Σε αυτές τις σελίδες, ήδη από το 2015, σε ανύποπτο χρόνο είχε τεθεί με τρόπο σαφή και περιγραφικό η νέα τουρκική ατζέντα, έκφραση της ανανεωμένης αυτοπεποίθησης του πανίσχυρου τότε Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του κύματος εθνικισμού που σάρωνε τη χώρα, και αυτήν τη στιγμή, μπολιασμένο με τον νεοοθωμανικό αλυτρωτισμό, αποτελεί ένα από τα δυναμικότερα πολιτικά ρεύματα στην τουρκική κοινωνία.
Το τουρκολιβυκό μνημόνιο, η πλέον αρνητική εξέλιξη στα ελληνοτουρκικά από την εποχή του Αττίλα, λειτούργησε ως πλήρης επιβεβαίωση αυτής της αρνητικής τάσης των τελευταίων ετών. Αν και η Αθήνα σε γενικές γραμμές έχει κινηθεί ταχέως προκειμένου να μετριάσει τις σοβαρές επιπτώσεις του τουρκολιβυκού μνημονίου, αντιμετώπισε επιτυχώς την επιχείρηση εισβολής στον Εβρο και διαχειρίστηκε με επαγγελματικό τρόπο την πολύμηνη κρίση του «Ορούτς Ρέις», μάλλον δυσκολεύεται να βρει ένα νέο στρατηγικό προσανατολισμό. Ως ένα βαθμό, η αντίδραση αυτή είναι φυσιολογική, καθώς η Ελλάδα αποτελεί μια χώρα status quo, που επιχειρεί να αντιμετωπίσει έναν περιφερειακό δρώντα που έχει μετατρέψει τον αναθεωρητισμό σε κρατική ιδεολογία.
Ο δημόσιος διάλογος για την Τουρκία χαρακτηρίζεται από μια «ασθένεια», που, δυστυχώς, χαρακτηρίζει όλες τις κοινωνίες σε κρίση. Κατ’ αρχάς είναι εγκλωβισμένος σε ένα επίπλαστο δίπολο: εκείνους που επιθυμούν μια κάποια αναβίωση του «Ελσίνκι» και όσους θεωρούν ότι ανάμεσα στην Τουρκία και στην Ελλάδα δεν χωράει ίχνος συμβιβασμού. Πρόκειται για μια συζήτηση από το παρελθόν, που παραγνωρίζει τη μετατόπιση της Τουρκίας. Η συζήτηση του 1999 ήταν στην πραγματικότητα μια παρέκκλιση που πήγαζε περισσότερο από την ελληνική ανάγκη να αφοσιωθεί στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και λιγότερο να ασχοληθεί με την πάντα αμφίθυμη Τουρκία, το δόγμα της οποίας ήταν πάντα ρεαλιστικό και είχε ως βασική αρχή την ad hoc συνεργασία με όσους εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά της.
Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα οφείλει να ανακαλύψει ξανά τις ρίζες της στην περιοχή. Για πολλούς και διάφορους ιστορικούς λόγους, που οφείλονται είτε στην ψυχροπολεμική πραγματικότητα και στα μετά το 1990 αποτελέσματά της στην Ανατολική Ευρώπη είτε στην αμφιθυμία να συνεργαστεί με κράτη όπως το Ισραήλ και οι αραβικές χώρες, η Ελλάδα συμπεριφέρθηκε συχνά ως νησίδα.
Αυτή η συμπεριφορά είναι πλέον ακατανόητη, καθώς είναι σαφές πως η ευρύτερη περιοχή από τη Βόρεια Αφρική έως τον Κόλπο και, φυσικά, η Ανατολική Μεσόγειος έχουν εισέλθει σε εποχή αλλαγών. Η Ελλάδα οφείλει να μπει στο περιφερειακό παιχνίδι και μάλιστα δυναμικά και όχι μόνο ρητορικά, αλλά με όλους τους πιθανούς τρόπους, καθώς η συγκυρία δεν θα είναι ευνοϊκή εις το διηνεκές.
Νικόλαος Δ. Κανέλλος Πρέσβης επί τιμή – Πρώην Πρεσβευτής της Ελλάδας σε Κόσοβο, Σλοβακία, Βιετνάμ Αζερμπαϊτζάν – Αντιπρόεδρος ΕΙΠΔ
Η ιστορία μας έχει αποδείξει ότι ο πολιτισμός μας εξασφάλιζε, σε πολλές κρίσιμες στιγμές, κοινή στέγη στους δυο λαούς (Ελληνες και Αλβανούς).
ANADOLU AGENCY VIA GETTY IMAGES
Φωτογραφία αρχείου – Τίρανα 20 Οκτωβρίου 2020 Μέλη του Κόμματος για τη Δικαιοσύνη, την ενσωμάτωση και της Ενότητας και η Εθνική και Πολιτική Ένωση «Τσαμουριά» διαδηλώνουν με πλακάτ για την «ελληνική γενοκτονία κατά των Τσάμηδων» με αφορμή τη συνάντηση του Ελληνα ΥΠΕΞ Νίκου Δένδια με τον Αλβανό πρωθυπουργό Ε. Ράμα στα Τίρανα.
Στο τελευταίο δεκαήμερο, στην Αλβανία, στο Τέτοβο, στα Σκόπια, στο Πρίζρεν και στη Σμύρνη έλαβαν χώρα πρωτοφανείς πολιτικές «κακοτεχνίες». Οι Τσάμηδες έστησαν μια προκλητική πινακίδα σε ένα πρωτοφανές μνημείο «γενοκτονίας» και κατέθεσαν στεφάνια με μαύρα τριαντάφυλλα.
Τα συμπεράσματα που ένας κοινούς νους μπορεί να βγάλει είναι:
– η προσβλητική και ανιστόρητη κίνηση υποθάλπει μια υποβολιμαία προπαγανδιστική πρωτοβουλία που προφανώς έχει την ανοχή των αρχών …
– όπως συνηθίζεται, στην επίκληση της προληπτικής νόμιμης χρήσης «βίας», οι φίλοι γείτονες μας, προσπαθούν να μιμηθούν τους Τούρκους στις μαξιμαλιστικές τους διεκδικήσεις.
