Αρχική Blog Σελίδα 2309

Turkey’s revised rules of engagement stripped navy of authority to strike warships that violate Montreux

Από
anixneuseis
-
0

by Abdullah Bozkurt
 April 13, 2021
nordicmonitor.com
Turkey’s revised rules of engagement stripped navy of authority to strike warships that violate Montreux

On Aug. 22, 2008 a US Navy guided-missile destroyer USS McFaul carrying humanitarian aid for Georgia passed through Istanbul’s Bosporus Strait to help the country following its war with Russia over the breakaway republic of South Ossetia. The ship, one of three US navy vessels that transited Turkish straits, sparked a debate on whether they were in compliance with terms of an international convention that regulates passage through the straits.

Abdullah Bozkurt/Stockholm

A secret draft directive for the Turkish navy concerning warships passing through the strategic Bosporus and Dardanelles straits in peacetime in violation of the 1936 Montreux Convention does not allow the Turkish military to strike, sink or harass vessels.

According to the draft “Joint Air and Missile Defense Directive of the Turkish Armed Forces” (Türk Silahli Kuvvetleri Müşterek Hava ve Füze Savunma Yönergesi), which updated the rules of engagement in 2016, the Turkish navy was authorized to monitor warships passing through Turkish straits and prevent violation of the Montreux articles, deny ships in violation from entering the straits in the first place and escort them out if they had managed to enter them.

The 246-page comprehensive directive, a copy of which was obtained by Nordic Monitor, lays out in detail the rules and regulations for the use of missiles and air defense elements in the Turkish armed forces in order to protect Turkish interests. It also covers the rules of engagement for violators of the Montreux Convention in the straits and Turkish territorial waters. The update was ordered by Hulusi Akar, the then-chief of general staff and currently defense minister and was set to replace previously issued directives.

“Foreign warships that are found to be in violation of the rules of the Montreux Convention are blocked before entering the strait. After entering the strait, these vessels are accompanied or closely monitored during their passage when a situation is found to be contrary to the rules of the Montreux Convention,” the directive states.

The directive does not authorize commanders on the ground or admirals at sea to take any direct action against foreign warships that violate Montreux. It instructs them to report the violation to their superiors, request for an order for a course of action if necessary and execute the order given by officer higher up in the chain of command.

The cover and parts of the draft directive concerning the rules of engagement in the Turkish straits with respect to the Montreux Convention:  

Click to access Joint_air_missile_defense_directive.pdf

The rules of engagement on the sea explicitly state in section 7 that “the rules of maritime engagement in the form of deterrent and coercive measures such as boat/ship sinking, firing, harassment and similar engagements that can create political impact and/or consequences are put into effect with the permission of the Chief of the General Staff in accordance with the authority given by the Prime Minister.”

In other words, only Turkish President Recep Tayyip Erdoğan — who abolished the prime ministerial position in 2017 when Turkey switched to presidential system of governance from parliamentary democracy – can order the firing, sinking or harassment of foreign warships in the Turkish straits.

The rules of engagement are said to be valid during peacetime or in a crisis and do not apply when Turkey is at war. They cover situations when Turkish navy ships, troops, maritime patrol planes and helicopters come in contact with foreign warships and commercial vessels.

It is not clear what happened to the draft on directives, but it was most likely approved in its final form with not much substantial change. The directive reflects Turkey’s long-standing position to avoid any conflict over the Montreux Convention and to keep peace in the Black Sea. Ankara has since the beginning of the 2000s opposed US pressure to allow a new and permanent NATO force in the Black Sea, fearing that it would violate the convention and complicate relations with Russia.

 

Turkish navy frigate

Turkey’s balancing act between the US, its long-time NATO ally, and Russia, its neighbor and trading partner, has become more complicated in recent years, especially with a massive purge of the Turkish military in the aftermath of a false flag coup bid in July 2016. The Erdoğan government even dismissed and/or jailed many of those who worked on the draft directive on the naval rules of engagement.

Similar changes in the rules of engagement with respect to Syria led to the shooting down of a Russian Sukhoi Su-24M on November 24, 2015 by a Turkish F-16 fighter jet near the border with Syria, close to where Turkey’s Hatay and Syria’s Latakia provinces meet in mountainous terrain. Nordic Monitor previously published documents showing that President Erdoğan instructed the Turkish Air Force to shoot down a military aircraft and that the order was executed by Akar, who personally congratulated the pilot who took the shot.

The downing of the Russian jet caused a diplomatic row between the two countries, with Russian President Vladimir Putin calling it “a stab in the back,” until Moscow and Ankara agreed to restore relations in June 2016. Although Erdoğan and other Turkish leaders had initially defied Russian threats and vowed to act again in line with the rules of engagement if another violation were to take place in the air, they later toned down the rhetoric.

The Montreux Convention has been a subject of debate in Turkey recently amid mounting tension between Kyiv and Moscow over the lingering conflict in Ukraine’s eastern Donbass region. The debate was triggered by a remark of Parliament Speaker Mustafa Şentop, who said Turkey can withdraw from the Montreux Convention just as it pulled out from the Istanbul Convention, a European treaty aimed at preventing and combating violence against women, with an executive decision issued by President Erdoğan.

The remark prompted neo-nationalist retired admirals to make a public declaration warning the government to keep its commitment to the Montreux Convention. President Erdoğan, who described the declaration as a prelude to a coup, nevertheless made it clear that Turkey is committed to the convention.

 

A Russian reconnaissance ship en route to the eastern Mediterranean passed through the Bosporus Strait in İstanbul in September 2013.

“The Montreux Convention was an important gain for Turkey for its time. We are continuing our commitment to the Montreux Convention, at least until there is a favorable replacement. If they want to declare an opinion in the discussion regarding the Montreux Convention, the way to do it is not to make such a statement, but instead to have academic study that will contribute to the literature on the convention,” Erdoğan said.

“We don’t have any intention and are not working to leave the Montreux Convention as of now. But if in the future there are other options, then we would be ready to re-evaluate the terms of the Montreux Convention in the international realm,” he added.

On April 9, 2021 Russian President Putin told Erdoğan on the phone that it was important to observe the current requirements of the Montreux Convention in the Turkish straits. Putin’s phone call came a day before Ukrainian President Volodymyr Zelenskiy’s visit to Istanbul to hold an intergovernmental conference, the Turkey-Ukraine High-Level Strategic Cooperation Council. In a joint press release, both presidents expressed their desire to keep peace in the Black Sea.

Russia, which has deployed more troops near border with Ukraine, is also concerned about the US and NATO military presence in the Black Sea. The US has already notified Turkey that it would send two warships to the Black Sea in line with the Montreux Convention.

Notification about Greek naval vessel in line with the Montreux Convention:

Click to access Greek_declaration_montreaux.pdf

The Montreux Convention was signed on July 20, 1936 by Turkey, Great Britain, France, the USSR (Russia), Bulgaria, Greece, Germany, Yugoslavia and Japan (with reservations). During peacetime, light surface vessels (defined as warships displacing more than 100 tons but not above 10,000 tons) of all powers may transit the straits after giving prior notice to Turkey as required by the convention. Turkey may waive the notification requirement if the warships are transiting for the purpose of providing humanitarian assistance.

The convention applies specific individual and aggregate tonnage and numbers limits. These limitations effectively preclude the transit of capital ships and submarines of non-Black Sea powers through the straits, unless exempted under Article 17. Article 17 of the convention permits a naval force of any tonnage or composition to pay a courtesy visit of limited duration to a port in the straits at the invitation of the Turkish government. In such instances, the tonnage and numbers limitations of the convention do not apply. Warships of non-Black Sea powers may not remain in the Black Sea for longer than 21 days.

 

Turkish navy vessels.

 

Despite being the subject of much discussion since it entered into force, the Montreux Convention has survived major crises, including World War II, the collapse of the Soviet Union, the Warsaw Pact and Russian conflicts with Ukraine and Georgia.

The implementation of the agreement is the responsibility of the Turkish Ministry of Foreign Affairs. Standard operating procedure foresees that notification of warships intending to transit the Turkish straits be made initially with the Turkish Foreign Ministry, which in turn passes the request to the General Staff and that the request be assessed by the Navy Command, which shares the notification with the relevant branches within the Joint Address Indicator Group code named MAGG-7063, military units that have a mandate to monitor passing warships.

A copy of the notification is also sent to the Signal Intelligence Directorate (MIT Sinyal İstihbaratı Başkanlığı, SINISTHBSK) in Ankara, which is run by the National Intelligence Organization (MIT).

Notification about Russian naval vessel in line with the Montreux Convention:  

Click to access Russian_declaration_montreaux.pdf

One such declaration obtained by Nordic Monitor showed a General Staff communique on July 19, 2016 reporting that the Greek government had notified Turkey about the expected passage of the Greek navy support ship HS Prometheus A374 in line with the Montreux Convention. The Greek notification was shared with naval branches as well as MIT.

In an intelligence report filed by the Coast Guard Command’s Marmara and Straits Regional Command Communication Center (Sahil Güvenlik Komutanlığı Marmara ve Boğazlar Bölge Komutanlığı Muhabere Merkezi, SAGUVMAR), a Russian Navy MB-31 tug boat transited the Bosporus on July 14, 2016. The boat was escorted by the coast guard and photographed. The report noted that the Russian ship was put on an alert status identified as SABKOR (protection against sabotage).

The rule of engagement do not apply in wartime situations. If Turkey is a belligerent, it may act as it wants to and is allowed to close the straits to all foreign war vessels (Convention Article 20). This right is granted to Turkey if it believes it faces an imminent threat of war. However, it must forward a prior notification to the UN secretary-general on the matter (Article 21).

nordicmonitor.com

Biden’s Diplomacy of Benign Neglect

Από
anixneuseis
-
0
 
SŁAWOMIR SIERAKOWSKI   The Project Syndicate

By not rushing to call his counterparts in Poland and Ukraine, US President Joe Biden is signaling to democratic forces in both countries that they must first stand on their own two feet. The strategy already seems to be working in Ukraine, and it may eventually bear fruit in populist-ruled Poland, too.

WARSAW – US President Joe Biden is very familiar with both Poland and Ukraine. His decades of service as a United States senator and his eight years as vice president under Barack Obama taught him that the two countries are among America’s most devoted friends and allies. Yet he waited until April 2 – just as Russian troops were once again massing on Ukraine’s eastern border – to call Ukraine’s president, and he still has not spoken to his Polish counterpart.

Biden’s relative silence seems to speak of a policy of “benign neglect,” a term coined by Daniel Patrick Moynihan when he was a domestic policy adviser to US President Richard Nixon. But whereas Moynihan wanted Nixon to avoid becoming entangled in America’s racial issues, Biden’s decision to keep Poland and Ukraine at a distance may seem surprising. Although Poland is sliding from liberal democracy into populist dictatorship, Ukraine is desperately trying to consolidate its democracy despite constant Russian meddling and threats. 

Moreover, even Poland’s illiberal government still tries to position the country as if it was America’s 51st state, with the US embassy in Warsaw playing a role similar to that of the Soviet embassy before 1989. During Donald Trump’s presidency, a mere phone call or tweet from then-US Ambassador Georgette Mosbacher was enough to make Poland’s Law and Justice (PiS) party suspend its plans to shut down critical media outlets like the private television network TVN24.

Ukraine, still at war with Russia and heavily reliant on US support (preferably in the form of military equipment or sanctions against Russia), is in a very different position. US support has indeed helped, not least by halting the progress of “little green men” (Russian soldiers without insignia) in the eastern Donbas region after they had claimed some 7% of Ukraine’s national territory back in 2014.

As a result, Russia’s strategy of aggression has not paid off. Its occupation of Crimea and the Donbas – both economically devastated and cut off from the global economy – has come at a massive cost to its budget. More to the point, Russia has squandered centuries of goodwill among Ukrainians, who are now united around their national sovereignty.

Without Ukraine, Russia cannot be considered a global power – Russian President Vladimir Putin’s goal in annexing Crimea and invading the Donbas in 2014. At home, Putin’s approval ratings, which had been flagging, soared above 80% following that invasion. But these gains were .

If Russia were to conquer Ukraine now, Poland would be next in line. For 250 of the last 300 years, Poland was also part of the Russian Empire. The independence that Poland and Ukraine achieved with America’s victory in the Cold War thus remains a lasting testament to US primacy.

And yet, while Biden’s election victory was met with euphoria in Ukraine, President Volodymyr Zelensky had to wait two months for a call. (The official reaction in Poland to Biden’s election was more muted: After kowtowing to Trump for four years, Polish President Andrzej Duda was among the last foreign leaders to congratulate Biden.)

Biden’s coolness toward the two countries should not be interpreted as a change in US policy toward the region. After all, he has repeatedly stated – including in a conversation with Putin – that the US will never recognize Russia’s annexation of Crimea. Rather, Biden slow-rolled his call to Zelensky precisely because he knows Ukraine so well.

Biden understands that Ukraine’s anti-corruption reforms are the key to its survival as an independent democratic country. Without these reforms, Ukraine’s oligarchs – some with close Kremlin ties – can simply steal financial and even military aid to the country. Through a show of benign neglect, Biden sought to motivate Zelensky to act against the oligarchs on his own.

