Αρχική Blog Σελίδα 2288

Οι Γκρίζοι Λύκοι όργανο του Ταγίπ Ερντογάν: Κι όπου δεν φτάνουν αυτοί υπάρχουν τα «Drones-δολοφόνοι»…

Από
admin
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ

«Η βία τους παραλύει τη δημοκρατία: Οι Γκρίζοι Λύκοι -η ένοπλη πτέρυγα του Ερντογάν- στο μικροσκόπιο της Ευρώπης», γράφει το γαλλικό περιοδικό L`Express.

«Οι Γκρίζοι Λύκοι, ένα υπερ-εθνικιστικό κίνημα, που υπόσχεται ότι θα εξαλείψει όλους τους «εχθρούς» της Τουρκίας – Αρμένιους, Κούρδους, Χριστιανούς ή Εβραίους.

Στην τουρκική επικράτειά, αλλά και στην Ευρώπη», σημειώνει το Γαλλικό περιοδικό. Προσθέτει μάλιστα ότι μετά τις πρόσφατες επιθέσεις της ακροδεξιάς αυτής ομάδας εναντίον της Αρμενικής κοινότητας στη Γαλλία, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνιστά να συμπεριληφθεί στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων.

  • Μελέτη της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής στο Βερολίνο, έδειξε ότι οι Γκρίζοι Λύκοι διαθέτουν πάνω από 18.500 μέλη στη Γερμανία και αποτελεί «τη μεγαλύτερη ακροδεξιά εξτρεμιστική ένωση στη χώρα».

Μέσω των Γκρίζων Λύκων και άλλων ακροδεξιών ισλαμικών οργανώσεων, το καθεστώς Ερντογάν προσπαθεί να προσελκύσει και την τουρκική κοινότητα στη Γερμανία, τονίζει στην Die Welt ,ο ερευνητής και πολιτικός επιστήμονας του Έσσεν, Μπουράκ Κοπούρ.

Η Εβραϊκή οργάνωση εκτιμά επίσης ότι και διάφορες τουρκικές ακροδεξιές ισλαμοσυντηρητικές οργανώσεις, όπως η Ditib, η Milli Görüs, η UID και η Atib στη Γερμανία «εποπτεύονται από στελέχη του AKP, που προσπαθούν να επηρεάσουν τη διαδικασία λήψης πολιτικών αποφάσεων στη Bundestag προς το συμφέρον του καθεστώτος Ερντογάν.

«Πρέπει να φοβόμαστε», προειδοποιεί ο Μπουράκ Κοπούρ, τονίζοντας ότι η Άγκυρα απεργάζεται σχέδια για το «πώς θα αντιμετωπίσει στο μέλλον τους επικριτές του Ερντογάν στη Γερμανία». Άλλωστε, η αναμενόμενη αποχώρηση της Άγκελα Μέρκελ από την καγκελαρία και η συμμετοχή των αντι-Ερντογανικών Πρασίνων στη νέα κυβέρνηση μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, θα αλλάξει σημαντικά το κλίμα σε βάρος της Αγκύρας.

  • Την ίδια ώρα, το καθεστώς Ερντογάν, αναπτύσσει άλλο ένα φονικό όπλο: Τα «drones -δολοφόνους».
  • Πρόκειται για τα διαβόητα μη επανδρωμένα αεροσκάφη «Kamguze Kargu-2», που κατασκευάζονται από την τουρκική κρατική εταιρεία STM και χρησιμοποιούνται για στοχευμένες δολοφονικές επιθέσεις στα διάφορα μέτωπα που έχει ανοίξει ο Τούρκος πρόεδρος, στη γύρω περιοχή.

Σύμφωνα με την Τουρκική κατασκευάστρια εταιρεία, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της, λειτουργούν αυτόνομα και είναι προγραμματισμένα με αλγόριθμους μηχανικής μάθησης για τη βελτιστοποίηση της ταξινόμησης των στόχων, χωρίς την ανάγκη σύνδεσης με GPS. Ρομπότ που σκοτώνουν, δηλαδή.

Έκθεση της Ομάδας Εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ για τη Λιβύη αποκαλύπτει ότι τα φονικά αυτά drones «πιθανότατα χρησιμοποιήθηκαν τον Μάρτιο του 2020 σε επιθέσεις της υποστηριζόμενης από την Άγκυρα κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας εναντίον του πολέμαρχου Χαλίφα Χαφτάρ».

Όπως λέει ο εξόριστος Τούρκος δημοσιογράφος Μετίν Γκουρτσάν , «η παρουσία των τουρκικών drones στους λιβυκούς ουρανούς, έχει αναζωπυρώσει τα ερωτήματα σχετικά με το πώς τα φονικά αυτά όπλα θα επηρεάσουν τις περιφερειακές γεωπολιτικές και κατά πόσον θα πρέπει να απαγορευτούν».

Η Τουρκία υπερηφανεύεται άλλωστε ότι έχει ήδη κατασκευάσει 180 drones και εξήγαγε ήδη αρκετά σε έξι χώρες της περιοχής, μεταξύ των οποίων στο Αζερμπαϊτζάν, το Κατάρ και την Ουκρανία.

Η αμερικανική Wall Street Journal,σε άρθρο στις 3ης Ιουνίου, προειδοποιεί μάλιστα ότι «Drones χαμηλού κόστους, κατασκευασμένα από την Τουρκία, αλλάζουν τα πεδία μάχης και τη γεωπολιτική». Η αμερικανική εφημερίδα τονίζει ότι η Τουρκία εφαρμόζει πλέον «μια νέα τακτική στο πεδίο της μάχης, που αποδείχθηκε πολύ επιτυχημένη στις περιφερειακές συγκρούσεις στη Συρία, τη Λιβύη και το Αζερμπαϊτζάν».

«Κράτος-δολοφόνος»

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο βουλευτής και ηγέτης του Τουρκικού Εργατικού Κόμματος (TIP), Αχμέτ Σικ, έκανε λόγο για «κράτος-δολοφόνο». Μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο Medyascope την περασμένη Κυριακή, ο Αχμέτ Σικ , επικαλούμενος και τις καταγγελίες του αρχιμαφιόζου Σεντάτ Πέκερ, είπε ότι «το κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας έχει γίνει μαφία…

Ναι, αυτό το κράτος είναι δολοφόνος ,που διαπράττει δολοφονίες κατ` εξακολούθηση.

Δεν υπάρχει υπόθεση , που το κράτος να μην έχει βάψει με αίμα τα χέρια του», ισχυρίστηκε ο Τούρκος βουλευτής. «Αν το κυβερνών κόμμα AKP και το μπλοκ εξουσίας, είναι πατριωτικό, ενώ εμένα με κατηγορούν ως τρομοκράτη προτιμώ να με αποκαλούν έτσι, αντί να είμαι δήθεν πατριώτης σαν κι αυτούς…

Οποιαδήποτε πολιτική θα αποδυναμώσει αυτήν την κυβέρνηση, οτιδήποτε κατορθώσει να ξεδοντιάσει αυτή την κυβέρνησης, είναι νόμιμη», πρόσθεσε ο Αχμέτ Σικ.

Η εισαγγελία της Άγκυρας διέταξε φυσικά, αυτεπάγγελτη έρευνα κατά του βουλευτή και έπεται συνέχεια. Άλλωστε, ο ακροδεξιός εταίρος του Ερντογάν και «σκιώδης ηγέτης» της Τουρκίας, Ντεβλέτ Μπαχτσελί , ζήτησε το κεφάλι του Αχμέτ Σικ επί πίνακι, ενώ ο εκπρόσωπος του ΑΚΡ, Ομέρ Τσελίκ τον κατηγόρησε ότι είναι μέλος «ένοπλης τρομοκρατικής ομάδας» και ζήτησε την αποπομπή του από την τουρκική Βουλή.

Η απάντηση του Αχμέτ Σικ με ανάρτησή του στο twitter; «Είμαι στη βουλή για την καταπολέμηση μιας συμμορίας που έχει μεταμφιεστεί σε πολιτικό κόμμα»!

Πιο ευάλωτος ο Ερντογάν

Σε άλλες εποχές, η στάση αυτή του Τούρκου βουλευτή θα τον οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε δυσάρεστες «περιπέτειες», χωρίς «περιττές» δικαστικές και νομικές διαδικασίες.

Μόνο που οι εξελίξεις είναι πλέον ραγδαίες στην Τουρκία , ιδιαίτερα μετά τις καταγγελίες του εξόριστου αρχιμαφιόζου Σεντάτ Πεκέρ για τις σχέσεις του καθεστώτος Ερντογάν με τη μαφία.

Ο αρχιμαφιόζος έχει προκαλέσει μεγάλες αναταράξεις στο καθεστώς, καθιστώντας τον Τούρκο πρόεδρο όλο και πιο ευάλωτο.

«Η κυβέρνηση Ερντογάν αντιμετωπίζει σοβαρές κατηγορίες για διαφθορά και δολοφονίες από το διαβόητο αφεντικό της μαφίας, Σεντάτ Πεκέρ, αλλά και συνεχείς καταγγελίες για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου» τονίζουν σε κοινό άρθρο τους ο Ερικ Έντελμαν, πρώην πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Άγκυρα και η Μερβέ Ταχίρογλου, συντονίστρια του προγράμματος για την Τουρκία στο Αμερικανικό ίδρυμα «για τη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή».

«Ο Ερντογάν, ο οποίος κυβερνά συνεχώς την Τουρκία για σχεδόν δύο δεκαετίες, δεν ήταν ποτέ πιο ευάλωτος, λόγω και επιδείνωσης της οικονομικής κρίσης στη χώρα» , τονίζουν χαρακτηριστικά ο Εντελμαν και η Ταχίρογλου.

Το γεγονός αυτό έχει αναγκάσει τον Ερντογάν να εμφανίζεται ως «περιστερά» για να επιβιώσει πολιτικά και δυστυχώς υπάρχουν ακόμη πολιτικοί ηγέτες στην Ευρώπη -με πρώτη την καγκελάριο Μέρκελ- που ρίχνουν… σωσίβια στον Τούρκο πρόεδρο. Είτε λόγω αφέλειας και απόπειρας κατευνασμού, είτε λόγω συμμόρφωσης προς τις γερμανικές υποδείξεις.

  • Μια πολιτική επιζήμια σε κάθε περίπτωση, καθώς δίνει πόντους σε ένα επικίνδυνο καθεστώς που τελεί υπό κατάρρευση.

Το πόσο ευάλωτος είναι ο Ερντογάν θα φανεί άλλωστε και στην επικείμενη συνάντησή του με τον Αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ.

Όλες οι πληροφορίες από την Ουάσιγκτον λένε ότι ο Μπάιντεν θα καταστήσει σαφές στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πως μια αυταρχική Τουρκία αποτελεί απειλή όχι μόνο για τις βασικές αξίες των ΗΠΑ αλλά και για την ασφάλεια στην περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής

Τρεις συν μία αμερικανικές αξιώσεις

Αμερικανοί αναλυτές τονίζουν ότι τρία είναι τα επείγοντα ζητήματα που θα θέσει ο Μπάιντεν στη συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο:

  • Το πρώτο ζήτημα είναι οι συλλήψεις με πολιτικά κίνητρα τριών Αμερικανών προξενικών υπαλλήλων στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.
  • Το δεύτερο ζήτημα αφορά την προσπάθεια Ερντογάν να θέσει εκτός νόμου το φιλοκουρδικό HDP-το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στο τουρκικό κοινοβούλιο. Με πρόσχημα την υποστήριξη του HDP στους αντάρτες του ΡΚΚ, το καθεστώς Ερντογάν έχει φυλακίσει αρκετούς βουλευτές του HDP και αποπέμψει δεκάδες εκλεγμένους δημάρχους στην νοτιο-ανατολική Τουρκία.
  • Το τρίτο ζήτημα που θα επιμείνει ο Μπάιντεν αφορά την ογκούμενη καταστολή ενάντια στην κοινωνία των πολιτών. Εδώ και χρόνια, η κυβέρνηση Ερντογάν πλήττει ανηλεώς την ελευθερία της έκφρασης ,φυλακίζει δημοσιογράφους, δικαστικούς, ακαδημαϊκούς και απλούς πολίτες ,με σαθρά προσχήματα. Η περίπτωση του φιλάνθρωπου επιχειρηματία Οσμάν Καβαλά που βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα για περισσότερες από 1.300 ημέρες, είναι κάτι που θα επισημάνει ονομαστικά ο Μπάιντεν.

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν, απαντώντας σε ερώτηση του Προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, Ρόμπερτ Μενέντεζ, κατέστησε επίσης σαφές ότι ο Μπάιντεν θα θέσει ευθέως στον Ερντογάν Τούρκο ομόλογο του και τις «ενέργειες στις οποίες προέβη στην Ανατολική Μεσόγειο, που ήταν βαθύτατα προβληματικές».

Όπως είπε ο Μπλίνκεν, «οι διαφορές μας με την Τουρκία δεν είναι μυστικές και σε πολλούς τομείς η Άγκυρα δεν ενεργεί ως νατοϊκός σύμμαχος». Το καθεστώς Ερντογάν έσπευσε να απαντήσει στις κατηγορίες αυτές διά της ισλαμο-συντηρητικής Yeni Safak, η οποία σε κύριο άρθρο της διαμαρτύρεται ότι «το ΝΑΤΟ είναι σύμμαχος στα χαρτιά και ποτέ δεν ήταν στο πλευρό της Τουρκίας».

Η τουρκική, φιλο-κυβερνητική εφημερίδα περισσότερο όμως …παράπονα εκφράζει, αποφεύγοντας να εξαπολύσει επίθεση, όπως θα έκανε παλιότερα. Η αιτία απλή: Ακόμη και οι πιο πιστοί στρατιώτες του Ερντογάν καταλαβαίνουν πλέον πως ο Σουλτάνος είναι… γυμνός.

Ο Χάικο Μάας και η κατάργηση του βέτο

Από
anixneuseis
-
0

Στήριξη από το Ευρωκοινοβούλιο στην πρόταση του γερμανού υπoυργού Εξωτερικών Χάικο Μάας για κατάργηση του βέτο στην ΕΕ. Επιφυλάξεις από τους ειδικούς.

    
Γερμανία Βερολίνο | Χάικο Μάας, υπ. Εξωτερικών  

Κάθε τόσο η Ουγγαρία εξοργίζει τις Βρυξέλλες με το βέτο που προβάλλει σε επίκαιρα θέματα εξωτερικής πολιτικής, από τη Μέση Ανατολή μέχρι το Χονγκ Κονγκ. Οι αποφάσεις της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική προϋποθέτουν ομοφωνία. Αλλά για πόσο ακόμα; «Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε όμηροι εκείνων που παραλύουν την εξωτερική πολιτική της ΕΕ, προβάλλοντας βέτο», προειδοποιεί ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας. «Το βέτο πρέπει να καταργηθεί, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι κάποια στιγμή θα καταψηφιστούν και οι δικές μας θέσεις»,.

