ-Κίνα τα επόμενα χρόνια είναι ελάχιστη: «Δεν μπορώ να φανταστώ γιατί οι ΗΠΑ και η Κίνα να ξεκινήσουν ένα πόλεμο». Εκτός κι αν το Πεκίνο επιτεθεί στην Ταϊβάν, το οποίο επίσης είναι μάλλον απίθανο, προσθέτει η αμερικανίδα ειδικός. Και ο ίδιος ο Τζο Μπάιντεν δήλωσε πρόσφατα ότι δεν επιθυμεί τη σύγκρουση με τη Κίνα, κατέστησε ωστόσο σαφές ότι θα υπάρξει ένα «σκληρός ανταγωνισμός» σε διάφορα επίπεδα. Και όπως υπογραμμίζει με σαφήνεια ο σύμβουλος ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν «στόχος μας είναι βέβαια να επιβληθούμε».

Κριστιάνε Γιάκε, dpa

Eπιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Turkey’s error-ridden, personalised foreign policy with Egypt

Από
anixneuseis
-
0

Ergun Babahan

Under the leadership of President Recep Tayyip Erdoğan, Turkey is continuing to flail about in both domestic and foreign politics. For so long as Erdoğan’s top enemy was Egypt’s President Abdel Fattah Sisi, who has suddenly become the subject of the Turkish president’s affection. Almost daily now do Foreign Minister Mevlüt Çavuşoğlu and Defence Minister Hulusi Akar announce a fresh renewals of diplomatic relations with Egypt.

Ankara is essentially down on one knee as it pleads to Cairo, but Egypt has remained rather formal and distant in response. Following warm remarks from Turkey at the presidential level, Egypt has responded in more aloof fashion at the foreign ministerial level.

“Upgrading the level of the relationship between the two countries requires taking into consideration the legal and diplomatic frameworks that govern relations between countries on the basis of respecting the principle of sovereignty and the requirements of Arab national security,” a spokesperson from the Egpyt’s foreign ministry said last week.

“Egypt expects that any country that needs to establish normal relations with it [Egypt] should abide by the rules of international law and the principles of good neighbour policy and stop attempts to interfere in the internal affairs of the countries of the region,” the official added.

The same statement effectively called on Turkey to refrain from interfering in Egypt’s domestic affairs, respect neighbourly relations and finally for Turkey to get out of Libya where the two are on opposite sides. This while ensuring a differentiation was made between Erdoğan’s regime and the people of Turkey.

What was it that isolated Turkey in the eastern Mediterranean and Aegean Sea while bringing Egypt, Israel, Cyprus and Greece together into a united front? It was Erdoğan’s reduction of foreign policy to the military level and seeking an approach based on power and rights claims as opposed to sitting down at the negotiation table. This resulted in not just regional countries, but all countries and international institutions standing opposite to Ankara. And in the end, Erdoğan had to withdraw the survey ships he boastfully deployed to the disputed waters of the eastern Mediterranean, leaving the promise of glad tidings involving hydrocarbon resources from the waters to another time.

Nowadays, Erdoğan is seeking to regain the trump card Turkey lost with Greece by turning to Israel and Egypt after uttering a string of insults to the leaders and severing diplomatic ties with both countries. His disdain for Egypt stemmed from Sisi’s hatred for Mohammed Morsi, an ideological fellow traveller of Erdogan’s, and Sisi’s effective halting of Erdoğan’s neo-Ottoman dreams through the hurdle he placed ahead of the Ikhwan Empire Erdogan hoped to establish in Egypt, Palestine and Syria.

Let us recall the kind of words Erdogan has forgotten but once extended to Sisi.

Ahead of a 2015 trip to Saudi Arabia, when Erdoğan was asked by a journalist in Istanbul whether his schedule would allow a meeting with the Egyptian president, Hürriyet newspaper cited Erdoğan as saying. “Are you joking? … There is nothing of this sort on our agenda. For such a thing to happen, serious positive steps need to be taken first.’’

In 2019, Erdoğan refused to attend a meeting with the Egyptian president on the margins of the U.N. General Assembly meeting in New York. The Turkish president actually walked away from the dinner, where then- U.S. President Donald Trump was present when he saw Sisi at the table, leaving the seat allotted for him vacant.

Last March, during an award ceremony for Turkey’s International Benevolence Awards, given to Turks and foreigners for their good deeds and inspiring people globally, Erdoğan had said there were world leaders looking to help burry the hatchet between Erdoğan and Sisi.

“I will not sit at the same table or come face-to-face with an anti-democrat, who convicted Morsi, who had the support of 52 percent of the population, and his friends,’’ HaberTürk cited Erdoğan as saying during the programme.

In June of 2019 Erodğan went on record to call Sisi a tyrant.

“Sisi is a tyrant and not a democrat. He is not someone who stepped into office as the result of a real (process of) democracy,’’ TRT cited Erdoğan as saying as he criticised the Egyptian government’s refusal to hand over the body of Morsi to his family.

Erdoğan went on to say that he would not allow for Morsi’s death to be forgotten, as he would let the killing of Saudi dissident journalist Jamal Khashoggi in 2018 be erased from minds.

And now Erdoğan is acting as though none of this ever happened. Now it is as if he did not throw insults but act as if there was rather a small disagreement that can be mended and things will come back to normal just because he desires it to be so. It is all as if Sisi will forget these words and all the policies, regaining the trust of Erdoğan and casting aside the finely tuned balance of an alliance it formed in the east Mediterranean, starting with Greece.

Of course countries in conflict can sit at a negotiation table, hold talks and reconcile. But every war has a winner and a loser. Turkey has lost the struggle for power it entered with countries, starting with Egypt, in the eastern Mediterranean and has essentially waved a white flag by ignoring the arguments he uttered against Sisi.

Turkey’s current administrative style is not different from that of Germany, which started the Second World War.  All countries, starting with Egypt, are aware that Erdoğan is looking to gain power and waits on a change in international balances – that he is not seeking a relationship based in negotiations.

The problem is that Ankara’s interlocutors have diagnosed the problem with Turkey and are taking steps accordingly.  Turkey today is a country that must be kept at arms length, but when confronted does a complete U-turn with no promise that it will not do another U-turn in the future on any given issue. This is where the republic of 100 years is at the moment in terms of its foreign policy.

ahvalnews.com

 

ΑΟΖ: τι συμβαίνει με την Αλβανία;

Από
anixneuseis
-
0

ΑΟΖ: τι συμβαίνει με την Αλβανία;
Η αναγκαία για τη σύνταξη του συνυποσχετικού διαβούλευση δεν μπορεί να αποτελέσει μόνιμο υποκατάστατο της κύριας διαδικασίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. (Φωτ. SUTTERSTOCK)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Π. ΜΑΛΛΙΑΣ*

Η αμφιλεγόμενη συμπεριφορά της Αλβανίας είναι ενδημικό φαινόμενο. Στην αλβανική γλώσσα κατ’ εξοχήν δόκιμος είναι ο όρος «μπέσα». Προβληματική όμως η εφαρμογή του στις σχέσεις με την Ελλάδα. Εκπρόσωπος της πολιτικής αυτής γενιάς είναι και ο πρωθυπουργός Εντι Ράμα.

Παρέλκει να θυμίσω την υπαναχώρηση της Αλβανίας από την υποδειγματική Συμφωνία του 2009 για τις θαλάσσιες ζώνες και την ΑΟΖ, μετά παρέμβαση της Τουρκίας, όπως επισήμως έχει καταγγελθεί στη Βουλή της Αλβανίας. Για την ακύρωσή της επελέγη η παραπομπή της στο Συνταγματικό Δικαστήριο. Από τη στιγμή εκείνη το αποτέλεσμα ήταν σαφές: καμία αλβανική κυβέρνηση δεν επρόκειτο να υπογράψει νέα συμφωνία με την Ελλάδα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, η οποία θα μπορούσε να ζημιώσει τις αξιώσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο. Με άλλα λόγια, δεν θα μπορούσαμε να συνομολογήσουμε συμφωνία με την Αλβανία –κατά το πρότυπο του 2009– την οποία θα επικαλούμαστε ως θετικό προηγούμενο στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η πολυετής εμπειρία με συγκεκριμένους πολιτικούς της Αλβανίας μάς διδάσκει ότι λησμονούν τις δεσμεύσεις τους απέναντι στην Ελλάδα, αν υποθέσουμε βέβαια ότι υπάρχουν. Συνήθως αναζητούν προσχήματα για να τις ακυρώσουν ή στην καλύτερη περίπτωση να τις αλλοιώσουν.

Αποτελεί κοινό μυστικό ότι κατά την τελευταία οκταετία, πριν και μετά κάθε κρίσιμη διμερή με την Αθήνα διαβούλευση για τα θέματα των θαλασσίων ζωνών, ο κ. Εντι Ράμα ενημέρωνε την ηγεσία της Τουρκίας και προσωπικά τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ενίοτε άκομψα. Διαχρονικά όμως η Ελλάδα έχει έγκυρη πληροφόρηση για τον αλβανοτουρκικό συγχρωτισμό. Η ελληνική πλευρά γνωρίζει επίσης ότι ήδη από το 2009 η Αγκυρα ανελλιπώς παρέχει γραπτές νομικές και διπλωματικές συμβουλές στα Τίρανα. Οι αλβανικές υπηρεσίες που ασχολούνται με την Ελλάδα –απόλυτη προτεραιότητα για τα Τίρανα– στελεχώνονται μεν από άξιους κρατικούς λειτουργούς, λαμβάνουν δε έτοιμη τροφή από την Αγκυρα.

Με αυτά τα δεδομένα, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι θετική εξέλιξη ήταν η αναγγελία για κατ’ αρχήν συμφωνία από τον πρωθυπουργό της Αλβανίας κατά την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών κ. Δένδια στα Τίρανα, στις 20 Οκτωβρίου 2020. Συμφωνήθηκε η έναρξη διμερών διαβουλεύσεων με στόχο τη σύνταξη ενός κειμένου (συνυποσχετικού) για την παραπομπή του ζητήματος της οριοθέτησης της ΑΟΖ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ηταν η μόνη δυνατή διέξοδος. Δεδομένης της εμμονής όλων των ελληνικών κυβερνήσεων να μη συνδέσουν την εφαρμογή της Συμφωνίας του 2009 με τις διαπραγματεύσεις ένταξης της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η κατ’ αρχήν αυτή συμφωνία έδωσε επίσης συγκυριακά πλεονεκτήματα στην Ελλάδα κυρίως στο πεδίο της δημόσιας διπλωματίας.

Εχουν περάσει αρκετοί μήνες χωρίς να έχει ανακοινωθεί η ολοκλήρωση της συμφωνίας. Δικαιούμαστε να αναρωτηθούμε αν και τη φορά αυτή η Αλβανία του κ. Εντι Ράμα ακολουθεί μία τακτική με σκοπό να παραπέμψει στις «ελληνικές καλένδες» τη διαδικασία στην οποία έχει συμφωνήσει. Η κυβέρνηση έχει ιδίαν αντίληψη των διαδοχικών δικαιολογιών τις οποίες προβάλλει και των προσχημάτων τα οποία επικαλείται ο πρωθυπουργός της Αλβανίας. Μακάρι να διαψευσθώ. Φοβούμαι όμως ότι δεν θα εκλείψουν την επομένη των εκλογών της 25ης Απριλίου 2021. Είμαι βέβαιος ότι η Ελλάδα δεν θα παρασυρθεί στη διαιώνιση μιας διμερούς διαδικασίας, το ουσιαστικό σκέλος της οποίας δεν έχει καν ξεκινήσει. Ας θέσουμε μία προθεσμία. Η αναγκαία για τη σύνταξη του συνυποσχετικού διαβούλευση δεν μπορεί να αποτελέσει μόνιμο υποκατάστατο της κύριας διαδικασίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Σε περίπτωση που επιβεβαιωθεί η αναβλητικότητα η Ελλάδα έχει δικαίωμα και συμφέρον να εντάξει την απουσία αλβανικής «μπέσας» στο πλαίσιο των σχέσεων Ε.Ε. – Αλβανίας.