So far, the strategy appears to be working. In February, Zelensky approved a decision by Ukraine’s National Security and Defense Council to shut down three Russian-language TV channels linked to the oligarch Viktor Medvedchuk. In addition to being one of the leaders of the pro-Russian party Opposition Platform – For Life, Medvedchuk is so close to Putin that he lists Putin as godfather to one of his daughters. More important, Zelensky also moved against Ihor Kolomoisky, the oligarch who had bankrolled Zelensky’s earlier career as a comedian who played a Ukrainian president on TV.

These moves triggered a series of violent incidents on the informal “border” between Donbas and the rest of Ukraine, killing more than 20 Ukrainian soldiers since the start of the year. With Russian troop movements near the Ukrainian border threatening the security of both Ukraine and Poland, Russian Foreign Minister Sergei Lavrov has claimed that anyone inciting a new war in the Donbas will bring about Ukraine’s destruction.

But it is unlikely that Russia’s ostentatious troop movements are preparation for an actual invasion. Rather, with his popularity nose-diving in the run-up to Duma (legislative) elections this September, Putin is resorting to his old bag of dirty tricks. Indeed, the situation on the ground amounts to a proxy war over Ukraine’s anti-corruption reforms, which both strengthen Ukrainian civil and political society and threaten Russian interests, including by offering an example of cleaner government to Russians themselves. The prospect of a “Maidan in Red Square” – a Ukraine-style democratic revolution in Moscow – haunts Putin.

Meanwhile, Duda has yet to hear from Biden. Unlike in Ukraine, America’s benign neglect of Poland has not persuaded that country’s populist rulers to suspend their war on democracy. Instead, the Polish government seems to have decided that maintaining good relations with the US would require too many concessions, threatening PiS’s position at a time when its pandemic policies have dented its popular support (Poland has become a world leader in COVID-19 infections and deaths as a proportion of its population).

Under PiS, Poland’s foreign policy is ultimately a function of domestic policy. As public support for PiS declines, more and more Poles may begin to realize why even their US patron is keeping its distance.

The Project Syndicate

Τι σηματοδοτεί η γέφυρα Μπάιντεν προς Πούτιν

Από
anixneuseis
-
0
Λυκοκάπης Γιώργος
Λυκοκάπης Γιώργος
13/04/2021
Views: 2,898
FacebookTwitterLinkedInEmailPrintViberShare

Όπως ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος, ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν είχε τηλεφωνική συνομιλία με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν την Τρίτη, με τους δύο ηγέτες να προτίθενται να συναντηθούν σε μία σύνοδο κορυφής, η οποία αναμένεται να συγκληθεί «σε μια τρίτη χώρα τους επόμενους μήνες», σύμφωνα με την σχετική ανακοίνωση.

Ήταν η πρώτη επικοινωνία των δύο ανδρών έπειτα από την πρωτοφανή χαρακτηρισμό “δολοφόνος” που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος Μπάιντεν για το Ρώσο ομόλογο του και έπειτα από την ένταση που κλιμακώνεται στο θερμό μέτωπο της Ουκρανίας, όπου Αμερικανοί και Ρώσοι αξιωματούχοι αλληλοεκτοξεύουν πολεμικές απειλές εκατέρωθεν.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, ο Αμερικανός πρόεδρος εξέφρασε την υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Ουκρανία, επισημαίνοντας τις αμερικανικές «ανησυχίες για την συγκέντρωση ρωσικών στρατευμάτων» στα σύνορα με την Κριμαία (την οποία οι Ρώσοι έχουν μονομερώς προσαρτήσει από τον πρώτο πόλεμο του 2014) και με το Ντονμπάς, την ανατολική πλευρά της χώρας που ελέγχεται από Ρώσους αυτονομιστές, τους οποίους η Μόσχα υποστηρίζει.

Ο Λευκός Οίκος επιπλέον σημείωσε πως ο Μπάιντεν έθεσε στον Ρώσο ομόλογο του την ανησυχία του από τις απόπειρες της Ρωσίας να επηρεάσει μέσω κυβερνοεπιθέσεων τα αμερικανικά εκλογικά αποτελέσματα. Υπενθυμίζουμε πως οι Δημοκρατικοί είχαν σηκώσει έντονα τους τόνους για την υπόθεση του “Russiagate”, την ρωσική εκστρατεία παραπληροφόρησης στο διαδίκτυο, που κατ’ αυτούς ήταν αυτή που δώσει την νίκη στον Ντόναλντ Τραμπ, έναντι της Χίλαρι Κλίντον.

Το ζήτημα των πυρηνικών όπλων

Οι Ρώσοι απορρίπτουν αυτούς τους ισχυρισμούς και τους αποδίδουν στις ψυχροπολεμικές ιδεοληψίες του αμερικανικού κατεστημένου, από τις οποίες θεωρούν ότι εμφορείται ο νυν Αμερικανός πρόεδρος, σε αντίθεση με τον αμφιλεγόμενο προκάτοχο του. Εξάλλου ο χαρακτηρισμός “δολοφόνος” που χρησιμοποίησε ο Μπάιντεν για τον Πούτιν ξύπνησε στο Κρεμλίνο τις μνήμες από την ψυχροπολεμική ρητορική του Ρόναλντ Ρίγκαν, περί “Αυτοκρατορίας του Κακού”.

Πούτιν και Μπάιντεν επιπλέον συζήτησαν για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων, ένα ζήτημα στο οποίο οι δύο ηγέτες έχουν κοινές θέσεις. Το Κρεμλίνο είχε χαιρετίσει μία από τις πρώτες αποφάσεις της κυβέρνησης Μπάιντεν, που ήταν η επέκταση της Νέας Συνθήκης START, την συνθήκης ελέγχου των πυρηνικών όπλων.

Συνέχεια στο slpress.gr

Exit Strategy

Από
anixneuseis
-
0

There will be no power-sharing, no reconciliation, no peace of the brave.

Contributing writer at The Atlantic and Dean of SAIS at Johns Hopkins University
Soldiers in Afghanistan
SEAMUS MURPHY / VII / REDUX
In important aspects of foreign and national-security policy, the Biden administration is really the Trump administration but with civilized manners. In no respect is that more true than in the president’s announcement of a complete military withdrawal from Afghanistan by September 11 of this year, the 20th anniversary of the terrorist attacks that brought the United States to that country’s stark mountains, fruitful valleys, and dusty towns.

There is little point in debating whether the move is correct: There is no abstract ideal of a policy, only that which can be successfully executed by those charged with so doing at a given moment. The Afghan War has lacked high-level American commitment for years now. If there is any surprise, it is that for eight years of Barack Obama and four years of Donald Trump, the United States persisted in a conflict that most senior officials in those administrations regarded with pessimism and distaste.

This cannot be a moment for final judgment about America’s Afghan war—we are simply too close to make measured assessments. But we can make preliminary, if uncomfortable, judgments, and embark on morally and strategically prudent policies.

This is not the end of the war; it is merely the end of its direct American phase. The war began more than four decades ago, with the Soviet invasion of Afghanistan, and its first American phase, in the 1980s, featured indirect United States intervention on behalf of the anti-Soviet mujahideen. The war will assuredly last well beyond the American exit. There will be no power-sharing, no reconciliation, no peace of the brave.

The war will grind on, with the edge going to the brutal fundamentalist warriors of the Taliban, who will torture and slaughter even as they repeal the advances made in women’s education and secularism in any form. But they will not have it all their own way. Russia, China, Iran, Pakistan, India, and the Central Asian republics have their own stakes in this war, and not all of them want to see an outright Taliban victory. So they will fund clients and proxies, as will, in all likelihood, the United States. And the people of Afghanistan will continue to suffer.

The American temptation to declare victory and walk away helped enable the rise of the Taliban after Soviet forces evacuated Afghanistan; the temptation to declare defeat and do the same may have similar consequences. Afghanistan will remain the cockpit of Great Power rivalries, as well as the home to a toxic and unrepentant Islamic fundamentalism that previously sheltered al-Qaeda, a movement that is not dead, and that may even gain some energy from this outcome.

The United States will be able to pick sides in the conflict, a luxury it does not now have. For decades it has been subject to implicit and explicit Pakistani threats to choke the supply lines running to American forces in Afghanistan. Once the withdrawal eliminates Pakistan’s hold on its logistics, the United States can and should more freely support India’s efforts to protect its own interests in Afghanistan. The United States can similarly play off the Russians against the Chinese, who do not necessarily want the same things there.

But strategic freedom will come at the cost of strategic reputation. It is not possible simply to walk away from a war one has been committed to and pay no penalty, even if the penalty is less than the cost of continuing to fight. It is perhaps not entirely coincidental that the Great Power that knows Afghanistan best from its own experience, Russia, is now testing Western resolve by mobilizing forces on the Ukrainian frontier. The price of an Afghan exit, in other words, may be the need to show military determination in other hot spots in Eastern Europe or the Far East.

The Afghan exit will also come with a moral cost, which honesty should compel Americans to acknowledge and act upon. Hundreds of thousands of Afghans, if not more—interpreters and helicopter pilots, schoolteachers and bureaucrats—have thrown in their lot with us. Americans owe them something. It takes a moderate amount of resolve to pull out of Afghanistan; it will take more to belatedly welcome Afghan refugees to the United States, as we did with Vietnamese refugees. And the Vietnamese example suggests that the people fleeing Afghanistan will be as hardworking, patriotic, and productive a group of citizens as any other Americans, foreign or native-born.

Opening American doors is a matter of this moment. Passing historical judgment on the meaning of America’s Afghan war is something best deferred for a decade. The temptation will be to blame it all on an ur-mistake, be it going to Afghanistan to begin with (a move that few opposed) or showing a fatal lack of will (was there evidence of anything but regression on the battlefields in recent years?).

Despite the old saw, it is not victory but rather defeat that has many fathers. The initial light-footprint invasion that allowed Osama bin Laden to escape, a poorly conceived and externally imposed constitutional order, a failure to invest human and material resources in developing Afghan military forces, a reluctance to recognize erosion in security, a “surge” that could only reduce American endurance in a long-haul war, repeated signaling to Afghan partners that we were willing to abandon them—the list of mistakes is long and instructive. It bears study.

But Americans should remember that they were often not the most important actors on the scene. The Pakistani and other secret services, the Europeans, the Russians, and, yes, the Afghans themselves made their decisions and did consequential things. There were abler and weaker leaders, contingent events, and good decisions badly executed as well as bad ones vigorously put into effect. Sorting these out is the proper job of historians, not the contemporaries who will most assuredly get it wrong because of preconceived notions, partisan bias, or desire for vindication of previously held positions. Above all, Americans will never know what the consequences would have been of not acting—although the Syrian civil war, with all its ripples through the Middle East, may be a suggestive example to consider.

This is, then, a humbling moment for the United States. It is a moment of relief for the parents of servicemen and servicewomen who would otherwise deploy to a war in which their politicians do not believe. It should be a moment of reflection for the leaders of institutions that performed less well than they ought to have. It is a moment for diplomats to rebalance and reconfigure elements of American foreign policy. And it is most definitely a moment of moral responsibility. If Americans take that responsibility seriously, welcoming to freedom and citizenship those who put their faith in American words, American commitments, and American ideals, then something redeeming will be saved from the wreck of a decent cause.

ELIOT A. COHEN is a contributing writer at The Atlantic and dean of The Johns Hopkins University School of Advanced International Studies. From 2007 to 2009, he was the Counselor of the Department of State. He is the author most recently of The Big Stick: The Limits of Soft Power and the Necessity of Military Force.

Κρίσιμες ανεπάρκειες της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής σε μια σκακιέρα υψηλών απαιτήσεων

Από
anixneuseis
-
0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι εξελίξεις στην μεγάλη σκακιέρα πυκνώνουν και αυτό που επιβεβαιώνεται είναι το γεγονός πως οι αποσπασματικοί τακτικισμοί δεν αρκούν και πως για να υπάρξει βιώσιμη διαχείριση των προκλήσεων, οι χειρισμοί των εμπλεκομένων μερών θα πρέπει να διαθέτουν ένα ευρύτερο στρατηγικό αποκούμπι…

Από την άποψη αυτή, υπάρχουν δυο πράγματα που οφείλουν να συνυπολογίζουν αντικειμενικά, τόσο οι μικροί όσο και οι μεγάλοι περιφερειακοί και λοιποί  δρώντες σε αυτήν την πολυσύνθετη και ευμετάβλητη εξίσωση.

Το ένα σχετίζεται με την ανάγκη μιας διαρκούς ενεργητικής παρέμβασης που «χτίζει» το περιβάλλον των ενεργών συμμαχιών και «κλειδώνει» την χρήσιμη λίστα των ΜΗ αντιπάλων, οριοθετώντας έτσι έναν πολλαπλασιαστή ισχύος, που επιδρά καταλυτικά στην πορεία των εξελίξεων. Το δεύτερο αφορά στην ανάγκη ύπαρξης ενός ολοκληρωμένου στρατηγικού σχεδιασμού, μιας σαφώς οριοθετημένης στρατηγικής ατζέντας, η οποία θα πρέπει να προωθείται με τρόπο ενιαίο και αδιαίρετο, για να μπορεί να προσδίδει με την σειρά της, την απαραίτητη προστιθέμενη αξία σε στοχευμένους τακτικούς χειρισμούς, σε μια ιστορική εποχή που είναι μήτρα κρισιμότατων ανατροπών και πολύ σημαντικών εξελίξεων.