Η ΕΕ δεν διαθέτει δική της εξωτερική πολιτική, απλώς τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα επιχειρούν να συντονίσουν τις εθνικές πολιτικές των 27 κρατών-μελών σε έναν κοινό παρονομαστή. Οι Συνθήκες προβλέπουν ομοφωνία στη λήψη αποφάσεων. Υπάρχει βέβαια και η περίφημη «ρήτρα της πασαρέλας», που προβλέπει ότι κατ’ εξαίρεση, εφόσον κριθεί απαραίτητο, οι «27» συμφωνούν εκ των προτέρων ότι ένα συγκεκριμένο ζήτημα εξωτερικής πολιτικής κρίνεται με πλειοψηφία και όχι με ομοφωνία. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και η ενεργοποίηση της ρήτρας απαιτεί ομοφωνία.

«Συμφωνώ απολύτως με τον Χάικο Μάας» λέει στην DW η Ιράτσε Γκαρσία Πέρες, επικεφαλής της ομάδας των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών (S&D) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην οποία ανήκει και το γερμανικό SPD. Η ισπανίδα ευρωβουλευτής εκτιμά ότι «τα μεμονωμένα βέτο προκαλούν αδράνεια στην ΕΕ. Θα πρέπει να ξεπεράσουμε αυτό το στάδιο αν θέλουμε να εξελιχθεί η ΕΕ σε πραγματικό global player με ισχυρή φωνή. Εάν οι 26 από τις 17 κυβερνήσεις έχουν καταλήξει σε μία κοινή γραμμή για την Κίνα, τη Ρωσία ή το Ισραήλ, είναι απαράδεκτο να υπονομεύεται αυτή η κοινή γραμμή από μία και μοναδική κυβέρνηση».

«Αποτελεσματικότητα και αξιοπιστία»

Γκυ ΦερχόφσταντΤην κατάργηση του βέτο ζητά και ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου Φερχόφσταντ

Θετική αντίδραση στην πρόταση Μάας και από τον ευρωβουλευτή και πρώην πρωθυπουργό του Βελγίου Γκυ Φερχόφσταντ, που ανήκει σήμερα στη φιλελεύθερη ομάδα Renew Europe: «Πολύ σωστή πρόταση» λεει ο Φερχόφσταντ. «Η επιβολή κυρώσεων στη Λευκορωσία καθυστερεί επί μήνες, η Ουγγαρία μπλοκάρει μία κοινή θέση για το Χονγκ Κονγκ, η Κύπρος βάζει φρένο στις φιλοδοξίες της ομάδας G7 για τη φορολόγηση των εταιρικών κερδών. Κάθε μέρα βλέπουμε και ένα διαφορετικό παράδειγμα που μας δείχνει ότι η ομοφωνία υποσκάπτει την αποτελεσματικότητα και την αξιοπιστία της ΕΕ». Αλλά και ο Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) είχε ζητήσει την κατάργηση της ομοφωνίας από το 2019. Ήταν μάλιστα μία από τις κυρίες εξαγγελίες του στον προεκλογικό αγώνα ενόψει ευρωεκλογών.

«Πολύ νωρίς για να καταργηθεί το βέτο»

Χάικο Μάας, Μεβλούτ ΤσαβούσογλουΟ Χάικο Μάας με τον τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου

Ενώ αυτά επισημαίνουν οι ευρωβουλευτές, οι αντιρρήσεις στο Συμβούλιο παραμένουν. Δυτικός διπλωμάτης επισημαίνει στην DW ότι «είναι ακόμη πολύ νωρίς για να καταργηθεί το βέτο. Μπορείτε να φανταστείτε να περνάει μία απόφαση για την Τουρκία χωρίς τη συμμετοχή της Ελλάδας ή για τη Ρωσία χωρίς τη συμμετοχή της Πολωνίας;» Επίσημες αντιδράσεις στην πρόταση Μάας δεν αναμένονται πάντως πριν από την επόμενη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ στο Λουξεμβούργο στις 21 Ιουνίου.

Σημειώνεται ότι το 2020, όταν είχε τεθεί το ζήτημα της παράτασης των κυρώσεων για το καθεστώς Λουκασένκο στη Λευκορωσία, Ελλάδα και Κύπρος είχαν αρχικά συνδέσει το θέμα αυτό με την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία. Παρότι για μία παράταση κυρώσεων προβλέπεται η δυνατότητα να ληφθούν αποφάσεις και με πλειοψηφία, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θέλησε να εφαρμόσει την αρχή της ομοφωνίας και σε αυτή την περίπτωση. Ακόμη και η Πολωνία, αλλά και η Λιθουανία, χώρες που ασκούσαν ιδιαίτερη πίεση για νέες κυρώσεις κατά του καθεστώτος Λουκασένκο, δεν θέλησαν να τορπιλίσουν τη συναίνεση για μία ομόφωνη απόφαση.

Γεωπολιτική αναγκαιότητα η κατάργηση της ομοφωνίας

Ευρωπαϊκό ΣυμβούλιοΑποφάσεις με πλειοψηφία αντί για ομοφωνία στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο;

Περίπου τρεις μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία, ο Χάικο Μάας επαναφέρει και πάλι στη δημόσια συζήτηση το θέμα της κατάργησης του βέτο. Για τον Γκέοργκ Ρίκελες, συνεργάτη του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πολιτικής στις Βρυξέλλες, η συζήτηση περί ομοφωνίας δεν συνδέεται άμεσα με τον γερμανικό προεκλογικό αγώνα, αλλά «ο κόσμος επιστρέφει στην εποχή των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων και η Ευρώπη θα πρέπει να ωριμάσει για να ανταποκριθεί στον ρόλο της. Η εμμονή στην ομοφωνία θα της προκαλέσει δυσκολίες». Ο Ρίκελες δεν θεωρεί ρεαλιστική μία τροποποίηση των Συνθηκών, ούτε μία άμεση ενεργοποίηση της «ρήτρας πασαρέλας», υποστηρίζει όμως ότι αυτό που τώρα προέχει είναι να γίνει μία όσο το δυνατόν πιο ανοιχτή συζήτηση για την κατάργηση του βέτο. Ο ίδιος θεωρεί ότι αυτό είναι ακόμη ανέφικτο στον τομέα της αμυντικής πολιτικής, αλλά θα μπορούσε να δοκιμαστεί «για παράδειγμα σε αποφάσεις για την επιβολή κυρώσεων ή για μομφή που αφορά παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Από κει και πέρα, επισημαίνει ο Ρίκελες, θα πρέπει να δούμε πώς αντιμετωπίζεται μία κατάσταση όπως το επίμονο ουγγρικό βέτο για το Χονγκ Κονγκ και «εάν στο συγκεκριμένο ζήτημα θα μπορούσε η ΕΕ να προχωρήσει σε έκδοση κοινών συμπερασμάτων χωρίς την Ουγγαρία».

Την κατάργηση της ομοφωνίας στη λήψη αποφάσεων για την εξωτερική πολιτική είχε προτείνει και ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλωντ Γιούνκερ. Ο Χάικο Μάας εκτιμά ότι το θέμα αυτό πρέπει να συζητηθεί στη «Διάσκεψη για το μέλλον της Ευρώπης», που φιλοδοξεί να αφουγκραστεί τις προτάσεις των πολιτών, με στόχο να προτείνει συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις μέχρι το 2022. Ο Γιάννης Εμανουηλίδης, συνεργάτης του EPC, περιγράφει την κατάσταση ως εξής: «Είναι πολύ πιθανό να περιληφθεί στις τελικές προτάσεις της Διάσκεψης η πρόταση να καταργηθεί η αρχή της ομοφωνίας στην εξωτερική πολιτική. Αλλά και πάλι ομολογώ ότι δεν θεωρώ ιδιαίτερα ρεαλιστικό το ενδεχόμενο να υλοποιηθεί…»

Τόμας Μπιελέτσκι

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Κομισιόν κατά Γερμανίας για την ΕΚΤ

Από
anixneuseis
-
0

Οι Βρυξέλλες κινούν διαδικασία «επί παραβάσει» του δικαίου της ΕΕ κατά της Γερμανίας μετά τη μομφή του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου για αγορές ομολόγων της ΕΚΤ.

Είναι μία υπόθεση εξαιρετικά περίπλοκη, που μπορεί να εξελιχθεί σε ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της ΕΕ. Με απλά λόγια πρόκειται για το εξής: τον Μάιο του 2020 το Ανώτατο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας έκρινε ότι η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) στην αγορά ομολόγων με το αποκαλούμενο «πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης» αντίκειται, εν μέρει, στο γερμανικό Σύνταγμα. Και αυτό γιατί η ΕΚΤ δεν δικαιολόγησε επαρκώς την αρμοδιότητά της στο συγκεκριμένο ζήτημα. Ωστόσο από το 2018 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Λουξεμβούργου είχε κρίνει ότι το πρόγραμμα συνάδει απολύτως με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Κατά συνέπεια οι γερμανοί δικαστές φαίνεται να αμφισβητούν την υπεροχή του ενωσιακού δικαίου, αν και αυτό δεν αναφέρεται ρητώς στην απόφασή τους.

Τώρα η Κομισιόν εκκινεί διαδικασία «επί παραβάσει» της Συνθήκης εναντίον της Γερμανίας. Για πρώτη φορά αντικείμενο της διαδικασίας είναι μία ετυμηγορία γερμανικού δικαστηρίου και όχι απλώς η ελλιπής εφαρμογή ή ενσωμάτωση στο εθνικό δίκαιο κοινοτικής οδηγίας. Μιλώντας στη Γερμανική Ραδιοφωνία (DLF) ο πολιτικός επιστήμων Γιόζεφ Γιάνινγκ επισημαίνει πάντως ότι υπάρχει ακόμη περιθώριο να διευθετηθεί η σύγκρουση, πριν φτάσει στα άκρα. «Έχει επισημανθεί πολλές φορές ότι η κατάσταση θα ήταν διαφορετική, εάν το ίδιο το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο είχε ξεκαθαρίσει πως δεν αμφισβητεί την υπεροχή του ευρωπαϊκού δικαίου» λέει ο γερμανός ειδικός. «Σε αυτή την περίπτωση η υπόθεση δεν θα αποτελούσε προηγούμενο για πολιτικώς υποκινούμενα συνταγματικά δικαστήρια στην Ουγγαρία ή την Πολωνία, τα οποία έρχονται τώρα να αμφιβητήσουν το δικαίωμα του ευρωπαίου δικαστή να κρίνει υποθέσεις, οι οποίες άπτονται της εθνικής κυριαρχίας».

«Δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια»

Γερμανία, Συνταγματικό ΔικαστήριοΤο Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης

Η «φιλοευρωπαϊκή» προσέγγιση επιμένει στην απόλυτη υπεροχή του ευρωπαϊκού δικαίου, ενώ η πιο «εθνική» προσέγγιση απαιτεί μία αιτιολόγηση για το κατά πόσον υφίσταται ευρωπαϊκή αρμοδιότητα. Και εδώ τα πράγματα μπερδεύονται. «Το ερώτημα είναι ποιος θα κρίνει εάν συντρέχει μία τέτοια περίπτωση», επισημαίνει ο Γιόζεφ Γιάνινγκ. «Με την τελευταία απόφασή του το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο παραχώρησε στον εαυτό του, κατά κάποιον τρόπο, το δικαίωμα να αποφασίζει εάν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο υπερβαίνει τις αρμοδιότητές του. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, ανοίγει το κουτί της Πανδώρας, γιατί αντικειμενικά κριτήρια δεν υπάρχουν, ώστε να διαχωριστούν με σαφήνεια οι αρμοδιότητες».

Γιόζεφ Γιάνινγκ, πολιτικός επιστήμωνΟ πολιτικός επιστήμων Γιόζεφ Γιάνινγκ βλέπει περιθώρια για να διευθετηθεί η σύγκρουση με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο

Ο γερμανός δημοσιογράφος διατυπώνει το ερώτημα που προφανώς έχουν στο μυαλό τους και πολλοί γερμανοί πολίτες: Δεν μπορούν να πουν δηλαδή οι δικαστές της Καρλσρούης ότι «ξέρετε, εμείς έχουμε άλλη άποψη από το δικαστήριο του Λουξεμβούργου»; Η απάντηση του Γιόζεφ Γιάνινγκ: «Φυσικά έχουν το δικαίωμα να το πουν αυτό. Αλλά ποια είναι η εντολή τους; Η εντολή του δικαστηρίου (της Καρλσρούης) είναι η διαφύλαξη της συνταγματικής τάξης στη Γερμανία. Με τη νομολογία τους για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ οι δικαστές άρχισαν να θεμελιώνουν μία αρμοδιότητα που περιλαμβάνει την προστασία του ‘πυρήνα’ του Συντάγματος. Οι ίδιοι κρίνουν πότε τίθεται ζήτημα προστασίας αυτού του πυρήνα, οι ίδιοι κρίνουν και πότε αυτός ο πυρήνας απειλείται από αποφάσεις που λαμβάνονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Εδώ φυσικά περιπλέκεται το ζήτημα και πολλοί στην Ευρώπη λένε ότι αυτό δεν γίνεται. Δεν αρνείται κανείς την ανησυχία τους για πιθανό έλλειμμα δημοκρατίας στην πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, πολλοί είναι εκείνοι που επισημαίνουν την ανάγκη για μεγαλύτερο εκδημοκρατισμό στην ΕΕ. Αλλά το να χρησιμοποιείς αυτή την ανησυχία ως τροχοπέδη στην άσκηση ευρωπαϊκής πολιτικής, αυτό είναι ένα οριακό ζήτημα, είναι κάτι που προκαλεί ανησυχία και αντικρουόμενες ερμηνείες ακόμη και στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση».

Ο ρόλος της Μπούντεσμπανκ

ΕΚΤ, ΦρανκφούρτηΗ έδρα της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη

Πολλοί πιστεύουν ότι η απόφαση για την αγορά ομολόγων θα ήταν διαφορετική αν την έπαιρνε η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας (Μπούντεσμπανκ) και όχι η ΕΚΤ. Στο σημερινό ευρω-σύστημα η Μπούντεσμπανκ διατυπώνει κάθε τόσο επικρίσεις για την παρέμβαση στην αγορά ομολόγων, αλλά παραμένει μειοψηφία. Ο πολιτικός επιστήμων Γιόζεφ Γιάνινγκ επισημαίνει και το εξής: «Παραμένει μειοψηφία η Μπούντεσμπανκ και οι εθνικές κυβερνήσεις, περιλαμβανομένης της γερμανικής, ως Κύριοι των Συνθηκών, συμφωνούν με αυτόν τον ρόλο μειοψηφίας. Γιατί το υπέρτερο συμφέρον τους λέει ότι δεν πρέπει να καταρρεύσει το ευρώ και μαζί του και η ΕΕ».

Ντιρκ Μίλερ (DLF)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Europe Should Embrace Biden’s Democracy Agenda

Από
anixneuseis
-
0

ERIK BRATTBERG
  • JUNE 10, 2021
Source: Getty
Summary:  Bruised by its interactions with the previous U.S. administration, the EU is leery of fully hitching its wagon to Biden’s geopolitical agenda. But Europe should focus on the bigger picture.

U.S. President Joe Biden’s trip to Europe this week for meetings with the G7, NATO, and EU leaders marks the first real test for his “free world” agenda of rallying U.S. allies and partners against the resurgent authoritarianism of China and Russia. At the core of Biden’s outlook is the belief that the world is increasingly divided into two competing governance systems—democratic and authoritarian—and that the United States and its allies and partners must unite around a common agenda to compete more vigorously.