Η πολυετής εμπειρία διδάσκει ότι τα προβλήματα με την Αλβανία δεν ανακύπτουν κατά τη στιγμή εξαγγελίας ή έστω υπογραφής συμφωνιών αλλά όταν έρχεται η στιγμή της εφαρμογής τους. Δυστυχώς.

* Ο κ. Αλέξανδρος Π. Μαλλιάς είναι πρέσβης επί τιμή.

kathimerini.gr

Μαζική “επίθεση φιλίας” του Ερντογάν στον Μπάιντεν, τον Νετανιάχου και τον Σίσι: Δουλοπρεπής στάση…

Από
anixneuseis
-
2

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Hellas Journal

Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν ομιλεί στους δημοσιογράφους, στο Λευκό Οίκο. EPA, Yuri Gripas / POOL

Με όλο το σεβασμό στους αναγνώστες, αλλά δεν μπορώ να μην χρησιμοποιήσω τη λέξη: Έχουν «ξεσκιστεί» οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι της Τουρκίας να …αποδείξουν ότι η Αμερική και ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν χάνουν επειδή δεν κάνουν τα χατίρια της κατοχικής δύναμης!

Δυστυχώς, την ίδια «λογική» αλλά με διαφορετικό τρόπο, προσπαθούν να εκπέμψουν και αρθρογράφοι στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Μην τους ακούτε. Ο στόχος τους να είναι πληγεί η πίστη των πολιτών ότι οι Τούρκοι ηγέτες θα είναι για ένα πάντα ένα μάτσο ψυχικά ταραγμένων γειτόνων. Και δυστυχώς είμαστε αναγκασμένοι να «ζήσουμε» μαζί τους, διότι ούτε η Ελλάδα, ούτε η Κύπρος, μπορούν να αλλάξουν γειτονιά.

  • Οι Τούρκοι αρθρογράφοι, από την πλευρά τους, και μερικοί Αμερικανοί που τους υποστηρίζουν, επιδιώκουν να συνεχιστεί η εντελώς ανάρμοστη σχέση του παρελθόντος: Η Άγκυρα να απαιτεί και η Ουάσιγκτον να εκτελεί. Αυτή η απαίσια πολιτική που την ζήσαμε μέχρι και την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ, που αποδείχθηκε ένας άνθρωπος της Τουρκίας στο Λευκό Οίκο πρέπει να σταματήσει.

Ο κ. Μπάιντεν θα παραβιάσει τις αρχές του εάν πέσει στη νέα παγίδα που στήνει ο Ταγίπ Ερντογάν. Όπως έπεσαν οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι -έτσι κι αλλιώς- έχουν καταντήσει άχρηστοι γραφειοκράτες.

[Δεν βλέπετε τι γίνεται με τους εμβολιασμούς; Και με την ευκαιρία κακώς η Αθήνα και η Λευκωσία κάθονται και περιμένουν τις Βρυξέλλες. Έπρεπε να κάνουν μία συνεννόηση με το Ισραήλ, και να προμηθευτούν εμβόλια από το Εβραϊκό Κράτος. Τηλεφώνησαν ποτέ η κ. Κύπρια Επίτροπος και ο κ. Έλληνας Επίτροπος στον Άλμπερτ Μπουρλά. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην τους βοηθούσε. Το γνωρίζω…].

Ο Ερντογάν, λοιπόν, έχει μετατραπεί σε αρνί από πολέμαρχος. Τον θυμάστε το περασμένο καλοκαίρι, που έκανε προετοιμασίες για πόλεμο με την Ελλάδα και την Κύπρο. Δεν τα λένε οι πολιτικοί μας, αλλά ήταν με το δάκτυλο στη σκανδάλη η Τουρκία, ειδικά τον Ιούλιο. Φτάσαμε στο πάρα ένα στον πόλεμο. Και είναι η αντίδραση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, που ανάγκασε τον Ερντογάν να μην την πατήσει… Θα έχανε βέβαια εάν ο πόλεμος διαρκούσε λίγες μέρες.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας κοροϊδεύει τους Ευρωπαίους, αλλά όντως σήκωσε λευκή σημαία, διότι είχε και τη βοήθεια της Άγγελας Μέρκελ και των ολίγων αυταρχικών ηγετών, όπως και της Ισπανίας, που νοιάζεται μόνο για το συμφέρον της, όχι για το Διεθνές Δίκαιο. Ευρωπαίοι εταίροι και σοσιαλιστές, σου λένε οι άλλοι. Επειδή σέβομαι τους αναγνώστες δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη που τους αρμόζει. Και τους Ισπανούς και το σύνολο των ηγετών των ευρωπαϊκών χωρών εκτός της Γαλλίας και 5-6 άλλων.

Λόγω της κ. Μέρκελ, ο Ερντογάν τα «βρήκε» με τις Βρυξέλλες και η Γερμανίδα Καγκελάριος τον εξυπηρετεί με τη νέα συμφωνία για το «μεταναστευτικό» εις βάρος της Ελλάδας. Οι συζητήσεις γίνονται ερήμην της. Πόσο απαράδεκτοι απέναντι στη χώρα μας είναι οι Γερμανοί; Είναι κτηνώδης η συμπεριφορά τους. Δεν τους αξίζει ένα μεγαλοπρεπές βέτο;

Το θέμα μας, βεβαίως, είναι αν μπορέσει να ξεγελάσει ο Ερντογάν και τον Αμερικανό Πρόεδρο. Δεν έχουμε κανένα στοιχείο, καμία απόδειξη μέχρι της στιγμής περί του αντιθέτου.

Πέραν των όλων άλλων προβλημάτων, η νέα αμερικανική κυβέρνηση έχει και ένα σοβαρό ζήτημα με την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θρησκευτικών ελευθεριών στην Τουρκία. Αλλά το μείζον πρόβλημα είναι η απόκτηση των S-400, η στρατηγική σχέση με τη Ρωσία, το πλήγμα εναντίον της Αμερικής και του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη γειτονιά μας.

  • Η παρούσα αμερικανική κυβέρνηση, με τις πράξεις της, δεν μας δίνει το δικαίωμα να υποθέσουμε καν ότι «θα τα βρει» με τον Ταγίπ Ερντογάν. Αλλά πρέπει να παρακολουθούμε όλοι την κατάσταση, ιδιαίτερα οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Κύπρου.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, όπως περιγράφουν διεθνείς αναλυτές, έχει γονατίσει ήδη μπροστά στον πρόεδρο της Αιγύπτου και τον πρωθυπουργό του Ισραήλ… Γιατί να μην γονατίσει και ενώπιον του Μπάιντεν… Ο άνθρωπος δεν έχει αρχές, και ας τον θαυμάζουν οι ελάχιστοι, ευτυχώς, αναλυτές στην Αθήνα και τη Λευκωσία, που παρουσιάζουν την κατοχική Τουρκία ως …υπερδύναμη για να τρομοκρατούν τους πολίτες.

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου τον αγνοεί και τον περιπαίζει. Και επίσης ενημερώνει την Αθήνα και τη Λευκωσία για τα μηνύματα του Ερντογάν. Ο στρατηγός αλ Σίσι, μέχρι της στιγμής τουλάχιστον, δεν ξεχνά ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας ηγείται όλων των προσπαθειών για να τον ανατρέψει…

Καταγγελία Τζιωνή: Οδεύουμε αργά μεν, σταθερά δε, προς την αποδοχή των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής μέσω διαπραγματεύσεων και συμφωνίας

Από
anixneuseis
-
0

Ο πρέσβης Τάσος Τζιωνής. Φωτογραφία via Φιλελεύθερος

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

-Αυτή η πολιτική ισότητα, θα οδηγήσει ταχέως στην κυριαρχική  ισότητα. Νομικά και πολιτικά απαραίτητη συμμετοχή Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Συμφωνία του 2014 αποτυπώνει συνοπτικά τη διαχρονική πορεία του κυπριακού προς μια ακούσια συνθηκολόγηση

Η γνωστή προτροπή «να δώσουμε την πολιτική ισότητα»  ως μια εκ των έσω δημόσια έκκληση για μείζονα υποχώρηση στο Κυπριακό λίγο καιρό πριν από την κρίσιμη Πενταμερή συνιστά, από διαπραγματευτικής απόψεως, πολύ επιβλαβή πράξη. Αυτό αναφέρει, σε συνέντευξή του στον «Φ», ο τέως γενικός διευθυντής του υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβης Τάσος Τζιωνής.

Σημειώνοντας πως δεν θα είχε νόημα αυτή η προτροπή αν αφορούσε στην πολιτική ισότητα του ψηφίσματος του Σ.Α. 716, την οποία έχουμε δεχθεί το 1991, αναφέρθηκε και στην ουσία:

«Δηλώνουμε πως είμαστε υπέρ αποκεντρωμένης ομοσπονδίας που, όταν νοηματοδοτηθεί επαρκώς, θα σημαίνει μάλλον λιγότερες εξουσίες στην κεντρική Κυβέρνηση και περισσότερες στα ομόσπονδα κρατίδια που θα έχουν, συν τοις άλλοις, το κατάλοιπο εξουσίας.  Αν με την ‘’πολιτική ισότητα’’ θα επιτρέπεται στους Τουρκοκύπριους να μπλοκάρουν τη λήψη αποφάσεων στις λίγες αλλά πολύ σημαντικές για την ύπαρξη του κράτους αρμοδιότητες, τότε η ομοσπονδία θα βρίσκεται στο έλεος της τουρκικής πλευράς και εν τέλει το κράτος θα παραλύσει…»

Ο κ. Τζιωνής τονίζει περαιτέρω ότι  «αυτή η πολιτική ισότητα θα οδηγήσει ταχέως στην κυριαρχική ισότητα την οποία απαιτεί η τουρκική πλευρά».

  • Η άτυπη Πενταμερής προσφέρεται για μια δυναμική επανεκκίνηση του Κυπριακού, που θα οδηγήσει στην επίτευξη συμφωνίας;

-Έχω σοβαρές αμφιβολίες. Ας δούμε πρώτα τα δεδομένα που έχουμε ενώπιόν μας:  Από τη μια, η πλευρά μας επιμένει ότι πάει στην Πενταμερή μόνο για να εμμείνει σε λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, βάσει των σχετικών ψηφισμάτων των ΗΕ και του κεκτημένου των προηγούμενων διαπραγματεύσεων.

Από την άλλη, η τουρκική πλευρά διακηρύσσει ότι πηγαίνει στην Πενταμερή για να συζητήσει μόνο λύση δύο κρατών με κυριαρχική ισότητα και ίσο διεθνές καθεστώς μεταξύ τους, τα οποία θα συνεργάζονται ως γείτονες. Κάποτε ομολογεί ότι αυτό που θα επιδιώξει είναι μια συνομοσπονδία. Αυτή, ως γνωστόν, προϋποθέτει την ύπαρξη δύο κυρίαρχων κρατών τα οποία συμφωνούν κάπως να συστεγαστούν, διατηρώντας όμως το δικαίωμα της αποχώρησης από τη συνομοσπονδία.