Η χώρα μας, είναι συνιστώσα πολλαπλού ρόλου σε αυτήν την σκακιέρα. Όχι μονάχα γιατί επέλεξε να στοιχίζεται άβουλα πίσω από τυχοδιωκτικές ευρωατλαντικές επιλογές αδιαφορώντας πλήρως για το μακροπρόθεσμο κόστος, αλλά και για δύο ακόμη πολύ συγκεκριμένους λόγους.

  • Ο πρώτος έχει να κάνει με το γεγονός ότι και η ίδια(και μαζί της και η Κύπρος) αν και τυπικά εμφανίζεται να έχει ρόλο συμπρωταγωνιστικό στο πλαίσιο των Ευρωατλαντικών σχεδιασμών, στην ουσία αποτελεί επίδικο στα περιφερειακά δρώμενα, βάζοντας στο τραπέζι τον σκληρό πυρήνα της Εθνικής της κυριαρχίας, αλλά και ένα ευρύτερο πακέτο από αδιαπραγμάτευτα κυριαρχικά δικαιώματα.
  • Ο δεύτερος αφορά στην απόλυτη ανυπαρξία στρατηγικής περπατησιάς, που την καθιστά ευάλωτη στο παρασκηνιακό παζάρι.

Οι κρίσιμοι πρωταγωνιστές στο περιφερειακό γίγνεσθαι είναι τέσσερις. Η εν εξελίξει σύγκρουση έχει χαρακτήρα στρατηγικό, ενώ οι διαφορές μεταξύ των τεσσάρων αναφορικά με την στρατηγική τους επάρκεια, είναι διακριτές και απολύτως ενδεικτικές για την φυσιογνωμία του σύγχρονου κόσμου.

Για την Ρωσία, η κεντρική επιδίωξη είναι να εδραιώσει την αναβαθμισμένη παρουσία της σε αυτήν την σκακιέρα και αυτή η επιδίωξη περνά μοιραία μέσα και από την δραστική αποδυνάμωση της συνοχής της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ, άρα συνακόλουθα περνά και μέσα από το ροκάνισμα των παραδοσιακών ερεισμάτων των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή.

Η Κίνα επιμένει να ΜΗΝ παγιδεύεται σε επιλογές που θα την εμπλέξουν σε ανάλωση επιχειρησιακού κεφαλαίου. Προτιμά να «κλειδώνει» θέσεις που διευκολύνουν τον γεωοικονομικό της εισοδισμό, μέσα από έξυπνες πρακτικές που διευρύνουν την δυνατότητά της να επιβάλει σχέσεις εξάρτησης, σπεύδοντας να τις εξαργυρώσει με στοχευμένες στρατηγικές συμφωνίες.

Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να επιβάλουν την ολική τους επαναφορά διεκδικώντας ηγεμονικό ρόλο στα περιφερειακά δρώμενα, αλλά το συγκεκριμένο στοίχημα δείχνει να παρουσιάζει συγκεκριμένες δυσκολίες.

  • Η αποδοχή αυτού του ρόλου ΔΕΝ είναι δεδομένη…
  • Το περιβάλλον παρουσιάζει μια πληθώρα νέων και δυσκολοδιαχειρίσιμων ανταγωνισμών…
  • Η ανάγκη συνολικής επανεξέτασης της σχέσης των ΗΠΑ τόσο με παραδοσιακούς συμμάχους (πχ Τουρκία) όσο και με παραδοσιακούς αντιπάλους (πχ Ιράν) είναι προφανής…
  • Η πραγματική κατάσταση επί του πεδίου, αν και παραδοσιακά γνώριμη, εν τούτοις αυτήν την περίοδο φαντάζει λιγότερο οικεία και περισσότερο αφιλόξενηαπό κάθε άλλη φορά στο παρελθόν για τις ΗΠΑ.

Η Τουρκία τέλος, παρά τις απλουστευτικές προσεγγίσεις που αναπαράγονται αβασάνιστα στην εσωτερική μιντιακή πιάτσα, παραμένει όχι μονάχα κρίσιμη αλλά και πρωταγωνιστική παράμετρος σε αυτές τις εξελίξεις. Πριν απ’ όλα διότι ο σκληρός πυρήνας της αναθεωρητικής της πολιτικής, την φέρει να εμπλέκεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε ολόκληρο το εύρος της Ευρασιατικής σκακιέρας. Το αποτύπωμα αυτής της εμπλοκής είναι εξόχως στρατηγικό, αφού στο επίκεντρο των επιδιώξεών της βρίσκεται ένα ευρύτερο πακέτο ανατροπών από τις γεωστρατηγικές ισορροπίες μέχρι και την τροποποίηση συνόρων αλλά και τον επαναπροσδιορισμό σειράς ρυθμίσεων που θεμελιώνονται μέσα από διεθνείς συμφωνίες. Η τακτική διαχείριση τέλος την οποία επιλέγει, έχει πολύ συγκεκριμένες στοχεύσεις που σχετίζονται ΚΑΙ με την προώθηση της αναθεωρητικής της ατζέντας, αλλά ΚΑΙ με την ντε φάκτο επιβολή ενός νέου μοντέλου στις διεθνείς της σχέσεις που θα της διασφαλίζει σχετική στρατηγική αυτοτέλεια και δυνατότητα να εργαλειοποιεί εναλλασσόμενους τακτικούς εκβιασμούς έναντι πάντων. Πρόκειται επομένως για μια τακτική διαχείριση πολλαπλών στοχεύσεων, που επιδιώκει…

  • Να μανιπουλάρειτην συμπεριφορά των ισχυρών διεκδικώντας μερίδιο και ρόλο στο τραπέζι ισχύος…
  • Να λειτουργήσει ηγεμονικάστο σύνολο των τουρκόφωνων πληθυσμών…
  • Να ουδετεροποιήσει περιφερειακές δυνάμειςπου αδυνατεί να συστρατεύσει…
  • Να διεμβολίσει λοιπούς περιφερειακούς προσεταιρισμούς στους οποίους δεν συμμετέχει,προκειμένου να τροποποιήσει έτσι συνολικά την εικόνα και την περιφερειακή ισορροπία της επόμενης μέρας.

Είναι λοιπόν φανερό ότι οποιαδήποτε προσπάθεια σοβαρής αξιολόγησης του τρόπου με τον οποίο παρεμβαίνει η χώρα μας μέσα σε αυτό το περιβάλλον, είτε αυτοτελώς είτε στο πλαίσιο των «συμμαχικών» δομών και των συμβατικών της υποχρεώσεων έναντι αυτών, οφείλει να συνυπολογίζει όλα τα παραπάνω.

Το στρατηγικό αποκούμπι με την έννοια που το θέσαμε προκαταβολικά, ως κρίσιμη και αποφασιστική παράμετρος ισχύος που θα μπορούσε να προσδώσει προστιθέμενη αξία στους τακτικούς χειρισμούς, λείπει ολοκληρωτικά από την εξίσωση. Η Ελληνική εξωτερική πολιτική… 

  • Αρνείται να συνειδητοποιήσει πως η στρατηγική σύγκρουσηστην μεγάλη σκακιέρα, θα τροποποιήσει δραματικά την φυσιογνωμία της και θα αναδιανείμει αναγκαστικά ρόλους αλλά και πίτα μεταξύ των πρωταγωνιστών…
  • Αρνείται να διακρίνει την απόλυτη στρατηγική απραξία της ΕΕ,αλλά και τον ανασφαλή όσο και τυχοδιωκτικό τρόπο με τον οποίον προσεγγίζουν τις εξελίξεις οι Αμερικανοί…
  • Επιμένει να μην βλέπει πως το Αιγαίο και η ΝΑ Μεσόγειος, είναι η πιθανότερη έξοδος στρατηγικής διαφυγής στην οποία θα μπορούσε να καταφύγει η Τουρκίαπροκειμένου να προσπορίσει οφέλη, αν δεν ευοδωθούν οι προσπάθειές της να χειραγωγήσει τους ισχυρούς της συμμάχους στο πλαίσιο μιας νέου τύπου σχέσης που επιδιώκει να οικοδομήσει μαζί τους για να κάνει παιχνίδι σε όλα τα γήπεδα…
  • Επιμένει να προσπερνά το γεγονός πωςτόσο στο εγγύς περιβάλλον όσο και στον ζωτικό κυριαρχικό της χώρο, περισφίγγεται από την διεκδικητική ατζέντα του συνόλου των γειτόνων της που διαβλέπουν αξιοποιήσιμη ανοχή. 
  • Αρνείται να συνειδητοποιήσει πωςμέσα σε αυτό το ιδιαιτέρως αντιφατικό αλλά κατάφορα συγκρουσιακό περιβάλλον, ανακύπτουν και δυνατότητες αλλά και νέες ιδέες που καθιστούν πλέον εφικτή την προοπτική δημιουργίας και ενδυνάμωσης παράλληλων συνεργατικών σχημάτων με επικαιροποιημένη ατζέντα και συγκροτημένα στην βάση αμιγώς στρατηγικών χαρακτηριστικών, στην διαμόρφωση των οποίων η πατρίδα μας μπορεί να έχει ρόλο σημαντικό και λόγο βαρύνοντα. Και το σημαντικότερο όλων, είναι πως η Ελληνική Εξωτερική πολιτική…
  • Αρνείται να υιοθετήσει και φυσικά να προβάλει με τρόπο επιθετικό, μια νέα αντίληψη για την υπεράσπιση της εθνικής υπόθεσης και την αποκατάσταση των ιστορικών Δικαίων. Πρακτικά συμβιβάζεταιμε το casus belli… Διαπραγματεύεται τους όρους που θα αφήσουν στην Κύπρο ανεξίτηλο το αποτύπωμα της Κατοχής… Αναζητεί φόρμουλα προκειμένου να εξωραΐσει μια διαδικασία σταδιακής αποκαθήλωσης των παραδοσιακών και αδιαπραγμάτευτων κόκκινων γραμμών.

Έτσι… σε μια ιστορική συγκυρία που τροποποιούνται δραματικά οι όροι του παιχνιδιού, η εξωτερική πολιτική της χώρας μας παραμένει προσκολλημένη σε εφήμερους τακτικισμούς που δεν διαθέτουν στρατηγική συνεκτικότητα και ως εκ τούτου δεν δημιουργούν προσδοκίες για ουσιαστική αλλαγή των πραγματικών δεδομένων.

Η Ουκρανία για μας παραμένει απλώς αφορμή για να υπερψηφίσουμε κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, ενώ θα μπορούσε στην ευρύτητά της να αποτελέσει πρώτης τάξεως ευκαιρία για να είναι η Ελλάδα αυτή που θα θέσει ατζέντα Μαύρης Θάλασσας και όλο το πακέτο των παραβιάσεων στις οποίες προέβη διαχρονικά η Τουρκία σε βάρος του Ελληνισμού.

Η Κριμαία ομοίως αποτελεί πρόσχημα για την συντήρηση ενός αυτοκτονικού αντιρωσισμού ενώ θα έπρεπε να αποτελέσει πρώτης τάξεως ευκαιρία για να αναβαθμιστεί συνολικά η διπλωματικοπολιτική μας επιχειρηματολογία και η ικανότητά μας να αναζητήσουμε αντισταθμίσματα ικανά να ανοίξουν τον δρόμο για να τερματιστεί το όνειδος της Κατοχής στην Κύπρο.

Στα αλλεπάλληλα ταξίδια μας στην Λιβύη πήγαμε χωρίς προϋποθέσεις, προσβλέποντας σε ανταλλαγή φιλοφρονήσεων και υποσχόμενοι φούμαρα για μια γενικόλογη στήριξη της ανοικοδόμησης της χώρας. Και την ίδια στιγμή η Τουρκία με παρόν σύσσωμο το Λιβυκό υπουργικό συμβούλιο, υπέγραφε πακέτο συμφωνιών που αφορούν σε κρίσιμους τομείς της ανοικοδόμησης της Λιβύης.

Πανηγυρίσαμε γιατί «αποσπάσαμε» την δέσμευση ότι θα ξεκινήσουν διμερείς συζητήσεις για την διευθέτηση των θαλασσίων ζωνών, αλλά δυστυχώς δεν αποσαφηνίσαμε ποιο ακριβώς θα είναι το αφετηριακό σημείο αυτών των συζητήσεων.

Επιλέξαμε να πάμε στην δυτική Λιβύη σε μια κίνηση συμβολισμού μπρος στην προοπτική της λειτουργίας Ελληνικού προξενείου στην Βεγγάζη, αλλά δεν μπήκαμε σε μια συζήτηση ουσίας με το συγκεκριμένο κέντρο εξουσίας που διάκειται φιλικά απέναντι στην χώρα μας ώστε να υπονομευθεί εκ των έσω η πατσαβούρα του Ερντογάν. Και όμως… Την ίδια στιγμή η Τουρκία παίζει σε διπλό ταμπλό με την διεθνή κοινότητα να κάνει τα στραβά μάτια.