A LUKEWARM RESPONSE

So far, the European response has been lukewarm. Biden and his team have been stunned by Europe’s reluctance to embrace his agenda. Berlin, in particular, has pushed hard for the EU investment treaty with China and for the Nord Stream 2 pipeline with Russia—both seen in Washington as malign projects. Both German Chancellor Angela Merkel and French President Emmanuel Macron have cautioned against forming a bloc or “ganging up” against China.

Erik Brattberg
Erik Brattberg is director of the Europe Program and a fellow at the Carnegie Endowment for International Peace in Washington. He is an expert on European politics and security and transatlantic relations.

Underpinning this reluctance is Europe’s understandable desire to maintain pragmatic cooperation with Beijing on trade and avoid picking sides in the escalating U.S.-China rivalry. But this reluctance also reflects enduring European doubts about Biden following his narrow election victory over former president Donald Trump last year and anxiety about the return of an “America First” president in 2024.

Yet ignoring Biden’s overtures would be unwise. The most pro-European U.S. president in decades, Biden represents the single best opportunity not only for reinventing the moribund transatlantic alliance for a new era but also for advancing a new version of multilateralism. In this vision, smaller groups of like-minded democracies in North America, Europe, and Asia could press forward with their own new initiatives to shape the international environment in which China and Russia operate.

This task could not be any more pertinent. In recent months, increasingly belligerent behavior has emanated from both Moscow and Beijing. Russia has arrested its main opposition politician Alexei Navalny, amassed massive contingents of troops along parts of the border with Ukraine, launched damaging cyberattacks against U.S. critical infrastructure, labeled the Czech Republic an “unfriendly” country, and propped up the authoritarian regime of Alexander Lukashenko in Belarus. Meanwhile, China has sanctioned members of the European Parliament and independent European academics, waged “wolf warrior diplomacy” across Europe, and has continued its crackdown on democracy in Hong Kong and pressure campaign against Taiwan.

EUROPE MUST TAKE A STAND

Against this backdrop, the notion that Europe can tread lightly with Russia and compartmentalize issues with China, while keeping the United States at arm’s length, is no longer plausible. In fact, there are signs that Europe is gradually warming to Biden’s agenda after all. In March, the EU joined the United States, Canada, and the UK in imposing sanctions against Chinese human rights violators in Xinjiang. The controversial EU-China investment agreement is currently stuck in the freezer. Meanwhile, countries in Southern and Central Europe that previously signed up willingly for China’s Belt and Road Initiative have become skeptical of Beijing’s ability to deliver. The EU has also abandoned any lingering hopes of resetting relations with Russia and is currently reviewing its Russia strategy. Meanwhile, the European response to Belarus’s recent hijacking of an inter-European flight and kidnapping of a journalist was unusually swift and robust by EU standards.

This newfound European strategic clarity could prove fruitful for productive exchanges with Biden and his team. What Biden needs from European leaders this week is unity and a strong commitment to join hands in facing the growing authoritarian threat. As democracies confront common domestic challenges at home and threats abroad, deepening cooperation among them is also in Europe’s own self-interest. The notion of a European third way is not realistic, as the EU is already firmly rooted in the democratic camp that Biden now wants to rejuvenate. Though expecting perfect transatlantic alignment on every issue is unrealistic, it is certainly in the EU’s interest to work with Washington and other like-minded capitals to strengthen rules and norms to push back against Russian disinformation, cyberattacks, and corruption as well as Chinese predatory trade practices, economic coercion, and human rights violations.

WHAT THE EU SHOULD DO NOW

At the G7, NATO, and EU summits, the EU should therefore embrace the idea of a transatlantic tech alliance with the Biden administration, seeking to cooperate on supply chain resilience, data governance, standard setting for AI and other emerging technologies, and joint efforts to regulate Big Tech. The EU should also be willing to endorse strong language about China as a systemic rival, explicitly call out its human rights violations and voice support for Taiwan, and push for an independent investigation into the origins of the coronavirus pandemic. On trade, the EU should work with Biden to resolve bilateral trade irritants and launch a joint response in the World Trade Organization against China’s troubling economic practices. To provide an alternative to the Belt and Road Initiative, the EU should work with the United States and other countries such as Japan to fund a joint alternative. In addition, to push back against Russian influence, the EU should work with Biden on a new global initiative to root out corruption, kleptocracy, and malign finance.

While this list is a tall order, the stakes could not be any higher. Biden knows that democracy is fragile and that the United States needs strong partners who can deliver. Rather than hedging against an admittedly uncertain U.S. political future, the EU should fully embrace Biden’s agenda and seek to make this objective its own. This requires a willingness to reformulate the EU’s own strategic vision to better mesh with the evolving Biden agenda. The notion of European strategic autonomy, if depicted as ambiguity, will not resonate well in Washington and will only invite further Russian and Chinese probing, further undermining European sovereignty. By instead emphasizing the need to shore up collective democratic resilience and reinforce partnerships with like-minded countries, the EU can show that it is indeed a strong and reliable partner. In return, Brussels can perhaps gain greater U.S. acceptance for a higher degree of European autonomy.

This week will be a key test of whether Biden can succeed in rallying U.S. allies and partners in Europe and Asia around a common agenda to defend democracy. Indo-Pacific allies such as Australia and Japan, as well as other European countries such as the UK, are already showing receptiveness to this agenda and reorienting themselves. The real test will be whether the EU is ready to follow suit by focusing on the big picture of what democracies have in common, rather than on smaller tactical differences. Wasting the opportunity Biden represents would be a huge mistake for Europe.

carnegieeurope.eu

Μπορεί ο Μπάιντεν να σώσει τη Δύση;

Από
anixneuseis
-
0

Protagon Team 9 ΙΟΥΝΙΟΥ 2021

Στην «Ευρώπη δεν αρέσουν αυτά που η Κίνα κάνει ενώ στις ΗΠΑ δεν αρέσει αυτό που η Κίνα είναι». Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο αμερικανός πρόεδρος δεν έρχεται στην Ευρώπη για να αποτίσει φόρο τιμής στη συμμαχία που κέρδισε τον πρώτο Ψυχρό Πόλεμο, έρχεται αναζητώντας συμμάχους για τον δεύτερο – με την Κίνα.

Λαμβάνοντας υπόψη την αβεβαιότητα που επικρατεί ανά τον κόσμο και καθώς η ανθρωπότητα εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με μία ανείπωτη πανδημία, πριν εγκαταλείψει τις ΗΠΑ για να έλθει στην Ευρώπη, ο Τζο Μπάιντεν θέλησε να επισημάνει, με άρθρο του, μάλιστα, στην Washington Post, πως κατά την επταήμερη περιοδεία του στη Γηραιά Ηπειρο θα επιδιώξει να καταστεί σαφές ότι οι ΗΠΑ έχουν επιστρέψει δυναμικά στη διεθνή σκηνή και είναι έτοιμες να ηγηθούν εκ νέου της Δύσης.

Ενας δεύτερος εξίσου σημαντικός στόχος του είναι να αντιληφθεί ο κόσμος όλος πως «οι δημοκρατίες έχουν την ικανότητα και να αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις και να αποτρέπουν τις απειλές αυτής της νέας εποχής», σύμφωνα με τα δικά του λόγια.

Την Πέμπτη ο αμερικανός πρόεδρος συναντάται με τον Μπόρις Τζόνσον, την Παρασκευή και το Σάββατο θα συμμετάσχει στην 47η σύνοδο κορυφής της Ομάδας των Επτά (G7) στην Κορνουάλη, την Κυριακή θα γίνει δεκτός από τη βασίλισσα Ελισάβετ, πριν μεταβεί στις Βρυξέλλες για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο πλαίσιο της οποίας θα έχει κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Την Τρίτη θα ανταλλάξει απόψεις με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τον Σαρλ Μισέλ ενώ την επομένη θα βρίσκεται στη Γενεύη για την πολυαναμενόμενη συνάντησή του με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

«Η Αμερική επέστρεψε. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε και πάλι έναν πολύ ισχυρό εταίρο για να προωθήσουμε την πολυμερή προσέγγιση», επισήμανε την Δευτέρα ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, κάνοντας λόγο για μία μεγάλη και πολύ σημαντική αλλαγή σε σχέση με την περίοδο που τα ηνία των ΗΠΑ κρατούσε ο Ντόναλντ Τραμπ. Επειτα από την τετραετία Τραμπ, κατά την οποία κλονίστηκαν με πρωτόγνωρο τρόπο τα θεμέλια της Ατλαντικής Συμμαχίας, «οι Ευρωπαίοι ηγέτες εμφανίζονται ευγνώμονες για το απλό γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν έναν πρόεδρο που πιστεύει στη δημοκρατία και στη διπλωματία», σημειώνει ο Ράφαελ Μπερ του Guardian σε ανάλυσή του. Εστιάζοντας στη συνάντηση του αμερικανού προέδρου με τον ρώσο ομόλογο του, ο βρετανός δημοσιογράφος εξηγεί πως, δεδομένων των συνθηκών και των σημαντικών διαφορών που χωρίζουν τις δύο πλευρές, ένα «διαρκές πάγωμα των σχέσεων» θα εκληφθεί ως πρόοδος.

Οσον αφορά την πλευρά της Ρωσίας, η αναβίωση ενός ψυχροπολεμικού κλίματος ενδεχομένως να κολάκευε τον Βλάντιμιρ Πούτιν, καθώς θα επιβεβαίωνε την πεποίθησή ότι η Ρωσία εξακολουθεί να είναι μία υπερδύναμη. «Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η Ουάσιγκτον βλέπει τη Μόσχα ως μία παρακμάζουσα δύναμη που αντισταθμίζει την περιορισμένη της επιρροή, ξεσπώντας οπουδήποτε μπορεί, προκαλώντας αταξία και σπέρνοντας τη διχόνοια.

Ο Πούτιν χαρακτηρίζεται εριστικός, δεν εκλαμβάνεται ως αντίπαλος», γράφει ο Μπερ.  Ο Τζο Μπάιντεν πρόκειται να περιοδεύσει ανά την Ευρώπη, επισημαίνοντας την ανάγκη «αναβίωσης μιας συμμαχίας δυτικών δημοκρατιών», όντας πεπεισμένος πως ο αντίπαλος των ΗΠΑ και του αποκαλούμενου δυτικού κόσμου στο σύνολό του δεν είναι η Ρωσία αλλά η Κίνα, «μια πραγματική υπερδύναμη».

Στόχος του δεν είναι να καθησυχάσει τους ευρωπαίους εταίρους του αλλά να τους προετοιμάσει και να τους ενώσει ενόψει της επικείμενης μάχης μεταξύ της Δύσης και του Πεκίνου για την παγκόσμια κυριαρχία. Ο Μπερ θεωρεί πως εάν η Κίνα ήταν φτωχότερη, η αποστολή του Τζο Μπάιντεν θα ήταν ευκολότερη. Αλλά το οικονομικό χάσμα που χωρίζει τις δύο πλευρές ολοένα περιορίζεται με αρκετούς αναλυτές να επισημαίνουν ότι, έως το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας, η κινεζική οικονομία θα μπορούσε να ξεπεράσει την οικονομία των ΗΠΑ.

Συνυπολογίζοντας ότι η Κίνα, πέρα από οικονομική, είναι επίσης μία τεχνολογική και στρατιωτική υπερδύναμη, γίνεται απόλυτα κατανοητό γιατί ο αμερικανός πρόεδρος αδημονεί να πείσει τα ευρωπαϊκά κράτη να συσπειρωθούν εκ νέου γύρω από τις ΗΠΑ κατά του νέου αντιπάλου της Δύσης.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η ΕΣΣΔ κατάφερε να διατηρήσει τη στρατιωτική της ισχύ αλλά απώλεσε σχετικά γρήγορα την οικονομική της ισχύ ενώ η κατάρρευση της ΕΣΣΔ εκλήφθηκε ως απόδειξη της υπεροχής του δυτικού μοντέλου, ως επιβεβαίωση της άποψης πως δεν μπορεί να υπάρξει επιχειρηματικότητα δίχως αγορές, ούτε αγορές δίχως κανόνες, ούτε κανόνες δίχως δημοκρατία.

Τη Δύση, ωστόσο, και όλους όσοι μιλούσαν για το τέλος της ιστορίας, διαψεύδει πλέον με τον πλέον ξεκάθαρο και προκλητικό τρόπο το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας  με τον «υβριδικό αυταρχικό καπιταλισμό του», υπενθυμίζει ο Μπερ. Τα ευρωπαϊκά κράτη εξακολουθούν να προασπίζονται τις δημοκρατικές αξίες (τουλάχιστον σε επίπεδο δηλώσεων) στη διεθνή σκηνή, κατηγορώντας, για παράδειγμα, το Πεκίνο ότι παραβιάζει συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα.  Συγχρόνως, όμως, συνεχίζουν να συναλλάσσονται μαζί του, γνωρίζοντας πως τα οικονομικά τους, κυρίως, συμφέροντα εξαρτώνται σημαντικά από τους Κινέζους.

Το μεγαλύτερο μέρος των γερμανικών εξαγωγών καταλήγει στην Κίνα ενώ μικρότερα ευρωπαϊκά κράτη βασίζονται στις κινεζικές επενδύσεις σε επιχειρήσεις και υποδομές.  Οι ευρωπαίοι ηγέτες σίγουρα λαμβάνουν υπόψη τις ανησυχίες που εκφράζονται (κυρίως από τις ΗΠΑ) περί κινεζικής διείσδυσης στην Ευρώπη η οποία θα μπορούσε στο μέλλον να υπονομεύσει, όχι μόνον την ασφάλεια, αλλά και την πολιτική σταθερότητα στην επικράτειά της, αλλά δείχνουν να μην συμμερίζονται την άποψη ότι η κινεζική ισχύς πρέπει άμεσα να περιοριστεί, όπως υποστηρίζουν οι Αμερικανοί και ο πρόεδρός τους.

Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι στην «Ευρώπη δεν αρέσουν αυτά που η Κίνα κάνει ενώ στις ΗΠΑ δεν αρέσει αυτό που η Κίνα είναι», ανάφερε χαρακτηριστικά ένας διπλωμάτης στο Guardian, εξηγώντας πως το ενδεχόμενο να καταστεί η Κίνα η κύρια υπερδύναμη στον κόσμο είναι «υπαρξιακά τρομακτικό» για την Ουάσιγκτον.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο Τζο Μπάιντεν δεν έρχεται στην Ευρώπη για να αποτίσει φόρο τιμής στη συμμαχία που κέρδισε τον πρώτο Ψυχρό Πόλεμο, έρχεται αναζητώντας συμμάχους για τον δεύτερο – επισημαίνει, ολοκληρώνοντας την ανάλυσή του, ο Ράφαελ Μπερ.

