Αρχική Blog Σελίδα 2308

Το ουκρανικό ζήτημα ως πεδίον γενικευμένης αντιπαράθεσης ΝΑΤΟ και Ρωσίας

Από
anixneuseis
-
0

του Νικ. Καρατουλιώτη

18 Ιουνίου, 2014

Η ουκρανική κρίση η οποία ξεκίνησε ως πολιτική κρίση, στην συνέχεια εξελίχτηκε σε πεδίο αντιπαράθεσης γεωπολιτικών συμφερόντων Ανατολής- Δύσης , για να καταλήξουμε στο σημερινό δράμα όπου η Ουκρανία βυθίζεται καθημερινά, όλο και ποιο βαθειά  στην δίνη ενός εμφυλίου πολέμου.

Ο εμφύλιος πόλεμος που βιώνει σήμερα η Ουκρανία, έφερε στο φως όλα τα πάθη και μίση το οποία υπέβοσκαν επί σειρά ετών στην συγκεκριμένη χώρα η οποία είναι μια χώρα με διχασμένη προσωπικότητα[1].

Το μέγα ερώτημα είναι, εάν ο σημερινός εμφύλιος πόλεμος δύναται να μετεξελιχτεί σε γενικευμένη στρατιωτική αντιπαράθεση ΝΑΤΟ και Ρωσίας.

Προκειμένου να απαντήσουμε στο παραπάνω ερώτημα απαιτείται:

  1.  O στρατιωτικός συσχετισμός των εμπλεκομένων δυνάμεων.
  2. Συμμαχίες εμπλεκομένων.
  3. Διεθνές περιβάλλον

ΝΑΤΟ.

Η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην Ευρώπη.

  1. 67.000 Αμερικανοί στρατιώτες.
  2. 130 μαχητικά αεροσκάφη
  3.  Τεθωρακισμένα  850
  4. Ελλιπές σύστημα ηλεκτρονικών επικοινωνιών, καθόσον τα τελευταία 24 χρόνια οι ΗΠΑ έχουν εγκαταλείψει εκατοντάδες βάσεις ηλεκτρονικών επικοινωνιών και ραντάρ.

Το συνολικό ισοζύγιο της στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ είναι:

  1. 1,5 εκατομμύρια τακτικός στρατός και 840.000 εφεδρικός.
  2. Τεθωρακισμένα 2.300.
  3. Πολεμικά αεροσκάφη 3.500
  4. Πυρηνικά 5.000.

ΗΠΑ + ΝΑΤΟ.

  1. 3,5 εκατομμύρια τακτικός στρατός και 2,5 εκατομμύρια εφεδρικός στρατός.
  2. Τεθωρακισμένα 7.500
  3. Πολεμικά αεροσκάφη 5900
  4. Πυρηνικά 5325 (325 από Βρετανία και Γαλλία).

ΡΩΣΙΑ.

  1. 800.000 τακτικός στρατός και 2.000.000 εφεδρικός.
  2. Τεθωρακισμένα 2.750.
  3. Πολεμικά αεροσκάφη 1571.
  4. Πυρηνικά 12.000

Ουκρανία.

Ο Ουκρανικός στρατός δεν είναι δυνατόν να αξιολογηθεί ως αξιόμαχος, καθόσον το ήμισυ αυτού αποτελείται από φιλορώσους και υπάρχει πρόβλημα επιχειρησιακής ετοιμότητας και αποτελεσματικότητας (αυτομόλησαν ακόμη και ταξιαρχίες). Χαρακτηριστική η φράση του μεταβατικού προέδρου της Ουκρανίας   Αλεξάντερ Τουρτσίνοφ : «Είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Η πλειονότητα των δυνάμεων ασφαλείας στην Ανατολή είναι ανίκανη να φέρει εις πέρας τα καθήκοντά της».

Πέραν των ανωτέρω, το στρατιωτικό υλικό είναι πεπαλαιωμένο και εξαρτάτε από πλευράς συντήρησης και ανταλλακτικών από την Ρωσία.

Ποιοτικά χαρακτηριστικά εμπλεκομένων δυνάμεων.

Οι Αμερικανικές δυνάμεις  μπορεί να είναι ανώτερες από τις Ρωσικές (ποιοτικά), αλλά είναι πολύ μακριά και η Ρωσία έχει πολλαπλασιαστή στρατηγικής  ισχύος ένεκα εγγύτατης πρόσβασης στο πεδίο στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Με μοναδική θαλάσσια πρόσβαση στην Ουκρανία τα Στενά του Βοσπόρου, τα αμερικανικά και νατοϊκά πλοία που θα προσπαθούσαν να φθάσουν εκεί θα ήταν εύκολοι στόχοι. Το δε όλο εγχείρημα θα απαιτούσε άμεση εξουδετέρωση της αντιαεροπορικής ρωσικής άμυνας, πράγμα δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο ή τουλάχιστον υψηλού ρίσκου και κόστους καθόσον η Ρωσία διαθέτει ένα από τα πλέον σύγχρονα αντιαεροπορικά συστήματα,  S 400 κλπ.

Ακόμη και επί Ψυχρού Πολέμου, οι Αμερικανοί στρατιωτικοί δεν σχεδίαζαν εισβολή στην Ουκρανία, η οποία τότε ήταν τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης,oι Γερμανοί έχασαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ουκρανία, είπε ο πρόεδρος του ινστιτούτου Stratfor (της παράλληλης CIA) Τζορτζ Φρίντμαν. «Πόλεμος στην Ουκρανία είναι πόλεμος στο κατώφλι της Ρωσίας, με περιορισμένους πόρους σε ένα μέρος που έχει γίνει νεκροταφείο και άλλων στρατιωτικών φιλοδοξιών».

Διεθνείς συσχετισμοί και επί μέρους παράμετροι.

Η συγκέντρωση μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων της Ρωσίας κατά μήκος των Ουκρανό-Ρωσικών Συνόρων, αλλά και η μεταφορά στρατιωτικών και αεροπορικών δυνάμεων στην Συφερούπολη, καταδεικνύει ότι η Ρωσία εντάσσει  την Κριμαία στην στρατιωτική δομή της.

Από την άλλη μεριά η προετοιμασία συνεργασίας μεγάλης αεροπορικής άσκησης της γερμανικής Luftwaffe, στην οποία θα συμμετέχουν κράτη μέλη του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη (120 αεροσκάφη από 16 διαφορετικές χώρες, εκ των οποίων και 4 ελληνικά F-16), δοκιμάζεται η επιχειρησιακή ετοιμότητα και συγκεκριμένα  η πολυεθνική λειτουργικότητα υπό ενιαία διοίκηση. Το υλικό αν και ουχί ομοιογενές ( F-16 , F-18,  Rafale,  Eurofighter ,  Gripen ) αλλά και το προσωπικό πρέπει να αποκτήσει ενιαία επιχειρησιακά ανακλαστικά.. Την άσκηση θα συνδράμουν πολεμικά πλοία και υποβρύχια του ΝΑΤΟ στη Βόρεια Θάλασσα και θα τελεί υπό αμερικανό-γερμανική  διεύθυνση. Οι όποιες παθογένειες αυτού του ετερόκλητου προσωπικού αλλά και υλικού, έρχονται σε πλήρη αντίθεση   με το ενιαίο της Ρωσικής πολεμικής μηχανής τόσο από προσωπικό αλλά και υλικό.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν σε επίπεδο ασκήσεων, από την άλλη μεριά είναι εμφανέστατα τα σημεία κόπωσης και γήρανσης του ΝΑΤΟ, καθόσον υπάρχει έλλειψη της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας να έλθουν σε θερμή αντιπαράθεση με τον Ρωσικό Στρατό εντός της Ουκρανίας. Συγκεκριμένα ο  υπουργός εξωτερικών (ΥΠ.ΕΞ) της Γερμανίας  Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ, επιθυμεί την πολιτική λύση στο ουκρανικό πρόβλημα, προωθώντας μια ακόμη Διεθνή Σύνοδο στη Γενεύη.

Πιθανά σενάρια  και εξελίξεις.

Η βάρβαρη και απάνθρωποι επιθετικότητα την οποία επέδειξαν οι «διαδηλωτές» και νεοναζιστές του «δεξιού Τομέα» της Κυβέρνησης του Κιέβου στην Οδησσό, στο κτήριο των εργατικών σωματίων ύστερα από φωτιά που αφού έβαλαν οι ίδιοι, όπου αποτέλειωναν με ρόπαλα τους τυχόν επιζώντας που πηδούσαν από τα παράθυρα, μας παραπέμπουν σε εποχές χειρότερες και από τα Γεγονότα του Ράϊχστανγκ. Το παραπάνω γεγονός σε συνδυασμό με τα γεγονότα του Σλαβιάνσκ, Χάρκοβο κλπ, δοκιμάζει αλλά και προκαλεί τις αντοχές της Ρωσίας για «ανοιχτή» στρατιωτική «ανθρωπιστική»  επέμβαση παρέμβαση του Στρατού της Ρωσίας στην σπαρασσόμενη Ουκρανία.

Σενάριο Νο 1 (το χειρότερο και το πλέον απίθανο)

Η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία και ταυτόχρονα εισβάλει και το ΝΑΤΟ. Ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι γεγονός. Το ανθρώπινο είδος είναι υπό εξαφάνιση ύστερα από χρήση πυρηνικών όπλων ……….. και ο επόμενος πόλεμος θα διεξαχθεί με πέτρες και ρόπαλα.

Σενάριο Νο 2.

Η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία, κατοχυρώνει την ασφάλεια και τα συμφέροντα των ρωσόφιλων και αποχωρεί (κανένας δεν θέλει μια χρεωκοπημένη χώρα). Ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στο ΝΑΤΟ, το οποίο και διαλύεται (το ΝΑΤΟ άρχισε ήδη να κατακερματίζεται όταν έχασε τον εχθρό του,  το Σύμφωνο της Βαρσοβίας).

Σενάριο Νο 3.

Παρατεταμένος εμφύλιος πόλεμος….. μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες για πολιτική διευθέτηση.

Σενάριο Νο 4

Άμεση ειρήνευση και πολιτική λύση μέσω διαπραγματεύσεων.

Σενάριο Νο 5

Διαμελισμός της Ουκρανίας και προσάρτηση του μεν δυτικού τμήματος στην Δύση, του δε ανατολικού στην Ρωσία.

Σενάριο Νο 6. Και το πλέον πιθανό.

Χαλαρή ομοσπονδοποίηση της Ουκρανίας σε Ανατολική και Δυτική.

Ποσοστά ρωσόφωνων

Realpolitic

Και ναι μεν στην Τσεχοσλοβακία το διαζύγιο ήταν συναινετικό και αναίμακτο (Τσεχία – Σλοβακία) , εδώ τα συμφέροντα αλλά και τα ανθρώπινα πάθη είναι τεράστια και τυχόν διαμελισμός θα ήταν επώδυνος.

Τόσο η Ρωσία αλλά και η Δύση (ΗΠΑ- Γερμανία) δεν επιθυμούν να έχουν κοινά σύνορα σε μια διαμελισμένη Ουκρανία, όπου οι καθημερινές συνοριακές τριβές των εμπλεκομένων φρουρών (Ροσόφωνοι  και Γερμανόφωνοι), εύκολα μπορεί να μεταπέσει σε θερμό περιστατικό με απρόβλεπτες συνέπειες (ακόμη και Παγκόσμιος Πόλεμος). Μια Ουκρανία με χαλαρή ομοσπονδία εξυπηρετεί τους πάντες.

Οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν τον γερμανικό επεκτατισμό και ενέπλεξαν ολόκληρη την Ευρώπη στην Ουκρανική κρίση,  προκειμένου να έχουν την Ευρώπη υπό την ηγεμονία τους και την Ρωσία απέναντι. Εξάλλου το ΝΑΤΟ είναι το χρηστικό εργαλείο των ΗΠΑ,  προκειμένου να «κρατούν την Γερμανία “κάτω”, την Ρωσία “έξω” και τους εαυτούς τους “μέσα” στην Ευρώπη.

Γεωπολιτικά προβλήματα τοιούτου μεγέθους και η διαχείριση τους απαιτεί πεφωτισμένη πολιτική και πνευματική ηγεσία. Η Ευρώπη στερούμενη των παραπάνω προϋποθέσεων   και υποταγμένη στην οικονομική γερμανική ισχύ, σύρθηκε σε αντιπαράθεση με την Ρωσία, από την οποία μόνο χαμένη θα βγει. Ήδη ο Πούτιν επικοινωνεί με τον Ομπάμα, παρακάμπτοντας και οι δύο την Ευρώπη. Οι ΗΠΑ από την στιγμή που απέκτησαν το πάνω χέρι στους νεοναζί της Ουκρανίας, θα μπορούν να αυξάνουν   ή να ελαττώνουν τις εντάσεις  Ευρώπης -Ρωσίας, ανάλογα με τα συμφέροντα τους. Εξάλλου οι μειονότητες είναι καλά προσανάμματα δημιουργίας έντασης και ανάφλεξης πολέμου. Αυτό το είδαμε και στον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, το πώς ξεκίνησε με τους Γερμανούς στην διαδρομή η Γερμανία παρέσυρε ολόκληρη την Ευρώπη και στο τέλος μπήκαν οι ΗΠΑ και πήραν ολόκληρη την μεταπολεμική λεία του διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας αλλά και τον έλεγχο των Βαλκανίων. Η Γερμανία αντί να αυξήσει τον ζωτικό της χώρο, κατόρθωσε  να θέση υπό τον απόλυτο Αμερικανικό έλεγχο τα Βαλκάνια (το απόλυτο αυτογκόλ της Ευρώπης). Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται και στο θέμα της Ουκρανίας. Η Γερμανία μη διδαχθείσα από τα ιστορικά της λάθη, συνεχίζει την ωμή βία για να επιτύχει τους στόχους της, η δε Ευρώπη για μια ακόμη φορά γίνεται πεδίον διεθνούς αντιπαράθεσης.