Αρκούμαστε με δυο λόγια στο εφήμερο πυροτέχνημα των δηλώσεων, που όσο παραμένουν στο επίπεδο των φιλοφρονήσεων, αποδυναμώνουν και τα όποια ψήγματα θετικότητας θα μπορούσε να διακρίνει κανείς και οι πραγματικές στρατηγικές προκλήσεις είναι σαν να ην υφίστανται καν για την χώρα.

Αναζητούμε δηλώσεις κατάλληλες να «πουληθούν» στο εσωτερικό της χώρας, και την ίδια στιγμή η απέναντι πλευρά όταν δεν μας προκαλεί ευθέως και επί του πεδίου, κινείται συστηματικά στο παρασκήνιο με σκοπό να διεμβολίσει τις εν δυνάμει στρατηγικές συμμαχίες (βλέπε Αίγυπτος, Ισραήλ κλπ).

Και φυσικά η Ελληνική εξωτερική πολιτική παραμένει εγκλωβισμένη στα αδιέξοδα και συνεχίζει να χορεύει στους ρυθμούς που σφυρίζει το Σουλτανάτο, αδιαφορώντας για το ότι αυτή η επιλογή, συνιστά στην πράξη συνταγή αυτοακύρωσης της αξιοπρεπούς εθνικής υπόστασης της χώρας. Το πλέον πρόσφατο παράδειγμα είναι οι σημερινές απειλητικές δηλώσεις Ερντογάν η ύπαρξη των οποίων θα έπρεπε να σηματοδοτήσει την άμεση και άνευ όρων ακύρωση της αυριανής επίσκεψης του Έλληνα ΥΠΕΞ στην Άγκυρα. Παρ όλα αυτά, μέχρι την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές,  η Ελληνική σιωπή είναι δεδομένη και κατά την γνώμη του γράφοντος αυτή η σιωπή συνιστά πράξη αχαρακτήριστη.

Είναι φανερό ότι έτσι η χώρα οδηγείται στα βράχια. Κυνηγά τις δηλώσεις για τον εντυπωσιασμό της στιγμής και πριν προλάβει η πολιτική ηγεσία να απολαύσει το υποτιθέμενο κέρδος της, έρχεται ένα νέο τσουνάμι προκλήσεων, είτε από τους συμμάχους είτε από τους απέναντι, για να θυμίσει στους πάντες, ότι τα χέρια παραμένουν δεμένα στα σκοινιά και τα νήματα τα κινούν κάποιοι άλλοι.

Η υποχρεωτική εμπλοκή της στα διαδραματιζομενα στην μεγάλη σκακιέρα, θα μπορούσε να αποτελέσει κορυφαίο κίνητρο για συνολική επιθετική διπλωματικοπολιτική μεταστροφή σε επιλογές στρατηγικής υπεράσπισης των εθνικών δικαίων. Παρ’ όλα αυτά, η πολιτική τάξη της χώρας συνεχίζει να κινείται στην ρότα που έμαθε και επιμένει να το κάνει με ακόμη χειρότερους όρους απ’ ότι στο παρελθόν και σε απόλυτη αναντιστοιχία με την κρισιμότητα των προβλημάτων και των προκλήσεων της εποχής.

Η συνταγή της αποτυχίας είναι εδώ και κάποιοι επενδύουν τα μέγιστα στον διχασμό της Ελληνικής κοινωνίας. Την συνέχεια την φαντάζεστε…

Η γεωγραφία δεν φιλεί τους πολιτειακούς Φρανγκεστάιν.

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει η Πωλίνα Ανύφτου

24/12/2015

Οσοι δεν ξέρετε γεωγραφία την πατήσατε, όσοι δεν γνωρίζετε την ακεραιότητα των εδαφών και των λαών του κόσμου μάλλον κάτι σας λείπει, και όσοι μετράτε τον κόσμο μόνο με τις στατιστικές απλά έχετε αποτύχει γιατί πολύ απλά οι στατιστικές έχουν γεωγραφική υφή και γεννιούνται μέσα από τη γεωγραφική πρόοδο και πρόσοδο των πηγών ενέργειας και των πηγών του πλούτου. Μα όσοι αδέλφια μου μετράτε τον άνθρωπο σαν γεωγραφικό ών, να ξέρετε πως μόλις επιτύχατε να αποχαρακτηρίσετε τον απλοισμό της σκέψης της ανθρώπινης παρουσίας ως ιστορικής δημιουργίας!

Υποσχέθηκα αυτό το άρθρο μέρες τώρα, μα δεν ήθελα να γράψω κάτι ανάλογο των ημερών γιατί λίγο πολύ όλοι ταλαιπωρούμαστε με τις ευχές, και όλοι αναλύουμε την παρακμή των ανθρώπινων σχέσεων, ενώ αντίθετα άλλοι αναθαρρεύουν για την επάνοδο του πάθους στις ερωτικές σχέσεις με την ψήφιση του Συμφώνου Συμβίωσης. Τα Χριστούγεννα γεννούν άλλωστε πολλούς πόθους σε όλες τις ηλικίες από τα μικρά παιδάκια που περιμένουν τα δώρα, στους ενήλικες που ποθούν και πονούν για το πως θα τα βγάλουν πέρα ένεκα της κρίσης αυτές τις γιορτινές μέρες, και στους μεγαλύτερους που σίγουρα αναπολούν άλλους δύσκολους καιρούς που όμως υπήρχε αγάπη στην ατμόσφαιρα και αισιοδοξία.

Το θέμα του άρθρου αυτού μου γεννήθηκε σήμερα το πρωί από μια ανάρτηση στα Social Media από την ομάδα «ΟΚ» (Ομάδα Κύπρος), μια ομάδα θετική προς τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) στην Κύπρο, με πηγές πολλάκις γεωγραφικού περιεχομένου και με εκδηλώσεις όπως προσιδιάζουν στη σημερινή πολιτική σκηνή της Κύπρου, μετρίου επιπέδου και χωρίς σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά, άκρως κΕνότυπες θα τις χαρακτήριζα. Μη θέλοντας να μακρολογήσω η σημερινή ανάρτηση της ομάδας «ΟΚ» έλεγε το εξής «Το 40% των ανθρώπων ζει σε ομοσπονδίες» αναφέροντας δε χώρες όπως η Ρωσσική Ομοσπονδία, ο Αγ. Χριστόφορος, η Ινδία- αναφερόμενη η ανάρτηση στην έκταση των ομοσπονδιών αυτών και στο μέγεθος του πληθυσμού αυτών, κοινώς πως οι ομοσπονδίες χωρούν σε μεγάλα και μικρά μεγέθη του πληθυσμού, σε μεγάλες και σε μικρές σε έκταση εδαφικές οντότητες μετασχηματιζόμενες σε κρατικές.

Η παραπάνω ανάρτηση με χαροποίησε ιδιαίτερα όχι ως τη σοβαρότητα ή την ομαλότητα παρουσίασης των πραγμάτων και της πραγματικότητας, αλλά ως προς το γεγονός πως επιτέλους στην Κύπρο μαθαίνουμε γεωγραφία, μαθαίνουμε πως υπάρχει ζωή και εκτός Κύπρου και για να επιτύχουμε κάτι καταπιανόμαστε με τη γεωγραφία ως πειστήριο και ως μέσο ομογενειοποίησης των ζητουμένων. Ως Υποψ. Διδάκτορας Γεωπολιτικής αισθάνομαι πως επιτέλους ανοίγουμε τους χάρτες για να μάθουμε τον κόσμο γεωγραφικά, όμως δεν ανοίγουμε τους χάρτες για να μάθουμε τον κόσμο γεωπολιτικά και να μετρήσουμε πως η γεωγραφία έχει παραμέτρους και δη εξαρτάται εκτός από τη Φυσική Γεωγραφία και από την Οικονομική Γεωγραφία και από την Ανθρωπογεωγραφία και δη την τελευταία ως πρωτογενή χώρο μελέτης για τη συμβατικότητα των πολιτειακών διαρρυθμίσεων και πολιτειακών διαβαθμίσεων.

Δυστυχώς η γεωγραφία δεν περιλαμβάνει μόνο εκτάσεις και πληθυσμούς, η γεωγραφία είναι αλληλένδετη με την ιστορική γεωγραφία και τη συνέχεια και τη συνέπεια της Ανθρωπογεωγραφίας στα πλαίσια των χρονικών, ιστορικών και γεωφυσικών αλλαγών που συντελέστηκαν και συντελούνται ώστε οι άνθρωποι να ανταποκρίνονται σε καίρια φυσικά, πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα ώστε να δημιουργούν πόλεις, κράτη, να νομοθετούν, να μεταναστεύουν, να πολεμούν, να οικειοποιούνται και να απαιτούν. Η γεωγραφία ως φυσική επιστήμη έχει σύνδρομα, ένστικτα και ψυχολογικά αίτια και αιτιώδεις συνδέσμους σε όλα της τα γεγονότα και δεν αφήνεται σε στατικούς ρυθμούς χωρίς αμφι-ταλαντεύσεις στους καιρούς ώστε οι αποφάσεις και οι συγκυρίες που την διαμορφώνουν να ακολουθούν στατικές δομές.

Ως εκ των ως άνω θεμιτό θα ήταν να αναφέρω πως δυστυχώς οι ομοσπονδίες δεν είναι δομές που ακολουθούν μια στατικότητα, και δυστυχώς φέρουν και ένα παραπάνω κίνδυνο αλλοίωσης τους μέσα από πολιτειακά επεισόδια και ανακινήσεις. Οι σημερινές ομοσπονδίες ανά τον κόσμο ακόμη και σε περιοχές μη υψηλού κινδύνου μακριά από τα γεωπολιτικά κρηπιδώματα συνελήφθησαν και δημιουργήθηκαν για 3 λόγους, και εξηγούμαι: α) για τη συνένωση εδαφικών οντοτήτων προς βέλτιστην διαχείρισην για γεωγραφικούς λόγους βλ. Πολυνησία, β) προς συνένωση εδαφικών οντοτήτων για διαχείριση του πλούτου βλ. Ελβετία, και γ) προς συνένωση βασιλείων νέων ή ιστορικών βλ. ΗΒ. Σε πολύ λίγες περιπτώσεις οι ομοσπονδίες φρόντισαν να μελετήσουν ή να γεννήσουν ομόσπονδα κράτη ένεκα κοινής καταγωγής, εθίμων, θρησκείας, προέλευσης και γλώσσας των λαών, εθνοτήτων και μειονοτήτων που τις απαρτίζουν. Ακόμη και η Ρωσική ομοσπονδία στο πέρασμα της με τις πέραν των 30 εθνοτήτων δεν κατάφερε να βρει μια ομαλή διακυβέρνηση από τον Τσαρισμό που σκότωσε την ιδιαιτερότητα των εθνοτήτων, έως τον κομμουνισμό που την πάτησε από την οικονομική δραστηριότητα των εθνοτήτων, έως τη μετα Γέλτσιν εποχή που θρυματίστηκε ο όρος της Ομοσπονδίας ένεκα του οράματος μιας δυνατής στον αντίποδα των ΗΠΑ χώρας.

Στην περίπτωση όμως της Κύπρου δεν είναι ζητούμενο η Ομοσπονδία, δηλαδή δεν θα έχουμε ένα ομόσπονδο κράτος, θα έχουμε ένα ομόσπονδο διζωνικό κράτος. Ένα κράτος το οποίο εξ’ αρχής με μικρές εξαιρέσεις που αφήνονται στη χρονική διακριτική ευχέρεια των συνιστούντων κρατών χωρίζει φυλετικά, θρησκευτικά και γλωσσικά τις δυο μεγάλες κοινότητες της Κύπρου και δεν τους επιτρέπει να συμβιώσουν παρά να διαχειρίζονται μια ανώτατη κεντρική εξουσία. Ένα διζωνικό ομόσπονδο κράτος στο οποίο ο Βορράς προήλθε από παράνομη κατοχή και επιβιώνει με δάνεια από την Αγκυρα, με νερό από τα παράλια της Τουρκίας, με άνω των 150 χιλιάδων Τούρκων εποίκων και με 40 χιλιάδες Τουρκικό στρατό πλήρως εξαρτώμενο από την Τουρκία με καμία προηγούμενη εμπειρία στη διεθνή πολιτική σκηνή και με τους ΤΚ να μην έχουν αναλάβει πολιτειακά αξιώματα σε ένα κοινό κράτος με τους ΕΚ από το 1963. Ένα διζωνικό ομόσπονδο κράτος στο οποίο ο Νότος παραμένει μια πολιτεία με αρχηγό της άμυνας της Έλληνα πολίτη, με μια οικονομία συνδεμένη όχι και με τα πλέον νόμιμα αποθεματικά όπως φάνηκε και από το κούρεμα του Μαρτίου 2013, με χωρίς οιανδήποτε δημογραφική στρατηγική, με πολιτεία ακρωτηριασμένη από την Εκκλησία και τον θρησκευτικό σκοταδισμό, με κυβερνήσεις που εξυπηρετούν στρατούς εγχώριων και ξένων τζακιών και με τον εθνικισμό να σπονσάρεται πλέον ανοικτά ακόμη και από κόμματα που κινούνται υπέρ της ΔΔΟ.