Ο Γενικός Γραμματέας αναμένει ότι οι δυο πλευρές θα προσπαθήσουν στην Πενταμερή να βρουν κοινό έδαφος για να καταστεί δυνατή η επανάληψη ουσιαστικών διαπραγματεύσεων. Διατυπώνεται η άποψη ότι, αν οι δυο κυπριακές πλευρές επιμείνουν στις θέσεις που διακηρύσσουν, ο Γενικός Γραμματέας δεν μπορεί παρά να παρέμβει για να τις βοηθήσει ώστε να κινηθούν προς την κατεύθυνση της συμφωνίας, καθοδηγούμενος από τα ψηφίσματα των ΗΕ και από το  «κεκτημένο» προηγούμενων διαπραγματεύσεων…

  • Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;

– Όχι· πρόκειται περί ευσεβούς πόθου.  Είναι η φυσική τάση εκείνων που αναλαμβάνουν να βοηθήσουν στην επίλυση ενός διεθνούς προβλήματος να ασκούν την επιρροή τους στα Μέρη μιας διαπραγμάτευσης για να μετακινούνται από τις θέσεις τους, ώστε να διευκολυνθεί η επίτευξη συμφωνίας.

Στην ιστορία του Κυπριακού γνωρίζουμε οδυνηρά ποια πλευρά μετακινείται μονίμως υποχωρώντας και ποια μονίμως προελαύνει διαπραγματευτικά. Σφάλλουν όσοι απέμειναν να πιστεύουν ότι στην πραγματική ζωή τα Ηνωμένα Έθνη και οι διάφοροι μεσολαβητές εκπροσωπούν τις δυνάμεις του δικαίου και της ηθικής.

Ας μην περιμένουμε ότι ο Γενικός Γραμματέας θα προσέλθει στην άτυπη Πενταμερή με τον Χάρτη και τα ψηφίσματα των ΗΕ για την Κύπρο υπό μάλης και ότι θα ενεργεί σύμφωνα με τις διατάξεις τους ή ότι θα καθοδηγείται από το σχετικό διεθνές δίκαιο ή από το «κεκτημένο» των διαπραγματεύσεων.  Δεν εκλέγονται πια τέτοιοι Γενικοί Γραμματείς και όταν σπανιότατα εκλέγονται δεν επανεκλέγονται…

Ούτε περιμένω από την Εγγυήτρια Βρετανία να παρέμβει υπέρ μιας διευθέτησης του Κυπριακού που θα συνάδει με τα προαναφερθέντα κείμενα, όσο κι αν είναι νομικά ή πολιτικά δεσμευτικά γι’ αυτήν και για όλους.  Και οι δυο θα κινηθούν, όπως πάντα, προς την κατεύθυνση της πιο εύκολης πλευράς παραινώντας την να δείξει «ολίγην ακόμη ευελιξίαν», χάριν της… λύσης.

  • Πολλοί υποστηρίζουν πως η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα είναι παρούσα στην Πενταμερή. Ποια η άποψή σας επί τούτου;

-Ποια σημασία έχει η άποψή μου όταν μιλούν τα γεγονότα;  Ο Γενικός Γραμματέας, στην τελευταία Έκθεσή του για τις Καλές Υπηρεσίες του προς το Συμβούλιο Ασφαλείας, ανέφερε ότι θα συγκαλούσε μια άτυπη Πενταμερή Διάσκεψη υπό την αιγίδα του.

Διευκρίνισε δε ότι εννοεί μια άτυπη συνάντηση των εξής: «του Ελληνοκύπριου ηγέτη, του Τουρκοκύπριου ηγέτη, των τριών εγγυητριών δυνάμεων και των Ηνωμένων Εθνών». Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν καταλέγεται στους προσκεκλημένους.  Άρα δεν θα είναι παρούσα σ’ αυτήν. Υπενθυμίζεται πως δεν συμμετείχε ούτε στην προηγούμενη διαδικασία που κατέληξε σε ναυάγιο στο Crans Montana, στις 7 Ιουλίου του ’17.

  • Τι σημαίνει η απουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Πενταμερή;

–Η εκπροσώπηση της Κυπριακής Δημοκρατίας -όχι μόνο των δύο κοινοτήτων– στη νέα Πενταμερή είναι αναγκαία, τουλάχιστον για τη νόμιμη, κατά το Διεθνές Δίκαιο, κατάργηση ή τροποποίηση των Συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας, αλλά και την τροποποίηση της Συνθήκης Εγκαθιδρύσεως.

Είναι όμως επίσης νομικά και πολιτικά αναγκαία η συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας στη διαδικασία και απαραίτητη η εκ μέρους αυτής, και όχι της κοινότητας, υπογραφή της συμφωνίας λύσης που δυνατόν να προκύψει, ώστε να μην μπορεί βασίμως να υποστηριχθεί, τότε ή αργότερα, ότι δήθεν η κατάσταση πραγμάτων, η οποία θα έχει προκύψει από τη λύση του Κυπριακού, δεν αποτελεί συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

  • Στο Μπούργκενστοκ με ποιο καθεστώς συμμετείχαμε; Το ρωτάμε γιατί επικαλούνται και το 2004 σαν ένα «προηγούμενο» Πενταμερούς.

-Η Συμφωνία της Νέας Υόρκης, του Φεβρουαρίου 2004, που οδήγησε στη διοργάνωση στο Μπούργκενστοκ, προέβλεπε ότι οι διαπραγματεύσεις θα γίνονταν μεταξύ των δυο κυπριακών πλευρών και ότι η Ελλάδα και η Τουρκία θα συμμετείχαν «για να παράσχουν τη συνεργασία τους» στις δυο κυπριακές πλευρές.

Στη Νέα Υόρκη, οι αντιπροσωπείες της Κύπρου και της Ελλάδας εργάστηκαν τότε σκληρά και πέτυχαν να διατηρηθεί ο διακοινοτικός χαρακτήρας της διαπραγμάτευσης και να μη μετατραπεί η διάσκεψη σε Τετραμερή (δεν τέθηκε ποτέ θέμα σύγκλησης Πενταμερούς).

Στην πραγματικότητα, όπως ξέρετε, στο Μπούργκενστοκ, δεν έγινε καμιά επίσημη συνάντηση και διαπραγμάτευση. Συγκλήθηκε μια και μοναδική διαπραγματευτική συνάντηση από τον Alvaro de Soto, η οποία όμως ματαιώθηκε αίφνης από τα ΗΕ χωρίς καμιά εξήγηση. Τη θέση των απ’ ευθείας διαπραγματεύσεων έλαβαν οι παρα-διαπραγματεύσεις και η καθόλα «στημένη» επιδιαιτησία που αποτελεί όνειδος για τα ΗΕ.

  • Πώς βλέπετε τη συμμετοχή της Ε.Ε. στη διαδικασία, στην άτυπη Πενταμερή Διάσκεψη;

-Αποδίδουμε δικαιολογημένα μεγάλη σημασία στη συμμετοχή της Ε.Ε. στις διαπραγματεύσεις, πιστεύοντας ότι οι εκπρόσωποί της σ’ αυτές θα συμβάλουν στο να θωρακιστεί η λύση με τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες και με το Δίκαιο της Ε.Ε.

Μια ματιά στις σχετικές με την ΕΕ διατάξεις του σχεδίου Ανάν, στην ετοιμασία του οποίου συμμετείχε η Ε.Ε., μπορεί να μας νουθετήσει. Η προσπάθεια τότε ήταν να βρεθούν εκείνες οι ρυθμίσεις με τις οποίες θα προσαρμοζόταν η Ε.Ε. με τη λύση και όχι το αντίθετο.

Εκτιμώ ότι και τώρα θα επιχειρηθεί το ίδιο, μέσω παρεκκλίσεων και εξαιρέσεων από το Δίκαιο της Ε.Ε. και μέσω άλλων νομικών τεχνασμάτων, καθώς και να διασφαλιστεί ότι αυτές οι αποκλίσεις θα υπερέχουν του Δικαίου της Ένωσης. Συστήνεται, συνεπώς, επιφυλακτικότητα και επαγρύπνηση.

  • Θεωρείτε πως η συμφωνία Έρογλου – Αναστασιάδη του 2014 αλλά και το κοινό ανακοινωθέν του παρελθόντος Νοεμβρίου έχουν ζημιώσει το Κυπριακό; Φαίνεται πως τώρα θα είναι όλα στο τραπέζι, όπως προκύπτει και από το κοινό ανακοινωθέν της 3ης Νοεμβρίου 2020. Πώς σχολιάζετε τα δυο ανακοινωθέντα και πώς επηρεάζουν την πορεία του Κυπριακού;

-Αντιλαμβάνομαι πως η Συμφωνία του 2014 έγινε έχοντας η πλευρά μας εκτιμήσει ειλικρινά ότι μ’ αυτή θα διευκολυνόταν η εξεύρεση λύσης του Κυπριακού (δεν συμφωνούσα και οι απόψεις μου τέθηκαν γραπτώς). Πέρασαν από τότε 7 χρόνια και η εκτίμηση περιμένει την επαλήθευσή της. Οι ελπίδες όμως εξανεμίζονται αφού η τουρκική πλευρά έχει υιοθετήσει ξανά πιο ακραίες θέσεις. Η εξήγηση για τούτο είναι απλή:

Η τουρκική πλευρά επιδεικνύει διαχρονικά συνέπεια στο Κυπριακό  (είναι άλλωστε ευκολότερο για τον ισχυρότερο να είναι συνεπής). Επιμένει σε κάτι.  Όταν οι συζητήσεις οδηγούν σε ικανοποίηση της θέσης της, υποβάλλει νέα, πιο προωθημένη, δηλαδή πιο χωριστική.  Όταν επιτυγχάνεται και αυτή η θέση της, υποβάλλει νέα, ακόμη πιο προωθημένη και πιο τουρκική, και ούτω καθεξής.  Έτσι, βαθμιαία οδεύουμε αργά μεν, σταθερά δε, προς την αποδοχή των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής μέσω διαπραγματεύσεων και συμφωνίας.

Οι παλιές τουρκικές διαπραγματευτικές θέσεις με τα χρόνια γίνονται δικές μας θέσεις, κατ’ επίκληση ανάγκης για επίδειξη ρεαλισμού, τις οποίες μάλιστα μετατρέπουμε σε λάβαρα του αγώνα μας για δικαίωση. Τέτοια είναι και η περίπτωση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και εσχάτως μιας νέας γενιάς «πολιτικής ισότητας». Η Συμφωνία του 2014, κατά τη γνώμη μου, αποτυπώνει συνοπτικά τη διαχρονική πορεία του Κυπριακού προς μια ακούσια συνθηκολόγηση.

Το Ανακοινωθέν της 3ης Νοεμβρίου 2020 για τη συνάντηση Αναστασιάδη – Τατάρ  ήταν, φρονώ, μια κίνηση τακτικής, της οποίας προφανώς δεν προηγήθηκε σοβαρή σκέψη, η οποία θα μας στοιχίσει στη διαπραγμάτευση.

Σ’ αυτή συμφωνήθηκε να πάμε στην Πενταμερή χωρίς αναφορά στη βάση των συνομιλιών ή στα ψηφίσματα των ΗΕ για την Κύπρο ή στο ότι αυτή καλύπτεται από τους όρους εντολής καλών υπηρεσιών του Γ. Γρ.,  οι οποίοι καθορίζονται με σαφήνεια σε ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και τα οποία δεν διαλαμβάνουν, ό,τι φαίνεται, πως θα επιχειρήσει να κάνει ο Γ. Γρ.

Αυτά προκαλούν την εντύπωση ότι, τώρα, όλα είναι στο τραπέζι, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, και ότι βρισκόμαστε ξανά στην αρχή μιας νέας διαδικασίας, όπως έγινε το 1999 με το ψήφισμα του Σ.Α. 1250, που οδήγησε στο Σχέδιο Ανάν και στα χωριστά δημοψηφίσματα… Προβλέπω πως τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα στη Γενεύη και στη συνέχεια αυτής, αν υπάρξει. Ας μείνω ώς εδώ.