Η Αμερική κατόρθωσε να επαναφέρει την ανθρωπότητα στην εποχή του Ψυχρού πολέμου εκμεταλλευόμενη τα φοβικά ρωσικά σύνδρομα της Δύσης και να υψώσει ένα νέο τείχος αστάθειας και εν δυνάμει σύγκρουσης ανάμεσα στην Ευρώπη και την Ρωσία.

Η ευρωπαϊκή πολιτική ένδεια σε όλο το μεγαλείο.

Η Ελλάδα ως προεδρεύουσα χώρα της Ευρώπης, υπήρξε κάκιστη έως απαράδεκτη και οφείλει να μην συμμετάσχει στην προγραμματισθείσα άσκηση    της γερμανικής Luftwaffe και να ακυρώσει την αποστολή των ελληνικών αεροπλάνων. Εξάλλου η δικαιολογία υπάρχει , οικονομική δυσπραγία ένεκα κρίσης και μνημονίων.

Νίκος Καρατουλιώτης

Υποστράτηγος Ε.Α – Συγγραφέας

[1] Ενδεχομένως θα μπορούσε ο καθηγητής κ. Κλεάνθης Γρίβας, να μας δώσει το ψυχογράφημα της συγκεκριμένης χώρας, εάν και εφόσον αυτό είναι εφικτό από επιστημονικής άποψης.

efkozani.gr

Όταν ο Μπάιντεν θέλει να κάνει τον Πούτιν Γκορμπατσώφ Νούμερο 2

Από
anixneuseis
-
0

Karine Bechet-Golovko, Comité Valmy, 14-4-21

[Το κατωτέρω άρθρο της Γαλλίδας καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας και συνεργάτιδας γαλλικών μέσων ελεύθερης ενημέρωσης, έμμεσα αποκαλύπτει το είδος απάντησης που επεφύλαξε ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν, στην πρόσκληση του πρόσφατα υβριστή του Αμερικανού Προέδρου Τζο Μπάϊντεν για συνάντηση σε ουδέτερο έδαφος και επιβεβαιώνεται από τον σημερινό νέο καταιγισμό αμερικανικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας, με απελάσεις διπλωματών και οικονομικά μέτρα, με την καθιερωμένη αιτιολόγηση περί ρωσικής ανάμειξης στις αμερικανικές εκλογής και ηλεκτρονικών υποκλοπών και σαμποτάζ.]

Μετάφραση /εισαγωγή Μ. Στυλιανού

Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ ενισχύουν ενεργά τη στρατιωτική τους παρουσία στα σύνορα της Ρωσίας, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αναγνωρίζουν ότι η Ρωσία δεν επιθυμεί άμεση στρατιωτική σύγκρουση και είναι έτοιμη για ρεαλιστικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μπάιντεν πρότεινε στον  Πούτιν, σε τηλεφωνική συνομιλία, να οργανώσουν μια συνάντηση σε ουδέτερο έδαφος.
.
Είναι γνωστό ότι καλός στρατηγός είναι αυτός που κερδίζει τη μάχη πριν την αρχίσει και εδώ ο Μπάιντεν αισθάνεται τον εαυτό του να βγάζει φτερά σαν τον Ρέιγκαν … Αλλά ο Πούτιν δεν είναι υποχρεωτικό να θέλει να παίξει το ρόλο του Γκορμπατσόφ. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντα, ειδικά όταν η τεχνική του αιφνιδιασμού δεν γίνεται να επαναληφθεί.
.
Το πλαίσιο της αυξημένης διπλωματικής και στρατιωτικής πίεσης κατά της Ρωσίας συνοδεύεται από την πρόταση του Μπάιντεν να συναντηθεί με τον Πούτιν – να ρυθμίσουν τις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας και να αντιμετωπίσουν τα πολλά ζητήματα για τα οποία οι στρατηγικές θέσεις των δύο χωρών δεν είναι μόνο αποκλίνουσες, αλλά συχνά ασυμβίβαστες.
.
Όπως επισημαίνει ο Ρώσος Υπουργός Αμύνης, το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύουν τη στρατιωτική τους παρουσία στα σύνορα της Ρωσίας:
.
«Σύμφωνα με πληροφορίες, το ΝΑΤΟ ετοιμάζεται να στείλει στρατεύματα κοντά στα Ρωσικά σύνορα, ανακοίνωσε ο υπουργός Άμυνας της Ρωσίας Σεργκέι Τσόιγκου σε συνέντευξη Τύπου στις 13 Απριλίου, αναφέροντας ότι συμμετέχουν 40.000 στρατιώτες και 15.000 μονάδες και στρατιωτικός εξοπλισμός, συμπεριλαμβανομένων στρατηγικών αεροσκαφών, κυρίως στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου και της Βαλτικής».
.
Είναι αλήθεια ότι ήδη δύο αμερικανικά πλοία, το Ρούσβελτ και το Ντόναλντ Κουκ κατευθύνονται προς τον Εύξεινο Πόντο.
.
Επιπλέον, η ρητορική των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ εξακολουθεί να ορίζει τη Ρωσία ως τον εχθρό. Έναν εχθρό στις πύλες της Ευρώπης, η οποία θα πρέπει έτσι να αποδεχθεί -και να ευχαριστήσει-  για την παρουσία στο έδαφός της αυτών των ξένων στρατευμάτων, τα οποία διαφορετικά θα μπορούσαν να ονομαστούν «δυνάμεις κατοχής».
Στο επίκεντρο αυτής της κατασκευής μιας ρωσικής απειλής είναι πάντα η Ουκρανία, στην οποία ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ εκφράζει την υποστήριξη όλων των χωρών μελών αυτής της στρατιωτικής οργάνωσης και υπενθυμίζει ότι η υποστήριξη δεν είναι μόνο θεωρητική, αλλά η Συμμαχία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην εκπαίδευση και την εκγύμναση του ουκρανικού στρατού.
.
Από την πλευρά της, η Ρωσία  επισημαίνει ότι αυτή η πολιτική που ακολουθούν το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία, με τους εκατοντάδες συμβούλους και εκπαιδευτές τους, οδηγεί στη στρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας, με την κατασκευή διαφορετικών στρατιωτικών πολυγώνων, στην πραγματικότητα την καθιστά μια «πυριτιδαποθήκη».
.
Και όλα αυτά με στόχο να ζητήσουμε από τη Ρωσία να αποσύρει τα στρατεύματά της από τα ρωσικά σύνορα. Επειδή η παρουσία τους από μόνη της θα εμπεριείχε τον κίνδυνο κλιμάκωσης. Όταν τα ρωσικά στρατεύματα βρίσκονται σε ρωσικό έδαφος, ενώ τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ βρίσκονται στην Ευρώπη και στην Ουκρανία, στα ρωσικά σύνορα. Είναι εκεί προφανώς μόνο για έναν περίπατο υγείας και ως εκ τούτου δεν παρουσιάζουν κίνδυνο κλιμάκωσης έξω από την επικράτειά τους…
.
Σε αυτό το πλαίσιο έντασης, κατά τη διάρκεια μιας τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ του Μπάιντεν και του Πούτιν, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, υπενθυμίζοντας ότι θα υπερασπίζεται πάντα τα συμφέροντα της χώρας του και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας (η οποία αποτελεί προφανώς μέρος των εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ, όπως και η Ευρώπη εν γένει) προτείνει μια συνάντηση σε μια τρίτη χώρα:
.
Σύμφωνα με το Λευκό Οίκο, η σύνοδος αποσκοπεί στην «οικοδόμηση σταθερής και προβλέψιμης σχέσης με τη Ρωσία» και να καταστεί δυνατό στις δυο χώρες να «συζητήσουν πλήθος θεμάτων».
.
Για να ολοκληρώσουμε όμως την παρουσίαση της συγκυρίας αυτής της πρότασης για συνάντηση θα πρέπει επίσης να υπενθυμίσουμε ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες δημοσίευσαν μιαν έκθεση προοπτικής για τις μείζονες τάσεις εξελίξεων έως το 2040, σύμφωνα με την οποία η Ρωσία δεν θα ήθελε άμεση σύγκρουση με τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και θα ήταν έτοιμη για ρεαλιστικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
.
Η έκθεση αυτή υπογραμμίζει επίσης την ικανότητά της Ρωσίας να επηρεάζει τις εξελίξεις  κατά τα επόμενα 20 χρόνια, ή ακόμη μακρύτερα, έστω και αν οι υλικές ικανότητές της μπορεί να μειωθούν. Με άλλα λόγια, αυτή η έκθεση αναγνωρίζει ότι η Ρωσία είναι ένας παράγοντας στην παγκόσμια σκηνή:

“Είναι πιθανό ότι η Ρωσία να παραμείνει μια  δύναμη αναστάτωσης για μεγάλο μέρος ή το σύνολο των επόμενων δυο δεκαετιών, ακόμα και αν μειωθούν οι φυσικές δυνατότητές της σε σύγκριση με άλλους σημαντικούς παράγοντες», ανέφερε η έκθεση. Τα πλεονεκτήματα της Ρωσίας περιλαμβάνουν μια σημαντική συμβατική στρατιωτική δύναμη, όπλα μαζικής καταστροφής, ενεργειακούς και ορυκτούς πόρους, εκτεταμένη γεωγραφία, δημογραφικά στοιχεία και θέληση να χρησιμοποιήσει βία στο εξωτερικό, γεγονός που θα της επιτρέψει να συνεχίσει να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, ακόμη και μετέπειτα, στον μετασοβιετικό χώρο, και μερικές φορές πιο μακριά”.

Φαίνεται ότι ο Μπάιντεν αισθάνεται Ρέιγκαν, ο οποίος ενώ μισούσε τη Σοβιετική Ένωση και τον κομμουνισμό και ακριβώς εξαιτίας αυτού, κατάφερε να βάλει στον ντορβά του τον Γκορμπατσόφ, δίνοντάς του τα κλειδιά για να καταστρέψει τη χώρα του με τα ίδια του τα χέρια.
.
Ωστόσο, είναι αμφίβολο ότι ο Πούτιν αισθάνεται να θεριεύουν μέσα του οι επιθυμίες του Γκόρμπι, χωρίς να ξεχάσουμε ότι ο ρωσικός λαός σήμερα δεν έχει πλέον ψευδαισθήσεις για το «Δυτικό Θαύμα» …