Αυτό το διζωνικό ομόσπονδο κράτος, είναι το κράτος που θα εγγυηθεί την ύπαρξη και τη συνέχιση των δύο κοινοτήτων, λοιπόν, κατά πολλούς! Άραγε είναι το κράτος που θα παράξει ποιοτικό προσανατολισμό ανάμεσα σε 2 κοινότητες που δημογραφικά έχουν ήδη αλλοιωθεί και τα αιτήματα των σε μερικά χρόνια δεν θα είναι πλέον αυτούσια; Ένα διζωνικό ομόσπονδο κράτος που δεν έχει καμία στρατηγική για την επόμενη μέρα και σίγουρα δεν έχει κανένα στόχο να μετατραπεί σε ομοσπονδία σας φαίνεται να έχει τις ίδιες βάσεις με τη Ρωσία; Τις ΗΠΑ; Ή ακόμη και τη Γερμανια; Ή ένα διζωνικό ομόσπονδο κράτος το οποίο προήλθε μετά από παραβίαση των διεθνών κεκτημένων διαφαίνεται πως ουσιαστικά θα παραμερίσει τις αξιώσεις των μελλοντικών κατοίκων του που μονίμως θα ζουν στο αδιέξοδο μιας συνοριακής διευθέτησης και όχι ομοσπονδίας που προσομοιάζει με πολιτειακό Φρανγκεστάιν; Ποιό κράτος ανά τον κόσμο έχει δεχθεί τη διζωνικότητα σαν πυλώνα για ανάπτυξη και ειρήνη;

Θα το επαναλάβω ακόμη μια φορά, όσο οι λύσεις στα παγκόσμια προβλήματα δεν δίνονται στηριζόμενες στον σεβασμό της Ανθρωπογεωγραφίας σε θέση απογαλακτισμού από μητέρες πατρίδες και εγγυήσεις και μακριά από την ικανοποίση οικονομικών συμφερόντων και δραστηριοτήτων δυστυχώς οι ομοσπονδίες και δη οι διζωνικές που ουσιαστικά χωρίζουν φυλετικά αντί να ενώνουν τους λαούς δεν έχουν καμία τύχη, παρά από περιόδους χάριτος που τους δίνονται από το διεθνές κεφάλαιο πριν τον ολοκληρικό διχασμό και τη διχοτόμηση, απόσχιση ή απεδάφιση. Οι λαοί μπορούν να ζήσουν και να νομοθετήσουν όταν ενώνονται και όχι όταν διχοτομούνται με νομοθετήματα και κρατικά status που τα διατηρούν ως υφαίστεια με τεχνητή λάβα. Εως τότε ένα διζωνικό ομόσπονδο κράτος μας εγγυάται μόνο μια μελλοντική δικοινοτική σύρραξη, την οποία και το κεφάλαιο ήδη δρομολογεί!

www.npress.gr

«Μια παρέμβαση για τη ΔΕΘ Μητροπολιτικό Πάρκο»

Από
anixneuseis
-
0

Χθες, Τρίτη, 13η Απριλίου έγινε μία επιτυχημένη, επιστημονική,  διαδικτυακή εκδήλωση με πρωτοβουλία της Κίνησης “Πανεπιστημιακοί για μία βιώσιμη Θεσσαλονίκη”, με θέμα «ΔΕΘ Μητροπολιτικό Πάρκο Πρασίνου, Πολιτισμού και υγείας», όπου οκτώ (8) πανεπιστημιακοί του ΑΠΘ συζήτησαν για τη «λεγόμενη» Ανάπλαση της ΔΕΘ. Συνοπτικά αναφέρω το πρόγραμμα, τους τίτλους των ομιλιών και τους ομιλητές της ημερίδας:

  • «Η κατάσταση του αστικού πρασίνου στhΘεσσαλονίκη», Θεοχάρης Ζάγκας, Καθηγητής Τμήματος Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος ΑΠΘ
  • «Προβλήματα ρύπανσης περιβάλλοντος που σχετίζονται με την έλλειψη πρασίνου στη Θεσσαλονίκη», Θανάσης Κούγκολος, Καθηγητής Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ
  • «Η σχέση των πολιτών της Θεσσαλονίκης με τους χώρους αστικού πρασίνου”, Διονύσης Λατινόπουλος, Αν. Καθηγητής Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας και Ανάπτυξης, ΑΠΘ
  • «Η περιβαλλοντική σημασία του Μητροπολιτικού Πάρκου στη ΔΕΘ στο πλαίσιο σχεδιασμού της Μητροπολιτικής Περιοχής Θεσσαλονίκης”, Κώστας Νικολάου, Επισκέπτης Καθηγητής Οικολογίας και Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας, ΑΠΘ
  • «Μητροπολιτικό Πάρκο και επανατακτικότητα της Θεσσαλονίκης: Η διεθνής εμπειρία και το ορόσημο του 2050», Γιάννης Ξενίδης, Αν. Καθηγητής Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ
  • «Μια παρέμβαση για τη ΔΕΘ Μητροπολιτικό Πάρκο», Ζαχαρίας Σκούρας, Καθηγητής Τμήματος Βιολογίας ΑΠΘ, Γεν. Γραμματέας ΔΣ Διεπιστημονικού Κέντρου Αριστοτελικών Μελετών-ΑΠΘ (ΔΙΚΑΜ-ΑΠΘ)
  • «Το περιβάλλον της Δυτικής Θεσσαλονίκης και ο Γαλλικός (Εχέδωρος) ποταμός εκπέμπουν SOS», Σωτήρης Τσιούρης, Ομότιμος Καθηγητής Τμήματος Γεωπονίας ΑΠΘ
  • «Ένα όνειρο για την πόλη μας», Χαρίτων Χιντήρογλου, Καθηγητής Τμήματος Βιολογίας και Κοσμήτορας Σχολής Θετικών Επιστημών ΑΠΘ.

Ο συντονισμός της ημερίδας έγινε από τον Καθηγητή του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών και Κοσμήτορα της Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ κ. Κωνσταντίνο Κατσιφαράκη, και από τον Αναπληρωτή Καθηγητή του Τμήματος Οικονομικών και Κοσμήτορα της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ κ. Γρηγόρη Ζαρωτιάδη.

Περισσότερες λεπτομέρειες για την κίνηση καθώς και όλη την χθεσινή εκδήλωση μπορεί να αναζητηθούν στη δ/νση https://tinyurl.com/q6xxckw9.

Η δικιά μου παρέμβαση αναφέρεται στη συνέχεια:

“Xαίρομαι που συμμετέχω στην παρούσα εκδήλωση για την εκφορά λόγου και επιχειρημάτων αλλά και συναισθημάτων και ταυτόχρονα λυπάμαι γιατί πρέπει να επιχειρηματολογήσουμε για το αυτονόητο, για τη διευθέτηση του χώρου της ΔΕΘ σε μητροπολιτικό πάρκο πρασίνου, πολιτισμού και υγείας.

Κοντεύουμε 1,5 χρόνο που η πανδημία COVID 19 ταλανίζει την ανθρωπότητα και ιδιαίτερα την πόλη μας. Αξίες για τη ζωή μας, που τις είχαμε θαμένες στο πλαίσιο μιας φαινομενικής ανάπτυξης, αναδύονται και οδηγούν σε επαναθεώρηση των σχέσεών μας με τη φύση, το περιβάλλον, τον πολιτισμό, την υγεία, την αγκαλιά, το πλησίασμα, την κοινωνία των ανθρώπων.

Οξυγόνο, ανάσα, γέμισμα με αέρα επιζητούν οι άνθρωποι που χαροπαλεύουν στις ΜΕΘ και ελεύθερο χώρο, με αέρα και δυνατότητα κίνησης για να αναπνεύσουν είναι το ζητούμενο των πολιτών για να απομακρύνουν τον θανατηφόρο κίνδυνο.

Η πόλη μας δοκιμάστηκε και δοκιμάζεται από τον κορονοϊό, έναν ιό με επώδυνα αποτελέσμα που κατάληξη μπορεί να είναι ο θάνατος. Οι προβλέψεις είναι δυσοίωνες, με όποια μοντέλα και αν επεξεργασθούμε τα δεδομένα που διατίθενται. Και η περιπέτεια φαίνεται ότι τώρα αρχίζει. Περιμένουμε στους καιρούς που έρχονται να δοκιμασθούμε και από άλλες μορφές ζωής που βρίσκουν το ιδεώδες περιβάλλον σε κλειστούς, μπλοκαρισμένους από μπετόν και άσφαλτο δρόμους, στιβαγμένα κτίρια και ανθρώπους, ανήλιαγα, όπου ο αέρας δεν περνά και το μικροκλίμα επιτρέπει την ανάπτυξη μορφών ζωής επικίνδυνων για τη ζωή μας.

Απαιτείται αερισμός, οξυγόνο, χώρος περιπάτου, ελεύθερος χώρος ήπιας συνάθροισης, όπου η ανάσα θα γεμίζει τα πνευμόνια και η επαφή των ανθρώπων θα αναδεικνύει τις καλές προθέσεις και τη λειτουργία του μυαλού, της σκέψης, του πνεύματος για την οικοδόμηση και τη συνεισφορά σε ήπιες μορφές προσοδοφόρου ανάπτυξης, ισορροπίας φύσης και ζωής.

Ας αφήσουμε τον αέρα των λόφων, φυσική δίοδο από το Σέιχ Σου να συναντιέται με την αύρα και τον αέρα της θάλασσας. Δεν έχουμε άλλες λύσεις. Το πράσινο, που για άλλες πόλεις είναι θεσμός, αυτονόητο, για μας είναι, με τα 2 περίπου τετραγωνικά μέτρα ανά κάτοικο αντί των 10 τουλάχιστον τετραγωνικών που αναλογεί στους άλλους ευρωπαίους πολίτες, ένα όνειρο, ένα όνειρο που στο χέρι μας είναι να το πραγματοποιήσουμε.

Δεν μπορώ, με όσες αναφορές και να κάνω στην επιστήμη, μιλώντας για τους κύκλους του ζωογόνου οξυγόνου, του ρυπαρού διοξειδίου του άνθρακα, του αζώτου, του υδρογόνου, την κλιματική αλλαγή και τόσων άλλων που μέσα σε αυτό το αστικό περιβάλλον θα εκφρασθούν με φυσιολογικό ή με παθολογικό τρόπο οι εσωτερικές μας προδιαθέσεις, με όση ανθρωπιά μούχει μείνει, με όσο συναίσθημα και λογική ακόμα διαθέτω, να μην ενώσω τη φωνή και τη δύναμή μου να γίνει η ΔΕΘ ένα μητροπολιτικό πάρκο πρασίνου, πολιτισμού και υγείας για μένα, για τα παιδιά και τα εγγόνια μου και για όλους τους συμπολίτες μου.

Σας καλούμε όλες και όλους σε μία αρμονική σύμπραξη ανάσας, κίνησης, υγείας, πολιτισμού ζωής. Σας ευχαριστώ!