Η πλακέτα που έβαλαν οι Τσάμηδες στο δήθεν «κοιμητήριο» τους στους Αγίους Σαράντα (από 2012 στη Τζάρα) είναι όλη η πρόκληση.
Διαβάζω σε αλβανικά ΜΜΕ:
′′Java Chame ′′ culminated with homage to Monumental Cemetery ′′ Roses of Chameria ”, in Kllogjer, Saranda, where 2900 Albanians of Cham ërria rest.
Thousands of Albanian citizens, among them from Kosovo and Northern Macedonia, joined the event organized by the Justice, Integration and Unity Party, the Association ′′ Chameria ′′ and the Çam ërria Foundation ′′ Hasan Tahsini, in commemoration of the 77th anniversary of the Greek genocide on Cham population, and a memorial plate was discovered.
This Monumental Cemetery awaits 2900 men, women, children and elderly people who after being expelled from their lands in Chameria by Napoleon Zerva gangs, tragically lost their lives to thirst, hunger and diseases during the march to Albania.
***
Μετάφραση:
«Η πλακέτα εγκαινιάζεται στη μνήμη των 2.900 θυμάτων των Αλβανών της Τσαμουριάς από τον Έλληνα γενοκτόνο…Χιλιάδες Αλβανοί πολίτες, μεταξύ των οποίων από το Κοσσυφοπέδιο και τη Βόρεια Μακεδονία, συμμετείχαν στην εκδήλωση που διοργανώθηκε από το Κόμμα Δικαιοσύνης, Ένταξης και Ενότητας, την ένωση “Chameria” και το Ίδρυμα Çam ërria – Χασάν Ταχσίνι, για τον εορτασμό της 77ης επετείου από την γενοκτονία που διέπραξαν οι Έλληνες εναντίον των Τσάμηδων … Αυτό το μνημειακό νεκροταφείο περιμένει 2.900 άνδρες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους, οι οποίοι αφού εκδιώχθηκαν από τη γη τους στην Τσαμουριά, από τις συμμορίες του Ναπολέοντα Ζέρβα, έχασαν με τραγικό τρόπο τη ζωή τους από τη δίψα, την πείνα και τις ασθένειες κατά τη διάρκεια της πορείας τους προς την Αλβανία.»
Απίστευτα, τραγικά και προκλητικά.
Μήπως θα έπρεπε οι Αλβανοί φίλοι μας να σκεφτούν καλύτερα και να αλλάξουν νοοτροπία η σκέψη προσέγγισης μαζί μας;
Εάν οι Έλληνες είχαν τάση γενοκτονική για τους Αλβανούς και το αλβανικό έθνος, γιατί από το 1990 ευκαιρίας δοθείσης περιέθαλψε ένα εκατομμύριο πολίτες της;
Ο τότε Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης,σε επίσκεψη του στην Αλβανία και σε συνέντευξη Τύπου στην οποία ήμουν δίπλα του, εκπροσωπώντας την Πρεσβεία, είχε πει ότι οι τσάμηδες ήταν συνεργάτες των ναζί και καταδικασμένοι ως κοινοί εγκληματίες.
Αν προχωρήσουμε στην αναγνώριση του Κοσόβου, θα πρέπει να ζητήσουμε έμμεσα ανταλλάγματα από την Αλβανία.
HAZIR REKA VIA REUTERS
.
Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια άνευ προηγουμένου προσέγγιση της Αθήνας με το Κόσοβο. Αν θέλουμε να έχουμε λόγο για όσα συμβαίνουν στα Βαλκάνια επιβάλλεται να έχουμε σχέσεις με το Κοσσυφοπέδιο.
Όμως πρέπει η Ελλάδα να αναγνωρίσει το Κόσοβο; Η χώρα μας και άλλες τέσσερις χώρες (Ισπανία, Κύπρος, Ρουμανία και Σλοβακία) είναι τα μοναδικά κράτη-μέλη της Ε.Ε. τα οποία δεν έχουν αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσόβου, η κάθε χώρα για τους δικούς της λόγους.
Τι κινδύνους ενέχει η αναγνώριση; Την διατάραξη των σχέσεων μας με την Σερβία;
Όχι, πολλές χώρες που αναγνώρισαν το Κόσοβο διατηρούν πολύ καλές σχέσεις με το Βελιγράδι. Μέσα σε αυτές τις χώρες είναι και η Τουρκία.
Η αναγνώριση δεν θα αποδυναμώσει τα επιχειρήματά μας εναντίον του ψευδοκράτους;
Θεωρητικώς ναι, αν και οι περιπτώσεις διαφέρουν ριζικά.
Όμως ίσως δημιουργήσει πρόβλημα μελλοντικά για την Θράκη.
Πάντως η αναγνώριση ενός de facto ανεξάρτητου κράτους δεν σημαίνει ότι αναγνωρίζεις όλες τις μη αναγνωρισμένες κρατικές οντότητες.
Η Τουρκία, για παράδειγμα, αναγνωρίζει το ψευδοκράτος αλλά όχι το Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Η Ρωσία αναγνωρίζει την Αμπχαζία, τη Νότια Οσετία, την Υπερδνειστερία, αλλά όχι το Κόσοβο.
Η Γερμανία αναγνωρίζει το Κόσοβο αλλά όχι τα προαναφερθέντα κρατίδια. Η Αιθιοπία αναγνωρίζει την Αραβική Δημοκρατία του Sahrawi αλλά όχι την Σομαλιλάνδη.
Το πιο ενδιαφέρον, χώρες στις οποίες υπάρχουν ένοπλα αποσχιστικά κινήματα ή αποσχισθείσες περιοχές έχουν αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσόβου. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατηγορίας κρατών είναι η Σομαλία.
Η καλύτερη πολιτική επιλογή, κατ′ εμέ, δεν είναι η αναγνώριση αλλά να παίξουμε τον ρόλο του διαμεσολαβητή – κάτω από την ομπρέλα της Ε.Ε. – για την εξεύρεση μιας οριστικής πολιτικής λύσης για το εν λόγω ζήτημα, κάτι το οποίο μπορεί μελλοντικά να οδηγήσει και στην αναγνώριση.