infognomonpolitics.gr

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΔΕΝΔΙΑ

Από
anixneuseis
-
1
Στο σχόλιο που θα ακολουθήσει θα προσπαθήσω να δείξω πως η επίσκεψη Δένδια στην Αγκυρα δεν έπρεπε να πραγματοποιηθεί. Και πως απο την στιγμή που πραγματοποιήθηκε έπρεπε να αποφευχθεί αυτό που συνέβη.
Ορισμένα προλεγόμενα, πρώτα
1.-Ο υπουργός εξωτερικών είναι ο άνθρωπος που με τις κινήσεις του προσπαθεί να βελτιώσει τις σχέσεις της χώρας του με τη διεθνή κοινότητα.
2.-Με την επίσκεψη Δένδια διαφώνησα. Και, μάλιστα, έντονα. Δεν συμφωνώ με τη θέση ότι η Ελλάδα πρέπει να συζητά με την Τουρκία για όλα τα ζητήματα. Συζητά γι αυτά που αποδέχεται ως διαφορές.
3.-Δεν πιστεύω να υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να πίστευε πως η Τουρκία θα περιοριζόταν στα θέματα (θαλάσσιες ζώνες) που η Ελλάδα αποδέχεται για συζήτηση.
4.-Στις διεθνείς σχέσεις το να τεθούν ζητήματα ευρύτερα σε συνομιλίες επιπέδου υπουργών εξωτερικών δεν σημαίνει “και τι έγινε μωρέ”. Ανεξαρτήτως των θέσεων που θα διατυπωθούν εκατέρωθεν, το οτι κάποια ζητήματα, ανεπιθύμητα, τέθηκαν στις συνομιλίες έχει βαρύτητα.
5.-Στην προσπάθειά του να δείξει καλή διαγωγή στο εξωτερικό την ώρα που άρχισε η φθορά του, ο Ερντογάν είχε ανάγκη μια ελληνική επίσκεψη στο επίπεδο, μάλιστα, του υπουργού εξωτερικών. Μια εικόνα που δεν είχε λόγο να του προσφέρει η Ελλάδα.
6.- Για τους λόγους αυτούς, συν την εμπειρία πως όταν αποτυγχάνουν επισκέψεις σε υψηλό επίπεδο τα πράγματα επιδεινώνονται, εξέφρασα τις προηγούμενες ημέρες την διαφωνία μου στην επίσκεψη Δένδια. Και, μάλιστα, έντονα.
7.-Η επίσκεψη έγινε. Και ο Ερντογάν την εκμεταλλεύθηκε.
8.-Πάμε, τώρα, στην ελληνική πλευρά. Η στάση Δένδια ικανοποίησε το ελληνικό ακροατήριο. Ικανοποίησε και το δικό μου θυμικό. Το ερώτημα είναι τι επιδίωκε ο κ. Δένδιας και αν η εξέλιξη της επίσκεψής του θα ωφελήσει ή θα βλάψει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Διότι εν τέλει, αυτό μας ενδιαφέρει. Ο Υπουργός εξωτερικών δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο για την ενίσχυση του ηθικού της κοινωνίας. Είναι ο άνθρωπος του οποίου τα λεγόμενα λαμβάνονται κατά γράμμα υπόψη απο τη διεθνή κοινότητα. Τον ρόλο για την ενίσχυση του ηθικού ή την προβολή της εξωτερικής πολιτικής στο εσωτερικό μπορεί να τον αναλάβει η κυβερνητική εκπρόσωπος. Είναι άλλη η σημασία των δηλώσεών της.
9.- Νομίζω πως ο Δένδιας πήγε στην Άγκυρα με στόχο να πει αυτά που είπε. Σας υπενθυμίζω ότι πριν πραγματοποιήσει την επίσκεψη συναντήθηκε για την προετοιμασία της με τον πρωθυπουργό.
10.-Απο τις τρείς επιλογές, δεν πηγαίνω στην Άγκυρα, πηγαίνω σύμφωνα με τα διπλωματικά ειωθότα και πηγαίνω και λέω τις θέσεις μου όπως τις είπε ο Δένδιας, προτιμήθηκε η τρίτη. Προσωπικά, πιστεύω πως δεν έπρεπε να πάει. Την τρίτη επιλογή, αυτήν που έκανε η κυβέρνηση την φοβόμουν. Και ανησυχώ για τις συνέπειές της.
11.- Η επίσκεψη, κάθε επίσκεψη επισήμου σε μια χώρα, γίνεται όταν υπάρχουν οι προϋποθέσεις να βελτιωθούν οι σχέσεις. Δεν μπορώ να φανταστώ, παρά μόνο σε ακραίες περιπτώσεις πως στόχος μιας επίσκεψης μπορεί να είναι η αποτυχία της.
12.- Η επίσκεψη Δένδια, απέτυχε ως προς τον στόχο βελτίωσης των ε/τ σχέσεων. Απο αυτήν την άποψη η επίσκεψη ήταν φιάσκο. Αυτή η θέση μου προκάλεσε αντιδράσεις. Με τα παραπάνω δικαιολογώ και τον χαρακτηρισμό.
13.-Φοβάμαι πως οι δηλώσεις Δένδια είχαν ως αποδέκτη, περισσότερο το εσωτερικό ακροατήριο.
14.- Κουρασμένος και καταπιεσμένος ο κόσμος στην Ελλάδα απο την προκλητική και προσβλητική συμπεριφορά της Τουρκίας, ένοιωσε ικανοποίηση απο τις δηλώσεις Δένδια. Το δικό μου ερώτημα είναι: είναι αυτός ο ρόλος ενός υπουργού εξωτερικών; Μήπως κάποιος άλλος έπρεπε να αναλάβει αυτόν τον ρόλο;
15.-Είχαμε μια αποτυχημένη εξέλιξη του ταξιδιού του Έλληνα ΥΠΕΞ στην Άγκυρα μετά απο μια αχρείαστη επίσκεψη.
16.-Σε σοβαρό επίπεδο υψηλής διπλωματίας και οφέλους της χώρας μπορεί να μου πει κανείς σε τι προώθησε το συμφέρον της χώρας; Όχι το θυμικό της κοινωνίας για το οποίο δεν είναι υπεύθυνος ο ΥΠΕΞ;

ΦΙΑΣΚΟ

Από
anixneuseis
-
0
Σε φιάσκο εξελίσσεται η επίσκεψη του Έλληνα υπουργού εξωτερικών Ν. Δένδια στην Άγκυρα.
Ο κ. Τσαβούσογλου δεν άντεξε ούτε καν την διπλωματική και ήπια παράθεση των διαχρονικών ελληνικών θέσεων απο τον κ. Δένδια και χαρακτήρισε προκλητικές τις δηλώσεις του Έλληνα υπουργού.
Καλώς ο κ. Δένδιας του απάντησε πως η Τουρκία δεν μπορεί να δίνει μαθήματα στην Ελλάδα.
Κατά τα άλλα, ο Τσαβούσογλου πρότεινε διάσκεψη Ανατολικής Μεσογείου, φυσικά με τη συμμετοχή των κατεχομένων και επίσης διάλογο άνευ όρων (σας τα λέγαμε χθες με το σχόλιο “Λάθος κ. Δένδια”) και συνέχιση της συνεργασίας σε θέματα τρομοκρατίας.
Αυτή η συνεργασία θα φέρει την Ελλάδα ένοχη σε διεθνείς οργανισμούς και απέναντι στη δημοκρατική διεθνή κοινή γνώμη.
Πρόκειται για τη σύλληψη και παράδοση στις τουρκικές αρχές τούρκων πολιτικών φυγάδων και Κούρδων που ως ικέτες αναζητούν καταφύγιο στην Ελλάδα. Μια ντροπή για τις ελληνικές αρχές που όταν αποκαλυφθεί δεν θα ξεπλένεται με τίποτε.

Οι παραλλαγμένοι Γκρίζοι Λύκοι συγκροτούν την πλέον πολυπληθή ακροδεξιά οργάνωση της Γερμανίας

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Όπως σας υποσχέθηκα στο άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 13-4-2021,  ΕΔΩ

στο οποίο σκιαγράφησα τη δράση τους στη Γαλλία, σήμερα θα ασχοληθώ για το πώς δρουν στη Γερμανία της Μέρκελ, της προστάτιδας του Ερντογάν. Τον οποίο δεν πρέπει να εξαγριώσει, ιδιαίτερα φέτος που θα γίνουν οι γερμανικές εκλογές στις 26 Σεπτεμβρίου.

Ο Μακρόν έλαβε ήδη νομοθετικά μέτρα από τον Νοέμβριο του 2020 ενάντια στην χωριστικότητα (séparatisme) που συνεχίστηκαν στη Γερουσία, καλώντας όλες τις εν Γαλλία αλλοδαπές μουσουλμανικές οργανώσεις να αποδεχθούν «μια Χάρτα σεβασμού των αξιών της γαλλικής δημοκρατίας», την οποία τρία τουρκογενή παρακλάδια των Γκρίζων Λύκων αρνήθηκαν να αποδεχθούν επί ποινή διάλυσής τους.

Αντίθετα στη Γερμανία, ενώ αναγνωρίζεται ο κίνδυνος από τη δράση των παραλλαγμένων Γκρίζων Λύκων κι εκεί, μέχρι σήμερα το γερμανικό κοινοβούλιο Bundestag δεν έχει προχωρήσει ακόμα στη λήψη  προστατευτικών μέτρων, ανάλογων ή και ισχυρότερων από τα αντίστοιχα γαλλικά. Αυτή η διαπίστωση προκύπτει από το ρεπορτάζ του Antoine Malo στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal du Dimanche στις 7-4-2021 με τίτλο : «Γιατί η Γερμανία δυσκολεύεται να απαγορεύσει τους Γκρίζους  Λύκους, μια τουρκική ακροδεξιά οργάνωση» (Pourquoi l’Allemagne peine à interdire les Loups gris, organisation d’extrême droite turque). Η Bundestag θέλει, όπως και στη Γαλλία, να απαγορεύσει τους Γκρίζους Λύκους. Ωστόσο, η κυβέρνηση παίζει με το χρόνο για να μην θέσει σε κίνδυνο τη σχέση της με τον Ερντογάν.

Κάθε βράδυ, να ακολουθείτε έναν διαφορετικό δρόμο για να φτάσετε στο σπίτι σας, να ελέγχετε ότι οι κάμερες παρακολούθησης στην είσοδο του γραφείου σας λειτουργούν, να επικοινωνείτε με κρυπτογραφημένα μηνύματα, να προσέχετε τους αγνώστους που κρύβονται … Εδώ και αρκετά χρόνια, ο Ilias Uyar, δικηγόρος και προσωπικότητα των Αρμενίων από την Κολωνία, τελικά συνήθισε σε αυτές τις οδηγίες αυτοπροστασίας. Και έπειτα, πέρυσι, λόγω των εντάσεων και στη συνέχεια στον πόλεμο μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν, συμμάχου των Τούρκων και της Αρμενίας στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ο φόβος αυτός επανεμφανίστηκε. Τον Ιούλιο του 2020, ένα μπαρ στην πόλη που διευθύνεται από έναν Αρμένιο βανδαλίστηκε και στη συνέχεια κάηκε από δέκα φασιστοειδή, μερικά από τα οποία μιλούσαν τουρκικά. Τέσσερις μήνες αργότερα, απεστάλησαν απειλητικές επιστολές σε έξι οικογένειες στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, καθώς οι ηγέτες της κοινότητας έλαβαν ανώνυμες τηλεφωνικές κλήσεις που τους υπόσχονταν το σύντομο τέλος τους. Καμία διεκδίκηση δεν υπήρξε πίσω από αυτές τις πράξεις εκφοβισμού. Αλλά ο εν λόγω δικηγόρος, που είδε να εντείνεται η παρενόχληση τις τελευταίες εβδομάδες, αναγνωρίζει σε αυτήν τα νύχια των Γκρίζων Λύκων.

Μια συζήτηση που αντανακλά τη γαλλική απόφαση να διαλύσει τους Γκρίζους Λύκους

Οι Γκρίζοι λύκοι… Από τη δημιουργία τους στην Τουρκία στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αυτό το υπερεθνικιστικό, βίαιο, αντισημιτικό και αντιδημοκρατικό κίνημα έμοιαζε με σκιάχτρο. Γνωστό με το όνομα των Ιδεαλιστών (Ülkücü) που συνδέονται με το κόμμα της ακροδεξιάς MHP, εξαπλώθηκε γρήγορα στην Ευρώπη, ιδίως στη Γερμανία, όπου ζει η μεγαλύτερη τουρκική κοινότητα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Από τη δεκαετία του 1970, μικρο-ομάδες, πιο εγκληματικές παρά μαχητικές, πραγματοποίησαν εγκληματικές αποστολές εναντίον όλων εκείνων που τόλμησαν να αντιταχθούν στο σχέδιό τους της μεγάλης Τουρκίας : Κούρδοι, Αρμένιοι, Κομμουνιστές … Πιο πρόσφατα, μετά την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων από το γερμανικό κοινοβούλιο το 2016, το εν λόγω κίνημα κάνει ξανά θόρυβο. Πριν επιστρέψει κάτω από τα γερμανικά ραντάρ. Eδώ και μερικούς μήνες, οι Γκρίζοι Λύκοι επανεμφανίστηκαν και η περίπτωσή τους επιβλήθηκε στη δημόσια συζήτηση στη Γερμανία. Λίγο εξαιτίας του πολέμου στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Πολύ περισσότερο επειδή το Νοέμβριο η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε τη διάλυση τους. «Τούτο άνοιξε ένα παράθυρο ευκαιρίας να απαιτήσει το ίδιο πράγμα και η Γερμανία», εξηγεί η τουρκικής καταγωγής Sevim Dagdelen, ομοσπονδιακή βουλευτής του κόμματος Die Linke (της αριστερά), η οποία αγωνίζεται εδώ και χρόνια ενάντια σε εξτρεμιστές κάθε είδους, κάτι που την οδήγησε στο να έχει μια μόνιμη αστυνομική προστασία. Δέκα ημέρες μετά την ανακοίνωση του Γάλλου Υπουργού Εσωτερικών, Gérald Darmanin, του οποίου το κόμμα παρουσίασε μια πρόταση στη Bundestag, ζητώντας την απαγόρευση της οργάνωσης των Γκρίζων Λύκων. Οι πολιτικοί σχηματισμοί του κυβερνητικού συνασπισμού (του CDU της δεξιάς και του SPD της αριστεράς) εκπονούν κάτι άλλο το οποίο θα εγκριθεί από το γερμανικό Κοινοβούλιο. Για λίγους βουλευτές στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα, είναι επείγον να διαλυθεί αυτή η οργάνωση. Σύμφωνα με τις γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών, οι Γκρίζοι Λύκοι έχουν 11.000 μέλη στη Γερμανία. «Ο αριθμός των 18.000 είναι πιο πιθανός, διορθώνει ο πανεπιστημιακός Kemal Bozay. Και ακόμα, αν προσθέσουμε και τις οικογένειές τους, είναι ένα πολύ διευρυμένο δίκτυο». «Αυτό το καθιστά το μεγαλύτερο ακροδεξιό κίνημα στη χώρα!» Προειδοποιεί η Sevim Dagdelen, που απειλήθηκε πρόσφατα με θάνατο. «Η ιδεολογία τους είναι αντίθετη με το Γερμανικό Σύνταγμα και τη δημοκρατία», δήλωσε από την πλευρά του ο Christoph de Vries, βουλευτής του CDU, ο οποίος είναι επίσης πολύ αφοσιωμένος στο ίδιο θέμα.