Με την άποψη του συμφωνεί και ο Ισάν Θαρούρ της Washington Post, αναφέροντας σε κείμενό του ότι ο αμερικανός ηγέτης, θεωρώντας πως κατά την επόμενη δεκαετία οι φιλελεύθερες δημοκρατίες θα κληθούν να αναμετρηθούν με την Κίνα και άλλες αυταρχικές δυνάμεις, βλέπει τις συναντήσεις με τους ευρωπαίους ηγέτες με φόντο «την απαρχή μιας νέας περιόδου ανταγωνισμού». Ωστόσο ο αμερικανός δημοσιογράφος εμφανίζεται κάθε άλλο παρά σίγουρος πως ο Τζο Μπάιντεν θα καταφέρει τελικά να τους πείσει για την ανάγκη ανασύστασης και θωράκισης του δυτικού μετώπου ενόψει της συνεχιζόμενης ανόδου της Κίνας στη διεθνή σκηνή.

Ο Θαρούρ σημειώνει πως η έννοια της Δύσης παραμένει ασαφής. Καταρχάς γεωγραφικά, δεδομένου ότι στο Δυτικό Μέτωπο δεν περιλαμβάνεται η Λατινική Αμερική αλλά περιλαμβάνονται παραδοσιακά η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία. Εννοιολογικά ο καθορισμός της Δύσης είναι ακόμη πιο δύσκολος καθώς συνώνυμά της είναι ο ιουδαιοχριστιανισμός και η ελληνορωμαϊκή παράδοση, η δημοκρατία αλλά και η αποικιοκρατία. Αρκετοί είναι και εκείνοι που θεωρούν πως η Δύση δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από ένα κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου.

Οσον αφορά τον Τζο Μπάιντεν, θεμέλια της «Δύσης» που επιδιώκει να αναζωογονήσει είναι «η στρατιωτική ισχύς του NATO και οι καθολικές αξίες των φιλελεύθερων δημοκρατικών κρατών», εξηγεί ο Θαρούρ. Ωστόσο αρκετοί, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη, πλέον ορίζουν διαφορετικά τη Δύση, «πολύ πιο περιοριστικά και φυλετικά».

Εξαιτίας του Ντόναλντ Τραμπ κυρίως, ο οποίος «εγκατέλειψε την τζεφερσονική Δύση της ελευθερίας, της πολυμέρειας και του κράτους δικαίου, υπέρ μιας εθνοτικής, θρησκευτικής και εθνικιστικής Δύσης», όπως επισημαίνει στο βιβλίο του «Η εγκατάλειψη της Δύσης» ο επιφανής αμερικανικός ιστορικός Μάικλ Κίματζ.

Στις ΗΠΑ, τόσο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα όσο και οι δεξιόστροφοι πολιτικοί αναλυτές εξακολουθούν να ενστερνίζονται την τραμπική ερμηνεία της Δύσης ενώ στην Ευρώπη οι ακροδεξιές δυνάμεις έχουν ταχθεί εδώ και πολλά χρόνια υπέρ αυτής της «εθνοτικής, θρησκευτικής και εθνικιστικής Δύσης».

«Θα συνεχίσει η Δύση να αποτελεί ένα περιεκτικό, καθολικό εγχείρημα – “ανοιχτό σε κάθε άνθρωπο ή έθνος που τιμά και υποστηρίζει τις αξίες της”, όπως το έθεσε ο εκλιπών αμερικανός γερουσιαστής Τζον Μακέιν, – ή θα επανακαθοριστεί με πιο περιοριστικούς, πολιτισμικούς όρους; Θα διαρκέσει περισσότερο η δυτική συμμαχία από τη δυτική υπεροχή ή θα αποδειχτεί μία βραχύβια ιστορική ανωμαλία; Πόσο ανθεκτικές είναι η δυτική αυτοπεποίθηση και συνοχή;», διερωτήθηκε ενόψει της ευρωπαϊκής περιοδείας Μπάιντεν και ο Τζέρεμι Κλιφ του New Statesman.

Λαμβάνοντας υπόψη τις τάσεις που επικρατούν στην Ευρώπη, δυστυχώς συμπεραίνεται πως οι αντοχές της Δύσης δοκιμάζονται σε ανησυχητικό, αν όχι επικίνδυνο, βαθμό. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση του European Council on Foreign Relations, η πλειονότητα των πολιτών σε σημαντικό αριθμό ευρωπαϊκών κρατών πιστεύουν πως το ευρωπαϊκό εγχείρημα είναι «προβληματικό». Η πλειονότητα των πολιτών σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες πιστεύει επίσης ότι και το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ είναι είτε «απόλυτα προβληματικό» είτε «εν μέρει προβληματικό», παρότι τα ηνία των ΗΠΑ τα κρατά εδώ και τέσσερις μήνες ο Τζο Μπάιντεν.

«Εξακολουθεί να υπάρχει διάχυτη αμφιβολία όσον αφορά την ικανότητα των ΗΠΑ να επιστρέψουν ως “ηγέτης” της Δύσης», επισημαίνεται στη σχετική έκθεση της ευρωπαϊκής δεξαμενής σκέψης. «Οι φιλελεύθερες δημοκρατίες του κόσμου έχασαν το δικαίωμα να ορίζουν τι είναι η δημοκρατία, όχι μόνον επειδή οι νέοι αυταρχικοί ηγέτες επιδεικνύουν πιστοποιητικά δημοκρατικών φρονημάτων (επικράτησαν μέσω ελεύθερων, αν όχι δίκαιων εκλογών) αλλά και γιατί μια σημαντική πλειοψηφία στις κοινωνίες τους είναι βαθιά απογοητευμένη από τα δικά τους πολιτικά συστήματα. Κάποιοι δεν πιστεύουν πια ούτε καν ότι εξακολουθούν να ζουν σε μία δημοκρατία», υποστήριξε τον προηγούμενο μήνα σε άρθρο του στους New York Times ο βούλγαρος πολιτικός επιστήμονας και στοχαστής Ιβάν Κράστεφ.

Για αυτόν τον λόγο κατά τις συναντήσεις τους με τους ευρωπαίους εταίρους του τις επόμενες ημέρες o Τζο Μπάιντεν θα πρέπει να μετριάσει τις προσδοκίες του, υποστηρίζουν πολλοί αναλυτές, ειδικά στην Ευρώπη. Αντί να αποπειραθεί να πείσει ότι οι ΗΠΑ επέστρεψαν στη διεθνή σκηνή και είναι έτοιμες να ηγηθούν του μετώπου της Δύσης στο πλαίσιο ενός νέου Ψυχρού Πολέμου με κύριο αντίπαλο την Κίνα, ίσως να είναι προτιμότερο να τους αποδείξει ότι είναι έτοιμος να τους συνδράμει στην αντιμετώπιση των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν όσον αφορά καταρχάς την ασφάλειά τους. Και πολλές από αυτές τις προκλήσεις επί του παρόντος δεν τις θέτει η Κίνα αλλά η Ρωσία.

Protagon.gr

Η «ώρα της αλήθειας» έχει φθάσει για το Κυπριακό

Από
anixneuseis
-
0

09.06.2021 • 20:55 

Το κυνικό κλισέ λέει πως «το Κυπριακό δεν πουλάει, βάλ’ το πρώτο θέμα και θα βουλιάξεις». Για μένα δεν ήταν ποτέ έτσι. Το πρώτο μου ρεπορτάζ αφορούσε την ανακήρυξη του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους – αποφεύγω να γράψω το πότε, γιατί τα χρόνια φαίνονται πολλά. Και η πρώτη στιγμή που ένιωσα συγκίνηση κάνοντας αυτήν τη δουλειά ήταν όταν, ετοιμάζοντας ένα ντοκιμαντέρ, άκουσα τη φωνή του μουεζίνη την ώρα που έκλεινα τη βαριά ξύλινη πόρτα του κάστρου της Κερύνειας. Και η πρώτη φορά που με γοήτευσε επίσης η Ιστορία ήταν όταν άρχισα να ακούω τις διηγήσεις όσων έζησαν το Κυπριακό από πρώτο χέρι. Τον Αγγελο Βλάχο να μου περιγράφει τη συνάντηση στο διαμέρισμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο αμέσως μετά την υπογραφή των Συνθηκών Ζυρίχης – Λονδίνου. Τον Γλαύκο Κληρίδη να διηγείται πολλές χαμένες ευκαιρίες και τον Ανδρο Νικολαΐδη για τις άγριες στιγμές τις οποίες είχε διυλίσει σοφά με το πέρασμα του χρόνου.

Η ιστορία του Κυπριακού είχε πάντοτε στοιχεία από θρίλερ και έντονο «βυζαντινό» χρώμα. Σπανίως τα γεγονότα ήταν αυτά που φαίνονταν και ακόμη σπανιότερα ο ρόλος των πρωταγωνιστών αυτός που κατέγραψε το πρώτο σκαρίφημα της Ιστορίας. Το πώς έχουμε καταγράψει το Κυπριακό στο συλλογικό μας υποσυνείδητο απέχει σε πολλά σημεία από την πραγματικότητα.

Μου πήρε, για παράδειγμα, πολύ καιρό να καταλάβω πώς ναυάγησε το όραμα της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα και γιατί τα κυνικά, αλλά πρακτικά, σχέδια τύπου Ατσεσον δεν καρποφόρησαν. Δεν έχω ακόμη απαντήσεις στο αν και σε ποιο βαθμό ήταν πρόωρη και λανθασμένη η ανακίνηση του Κυπριακού τη δεκαετία του 1950, που οδήγησε στη βρετανική απόφαση να εμπλακεί περισσότερο η Τουρκία στο ζήτημα. Ολα αυτά ελάχιστους απασχολούν, αλλά θα βρουν απαντήσεις καθώς η Ιστορία ωριμάζει.

Η Κύπρος βρήκε τον δρόμο της. Μαζί με την Ελλάδα πέτυχε τον πιο φιλόδοξο και μεγάλο στόχο, την είσοδο στην Ε.Ε. Δεν ήταν αυτονόητο, ούτε εύκολο αυτό και πρέπει να αποδώσουμε εύσημα στους «ρεαλιστές» που το πέτυχαν.

Σήμερα η Κύπρος βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Λύση που να είναι εύκολη δεν μοιάζει να υπάρχει στον ορίζοντα. Ούτε και που να περνάει χωρίς μεγάλες δυσκολίες από το κυπριακό εκλογικό σώμα. Η Τουρκία, από την άλλη, είναι ξεκάθαρη στο τι θέλει και θα αρχίσει να το δείχνει με πιο έντονο τρόπο. Η διχοτόμηση μοιάζει να παγιώνεται, η «ώρα της αλήθειας» μάλλον έχει φθάσει. Κύπρος και Ελλάδα πρέπει να χαράξουν μία στρατηγική που θα αποφύγει τις παγίδες των επόμενων μηνών και θα απαντήσει στα σκληρά διλήμματα που προκύπτουν. Οσο για τον ιστορικό του μέλλοντος, θα κληθεί να εκφέρει άποψη για το αν και ποιες ευκαιρίες χάθηκαν.

“Καθημερινή”

Ο χαστουκοδότης του Μακρόν κι ο φίλος του είναι βασιλόφρονες

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Οι συλληφθέντες στις 8-6-2021 Δράστες του χαστουκιού στο μάγουλο του Μακρόν και της απευθείας μετάδοσης στα κοινωνικά δίκτυα είναι υπό κράτηση και δικάζονται σήμερα με κίνδυνο να φάνε 3 χρόνια φυλακή και 45.000 ευρώ πρόστιμο. Είναι εύλογο να αναρωτηθούμε όλοι μας, Γάλλοι και μη, «σε τι Θεό πιστεύουν» αυτοί οι άνθρωποι, για να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε την πράξη τους η οποία καλύφθηκε απευθείας από όλα τα δίκτυα σε ολόκληρο τον κόσμο. Εκείνο όμως που δεν είδαμε στους δέκτες μας οι μη Γάλλοι τηλεθεατές ήταν ένα σχετικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ ενός Γάλλου τοπικού ρεπόρτερ, όπως δείχνει η διπλανή φωτογραφία, και το οποίο προηγήθηκε της πράξης του χαστουκίσματος. Στο εν λόγω ρεπορτάζ ο τηλεοπτικός  ρεπόρτερ (με το μικρόφωνο) βρίσκεται μπροστά σε 3 άτομα που αναμένουν την άφιξη του Μακρόν κάπου κοντά στο χώρο του συγκεντρωμένου μικρού πλήθους για να χαιρετήσει τον Γάλλο πρόεδρο. Ο γράφων είχε χθες την τύχη να το παρακολουθήσει στο ενημερωτικό κανάλι LCI. Ο χαστουκοδότης είναι ο πρώτος αμίλητος «κύριος» εκ δεξιών της φωτογραφίας. Ο εκ του προχείρου οπερατέρ της μετάδοσης του χαστουκιού είναι ο μεσαίος «κύριος» ο οποίος ακούγεται να λέει στον ρεπόρτερ «ότι τα ΜΜΕ διαστρεβλώνουν τις ειδήσεις». Και ο τρίτος κύριος δηλώνει στον ρεπόρτερ ότι «είναι αναρχικός και βρίσκεται εκεί μαζί με τους άλλους δυο ντροπαλούς για να τα ψάλει στον Μακρόν». «Θαυμάσια» ακρο αριστερο δεξιά Σύμπραξη. Μπράβο στους γιαλαντζί επαναστάτες !

Ας δούμε όμως παρακάτω ποιοι είναι οι υπόδικοι δυο Δράστες, σύμφωνα με τα στοιχεία του ρεπορτάζ του Gaël Vaillant στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal du dimanche στις 9-6-2021 με τίτλο : «Ο χαστουκισμένος Emmanuel Macron : 6 ερωτήσεις γύρω από το προφίλ των δυο δραστών» (Emmanuel Macron giflé : 6 questions autour du profil des deux auteurs).

1 – Τι σημαίνει το σύνθημα «Montjoie Saint–Denis»;

Αυτές είναι οι λέξεις που ο Μακρόν άκουσε από τον Δράστη, λίγο πριν εισπράξει το χαστούκι. Καθώς έκανε τη χειρονομία του, ο Δράστης του χαστουκιού φώναξε : «Montjoie, Saint-Denis. A bas la macronie!») , φράση παραλλαγμένη (Κάτω η Μακρονία, αντί του ιστορικού Κάτω η Δημοκρατία) που πιθανότατα να την έχετε ακούσει στην ταινία της δεκαετίας του 1990 «Οι Επισκέπτες» (Les Visiteurs). Είναι μια κραυγή μάχης των Ιπποτών των Καπετών του 12ου αιώνα. Πριν ξεκινήσουν μια μάχη, επικαλούνταν την προστασία του Αγίου Denis, προστάτη των Καπετών. Αυτή η έκκληση έγινε ένα πολιτικό σύνθημα στα τέλη του 19ου αιώνα, που υιοθετήθηκε από τους Γάλλους βασιλόφρονες που ήταν αντίθετοι με τους ιδρυτές της τρίτης γαλλικής Δημοκρατίας. Η «Γαλλική Δράση» (Action française), μια ακροδεξιά εθνικιστική και βασιλόφρων πολιτική ομαδούλα την χρησιμοποιεί τακτικά σήμερα. Ωστόσο, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP), το οποίο αναφέρει έναν φίλο των δύο δραστών, το σύνθημα εκφωνήθηκε  στην ταινία «Επισκέπτες».