Όμως αν τελικώς προχωρήσουμε στην αναγνώριση του Κοσόβου, θα πρέπει να ζητήσουμε έμμεσα ανταλλάγματα από την Αλβανία. Διότι οι διεθνείς σχέσεις είναι δούναι και λαβείν.
Τα ανταλλάγματα αυτά πρέπει να αφορούν στην προστασία της ελληνικής μειονότητας στην Βόρεια Ήπειρο, στην επίσπευση της παραπομπής της υπόθεσης για τα όρια των ΑΟΖ Ελλάδος-Αλβανίας στην Χάγη ή στον τερματισμό της αλβανικής προπαγάνδας περί «γενοκτονίας» των Τσάμηδων.
Το βιβλίο «1821-2021: Ρέκβιεμ ή Αναγέννηση» αναπτύσσεται σε δύο μέρη: Το πρώτο και εκτενέστερο, «Η Μεγάλη Ιδέα», αφορά την περιγραφή της μακράς ελληνικής Επανάστασης εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας, που αρχίζει από το 1821 και ολοκληρώνεται στα 1919-1920. Τότε φάνηκε προς στιγμήν πως αυτή η μακρά επανάσταση – η Μεγάλη Ιδέα – θα γνώριζε ένα αίσιο τέλος αλλά, σχεδόν ταυτόχρονα, το 1922, θα καταλήξει στη μεγάλη διάψευση.
Το δεύτερο μέρος, ο «Εμφυλιακός ιδεασμός», αφορά την περίοδο 1922-2021, όταν ο λίγο – πολύ σταθεροποιημένος γεωγραφικά ελληνισμός δοκιμάζει να βρει τη θέση του στον κόσμο των εθνών και της παγκοσμιοποίησης και, ύστερα από ποικίλες και κάποτε δραματικές ιστορικές περιπέτειες, κάτω από τον αστερισμό αλλεπάλληλων εμφυλίων διαμαχών, θα βρεθεί και πάλι μετέωρος – απέναντι στον ίδιο αντίπαλο, που τον απειλεί πλέον με την ακύρωση των επαναστατικών κατακτήσεων της περιόδου 1821-1920.
Γένεση και διαδρομή
Το πρώτο, εισαγωγικού χαρακτήρα, κεφάλαιο αναφέρεται στη γένεση και τη διαδρομή του νεότερου ελληνισμού από τη μάχη του Ματζικέρτ και την Άλωση του 1204 μέχρι το 1821. Αρχικώς, κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο, η ταυτόχρονη πίεση της Ανατολής (των τουρκικών φύλων) και της σταυροφορικής Δύσης, με την παράλληλη ανάδειξη του σερβικού, βουλγαρικού και αρμενικού πρωτοεθνικισμού, θα μετασχηματίσουν τον άλλοτε οικουμενικό βυζαντινό ελληνισμό στον νεότερο εθνοκρατικό.
Ο νεότερος ελληνισμός θα υποταχθεί και θα γνωρίσει αρχικώς τρεις αιώνες μιας ζοφερής και καταθλιπτικής τουρκικής κυριαρχίας. Ωστόσο, μετά τον 18ο αιώνα, η προϊούσα οθωμανική παρακμή θα συνδυαστεί με το ισχυρό ρεύμα της αρχόμενης ελληνικής Αναγέννησης, κατά την οποία θα διαμορφωθούν και οι προϋποθέσεις της Επανάστασης του 1821 – οικονομικές, πνευματικές, στρατιωτικές και πολιτικές.
● Με την οικονομική και πνευματική εκτίναξη, από τον Ευγένιο Βούλγαρι στον Κοσμά τον Αιτωλό και τον Αδαμάντιο Κοραή·
με τη συμβολή της ορθόδοξης Εκκλησίας και των κοινοτήτων, των Φαναριωτών και της Επτανήσου Πολιτείας·
● με τη συγκρότηση των πολεμικών συσσωματώσεων, την κλεφτουριά, το Σούλι, τη Μάνη·
● με τον Ρήγα Βελεστινλή και τα Ορλωφικά, προετοιμάζεται η μεγάλη επαναστατική εξόρμηση του ’21.
Τα γεγονότα της Επανάστασης
Το δεύτερο κεφάλαιο αποτελεί μία περιγραφή των γεγονότων της Επανάστασης μέσα από την επικέντρωση σε τρεις μεγάλες μορφές της – οι οποίες εκφράζουν και τις κυριότερες τάσεις της –, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον Ιωάννη Καποδίστρια.
Μόνο οι εσωτερικές αδυναμίες της Επανάστασης και η έλλειψη μιας ενιαίας ηγεσίας θα εμποδίσουν την ολοκλήρωση των στόχων της, δηλαδή την ανασύσταση του ελληνικού κράτους του ύστερου Βυζαντίου («πάλι με χρόνους με καιρούς…»). Ωστόσο, με «αγώνες και θυσίες ακαταλογίστους», θα δημιουργηθεί ένα μικρό πρώτο ελληνικό κράτος, έστω και υπό ξένη κηδεμονία.
Η Μεγάλη Ιδέα
Το τρίτο κεφάλαιο, η «Μεγάλη Ιδέα, 1830-1909», επιχειρεί να φωτίσει τους αγώνες και τις αγωνίες του αλύτρωτου ελληνισμού, από την Κρήτη έως τη Μακεδονία, και τις προσπάθειες να αναδειχθεί το λιλιπούτειο ελληνικό κράτος στον πυρήνα της εθνικής ολοκλήρωσης, απέναντι στις σειρήνες ενός ανερμάτιστου ελληνο-οθωμανικού οικουμενισμού.
Η διαρκής, μετά το 1830, Κρητική Επανάσταση και εν συνεχεία οι επαναστάσεις στην Ήπειρο, τη Θεσσαλία και ο Μακεδονικός Αγώνας θα ανατροφοδοτούν αδιάκοπα τη Μεγάλη Ιδέα, από τον Βαλαωρίτη έως τον Αχιλλέα Παράσχο, από τον Παπαρρηγόπουλο έως τον Παλαμά, από τον Ιωάννη Κωλέττη έως τον Αλέξανδρο Κουμουνδούρο.