Ένα νομικό πρόβλημα

Αλλά έξι μήνες αργότερα, δεν έγινε τίποτα. «Ούτε τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού ούτε ο Υπουργός Εσωτερικών αγωνίζονται για αυτήν την απαγόρευση», δήλωσε ο Πράσινος βουλευτής τουρκικής καταγωγής  Cem Özdemir, ο οποίος αναγκάστηκε επίσης να ζει υπό αστυνομική προστασία. Η πραγματικότητα είναι λίγο πιο περίπλοκη. Νομικά, δεν υπάρχουν οι Γκρίζοι Λύκοι, γεγονός που περιπλέκει την απαγόρευσή τους. Μόνο το σύμβολό τους με τα δάχτυλα, για να σχηματίσουν το προφίλ του λύκου, τους επιτρέπει να αναγνωριστούν. «Περισσότερο από μια ομάδα, έχουν γίνει μια ταυτότητα, ένα σύμβολο», λέει ο ιστορικός Nikolaus Brauns. Παρόλο που δεν έχουν επίσημη ύπαρξη, ορισμένοι καθιερωμένοι οργανισμοί είναι σαφώς συνδεδεμένοι μαζί τους στη Γερμανία. Ανάμεσά τους, η Adüfdt (Ομοσπονδία Τουρκικών Ιδεωδών Δημοκρατικών Γερμανικών Συλλόγων), η οποία έχει υπό τον έλεγχό της 170 τοπικές ενώσεις και 7.000 μέλη ή η Atib (Ευρωπαϊκή Ένωση Τουρκο-Ισλαμικού Πολιτισμού), επίσης επικεφαλής πολλών συλλόγων (αθλητικών , πολιτιστικών, εκπαιδευτικών) και 28 τζαμιά. Κυρίως σε αυτούς τους δύο οργανισμούς προτείνει να επικεντρωθεί η πρόταση που υιοθέτησε η Bundestag και στο τέλος ίσως να τους απαγορεύσει. «Αλλά πρώτα πρέπει να ερευνηθούν και να συγκεντρωθούν τα στοιχεία των διασυνδέσεών τους, να αποδειχθεί ότι τούτο αποτελεί ένα σύστημα, εξηγεί ο Christoph de Vries. Μπορεί να χρειαστεί λίγος χρόνος. «Σε μια χώρα όπου ζουν 3 εκατομμύρια Τουρκόφωνοι, το θέμα είναι πολύ ευαίσθητο. Το να το αντιμετωπίσουμε πριν από τις κρίσιμες κοινοβουλευτικές εκλογές στις 26 Σεπτεμβρίου 2021 θα ήταν απερίσκεπτο για την κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ.

Δηλαδή η μεν Γαλλία αντιμετωπίζει τους Γκρίζους Λύκους για να μην επηρεάσουν τις επόμενες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές το 2022, η Γερμανία ακολουθεί την οδό του πολιτικαντισμού : «ας περάσουν οι επόμενες εκλογές και θα τους τη φέρουμε μετά !»

Πώς να μην προκληθεί ο θυμός του Ερντογάν;

«Η αμφισβήτηση των Γκρίζων Λύκων και των παρακλαδιών τους είναι ένα ρίσκο, όπως αυτό συνέβη με το Παρίσι που προκάλεσε την οργή του Ερντογάν. Επειδή από το 2018 το AKP, το κόμμα του και το MHP το κόμμα του Μπαχστελί, δηλαδή την ιδεολογική μητέρα των Γκρίζων Λύκων, συγκυβερνούν. «Υπήρχε μια ιδεολογική ανταλλαγή μεταξύ των δύο κινημάτων, υπογραμμίζει ο Kemal Bozay. Το AKP έχει γίνει πιο εθνικιστικό, το MHP πιο θρησκευτικό». «Σήμερα, δεν υπάρχει πλέον διαφορά μεταξύ των Γκρίζων Λύκων και του σκληρού περιθωρίου του AKP», δήλωσε ο Ilias Uyar, ο δικηγόρος από την Κολωνία. Ο ιστορικός Nikolaus Brauns διευκρινίζει: «Οι Γκρίζοι Λύκοι στη Γερμανία έχουν γίνει σαν μια μυστική κοινωνία. Βγαίνουν από τη σκιά, όταν τους το ζητά η Άγκυρα». Επομένως, η οργάνωση έχει γίνει όργανο αυτής της νέας ισλαμο-εθνικιστικής τάξης, ένα πιόνι στην πολιτική επιρροή της τουρκικής εξουσίας στο εξωτερικό. Ακριβώς όπως η Ditib (Τουρκική-Ισλαμική Ένωση Θρησκευτικών Υποθέσεων). Αυτό το όργανο, υπό την Diyanet, δηλαδή τη διοίκηση θρησκευτικών υποθέσεων της κυβέρνησης της Άγκυρας, επιβλέπει 900 τζαμιά στη Γερμανία. «Το πρόβλημα είναι ότι οι γερμανικές αρχές δεν ασκούν κανέναν έλεγχο επί των ιμάμηδών τους» (σε αντίθεση με το Παρίσι που λέει όχι στους εισαγόμενους Ιμάμηδες από Τουρκία, Μαρόκο, Αλγερία), ανησυχεί ο Ilias Uyar.

«Ένας νεαρός πιστός, αξιαγάπητος, παίζει το ρόλο του οδηγού. Διορίστηκε απευθείας από το προξενείο ενώ ούτε καν μιλά γερμανικά. «Αρκετές αναφορές πληροφοριών υποστηρίζουν ότι κατά τη διάρκεια της τουρκικής επέμβασης στη Συρία, τα κηρύγματα ζήτησαν από τους πιστούς να προσευχηθούν για τους στρατιώτες στο μέτωπο, λέει η Sevim Dagdelen. Αφήνουμε τον Ερντογάν να μας εξάγει θέματα που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που συμβαίνει στη χώμα μας».

Η μεταναστευτική συμφωνία του 2015 σε αντιστάθμισμα των τουρκικών αυθαιρεσιών

Γιατί η γερμανική κυβέρνηση, η οποία ωστόσο παρακολουθεί στενά αυτές τις δραστηριότητες, τις αφήνει να συμβαίνουν ; Πέρα από το βάρος της τουρκικής διασποράς, υπάρχει ο φόβος μιας επίπτωσης στις εμπορικές συναλλαγές με την Άγκυρα (που ανήλθαν στα 30 δισεκατομμύρια ευρώ το 2019, δηλαδή υπερδιπλάσιες των γαλλο-τουρκικών συναλλαγών). Και έπειτα υπάρχει και αυτή η μεταναστευτική συμφωνία που συνήφθη το 2015 μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Erdogan, μιας πραγματικής Δαμόκλειας Σπάθης πάνω από το κεφάλι της Angela Merkel. Ο Kamel Bozay δείνει μια άλλη εξήγηση : το AKP, το MHP και οι σύμμαχοί τους στη Γερμανία κατάφεραν να διεισδύσουν στα μεγάλα κόμματα, CDU, SPD και Πράσινοι, ειδικά σε τοπικό επίπεδο. Ακριβώς το ίδιο που επιχειρούν να κάνουν και στη Γαλλία, τη Βουλγαρία, την Ελλάδα και αλλαχού.

Όμως οι ίδιες οι ομοσπονδιακές αρχές παίζουν  ένα επικίνδυνο παιχνίδι. Για να αντιμετωπίσουν το ζήτημα του Ισλάμ στη Γερμανία, συμπεριλαμβάνουν μεταξύ των συνομιλητών τους και το Κεντρικό Συμβούλιο Μουσουλμάνων. Ωστόσο, ένας από τους αντιπροέδρους του, ο Mehmet Çelebi που δεν είναι άλλος από ένα ανώτερο στέλεχος της τουρκικής ένωσης Atib, η οποία βρίσκεται στο στόχαστρο της Bundestag για τις σχέσεις του με τους Γκρίζους Λύκους!

Συμπέρασμα

Η Τουρκία της καταπάτησης των κάθε είδους ατομικών δικαιωμάτων, δια των παραλλαγμένων Γκρίζων Λύκων της εξωτερικού, εκμεταλλεύεται τις ελευθερίες που της παρέχει αφειδώς η αστική Δημοκρατία της Ευρώπης και λειτουργεί ως Κράτος μέσα σε κάθε φιλοξενών Κράτος  : προπαγανδίζει τον αντιαρμενισμό, τον αντικουρδισμό και το «μεγαλείο» του Ερντογάν αλλά και απειλεί με θάνατο σε όποιον άνθρωπο δεν υποτάσσεται στην αυθαιρεσία της.

Προσοχή λοιπόν. Δεν αρκούν μόνο τα Ραφάλ, οι φρεγάτες και οι νέοι εξοπλισμοί. Χρειάζεται παράλληλα και το ανελέητο κυνηγητό από την Ελλάδα των παραπάνω φασιστικών πρακτικών των παραλλαγμένων Γκρίζων Λύκων.

Τα θέματα που θα θέσουν οι Τούρκοι στον Δένδια: Διαμοιρασμός και διάσκεψη Ανατολικής Μεσογείου.

Από
anixneuseis
-
0

Σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό NTV ο τούρκος υπουργό εξωτερικών Mevlüt Çavuşoğlu είπε τα εξής:

Ερώτηση: Σήμερα θα έχετε συνάντηση με τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών στην Άγκυρα. Εδώ και καιρό υπάρχει ένταση μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών, οι οποίες επηρεάζουν τις εντάσεις στην περιοχή και επηρεάζονται από αυτές. Τι αναμένουμε από αυτήν τη συνάντηση όσον αφορά στις σχέσεις με την Ελλάδα;

Çavuşoğlu: Πρώτα απ’ όλα, σας ευχαριστώ πολύ, όπως είπατε με την Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια ήταν εξαιρετικά τεταμένα. Δεν έχουμε καταφέρει να λειτουργήσουμε τους μηχανισμούς που υπάρχουν εδώ και πέντε χρόνια. Δεν καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε πολλές συναντήσεις, συμπεριλαμβανομένων των ‘συμβουλευτικών συνομιλιών’ μας, που ήταν γνωστές ως διερευνητικές συνομιλίες, καθώς και της συνεδρίασης του ‘Ανωτάτου Στρατηγικού Συμβουλίου’ μας και των πολιτικών διαβουλεύσεων.

Πρέπει να είμαι σαφής. δεν μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό λόγω της αρνητικής προσέγγισης της Ελλάδας. Είναι η σειρά της Ελλάδας να φιλοξενήσει συνεδρίαση του ‘Ανωτάτου Στρατηγικού Συμβουλίου’. Δεν το λέω αυτό για να κατηγορήσω τη σημερινή κυβέρνηση. Η προηγούμενη κυβέρνηση του Τσίπρα δεν απηύθυνε ποτέ την πρόσκληση με τον ίδιο τρόπο. Η τελευταία φορά που το κάναμε ήταν στη Σμύρνη. Και πάλι, κατά την περίοδο Τσίπρα, οι διερευνητικές συνομιλίες δυστυχώς ανεστάλησαν.

Στη συνέχεια, μετά τα βήματα στην Αν. Μεσόγειο, που απέκλεισαν την Τουρκία, τα αντίμετρα στα οποία προέβη η Τουρκία έκαναν την κατάσταση λίγο πιο τεταμένη. Η ΕΕ ενεπλάκη. Άλλες χώρες αρχίσαν να εμπλέκονται. Πάντα λέμε ότι είμαστε έτοιμοι να καθίσουμε και να συζητήσουμε όλα τα ζητήματά μας με την Ελλάδα. Φυσικά, ενδέχεται να μην είμαστε σε θέση να χειριστούμε όλα τα θέματα σε μια συνάντηση ή σε αρκετές συναντήσεις. Αλλά τουλάχιστον μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα θετικό κλίμα και να κάνουμε προσεγγίσεις για τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να λύσουμε τα υπάρχοντα προβλήματα και διαφορές. Με αυτήν την κατανόηση, ο διάλογος μας με την Ελλάδα ξανάρχισε πρόσφατα.

Όπως γνωρίζετε, οι ‘συμβουλευτικές συζητήσεις’ πραγματοποιήθηκαν τόσο στην Τουρκία όσο και στην Αθήνα. Πραγματοποιήσαμε επίσης συζητήσεις πολιτικών διαβουλεύσεων στην Αθήνα μεταξύ των δύο Υπουργείων Εξωτερικών. Και τώρα ο Δένδιας έρχεται στην Τουρκία. Αυτή η επίσκεψη επρόκειτο να πραγματοποιηθεί χθες, αλλά του ζήτησα να έρθει σήμερα λόγω των συναντήσεων του ΝΑΤΟ και συμφώνησε και τον ευχαριστώ γι’ αυτό. Χθες πραγματοποιήθηκε συνάντηση των χωρών-πλαίσιο για το Αφγανιστάν πριν τη συνεδρίαση του Συμβουλίου του ΝΑΤΟ και τη συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας.