2 – Ο Δράστης του χαστουκιού θέλει να ζωντανέψει την ιστορία της πόλης του, το Saint–Vallier. Τι έγινε εκεί ;

Τα δύο άτομα που βρίσκονται υπό κράτηση είναι, σύμφωνα με διάφορα μέσα ενημέρωσης, παθιασμένα με τη μεσαιωνική ιστορία. Ο Δράστης του χαστουκιού έχει ιδρύσει δύο συλλόγους στον Δήμο του Saint–Vallier (Drôme). Ο πρώτος αφορά τις «ιστορικές ευρωπαϊκές πολεμικές τέχνες». Και ο δεύτερος στα επιτραπέζια παιχνίδια ειδωλίων. Σύμφωνα με τον φίλο των δύο δραστών που αναφέρονται από το AFP, αυτοί οι σύλλογοι αποσκοπούν στη ζωντάνια της πόλης και της ιστορίας της, «αρκετά πλούσια με την Diane de Poitiers» (που ήταν κόμισσα του Saint-Vallier), για να «υπερασπιστεί την όμορφη εικόνα της Γαλλίας». Ευρισκόμενος στη περιοχή Rhône, ο εν λόγω Δήμος έχει μια πλούσια ιστορία που χρονολογείται από τους Ρωμαίους, οι οποίοι δημιούργησαν εκεί έναν μικρό σταθμό που ονομάστηκε Ursuli. Κατά τον Μεσαίωνα, κυριαρχήθηκε κυρίως από την οικογένεια των Poitiers, κόμηδες του Valentinois. Η πιο διάσημη εκπρόσωπός της ήταν η Diane de Poitiers (1499-1566), η αγαπημένη του Henri II, βασιλιά της Γαλλίας, για περισσότερα από 20 χρόνια. Η μεσαιωνική αυτή πόλη γνώρισε επίσης πολλές προπαρασκευαστικές συγκεντρώσεις που συνδέθηκαν με τις Σταυροφορίες. Ένα οχυρωμένο μέρος στη μέση της κοιλάδας του Rhône, έγινε σταδιακά μια μικρή εργατούπολη τον 18ο και 19ο αιώνα, πριν πέσει υπό την αυξανόμενη επιρροή της Βιέννης και της Βαλένθιας.

3 – Τι είναι οι «ιστορικές ευρωπαϊκές πολεμικές τέχνες» που εμπνέουν οι δράστες ;

Στον Δήμο του, ο επιτεθείς στον Μακρόν είναι γνωστός ότι ίδρυσε μια ένωση των «Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών» (arts martiaux historiques européens-AMHE). Πρόκειται για ιστορικές ευρωπαϊκές πολεμικές τέχνες που εφαρμόζουν ξεχασμένες τεχνικές μάχης, που χρησιμοποιήθηκαν συχνά στο τέλος της Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα. Περίπου 1.500 άτομα είναι πλέον μέλη της γαλλικής ομοσπονδίας των AMHE, η οποία διαθέτει ένα εκτεταμένο ευρωπαϊκό δίκτυο και διοργανώνει διηπειρωτικές συναντήσεις κάθε χρόνο. Αυτές οι πολεμικές τέχνες ασκούνται τόσο για την αθλητική διάσταση όσο και για τις ιστορικές έρευνες που προκύπτουν από αυτές.

4 – Papacito, Henry de Lesquen, συλλογικότητα Nemesis … Ποιοι είναι οι καθοδηγητές που ακολουθεί ο Δράστης του χαστουκιού στα κοινωνικά δίκτυα;

Η εφημερίδα Libération και το AFP κατάφεραν να απαριθμήσουν τις κύριες ομάδες ή τις προσωπικότητες που ακολουθούνται από τον επιτεθέντα στον Macron στα κοινωνικά δίκτυα : Facebook, YouTube, Twitter, Instagram. Μεταξύ αυτών, υπάρχει το παράρτημα της Λυών του γκρουπούσκουλου της Action Française. Αυτό το κίνημα το οποίο εκφωνεί την πολεμική κραυγή των βασιλοφρόνων  «Montjoie Saint-Denis». Αλλά ο Δράστης του χαστουκιού ακολουθεί επίσης ακροδεξιές προσωπικότητες, όπως : ο πρώην διευθυντής της νεολαίας του Εθνικού Μετώπου Julien Rochedy ή ο Henry de Lesquen, ο πρώην μέλος του «Κινήματος για τη Γαλλία» του Philippe de Villiers και πρώην προέδρου του ραδιοφώνου Radio Courtoisie ο οποίος καταδικάστηκε το 2018 για υποκίνηση μίσους και αμφισβήτηση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Ο Δράστης είναι επίσης συνδρομητής των «ταυτοτικών φεμινιστριών» της συλλογικότητας Nemesis ή του φιλικού προς το κόμμα (RN) της Λεπέν συνδικάτου La Cocarde (που ονομαζόταν πριν Génération identitaire–Ταυτοτική Γενιά). Του άρεσε ιδιαίτερα το βίντεο του γιουτουμπερίστα αστέρα της ακροδεξιάς Papacito, ο οποίος σκηνοθέτησε την εικονική δολοφονία ενός ψηφοφόρου του Μελανσόν. Επίσης  ακολουθεί τον εθνικιστή ράπερ Kroc Blanc ή τον ακροδεξιό σκιτσογράφο Kitsuné. Είναι επίσης συνδρομητής σε διάφορες ομάδες του κινήματος των βασιλοφρόνων, όπως ο «Κύκλος Ρισελιέ (Cercle Richelieu). Ερωτηθείς από το AFP για αυτές τις διαδικτυακές παρέες, ο φίλος των δύο Δραστών απάντησε ότι «δεν εξεπλάγη» και επικαλέσθηκε την «περίεργη φύση» του επιτεθέντος στον Μακρόν. Πριν διευκρινίσει : «Δεν έχει αυτές τις ιδέες. Είναι εναντίον των βασιλοφρόνων. Για αυτόν, έχουν ηλίθιες ιδέες».

5 – Ο ένας από τους δυο Δράστες είχε ένα αντίτυπο του χιτλερικού βιβλίου ο Αγών μου.

Πραγματοποιήθηκαν ήδη έρευνες στα σπίτια των δύο Δραστών : του δράστη του χαστουκιού και ενός «φίλου» που τον συνόδευε, που τράβηξε το σχετικό βίντεο και το μετέδωσε απευθείας στα κοινωνικά δίκτυα. Στο σπίτι λοιπόν αυτού του «φίλου», οι ερευνητές βρήκαν αρκετά πυροβόλα όπλα και ένα αντίτυπο του βιβλίου του Χίτλερ «Ο Αγών μου» (Mein Kampf), όπως μετέδωσε στο κανάλι CNews την Τετάρτη το πρωί μια πηγή εξοικειωμένη με το εν λόγω θέμα.

6 – Ο Δράστης του χαστουκιού σπούδασε για την θανατοπραξία. Περί τίνος πρόκειται ;

Σύμφωνα με τον «φίλο» που ανέφερε το AFP, ο επιτεθείς στον Μακρόν κάνει διάφορες μικρο-δουλειές για να ζήσει αφού ξεκίνησε, χωρίς να τις ολοκληρώσει, σπουδές για την  θανατοπραξία (thanatopraxie). Πρόκειται για την επιστήμη που επιτρέπει τη διατήρηση των σωμάτων των νεκρών ανθρώπων από τη φυσική αποσύνθεσή τους. Συγκεκριμένα, οι σπουδές για την θανατοπραξία καθιστούν γενικά δυνατή την εργασία για τις επιχειρήσεις κηδειών και ενίοτε για τις αυτοδιοικητικές ή νοσοκομειακές υπηρεσίες. Το εθνικό πτυχίο θανατοπραξίας αναγνωρίζεται από το γαλλικό Υπουργείο Υγείας.

Επί του ψηφιακού Πιεστηρίου

Ο Δράστης Damien Tarel του χαστουκιού στον Εμμανουέλ Μακρόν καταδικάστηκε σε 18μηνη φυλάκιση, εκ της οποίας οι 4 μήνες δίχως αναστολή, για αυτό και φυλακίστηκε, σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le journal du dimanche στις 10-6-2021. Ο 28χρονος θα στερηθεί  επίσης τα αστικά του δικαιώματα για 3 χρόνια, του απαγορεύτηκε να κατέχει δημόσιο αξίωμα αιωνίως και κατοχή όπλων για 5 χρόνια. Τέλος, θα πρέπει να υποβληθεί σε ψυχολογική παρακολούθηση.

Ο καταδικασθείς παραδέχτηκε ότι «έπληξε τον αρχηγό του κράτους και εκστόμισε λόγια για να καταγγείλει την πολιτική». Κοντά, σύμφωνα με τον ίδιο, στο «κίνημα των κίτρινων γιλέκων» και πρεσβεύοντας «παραδοσιακές πολιτικές πεποιθήσεις της Δεξιάς ή της Υπερ-Δεξιάς», δίχως να είναι «μέλος κανενός κόμματος ή ακτιβισμού», ισχυρίστηκε ότι «ενήργησε ενστικτωδώς και χωρίς σκέψη » για να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του » .

Συλληφθείς μαζί του, ο σύντροφός του Arthur C. θα κληθεί ενώπιον της δικαιοσύνης προς το τέλος του δεύτερου εξαμήνου του 2022 για να απαντήσει σχετικά : με «τα αδικήματα για παράνομη κατοχή όπλων» που βρέθηκαν στο σπίτι του.

Man accused of slapping Macron stands immediate trial

Από
signal
-
0

The man accused of slapping French President Emmanuel Macron during a visit to southeastern France earlier this week will be brought up for immediate trial on Thursday, authorities said.

The man, identified as Damien T., 28, has admitted during hearings “hitting the head of state and pronouncing words denouncing politics,” public prosecutor Alex Perrin said in a statement.

Footage circulating on social media showed the incident in Tain-l’Hermitage, around 90 kilometres south of Lyon.

Macron, who was on a visit to a Drôme hospitality school, was struck on Tuesday in the face while shaking hands with a member of the public.

The attacker was heard to cry out “Montjoie! Saint-Denis!” a centuries-old royalist war cry, before finishing with “A bas la Macronie,” or “Down with Macron.”

The man accused of slapping French President Emmanuel Macron during a visit to southeastern France earlier this week will be brought up for immediate trial on Thursday, authorities said.

The man, identified as Damien T., 28, has admitted during hearings “hitting the head of state and pronouncing words denouncing politics,” public prosecutor Alex Perrin said in a statement.

Footage circulating on social media showed the incident in Tain-l’Hermitage, around 90 kilometres south of Lyon.

Macron, who was on a visit to a Drôme hospitality school, was struck on Tuesday in the face while shaking hands with a member of the public.

The attacker was heard to cry out “Montjoie! Saint-Denis!” a centuries-old royalist war cry, before finishing with “A bas la Macronie,” or “Down with Macron.”

The incident has sparked indignation throughout the country. Speaking at the National Assembly, French Prime Minister Jean Castex said: “Through the head of state, that’s democracy that has been targeted.” The comments prompted loud applauds from lawmakers from all political parties.

The suspect, who is close to the “yellow vests” protest movement and shares ultra-right views, said he “acted instinctively” to express his dissatisfaction, Perrin said.

Damien T. and his associate Arthur C. were arrested shortly after the incident. Their custody for “violence without incapacity on a person holding public authority,” has been extended, according to the magistrate.

The charge is punishable by up to three years imprisonment and a fine of €45,000.

Arthur C. will be summoned to court at the end of next year to respond to “offences related to illegally held weapons” found at his home, according to Perrin.

Police who searched the home of Arthur C. also found a copy of Adolf Hitler’s manifesto “Mein Kampf,” and two flags, one symbolising Communists and another of the Russian revolution, the prosecutor said.

Both men are members of local groups linked to “the martial arts, the Middle Ages and the manga universe,” the magistrate said.

They have no judicial record and were not on the radars of intelligence services.

euronews.com

Αν ήθελα μια δεύτερη ζωή θα ήθελα να γεννηθώ στην Υεμένη.

Από
anixneuseis
-
0
της Πωλίνας Άνιφτου
Υεμένη! Αν ήθελα μια δεύτερη ζωή θα ήθελα να γεννηθώ στην Υεμένη. Είναι η χώρα από όπου ξεκίνησε η Αραβική γλώσσα και ήταν κατά την αρχαιότητα η πιο πλούσια χώρα της Αραβικής χερσονήσου όπου οι Σαουδαραβες έστελναν τα παιδιά τους για να σπουδάσουν, πήγαιναν θρησκευτικά ταξίδια και για ψώνια.
Υπήρξε δε μέρος της μεγάλης Αυτοκρατορίας της Αβυσσηνιας δλδ της Αιθιοπίας και λόγω της μεγάλης μετακίνησης πληθυσμών σήμερα οι κάτοικοι είναι από τους πιο όμορφους στον πλανήτη. Υπάρχουν άνθρωποι με έγχρωμο δέρμα και γαλανά ματιά, ξανθοί με βαθιά μαύρα μάτια, μελαμψοι ξανθοί και γυναίκες με πολλά χαρακτηριστικά Αφρικής και Αραβικών χρόνων των Αμπασσιδων.
Η Υεμένη είναι η χώρα από την οποία ξεκίνησε ο Ιουδαισμος αν και σήμερα η κοινότητα των Εβραίων είναι πολύ μικρή πια, αφού τοσο οι Εβραίοι της Υεμένης όσο και της Αιθιοπίας μεταφέρθηκαν στο Ισραήλ με επιχειρήσεις.
Από την άλλη μπορεί κανείς να μην το γνωρίζει αλλά υπάρχει το Άδειο Τετραγωνο όπως είναι γνωστό μεταξύ Υεμένης και Σαουδικής που είναι ακατοίκητο και γεμάτο τεράστιους αμμόλοφους και είναι το πιο πλησιο μέρος σε όλη την χερσόνησο και ένας από τους λόγους του πολέμου μεταξύ των δύο αυτών χωρών.
Όλα αυτά τα μάθαμε από την εκπομπή In Dubio της Πωλίνας Ανιφτου στις 6 Ιουνίου από τους καλεσμένους μας τον Δρ. Vaggelis Bachar Moussa Αραβολόγο κια τον ιστορικό Νίκος Τοπούζης . Την εκπομπή θα την βρείτε στο κανάλι μας στο YouTube και στο www.anixneuseis.gr  ΕΔΩ

Ισραήλ: Τελικά είναι αριστερή η νέα κυβέρνηση ή όχι;