Το δε ελληνικό κράτος – που είχε ήδη συμπεριλάβει τα Επτάνησα, την Άρτα και τη Θεσσαλία – θα μεταβληθεί, από τη δεκαετία του 1880, σε επίκεντρο του ελληνισμού της διασποράς, εκ παραλλήλου με την Κωνσταντινούπολη. Η πτώχευση και ο πόλεμος του 1897 θα καταδείξουν την ανάγκη μιας μεγάλης και βαθιάς πολιτικής αλλαγής, που θα εναρμόνιζε το πολιτικό σύστημα με τις νέες γεωπολιτικές και εθνικές πραγματικότητες.
Φως και σκοτάδι
Το τέταρτο κεφάλαιο, «1909-1922: Φως και σκοτάδι», επικεντρώνεται στην τελευταία φάση της μακράς ελληνικής Επανάστασης, με αφετηρία πλέον τη δυναμική του ελληνικού κράτους: Από τη μεγάλη εσωτερική ανασυγκρότηση, 1909-1912, την οποία θα ανοίξει η επανάσταση του 1909 και η έλευση του Βενιζέλου ως εκφραστή του αλύτρωτου ελληνισμού, μέχρι την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και την αδόκητη διχαστική κατάρρευση, κατέναντι στο όραμα της ολοκλήρωσης στην Ιωνία και την Κωνσταντινούπολη.
Το ελληνικό έθνος, ως έθνος – κράτος, τριπλασιάστηκε μεν σε σχέση με εκείνο του 1830, απώλεσε όμως την ιστορική του πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, και την ελληνική Ιωνία.
Ο ΕΜΦΥΛΙΑΚΟΣ ΙΔΕΑΣΜΟΣ
Το δεύτερο μέρος, «Ο εμφυλιακός ιδεασμός», αφορά τη διαδρομή του έθνους ως κράτους και την προσπάθεια ενοποίησης του ελληνικού παλίμψηστου, διαρκώς ανολοκλήρωτη, καθώς κυρίαρχη παρέμεινε η εμφύλια διαμάχη.
Κατά την περίοδο 1922-1940 θα επιχειρηθεί, σε μια κυριολεκτικά υπεράνθρωπη προσπάθεια, να ενσωματωθεί ο ευρύτερος ελληνισμός, που είχε ξεριζωθεί από τις πατρίδες του, και όχι μόνο ως προσφυγικοί πληθυσμοί αλλά και οικονομικά και πολιτισμικά: με τη διεύρυνση του ελλαδισμού στα όρια του ελληνισμού, αλλά και του ευρωπαϊκού πολιτισμού συνολικότερα, όπως θα το εκφράσει κατ’ εξοχήν η γενιά του ’30.
Την περίοδο 1940-1949, η μεγάλη εθνική ανάταση του «Όχι» και οι ανείπωτοι ηρωισμοί της Αντίστασης, παρά τις καταστροφές και τις εκατόμβες των νεκρών, θα μπορούσαν να αποτελέσουν το προοίμιο μιας μεγάλης λαϊκής δημοκρατικής επανάστασης.
Εν τούτοις η χώρα θα οδηγηθεί σε ένα τραγικό και αιματηρό εμφύλιο αδιέξοδο, εξ αιτίας της αγγλικής παρέμβασης, της σμικρότητας και της αντιδημοκρατικότητας της ηγεσίας του αντιστασιακού κινήματος και, εν τέλει, της δυναμικής του πλανητικού ψυχρού πολέμου, ο οποίος θα εγκαινιαστεί στην Ελλάδα.
Έτσι, ο παλιός διχασμός που κατέστρεψε το όραμα της Ιωνίας θα αναβιώσει ως εμφύλια σύγκρουση και θα μείνει ανολοκλήρωτη και η προσπάθεια συγχώνευσης των προσφυγικών και των εγχώριων πληθυσμών.
Κατά την περίοδο 1949-1974, ο ελληνισμός, έχοντας απωλέσει μεγάλο μέρος των κατακτήσεων της περιόδου 1922-1940 και αφού κατεστράφη εν πολλοίς η γενιά της Αντίστασης, σε μια περίοδο καταθλιπτικής εξωτερικής εξάρτησης, θα αρχίσει εν τούτοις μια νέα επίπονη εκσυγχρονιστική προσπάθεια και παράλληλα θα δοκιμάσει να εντάξει στο ελληνικό κράτος τον κυπριακό ελληνισμό.
Παρά την ταχύτατη οικονομική ανάπτυξη και την πολιτική, πολιτιστική και πνευματική άνθηση της δεκαετίας του 1960, αυτές οι κατακτήσεις θα παραμένουν υπονομευμένες από τη μόνιμη παρουσία του εμφυλιοπολεμικού κράτους και την ξένη εξάρτηση, με συνέπεια να ακολουθήσει η μεγάλη οπισθοχώρηση της δικτατορίας 1967-1974, που δεν θα καταστρέψει μόνο τον κυπριακό ελληνισμό, αλλά θα επιφέρει και μια μεγάλη πολιτιστική οπισθοδρόμηση.
Η μακρά μεταπολίτευση
Στη μακρά μεταπολιτευτική περίοδο (1974-2019) διακρίνουμε τρεις διακριτές στιγμές.
● Στην πρώτη (1974-1989), θα πραγματοποιηθούν πολλές πολιτικές, θεσμικές, κοινωνικές και πολιτισμικές μεταρρυθμίσεις, που θα αλλάξουν ριζικά την όψη της χώρας, παρά τις όποιες αρνητικές παραμέτρους τους.
● Στη δεύτερη φάση (1989-2009), όταν και ενισχύονται οι δεσμοί με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η άνοδος του βιοτικού επιπέδου θα συνδυαστεί με αυξημένο δανεισμό, διόγκωση των ελλειμμάτων και εξάρτηση από τους εισαγόμενους πόρους. Παράλληλα, η εμφύλια διαμάχη θα εκφραστεί ως αντίθεση ανάμεσα στον εθνομηδενισμό των ελίτ, που προκρίνουν την οριστική εγκατάλειψη του εθνικού «κελύφους», και στο λαϊκό σώμα που παραμένει συνδεδεμένο, έστω και αταβιστικά, με την εθνική ταυτότητα και ιδιοπροσωπία.