  • Έχει αναδειχθεί ως κυρίαρχο θέμα ενόψει της Διάσκεψης το θέμα της πολιτικής ισότητας. Αυτό που συζητείται σήμερα δεν είναι το ίδιο που προβλέπεται από τα ψηφίσματα;

-Αναφέρεστε προφανώς στη δημόσια συζήτηση που προκάλεσε η γνωστή προτροπή «να δώσουμε την πολιτική ισότητα».  Νομίζω πως δεν θα είχε νόημα αυτή η προτροπή αν αφορούσε στην πολιτική ισότητα του ψηφίσματος του Σ.Α. 716 την οποία έχουμε δεχθεί το 1991. Είναι φανερό πως αφορά σε μια πιο γενναιόδωρη προσφορά, μια πολύ ευρεία  «πολιτική ισότητα», που ελπίζεται από τους προτρέποντες ότι θα γίνει ικανή να ανατρέψει την τουρκική θέση για δυο κράτη και κυριαρχική ισότητα και να προκαλέσει άλλες τουρκικές υποχωρήσεις.

Κατ’ αρχάς να πω ότι συνιστά, από διαπραγματευτικής απόψεως, πολύ επιβλαβή πράξη, μια εκ των έσω δημόσια έκκληση για μείζονα υποχώρηση στο Κυπριακό λίγο καιρό πριν από την κρίσιμη Πενταμερή.  Υπονομεύει τη διαπραγματευτική ικανότητά μας και ανοίγει την όρεξη του ευεργετούμενου.

Επί της ουσίας τώρα: Δηλώνουμε πως είμαστε υπέρ αποκεντρωμένης ομοσπονδίας που, όταν νοηματοδοτηθεί επαρκώς, θα σημαίνει μάλλον λιγότερες εξουσίες στην κεντρική Κυβέρνηση και περισσότερες στα ομόσπονδα κρατίδια που θα έχουν, συν τοις άλλοις, το κατάλοιπο εξουσίας.  Αν με την «πολιτική ισότητα» θα επιτρέπεται στους Τουρκοκύπριους να μπλοκάρουν τη λήψη αποφάσεων στις λίγες αλλά πολύ σημαντικές για την ύπαρξη του κράτους αρμοδιότητες, τότε η ομοσπονδία θα βρίσκεται στο έλεος της τουρκικής πλευράς και εν τέλει το κράτος θα παραλύσει· αντ’ αυτού, θα λειτουργούν στην πράξη μόνο τα δύο ομόσπονδα κρατίδια ως ξεχωριστά κράτη.

Πιστεύω πως αυτή η πολιτική ισότητα θα οδηγήσει ταχέως στην κυριαρχική ισότητα την οποία απαιτεί η τουρκική πλευρά, μέσω μάλιστα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας η οποία θα έχει δοκιμαστεί και θα έχει αποτύχει. Η Κυπριακή Δημοκρατία θα είναι παρελθόν και ο κυπριακός Ελληνισμός δεν θα έχει πού την κεφαλήν κλίνη. Μήπως αυτό είναι το τουρκικό σχέδιο plan B; Ας προσέξουμε.

Διεύρυνση και εμπλουτισμός περιφερειακής πολιτικής

  • Ας πάμε σ’ έναν άλλο τομέα της εξωτερικής πολιτικής.  Υποστηρίζεται από κάποιους η άποψη ότι η πολιτική για τις τριμερείς και γενικά την περιφερειακή συνεργασία στην περιοχή μας αποσκοπεί στον αποκλεισμό της Τουρκίας και τη δημιουργία αντι-τουρκικού άξονα.  Επίσης, ότι αυτή πλήττει τα συμφέροντά μας και εξαγριώνει την Τουρκία εναντίον μας και πως μόνη ορθή οδός είναι να λύσουμε το Κυπριακό και να αναγνωρίσουμε στην Τουρκία τον ρόλο που διεκδικεί στο στρατηγικό και ενεργειακό γίγνεσθαι στην περιοχή. Ποια τα σχόλιά σας;

-Οι επικριτές των τριμερών και γενικά της περιφερειακής συνεργασίας στην περιοχή μας, με την Κύπρο ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, κρίνουν ότι αυτή η συνεργασία είναι αρνητική για τα συμφέροντά μας και ότι δεν πρόκειται να μας αποδώσει τίποτα το θετικό χωρίς λύση του Κυπριακού, η οποία θα επιτρέψει την ανάπτυξη της συνεργασίας με την Τουρκία οπότε, ως δά μαγείας, όλα θα πάνε κατ’ ευχήν:  η Τουρκία θα αφήσει την ανάπτυξη των κοιτασμάτων φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου να γίνει, θα απορροφήσει το μεγαλύτερο μέρος του και θα συμβάλει στη μεταφορά του στην ΕΕ μέσω του εδάφους της καθιστώντας περιττό τον αγωγό EastMed, ανεξαρτήτως όδευσης.

Είναι φανερό ότι η θεώρηση αυτή βασίζεται στην αντίληψη ότι για τη μη λύση του Κυπριακού ευθύνεται κατά κύριο λόγο η πλευρά μας και όχι η Τουρκία.  Οι εν λόγω επικριτές δεν απαντούν στο ερώτημα πώς η λύση του Κυπριακού θα οδηγήσει στην αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ του τουρκικού καθεστώτος και του αιγυπτιακού καθεστώτος ή των σχέσεων Τουρκίας – Ισραήλ ή της σχέσης της Τουρκίας με τη Σαουδική Αραβία ή τα ΗΑΕ ή το Ιράκ κ.λπ.;

Δεν απαντούν επίσης στο ερώτημα κατά πόσο εκείνη η λύση του Κυπριακού, την οποία έχουν υπόψη τους, θα κάνει την Τουρκία να αποσύρει τις ακραίως παράλογες και ακραίως ανεδαφικές αξιώσεις της σε βάρος των ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδας, μόνο και μόνο για να  μετέχει στη διαχείριση των φυσικών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου (η ίδια δεν έχει ακόμα ανακαλύψει τέτοιους πόρους).

Είναι πιο έντιμο για τους εν λόγω επικριτές να παραδεχθούν με παρρησία ότι θεωρούν ως τη μόνη βιώσιμη επιλογή της Κύπρου και της Ελλάδας τη συνθηκολόγηση με την Τουρκία και τη φινλανδοποίηση αμφοτέρων στη σχέση τους με την Τουρκία.

Άποψή μου είναι πως η Κύπρος, σε ειλικρινή συνεργασία με την Ελλάδα, πρέπει, όσο είναι καιρός, να διευρύνει, να εντείνει και να εμπλουτίσει τη νέα περιφερειακή πολιτική της ως πολλαπλώς συμφέρουσα για την Κύπρο και την περιοχή, η οποία περιλαμβάνει και τη βόρεια γείτονά μας.

Μακάρι, στο μεταξύ, να εξευρεθεί μια καλή και βιώσιμη λύση του Κυπριακού και, τότε, η Κύπρος θα προικοδοτήσει την κατάσταση πραγμάτων μετά τη λύση με ένα σημαντικό επίτευγμά της στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, δηλαδή μια πολλά υποσχόμενη περιφερειακή πολιτική, η οποία, εκτός των άλλων, θα τονίζει την ανεξαρτησία της, θα κατατείνει στην ειρήνη και την ευημερία των λαών της περιοχής μέσω της συνεργασίας, της αλληλοκατανόησης και του αλληλοσεβασμού.

Hellas Journal

HOW ERDOGAN SET UP NETWORK OF PARAMILITARY ARMED GROUPS TO PROMOTE ANKARA’S INTERESTS

Από
pcuser
-
0

Submitted by ThomasSt exclusively for SouthFront.

The “long arm” of the Turkish president plays a key role in achieving his aspirations and strengthening of his power not only inside the country, but especially abroad, in a clear effort to extend Turkey’s influence to the wider North African region and the Middle East – in areas once ruled by the Ottoman Empire. Using existing practices and structures of the Turkish “deep state” (Türkiye’dederindevlet), with the help of a thriving defense industry, but also using modern methods such as proxy wars, President Erdogan wants to expand his prestige as an international leader but also the regional hegemony of his country.

From the establishment of the modern Turkish state the Turkish Armed Forces (TSK) perceive themselves as the guardians of democracy and the secular state. They developed a culture of “loyalty to the state” rather than to the elected government, which led to a series of military coups when they considered the Kemalist orientation to be threatened.

The “deep state” remained in Turkish political terminology, while its action was certified by unsolved murders of leftists and Kurds. Erdogan described the “deep state” as a “dangerous phenomenon”, “a gang operating outside the law” and an “internal enemy” (Kemal’s expression) in 2007. However, the Justice and Development Party (AKP) inherited its modus operandi in dealing with opponents and now one could say that it has evolved.

“Department of Special Warfare” (Özel Harp Dairesi, ÖHD)

The Special Warfare Unit (ÖHD) was set up during the Cold War and shortly after the 1971 military coup to counter any Soviet invasion. However, it was used to crush political opponents, such as Turkish leftists, Kurdish activists, etc. It was one of the branches of Gladio, the network of special units in NATO countries aimed at dealing with a possible invasion of the USSR. Although the ÖHD was part of TSK, but a few were aware of its existence. Even former Prime Minister Bulent Ecevit was well informed about it in 1978, while he is said to have been surprised by the recruitment of the “Gray Wolves” by the ÖHD. (Link 1, Link 2, Link 3)

How Erdogan Set Up Network Of Paramilitary Armed Groups To Promote Ankara's Interests

Illustrative image

Gray Wolves

The main goal of the “Gray Wolves” was to fight the communist threats but also the PKK, the Kurdish separatist movement. As part of the youth wing of the Nationalist Action Party (MHP), which is currently led by Erdogan’s collaborator Devlet Bahceli, and driven by ideology of pan-Turkism, members of this organization received military training with a Turkish-Islamic background. Their activities abroad intensified in the ‘80s. Then they started pogroms against an Armenian organization that allegedly assassinated Turkish diplomats. The unholy alliance of the Turkish state with the “Gray Wolves” against the Kurds was evidenced by the now infamous accident in Susurluk on November 3, 1996.

The “Gray Wolves” were also deployed in Chechnya, and after the outbreak of the Syrian civil war, they were on the front lines alongside the Syrian Turkmen. (Link 1, Link 2, Link 3) The AKP-MHP political alliance, which was forged by the failed coup in 2016, gave them an “active” pre-election role in silencing political opponents and opposition voices. Their relationship with mafia that is known for their supranationalist positions, like Sedat Peker,were unveiled. (Link)

Close cooperation with Qatar

The Turkish-Qatari cooperation is also of great importance in the context of the Turkey’s attempt to pursue a foreign defense policy through its “military representatives”. (Link) Much of the Ankara-Doha close relationship concerns defense, as Turkey maintains about 3,000 troops on the Qatar’s territory, while there is a bilateral agreement to set up two Turkish bases, military and naval, in Qatar. (Link) Through its presence in Qatar, Turkey has for the first time had a “footprint” in the Gulf region.

How Erdogan Set Up Network Of Paramilitary Armed Groups To Promote Ankara's Interests

SADAT Defense claims it provides training services to the military Credit: SADAT

Turkish mercenaries and role of SADAT

In 2012, Brigadier General Adnan Tanriverdi and 22 of his colleagues, who had been expelled from the army because of their pro-Islamist beliefs, founded SADAT (SADAT Inc. International Defense Consultancy), the only private defense consulting firm in Turkey. SADAT provides defense consulting and training services, much like the notorious American Blackwater. Its clients include the Turkish police special unit (Polis Özel Harekat – PÖH), the newly armed neighborhood watchmen (Bekçi) that act as Erdogan’s revolutionary bodyguard, but also the special presidential guards, known as the “Reinforcements” (Takviye).

SADAT was selected to play a key role in training mercenary groups that could be used by Ankara to fulfill its regional ambitions. This strategy was also applied in neighboring Syria amid the long civil war that swept the country after the Arab Spring.