Από
anixneuseis
-
0
του Γαβριήλ Χαρίτου
Φωτογραφία: Η Αγιέλετ Σακέντ, στέλεχος του εθνοθρησκευτικού κόμματος “Γιεμίνα” και στενή συνεργάτης του μέλλοντος Πρωθυποργού Ναφτάλι Μπένετ, και η Μεράβ Μιχαέλι, ηγέτης του Κόμματος των Εργατικών και μέλλουσα Υπουργός Συγκοινωνιών. Απ’ ότι φαίνεται, οι σχέσεις τους ήδη δοκιμάζονται, προτού καν αναλάβει καθήκοντα το νέο κυβερνητικό σχήμα.
Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα, και κυρίως μετά την δήλωση του βουλευτή του κόμματος “Γιεμίνα” της εθνοθρησκευτικής δεξιάς, Νιρ Όρμπαχ ότι θα στηρίξει το κυβερνητικό σχήμα Μπένετ-Λαπίντ, η παράταξη του Λικούντ και τα κόμματα που υποστηρίζουν τον Νετανιάχου έχουν πάρει απόφαση ότι από την ερχόμενη Κυριακή θα περάσουν στην αντιπολίτευση για πρώτη φορά ύστερα από πάρα πολλά χρόνια.
Εκτός απροόπτου λοιπόν, στις 4 η ώρα το απόγευμα της Κυριακής, 13 Ιουνίου 2021, με το που θα συγκαλείται η Ολομέλεια της Κνέσετ, η “εποχή Νετανιάχου” τελειώνει και μία νέα εποχή θα αρχίσει για την ισραηλινή πολιτική πραγματικότητα.
Έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά όλες αυτές τις μέρες, στα ισραηλινά και ξένα ΜΜΕ για το κατά πόσον τελικά η μετάβαση από την “εποχή του δεξιού Νετανιάχου” θα σημαίνει ταυτόχρονα ότι περνάμε σε μία άλλη εποχή, αυτήν της “Αριστεράς”. Οι ισραηλινοί δημοσιογράφοι είχαν αρχικά πέσει σε αυτήν την παγίδα – και μαζί με αυτούς όσοι ξένοι παρακολουθούν την πραγματικότητα μέσω της αρθρογραφίας της εφημερίδας ΧαΆρετς – και έκαναν λόγο περί σχηματισμού μίας κυβέρνησης αριστερής. Τις τελευταίες όμως εβδομάδες, επικρατεί ο όρος “Κυβέρνηση της Αλλαγής”. Για ποια αλλαγή όμως μιλάμε; Σίγουρα την εναλλαγή προσώπων στα υπουργεία και το πέρασμα του ιδίου του Βενιαμίν Νετανιάχου στην αντιπολίτευση. Πέραν αυτού όμως, τι;
Τέσσερα σημαντικά, κατά την άποψή μου, γεγονότα συνέβησαν, που μπορούν να διαφωτίσουν περί του ιδεολογικού προσήμου της νέα κυβέρνησης Μπένετ-Λαπίντ, Ας τα δούμε ένα-ένα και ας βγάλει καθένας τα δικά του συμπεράσματα :
1. Η ‘Παρέλαση των Σημαιών’
Το κύριο θέμα της επικαιρότητας των περασμένων εικοσιτετραώρων ήταν εάν και κατά πόσον θα πραγματοποιηθεί η λεγόμενη “Παρέλαση των Σημαιών” στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, με ισραηλινούς νεαρούς οπαδούς της εθνοθρησκευτικής δεξιάς να γυρνούν με ισραηλινές σημαίες και να φωνάζουν εθνικιστικά συνθήματα στα στενά σοκάκια των αραβικών γειτονιών, ανήμερα την επέτειο της τελευταίας ημέρας του Πολέμου των Έξι Ημερών του 1967, όταν δηλαδή είχε ολοκληρωθεί ο έλεγχος εκ μέρους του Ισραήλ της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.
Η εκδήλωση αυτή είχε διοργανωθεί κυρίως από το ακροδεξιό κόμμα του “Θρησκευτικού Σιωνισμού” σε συνεργασία με ομάδες ακτιβιστών που προέρχονταν από το εποικιστικό εβραϊκό κίνημα, που αποτελούν και την κύρια δεξαμενή ψηφοφόρων του μέλλοντος Πρωθυπουργού, Ναφτάλι Μπένετ. Τελικά, η αστυνομία και οι μυστικές υπηρεσίες αποφάσισαν να μην επιτραπεί η πραγματοποίηση αυτής της ‘παρέλασης’ σήμερα, Πέμπτη 10/6, με την αιτιολογία ότι θα επιφέρει ένταση όχι μόνο στην Ιερουσαλήμ αλλά και στις μεικτές πόλεις του Ισραήλ και θα διακόψει κάθε διαπραγμάτευση που βρίσκεται σε εξέλιξη ανάμεσα στο Ισραήλ και την οργάνωση Χαμάς στη Γάζα.
Ο πρώτος που εξέφρασε τις αντιρρήσεις του για την διεξαγωγή της ‘παρέλασης’ ήταν ο νυν Υπουργός Άμυνας, Μπένι Γκαντς, ο οποίος προέβη σε σχετικές δηλώσεις ενώ ακόμα βρισκόταν σε επίσκεψη-αστραπή στον Λευκό Οίκο, δηλώνοντας παράλληλα ότι “είναι προς το συμφέρον του Ισραήλ να ενδυναμωθεί πολιτικά η Παλαιστινιακή Αρχή έναντι της Χαμάς”. Θα έλεγε κανείς ότι αυτή η στάση θα αποτελούσε μία σημαντική ένδειξη “στροφής προς τα αριστερά” της νέας κυβέρνησης Μπένετ-Λαπίντ, μιας και ο νυν Υπουργός Άμυνας, Μπένι Γκαντς, θα συνεχίσει να βρίσκεται στην ίδια θέση και στο νέο κυβερνητικό σχήμα. Άλλωστε, είναι σαφές ότι τόσο η παράταξη Νετανιάχου , όσο και οι διοργανωτές της “Παρέλασης των Σημαιών” επεδίωκαν την πραγματοποίηση της εκδήλωσης τόσο για να “εκθέσουν” ακόμα περισσότερο στα μάτια των ψηφοφόρων του τον Ναφτάλι Μπένετ που συνεργάζεται με τις πολιτικές δυνάμεις της εβραϊκής Αριστεράς, όσο και τον ηγέτη του ισλαμιστικού κόμματος Ράαμ, Μανσούρ Αμπάς, ο οποίος θα στηρίξει το νέο κυβερνητικό σχήμα – κάτι που πράττει για πρώτη φορά ένα αραβικό κόμμα, το οποίο μέχρι πρότινος αυτοκαθοριζόταν ως ‘αντισιωνιστικό’.
Απώτερος σκοπός αυτής της μεθόδευσης ήταν να πεισθεί έστω και την τελευταία στιγμή ο βουλευτής του κόμματος “Γιεμίνα” να καταψηφίσει το κυβερνητικό σχήμα του οποίου ηγείται ο κομματικός του ηγέτης, Ναφτάλι Μπένετ. Και τελικά, την “λύση” στο πρόβλημα, την έδωσαν η αστυνομία και οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας, απαγορεύοντας την διεξαγωγή της “Παρέλασης των Σημαιών” σήμερα.
Ωστόσο, όσα επακολούθησαν χθες, Τετάρτη 9/6, μας δείχνουν μία εικόνα τελείως διαφορετική. Συγκεκριμένα: Ενώ όλοι είχαν μείνει με την εντύπωση ότι τελικά η αμφιλεγόμενη – και μπορούμε να πούμε πια με βεβαιότητα, προβοκατόρικη – “Παρέλαση των Σημαιών” δεν θα πραγματοποιείτο ποτέ, η βουλευτής, σημαίνον στέλεχος του “Γιεμίνα” και στενή συνεργάτης του Ναφτάλι Μπένετ, Αγιέλετ Σακέντ, επέμεινε στην άποψή της ότι τελικά η “Παρέλαση των Σημαιών” θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Τρίτη, όταν πια την εξουσία θα έχει αναλάβει η νέα κυβέρνηση – η οποία κατά την άποψη πολλών – φέρεται να αποκαλείται ‘αριστερή’.
Τα στελέχη του κόμματος “Γιεμίνα” υποστηρίζουν αυτήν την θέση, με τον μέλλοντα Πρωθυπουργό Ναφτάλι Μπένετ να συντάσσεται μαζί τους – ενώ οι υπόλοιποι κυβερνητικοί εταίροι δεν δείχνουν να αντιδρούν. Απομένει λοιπόν να δούμε ποιο θα είναι το δρομολόγιο της νέας, ‘αριστερότερης’ “Παρέλασης των Σημαιών” – περί της οποίας φημολογείται ότι η αστυνομία θα προτείνει (και ίσως τελικά θα επιβάλει) να μην περάσει από την Πύλη της Δαμασκού και μέσα από τα αραβικά σοκάκια της Παλιάς Πόλης.
Το ερώτημα που απομένει είναι με ποιον τρόπο άραγε οι ακτιβιστικές ομάδες των Εβραίων εποίκων – και μέχρι πρότινος ένθερμων υποστηρικτών του Νεφτάλι Μπένετ και του κόμματός του – θα δεχθούν να “βάλουν νερό στο κρασί τους” και να αποδεχθούν τις υποδείξεις της αστυνομίας που θα τους αποτρέπει να περάσουν από τις αραβικές συνοικίες. Και αυτό θα είναι το πρώτο crash test της νέας κυβέρνησης και του φερόμενου ‘αριστερού’ ιδεολογικού της προσήμου, που τόσο πολύ διαφημίζεται.
2. Το Υπουργείο Συγκοινωνιών και οι εβραϊκοί εποικισμοί στην Δυτική Όχθη.
Προβλήθηκε ως ιδιαίτερα σημαντική νίκη του αριστερού Κόμματος των Εργατικών και της ηγέτιδός του, Μεράβ Μιχαέλι, ότι θα ελέγχει το Υπουργείο Συγκοινωνιών. Και πράγματι, το Υπουργείο Συγκοινωνιών ήδη από την δεκαετία του 1980 θεωρείται η ‘αιχμή του δόρατος’ για την διατήρηση του εβραϊκού χαρακτήρα του κράτους. Μπορεί να ακούγεται περίεργο στον μέσο Έλληνα και Κύπριο αναγνώστη, αλλά το Υπουργείο Συγκοινωνιών είναι αυτό που καθορίζει εάν θα συνεχίζει να υπάρχει απαγόρευση της κυκλοφορίας των λεωφορείων κατά το εβραϊκό Σάββατο.
Η ανάληψη των καθηκόντων της Μιχαέλι ως Υπουργού Συγκοινωνιών θεωρήθηκε ότι αποτελεί προμήνυμα του απεγκλωβισμού της πολιτικής εξουσίας από το ραββινικό ιερατείο . Και πράγματι θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι επίκειται μία μικρή επανάσταση σε αυτό το ζήτημα, εάν θα ξεχνούσαμε ότι πριν από δύο καλοκαίρια, ο Καρμέλ Σάμα Χα’Κόεν, σημαίνον στέλεχος του δεξιού κυβερνώντος κόμματος Λικούντ και Δήμαρχος της πόλης Ραμάτ Γκαν, ήταν ο πρώτος που αποφάσισε να “σπάσει το θρησκευτικό κατεστημένο” και να θέσει σε λειτουργία δωρεάν λεωφορειακές γραμμές το πρωί του Σαββάτου, κάνοντας μία αρχή που έγραψε Ιστορία (είχα την τύχη να μπω στο πρώτο λεωφορείο του Δήμου του Ραμάτ Γκαν που λειτούργησε εκείνο το σαββατιάτικο πρωινό).
Η Μεράβ Μιχαέλι απέφυγε με πολύ τακτ να θίξει το θέμα της λειτουργίας των δημοσίων συγκοινωνιών το εβραϊκό Σάββατο, όσο κι αν είχε ερωτηθεί επίμονα από ντόπιους δημοσιογράφους. Ωστόσο, εμμέσως πλην σαφώς διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται το κράτος να στηρίξει περαιτέρω την κατασκευή δρόμων στην Δυτική Όχθη για να εξυπηρετούνται οι Εβραίοι έποικοι που κατοικούν εκεί.
Ήρθε όμως πάλι η βουλευτής του κόμματος “Γιεμίνα” , Αγιέλετ Σακέντ, να θέσει εμπόδια σε αυτήν την εξαγγελία της μέλλουσας Υπουργού Συγκοινωνιών, και έτσι, η νέα κυβέρνηση – σύμφωνα με τις δηλώσεις της Σακέντ – δεν πρόκειται να μειώσει τα κονδύλια που προορίζονται για την διάνοιξη δρόμων ή για την αύξηση των λεωφορειακών δρομολογίων που θα εξυπηρετούν τους εβραϊκούς εποικισμούς, συνδέοντάς τους συχνότερα με τις υπόλοιπες πόλεις που βρίσκονται στο ‘κυρίως’ Ισραήλ. Και πάλι οι αριστερές φωνές του νέου κυβερνητικού σχήματος σιωπούν.
3. Διαφωνίες στο περιεχόμενο του κυβερνητικού προγράμματος
Ενόσω συμβαίνουν όλα αυτά, ο Γιαήρ Λαπίντ, μέλλων Υπουργός Εξωτερικών – ο οποίος κατά το δεύτερο μισό της κυβερνητικής θητείας θα αναλάβει και την πρωθυπουργία – δηλώνει ότι δεν έχει καταστεί ακόμα δυνατόν να οριστικοποιηθούν οι όροι των διακομματικών συμφωνιών που θα διέπουν το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης. Οι διαφωνίες μεταξύ αριστερών και δεξιών φωνών δεν βρίσκουν κοινό σημείο αναφοράς σε ποικίλα ζητήματα. Νικητής στα σημεία φέρεται να είναι ο Ναφτάλι Μπένετ και οι κομματικοί του συνεργάτες, οι οποίοι, παρότι ελέγχουν 6 μόνο έδρες στην 120μελη Κνέσετ, φαίνεται ότι είναι σε θέση να στηρίζουν την λαλίστατη Αγιέλετ Σακέντ να επιβάλει δεξιά ατζέντα.
Τελευταία προθεσμία κατάθεσης των διακομματικών συμφωνιών ενώπιον της Γραμματείας της Κνέσετ είναι την Παρασκευή το μεσημέρι – με μία μικρή χρονική ανοχή για το πρωί της Κυριακής, ανήμερα της ορκωμοσίας της νέας κυβέρνησης. Κατά την κείμενη νομοθεσία, οι προγραμματικές διακομματικές συμφωνίες δημοσιεύονται. Θα έχει πολύ ενδιαφέρον τελικά να δούμε ποιο θα είναι το ιδεολογικό πρόσημο που θα επικρατήσει – και εάν τελικά, δικαίως θα πρέπει να ονοματίζεται η νέα κυβέρνηση ως ‘αριστερή’ ή απλά ως ακόμα μία κυβέρνηση της ΄Δεξιάς’, αλλά χωρίς πια τον Βενιαμίν Νετανιάχου.
4. Αναβάθμιση της θέσης των Εβραίων Ρεφορμιστών στο Ισραήλ
Τέλος, ενδιαφέρον παρουσιάζει η ένταση που καλλιεργείται μεταξύ του νέου κυβερνητικού σχήματος με τα κόμματα των Υπερορθοδόξων. Η ένταση αυτή θα μπορούσε πράγματι να αποτελεί μία σημαντική ένδειξη ενός πιθανού ‘αριστερού’ προσήμου της νέας κυβέρνησης.
Αυτό όμως το ενδεχόμενο μάλλον διαψεύδεται, αφού διέρρευσε στον Τύπο ότι βουλευτής του κεντροαριστερού κόμματος του Γιαήρ Λαπίντ “Υπάρχει Μέλλον” συναντήθηκε με στελέχη των Υπερορθόδοξων κομμάτων, καλώντας τους να συμμετέχουν και εκείνοι στην νέα κυβέρνηση. Φαίνεται μάλιστα ότι το κόμμα του Λαπίντ δεν αποκλείει τη συνέχιση της γνωστής γαλαντόμας παροχής επιδομάτων προς την υπερορθόδοξη κοινότητα – φαινόμενο που επέκρινε έντονα προεκλογικά -.
Το θέμα που τελικά ‘τίναξε στον αέρα’ κάθε διαπραγμάτευση είναι ότι η νέα κυβέρνηση προτίθεται να αναβαθμίσει την θέση του θρησκευτικού ρεύματος των Εβραίων Ρεφορμιστών (χρόνιο αίτημα της Αμερικανικής Εβραϊκής Ομογένειας) . Ο ανταγωνισμός του ραββινικού κατεστημένου στο Ισραήλ με το ρεύμα των Αμερικανοεβραίων Ρεφορμιστών έχει λάβει τα τελευταία χρόνια απίστευτες διαστάσεις, και τώρα φαίνεται ότι έχει πάρει και πολιτικό χαρακτήρα.
Υπενθυμίζεται ότι όταν ο Ναφτάλι Μπένετ είχε διατελέσει Υπουργός Παιδείας σε μία από τις κυβερνήσεις Νετανιάχου, είχε καταφέρει να καθορίσει έναν διακριτό χώρο προσευχής, ειδικά για τους Εβραίους Ρεφορμιστές, πλησίον της ευρύτερης περιοχής του Τείχους των Δακρύων – και τώρα, οι Υπερορθόδοξοι Εβραίοι θεωρούν ότι η νέα κυβέρνηση πρόκειται να ξεπληρώσει ‘παλιά γραμμάτια’. Κατά πόσον μία κυβέρνηση που θα ήθελε να χαρακτηρίζεται ως ‘αριστερή΄ θα συντελέσει ώστε να αυξηθεί το ποσοστό του θρησκευτικού πληθυσμού της χώρας, αναβαθμίζοντας ένα πρόσθετο ρεύμα του Εβραϊσμού, είναι πραγματικά απορίας άξιον.
Τελικά, πόσο αριστερή είναι η νέα κυβέρνηση που αντικαθιστά τον Νετανιάχου;
Αυτά τα φαινόμενα μας δείχνουν κατά τρόπο ξεκάθαρο πόσο εύθραυστο αποδεικνύεται το νέο κυβερνητικό σχήμα Μπένετ-Λαπίντ, και κυρίως – πόσο εύκολο είναι να καταλήξουμε σε αυθαίρετα συμπεράσματα όταν απλώς μετράμε “πόσα είναι τα αριστερά κόμματα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση και πόσα είναι τα δεξιά”.
Είναι αλήθεια. Τα αριστερά κόμματα του νέου κυβερνητικού σχήματος είναι πέντε και τα δεξιά κόμματα είναι μόνο δύο. Αυτό όμως δεν σημαίνει και πολλά πράγματα όταν τα αριστερά κόμματα αποδέχθηκαν να αναλάβουν υπουργικούς θώκους παροπλισμένους (όπως για παράδειγμα το αριστερό-ακτιβιστικό Μέρετς σε ένα Υπουργείο Υγείας που το μόνο που δεν θα άντεχε ποτέ θα ήταν μία δημιουργική πνοή σε μία εποχή ανάρρωσης από την πανδημία, ή το Κόμμα των Εργατικών που, όσο και να θέλει να δείξει την αντίθεσή του στην ύπαρξη των εβραϊκών εποικισμών στην Δυτική Όχθη, δεν θα ήταν ποτέ σε θέση να αγνοήσει 600.000 πολίτες της χώρας που ζουν εκεί, και τους οποίους είχαν εγκαταστήσει εκεί όχι μόνο δεξιές αλλά και πολλές αριστερές κυβερνήσεις του παρελθόντος).
Είχε επισημανθεί και κατά το παρελθόν και είναι καλό να υπενθυμιστεί και τώρα:
Όταν χρησιμοποιούμε τους όρους “Δεξιά” και “Αριστερά” για ένα πολιτικό περιβάλλον μίας χώρας ξένης, είναι μεθοδολογικά απαραίτητο να αφήνουμε πίσω μας τις ομόηχες έννοιες, όπως ίσως τις γνωρίζουμε από τα καθ’ημάς.
Διαφορετικά, οι λανθασμένες εκτιμήσεις θα βρίσκονται μπροστά μας.
Γαβριήλ Χαρίτος 10/6/2021