Η Τουρκία, οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Ιταλία και η Αγγλία προσκλήθηκαν σε αυτήν τη συνάντηση και έπρεπε να μεταβούμε στις Βρυξέλλες επειδή η συνάντηση αυτή πραγματοποιήθηκε δια ζώσης. Σήμερα, φυσικά, είμαστε στην ευχάριστη θέση να καλωσορίσουμε τον κ. Δένδια στην Άγκυρα και όλα τα θέματα που ανέφερα, οι διαφωνίες, τα θέματα στην Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, το Κυπριακό … σκοπεύουμε να συναντηθούμε σε ένα φιλικό περιβάλλον. Και είναι σημαντικό να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις που ξανάρχισαν για αυτά τα θέματα.

Οι επισκέψεις υψηλού επιπέδου και ο διάλογος μεταξύ μας είναι επίσης πολύ σημαντικοί. Δεν χρειαζόμαστε την Ευρωπαϊκή Ένωση ή μια τρίτη χώρα για να μιλήσουμε για αυτά τα θέματα και να βρούμε λύσεις. Μπορούμε να το λύσουμε μόνο μιλώντας μεταξύ μας. Εμείς, ειδικά ο Πρόεδρός μας Recep Tayyip Erdoğan, έχουμε επανειλημμένα δηλώσει ότι είμαστε πάντα υπέρ του διαμοιρασμού, τόσο στην Αν. Μεσόγειο όσο και σε άλλα θέματα, και ότι είμαστε υπέρ της εξεύρεσης ενός ‘κοινού τόπου’.

Το κάλεσμά μας για διάσκεψη επί της Αν. Μεσογείου, η πρότασή μας και η πρόταση του Προέδρου μας γίνονται για αυτόν τον σκοπό. Και είναι εξαιρετικά σημαντικό να συνεχίσουμε αυτόν τον διάλογο ως δύο γείτονες με την Ελλάδα σε τακτική βάση την επόμενη περίοδο. Υπάρχουν θέματα για τα οποία δεν συμφωνούμε, υπάρχουν πολλά ζητήματα στο Αιγαίο και πρέπει να τα συζητήσουμε ανοιχτά.

Ερώτηση: Όταν κοιτάζουμε την Αν. Μεσόγειο, φαίνεται να υπάρχει ένας ‘κόμπος’ στη Λιβύη. Πραγματοποιήθηκε επίσκεψη υψηλού επιπέδου από τη Λιβύη στη χώρα μας. Εντωμεταξύ, η κινητικότητα μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης συνεχίζεται. Ο Μητσοτάκης δήλωσε μετά από συνάντηση με τον επικεφαλής του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης πως «Συμφωνήσαμε με τη Λιβύη να συζητήσουμε τον καθορισμό των περιοχών δικαιοδοσίας στη Μεσόγειο». Τι μας λέει αυτή η δήλωση; Υπάρχει κίνδυνος να ακυρωθεί ή να επηρεαστεί η συμφωνία θαλάσσιας δικαιοδοσίας με τη Λιβύη;

Çavuşoğlu: Μπορεί να κάνει συναντήσεις. Κάθε χώρα, δύο χώρες, τρεις χώρες μπορούν να διαπραγματευτούν πολυμερώς. Αυτή είναι η ουσία του καλέσματός μας για διάσκεψη επί της Αν. Μεσογείου. Από την άλλη πλευρά, κατά την επίσκεψη στη Λιβύη και την τελευταία επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη, ο Menfi τόνισε ότι είχαν τηρήσει τις προηγούμενες συμφωνίες με την Τουρκία και ότι αυτές ήταν έγκυρες. Είναι επίσης μια κοινή δήλωση. Είναι προς το συμφέρον της Λιβύης και προς όφελος της Τουρκίας.

Η Ελλάδα έχει επίσης υπογράψει συμφωνία με την Αίγυπτο. Αυτή η συμφωνία μπορεί επίσης να τροποποιηθεί στο μέλλον. Διότι όταν η Αίγυπτος υπογράψει συμφωνία μαζί μας, θα κερδίσει περισσότερη έκταση. Φυσικά, υπάρχει επίσης ο περιορισμός των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας όχι μόνο στην Αν. Μεσόγειο, αλλά επίσης μεταξύ της Μάλτας και της Λιβύης σε άλλα μέρη της Μεσογείου. Τις προάλλες συζητήσαμε επίσης εκτενώς τι μπορούμε να κάνουμε σε αυτήν την αμφισβητούμενη περιοχή. Πρόκειται για αμφιλεγόμενα ζητήματα. Βέβαια, η Λιβύη μπορεί να συζητήσει αυτά τα θέματα με οποιονδήποτε, αλλά έχουμε επίσης μια συμφωνία που έχουμε υπογράψει μεταξύ μας, η οποία είναι καταχωρημένη στον ΟΗΕ και από τις δύο πλευρές. Πρόκειται για μια συμφωνία που έχει αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης και έχει υπογραφεί με μια προσέγγιση αμοιβαίας ωφέλειας.

Ερώτηση: Άρα δεν βλέπετε κανένα κίνδυνο με αυτήν τη συμφωνία;

Çavuşoğlu: Όχι, όχι, δεν βλέπουμε κάποιον κίνδυνο.

Ερώτηση: Είπατε ότι θα καλύψουμε το ζήτημα του Αιγαίου. Το εξοπλιστικό πρόγραμμα της Ελλάδας σας ελκύει το ενδιαφέρον; Πώς ερμηνεύετε την αμερικανική εξοπλιστική βοήθεια στον ελληνικό στρατό, τις κοινές ασκήσεις ή τις στρατιωτικές βάσεις που εξαπλώνονται στο ελληνικό έδαφος;

Çavuşoğlu: Στην Τουρκία, οι ασκήσεις μπορούν να ερμηνευθούν λίγο διαφορετικά. Όλοι στον κόσμο, κάθε χώρα μπορεί να κάνει ασκήσεις με άλλες χώρες. Η Αμερική πραγματοποιεί επίσης ασκήσεις με την Τουρκία και την Ελλάδα. Οι ασκήσεις δεν σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο. Φυσικά, ο σκοπός μιας ανακοινωθείσας άσκησης εναντίον άλλης χώρας ή ομάδας ως μπλοκ είναι διαφορετικός. Αλλά μπορεί να υπάρχουν πολλές πολυμερείς ασκήσεις σε τριμερές επίπεδο, σε διμερές επίπεδο. Υπάρχουν ασκήσεις στη Μαύρη Θάλασσα. Πριν από λίγους μήνες, η Ρωσία και η Αίγυπτος πραγματοποίησαν κοινή άσκηση στη Μαύρη Θάλασσα. Δεν χρειάζεται να αποτελέσει αντικείμενο ιδιαίτερο ενασχόλησης. Είναι ένα είδος συμβολικής συνεργασίας μεταξύ χωρών. Αλλά οι εξοπλισμοί είναι κάτι άλλο. Μέχρι σήμερα, οι ΗΠΑ έχουν ακολουθήσει μια ισορροπημένη πολιτική τόσο στην Κύπρο όσο και στις σχέσεις της Τουρκίας με την Ελλάδα. Στις συζητήσεις μας με τον κ. Blinken, τόσο στο τηλεφώνημα όσο και στις Βρυξέλλες, στο περιθώριο της συνάντησης των Υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ, του είπαμε επίσης ότι αναμένουμε από τις ΗΠΑ να διατηρήσουν αυτήν την ισορροπημένη θέση και πολιτική. Μερικές φορές υπάρχουν διαφορετικές δηλώσεις λόγω του ελληνικού λόμπι. Στην πράξη, οι ΗΠΑ πρέπει να διατηρήσουν αυτήν την πολιτική ουδετερότητας.

Η φιλοευρωπαϊκή στροφή των ιταλών λαϊκιστών

Από
anixneuseis
-
1

Πώς «πρασινίζει» η γερμανική πολιτική

Από
anixneuseis
-
0

Γ. Αμράνι, Πρέσβης του Ισραήλ: Η Ελλάδα και το Ισραήλ, άγκυρα σταθερότητας, συνεργασίας, ασφάλειας και ευημερίας στη Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
0

Οι επτά κινήσεις του Ταγίπ Ερντογάν στη «Μεγάλη Σκακιέρα» της Μεσογείου και της Ευρασίας

Από
anixneuseis
-
0

Ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, προεδρεύει του υπουργικού συμβουλίου. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ

«Η κυβέρνηση Ερντογάν παίζει σκάκι στο εξωτερικό. Η Τουρκία περνά μέρες εξαιρετικής εξωτερικής πολιτικής» υποστηρίζει ο Τούρκος αναλυτής Χασάν Οζτούρκ στη Yeni Safak.

Οπαδός του Τούρκου προέδρου, ο Χασάν Οζτούρκ, δίνει φυσικά με πολύ αισιόδοξους τόνους το περίγραμμα των κινήσεων του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Ευρασία:

«Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Ζελένσκι βρέθηκε στην Τουρκία την περασμένη εβδομάδα. Το νέο υπουργικό συμβούλιο της Λιβύης …επισκέφθηκε την Άγκυρα υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Ντιμπέιμπα. Η κρίση Ουκρανίας-Ρωσίας είναι από τη μία πλευρά και η νέα εξίσωση στη Λιβύη είναι από την άλλη. Ακριβώς σε ένα τέτοιο περιβάλλον στην Ανατολική Μεσόγειο ξεκινά η προσέγγιση της Αγκυρας με την Αίγυπτο και στο εγγύς μέλλον βλέπουμε μια νέα εξίσωση που θα ενισχύσει τα χέρια της Τουρκίας» λέει ο Οζτούρκ.

  • Οντως, ο Ερντογάν προσπαθεί να κινήσει ότι πιόνια διαθέτει στη Μεγάλη Σκακιέρα. Εναγωνίως μάλιστα. Προσπαθεί να πείσει κυρίως τις Μεγάλες Δυνάμεις ότι μπορεί να ελέγξει τους μικρότερους παίκτες στην περιοχή. Και να αποτελέσει τη …γέφυρα μεταξύ των Μεγάλων.
  • Με ένα και μόνο στόχο βέβαια: Να διατηρήσει την εξουσία του, σε μια περίοδο που η αμφισβήτησή του στο εσωτερικό της Τουρκίας διογκώνεται καθημερινά.

Την αγωνία αυτή εκφράζει άλλωστε και ο αναλυτής Χασάν Οζτούρκ γράφοντας στο ίδιο άρθρο ότι «την ώρα που ο Ερντογάν παίζει σκάκι στο εξωτερικό, η αντιπολίτευση ζητάει πρόωρες εκλογές για να τον απομακρύνει από την εξουσία»!

Μόνο που οι κινήσεις στη σκακιέρα δείχνουν περισσότερο πανικό παρά ιδιοφυία και ο Ερντογάν κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με όλους τους μεγάλους παίκτες ,καθώς η σύγκρουση είναι ολομέτωπη και αγεφύρωτη…

  • Ο Μπρεζίνσκι και ο Ερντογάν

Για να δούμε όμως τι γυρεύει σήμερα ο Ερντογάν στο …παζάρι, πρέπει να δούμε ποια ακριβώς είναι «η Μεγάλη Σκακιέρα», που εμπνεύστηκε και ανέλυσε στο ομώνυμο βιβλίο του ο πρώην Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών, Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, κορυφαίος διεθνολόγος και από τα «γεράκια» που σημάδεψαν την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου!

Η «Μεγάλη Σκακιέρα» είναι η Ευρασία, δηλαδή η πρώην Σοβιετική Ενωση με τις γειτονικές της ασιατικές χώρες (Κίνα, Ινδία ,Ινδοκίνα) και η Ευρώπη.

Ο Μπρεζίνσκι χωρίς περιστροφές είχε ταχθεί υπέρ της διάλυσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και κυρίως της πρόσδεσης της Ουκρανίας στη Δύση. Τονίζει ότι η Αμερική πρέπει να ελέγξει τους ενεργειακούς πόρους της Κασπίας και σημειώνει ότι δεν χρειάζεται η διαιώνιση της εχθρότητας με το Ιράν. Ο Μπρεζίνσκι λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρέπει να αποξενώσουν την Τουρκία, τουλάχιστον ώσπου να εξομαλυνθούν οι σχέσεις Ουάσιγκτον – Τεχεράνης. Αποδίδει μάλιστα μεγαλύτερη σημασία στην Τεχεράνη παρά στην Αγκυρα.

Ο Τούρκος πρόεδρος, προωθώντας την νέο-αποικιακή,νέο-Οθωμανική του εξωτερική πολιτική έχει κάνει το τελευταίο διάστημα επτά κινήσεις στη «Μεγάλη Σκακιέρα»:

  • Η τελευταία του κίνηση ήταν να φέρει στην Αγκυρα σύσσωμο σχεδόν το νέο υπουργικό Συμβούλιο της Λιβύης -τον μεταβατικό πρωθυπουργό, 14 υπουργούς και 5 υφυπουργούς.
  • Στη διάρκεια των συναντήσεων υπεγράφησαν πέντε συμφωνίες για τη συμμετοχή τουρκικών εταιρειών στην ανοικοδόμηση της Λιβύης και «επιβεβαιώθηκε η ισχύς του τουρκο-λιβυκού συμφώνου για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών» που είχε υπογραφεί τον Νοέμβριο του 2019, παρά το γεγονός ότι θεωρείται παράνομο.