SADAT undertook the training of guerrilla fighters, by setting up several bases in the Istanbul and Marmara areas. (Link) The training of a large and controlled Syrian paramilitary force allowed three Turkish operations to invade Syria: “Euphrates Shield“, “Olive Branch” and “Peace Spring“. (Link) These were costly military operations aimed at the creation of controlled zones in northern Syria to prevent the emergence of an autonomous Kurdish entity and to secure influence by occupying territory.

Similar methods were used in Libya. (Link) The companies that recruited the fighters naturalized them as Turks, while signing a 3-6 month employment contracts, with up to $ 3,000 salary. The process of transferring fighters from Syria to Turkey and from there to Libya was carried out by SADAT and under the supervision of the Turkish army. (Link 1, Link 2, Link 3, Link 4, Link 5)

SADAT played a key role in recruiting, organizing and transporting fighters to Azerbaijan for the Nagorno-Karabakh conflict with Armenia as well. (Link 1, Link 2, Link 3)

https://southfront.org/how-erdogan-set-up-network-of-paramilitary-armed-groups-to-promote-ankaras-interests/

Με διπλό πρόσωπο εμφανίζεται πάλι η Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Με διπλό πρόσωπο εμφανίζεται πάλι η Τουρκία
Στον προηγούμενο γύρο των διερευνητικών συνομιλιών στην Κωνσταντινούπολη (φωτ.) ήταν παρών και ο εκπρόσωπος της τουρκικής προεδρίας, Ιμπραχίμ Καλίν. Στις συναντήσεις της 16ης και της 17ης Μαρτίου δεν είναι ακόμη γνωστό αν ο κ. Καλίν θα έρθει στην Αθήνα, για να φέρει και κάποιο μήνυμα. (Φωτ. EPA)

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ-ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ. Λίγες ημέρες πριν από τη Σύνοδο της Ε.Ε., η οποία θα διεξαχθεί στις 25 Μαρτίου στις Βρυξέλλες, η Τουρκία δέχθηκε να πραγματοποιηθεί ο 62ος γύρος των διερευνητικών επαφών στην Αθήνα. Ομως, στις συναντήσεις της 16ης και 17ης Μαρτίου, η Τουρκία και η Ελλάδα προχωρούν ένα βήμα παραπάνω, καθώς μαζί με τις διερευνητικές επαφές θα διεξαχθούν και οι πολιτικές διαβουλεύσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Στη συνάντηση της Κωνσταντινούπολης συμμετείχε και ο εκπρόσωπος της τουρκικής προεδρίας, Ιμπραχίμ Καλίν. Το ερώτημα είναι αν ο κ. Καλίν θα έρθει στην Αθήνα, για να φέρει και κάποιο μήνυμα. Καμία πλευρά δεν αποκλείει αυτό το ενδεχόμενο όμως ούτε το επιβεβαιώνει.

Διπλωματικές πηγές στην Αθήνα επιμένουν να τονίζουν πως το πλαίσιο των συνομιλιών είναι οι διερευνητικές επαφές με την Αγκυρα, στην επίσημη ανακοίνωση της οποίας αναφέρεται και σε πολιτικές διαβουλεύσεις.

Από τις αρχές Φεβρουαρίου, και ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Mεβλούτ Τσαβούσογλου, αλλά και ο υπουργός Αμυνας Χουλουσί Ακάρ δεν μιλούσαν για «διερευνητικές επαφές» και έκαναν μόνιμα αναφορά για «συναντήσεις διαβουλεύσεων».

Οι διερευνητικές επαφές, όπως και στους προηγούμενους γύρους, έχουν συγκεκριμένη ατζέντα, την επίλυση της διαφοράς υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών και των θεμάτων που συνδέονται με αυτήν. Οι πολιτικές διαβουλεύσεις είναι μια διαφορετική διαδικασία. Αξιωματούχοι των υπουργείων Εξωτερικών θέτουν τα ζητήματα και τις διαφορές που προκύπτουν στις σχέσεις των δύο χωρών, από μειονοτικά, θρησκευτικά και άλλα πολλά θέματα. Η διαδικασία αυτή στο παρελθόν ήταν τακτική, σχεδόν κάθε έξι μήνες, αλλά με την επιδείνωση των σχέσεων σταμάτησαν και οι πολιτικές επαφές.

Για την τουρκική πλευρά, η πολιτική διαβούλευση είναι μια αναβάθμιση, ένας διάλογος μεταξύ των δύο χωρών για τα ζητήματα που απασχολούν τις δύο χώρες, και αυτός ήταν και ο λόγος που η Αγκυρα είχε αλλάξει τη ρητορική της και γι’ αυτό πρόσθεσε τις διαβουλεύσεις στην επίσημη ανακοίνωσή της.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν στην πολιτική διαβούλευση η τουρκική πλευρά θα θέσει ζητήματα τα οποία αναφέρουν με κάθε ευκαιρία οι αξιωματούχοι της και στα οποία  δεν δείχνουν κάποια αλλαγή στάσης.

Τις προηγούμενες ημέρες, η Τουρκία κατηγόρησε και πάλι την Ελλάδα για «προβοκάτσιες» και «προκλητική» στάση, όμως δεν αναφέρθηκε μόνο στους ισχυρισμούς της για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, αλλά έφτασε στο σημείο να υποστηρίζει πως τα πλοία του ελληνικού ναυτικού δεν πρέπει να «δένουν» στα ελληνικά νησιά!

Η εκπρόσωπος του υπουργείου Αμυνας της Τουρκίας, Πινάρ Καρά, σε συνέντευξη Τύπου ισχυρίστηκε πως «η Eλλάδα εξακολουθεί να έχει πλοία του ναυτικού της στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, παραβιάζοντας με αυτόν τον τρόπο το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησής τους. Πρόσφατα στο Καστελλόριζο, το οποίο βρίσκεται στη Μεσόγειο, και το οποίο πρέπει να είναι αποστρατιωτικοποιημένo, υπάρχει μόνιμη παρουσία μιας πυραυλακάτου».

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στην τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον, κατηγόρησε και πάλι την Ελλάδα, τονίζοντας πως «παρά την προκλητική στάση και τις προκλητικές δηλώσεις της Ελλάδας, η Τουρκία στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο συνεχίζει να είναι ψύχραιμη και διατηρεί την αποφασιστικότητα να συνεχιστούν οι διερευνητικές επαφές».

Παράλληλα, ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος AKP, Oμέρ Τσελίκ, επιτέθηκε στον Νίκο Δένδια λόγω της επίσκεψής του στην Αίγυπτο. Η αλλαγή στάσης της Αιγύπτου και η υποχώρησή της στο ζήτημα του οικοπέδου W-18 εξόργισε τον κ. Τσελίκ, ο οποίος δήλωσε πως «μόλις η Αίγυπτος έδωσε άδειες ερευνών υδρογονανθράκων στη Μεσόγειο, η Ελλάδα ανησύχησε και ξεκίνησε πάλι τη δράση της εναντίον της Τουρκίας. Ο υπουργός Εξωτερικών τους επισκέφθηκε το Κάιρο και συναντήθηκε με τον υπουργό Εξωτερικών της Αιγύπτου. Σημειώνουμε και κρατάμε αυτή τη δράση της Ελλάδας. Θα απαντήσουμε με τον κατάλληλο τρόπο και με τη διπλωματία, αλλά  και στο μέτωπο», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Οι τουρκικές αντιδράσεις συνεχίζονται και στα εξοπλιστικά προγράμματα της Ελλάδας, με τον Χουλουσί Ακάρ να τα θεωρεί «προκλητικές προσπάθειες που δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα». Παράλληλα, από το υπουργείο Εσωτερικών της Τουρκίας δημοσιεύονται βίντεο στα οποία η Ελλάδα κατηγορείται για κακομεταχείριση των μεταναστών και των προσφύγων.

Στόχος της Αγκυρας είναι να εμφανίσει την Ελλάδα ως χώρα που προκαλεί προβλήματα, ενώ η τουρκική κυβέρνηση υποστηρίζει πως διατηρεί εποικοδομητικό ρόλο στην περιοχή, χωρίς να συζητάει για όσα συνέβησαν το 2020. Το ερώτημα είναι αν οι αξιωματούχοι της γειτονικής χώρας θα διατηρήσουν αυτή τη στάση και αν θα θέσουν αυτά τα ζητήματα στο τραπέζι των διαβουλεύσεων.

Στο πλαίσιο της προσέγγισης με πολλές χώρες, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μέσα σε μια εβδομάδα συνομίλησε μέσω τηλεδιάσκεψης με την Αγκελα Μέρκελ, τον Εμανουέλ Μακρόν, τον Βλαντιμίρ Πούτιν αλλά και τον Μπόρις Τζόνσον και σε όλους έστειλε μήνυμα συνεργασίας σε ζητήματα όπως το προσφυγικό, η Λιβύη, η Ανατολική Μεσόγειος, η Συρία.

Ο κ. Καλίν στη συνέντευξή του στο Bloomberg έδειξε και τον τρόπο που βλέπει η Αγκυρα τις σχέσεις με την Ελλάδα στο πλαίσιο της Ε.Ε. Ο εκπρόσωπος της τουρκικής προεδρίας δήλωσε πως «έχουμε μια πολύ εποικοδομητική δυναμική με την Ε.Ε. και θέλουμε οι σχέσεις μας να βελτιωθούν περαιτέρω. Υπάρχουν μεγαλύτερα ζητήματα στην ατζέντα μας από τις διερευνητικές συνομιλίες που είχαμε με τους Ελληνες, όπως η επικαιροποίηση της συμφωνίας για το μεταναστευτικό, η οποία θα εισέλθει στο 5ο έτος της στις 18 Μαρτίου, η διασφάλιση της απελευθέρωσης των θεωρήσεων και η επικαιροποίηση της συμφωνίας Τελωνειακής Ενωσης. Ολα αυτά μας δίνουν έναν νέο οδικό χάρτη για την αναβίωση των σχέσεών μας».

Πολιτικοί αναλυτές προσπαθούν να καταλάβουν αν όσα υπόσχεται η Αγκυρα θα γίνουν πράξη, όμως οι περισσότεροι υποστηρίζουν πως πρέπει να δοθεί χρόνος στην Τουρκία για να αποδείξει την «ευρωπαϊκή της στροφή»…

kathimerini.gr

«Η Γερμανία δεν πρέπει να πιστέψει τις “μεταρρυθμίσεις” του Erdogan»

Από
anixneuseis
-
0

Frankfurter Allgemeine Zeitung

«Στην Τουρκία επικρατεί η αυθαιρεσία»

Στη στήλη του «Γράμμα από την Κωνσταντινούπολη» ο Bülent Mumay, Τούρκος δημοσιογράφος που έχει κατηγορηθεί στην Τουρκία για αντικαθεστωτική δράση, γράφει, μεταξύ άλλων: Το Μάλι, μια από τις μεγαλύτερες χώρες της Αφρικής, κυβερνάται από στρατιωτική χούντα εδώ και ένα χρόνο, μετά από την αναταραχή που επικράτησε στη χώρα κατά την τελευταία δεκαετία.

Οι δικτάτορες συνέλαβαν τον Πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο, οι οποίοι είχαν ανέλθει στην εξουσία μέσω εκλογών, και κυβερνούν την χώρα με σκληρότητα. Πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα στην Τουρκία, η οποία ζει στην «προηγμένη Δημοκρατία» του Erdogan, και μάλιστα εδώ και 19 χρόνια!

«Ένας λαός, ένας στόχος, μία πίστη» είναι το σύνθημα εκείνων που έχουν εξουσία στο Μάλι. Στην Τουρκία το σύνθημα, το οποίο ο Erdogan επιτρέπει στους υποστηρικτές του να φωνάζουν στα συνέδρια του κόμματος, περιλαμβάνει τέσσερα περήφανα αξιώματα: «Ένα έθνος, μία σημαία, μία πατρίδα, ένα κράτος».