Ντοκουμέντο: Ο ηγέτης των Τούρκων νεοκεμαλιστών-ευρασιανιστών Περιντσέκ για τις σχέσεις με την Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0

Μια συνέντευξη που δόθηκε προ τριετίας αλλά που δημοσιεύουμε για λόγους ενημέρωσης των Ελλήνων πολιτών για την εξωτερική πολιτική.

Σε προηγούμενο άρθρο για την Κύπρο αναφέρθηκα (αναπαράγοντας το σημείο της που αναφέρεται στο Κυπριακό) στη συνέντευξη που πήρα στο Πεκίνο τον Μάιο του 2018, από τον Ντογού Περιντσέκ, ηγέτη της μίας από τις δύο πτέρυγες που ανταγωνίζονται για την επιρροή στο στρατιωτικό, και κατ’ επέκτασιν στο όλο κατεστημένο της Τουρκίας, δηλαδή των “νεοκεμαλιστών-ευρασιανιστών”. (Η άλλη είναι των “πανισλαμιστών”). Η συνέντευξη αυτή δεν είχε δημοσιευτεί για διάφορους λόγους που δεν είναι του παρόντος.

Δημοσιεύω τώρα το σημείο που αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, για λόγους ενημέρωσης των Ελλήνων πολιτών και των χειριζομένων θεμάτων εξωτερικής πολιτικής. Δεν θα παρεμβάλλω δικά μου σχόλια, για τον ίδιο λόγο που δεν παρενέβαλα και στο προηγούμενο απόσπασμα, αφήνοντας στους αναγνώστες τη δυνατότητα να κρίνουν αυτές τις ιδέες ανεπηρέαστοι. Υπενθυμίζεται βέβαια ότι είναι μια συνέντευξη που δόθηκε προ τριετίας.

– Πώς βλέπετε την εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων;

– Η Ελλάδα, η Νότια Κύπρος και ο Νετανιάχου συνεννοούνται και κάνουν γυμνάσια στην ανατολική Μεσόγειο μαζί με τους Αμερικανούς, που είναι πολύ επικίνδυνα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τουρκία και Ελλάδα είμαστε γείτονες στο Αιγαίο, το Αιγαίο μας ανήκει από κοινού, όπως και τα ψάρια ζουν μαζί στη Μεσόγειο και το Αιγαίο. Δεν είναι λογικό η Ελλάδα και η Τουρκία να είναι εχθροί.

– Ναι αλλά πρέπει να συμφωνήσουν που είναι τα σύνορά τους. Ενίοτε ακούμε από τη Τουρκία ότι αυτό δεν είναι μόνο θέμα διεθνούς δικαίου, αλλά και ζωτικού χώρου κτλ.

– Δεν είναι πρόβλημα διεθνούς δικαίου. Οι Έλληνες και οι Τούρκοι πρέπει να είμαστε φίλοι. Δεν πρέπει να συμμαχεί καθένας μας με τρίτους εναντίον του άλλου. Αν εμείς συμμαχούσαμε με τη Βρετανία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Ελλάδας θα ήταν λάθος.

– Το κάνατε όμως.

– Ναι. Το κάναμε. Και ήταν λάθος. Και τώρα είναι λάθος για την Ελλάδα να συμμετέχει σε ασκήσεις εναντίον μας στην ανατολική Μεσόγειο μαζί με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο και για την Ελλάδα και την Τουρκία. Και οι δύο θα χάσουμε από μια τέτοια πολιτική. Χωρίς την επιρροή και τη δράση των ΗΠΑ στην ανατολική Μεσόγειο, η Τουρκία και η Ελλάδα θα ήταν φίλοι.

– Τους τελευταίους μήνες διαπιστώνουμε αύξηση της έντασης στο Αιγαίο, ένα τουρκικό σκάφος εμβόλισε ένα ελληνικό, συνελήφθησαν και κρατούνται δύο Έλληνες στρατιωτικοί που μπήκαν κατά λάθος στο τουρκικό έδαφος, υπάρχει ένα κλίμα έντασης. Πώς ερμηνεύετε αυτά τα γεγονότα και τι νομίζετε ότι μπορούμε να κάνουμε για να αποφύγουμε τέτοιες εντάσεις;

– Αυτά είναι αποτελέσματα της αμερικανικής πολιτικής. Οι ΗΠΑ στρέφονται κατά της Τουρκίας στη βόρειο Συρία και το βόρειο Ιράκ, εξαιτίας του αμερικανικού σχεδίου δημιουργίας Κουρδιστάν. Αν οι Έλληνες κυβερνώντες θεωρούν ότι, επειδή η Τουρκία μάχεται στη Συρία ή στο Ιράκ, και επειδή οι Αμερικανοί έχουν τον Έκτο Στόλο, και η Τουρκία δεν μπορεί να πολεμήσει σε δύο μέτωπα, στο Αιγαίο ή την Κύπρο ή ότι θα τους υποστηρίξει ο Τραμπ, κάνουν μεγάλο σφάλμα. Και η Τουρκία μπορεί να συμμαχήσει με τη Ρωσία, το Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία και την Κίνα.

– Μα τι μου λέτε τώρα; Θα έρθουν όλοι αυτοί να κάνουν πόλεμο με την Τουρκία εναντίον της Ελλάδας; Φαντάζεστε τον Πούτιν να πολεμά με την Τουρκία εναντίον των Ελλήνων;

– Αυτές οι χώρες έχουν πολύ σημαντικά συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο. Γιατί όποιος ελέγχει την ανατολική Μεσόγειο, ελέγχει τον Αραβικό-Περσικό Κόλπο και όποιος ελέγχει αυτό τον Κόλπο ελέγχει την ενέργεια, για παράδειγμα, της Κίνας. Δείτε το σχέδιο του Κουρδιστάν. Παρεμβάλλεται, κόβει τον νέο Δρόμο του Μεταξιού. Είναι ένα σχέδιο και εναντίον της Κίνας, της Ρωσίας, του Ιράν, της Συρίας και αυτό τους οδηγεί στη συμμαχία με την Τουρκία.

– Το θέμα του Κουρδιστάν είναι ένα θέμα, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις ίσως επηρεάζονται, συνδέονται και εξαρτώνται, αλλά δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

– Από τον Περσικό Κόλπο στο Αιγαίο είναι μόνο ένα μέτωπο. Η σύγκρουση στο μέτωπο αυτό είναι παγκόσμια. Αν η Ελλάδα διαλέξει την Αμερική και το Ισραήλ θα χάσει. Δεν είναι αυτό που θέλουμε, δεν είναι αυτό που ελπίζουμε. Θέλουμε μόνο να προειδοποιήσουμε τον ελληνικό λαό και την ελληνική κυβέρνηση. Η θέση του ελληνικού λαού δεν είναι στο μέτωπο των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν είναι στο μέτωπο των παγκόσμιων αντιδραστικών δυνάμεων. Ο ελληνικός λαός δεν είναι αντιδραστικός λαός. Το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι με τις Ηνωμένες Πολιτείες, Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν χάσει.

– Πρέπει να σας πω ότι ο ελληνικός λαός υποστηρίζει τις κυβερνήσεις του όταν υπερασπίζονται τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο ή την Κύπρο. Και σε ένα βαθμό επέβαλε και αυτός, όπως μου λέτε ότι επέβαλε ο τουρκικός στον Ερντογάν να αλλάξει πολιτική, σε διάφορες κυβερνήσεις του να τα υπερασπιστούν. Μπορεί να είναι ή να μην είναι “αντιδραστικός”, να είναι ή να μην είναι “αντιμπεριαλιστικός” λαός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επιθυμεί την υπεράσπιση των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.

– Μα δεν λέω αυτό. Δεν λέω ότι το Αιγαίο ανήκει στην Τουρκία. Λέω ότι το Αιγαίο είναι θάλασσα και των Τούρκων και των Ελλήνων, ότι έχουμε και μεις μια μεγάλη ακτή και μπορούμε να συνυπάρξουμε.

– Αν κρίνω από το παρελθόν, από τον τρόπο συγκρότησης της εθνικής συνείδησης και της εξωτερικής πολιτικής, από τα συμφέροντα που μπορεί να έχουν τρίτοι, δεν μου φαίνεται το ευκολότερο η επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. Εσείς πιστεύετε το αντίθετο;

– Ας ξεκινήσουμε από τη θέση ότι το Αιγαίο ανήκει και στους δύο και ότι μπορούμε να συνεργαστούμε στην εκμετάλλευση των πόρων αυτής της θάλασσας από κοινού. Γιατί η Ελλάδα να συνεργαστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες για αυτό το θέμα;

Η λογική συνεργασία είναι η συνεργασία μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Αν η Ελλάδα συνεργαστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ θα την εκμεταλλευθούν. Αυτό δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας. Γιατί η Ελλάδα μπορεί να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και όχι με την Τουρκία;

Αν κάνουμε κοινά ελληνοτουρκικά σχέδια θα ήταν μια θαυμάσια ιδέα, μια win-win κατάσταση. Αυτό που αντίθετα θέλουν να κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι να καταστήσουν τα ελληνοτουρκικά προβλήματα μη επιλύσιμα στα πλαίσια διαλόγου. Δεν λέω ότι ο διάλογος είναι εύκολο πράγμα και ότι θα λυθούν αμέσως τα προβλήματα. Αλλά μακροχρόνια, αν τα προβλήματα λυθούν θα είναι μια εξαιρετική λύση, μια λύση win-win και για τις δύο πλευρές.

Από την άλλη πλευρά δεν είναι λογικό να μονοπωλήσουν οι Έλληνες το Αιγαίο, γιατί έχουμε και εμείς μια μεγάλη ακτή εκεί.

– Θα ήθελα να συμμεριστώ την αισιοδοξία σας, αλλά οφείλω να θυμίσω ότι οι διαφορές είναι υπαρκτές, ανεξαρτήτως του αν τις εκμεταλλεύθηκαν ή τις εκμεταλλεύονται οι ΗΠΑ ή οποιοσδήποτε άλλος τρίτος. Είναι αλήθεια αίφνης ότι ο Κίσσινγκερ οργάνωσε το πραξικόπημα και την εισβολή στην Κύπρο, το 1974, χρησιμοποιώντας το Gladio στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Τουρκία. Ήταν πίσω και από την απόφαση της ελληνικής χούντας να κάνει το πραξικόπημα στη Λευκωσία και πίσω από την απόφαση του Ετσεβίτ για την εισβολή στην Κύπρο. Αλλά όταν γίνουν αυτά, έχεις τα αποτελέσματα και δεν είναι τόσο απλό να άρεις τα αποτελέσματα. Άμα σπάσει το γυαλί, άντε να το ξανακολλήσεις. Τελευταία μάλιστα είχαμε και τον πρόεδρο Ερντογάν που αμφισβήτησε τη Συνθήκη της Λωζάννης. Ποια είναι η γνώμη σας επ’ αυτού;

– Κατά τη γνώμη μου, το θέμα του Αιγαίου δεν είναι πρόβλημα διεθνούς δικαίου. Δεν πρέπει να βασιστούμε στο διεθνές δίκαιο αλλά στο κοινό μας συμφέρον. Πρέπει να σκεφτόμαστε σε όρους των κοινών μας συμφερόντων. Αυτό προτείνω εγώ ως βάση της διευθέτησης, να σκεφτούμε το κοινό μας (shared) μέλλον. Πρέπει να είναι κοινό αυτό το μέλλον.