Ζαχαρίας Σκούρας,

Καθηγητής Τμήματος Βιολογίας ΑΠΘ,

Γεν. Γραμματέας ΔΣ Διεπιστημονικού Κέντρου Αριστοτελικών Μελετών-ΑΠΘ (ΔΙΚΑΜ-ΑΠΘ)

 

ΛΑΘΟΣ κ. ΔΕΝΔΙΑ

Από
anixneuseis
-
1
του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
Ο κ. Δένδιας και η κυβέρνηση που εκπροσωπεί, έλεγαν εδώ και καιρό πως ως υπουργός εξωτερικών θα επισκεφθεί την Άγκυρα αν η Τουρκία σταματήσει τις προκλήσεις. Ποιες προκλήσεις; Τι θεωρεί ο κ. Δένδιας πρόκληση;
Το αν το τουρκικό γεωτρύπανο κάνει έρευνες στον Σαρωνικό;
Υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση η συνάντηση, που αναβλήθηκε για την Πέμπτη, να γίνει αμέσως μετά την άφιξη του κ. Τσαβούσογλου από τα κατεχόμενα; Εκτός και αν η Κύπρος (κατά τη ρήση του γενάρχη του κυβερνώντος κόμματος) βρίσκεται μακριά και οι κκ Δένδιας και Μητσοτάκης έχουν αποδεχθεί αυτήν την θέση με όσα συνεπάγεται.
Τον συμβολισμό της συνάντησης μετά την επίσκεψη στα κατεχόμενα τον λαμβάνει υπόψη η κυβέρνηση;
Πρόσκληση για συνομιλίες απηύθηνε η Τουρκία και προς την Αίγυπτο. Αλλά, η χώρα του Νείλου φαίνεται πως είναι πιο σοβαρή. Την αποδέχθηκε, κατ αρχήν, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα ικανοποιηθούν περίπου δέκα προϋποθέσεις. Που προσδιορίστηκαν με σαφήνεια. Μεγάλη σαφήνεια. Όχι, τα ασαφή του κ. Δένδια, γενικώς, περί προκλήσεων.
Εκτός και αν έχουν πάθει τέτοιον μιθριδατισμό στην Αθήνα που αυτά που κάνει καθημερινά η Άγκυρα τα θεωρούν business as usual.
Όταν δηλώνεις πως θα πραγματοποιήσεις επίσκεψη αν δεν προκαλείσαι, τότε, στέλνεις μήνυμα σε όλες τις πρωτεύουσες. Δεν θεωρείς πρόκληση τις επισκέψεις Τούρκων επισήμων στα κατεχόμενα και δεν θα έχεις να πεις τίποτε στις Βρυξέλλες αν, μετά την επίσκεψή σου η Τουρκία κάνει οτιδήποτε προκλητικό.
Διότι κ. Δένδια αν πας στις Βρυξέλλες παραπονούμενος την επαύριον της επίσκεψης στην Άγκυρα, θα σου πουν πως πραγματοποίησες την επίσκεψη αφού ικανοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις που έθεσες. Διότι έτσι κάνουν τα σοβαρά κράτη και οι σοβαρές ηγεσίες.
Τα κράτη που σέβονται την ύπαρξή τους και έχουν αξιοπρέπεια.
Και οι προϋποθέσεις ήταν όχι προκλήσεις μέχρι την επίσκεψη. Θέσατε άλλους όρους; Πιστεύετε πως θα σας πάρουν σοβαρά στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αν επανέλθετε σε καταγγελίες της συμπεριφοράς της Τουρκίας;
Και αν προσέρχεστε σε συνομιλίες κάθε φορά που η Άγκυρα θέτει μονομερώς ζητήματα και πιέζει για την αποδοχή τους, γιατί να μην συνεχίσει να το κάνει αφού θα συναντήσει “καλή διάθεση” απο την άλλη πλευρά;
Υπάρχει και ο παράγοντας του Ουκρανικού με τον οποίο “παίζει” η Άγκυρα. Και δεν αποκλείεται να ζητήσει απο τις ΗΠΑ ανταλλάγματα σε βάρος της Ελλάδας για να προσφέρει τις υπηρεσίες της. Και εδώ τίθεται το ερώτημα: διασφαλίσατε εγγύηση της ακεραιότητας της χώρας και αμυντική συνδρομή των ΗΠΑ σε αντάλλαγμα όσων προσφέρατε στην Ουάσιγκτον; Διότι προσφέρατε πολλά. Αν το κάνατε χωρίς καμιά ρητή δέσμευση αμυντικής συνδρομής (όχι λόγια, απλώς αλλά αμυντικής συνδρομής) τότε ακολουθήσατε και ακολουθείτε μια αρνητική πολιτική.
Υπάρχει, τέλος, μια ανεπιβεβαίωτη πληροφορία πως η επίσκεψη Δένδια είναι η αρχή μιας πορείας σύγκλισης, αναγκαστικής ή μη δεν έχει σημασία, με την Τουρκία.
Και επειδή γνωρίζουμε πως δρα και διαπραγματεύεται η Τουρκία, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να μας εξηγήσει τους όρους αυτής της σύγκλισης.
Δεν θα συγχωρεθεί καμιά υποχώρηση σε εθνικά θέματα. Ας το έχει υπόψη η κυβέρνηση.

O συναισθηματικός Mπάιντεν και οι ανέκφραστοι Γερμανοί

Από
anixneuseis
-
0

​​​​​​​Στις ΗΠΑ το συναίσθημα είναι μέρος της πολιτικής. O πρόεδρος Μπάιντεν, σε αντίθεση με τον Τραμπ, δείχνει συχνά ευαίσθητες πλευρές του. Όχι όμως και οι Γερμανοί πολιτικοί.

    
Μπάιντεν και ΟμπάμαO Tζο Μπάιντεν πολλές φορές έχει συγκινηθεί δημοσίως

Ο Τζο Μπάιντεν με δάκρυα στα μάτια: έτσι κάπως στις 19 Ιανουαρίου αποχαιρέτισε την πατρίδα του Ντελαγουέρ για να αναλάβει τα νέα του καθήκοντα στο Οβάλ Γραφείο ως πρόεδρος των ΗΠΑ. Δηλώνοντας περήφανος με τρεμάμενη φωνή αναφέρθηκε στον γιο του Μπο που πέθανε πρόωρα. Μια ανθρώπινη στιγμή, έντονα συναισθηματικά φορτισμένη. Ο πιο ισχυρός ηγέτης στον κόσμο δε φοβάται να δείξει την ευαίσθητη πλευρά του χαρακτήρα του μπροστά στην κάμερα. Η στάση αυτή δεν είναι άγνωστη μεταξύ των αμερικανών προέδρων. Και ο Μπαράκ Ομπάμα είχε παρόμοιο προφίλ, όπως επίσης πολλοί Γερουσιαστές και άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι των ΗΠΑ. Με λίγα λόγια τα δάκρυα πολιτικών δεν είναι σπάνιο θέαμα στo Κογκρέσο.

Τζο Μπάιντεν: το αντίθετο του Τραμπ

Ντόναλντ ΤραμπΟ Ντόναλντ Τραμπ δεν έδειχνε κατανόηση την περίοδο της πανδημίας

Ακόμη κι έτσι, η περίπτωση Μπάιντεν ξεχωρίζει. Ο πόνος που βίωσε στην προσωπική και οικογενειακή του ζωή ήταν αβάσταχτος. Το 1972 έχασε την τότε σύζυγό του Νέιλα και την κόρη τους σε τροχαίο. Οι δυο γιοι του Μπο και Χάντερ επέζησαν. Το 2015 ήρθε μια ακόμη συντριβή: ο Μπο πέθανε από καρκίνο στον εγκέφαλο, ενώ ο Χάντερ έδωσε μεγάλη μάχη για την απεξάρτησή του από τα ναρκωτικά. Ο Τζο Μπάιντεν μιλά συχνά για τα χτυπήματα της ζωής σε συνεντεύξεις του, ομιλίες ή ακόμη στις επαφές του με απλούς πολίτες. Το μήνυμα που στέλνει κάθε τόσο είναι ότι ξέρει από πρώτο χέρι τι σημαίνει δυστυχία και πένθος. Αλλά και ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να συνεχίσει να ζει παλεύοντας.

Η αναφορά του Μπάιντεν σε προσωπικές εμπειρίες και συναισθήματα είναι ένα στοιχείο που τον διαφοροποιεί από τον προκάτοχό του Ντόναλντ Τραμπ κι αυτό φάνηκε έντονα στη διαχείριση της πανδημίας. Ο Τραμπ όχι μόνο αμφισβήτησε την ύπαρξη της πανδημίας αλλά δεν είχε λέξεις παρηγοριάς για τις οικογένειες των θυμάτων του κορωνοϊού. Από την άλλη πλευρά ο Μπάιντεν, γνώριζε καλά τι σημαίνει να χάνεις δικούς σου ανθρώπους και το έδειχνε. Μετά από τα χρόνια της προεδρίας Τραμπ πολλοί Αμερικανοί νιώθουν τώρα ότι έχουν έναν πρόεδρου που μπορεί να τους νιώσει.

Στη γερμανική πολιτική δεν χωρά το συναίσθημα…

Ντάγκμαρ ΒερλΗ Γερμανίδα πολιτικός του CSU Ντάγκμαρ Βερλ

Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, στη Γερμανία το πολιτικό τοπίο είναι διαφορετικό. Εδώ δεν υπάρχει πολύς χώρος για συναίσθημα αλλά ούτε και για θέματα που άπτονται του ιδιωτικού βίου των πολιτικών. Ένας βουλευτής να κλαίει από το βήμα της βουλής; Ένας υπουργός με τρεμάμενη από τη συγκίνηση φωνή; Ή μια καγκελάριος που ξεσπά σε δάκρυα; Εικόνες σπάνιες αν όχι αδιανότητες για τη Γερμανία. Σπανίως οι Γερμανοί πολιτικοί επικαλούνται οικογενειακά, προσωπικά θέματα ή δυσάρεστες ιστορίες της ζωής τους. Ακόμη και για τις ασθένειές τους μιλούν δημόσια μόνο στο μέτρο που τους αναγκάζει το καθήκον. Αλλά και οι δημοσιογράφοι στη Γερμανία εστιάζουν πολύ λιγότερο στην ιδιωτική ζωή των πολιτικών από ό,τι στις ΗΠΑ.

Χαρακτηριστικό παράδειγμαα αποτελεί η πρώην βουλευτής του CSU και υφυπ. Οικονομικών Nτάγκμαρ Βερλ, η οποία έχασε σε οικιακό ατύχημα τον γιο της σε ηλικία 12 ετών. Η ίδια, σήμερα 66 ετών, θυμάται ότι την πρώτη περίοδο μετά τον τραγικό θάνατο του γιου της απλά ήταν «διεκπεραιωτική» καθώς περνούσε ένα δυσβάσταχτο πένθος. Όμως, όπως θυμάται, στον πολιτικό της βίο δεν ήθελε να είναι για πάντα «η πολιτικός που έχασε το παιδί της», ήθελε να την λαμβάνουν υπόψη για τη δουλειά της κι έτσι επικεντρώθηκε σε ολοένα περισσότερα πρότζεκτ. Η Βερλ παρέμεινε 23 χρόνια στο γερμανικό κοινοβούλιο μέχρι το 2017. Στις πολιτικές ομιλίες της σπάνια έκανε αναφορά στον γιο της κι όπως λέει δεν ήθελε να «εκμεταλλευτεί πολιτικά» το τραγικό γεγονός.

Από την πλευρά της η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ κατάφερε στους προηγούμενους προεκλογικούς αγώνες να δώσει μια μικρή προσωπική νότα, χωρίς όμως να αποκαλύπτει στους ψηφοφόρους τίποτα το σημαντικό για την προσωπική της ζωή ή τα συναισθήματά της. Όσο για την Ντάγκμαρ Βερλ, η ίδια πιστεύει ότι στο μέλλον το προσωπικό στοιχείο όλο και πιο πολύ θα παίζει ρόλο στην πολιτική. Οι άνθρωποι χρειάζονται ηγετικές φιγούρες, με τις οποίες να μπορούν να ταυτιστούν. «Αυτό περιλαμβάνει και την αναφορά σε ιδιωτικά θέματα. Αλλά εντός πλαίσιου» σημειώνει κλείνοντας η πρώην πολιτικός.

Κριστιάνε Γιάκε, dpa

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

DW

ΤΟ ΙΡΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΕΥΡΑΣΙΑΤΙΚΟ ΧΑΡΤΙ

Από
anixneuseis
-
0

Emil Avdaliani

Ο Wang Yi και ο Muhammad Javad Zarif μετά την υπογραφή συμφωνίας, στις 27 Μαρτίου 2021, φωτογραφία από το πρακτορείο ειδήσεων Fars μέσω της Wikipedia

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Η πρόσφατα υπογεγραμμένη συμφωνία Κίνας-Ιράν δημιουργεί τόσες ερωτήσεις όσο και απαντήσεις. Ένα πράγμα είναι σαφές: η Κίνα έχει αναλάβει δράση σε μια στιγμή που οι ΗΠΑ υποβαθμίζουν την παρουσία τους στη Μέση Ανατολή και οι σχέσεις τους με τα αραβικά κράτη έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση.

Στις 27 Μαρτίου, η Κίνα και το Ιράν υπέγραψαν μια εκτεταμένη συμφωνία στην Τεχεράνη. Ούτε η ιρανική ούτε η κινεζική ηγεσία αποκάλυψαν λεπτομέρειες, αλλά οι αναλυτές πιστεύουν ότι ήταν σε μεγάλο βαθμό το σχέδιο των 18 σελίδων που διέρρευσε και δημοσιεύθηκε πέρυσι από τους New York Times.

Το σχέδιο περιγράφει λεπτομερώς μια δυνητική κινεζική επένδυση 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων στις βιομηχανίες πετρελαίου και φυσικού αερίου του Ιράν, στις τηλεπικοινωνίες, στους λιμένες, στους σιδηροδρόμους και σε άλλους τομείς για ένα τέταρτο του αιώνα. Η Κίνα θα λάβει, σε αντάλλαγμα, ιρανικό πετρέλαιο υπό προνομιακούς όρους. Αυτό θα σήμαινε ότι το Πεκίνο, παρά τις βαριές κυρώσεις των ΗΠΑ, θα εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί το ιρανικό πετρέλαιο. Αυτό θα ήταν πολύ προς το συμφέρον της Τεχεράνης, καθώς οι οικονομικές κυρώσεις έχουν αποδεκατίσει τις βιομηχανίες πετρελαίου και φυσικού αερίου του Ιράν.