Χάρη στο AKP, η Τουρκία έχει κοινά στοιχεία με την χώρα στην Δυτική Αφρική. Η ετήσια μελέτη ελευθερίας της αμερικανικής δεξαμενής σκέψης Freedom House για το 2020 εξισώνει την Τουρκία και το Μάλι σε ένα σημείο: Η Τουρκία είναι η χώρα με την πιο σοβαρή περικοπή της ελευθερίας κατά τα τελευταία δέκα χρόνια. Μετά το Μάλι, φυσικά, το οποίο έχει βιώσει δέκα χρόνια εμφυλίου πολέμου και κατάληψη της εξουσίας από τον στρατό.

Αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι οι δύο χώρες καταλαμβάνουν τις δύο τελευταίες θέσεις μεταξύ 195 χωρών, αν και η Τουρκία αποτελεί «προηγμένη Δημοκρατία»;

Εάν ξεφυλλίσει κανείς τις εφημερίδες, ενδεχομένως να παραβλέψει μία είδηση, καθώς μεγάλο μέρος του Τύπου δεν μεταδίδει πλέον τέτοιου είδους ειδήσεις. Ένας πολίτης παραπέμπεται σε δίκη για προπαγάνδα υπέρ τρομοκρατικής οργάνωσης, επειδή διέδωσε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης μια επιστολή που είχε στείλει το 2019 ο τότε Αμερικανός Πρόεδρος Trump στον Erdogan. Η επιστολή προέρχεται από τον Trump ο οποίος, καθόσον είναι γνωστό, δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο των τρομοκρατών στην Τουρκία. Αλλά οι δικαστές στην χώρα θεωρούν ότι η αναπαραγωγή των δηλώσεών του αποτελεί τρομοκρατική προπαγάνδα.

Στον Oktay Candemir συνέβη κάτι παρόμοιο. Ο δημοσιογράφος προέβη στο Twitter σε αρνητικά σχόλια για τις προπαγανδιστικές ιστορικές σειρές που προβάλλονται στην τουρκική κρατική τηλεόραση. Η Εισαγγελία χαρακτήρισε «θύματα του εγκλήματος» τους Οθωμανούς σουλτάνους, ο τελευταίος των οποίων έχει πεθάνει εδώ και 95 χρόνια.

Παρεμπιπτόντως, ο Erdogan έβαλε στο στόχαστρό του και πάλι τους ομοφυλόφιλους, προκειμένου να κρατήσει το ενδιαφέρον της συντηρητικής εκλογικής του πελατείας. «Δεν επιτρέπουμε τις διαστροφές. Δεν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο στην ιστορία μας», είπε όταν εμφανίστηκαν σημαίες με το ουράνιο τόξο κατά τις διαμαρτυρίες σε βάρος του πρύτανη του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου, τον οποίο διόρισε ο Τούρκος Πρόεδρος.

Μόλις όμως αυτές τις ημέρες η Δικαιοσύνη εξέδωσε μια εντυπωσιακή απόφαση. Δικαστήριο απάλλαξε την δημοσιογράφο Riza Zelyut από τις κατηγορίες για το βιβλίο της, το οποίο αφορά την ομοφυλοφιλία μεταξύ των Οθωμανών. Η αιτιολογία της απόφασης ακούγεται σαν αντίδραση στον Erdogan: «Το βιβλίο βασίζεται σε οθωμανικά έγγραφα». Στη συνέχεια, το βιβλίο αφαιρέθηκε από τη λίστα των αμφισβητούμενων κειμένων και μπορεί να πωληθεί ελεύθερα. Ο Erdogan βάζει την Τουρκία στην ίδια κατηγορία με το Μάλι, αλλά η αδιάκοπα επαναλαμβανόμενη φράση του «το 2021 θα είναι η χρονιά των μεταρρυθμίσεων» προκάλεσε ελπίδες μεταξύ των αισιόδοξων ότι περιστατικά όπως αυτά που περιγράφηκαν παραπάνω δεν θα συμβαίνουν μελλοντικά.

Πριν από λίγες μέρες, ο Erdogan παρουσίασε πακέτο μεταρρυθμίσεων και όλα τα θεμελιώδη δικαιώματα που είχαν ανασταλεί εξαιτίας του βγήκαν στην επιφάνεια. Οι μεταρρυθμιστικές του υποσχέσεις αποτελούν απάτη. Σχετίζονται με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και την ελευθερία της έκφρασης που κατοχυρώνονται ήδη στον νόμο αλλά δεν εφαρμόζονται.

Την ώρα που ο Erdogan παρουσίαζε τις μεταρρυθμιστικές του προτάσεις, ο εθνικιστής εταίρος του Bahçeli ζητούσε την απαγόρευση του κουρδικού κόμματος HDP. Λίγες ώρες αργότερα, το Ανώτατο Δικαστήριο ανακοίνωσε ότι έχει ξεκινήσει έρευνα σε βάρος του HDP.

Την ίδια ημέρα ξεκίνησε η ποινική διαδικασία εναντίον του προερχόμενου από την αντιπολίτευση δημάρχου Κωνσταντινούπολης Ekrem Imamoglu, για τον οποίο έχει ζητηθεί η επιβολή ποινής διετούς φυλάκισης. Η προσφώνηση του Κούρδου πολιτικού Demirtas ως «αξιότιμου κυρίου» αξιολογήθηκε ως ποινικό αδίκημα!

Οι δίκες εναντίον 66 δημοσιογράφων έλαβαν χώρα δύο ημέρες μετά την ανακοίνωση των μεταρρυθμίσεων. Μια εβδομάδα αργότερα, ο τηλεοπτικός σχολιαστής Levent Gültekin ξυλοκοπήθηκε από 25 άτομα, επειδή επέκρινε τον Bahçeli. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί σε μια χώρα που κυβερνά ο Erdogan δεν εφαρμόζονται ούτε καν τα πιο θεμελιώδη δικαιώματα. Σε κάθε περίπτωση, η «ομάδα-στόχος» των μεταρρυθμίσεων που ανακοινώθηκαν δεν είναι οι άνθρωποι που ζουν στην Τουρκία. Αντίθετα, ο Erdogan βρίσκεται σε δύσκολη θέση στις σχέσεις του με την Δύση και προσπαθεί να βελτιώσει την εικόνα του από τότε που εξελέγη ο Joe Biden.

Με τις υποσχέσεις του επιδιώκει να αποτρέψει τις κυρώσεις από την ΕΕ, η οποία έχει δηλώσει ότι προτίθεται να ενεργήσει από κοινού με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανακοινώνοντας φαντασιακές μεταρρυθμίσεις, επιχειρεί , μεταξύ άλλων, να αντιστρέψει την φυγή επενδύσεων από την Τουρκία. Επιπλέον, δίδει υποσχέσεις με ευρωπαϊκά χρήματα. Η Ένωση κατέβαλε κονδύλια 1,2 εκ. Ευρώ για το «Σχέδιο Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» που ανακοίνωσε ο Erdogan. Πιθανότατα δεν έχει ποτέ στο παρελθόν ξοδέψει τόσα πολλά χρήματα για μια ψευδαίσθηση.

Τα χρήματα έχουν ήδη εκταμιευθεί, αλλά «θα αγοράσουν» οι χώρες της ΕΕ αυτές τις υποσχέσεις;

Κατόπιν αιτήματος της τουρκικής σύνταξης της Deutsche Welle, ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών σχολίασε το πακέτο μεταρρυθμίσεων λέγοντας ότι κριτήριο θα αποτελέσει η άμεση και πλήρης εφαρμογή των αποφάσεων του ΕΔΑΔ. Είπε επίσης ότι δεν θα ληφθούν υπόψη τα λόγια, αλλά οι πράξεις. Ακόμα κι αν αυτό φαίνεται καταρχήν λογικό, ο τρόπος αντιμετώπισης του Erdogan από το Βερολίνο κατά το πρόσφατο παρελθόν έχει προκαλέσει αμφιβολίες. Να μην γίνουν και πάλι τα πράγματα όπως ήταν στις μέρες που η ελευθερία περιοριζόταν σοβαρά στην Τουρκία, αλλά στελέχη της γερμανικής κυβέρνησης συνέχιζαν να κάθονται στις χρυσές πολυθρόνες του Erdogan!

Ο Υπουργός Εξωτερικών Maas μιλούσε πριν από δύο μήνες στην Άγκυρα, την ώρα που ήταν φυλακισμένοι δεκάδες δημοσιογράφοι, ο Kavala ήταν στην φυλακή ήδη τρία χρόνια και ο Demirtas τέσσερα. Μέχρι τώρα το βλέμμα ήταν στραμμένο στο παρελθόν, τώρα υπάρχει η διάθεση να διεξαχθούν συνομιλίες «στραμμένες προς το μέλλον με μία θετική ατζέντα». Ο Kavala, ο Demirtas και οι δημοσιογράφοι που βρίσκονται εδώ και χρόνια πίσω από τα κάγκελα αναμένουν επίσης μια «θετική ατζέντα».

Σημείωση: Η φωτογραφία είναι επιλογή των “Ανιχνεύσεων”.

Η προσέγγιση του Καΐρου με το βλέμμα στην Αγκυρα

Από
anixneuseis
-
0

Κρίσιμες επαφές του Νίκου Δένδια

Η προσέγγιση του Καΐρου με το βλέμμα στην Αγκυρα
H «Υδρα» είναι μία από τις τέσσερις φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού που πρόκειται να αναβαθμιστούν. (Φωτ. INTIME NEWS)

Το πρωί της περασμένης Δευτέρας στο Κάιρο βρίσκονταν σε εξέλιξη δύο παράλληλες συναντήσεις. Σε μια αίθουσα συζητούσαν πάνω από ώρα οι υπουργοί Εξωτερικών Νίκος Δένδιας και Σάμεχ Σούκρι. Παραπλεύρως, οι αντιπροσωπείες Ελλάδας και Αιγύπτου προσπαθούσαν επί μία ώρα να βρουν λύση στο πρόβλημα που είχε προκύψει με ένα οικόπεδο της αιγυπτιακής ΑΟΖ που, εμμέσως πλην σαφώς, αναγνώριζε τα νότια όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, όπως αυτά είχαν κατατεθεί από την Αγκυρα στον ΟΗΕ στις 13 Νοεμβρίου 2019. Το αδιέξοδο δεν ήταν νέο, καθώς όλες τις προηγούμενες ημέρες σε διπλωματικό επίπεδο η αιγυπτιακή άρνηση να υποχωρήσει στηριζόταν όχι τόσο στην έμμεση αναγνώριση της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, όσο στην επιμονή ότι είναι αδύνατη υποχώρηση από μια κυρίαρχη απόφαση. Στις επαφές αυτές, βασικοί συντελεστές ήταν ο γ.γ. του υπουργείου Εξωτερικών και ο πολύπειρος πρέσβης της Ελλάδας στο Κάιρο Νίκος Γαριλίδης, που προσπαθούσαν να εξηγήσουν ότι η Αθήνα δεν αμφισβητεί το κυρίαρχο δικαίωμα της Αιγύπτου να χαράξει ΑΟΖ με βάση τη μέση γραμμή, αλλά την επιλογή να γίνει αυτό ενώ ακόμα δεν υπάρχει συμφωνία. Μόλις τελείωσε η συνάντηση Δένδια – Σούκρι, οι δύο υπουργοί ανακοίνωσαν στους παρευρισκομένους ότι το θέμα θα πρέπει να θεωρείται λήξαν.