● Στην τρίτη φάση (2009-2019), το μεταπολιτευτικό μοντέλο καταρρέει με διαστάσεις κυριολεκτικά αποκαλυψιακές, που προσομοιάζουν με τις συνέπειες ενός πραγματικού πολέμου. Στη διάρκεια αυτής της σαρωτικής κρίσης, θα καταδειχθεί το πλήρες αδιέξοδο στο οποίο είχε οδηγηθεί η μεταπολίτευση και η παρασιτική ενσωμάτωση στην Ε.Ε., καθώς καμία κοινωνική δύναμη δεν διέθετε τη δυνατότητα να προσφέρει μια συνεκτική απάντηση στην κρίση.
Μετά από δέκα χρόνια αδιέξοδης κρίσης, καθώς το 2019 η Τουρκία θα επανεμφανιστεί απειλητική να υπαγορεύει την «επιστροφή» της Ελλάδας σε μια νεο-οθωμανική σφαίρα κυριαρχίας, ακυρώνοντας το επαναστατικό κεκτημένο του ’21, θα μπορέσει άραγε η ελληνική κοινωνία «να ξεφύγει» επιτέλους από μια μεταπολίτευση που είχε μεταβληθεί σε τέλμα και παρακμή; Πλέον, είτε θα ολοκληρώσει αυτό που είχε αφήσει ανολοκλήρωτο το 1821, σε μια ενάρετη σύμπτωση έθνους και κράτους, έστω και συρρικνωμένου, με συμβολική αφετηρία το 2021, στην ύστατη δηλαδή εθνοκρατική περίοδο του ελληνισμού, είτε θα σκορπίσει οριστικά στους ανέμους της ιστορίας.
Το κείμενο αυτό είναι απόσπασμα από την Εισαγωγή του βιβλίου του Γιώργου Καραμπελιά «1821-2021: Ρέκβιεμ ή Αναγέννηση», το οποίο κυκλοφορεί.
Ο επιτυχημένος δήμαρχος της Αγκυρας Μανσούρ Γιαβάς φιλοδοξεί να τον εκτοπίσει από την εξουσία
Στον ισχυρότερο πολιτικό αντίπαλο του Ερντογάν αναδεικνύεται ο Μανσούρ Γιαβάς, παγιώνοντας την υπεροχή του με διαφορά 14% στην εκτίμηση ψήφου για τον δεύτερο γύρο μιας πιθανής μεταξύ τους αναμέτρησης. (Φωτ. A.P. Photo / Burhan Ozbilici)
Η 52χρονη Αϊσέ από την Αγκυρα, ιδιο-κτήτρια κοσμηματοπωλείου και περήφανη μητέρα δύο παιδιών, δήλωνε μέχρι πρότινος απογοητευμένη από το πολιτικό σκηνικό στην Τουρκία. «Με τόση διαφθορά και ριζοσπαστικοποίηση δεν εμπιστευόμουν κανέναν πολιτικό – μέχρι που ήρθε στη ζωή μας ο δήμαρχος της πόλης μας, ο Μανσούρ Γιαβάς», εξηγεί με ενθουσιασμό στην «Κ». Για την ίδια, καθώς και εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους της τουρκικής πρωτεύουσας, ο 66χρονος πολιτικός που εξελέγη δήμαρχος το 2019 αντιπροσωπεύει μια ελπιδοφόρο αλλαγή πολιτικού πολιτισμού. «Ο Γιαβάς κρίνεται από τα πολλαπλά έργα του και όχι από τα λόγια του – και γι’ αυτό ακριβώς θα τον ήθελα κάποια στιγμή στο τιμόνι της χώρας», συμπληρώνει.
Η Αϊσέ δεν είναι η μόνη που στρέφεται προς το πρόσωπο του Γιαβάς εν αναμονή των προεδρικών εκλογών, που είναι προγραμματισμένες για το 2023. Παρότι σχετικά άγνωστος πέρα από τα σύνορα της χώρας, ο νεοεκλεγείς δήμαρχος επικροτείται από το 74% των κατοίκων της Αγκυρας, ενώ βρίσκεται σταθερά στην κορυφή των πιο δημοφιλών πολιτικών της χώρας – το 61% των Τούρκων έχει θετική γνώμη για το πρόσωπό του. Ισως σημαντικότερο όλων: στο σύνολο των δημοσκοπήσεων, ο Γιαβάς αναδεικνύεται ο ισχυρότερος πολιτικός αντίπαλος του Ερντογάν, παγιώνοντας την υπεροχή του με διαφορά 14% στην εκτίμηση ψήφου για τον δεύτερο γύρο μιας πιθανής αναμέτρησης.
Η διαχείριση της πανδημίας, η πτωτική πορεία της τουρκικής λίρας και οι θυελλώδεις αποκαλύψεις του μαφιόζου Σεντάτ Πεκάρ για την τουρκική κυβέρνηση έχουν σκιαγραφήσει ένα εφιαλτικό πολιτικό τρίπτυχο για τον Ερντογάν, ωθώντας παράλληλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης προς αναζήτηση του προσώπου που θα συσπειρώσει το πολιτικό φάσμα εναντίον του. Την τελευταία διετία, ο Γιαβάς και ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου έχουν αναδειχθεί σε ανερχόμενα αστέρια του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, αντιπροσωπεύοντας δύο αρκετά διαφορετικές στρατηγικές και εκλογικές προσεγγίσεις. «Εάν ο Ιμάμογλου είναι ο χαρισματικός πολιτικός της αντιπολίτευσης που δεν διστάζει να κοντραριστεί με τον Ερντογάν, ο Γιαβάς είναι ο ικανός διαχειριστής», εξηγεί ο 32χρονος Ατακάν, δημοσιογράφος από την Αγκυρα. «Η εικόνα του μέσου Τούρκου ψηφοφόρου για εκείνον είναι πως πρόκειται για μια ήρεμη αλλά εξαιρετικά αποτελεσματική δύναμη, που αποφεύγει να δίνει συνεντεύξεις και να συμμετέχει σε πολιτικούς καβγάδες, επιλέγοντας να αφοσιωθεί στη χάραξη πολιτικής», προσθέτει.