– Φοβάμαι ότι θα είναι δύσκολο να βρούμε σε οποιαδήποτε από τις δύο χώρες, Ελλάδα ή Τουρκία, πολίτες ή πολιτικούς που θα δεχθούν λιγότερα δικαιώματα για τις χώρες τους από αυτά που τους δίνει το διεθνές δίκαιο. Κι αν Έλληνες ή Τούρκοι πολιτικοί το κάνουν θα κατηγορηθούν αμέσως για προδοσία στις χώρες τους αντίστοιχα.

– Το διεθνές δίκαιο δεν είναι δίκαιο, γιατί δεν υπάρχει αρχή να το επιβάλλει. Για αυτό και το διεθνές δίκαιο παραμένει πολύ συζητήσιμο. Αλλά το κοινό μας συμφέρον είναι μια πολύ σημαντική πραγματικότητα και ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Πρέπει να σκεφτόμαστε και να φτιάξουμε μια διαδικασία που θα στηρίζεται στο κοινό μας συμφέρον. Ο πόλεμος δεν θα δώσει λύση στα προβλήματα και δεν θα ωφελήσει ούτε εμάς, ούτε εσάς. Δεν είναι προς το συμφέρον ούτε της Τουρκίας, ούτε της Ελλάδας.

– Υπήρχε μια περίοδος μάλλον ήρεμων υδάτων μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας έως την πρόσφατη επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα και μετά υπήρξε μια αύξηση της έντασης. Πώς εσείς εξηγείτε αυτή την αλλαγή στο κλίμα;

– Η Τουρκία δεν μπορεί να αποδεχθεί την προσπάθεια να εκδιωχθεί από το Αιγαίο. Η Τουρκία δεν μπορεί να ζήσει χωρίς το Αιγαίο…

– Αλλά τι έγινε πρόσφατα και είχαμε αυτή την ένταση.

– Η απάντησή μου είναι: Η Τουρκία κυβερνά τον Ερντογάν, όχι ο Ερντογάν την Τουρκία.

– Γιατί τώρα η ένταση;

– Εξαιτίας των συμφερόντων της εργατικής τάξης, του στρατού, των υπηρεσιών, των καπιταλιστών μας. Η Τουρκία φεύγει από το ατλαντικό σύστημα και πάει στην Ασία. Η Τουρκία τώρα πάει στην Ανατολή, πάει στην Ασία, στην Ομάδα Συνεργασίας της Σαγκάης κτλ.

– Τότε, και επειδή η Τουρκία θα έχει ένα σωρό προβλήματα αν κάνει μια τέτοια αλλαγή κατεύθυνσης, είναι προς το συμφέρον της να μην έχει ένταση με την Ελλάδα.

– Δεν νομίζω ότι ευθύνεται ο Ερντογάν για την ένταση, νομίζω ότι ευθύνεται η Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν αποδέχεται την αρχή του κοινού συμφέροντος.

– Κοιτάξτε, οι διαφορές Αθήνας και Άγκυρας για το Αιγαίο δεν είναι τωρινές, χρονολογούνται από σαράντα χρόνια.

– Τώρα οι συνθήκες είναι κρίσιμες.

– Τι προτείνετε για την αποκλιμάκωση των εντάσεων;

– Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας πρέπει να ελέγξουν αυτή τη διαδικασία.

– Μιλήσατε γενικά για την αμερικανική πολιτική. Αλλά η Αμερική δεν είναι ένα ενιαίο πράγμα. Πως βλέπετε τον ρόλο των Νεοσυντηρητικών και του Ισραήλ στην ανατολική Μεσόγειο;

– Η ανατολική Μεσόγειος έχει πολύ μεγάλους ενεργειακούς πόρους και το Ισραήλ τους θέλει. Υπάρχει πολύ μεγάλη αντίθεση ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ αφενός, τις άλλες δυνάμεις αφετέρου. Σε ποιο στρατόπεδο από τα δύο που διαμορφώνονται στη δυτική Ασία εντάσσεται η Ελλάδα; Με την Αμερική και το Ισραήλ, ή με την Ρωσία, τη Συρία, το Ιράν, την Τουρκία, την Κίνα; Αυτό είναι το ερώτημα.

– Ο πρόεδρός σας είπε επίσης ότι η Τουρκία είτε θα κερδίσει, είτε θα χάσει εδάφη. Που είναι αυτά τα εδάφη που θέλει να κερδίσει;

– Αυτή δεν είναι η πραγματικότητα της Τουρκίας, είναι η υπερβολική ρητορεία του Ερντογάν που αναπαράγεται από τον ελληνικό τύπο. Αυτά είναι κορώνες, δεν είναι πραγματική πολιτική. Ο Ερντογάν δεν είναι ένας συνεπής πολιτικός.

– Ναι, αλλά τώρα δεν μπορούμε και εμείς στην Ελλάδα να κάνουμε ψυχανάλυση του Ερντογάν κάθε φορά. Άμα σου λέει κάποιος θα σου πάρω το σπίτι, δεν λες “άσ’τον να λέει”.

– Η Τουρκία δεν κινείται προς την Ελλάδα. Κινείται προς την Ασία. Μετακινείται από το ατλαντικό σύστημα στο ασιατικό σύστημα. Είναι ανάγκη για την Τουρκία να πάει στην Ασία.

– Δηλαδή να είμαι ήσυχος; Δεν πάει Βιέννη μέσω Ελλάδας;

– (Γέλια). Αλλά και η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει με το ατλαντικό σύστημα. Και η Ελλάδα πρέπει να έρθει με την Ασία. Κοιτάξτε. Για να απαντήσω στις ανησυχίες σας. Αν θέλουμε να αποκλιμακώσουμε τις εντάσεις, αν θέλουμε να αποφύγουμε τους κινδύνους του πολέμου κ.ο.κ. και επειδή έχουμε και τα προβλήματα που δημιουργεί η αντιπαράθεση του ατλαντικού με το ασιατικό μπλοκ, τότε πρέπει να έχουμε, είναι απαραίτητο να έχουμε κοινά σχέδια.

– Πού και τι κοινά σχέδια

– Υπάρχουν, όπως είπατε, διαφορές που χρονολογούνται από δεκαετιών, για το Αιγαίο, για το ένα ή για το άλλο. Αλλά…

– Να σας πω τι εννοώ. Θυμάστε πριν μερικά χρόνια που εσείς κατηγορούσατε τον Ερντογάν ότι άφησε αυτά τα 18 νησιά που νομίζετε ότι σας ανήκουν στην Ελλάδα. Όταν δημιουργούνται τέτοια θέματα, εγκλωβιζόμαστε και οι μεν και οι δε σε ζητήματα όπου η ίδια η συγκρότηση της εθνικής μας ιδεολογίας δεν επιτρέπει οποιαδήποτε ευελιξία και άρα είναι εύκολο να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός σύγκρουσης, στον οποίο παγιδεύεσαι και δεν μπορείς να ξεφύγεις εύκολα, ακόμα και αν θέλεις.

– Συμφωνώ ότι υπάρχουν αυτές οι δυσκολίες. Το ζήτημα όμως είναι πως θα τις ξεπεράσουμε. Τα κοινά σχέδια είναι μια μέθοδος. Και θα μπορούσαμε να εμπλέξουμε όχι μόνο την Ελλάδα και την Τουρκία, αλλά επίσης την Κίνα, τη Ρωσία και άλλους σε αυτά τα σχέδια.

Για να διατηρήσουμε την ειρήνη στην ανατολική Μεσόγειο, χρειαζόμαστε σχέδια εναλλακτικά προς τα σχέδια της Αμερικής και του Νετανιάχου.

Και μπορούμε να πείσουμε τον τουρκικό και τον ελληνικό λαό ότι τέτοια σχέδια, εναλλακτικά, θα είναι πολύ καλύτερα τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την Τουρκία.

– Δεν βλέπω, τουλάχιστο τώρα, δυνάμεις να πραγματοποιήσουν σχέδια όπως αυτά που αναφέρεστε.

– Η συνεννόηση που πάει να γίνει μεταξύ Ελλάδας, Ισραήλ και Νότιας Κύπρου είναι πολύ επικίνδυνη για την ίδια την Ελλάδα και πολύ σοβαρή απειλή για την Τουρκία. Η λύση δεν είναι αυτή, είναι στη συνεργασία μας. Η κεμαλιστική παράδοση, δεν είναι εχθρός της Ελλάδας. Αποβλέπει στη φιλία με την Ελλάδα.

– Γιατί δεν παίρνει το κόμμα σας μια πρωτοβουλία να βοηθήσει στην απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, να αποκλιμακωθεί κάπως και η ένταση;

– Οι Τούρκοι στρατιωτικοί είναι πολύ ρεαλιστές.

– Δεν θα χάσει η Τουρκία και η κυβέρνησή της από μια τέτοια πρωτοβουλία, θα κερδίσει. Γιατί δεν το λέτε στον Ερντογάν;

– Δίνετε μεγάλη σημασία στον ρόλο του Ερντογάν. Όπως σας είπα ήδη, δεν κυβερνά ο Ερντογάν την Τουρκία, η Τουρκία κυβερνά τον Ερντογάν. Η δυναμική της, η κοινωνία της, το έθνος, οι καπιταλιστές της.

Πρέπει να δημιουργήσουμε κλίμα φιλίας και ειρήνης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, κατ΄ αντίθεση προς τα πολύ επικίνδυνα σχέδια των ΗΠΑ στην περιοχή. Σας παρακαλώ να μεταφέρετε το μήνυμά μου στον ελληνικό λαό και το ελληνικό κράτος. Να χορεύεις με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ (Dancing with US and Israel) είναι πολύ επικίνδυνο και για μας και για σας.

Σημείωση:

Οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί συνελήφθησαν την άνοιξη του 2018 όταν εισέδυσαν στο τουρκικό έδαφος και αφέθηκαν ελεύθεροι από τις τουρκικές αρχές ανήμερα της Παναγιάς το καλοκαίρι του 2018. Στο μεσοδιάστημα τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης είχαν δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα κρίσης στη χώρα, διατυπώνοντας διάφορες τερατώδεις εικασίες για αυτή την υπόθεση, αλλά και διοχετεύοντας στο κοινό πληθώρα τρομοκρατικών, αλλά ανακριβών πληροφοριών που είχαν διοχετευθεί από ξένες στις ελληνικές υπηρεσίες, όπως για παρ’ ολίγον απόβαση στο Καστελόριζο και για τουρκικές ασκήσεις στη Θράκη (δες ενδεικτικά εδώ και εδώ). Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι τέτοιου είδους επικοινωνιακή διαχείριση, που δεν σημειώνεται μόνο στα ελληνοτουρκικά, την είδαμε πρόσφατα και στο παλαιστινιακό και σε πολλά άλλα θέματα, προκαλεί μεγάλη σύγχυση όχι μόνο στο κοινό, αλλά εν τέλει και σε αυτούς που είναι δουλειά τους η προστασία της χώρας. Εκτός των άλλων κινδυνεύουμε, αν, ο μη γένοιτο, υπάρξει αληθινή απειλή, να μην την πάρει κανείς στα σοβαρά.

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος, διαχειριστής της σελίδας konstantakopoulos.gr και συνιδρυτής της Delphi Initiative. Εργάσθηκε στο παρελθόν σε ερευνητικά ιδρύματα της Γαλλίας και της Ελλάδας ως φυσικός, στο πρωθυπουργικό γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου ως ειδικός συνεργάτης για θέματα ελέγχου των εξοπλισμών και στη Μόσχα ως διευθυντής του γραφείου του Αθηναϊκού Πρακτορείου επί δεκαετία και ως ανταποκριτής για πολλά μέσα. Συνεργάστηκε με τον Μιχάλη Ράπτη (Pablo) στην έκδοση της διεθνούς επιθεώρησης για την Αυτοδιαχείριση “Utopie Critique”. Έχει γράψει τα βιβλία: “Η Κύπρος στο στόχαστρο – Γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς Έλληνες” (Ινφογνώμων 2017), “Η Κύπρος σε Παγίδα” (Λιβάνης, 2008), “Η Αρπαγή της Κύπρου” (Λιβάνης, 2004) και “Φάκελος Ελλάς – Τα αρχεία των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών” (Λιβάνης, 1993).
kosmodromio.gr

Cyprus Broke Law Granting Residency, EU Passports to Rich Foreigners

Από
signal
-
0

NICOSIA — A government appointed panel found Cypriot President Nicos Anastasiades’ government repeatedly violated its own laws in selling residency permits and European Union passports to wealthy foreigners without property vetting them for criminal activity and money laundering.

Anastasides – whose family’s law firm helped broker the sales although he recused himself – had defended the permit process before reluctantly ending it in November, 2020 after media reports alleging corruption.

The government sold citizenship to 6,779 people between 2007 and 2020, most of them Russians, and most of the permits were given under the government of Anastasiades, who was elected in 2013 and re-elected in 2018.

“There was mass illegality … exceeding the relevant law on the part of the council of ministers, or the councils of ministers (of the time) and others concerning citizenship to family members of investors,” said Myron Nikolatos, an ex-chief justice who headed the government-appointed, independent commission of inquiry, the news agency Reuters reported.

Cyprus’ Council of Ministers, or cabinet, routinely approved the permits even though the panel found that 53 percent of them were went to relatives of the principal investor and were wrongly issued with passports, Nikolatos said.

He said authorities continued issuing passports to dependents even though the government was warned in 2015 and 2016 by its chief legal adviser that the practice was possibly illegal, for which no one has been held accountable.

He delivered the panel’s findings to the Attorney-General with no indication whether it would be acted on or set aside, with a government spokesman telling the news agency that Anastasiades needs time to look it over.

He shut down the scheme following disclosures from news agencies about wroingdoing, including Al Jazeera, which ran a sting operation ensnaring the country’s second-highest official reportedly offering to help someone who said he had a criminal record.

The government, it was indicated, was willing to close its eyes and sell the permits and passports to anyone who could pony up a million 2 million euros ($2.43 million) in investments, no report where the money goes.

An interim report was heavily blacked out despite the issue being one of public record although the government had refused to give any names or details about who was taking part in in program.

But that also found that there were fugitives jumping onto the backside of applications by spouses or schemes selling properties several times to to different investors through “cancel and release” agreements once citizenship had been obtained, also said Reuters.

The European Commission had launched infringement procedures against Cyprus over the scheme in 2020, complaining that selling EU passports for pre-determined payments, to people who no ties to the bloc or to Cyprus undermined the integrity of of EU citizenship, the report added.

There was even criticism from political leaders and others on Cyprus about the scheme, including that it was granting privileges to rich people “who couldn’t find Cyprus on a map”.

Source: The National Herald

1...2,2872,2882,289...3,038Σελίδα 2,288 από 3,038