Η πιο σημαντική εμπειρία που αποκόμισε η διπλωματική αποστολή της Αθήνας στο Κάιρο, ήταν η διαπίστωση ότι Αίγυπτος και Τουρκία είναι ακόμα πολύ μακριά από την εξεύρεση κοινού τόπου και πως η Αγκυρα εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο τον χάρτη του υπουργείου Πετρελαίου της Αιγύπτου. Κατά τη διάρκεια αυτής της –σχεδόν μονοθεματικής– επίσκεψης του κ. Δένδια στην Αίγυπτο, η Αθήνα ανέμενε κάποια απόκριση για τις διερευνητικές από την Αγκυρα. Η τουρκική πλευρά είχε απορρίψει με πράξεις τις ημερομηνίες της Αθήνας (3 έως 5 Μαρτίου) και δεν είχε προτείνει τίποτε μέχρι την Τετάρτη, όταν ο πρέσβης της Τουρκίας Μπουράκ Οζουγκέργκιν μετέφερε στο υπουργείο Εξωτερικών την αντιπρόταση της Τουρκίας για τις 16 Μαρτίου, που έγινε αποδεκτή από την Αθήνα.

Παράλληλα, ανακοινώθηκε ότι την επόμενη ημέρα, 17 Μαρτίου, θα γίνουν πολιτικές διαβουλεύσεις σε επίπεδο γ.γ. υπουργείων Εξωτερικών ανάμεσα στον κ. Δεμίρη και τον Σεντάτ Ονάλ (η θέση του οποίου έχει μετατραπεί σε μόνιμου υφυπουργού), ο οποίος θα βρίσκεται ούτως ή άλλως στην Αθήνα. Ο τελευταίος γύρος αυτού του τύπου των πολιτικών διαβουλεύσεων πραγματοποιήθηκε στην Αγκυρα τον Ιανουάριο του 2020.

Είναι απολύτως σαφές ότι η Αγκυρα εφευρίσκει τεχνάσματα ώστε να δείξει προς τα έξω ότι διαπραγματεύεται και προς το εσωτερικό, πως δεν συζητάει στο περιοριστικό (γι’ αυτήν) πλαίσιο των διερευνητικών επαφών, άρα μόνο για θαλάσσιες ζώνες, αλλά για το σύνολο των διμερών εκκρεμοτήτων. Γι’ αυτό και στις τουρκικές ανακοινώσεις οι πολιτικές διαβουλεύσεις παρουσιάζονται ορθώς, ενώ οι διερευνητικές μετονομάστηκαν σε «συμβουλευτικές» επαφές.

Οι διερευνητικές έχουν τις ευλογίες των ΗΠΑ, ωστόσο, όπως φάνηκε από την πρόσφατη τοποθέτηση του υπουργού Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν, η τουρκική επιχείρηση δημοσίων σχέσεων, αν και ευπρόσδεκτη, δεν πείθει για τις πραγματικές προθέσεις της Αγκυρας στην περιοχή, οι οποίες αντιμετωπίζονται ως αποσταθεροποιητικές.
Εχοντας κατά νουν αυτή την περίπλοκη πραγματικότητα, ο κ. Δένδιας προετοιμάζεται για μια σειρά από επαφές στο εξωτερικό (Ανατολική Μεσόγειο και Βαλκάνια) με σκοπό να κρατήσει ανοιχτούς τους διαύλους με μια σειρά από κρίσιμους παράγοντες.

Οδηγία για φρεγάτες

Οπως είναι γνωστό, πέρα από τη διπλωματία η Αθήνα επενδύει και στην αποτροπή, με σημαντικότερο πρόγραμμα των τελευταίων ετών την απόκτηση νέων φρεγατών. Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δώσει σαφή κατεύθυνση προς τον υπουργό Εθνικής Αμυνας Νίκο Παναγιωτόπουλο και, κυρίως, προς το Πολεμικό Ναυτικό (Π.Ν.) το οποίο θα λάβει και τη σχετική τεχνοκρατική απόφαση, πως πρέπει να επιλεγούν τα τέσσερα καλύτερα πλοία. Ουσιαστικά, η πολιτική κατεύθυνση που δίνει η κυβέρνηση αποσυνδέει την υπόλοιπη συζήτηση, που φαίνεται ότι κακοφορμίζει, περί στρατηγικών συνεργασιών και συγκριτικών πλεονεκτημάτων, ναυπηγείων και λοιπών παραμέτρων και παροτρύνει το Π.Ν. να επιλέξει, εν ολίγοις, τα τέσσερα καλύτερα πλοία. Αυτό σημαίνει ότι οι προτάσεις Γαλλίας, Γερμανίας, Ηνωμένου Βασιλείου, ΗΠΑ, Ισπανίας, Ιταλίας και Ολλανδίας ξεκινούν από την ίδια αφετηρία, ανεξάρτητα από το τι θα γίνει με την υπόθεση της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής. Γι’ αυτό και το επόμενο χρονικό διάστημα, από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας θα σταλούν προσκλήσεις προς όλους τους ενδιαφερόμενους και όχι μόνο προς τις ΗΠΑ και τη Γαλλία.

Προφανώς στο Π.Ν. υπάρχουν προτιμήσεις ως προς τις προτάσεις που έχουν έως τώρα παρουσιαστεί και σκοπός είναι οι τελικές αποφάσεις να έχουν ληφθεί το αργότερο τον ερχόμενο Μάιο. Οι παρουσιάσεις δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα.

Χθες, Παρασκευή, εκπρόσωποι της Babcock και της Thales UK παρουσίασαν στους επιτελείς του Π.Ν. τη βρετανική πρόταση, τη φρεγάτα «Arrowhead 140» που έχει επιλεγεί ώστε να αποτελέσει το νέο πλοίο (Type 31) του Βασιλικού Ναυτικού.

Το κόστος των Arrowhead εκτιμάται στα 250 εκατ. λίρες ανά πλοίο, δίχως τον οπλισμό, και οι Βρετανοί εμφανίζονται διατεθειμένοι να ναυπηγήσουν και τα τέσσερα που ζητεί η Αθήνα σε ελληνικά ναυπηγεία. Αν και η τελική πρόταση για την ενδιάμεση λύση δεν έχει οριστικοποιηθεί, οι αρχικές σκέψεις των Βρετανών κινούνται γύρω από την υπενοικίαση (leasing) φρεγατών «Type 23», έως ότου ολοκληρωθεί η αναβάθμιση των ΜΕΚΟ. Η φρεγάτα που προτείνουν οι Βρετανοί έχει εκτόπισμα 6.000 τόνων και ανάλογα με τις επιλογές του πελάτη (εν ολίγοις τι συστήματα θα τοποθετηθούν), μπορεί να φθάσει και τους 7.000 τόνους.

Τον Απρίλιο τα δύο HERON στη Σκύρο

Τις επόμενες ημέρες αναμένεται να επιστρέψουν από το Ισραήλ και οι επιτελείς της Πολεμικής Αεροπορίας (Π.Α.) που επέλεξαν τα δύο UAV τύπου HERON, τα οποία θα τοποθετηθούν στη Σκύρο, εκτός απροόπτου τον Απρίλιο. Ηδη η εκπαίδευση των στελεχών της Π.Α. στο Ισραήλ στα συγκεκριμένα συστήματα έχει ολοκληρωθεί. Η υπόθεση των HERON άρχισε τον Ιανουάριο του 2020, κατά τη συνάντηση του κ. Παναγιωτόπουλου με τον τότε ομόλογό του Ναφτάλι Μπένετ, με τη συμφωνία να ολοκληρώνεται διά υπογραφής τον Μάιο του ίδιου έτους. Εκτοτε ο κ. Παναγιωτόπουλος και ο εν συνεχεία υπουργός Αμυνας του Ισραήλ Μπέντζαμιν Γκαντζ μίλησαν αρκετές φορές για ζητήματα συνεργασίας με το Ισραήλ, ανάμεσα στα οποία και τα HERON. Το επόμενο χρονικό διάστημα ο κ. Παναγιωτόπουλος αναμένεται να φέρει στη Βουλή ένα ακόμα ισραηλινό πρόγραμμα (τα κιτ πτερυγίων τύπου «Spice»), ενώ προγραμματίζεται να λάβει τη νομοθετική οδό και η προμήθεια των τεσσάρων αμερικανικών ελικοπτέρων τύπου ΜΗ-60R (Romeo) για το Π.Ν.

kathimerini.gr

“Έπιασε φωτιά” στο CDU, υπό πίεση ο Λάσετ

Από
anixneuseis
-
0

Για τον γερμανικό Τύπο η πανωλεθρία των Χριστιανοδημοκρατών σε δύο τοπικές αναμετρήσεις οδηγεί σε εξελίξεις: Λάσετ ή Ζέντερ για υποψήφιος καγκελάριος;

    
Ministerpräsident NRW I Armin Laschet I Atemschutzmaske

Χειρότερα δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει για το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα η περίοδος των επτά εκλογικών αναμετρήσεων, με τελευταία τις εθνικές εκλογές τον Σεπτέμβριο. Πικρή γεύση για τον Άρμιν Λάσετ, τον πρόσφατα εκλεγέντα πρόεδρο, ο οποίος φιλοδοξεί να οδηγήσει το κόμμα ως υποψήφιος καγκελάριος στην τελευταία και πιο κρίσιμη αναμέτρηση. Η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου κάνει λόγο για “σύνδρομο του Μάρτιν Σουλτς”, υπενθυμίζοντας ότι και αυτός το 2017 υπέστη απανωτές πανωλεθρίες σε τοπικές αναμετρήσεις λίγο μετά την εκλογή του ως προέδρου του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, που τον οδήγησαν αργότερα σε παραίτηση.

Να πως περιγράφει ο σχολιαστής του Spiegel την κατάσταση: “Έξι μήνες πριν τις ομοσπονδιακές εκλογές η Χριστιανική Ένωση (Χριστιανοδημοκρατικό και Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα) δείχνει να έχει χάσει τόσο πολύ τον προσανατολισμό, που ακόμη και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες αρχίζουν να πιστεύουν κάπως στον εαυτό τους. Κι αυτό κάτι σημαίνει. Σημαίνει ότι ο Λάσετ χρειάζεται επειγόντως κάτι για να αλλάξει η δυναμική. Χρειάζεται μια αρχή, κάτι σαν σημείο στήριξης, και το τραγικό είναι ότι δεν υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να γίνουν”.

Σκάνδαλα που κλόνισαν την αξιοπιστία

Παρηγοριά για το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα η νέα νίκη της Μαλού Ντράιερ στη Ρηνανία-Παλατινάτο με ανεπαίσθητες απώλειεςΠαρηγοριά για το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα η νέα νίκη της Μαλού Ντράιερ στη Ρηνανία-Παλατινάτο με ανεπαίσθητες απώλειες

Πολλοί σχολιαστές αναφέρονται στις πιθανές αιτίες για την εκλογική πανωλεθρία του CDU. Ο σχολιαστής της Tagesschau υποστηρίζει ότι το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα διέρχεται πολλές κρίσεις μαζί, που μπορεί να του κοστίσουν την απώλεια ακόμη και της καγκελαρίας. “Τα σκάνδαλα με τις μάσκες και τους λομπίστες (με το Αζερμπαϊτζάν) έριξαν το CDU και το αδελφό κόμμα σε μια κρίση αξιοπιστίας, κλόνισαν την εμπιστοσύνη στην πολιτική”, επισημαίνει η αρθρογράφος. “Το κόμμα από το οποίο προέρχεται η Μέρκελ βρίσκεται σε πορεία απώλειας μιας βασικής ικανότητάς του: Να διοικεί καλά και να δίνει την αίσθηση στους ανθρώπους ότι οδηγεί τη χώρα με ασφάλεια στις κρίσεις”.