Στα υπέρ της υποψηφιότητας Γιαβάς προσμετρείται η στήριξη που απολαμβάνει από ένα ευρύ, ανορθόδοξο φάσμα δεξιών αλλά και αριστερών υποστηρικτών, αποτέλεσμα της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Επειτα από μερικά χρόνια νομικής καριέρας, ο Γιαβάς έκανε το παρθενικό του ταξίδι στον χώρο της πολιτικής τη δεκαετία του ’90 με το εθνικιστικό κόμμα MHP, διεκδικώντας τη δημαρχία της συνοικίας Μπεϊπαζαρί της Αγκυρας. Αφότου ολοκλήρωσε μια επιτυχημένη δεκαετία στην τοπική αυτοδιοίκηση, αποχώρησε από την εθνικιστική παράταξη το 2013, προσχωρώντας στο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) και διεκδικώντας τη δημαρχία της Αγκυρας στις εκλογές του 2014. Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα, ο Γιαβάς έχασε την αναμέτρηση για μόλις μία μονάδα, ενώ οι εκλογές «παραπέμφθηκαν» μέχρι και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων λόγω εικαζόμενης απάτης. Επέστρεψε στην πολιτική λίγο πριν από τις τοπικές εκλογές του 2019 για να τοποθετηθεί ξανά ως υποψήφιος του CHP, αυτήν τη φορά με την υποστήριξη του κεντροδεξιού Καλού Κόμματος, και αναδείχθηκε νικητής με το 51% των ψήφων.
Αισιοδοξία
«Ο Γιαβάς αποτελεί ζωντανή απόδειξη πως οι δημοκρατικές δυνάμεις της Τουρκίας μπορούν να προχωρήσουν πέρα από τις κομματικές διαφορές του παρελθόντος και να βρουν κοινό έδαφος», υπογραμμίζει στην «Κ» ο Αϊκάν Ερντεμίρ, πρώην βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και νυν στέλεχος του Ιδρύματος για την Προστασία της Δημοκρατίας με έδρα την Ουάσιγκτον. «Παρότι η Τουρκία διατηρεί πικρές αναμνήσεις πόλωσης και πολιτικού φανατισμού, ο δήμαρχος της Αγκυρας έχει αποδείξει ότι κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί πολιτικοί μπορούν να συσπειρωθούν και να κερδίσουν τον ισλαμιστικό – υπερεθνικιστικό συνασπισμό. Ταυτόχρονα, η θητεία του αποδεικνύει πως η διαχείριση ζητημάτων παίζει μεγαλύτερο ρόλο στη βελτίωση της ζωής των κατοίκων της πόλης σε σύγκριση με τις μάταιες μικροκομματικές μάχες που ευδοκιμούν στην πόλωση», συμπληρώνει.
Το εθνικιστικό παρελθόν του Γιαβάς δημιουργεί, φυσικά, ορισμένα προβλήματα στην πιθανή υποψηφιότητά του – ανάμεσά τους και η διστακτικότητα που εξέφρασαν οι Κούρδοι ψηφοφόροι προς το πρόσωπό του το 2019. Ωστόσο, οι πολιτικοί χειρισμοί του αυξάνουν τη δημοτικότητά του ακόμη και σε αυτή την εκλογική ομάδα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Γιαβάς έχει λάβει πολλαπλούς επαίνους για τη διαχείριση της πανδημίας στην Αγκυρα, καθώς κατάφερε να αυξήσει τα προγράμματα οικονομικής στήριξης, να προσφέρει δωρεάν μετακινήσεις και φθηνότερη παροχή νερού σε φοιτητές και απόρους, να αυξήσει τους ποδηλατόδρομους και πεζόδρομους της πόλης, ενώ μείωσε σημαντικά το γιγάντιο δημοσιονομικό έλλειμμα του δήμου. «Η μεγαλύτερη επιτυχία του είναι πως παρέλαβε ένα χάος στην Αγκυρα από τον απερχόμενο δήμαρχο του AKP, αλλά δύο χρόνια και μια πανδημία μετά έφερε την αλλαγή, την τάξη και την ηρεμία», καταλήγει ο Ατακάν. «Αυτό είναι το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ της πιθανής υποψηφιότητάς του για να ανατρέψει τα 18 χρόνια εξουσίας του Ερντογάν».
Απαντώντας στο χθεσινό μου σχόλιο περί Ελληνοσερβικής φιλίας, ο Βασίλης Ζωϊδης, ο οποίος σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, γράφει τα εξής:
Λοιπόν αγαπητέ μου φίλε Παντελή.
Τώρα που έχω λίγο παραπάνω χρόνο να πώ κάποια πράγματα επιπλέον.
Ηρθε η ώρα, εκτιμώ να τρίξουμε τα δόντια στους φίλους μας. Να τους θυμίσουμε τι έχουμε κάνει εμείς για αυτούς και το τίποτα που έχουν κάνει αυτοί για εμάς.
Εκτός απο αυτή την αστεία τοποθέτηση περι φιλίας των λαών κλπ που εγώ τα ακούω και γελάω, οι Σέρβοι δεν έχουν κάνει τίποτα απολύτως για εμάς.
Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, σε επίπεδο υποστήριξης σε διεθνή φόρα, σε επίπεδο οικονομίας και σε επίπεδο επενδύσεων. Οταν δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα, διαχειριζόμενοι, εμείς κονδύλια της ΕΕ, είχαμε έναν λόγο, αλλά όχι ισότιμο. Συνεχίζουν να μας βλέπουν ενδόμυχα με κάποιο περίεργο τρόπο, που είναι ανάμειξη μεγαλοιδεατισμού και ζηλοφθονίας.
Οσες ελληνικές επιχειρήσεις σταθήκανε και προόδευσαν στην Σερβία, δεν είχαν ούτε καν την ανοχή του Σερβικού κράτους. Αντιθέτως σχεδόν όλες φάνταζαν στα μάτια των Σέρβων γραφειοκρατών, ως παχιά αγελάδα, με ασταμάτητες ποσότητες γάλατος.
Θυμηθείτε σας παρακαλώ, την αποεπέδνυση του ΟΤΕ και δεν θέλω να αναφέρω άλλες για ευνόητους λόγους, γιατί ακόμη λειτουργούν.