«Αναφορικά με τα σύμφωνα που υπογράφηκαν μεταξύ των χωρών μας, ιδίως το σύμφωνο οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών, επιβεβαιώνουμε ότι αυτά βασίζονται σε έγκυρες βάσεις και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των δύο χωρών μας», δήλωσε ορθά κοφτά ο Λίβυος πρωθυπουργός στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Ερντογάν. Προς μεγάλη τέρψη φυσικά του Τούρκου Προέδρου, που έσπευσε να δηλώσει ότι «ανανεώσαμε την αποφασιστικότητά μας για αυτό το σύμφωνο».

Μια εξέλιξη που προκαλεί μεγάλη ανησυχία στην Αθήνα, καθώς ο Λίβυος πρωθυπουργός έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις που φέρεται να είχε δώσει στον Ελληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη κατά τη συνάντησή τους στην Τρίπολη λίγες ημέρες πριν.

H δεύτερη κίνηση του Ερντογάν αφορά την Αίγυπτο, την οποία προσπαθεί να προσεγγίσει με κάθε μέσον, ξεχνώντας φυσικά ότι είχε αποκαλέσει «δολοφόνο» τον πρόεδρο αλ Σίσι. Ο προεδρικός Σύμβουλος του Ερντογάν, Ιμπραήμ Καλίν τόνισε ότι επιθυμία της Άγκυρας είναι να γυρίσει μια νέα σελίδα με το Κάιρο, ενώ ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλούσι Ακάρ είπε ότι η χώρα του έχει «πολλές ιστορικές και πολιτιστικές αξίες από κοινού με την Αίγυπτο».

Αιγύπτιοι εμπειρογνώμονες για τις τουρκικές υποθέσεις λένε ότι οι πρόσφατες προσπάθειες της Άγκυρας για επαναφορά των σχέσεων αποσκοπούν στην εξισορρόπηση της απομόνωσής της Τουρκίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και ορισμένες αραβικές χώρες.

  • “Υπάρχει κάποια ειρηνική διάθεση από την τουρκική πλευρά, αλλά δεν υπάρχει προσέγγιση”, λέει ο Καράμ Σαίντ, ειδικός για τις τουρκικές υποθέσεις στο Κέντρο Πολιτικών και Στρατηγικών Σπουδών στο πανεπιστήμιο Αλ Αχράμ. Ωστόσο, η Αγκυρα χρησιμοποιεί ως προπομπό για να κάμψει τις αντιστάσεις της Αιγύπτου την οικονομία.

Η Τουρκία είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος εξαγωγέας στην Αίγυπτο και παρά την πολιτική αντιπαράθεση, «οι επιχειρηματικές κοινότητες και στις δύο χώρες έχουν διατηρήσει ανέπαφο το διμερές εμπόριο. Οι τουρκικές επενδύσεις στην Αίγυπτο, που σήμερα εκτιμώνται σε 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια, έχουν παραμείνει οι ίδιες», λέει ο Καράμ Σαίντ στην αραβική ιστοσελίδα Al Monitor.

Οι εξαγωγές της Αιγύπτου προς την Τουρκία ανήλθαν το 2020 σε περισσότερα 1,6 δισεκατομμύρια δολάρια, μειωμένες κατά 1,7 δισεκατομμύρια δολάρια σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο. «Η Τουρκία έχει ήδη χάσει αρκετές αραβικές αγορές όπως στη Σαουδική Αραβία, τη Συρία, τη Λιβύη και την Υεμένη και η Αίγυπτος είναι μια πύλη για τις αραβικές και αφρικανικές αγορές.

Η Αίγυπτος παραμένει μια μεγάλη αγορά για την Τουρκία και από ρεαλιστική άποψη, η Άγκυρα θέλει να διατηρήσει το status quo , λόγω και των πολιτικών και οικονομικών εντάσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες» τονίζει ο Σαίντ.

Η τρίτη περιφερειακή κίνηση του Ερντογάν αφορά τις ελληνο-τουρκικές σχέσεις . Η Αγκυρα -ακριβώς και λόγω της έντασης με την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες- προσπαθεί να εμφανιστεί ξαφνικά ως «περιστερά», κρατώντας τα σεισμογραφικά της πλοία στα λιμάνια.

Μόνο που η «αιφνιδιαστική» αποκλιμάκωση και ένας άνευ όρων διάλογος «για να ησυχάσουμε» δεν πρόκειται να πείσει τον Τούρκο πρόεδρο να αλλάξει σταθερά τις προκλητικές διεκδικήσεις του στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Ο Ερντογάν δεν φαίνεται διατεθειμένος να κάνει ούτε ένα ουσιαστικό βήμα πίσω στη νέο-αποικιακή του πολιτική και στο Κυπριακό.

Μιλάει μόνο για την αναγκαιότητα σύγκλησης διεθνούς Διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο, με την ισότιμη συμμετοχή και του ψευδοκράτους στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο. Ο στόχος του είναι άλλωστε διακηρυγμένος: η de jure διχοτόμηση της Κύπρου και η διεθνής αναγνώριση δύο κρατών .

Ο Τούρκος πρόεδρος τρέφεται άλλωστε και με την συνεχώς υποχωρητική στάση της ΕΕ και της πλειοψηφίας των ευρωπαίων εταίρων μας, που στο όνομα του «προσφυγικού προβλήματος» πηγαίνουν με τα νερά του. Αφήνοντάς τον ουσιαστικά ασύδοτο στην καταπάτηση κάθε έννοιας κράτους δικαίου και στο εσωτερικό της Τουρκίας.

  • Το σιωπηλό παιχνίδι της Γερμανίας στη Μεσόγειο

Η τέταρτη κίνηση του Ερντογάν είναι η αξιοποίηση του ιστορικά «συμμαχικού» Γερμανικού παράγοντα. Το Βερολίνο ρίχνει άλλωστε συνεχώς λάδι στη φωτιά των προκλητικών κινήσεων του Τούρκου προέδρου. «Η Γερμανία παίζει μ ένα σιωπηλό παιγνίδι στη Μεσόγειο, όπως γράφει η ιταλική ιστοσελίδα “InsideOver”.

Μπορεί ο Τούρκος πρόεδρος να ανησύχησε πολύ ακούγοντας τον Ιταλό πρωθυπουργό Μάριο Ντράγκι να τον αποκαλεί «δικτάτορα» ,αλλά πιστεύει ότι όσο έχει το Βερολίνο στο πλευρό του θα συνεχίζει ακάθεκτος την πολιτική του. « Το μήνυμα του Βερολίνου είναι πολύ σαφές: η Γερμανία θέλει πραγματικά να βρίσκεται στη Βόρεια Αφρική , χωρίς να αφήνει πολύ χώρο για τους ευρωπαίους εταίρους της Πρόθεση της Γερμανίας είναι να αντικαταστήσει την Ιταλία και να ελέγξει τις εξελίξεις στη Λιβύη.

Μια κίνηση που ευχαριστεί επίσης τη Γαλλία, η οποία από καιρό ήταν πρόθυμη να αποτρέψει τη Ρώμη από το διαδραματίσει ισχυρό ρόλο στη Βόρεια Αφρική» υποστηρίζει η ιταλική ιστοσελίδα. Προσθέτει μάλιστα ότι «το επόμενο κεφάλαιο της γερμανικής στρατηγικής ,περνά μέσα από τα ζεστά νερά της ανατολικής Μεσογείου . Στην διένεξη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ενώ το Παρίσι πήρε ανοιχτά την πλευρά της Αθήνας παρέχοντας στρατιωτική και πολιτική υποστήριξη, το Βερολίνο ξεκίνησε διπλωματικούς ελιγμούς για να σταματήσει την κλιμάκωση , εξισώνοντας και τις δύο πλευρές.

  • Ένας μεσολαβητικός ρόλος που απορρέει από τα γερμανικά στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή: η Ελλάδα και η Τουρκία είναι πολύ σημαντικοί εταίροι για τη Γερμανία και η περιοχή είναι ένας από τους μεγάλους τερματικούς σταθμούς της γερμανικής βιομηχανίας προς τη Μεσόγειο» υποστηρίζει η ιταλική ιστοσελίδα «InsideOver».

Υπενθυμίζει μάλιστα την πρόσφατη δήλωση του Τούρκου Υπουργού Άμυνας Χουλούσι Ακάρ στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt ότι η Άγκυρα βασίζεται πάνω απ ‘όλα στο Βερολίνο: «Η Γερμανία είναι ένας από τους σημαντικότερους συμμάχους μας στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας».

Ένα μήνυμα γεμάτο νόημα, που επιβεβαιώνει ότι ο προνομιούχος συνομιλητής της Τουρκίας στην Ευρώπη παραμένει η Γερμανία, με την οποία η τουρκική κυβέρνηση έχει στρατηγικές σχέσεις θεμελιώδους σημασίας. Μόνο που η Αγκυρα αδυνατεί να δει τις επόμενες κινήσεις στη «Μεγάλη Σκακιέρα» ,που συνδέονται με τη διαφαινόμενη κυβερνητική αλλαγή στη Γερμανία στις εκλογές του Σεπτεμβρίου και την απομάκρυνση των Χριστιανοδημοκρατών από την καγκελαρία.

Η Γαλλία επίσης έχει εκμεταλλευτεί την τουρκική προκλητική πολιτική για να καθιερωθεί ως προνομιούχος συνομιλητής Ελλήνων και Κυπρίων στην ΕΕ. Η Ιταλία βρίσκεται επίσης απέναντι στον Ερντογάν και μάλιστα χωρίς ο Ντράγκι να λειτουργεί από μόνος του στη Μεσόγειο και στη Βόρεια Αφρική.

  • «Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται πίσω από τον Ντράγκι και στηρίζουν αυτήν τη νέα ιταλική γραμμή πάνω από όλα με σκοπό την ενίσχυση του ΝΑΤΟ στην περιοχή» γράφει χαρακτηριστικά η Ιταλική ιστοσελίδα. Κάτι που φάνηκε άλλωστε και στη χθεσινή επίσκεψη του Ιταλού υπουργού Εξωτερικών, Λουίτζι ντι Μάιο στην Ουάσιγκτον και στη συνάντησή του με τον Αμερικανό ομόλογό του Αντονι Μπλίνκεν.

“Προβλέπεται ισχυρότερη συνεργασία μεταξύ Ιταλίας και Ηνωμένων Πολιτειών» τόνισε ο ντι Μάιο και πρόσθεσε : «Με τον Μπλίνκεν εξετάσαμε τα επόμενα βήματα για μεγαλύτερη συμμετοχή των ΗΠΑ στον φάκελο της Λιβύης»…

«Να κρατήσουμε το απλωμένο χέρι του Αμερικανού φίλου» γράφει η ιταλική La Stampa,τονίζοντας ότι «η Ιταλία μπορεί να οικοδομήσει μια προνομιακή σχέση με τις ΗΠΑ και να επηρεάσει τη διατλαντική ατζέντα, όπως ακριβώς ο Πρόεδρος Μπάιντεν στοχεύει να την ξαναρχίσει για να επαναφέρει τη δημοκρατία στο επίκεντρο των παγκόσμιων γεωπολιτικών ισορροπιών»

  • Στη μέγγενη Ουάσιγκτον-Μόσχας

Οι σχέσεις άλλωστε της Τουρκίας του Ερντογάν με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι στα βράχια καθώς η Ουάσιγκτον βλέπει με ανησυχία όχι μόνο την άρνηση της Άγκυρας να απαλλαγεί από τους ρωσικούς πυραύλους S-400, αλλά και την γενικότερη ενίσχυση των δεσμών με τη Μόσχα.

Η Πέμπτη κίνηση του Ερντογάν στη «σκακιέρα» ,ήταν να επιτρέψει σε δύο αμερικανικά πολεμικά σκάφη να περάσουν από το Βόσπορο με κατεύθυνση τη Μαύρη Θάλασσα λόγω της επαπειλούμενης σύγκρουσης Ρωσίας- Ουκρανίας ,αλλά η κίνηση αυτή όχι μόνο δεν φαίνεται ικανή να κατευνάσει τις αντιδράσεις της νέας διοίκησης Μπάιντεν στην Ουάσιγκτον, αλλά άνοιξε νέα πληγή στις ρωσο-τουρκικές σχέσεις.

Η έκτη κίνηση του Ερντογάν αφορά την Ουκρανία και φορά τη δήλωση 20 σημείων που υπέγραψε ο Τούρκος πρόεδρος με τον Ουκρανό ομόλογό του Βολοντιμίρ Ζελένσκι στις 10 Απριλίου. Μια δήλωση -μαχαιριά στη Μόσχα , καθώς ζητείται ο τερματισμός της «παράνομης προσάρτησης από τη Ρωσία της Κριμαίας, μιας πρώην οθωμανικής περιοχής που φιλοξενεί τους Μουσουλμάνους Τάταρους».

Η Αγκυρα ζήτησε επίσης να τερματιστεί η «κατάληψη» από τους Ρώσους αυτονομιστές της περιοχής του Ντονμπάς στην ανατολική Ουκρανίας και επιβεβαίωσε επίσης την υποστήριξή της Τουρκίας στην ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Όλα αυτά εξόργισαν φυσικά τη Μόσχα ,που ήδη έστειλε την πρώτη προειδοποιητική βολή απαγορεύοντας μέχρι νεωτέρας στους Ρώσους τουρίστες να μεταβούν στην Τουρκία λόγω της …πανδημίας.