Η εφημερίδα Handelsblatt στη διαδικτυακή της έκδοση υποστηρίζει ότι για το κακό εκλογικό αποτέλεσμα στη Βάδη-Βυρτεμβέργη και στη Ρηνανία-Παλατινάτο δεν φταίει, και δεν μπορεί να φταίει, ο Άρμιν Λάσετ, αφού είναι μόλις 100 ημέρες πρόεδρος του CDU. “Για τα σκάνδαλα με τις μάσκες και το χάος με τον εμβολιασμό φταίνε κομματικοί του φίλοι που διοικούν στην κεντρική κυβέρνηση (…) Αλλά η πολιτική δεν λειτουργεί έτσι, η επιτυχία έχει πολλούς διεκδικητές, η ήττα μοιάζει σαν ορφανό παιδί”, περιγράφει τη δύσκολη θέση του Λάσετ ο αρθρογράφος. “Εάν ο χριστιανοκοινωνιστής βαυαρός πρωθυπουργός Μάρκους Ζέντερ έχει σοβαρές φιλοδοξίες για υποψήφιος καγκελάριος, είναι τώρα η ώρα να περάσει στην επίθεση. Ειδάλλως ο χρόνος κυλά υπέρ του Λάσετ”.

Άρμιν Λάσετ ή Μάρκους Ζέντερ;

Μεγάλος νικητής ο Πράσινος Βίνφριντ Κρέτσμαν. Πόσο θα πρασινίσει η κυβέρνηση στο Βερολίνο στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου;Μεγάλος νικητής ο Πράσινος Βίνφριντ Κρέτσμαν. Πόσο θα “πρασινίσει” η κυβέρνηση στο Βερολίνο στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου;

Σε αυτήν τη δύσκολη κατάσταση, τι επιλογές θα είχε ο Λάσετ; Ο σχολιαστής του Spiegel σε άλλο άρθρο της διαδικτυακής του έκδοσης θεωρεί ότι ίσως να πρέπει να προχωρήσει στην κατάθεση ενός προγράμματος ιδεών για το πώς σκέφτεται να κυβερνήσει η Χριστιανική Ένωση. “Τώρα θα πρέπει να κινηθεί όσο πιο γρήγορα μπορεί. Γιατί, πρώτον, το θέμα του προγράμματος θα μπορούσε να οδηγήσει σε περίπλοκες διαπραγματεύσεις, και δεύτερον, ακόμη δεν είναι ούτε καν σαφές, ποιος θα εκπροσωπήσει αυτό το πρόγραμμα ως το νούμερο ένα. Στην επιλογή του υποψήφιου καγκελάριου βρίσκεται η επόμενη δυνατότητα”, σημειώνει ο σχολιαστής. “Ο Λάσετ θα πρέπει να το ξεκαθαρίσει άμεσα. Το ότι 6 μήνες πριν τις βουλευτικές εκλογές το ζήτημα παραμένει ανοιχτό (…) δεν είναι μόνο ντροπιαστικό, αλλά και επικίνδυνο (…) Ο Λάσετ θα μπορούσε να προσφέρει την υποψηφιότητα για την καγκελαρία στον Βαυαρό πρωθυπουργό Ζέντερ (CSU), αλλά η κατάσταση είναι τόσο ασταθής στο κόμμα, που και για τον πρόεδρο της CSU θα ήταν πιθανόν πιο ελκυστικό να παραμείνει στην άνεσή του στο Μόναχο. Με λίγα λόγια, θα μπορούσαν να έρθουν έτσι τα πράγματα, ώστε ο Ζέντερ να είναι η τελευταία σωτήρια λύση για το CDU, αλλά τελικά να αρνηθεί την υποψηφιότητα”, περιγράφει ο αρθρογράφος το κακό σενάριο. Καταλήγοντας, καλεί τον Λάσετ να επισπεύσει συνάντηση με τον Ζέντερ. “Διότι από χθες, Κυριακή, ένα έγινε σαφές: Ότι έπιασε φωτιά στην Χριστιανική Ένωση”.

Τι σημαίνουν όμως τα χθεσινά εκλογικά αποτελέσματα, εάν ερμηνευτούν από την οπτική γωνία του Βερολίνου; “Το ερώτημα εάν χρειάζονται ακόμη τα δύο χριστιανικά κόμματα για συγκρότηση ομοσπονδιακής κυβέρνησης συνασπισμού είναι αυτό που κάνει τους συντηρητικούς να χάνουν τον ύπνο τους” παρατηρεί η Süddeutsche Zeitung. “Διότι αν όχι μόνο στη Ρηνανία-Παλατινάτο, αλλά και στη Βάδη-Βυρτεμβέργη συγκροτηθούν συνασπισμοί χωρίς την CDU και την CSU, τότε θα ήταν μια επιλογή και για την κεντρική κυβέρνηση (στις ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου)“.

Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Από
anixneuseis
-
2
Χθες, στις “Anixnefseis web tv” είχαμε μια εκπομπή για την Ανώτατη εκπαίδευση με αφορμή το νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση.
Τρείς καθηγητές (Ζαρωτιάδης, Κοσμήτορας Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών, Παπαζάχος (ο νεότερος) και Ελευθεριάδης) και ο πρύτανης διατύπωσαν τις απόψεις τους. Μια επιγραμματική σύνοψη νομίζω πως δείχνει το δρόμο για συνεννόηση όλων των μερών ώστε στοιχεία του νόμου να αλλάξουν.
1.-Υπάρχει πεδίο συνεννόησης όλων των πρυτάνεων των ελληνικών πανεπιστημίων. Στα ελάχιστα που μπορούν να συγκλίνουν είναι το θέμα της παρουσίας της αστυνομίας στα ΑΕΙ και ο αριθμός των ετών φοίτησης.
2.-Σε ένα πανεπιστήμιο η λογική από τα n+άπειρο έτη σπουδών να καταλήγει στα n+2 είναι ανεφάρμοστη. Οι κοινωνίες δεν είναι κουτάκια. Είναι ζωντανοί οργανισμοί και έχουν μια δύναμη αδράνειας στην προσαρμογή. Αν κάποια κυβέρνηση δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, θα το αντιληφθεί στις κάλπες.
3.-Η μόνιμη παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστήμια δεν βρίσκει σύμφωνο μεγάλο μέρος της πανεπιστημιακής κοινότητας και της κοινωνίας. Βεβαίως, ο νόμος θα πρέπει να εφαρμόζεται και στο πανεπιστήμιο, η περιουσία του να προστατεύεται και η σωματική ακεραιότητα όσων ζουν και κινούνται σ αυτό πρέπει να διαφυλάσσεται. Η πολιτική εξουσία να βρει άλλους, πιο καινοτόμους, τρόπους να διαφυλάσσει αυτά τα αγαθά. Έτσι γίνεται στις δημοκρατικές κοινωνίες. Η πολιτεία δεν προκαλεί. Διασφαλίζει την ευημερία των πολιτών της. Και η δημοκρατική πολιτεία το κάνει για όλους τους πολίτες της. Ακόμη και για τους, κατ ευφημισμόν, αναρχικούς.
4.-Εκεί που και η κοινωνία και η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας είναι αντίθετες είναι οι καταλήψεις και η επίδειξη αλαζονικής εξουσίας εκ μέρους των καταληψιών. Είναι τραγικό καθηγητές και εργαζόμενοι στο πανεπιστήμιο να θέλουν να πάνε στο γραφείο ή στη δουλειά τους και να ελέγχονται από πορτιέρηδες των καταληψιών. Λες και μπαίνουν σε νυχτερινό μπουζουκτσίδικο.
5.-Είναι, επίσης, απαράδεκτο να επιδεικνύεται ανοχή σε φαινόμενα “χτισίματος” γραφείων είτε του πρύτανη, είτε οποιουδήποτε άλλου στο πανεπιστήμιο. Αυτά τα φαινόμενα είναι καταδικαστέα. Οι εμπνευστές τους θέλουν να προκαλέσουν και την κοινωνία και την πολιτεία. Πρέπει να παταχθούν.
6.-Πρέπει, επιτέλους να τεθεί το ερώτημα από που αντλεί τη νομιμοποίησή της μια κατάληψη. Γιατί βρίσκει υποστηρικτές μια κατάληψη σχολής ή διοικητικού οργάνου του πανεπιστημίου από 15 με 20 φοιτητές ή από μια ομάδα φοιτητών ή εξωπανεπιστημιακών. Και τι δουλειά έχουν οι εξωπανεπιστημιακοί στο πανεπιστήμιο; Μπορώ να πάω και εγώ με μια 15μελή παρέα μου να καταλάβω μια σχολή;
7.-Σε μια κοινωνία υπάρχουν και ομάδες νέων που θέλουν να ζήσουν το αναρχικό τους όνειρο. Ας φροντίσει η πολιτεία να ζωντανέψει κτήρια που της ανήκουν ώστε- μέχρι να τα χρησιμοποιήσει- να συντελείται σ αυτά το αναρχικό πείραμα. Μπορεί να προκύψει και κάτι θετικό. Το πανεπιστήμιο δεν υπάρχει γι αυτόν τον σκοπό. Ας δημιουργήσει άλλους χώρους η πολιτεία. Θα παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Η ζωή και τα φαινόμενά της είναι πολύπλοκα συστήματα. Δεν προσεγγίζονται με γραμμικές σκέψεις.
8.-Μπορεί τα φαινόμενα που παρακολουθούμε ως εκφυλιστικές απολήξεις να ήταν άλλοτε ισχυρά στο πανεπιστήμιο αλλά η εποχή εκείνη πέρασε. οι κοινωνίες κάνουν τον κύκλο τους και ο κύκλος αυτός τελείωσε και για το ελληνικό πανεπιστήμιο.
9.-Το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι συνδεδεμένο και με την κοινωνία και με την παραγωγή. Το πολιτικό σύστημα της χώρας, όπως αποφάσισε και αποφασίζει ο ελληνικός λαός δεν είναι ούτε κομμουνιστικό ούτε σοσιαλιστικό. Βασίζεται στην ελεύθερη αγορά. Οι απόφοιτοι των πανεπιστημίων σ αυτήν την αγορά θα βρουν εργασία. Και αυτή η αγορά πρέπει να υποστηριχθεί. Από την υποστήριξή της βοηθούνται και τα πανεπιστήμια να προάγουν την έρευνα. Αυτή η διαλεκτική σχέση είναι απαραίτητη.
10.-Απο ένα ξεχαρβάλωμα του κράτους επι Συριζα, παρατηρώ μια κλιμακούμενη αυταρχικοποίησή του. Προς πρακτικές μη αποδεκτές. Αυτή την συμπεριφορά θα την πληρώσουμε όλοι. Μπορεί να βρίσκει ανεκτική την κοινωνία επειδή η κοινωνία κουράστηκε από την ανοχή που επιδείχθηκε σε φαινόμενα ανομίας αλλά και τα όρια ανοχής στον αυταρχισμό είναι περιορισμένα. Όσοι στην κυβέρνηση βλέπουν πέραν του ορίζοντος που διαμορφώνουν τα γεγονότα ας το έχουν υπόψη τους και ας φροντίσουν να ενημερώσουν.
11.-Είτε ως Ανιχνεύσεις web tv είτε ως άλλος φορέας που νομιμοποιείται να κάνει σχετική εκδήλωση, το επόμενο άμεσο διάστημα θα επιχειρήσουμε να φέρουμε σε δημόσιο διάλογο τους πρυτάνεις των πανεπιστημίων της χώρας μήπως και βρουν κοινό τόπο να πιέσουν την πολιτεία για αλλαγές. Ελπίζω να τα καταφέρουμε.
12.-Οι επιθέσεις που δέχεται ο πρύτανης του ΑΠΘ είναι άδικες. Εκ της θέσεώς του δεν μπορεί να μην εφαρμόσει το νόμο. Άλλο ότι ο νόμος πρέπει να αλλάξει.
Μου αρέσει!

Σχόλιο
Κοινοποίηση
1...2,3212,3222,323...3,038Σελίδα 2,322 από 3,038