Οι Τούρκοι λοιπόν, βρήκαν μία τρύπα στο θυμικό των Σέρβων, εκμεταλλεύτηκαν τον μουσουλμανισμό και τσούπ στο Νόβι Πάζαρ. Βήμα βήμα, όμως έχουν αρκετές τουρκικές επιχειρήσεις, διευκολύνουν το κατσαπλιάδικο εμπόριο με ρούχα, μέσω των λεωφορειακών γραμμών και τώρα ξεκίνησαν να χρηματοδοτούν έργα και να κάνουν επενδύσεις. Δεν τις έχω πρόχειρες αλλά υπάρχουν.
Από την άλλη μεριά είναι αλήθεια οτι ο λαός, οι Σέρβοι πολίτες, δεν μπορούν να ξεχάσουν ή να παραβλέψουν το συναίσθημα, απέναντι στον Τούρκο και ο,τι αυτό σημαίνει για την σερβική ιστορία, παλιά και σύγχρονη. Το ανησυχητικό είναι όμως, οτι έχουν αρχίσει κάτι στρατηγικές βοήθειες, κάτι στρατιωτικές συμβουλές και κάτι τέτοια νταλαβέρια που λέει και ο κύριος Ανδρέας Νικολόπουλος, που δημιουργούν προϋποθέσεις.
Η αναγνώριση του Κοσόβου, δεν είναι θέμα, μόνο δικό μας. Είναι ένα περίπλοκο νομολογιακό θέμα, που αφορά μία συζήτηση, ανάμεσα στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Σλοβακία κα. που έχουν θέματα. Η αναβάθμιση όμως του Εμπορικού Γραφείου, στην Αθήνα, σε γραφείο αντιπροσωπείας είναι κάτι που τους δίνει ένα μάθημα.
Ηρθε η ώρα να ξαναγυρίσουμε στα Βαλκάνια επιτέλους.
του Στέλιου Παπαθεμελή*
Την περασμένη εβδομάδα μια γυναίκα έγκυος και ΑΜΕΑ βιάσθηκε στο κέντρο των Αθηνών ομαδικά από Αφγανό και Πακιστανούς (το συνηθέστερο συνδικάτο εγκλήματος που δρα στις μέρες μας σχεδόν ανενόχλητο). Λέμε «σχεδόν» για να μετριάσουμε κάπως την όλη τραγικότητα των γεγονότων.
Στα Ελλαδοτουρκικά συνόψισε την αλήθεια ο τίτλος του ρεπορτάζ τής «Δημοκρατίας» (25.6.21): «Ο Ερντογάν τα πήρε όλα και ο Κυριάκος πανηγυρίζει». Ο πρωθυπουργός μας δείχνει να μην αντιλαμβάνεται την σύνολη πραγματικότητα. Απ’ αυτό δεν υπάρχει χειρότερο. Ενώ η Τουρκία δεν έχει ανακαλέσει καμιά από τις προκλήσεις, ο πρωθυπουργός μας κανοναρχεί: «Εάν επανέλθει στις προκλητικές της συμπεριφορές». Μα δεν εγκατέλειψε ποτέ την προκλητική της συμπεριφορά. Τι σημαίνει «εάν επανέλθει»;
Οι Ευρωπαίοι ζητούν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή «χωρίς καθυστέρηση» να υποβάλλει συγκεκριμένη πρόταση για τη χρηματοδότηση της Τουρκίας όσον αφορά το Μεταναστευτικό (3,5 δισ. + 1,9 δισ. που χρωστά στη Τουρκία). Οι όροι είναι αποφυγή οποιαδήποτε εργαλειοποίησης προσφύγων και μεταναστών και η αποδοχή τής επιστροφής στη Τουρκία ανθρώπων οι οποίοι βρίσκονται στα ελληνικά νησιά και οι αιτήσεις ασύλου έχουν απορριφθεί τελεσίδικα. Είναι οι 1.400 πρόσφυγες που έχει θέσει ο κ. Μητσοτάκης στον Ερντογάν στη πρόσφατη συνάντησή τους. Το Συμβούλιο, παρότι καταδικάζει την εργαλειοποίηση τού Μεταναστευτικού από τρίτες χώρες, δεν κάνει ατυχώς καμία αναφορά στη δεύτερη προϋπόθεση. Η διατύπωση όμως δείχνει κυρίως την επιθυμία να κλείσει η Τελωνειακή Ένωση το συντομότερο, παρά να αλλάξει στάση στο Κυπριακό η Τουρκία.
Επίσης σημειώνει πως «λυπάται που η άτυπη Συνάντηση στη Γενεύη υπό την αιγίδα του ΟΗΕ δεν άνοιξε το δρόμο για επίσημες διαπραγματεύσεις για την επίλυση, την ανάπτυξη μιας συνεργατικής και αμοιβαία επωφελούς σχέσης με την Τουρκία». Όμως, δεν γίνεται καμία αναφορά στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, που πλήττει τα ελληνικά συμφέροντα, ούτε στις συνεχιζόμενες προκλήσεις και απειλές των τούρκων – αφού ποτέ δεν πήρε πίσω τις απαιτήσεις της – εις βάρος της χώρας μας αλλά και της Κύπρου γι’ αυτήν την περιοχή.
Αντ’ αυτού το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αναμένει από την Τουρκία να συμβάλει θετικά στην επίλυση των περιφερειακών κρίσεων (που η ίδια προκαλεί). Καλά κρασιά!
Για άλλη μια φορά, η Ουγγαρία είναι το μεγάλο θέατρο της ευρωπαϊκής πολιτιστικής μάχης. Συγκεντρωμένοι στις 25 Ιουνίου στις Βρυξέλλες, μαζί με τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες, 17 ευρωπαϊκές χώρες δήλωσαν σθεναρά την αντίθεσή τους σε ουγγρικό νόμο που απαγορεύει την «προώθηση της ομοφυλοφιλίας» μεταξύ ανηλίκων και κατηγορούνται, σε αυτόν τον τίτλο, για στιγματισμό ΛΟΑΤ άτομα. Σύμφωνα με πολλούς παρατηρητές, που ήταν παρόντες στο Βέλγιο εκείνη την ημέρα, ποτέ δεν εμφανίστηκε μια ευρωπαϊκή σύνοδος κορυφής τόσο συναισθηματική: ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας, Mark Rutte, προτείνοντας μάλιστα στον αρχηγό της ουγγρικής κυβέρνησης, Βίκτορ Ορμπάν, να εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Πηγή: https://www.lefigaro.fr/vox/monde/la-hongrie-accusee-par-bruxelles-l-opposition-entre-les-deux-europe-est-plus-affirmee-que-jamais-20210629 (Μετάφραση Ε. Νιάνιος).