Ο Ερντογάν ανησυχεί σοβαρά πλέον ότι ο Πούτιν θα αντιδράσει και στα μέτωπα της Συρίας, της Λιβύης αλλά και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Ηδη, ο Ερντογάν υπέγραψε νομοσχέδιο για την ενίσχυση της ήδη ισχυρής στρατιωτικής και αμυντικής συνεργασία με το Αζερμπαϊτζάν, καθώς εκφράζονται φόβοι για πιθανά αντίμετρα της Μόσχας.

  • Στο παιγνίδι και η Κίνα

Ο Πούτιν δεν βλέπει άλλωστε με καλό μάτι και τα σχέδια Ερντογάν για την κατασκευή της «Διώρυγας της Κωνσταντινούπολης» -του τεχνητού πλωτού διαύλου μήκους 45 χιλιομέτρων που θα παρακάμπτει τον Βόσπορο. Η Μόσχα εκφράζει ήδη φόβους ότι μια τέτοια διώρυγα θα ακυρώσει ουσιαστικά τη Συνθήκη του Μοντρέ του 1936 , που ουσιαστικά εμποδίζει τον μακροχρόνιο κατάπλου ξένων πολεμικών σκαφών στη Μαύρη Θάλασσα.

Παρά τις οικονομικές και περιβαλλοντικές αντιδράσεις για το «φαραωνικό» αυτό έργο , ο Ερντογάν προχώρησε στην έβδομη κίνηση: Φαίνεται να έχει καταλήξει σε συμφωνία για την ανάθεση κατασκευής της διώρυγας στους Κινέζους . Και αυτή είναι η τελευταία του κίνηση στη «Μεγάλη Σκακιέρα».

Το Canal Istanbul, το «τρελό έργο» του Προέδρου Ερντογάν -όπως το είχε χαρακτηρίσει για πρώτη φορά ο ίδιος το 2011- έχει προσελκύσει το κινέζικο ενδιαφέρον ως μέρος της πρωτοβουλίας του νέου Δρόμου του Μεταξιού (Belt and Road), του Πεκίνου. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα “Al Monitor”, κινεζικές εταιρείες θα μετάσχουν στο διαγωνισμό για τη διώρυγα, προϋπολογισμού δαπάνης 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Τη στιγμή λοιπόν που ο Ερντογάν προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη Δύση και τη Ρωσία σε σημαντικά στρατηγικά ζητήματα, τα διλήμματά του ενδέχεται να γίνουν ακόμη πιο περίπλοκα με την προσθήκη της Κίνας στην εξίσωση … Ούτε ο μεγάλος σκακιστής Μπόμπι Φίσερ δεν θα μπορούσε να επικρατήσει σε ένα τέτοιο παιγνίδι…

Hellas Journal

Why America Can’t End Its ‘Forever Wars’

Από
admin
-
0

BY WILLIAM M. ARKIN 

Newsweek

FE_Forever War_Banner
The American way of war actually makes it harder to end our “endless wars.”STOCKTREK IMAGES/GETTY

Apeace agreement with the Taliban and a May 1 deadline for American withdrawal of troops. A new pledge by President Biden to end the war. A Congressional step toward revoking the 20-year-old consent to use military force in Iraq. Talk, even, of rescinding the post-9/11 authorization to pursue Al-Qaeda. You might think America’s forever wars are finally coming to an end. They’re not—because everything we’ve learned from the past two decades at war has made it more difficult to actually end the wars.

Though the new administration seems intent on ending America’s oldest war and there is growing fatigue over endless wars in the Middle East, and though the Pentagon is scrambling to refocus resources and attention away from counterterrorism to big war pursuits against the likes of Russia and China, war isn’t going to actually end. That’s because there is something about the way the United States fights—about how it has learned to fight in Afghanistan and on other 21st-century battlefields—that facilitates endless war.

This transformation of the American military happened gradually as the armed forces shifted the preponderance of tasks away from boots on the ground, away even from dependence on regular soldiers. The new American way of war moved even the means of bombing and killing—mostly through aircraft and drones, but also virtually in cyberspace—out of the actual war zones.

Troops shrunk in importance. There were no more armies to fight, no countries to occupy, and no appetite even to engage in hand-to-hand combat that put American lives at risk. What emerged is a certain kind of fighting, sustained by a flexible and reliable global network. The traditional measures of troop presence have become irrelevant while the means of actual warfare became invisible.

Take Afghanistan, for example. President Biden now says that the last remaining 2,500 “troops” in country will be withdrawn by the end of the year. And indeed, the last of the regular Army and Marine Corps units will come home. But these are not the only soldiers in the country, and the fighting—even on the ground—has shifted away from infantry to clandestine special operations and CIA paramilitaries. They exist uncounted, hidden behind a veil of secrecy and ignored in public tallies.

Fighting alongside them are others, also not troops. “Trainers” and technicians help Afghans to operate the billions’ worth of equipment we’ve provided. The semi-combat elements of other agencies—the DEA and State Department, even the FBI—fight alongside them too, battling drugs, human trafficking and even corruption.

And then there are private contractors, who have become more and more intrinsic to everything military, even frontline operations. In Afghanistan, civilian contractors outnumber soldiers 7 to 1, and these non-soldier soldiers increasingly take on more and more direct military tasks. In fact, 54 different defense companies are right now advertising job openings in Afghanistan, looking for technicians to do everything from intelligence analysis and terrorist targeting to air conditioning repair.

The American way of war enables both troop withdrawals and continued fighting because over two decades of continuous warfare, new capabilities have emerged that fundamentally reorder the calculus on the ground. Capabilities that didn’t even exist before 9/11—armed drones, autonomous precision strike, total surveillance, cyber warfare—have emerged and matured. But most important, The bulk of what sustains warfare in Afghanistan is located in the “safe” countries of the Middle East, even in Europe, and an increasingly larger proportion resides in the United States itself.

Linking this machine together is a global network that collects and processes mountains of information, moves that information around, sustains a worldwide targeting system, generates long range attacks, and makes most of the decisions. This extraordinarily complex network involves the participation of half the countries on earth. A hub—made up of giant command and intelligence centers—feeds spokes reaching out throughout the Middle East and South Asia, and into Africa and Asia. It is so little understood, so invisible, so resilient and so efficient, even as four successive presidents have promised and then tried to stop warfare, the spokes have grown and extended.

FE_Forever War_06
President Biden vows the Pentagon will move forward “in a transparent and principled manner.”ALEX WONG/GETTY

Perpetual war is this newly created machine itself. Today, that system comprises some two dozen countries where the U.S. is regularly bombing and killing. The American model facilitates “withdrawal” because with it, the very importance of “troops”— of actual boots that might be worn by soldiers on the ground—has virtually disappeared as a central element of killing terrorists. The consequence is not just that perpetual war increasingly takes place out of sight, but with fewer soldier deaths and injuries due to changed tactics and increasingly remote attacks, war also has become more and more irrelevant to American lives.

In our topsy-turvy world, the United States today is killing or bombing in perhaps 10 different countries. Some we know for sure: Afghanistan, Iraq, Syria, Pakistan, Somalia, Yemen. Some occasionally are acknowledged—Libya, Niger, Mali and Uganda. Others are more obscure—Burkina Faso, Cameroon, Chad, Lebanon, Nigeria. And still others—the Philippines, Central African Republic, Ethiopia, Eritrea, Kenya, Thailand—are alluded to in fleeting news reports or hinted at in military deployments and supposed war games with host nation forces.

Beyond these 21 countries, American special operations forces are routinely present in some 70 additional countries, sometimes with partners and sometimes operating unilaterally, sometimes fighting against terror, and sometimes “fighting” against the endless forces of transnational organized crime, and sometimes even just collecting intelligence information and “preparing the battlefield” for future operations.

At the center of warfare in these countries—at the center of the perpetual war machine—are the back-end hubs of the Middle East, commands and bases in the supposedly safer countries outside combat zones—places like Jordan, Kuwait, Bah- rain, the United Arab Emirates, Qatar, Oman, Saudi Arabia and Djibouti. Here, the main headquarters are located, as are the main combat air and naval bases. The center of all air operations—the most important of all the centers—is located in the tiny Gulf state of Qatar, the army hub is in Kuwait, the navy hub is in Bahrain. This is where the majority of the preparatory work takes place.

In every country at the edge of this worldwide hub-and-spoke design where the actual bombing and killing takes place, the same Afghanistan math and model persists: There are acknowledged and unacknowledged forces; contractors mostly outnumber soldiers, operating clandestine and “low visibility” activities that substitute for the official and the acknowledged, and most of the lethal attacks come from outside the country. And the list of missions—policing the drug trade and stemming transnational organized crime, countering the proliferation of weapons of mass destruction, dealing with long-range missiles and drones now owned by all, fighting cyber threats, defeating piracy, stopping illegal migration—justifies fighting almost everywhere.

The hub and the spokes are meshed together into a literal network—terrestrial, over the internet and in space—a global sensing and communicating machine which connects everyone “forward” and ultimately back to dozens of bases in the United States. So few are at the tip of the spear but that spear is also supercharged and precise, offering unprecedented flexibility. A hub that might be receiving and triaging intercepts or directing and flying drones one day with a focus on Syria can shift the next day to Libya, from Somalia one day to Nigeria the next.

Nowhere is this flexibility seen more clearly than in the January 3, 2020, drone strike that killed Iran’s Quds force commander General Qasem Soleimani as he was leaving Baghdad International Airport. It was a masterful demonstration of expertise and America’s unique global reach—of the perpetual war system itself.

FE_Forever War_07
US soldiers prepare the last convoy carrying US troops at Camp Adder on the outskirts of the southern city of Nasiriyah on December 17, 2011, marking the withdrawal of US troops from Iraq.MARTIN BUREAU/AFP/GETTY

While Trump administration officials deliberated in Washington and at Mar-a-Lago as to whether to pull the trigger, they never really had to ask about the how or even the likelihood of success. Behind the scenes, hundreds of uniformed specialists, civilians and contractors “worked the target,” finding and then tracking the general’s movements, intercepting and translating his (and other Iranian and Iraqi) communications, scheduling everything from satellite time to pilot shifts, preparing the drones and the other over-watch aircraft needed to fly, loading and arming the bombs that would be used, timing the movements, carrying out the air traffic control and complex choreography that was needed to bring it all together, even making the contacts with the involved governments to clear airspace and clear consent.

Thousands more kept the communications and networks open to support these “frontline” few, manning the command centers and headquarters, preparing the target graphics and preparing the briefings for the decision makers, providing minute-by-minute updates. These many thousands were spread out from local bases in Iraq and the Persian Gulf states to the military decision-making hub in Florida, to Georgia, where the listening and translating mostly occurred, to South Carolina, where the air effort was overseen, to dozens of other agencies and organization in the D.C. metropolitan area where the reconnaissance data was downloaded and processed.

It was a worldwide effort where the number of boots on the ground was utterly immaterial. The new American way of war means uniformed personnel, government civilians and private contractors leaving their homes throughout the United States to go to “war” in remote parts of the world, then returning home when their day of bombing and killing is over.

The killing of General Soleimani is not the exception. Since the new American way of war started as an effort to kill Al-Qaeda leaders and lieutenants, individuals have come to dominate the entire killing effort, even against the Islamic State. Other than small parts of Afghanistan, Iraq and Syria, there are no real armies left to fight on the ground (or at least no desire to fight them force-on-force). For the United States, there is little interest in engaging terrorists in any kind of close hand-to-hand combat (that’s the job of Afghan, Iraqi, Syrian and Kurdish “partners”). America—with its global network and possession of the greatest targeting information ever known to mankind—is the enabler of local and proxy killing.

The American focus—this machine’s focus—is on finding and killing individuals, the more “high-value” the better. Targeting is the centerpiece of American global operations, the same information machine shifting from country to country and group to group almost seamlessly. This shift is even increasingly unconstrained by either language or culture. With a 21-nation battlefield against dozens of terrorist organizations on three continents, techniques like machine translation and big data exploitation are increasingly employed to process the Niagara of information.

Yet while there is no question that artificial intelligence enables greater flexibility, there is also a price. We are now 20 years into the era of post-9/11 perpetual war and there is still a scandalous shortage of linguists in the ranks (necessitating much of the outside contracting) and also a dearth of actual country and regional expertise. Even in Afghanistan, where perpetual war began in October 2001 and where the Pentagon has undertaken countless programs to build local expertise—foreign area officers, Afghan “hands,” regionally oriented units—there is a contract linguist hired for every three soldiers.

The expertise that is truly valued is that which is necessary to operate the giant perpetual war network and all of the supporting software. Long-range precision targeting in an era of satellite navigation and individual weapons guidance that increasingly is able to autonomously loiter and search just needs a set of precise geographic coordinates where the target is located to do its job. It doesn’t matter if it’s Kabul or Kampala, Baghdad or Bangui.