Το σχέδιο ανέφερε επίσης την εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των χωρών, συμπεριλαμβανομένων κοινών ασκήσεων, στρατιωτικής έρευνας και ανταλλαγής πληροφοριών. Η Κίνα έχει πραγματοποιήσει δύο ναυτικές ασκήσεις με το Ιράν και τη Ρωσία στο πλαίσιο της καταπολέμησης της πειρατείας και της αντιτρομοκρατίας – μια λεπτή ένδειξη της συμμετοχής των Κινέζων στην ασφάλεια των οδών εμπορίου πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή προς τον Ινδο-Ειρηνικό.

Αλλά η εστίαση στη συμφωνία της Κίνας με το Ιράν δεν αποκαλύπτει την πλήρη εικόνα. Το Πεκίνο έχει θέσει τις απόψεις του σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Η συμφωνία με το Ιράν δεν σημαίνει συνεργασία μόνο με την Ισλαμική Δημοκρατία. Για το Πεκίνο, το Ιράν είναι ένα κομμάτι στη σκακιέρα.

Σκεφτείτε την περιοδεία στη Μέση Ανατολή που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο μήνα από τον υπουργό εξωτερικών Wang Yi της Κίνας, κατά την οποία επισκέφθηκε όχι μόνο το Ιράν αλλά και τη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ, την Τουρκία, το Ομάν και το Μπαχρέιν. Ο περιορισμός στο Ιράν δεν θα ήταν επωφελής για το Πεκίνο, καθώς άλλες περιφερειακές δυνάμεις αναζητούν στην Κίνα πιθανές επενδύσεις και εξετάζουν πώς να ερμηνεύσουν την επανεκτίμηση της Ουάσινγκτον για την πολιτική της στη Μέση Ανατολή.

Μια μικρή ένδειξη του οράματος της Κίνας σε ολόκληρη την περιοχή είναι η προθυμία της να φιλοξενήσει άμεσες συνομιλίες μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Η China Daily, όργανο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ανέφερε ότι το Πεκίνο έχει ένα σχέδιο πέντε σημείων «για την επίτευξη ασφάλειας και σταθερότητας στη Μέση Ανατολή, προσφέροντας εποικοδομητικές ενισχύσεις στον διάλογο Παλαιστίνης-Ισραήλ, την επανάληψη της πυρηνικής συμφωνίας του Ιράν και τη δημιουργία ενός πλαισίου ασφαλείας σε αυτήν την περιοχή. ”

Ορισμένοι αναλυτές ξεχνούν τη ρωσική διάσταση στην ανάπτυξη των σχέσεων Κίνας-Ιράν. Οι σχέσεις Ρωσίας-Κίνας έχουν εισέλθει σε μια νέα εποχή συνεργασίας σε σχεδόν όλους τους τομείς. Η Κίνα είναι αναμφίβολα πολύ ισχυρότερη από καθαρή οικονομική άποψη, αλλά και οι δύο πλευρές είναι πρόθυμες να αναδείξουν την ισορροπία της συνεργασίας τους. Σε αντίθεση με την Κεντρική Ασία ή την περιοχή της Αρκτικής, όπου η Κίνα και η Ρωσία είναι πιο πιθανό να ανταγωνιστούν, η Μέση Ανατολή θα μπορούσε να είναι μια περιοχή όπου μπορούν να συνεργαστούν.

Για τη Ρωσία, η κινεζική επιρροή στην ευμετάβλητη περιοχή θα βοηθούσε στον περιορισμό των γεωπολιτικών φιλοδοξιών της Δύσης. Όσο η δυτικο-ρωσική αντιπαλότητα συνεχίζεται, η κινεζική επιρροή θα χαιρετιστεί από τη Μόσχα και θα θεωρηθεί απαραίτητο συστατικό για την εξισορρόπηση της Δύσης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, θα μπορούσε να την συμπιέσει πλήρως.

Σε πολλές περιοχές σε ολόκληρη την Ευρασία, η Ρωσία συνεργάζεται στενά με περιφερειακούς φορείς για να κρατήσει τη Δύση σε απόσταση. Η ανάπτυξη της κινεζικής επιρροής μέσω της συμφωνίας με το Ιράν μπορεί να είναι επωφελής για τη Μόσχα και θα εξυπηρετούσε τον σκοπό να παραμεριστεί η συλλογική Δύση στη Μέση Ανατολή. Μια ανεπίσημη τριπλή εταιρική σχέση μπορεί να αναδυθεί μεταξύ της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν.

Μακροπρόθεσμα, η Ρωσία μπορεί να ανησυχεί ότι όλες οι προσοδοφόρες επενδυτικές ευκαιρίες στο Ιράν θα ληφθούν από κινεζικές εταιρείες, αλλά αυτό δεν αποτελεί σοβαρό εμπόδιο στους δεσμούς Κίνας-Ρωσίας.

Είναι αλήθεια ότι η συμφωνία Ιράν-Κίνας δίνει στο Πεκίνο ένα γεωπολιτικό πλεονέκτημα, αλλά μπορεί να υποστηριχθεί ότι τα πλεονεκτήματά του είναι προς το παρόν ρητορικά παρά πρακτικά. Η συμφωνία δεν θα είναι εύκολη στην εφαρμογή της και η Κίνα φαίνεται να έχει διάφορες στρατηγικές εξόδου για τη διαφύλαξη των επενδύσεων και των δεσμεύσεών της. Μετά την τελετή υπογραφής, ο εκπρόσωπος του κινεζικού Υπουργείου Εξωτερικών Zhao Lijiang είπε ότι «το σχέδιο επικεντρώνεται στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων της οικονομικής και πολιτιστικής συνεργασίας και στη χάραξη μιας πορείας μακροπρόθεσμης συνεργασίας. Δεν περιλαμβάνει ούτε ποσοτικά, συγκεκριμένα συμβόλαια και στόχους ούτε στοχεύει κατά τρίτων και θα παρέχει ένα γενικό πλαίσιο για τη συνεργασία Κίνας-Ιράν. Αυτό υποδηλώνει ότι η συμφωνία είναι περισσότερο μια ομπρέλα χωρίς συμφωνημένες λεπτομέρειες και δείχνει ότι το ποσό των 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων είναι κερδοσκοπικό.

Οι αναλυτές μπορεί να προσπαθούν πολύ σκληρά να δουν τη συμφωνία Κίνας-Ιράν με επιφανειακούς μεγαλοπρεπείς όρους. Σε τελική ανάλυση, ο εκπρόσωπος της ιρανικής κυβέρνησης, Ali Rabiei, δήλωσε ότι η συμφωνία δεν είναι «διεθνής συνθήκη ή συμφωνία και δεν απαιτεί έγκριση από το κοινοβούλιο βάσει αυτής της νομικής ερμηνείας». Το σύμφωνο θα μπορούσε να θεωρηθεί σε μεγάλο βαθμό φιλόδοξο και θα μπορούσε ακόμη και να χαρακτηριστεί οδικός χάρτης, όπως άλλα που υπέγραψε η Κίνα με χώρες της Μέσης Ανατολής. Τα τελευταία χρόνια, το Πεκίνο υπέγραψε συμφωνίες συνεργασίας με το Ιράκ, τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ. Γιατί πρέπει η συμφωνία με το Ιράν να είναι διαφορετική;

Ακόμα κι αν το σύμφωνο δεν έχει άμεσο στρατιωτικό αντίκτυπο, ενδέχεται να εξακολουθήσει να αποτελεί σημαντική στρατηγική αλλαγή. Η Ινδία και οι ΗΠΑ πρέπει να είναι οι πιο ανήσυχες. Οι καθυστερήσεις στα έργα του οικονομικού διαδρόμου Κίνας-Πακιστάν (CPEC) στο Πακιστάν ενδέχεται να έχουν ωθήσει το αυξανόμενο ενδιαφέρον της Κίνας για επενδύσεις σε υποδομές στο Ιράν. Το λιμάνι του Γκουαντάρ του Πακιστάν, το οποίο διαχειρίζεται η Κίνα, παρέχει μια μικρότερη θαλάσσια διαδρομή για εισαγωγές πετρελαίου από τον Κόλπο έναντι του Στενού της Μάλακας. Το Πεκίνο βλέπει το λιμάνι Chabahar στο Ιράν ως συμπληρωματικό του Γκουαντάρ και ίσως ως μέρος της «σειράς μαργαριταριών» του στον Ινδικό Ωκεανό. Η Ινδία πρέπει να ανησυχεί διότι, μακροπρόθεσμα, θα μπορούσε να βρεθεί είτε σε μια γωνία είτε να κλείσει εντελώς από μεγάλα έργα στο Ιράν. Καθώς η συμφωνία θα δώσει πιθανώς στην Κίνα πρόσβαση στη ναυτική βάση του Ιράν στο Jask, έξω από τον Περσικό Κόλπο, το Πεκίνο θα είναι σε θέση να περιορίσει τα σχέδια της Ινδίας για την ανάπτυξη του λιμανιού του Ιράν και την κατασκευή σιδηροδρομικής πρόσβασης στην Κεντρική Ασία.

Για τις ΗΠΑ, τα αποτελέσματα της συμφωνίας δεν είναι ακόμη απολύτως σαφή. Αυτό που είναι αναμφισβήτητο είναι το γεγονός ότι η Κίνα ενήργησε σε μια εποχή που οι ΗΠΑ τερματίζουν την παρουσία τους στη Μέση Ανατολή και οι δεσμοί της Αμερικής με τα αραβικά κράτη έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση. Αυτή είναι επίσης μια εποχή που ούτε η Ρωσία ούτε η Ευρώπη μπορούν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην περιοχή, είτε πολιτικά είτε οικονομικά. Η Κίνα έχει αυτό το δυναμικό, καθώς και την αύρα ενός ακόμη χειραγωγού σε μια περιοχή γεμάτη αντιπαλότητες και αυξημένες ευαισθησίες απέναντι σε πρώην αυτοκρατορικές δυνάμεις.

*Ο Emil Avdaliani διδάσκει ιστορία και διεθνείς σχέσεις στο κρατικό πανεπιστήμιο της Τιφλίδας και στο κρατικό πανεπιστήμιο της Ίλια. Έχει εργαστεί σε διάφορες διεθνείς εταιρείες συμβούλων και δημοσιεύει επί του παρόντος άρθρα σχετικά με τις στρατιωτικές και πολιτικές εξελίξεις στον πρώην σοβιετικό χώρο.

Μετάφραση: “Ανιχνεύσεις”

BESA

Η Δύση ωθεί την Τουρκία σε καταστροφική επιλογή στη Μαύρη Θάλασσα

Από
anixneuseis
-
0

Απρίλιος 12, 2021. 18:03. Ελλάδα.

Θα ξεσπάσει ένας Ρώσο-Ουκρανικός πόλεμος στη Μαύρη Θάλασσα;

 Θα προκαλέσουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αυτόν τον πόλεμο; 

Θα χρησιμοποιήσουν την Ουκρανία ως δόλωμα για μια αναμέτρηση με τη Ρωσία και μετά θα την εγκαταλείψουν; 

Τι σημαίνει η κρίση του Εύξεινου Πόντου για την Τουρκία και τι πρέπει να κάνει η Άγκυρα; 

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που τέθηκαν στις 12 Απριλίου, από τον Ιμπραήμ Καραγκούλ (Ibrahim Karagül) , αρχισυντάκτη της τουρκικής φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Yeni Şafak.

Όλα τα μέτωπα είναι εναντίον της Τουρκίας

Μετά τα προβλήματα στο βόρειο Ιράκ και τη Συρία, ξέσπασαν οι κρίσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο Πέλαγος. Ενώ η Τουρκία πολέμησε αυτές τις μάχες, ο Εύξεινος Πόντος έγινε μια νέα ζώνη συγκρούσεων. Όλα τα μέτωπα χτίζονται εναντίον της Τουρκίας. Η Δύση θέλει να μας εκδικηθεί, πιστεύει ο Ιμπραήμ Καραγκούλ.

Οι στρατιωτικές βάσεις ενισχύθηκαν και οι προετοιμασίες εντατικοποιήθηκαν στο Αιγαίο Πέλαγος, στις περιοχές που βρίσκονται πλησιέστερα στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Η κατάρτιση πραγματοποιήθηκε στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία την τελευταία δεκαετία.

Ενώ αυτό προωθείται ως «προστασία της Ευρώπης από τη Ρωσία», οι πιο πρόσφατες προετοιμασίες της Ελλάδας στην ξηρά και στη θάλασσα δεν έχουν καμία σχέση με τη Ρωσία.

«Καταβάλλονται όλες οι προσπάθειες εναντίον της Τουρκίας. Όλες οι προετοιμασίες στοχεύουν στην πολιορκία, τη διακοπή και τη σύλληψη της Τουρκίας. Πρόκειται για εντελώς δυτικές επιχειρήσεις που στοχεύουν στον περιορισμό της «ανόδου της Τουρκίας». Αυτό μας παρείχε απτή απόδειξη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη έχουν ένα εκτεταμένο σχέδιο εναντίον της Τουρκίας σε όλα τα χερσαία σύνορα, σε όλες τις θάλασσες και σε πολλά μέρη της περιοχής, ότι θα κάνουν την Τουρκία να πληρώσει υψηλό τίμημα για απόσπαση από τη Δύση και σφυρηλατεί τη δική του πορεία», δηλώνει ο Τούρκος συντάκτης.

Η Ρωσία πρόσφερε στη Δύση τη δικαιολογία που αναζητούσε

Κατά τη γνώμη του, «η κατοχή της Κριμαίας από την Ρωσία, τα σχέδιά της να προσαρτήσει η ίδια την Κριμαία και να χωρίσουν τις ανατολικές περιοχές από την Ουκρανία οδήγησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα».

«Η Ρωσία πρόσφερε στη Δύση τη δικαιολογία που ήθελαν. Η Ουκρανία δεν είχε άλλη επιλογή από το να στραφεί στη Δύση για βοήθεια. Όταν αυτή η χώρα έφτασε στο σημείο της κατάρρευσης και η ρωσική επέκταση έγινε ασταμάτητη, ήταν ήδη γνωστό ότι το Κίεβο θα χτυπήσει όλες τις πόρτες για να υπερασπιστεί την εδαφική του ακεραιότητα.

»Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ έχουν εδώ και πολύ καιρό ένα σχέδιο δράσης για την επίλυση της κρίσης του Εύξεινου Πόντου που ξεπερνά τη ρωσο-ουκρανική κρίση.

Τώρα αυτή η πρόκληση έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της », γράφει ο Καραγκούλ.

Σχολιαστής προσκείμενος στις επιλογές της τουρκικής διοίκησης προειδοποιεί ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ θα απειλήσουν την Τουρκία από τη Μαύρη Θάλασσα έως τις χώρες της Βαλτικής, από το Αιγαίο Πέλαγος έως την Πολωνία».

«Η Τουρκία, που απειλείται από το νότο και τα δυτικά, τώρα ενδέχεται να αντιμετωπίσει από τα βόρεια τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Σε περίπτωση πολέμου στη Μαύρη Θάλασσα, όλες οι παράκτιες χώρες θα υποφέρουν. Κανείς δεν μπορεί να μείνει έξω από αυτόν τον πόλεμο. Θα έχει καταστροφικές συνέπειες από τον Εύξεινο Πόντο έως τη Βαλτική, από το Αιγαίο έως την Πολωνία. Αυτό θα ταρακουνήσει όλα τα σημεία τομής του χάρτη επιρροής της Δύσης και της Ρωσίας», προσθέτει ο αρχισυντάκτης  της Γενί Σαφάκ.

 «Η Τουρκία θα αναγκαστεί να κάνει μια καταστροφική επιλογή»

«Όλες οι απειλές που μας απευθύνονται είναι από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ μπορεί να θέλουν να στηρίξουν την Ουκρανία και να κρατήσουν σε απόσταση τη Ρωσία από τη Δύση.

»Ωστόσο, θα ωθήσουν επίσης την Τουρκία σε μια καταστροφική επιλογή. Πρόκειται να κλιμακώσουν τις εντάσεις στη Μαύρη Θάλασσα σε τέτοιο βαθμό που θα ζητηθεί από την Τουρκία:

 «Είσαι μαζί μας ή με τη Ρωσία;»

Έτσι θα ωθήσουν την Τουρκία, μια χώρα που έχει υποβάλει σημαντικές γεωπολιτικές πρωτοβουλίες σε όλους τους τομείς , από το Καραμπάχ στη Λιβύη, από τη Συρία στο Αιγαίο, σε αδιέξοδο.

Όσον αφορά την ουκρανική κρίση που στοχεύει να οδηγήσει τη Ρωσία σε μια γωνία, είναι εξίσου επιδεινωμένη εναντίον της Τουρκίας», αναφέρει το δημοσίευμα.

Αλλού σύμμαχος, αλλού φίλος

Η Τουρκία είναι σύμμαχος των ΗΠΑ και μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά είναι επίσης φίλος με τη Ρωσία.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα γεγονότα των τελευταίων δύο δεκαετιών, βλέπουμε ότι όλες οι απειλές για την Τουρκία προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ.

Από τη Συρία έως την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο Πέλαγος, από την τρομοκρατία έως τη Λιβύη και το Καραμπάχ, θα δείτε το ΝΑΤΟ, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους εναντίον μας.

Πρέπει να ξεχάσουμε ό, τι γνωρίζουμε και να επεξεργαστούμε νέους κανόνες σύμφωνα με τη νέα τάξη του κόσμου, καλεί ο Καραγκούλ.

«Είμαστε φίλοι με τη Ρωσία και την Ουκρανία. Επομένως, η Τουρκία μπορεί να κάνει κάτι. Η Τουρκία είναι πολύ στενός σύμμαχος της Ουκρανίας. Ποτέ δεν έχουμε λάβει την ίδια θέση με τη Ρωσία σε σχέση με την Κριμαία και ποτέ δεν θα το κάνουμε. Φυσικά, θα υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της Ουκρανίας.

Ωστόσο, είμαστε στην ίδια θέση με τη Ρωσία σχετικά με τις απειλές της Δύσης. Ο τερματισμός των σχέσεων με τη Μόσχα θα κάνει την Τουρκία ευάλωτη σε δυτικές απειλές.

Δεν υπάρχει άλλη χώρα εκτός από την Τουρκία που θα αναλάβει πιο σημαντικό ρόλο στην αναζήτηση μιας μη στρατιωτικής λύσης στη Μαύρη Θάλασσα. Εάν παραδώσουμε την περιοχή στις απειλές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, η Ουκρανία θα πληρώσει βαρύ τίμημα. Η Τουρκία και η Ρωσία θα υποφέρουν επίσης», καταλήγει.

Eurasia Daily

The Hellenic Information Team

 © Βαλκανικό Περισκόπιο 

Διαμάχη CDU/ CSU για τον υποψήφιο καγκελάριο

Από
anixneuseis
-
0

Οι Χριστιανοκοινωνιστές αρνούνται να δώσουν πράσινο φως στην υποψηφιότητα του Α. Λάσετ για το αξίωμα του καγκελαρίου. Ο Ζέντερ θέλει να κερδίσει χρόνο.

Το προεδρείο των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) αποφάσισε σήμερα να στηρίξει την υποψηφιότητα του προέδρου του κόμματος, Άρμιν Λάσετ για το αξίωμα του καγκελαρίου και το προεδρείο των βαυαρών Χριστιανοκοινωνιστών (CSU) τον πρόεδρο τους Μάρκους Ζέντερ. Δεν είναι σήμερα η ημέρα των αποφάσεων, δήλωσε τη Δευτέρα το βράδυ σε συνέντευξη τύπου στο Μόναχο ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας  Ζέντερ. Όπως τόνισε, δεν αρκούν οι αποφάσεις των προεδρείων, θα πρέπει να ακουστεί και η γνώμη άλλων οργάνων, όπως περιφερειακών κομματικών οργανώσεων και της ΚΟ των δύο κομμάτων. Επίσης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η δημοτικότητα του κάθε υποψηφίου στους πολίτες. Ενώ απέρριψε τη διεξαγωγή κομματικού δημοψηφίσματος, εξέφρασε την πεποίθηση πως ως το Σαββατοκύριακο θα ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία και τα δύο κόμματα θα συμφωνήσουν σε έναν κοινό υποψήφιο.

Ο Ζέντερ επενδύει σε υποστηρικτές του στο CDU

Το πιθανότερο είναι ο Μάρκους Ζέντερ να παραμείνει πρωθυπουργός της ΒαυαρίαςΤο πιθανότερο είναι ο Μάρκους Ζέντερ να παραμείνει πρωθυπουργός της Βαυαρίας

Κατά κάποιον τρόπο ο Μάρκους Ζέντερ αθέτησε τη διαβεβαίωση που έδωσε την Κυριακή σε κοινή συνέντευξη τύπου με τον Άρμιν Λάσετ: Σε περίπτωση που οι Χριστιανοδημοκράτες αποφασίσουν να στηρίξουν τον κ. Λάσετ, ο ίδιος θα παραιτηθεί από τη διεκδίκηση του υποψηφίου για την καγκελαρία. Στη συνέντευξη τύπου το βράδυ της Δευτέρας ο κ. Ζέντερ αρνήθηκε ότι δεν τηρεί την υπόσχεση που έδωσε και επικαλέστηκε φωνές στους Χριστιανοδημοκράτες που θα τον προτιμούσαν ως υποψήφιο αντί του Άρμιν Λάσετ. Γεγονός είναι ότι oι μικρές περιφερειακές κομματικές οργανώσεις του CDU στο Βερολίνο και το Αμβούργο, μεμονωμένες τοπικές οργανώσεις και ένας μικρός αριθμός Χριστιανοδημοκρατών βουλευτών έχουν δημόσια εκφράσει την προτίμησή τους για την υποψηφιότητα του Μάρκους Ζέντερ. Το σκεπτικό τους είναι ότι με τον δημοφιλή στις δημοσκοπήσεις βαυαρό πρωθυπουργό θα κερδίσουν τις επόμενες εκλογές. Με το «τρενάρισμα» της οριστικής απόφασης προφανώς ο κ. Ζέντερ συνδέει την ελπίδα ότι τις επόμενες ημέρες θα πληθύνουν οι φωνές Χριστινοδημοκρατών που θα ζητούν δημόσια την υποψηφιότητά του.

Κατόπιν ωστόσο της σημερινής απόφασης του προεδρείου των Χριστιανοδημοκρατών δύσκολα θα προκύψει μια τέτοια κατάσταση. Η στήριξη για την υποψηφιότητα του Άρμιν Λάσετ ήταν «ευρεία», δήλωσε σε συνέντευξη τύπου το μεσημέρι στο Βερολίνο ο ΓΓ του κόμματος, Πάουλ Τσίμιακ. Ο δε Άρμιν Λάσετ που ήταν μάλλον εκ των προτέρων ενήμερος για τη στάση των Χριστιανοκοινωνιστών, ανακοίνωσε πως η απόφαση των δύο κομμάτων στο θέμα της υποψηφιότητας θα αργήσει μερικές ημέρες. Παράλληλα επισήμανε ότι τα δύο αδελφά κόμματα θα πρέπει πάψουν να ασχολούνται με εσωκομματικά θέματα και να επικεντρωθούν στα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τη Γερμανία. Στη συνέχεια ανέπτυξε τους κεντρικούς άξονες της πολιτικής του ως καγκελάριος.

Το πολιτικό πρόγραμμα ενός καγκελάριου Λάσετ

Απτόητος ο Άρμιν Λάσετ μιλά για τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Γερμανία και η ΕΕΑπτόητος ο Άρμιν Λάσετ μιλά για τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Γερμανία και η ΕΕ

Σύμφωνα με τον κ. Λάσετ, οι εθνικές εκλογές τον Σεπτέμβριο θα διεξαχθούν σε μια περίοδο όπου τα μεγάλα προβλήματα που προκαλεί η πανδημία του κορωνοϊού θα έχουν ξεπεραστεί. Η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να εξετάσει τα αρνητικά και τα θετικά της διαχείρισης της πανδημίας και να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα για το μέλλον. Πέραν αυτού όμως παραμένουν στην ημερησία διάταξη θέματα, όπως η κλιματική αλλαγή αλλά και η οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική κατάσταση στη χώρα. Στόχος του είναι να συνδυάσει την οικονομία με την οικολογία χωρίς να αμελήσει τα κοινωνικά ζητήματα. Ανεξάρτητα από την καταγωγή του, ο κάθε πολίτης θα πρέπει να έχει την ευκαιρία να αναρριχηθεί στην κοινωνική πυραμίδα, τόνισε. Σε αυτό το πλαίσιο ο κ. Λάσετ επισήμανε την αναγκαιότητα τα χριστιανικά κόμματα να ανοιχτούν στα εκατομμύρια πολίτες με ξένη καταγωγή.

Αναφορικά με την οικονομική κατάσταση στη Γερμανία αλλά και στην ΕΕ, εξέφρασε την ανησυχία του για το τι θα ακολουθήσει μετά το τέλος της πανδημίας. «Η Γερμανία θα πρέπει να καταβάλει μεγάλες προσπάθειες προκειμένου να επιστρέψει σε οικονομική ανάπτυξη, οικονομική ισχύ και σοβαρή δημοσιονομική πολιτική», δήλωσε για να προειδοποιήσει στη συνέχεια ότι «για τους ευρωπαίους εταίρους τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα» – προπαντός για τα κράτη της νότιας Ευρώπης. Ο κ. Λάσετ αναμένει ότι θα ανακύψει «ένταση εντός της ΕΕ σε μια εποχή όπου θα αυξάνονται οι παγκόσμιες και γεωπολιτικές προκλήσεις.» Για αυτά τα ζητήματα απαιτούνται «πολυμερείς λύσεις». Προδιαγράφοντας το ρόλο του Βερολίνου στην ΕΕ, τόνισε ότι η κοινότητα έχει ανάγκη από μια «ευρωπαϊκή Γερμανία». Όπως ακόμη διαβεβαίωσε, τα χριστιανικά κόμματα θα κατέβουν στις εκλογές με «ευρωπαϊκό προεκλογικό πρόγραμμα».

Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο

DW

1...2,3082,3092,310...3,038Σελίδα 2,309 από 3,038