FE_Forever War_
The casket of firefighter Christopher Slutman leaves St. Thomas Church on April 26, 2019 in New York City. The Marine Corps Staff Sgt. was among three American service members killed by a roadside bomb in Afghanistan on April 8.SPENCER PLATT/GETTY

Generating those coordinates demands endless numbers of back-end workers. As the U.S. war machine has developed, it isn’t quite at the point where everyone is sitting at some remote keyboard, but the preponderance of those who “fight” this new kind of perpetual war are supporting a very small number of troops on the ground (or pilots in the air) who are actually in harm’s way in places like Afghanistan or Iraq. It is a ratio of hundreds of thousands to one.

The efficiency is grossly misunderstood by those who count troops and believe the happy talk that emanates from officialdom that progress is being made, that forces are being withdrawn or that “ending” wars means either ending a war or connotes success. Another feature of perpetual war is that such deceptive and soothing war dispatches can be issued because one of the consequences of taking soldiers out of the equation of war is that the physical reality of actual combat—the sounds and smells of war—has grown distant to nearly everyone else in the machine. That’s the internal effect.

Externally, the dominant position of information over metal maximizes American advantages while minimizing the number of American lives at risk. There is a double desire in the armed forces to avoid American deaths and injuries while also minimizing civilian casualties. First, minimizing American deaths and injuries is a sound military objective and a political necessity. Minimizing civilian harm is a humanitarian and strategic objective (as well as a legal requirement). But neither are altogether altruistic goals. Efficiency minimizes mistakes which thus suppresses news and thus facilitates frictionless continuation, free from interference from Congress, the public, the news media or even local governments.

Simply, the American way of war has become to make war as invisible as possible, not just because counterterrorism demands some special degree of secrecy, but also because operating in secret—at least secret from the American public—lets the government and the military continue without interference. Neither Congress nor the public has particularly clamored for transparency or an audit, and the national security establishment assumes that the American public doesn’t want to know, which is to say that it doesn’t want to be bothered by war because it largely doesn’t have a stake in what happens and nor is it prepared to sacrifice anyway.

Unaudited and with poor measures of success, the Biden administration can assert that the Afghanistan war is ending because some level of stability has been created. This is despite consistent intelligence assessments that predict a disaster after the American withdrawal. Visiting Kabul last month, Secretary of Defense Lloyd Austin limited himself to saying that there would be a “responsible end” to the war, “responsible” mostly meaning that the paperwork would all be in order—that government consensus will be hammered out and obtained, that Congress will be neutralized, that the national security establishment will be silenced because it has run out of better ideas, that the Afghan government agrees (or is effectively bought off) and that American allies are on board. And finally, “responsible” means that no Americans will get injured or killed in the actual bug-out, that the scenes will be pleasing and triumphant.

FE_Forever War_01
U.S. service members walk off a helicopter on the runway at Camp Bost on September 11, 2017 in Helmand Province, Afghanistan.ANDREW RENNEISEN/GETTY

It’s worth noting that this claim of being “responsible” was almost the exact same formulation General Lloyd Austin used when he was commander of U.S. forces in Iraq in 2011 when combat there was declared over as well, with a similar “withdrawal” of combat troops and with the Obama administration praising itself for ending “Bush’s war.” That is, before the Islamic State rampaged and the Iraq partners crumbled and the United States had to go back in 2014, bombing and killing in Syria and Iraq, where it still is engaged today, Afghanistan-style, increasingly remote and constantly struggling to minimize the number of troops involved and the level of American risk.

In the end, can anyone honestly look at the Middle East and say that there’s been any success in two decades of war? That is, other than the laboratory success in building the capabilities of the American war machine and the global network. There is no question that as this system has matured, the number of American soldiers being killed and injured has dramatically declined. In fact, starting in about 2010, the number of contractor deaths and injuries began to exceed those in uniform.

Still, in 20 years of fighting, there have been almost 11,000 American deaths (including contractors) and more than 53,000 American have been physically broken, while countless others suffer from traumatic brain injuries and other post-traumatic disorders. The monetary cost to the American taxpayer is as much as $6.5 trillion, more than the defense budget of all the other nations combined, over six years of spending. It’s twice the cost of annual health care for all Americans. It’s 10 times the annual budget of the entire American public school system.

On February 25, U.S. fighter aircraft struck infrastructure targets in eastern Syria that it said were being utilized by Iranian-backed militant groups. The Pentagon announced that the strikes were “at President Biden’s direction” and the news media reported that it was the first use of military force by the new administration.
Two days after the attack, the White House reported to Congress that the “United States always stands ready to take necessary and proportionate action in self-defense, including when…the government of the state where the threat is located is unwilling or unable to prevent the use of its territory by non-state militia groups responsible for such attacks.”

FE_Forever War_02
US Marine and his translator listen to an elder from Trikh Nawar during a meeting with community leaders in the northeastern outskirts of Marjah on February 20, 2010.PATRICK BAZ/AFP/GETTY

That’s a dense Washington mouthful to decipher. First, though there’s no mention of terrorism, the use of the term “non-state militia groups” intentionally expands the target description to include local insurgents but also drug cartels or organized criminal enterprises. Second, the unilateral justification—the administration is now explicitly saying that the United States will take action when a country where some nefarious activity is taking place doesn’t, either because it is unwilling to or unable to do so. This Biden administration articulation isn’t any different than the practice of the previous three administrations, but it serves as notice to Congress that “I told you I was going to do this” may be used to cover attacks that might be undertaken in the future.

The United States isn’t quite back to the Clinton administration’s humanitarian interventions of the 1990s, where protecting human rights was the doctrine to justify the use of military force in places like Somalia or the former Yugoslavia. But it also isn’t the Congressionally approved, post-9/11 authorization to use military force against terrorism, against those responsible for the attacks. President Biden wrote to Congress, in justifying the Syrian attacks, that he directed military action “consistent with” his responsibility “to protect United States citizens both at home and abroad and in furtherance of United States national security and foreign policy interests, pursuant to my constitutional authority to conduct United States foreign relations and as Commander in Chief and Chief Executive.”

If you think it might take a lawyer to parse out when military action isn’t permissible under this formulation, you wouldn’t be wrong. It takes hundreds working in the bowels of the national security establishment. Meanwhile, while Congress has taken a first step to repealing the now two-decades-old authorizations, there is no honest accounting of the where, how and why we’re killing—how United States citizens are being protected and what security benefit are actually accruing to the United States in continuing perpetual war. The Biden administration seems to be making an end run on Congress and the public, embracing the model of minimal interference while also showing no intention of disrupting the machine itself.

This subtle shift in articulating why we continue to fight around the world is also seen in Secretary Austin’s three-page introductory “Message to the Force” issued in March. Austin literally does not say the word “terrorism” in describing the priorities of the armed forces, only saying that as the Pentagon addresses accelerating competition in China and deals with the threats from Russia, Iran and North Korea (the priorities), it will also “disrupt transnational and non-state actor threats from violent extremist organizations, such as those operating in the Middle East, Africa and South and Central Asia.”

That geographic broad brush is the battleground of perpetual war. It is a gilded quagmire of our own making.

FE_Forever War_03
Two civilian contractors prepare a US Army 14′ Shadow surveillance drone before it’s launched at Forward Operating Base Shank May 8, 2013 in Logar Province, Afghanistan.ROBERT NICKELSBERG/GETTY

Austin also promises—as does President Biden—that the Pentagon will move forward “in a transparent and principled manner.” In this objective, it is already failing. That February 25 strike in Syria? It was not the first of the Biden administration. But unless one had inside information, it would be difficult to determine that. The government stopped making regular strike summaries publicly available more than a year ago, and the Biden administration has taken no action to reverse that practice and be more transparent.

When Newsweek inquired about the numbers of Syria strikes that had taken place before February 25, the responsible command replied, “The process of gathering the information takes time, and we release it as soon as it becomes available.” Not only has no data been released, but the Pentagon has also stopped issuing biweekly “progress highlights” from Syria and Iraq.

With regard to Afghanistan, the Defense Department Special Inspector General has also repeatedly complained that data on strikes, on Afghan military readiness and on the state of the many terrorist groups operating in country—data that previously was made available—has also been classified and kept from the public.

When it comes to other battlefields, public accounting is equally avoided, even when it is required by law. The president’s “war powers” reports to Congress omit mention of fighting in controversial countries merely by declaring them “classified.” The Secretary of Defense has also certified that reporting on certain countries is no longer necessary, not because the fighting has ended, but because U.S. “troops” haven’t spent more than 60 days in country or the operations cost less than $100 million annually. In this way, reporting on U.S. bombing and killing in Yemen and Lebanon, in East Africa and in “Northwest Africa”—already sparse—has disappeared altogether.

FE_Forever War_04
There will be a “responsible end” to the war in Afghanistan, Defense Secretary Lloyd Austin (pictured) has said.MICHAEL REYNOLDS/EPA/BLOOMBERG/GETTY

While that information has disappeared from the view of the American public, terrorist groups certainly know that the United States—even in the form of contractors who pretend to be locals—are there and attacking. Local populations know as well.

So, to put it bluntly, despite so much activity, despite the sacrifice of so many lives, despite enormous cost and despite countless excuses and justifications behind why we cannot stop fighting, we are neither defeating our enemies nor are we creating the conditions to become more secure. Yes, Saddam Hussein and Osama bin Laden are gone. But associating those special operations with success epitomizes the individualistic approach rather than representing any kind of honest assessment of greater security now or in the future.

After two decades of fighting, in fact, not one country in the Middle East—not one country in the world—can argue that it is safer than it was before 9/11. Every country that is now a part of the expanding battlefield of perpetual war is an even greater disaster zone than it was two decades ago.

It’s clear that “ending” war in Afghanistan is not based upon the achievement of peace or stability, is not the result of the defeat of Al-Qaeda or the Taliban and comes amidst dynamic growth of the local affiliate of the Islamic State. For the future, continued fighting—even if it takes place under a new guise and hidden from view—will itself be stimuli for America’s many enemies, who multiply and spread, thus ensuring perpetual war.

Perpetual war is a macabre bargain we live with. After 9/11, it seemed that the United States would pursue terrorists with every means possible and that the war would be ferocious, bloody and quick. But the American military also has its own culture—technologically driven, risk averse, precise—that condemns us to our own endless assembly line of doing what we are doing forever. Ending perpetual war isn’t a formula, and the spread of the machine is so broad and ubiquitous that any single set of policy proposals—to stop fighting in this or that country or to eliminate this or that pro- gram—runs into unstoppable arguments. In the final analysis, ending perpetual war really means a psychological shift, one that derives from understanding the physicality of what’s going on and one that demands an unsentimental look of what we’re actually accomplishing.

This essay is adapted from The Generals Have No Clothes: The Untold Story of Our Endless Wars, by William M. Arkin, published April 13th by Simon & Schuster.

FE_Forever War_COVER
ZABELIN/GETTY

Mapped: The Top 10 Billionaire Cities

Από
admin
-
0

visualcapitalist.com
 

By

 

top 10 cities for billionaires

 

 

Mapped: The Top 10 Billionaire Cities in 2020

In 2020, the world gained 493 new billionaires—that’s one every 17 hours.

For the last seven years, New York City has been home to more billionaires than any other city in the world. However, last year marked a monumental shift in the status quo.

Beijing has unseated the Big Apple, and is now home to 100 billionaires. That’s one more billionaire than the 99 living in New York City.

Today’s map uses data from Forbes to display the top 10 cities that house the most billionaires.

Where do the Most Billionaires Live?

The richest of the rich are quite concentrated in cities, but some cities seem to best suit the billionaire lifestyle. Here’s a breakdown of the top 10 billionaire capitals and the collective net worth of all the ultra wealthy that live there.

Some cities have some obvious billionaires that come to mind. New York’s richest person and former mayor, Michael Bloomberg, is worth $59 billion. Beijing’s richest billionaire is the founder of TikTok (among other things), Zhang Yiming with a net worth of $35.6 billion.

In terms of the locations themselves, London, New York, and San Francisco are the only Western cities to make the list. Though New York was ousted from the top position last year, altogether the city’s billionaires are still worth more than Beijing’s.

One new city to make the top 10 list of billionaire cities was Hangzhou, the home of Jack Ma. It booted out Singapore from the 10th spot.

East Meets West

More than half of the top 10 cities are located in Asia, providing evidence of the shift eastwards when it comes to seats of wealth. Five of the six Asian cities listed are all in China.

What’s helped lead to this?

The country has seen an e-commerce boom, not in the least thanks to the pandemic. Additionally, the efficient handling of COVID-19 has allowed the economy to get back on track much more quickly than other countries. According to the BBC, 50% of China’s new billionaires have made their wealth either through tech or manufacturing.

Four of the Chinese cities on the list also had the biggest billionaire growth in 2020. Each of them gained more than 10 net new billionaires:

  • 🇨🇳 Hangzhou: 21
  • 🇨🇳 Shanghai: 18
  • 🇨🇳 Shenzhen: 24
  • 🇨🇳 Beijing: 33

The only other city to gain more than 10 new billionaires in 2020 was San Francisco with 11.

Now sitting at 698 billionaires, China is coming up on the 724 held by the United States. Beijing overtaking NYC could be the beginning of a larger tipping point.

Shifting Tides

Asia-Pacific’s collective 1,149 billionaires are worth $4.7 trillion, while U.S. billionaires are worth $4.4 trillion in total wealth.

Overall, it looks like the wealth tides may be turning as China continues to progress economically and more billionaires become based in the East over the West.

visualcapitalist.com

1...2,3072,3082,309...3,038Σελίδα 2,308 από 3,038