Σε διεκδικητή της προεδρίας ανεδείχθη ο Ρεπουμπλικανός Ξαβιέ Μπερτράν
Mέχρι πριν από τις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία, μια μονομαχία του προέδρου της χώρας Εμανουέλ Μακρόν με την ακροδεξιά ηγέτιδα Μαρίν Λεπέν έμοιαζε σχεδόν αναπόφευκτη. Ωστόσο, στον δεύτερο γύρο των περιφερειακών εκλογών της περασμένης Κυριακής επιβεβαιώθηκαν οι τάσεις, που είχαν καταγραφεί ήδη από τον πρώτο: χαμηλή συμμετοχή (33%), μονοψήφια ποσοστά για το κόμμα του Μακρόν και αδυναμία του σχηματισμού της Λεπέν να εξασφαλίσει τον έλεγχο έστω μιας περιφέρειας. Παράλληλα, αναδείχθηκε από την αναμέτρηση ως πιθανός διεκδικητής της προεδρίας ο Ξαβιέ Μπερτράν εκ μέρους των Ρεπουμπλικανών, οι οποίοι συνεχίζουν την γκωλική παράδοση. Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως άνθρωπος της κοινής λογικής με καταγωγή από τη γαλλική επαρχία, κάτι που συχνά προκαλεί την περιφρόνηση του πολιτικού κατεστημένου της συντηρητικής Δεξιάς, συμπεριλαμβανομένου του πρώην προέδρου Νικολά Σαρκοζί, του οποίου διετέλεσε υπουργός. Ακριβώς αυτή η ταπεινή καταγωγή πάντως είναι που εκτιμάται από το εκλογικό σώμα, το οποίο κατηγορεί τον Μακρόν ότι έχει αποκοπεί πλήρως από τον γαλλικό λαό και τις ανησυχίες του.
To Βloomberg εκτιμά ότι ναι μεν η δημοτικότητα του προέδρου είναι στα υψηλότερα επίπεδα, λόγω των χειρισμών του στη διάρκεια της πανδημίας και του χρήματος που σκόρπισε για την ενίσχυση των πληγεισών επιχειρήσεων, όμως ακόμη το κόμμα του δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει ένα όραμα για το μέλλον.
Παράλληλα, η Ακροδεξιά δεν πέτυχε να κεφαλαιοποιήσει την ανασφάλεια που προκάλεσε η υγειονομική κρίση. Παρά τις προειδοποιήσεις πως η Γαλλία βρίσκεται «αντιμέτωπη με κοινωνική αναταραχή, που θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε εμφύλιο», όπως είχαν προειδοποιήσει σε ανοιχτή επιστολή τους απόστρατοι στρατηγοί, η ακροδεξιά ηγέτις δεν είδε τα ποσοστά της να αυξάνονται, ούτε καν τους ψηφοφόρους της να κινητοποιούνται.
Αντιθέτως, η παραδοσιακή Δεξιά, που επένδυσε στη ρητορική του νόμου και της τάξης, διανθισμένη με ξενόφοβους τόνους, ήταν η μεγάλη κερδισμένη της αναμέτρησης, μαζί με τους σοσιαλιστές, που διατήρησαν τις δυνάμεις τους. «Είναι αυτά τα αποτελέσματα προοίμιο για την αποκατάσταση του παραδοσιακού δίπολου Αριστεράς – Δεξιάς;» αναρωτιούνται Γάλλοι πολιτικοί αναλυτές.
Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Απλώς επιβεβαιώνουν την απόκλιση του συσχετισμού δυνάμεων σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Η δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων με το κομματικό κατεστημένο είναι δεδομένη και αν κάποιο συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί από τις περιφερειακές εκλογές, αυτό είναι ότι η στροφή της Λεπέν σε πιο ήπιες και αποδεκτές θέσεις δεν πρόκειται να της εξασφαλίσουν την προεδρία. Μετά την περυσινή δολοφονία εκπαιδευτικού που παρουσίασε σε μουσουλμάνους μαθητές του τις γελοιογραφίες εις βάρος του Μωάμεθ, ο Μακρόν αποφάσισε να προασπιστεί σθεναρά τις αξίες της τρέχουσας Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας και αποκήρυξε όσους επιχείρησαν να δικαιολογήσουν το επεισόδιο ως «ισλαμοαριστερούς», ενώ ο υπουργός Εσωτερικών Ζεράρ Ντερμανέν εγκάλεσε τη Λεπέν για υπερβολικά υποτονική στάση σε ζητήματα Ισλάμ.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που συμβουλεύουν τη Λεπέν να επιστρέψει στις ακραία ρατσιστικές απόψεις του πατρός της και ιδρυτή του Εθνικού Μετώπου, Ζαν-Μαρί Λεπέν, και να μην αφήσει χώρο στα δεξιά της να πλασαριστεί κάποιος περισσότερο λαϊκιστής και ακροδεξιός πολιτικός. Λίγες ώρες μετά τις καταστροφικές επιδόσεις της Λεπέν, στο Παρίσι εμφανίστηκαν χιλιάδες αφίσες με το πρόσωπο του τηλεαστέρα Ερίκ Ζεμούρ, ο οποίος έχει κοινό ενός εκατομμυρίου θεατών στο κανάλι CNews, όπου εμφανίζεται. Αντίστοιχα πόστερ με το αίτημα «Ο Ζεμούρ πρόεδρος» εμφανίστηκαν και σε άλλες γαλλικές πόλεις.
Η αποδυνάμωση της Λεπέν και η ανάδειξη του Μπερτράν σε δυνάμει αντίπαλό του στις προεδρικές εκλογές του Απριλίου 2022 είναι κακό νέο για τον Μακρόν. Ο πρόεδρος της Γαλλίας θα επικρατούσε πολύ ευκολότερα της Λεπέν σε ενδεχόμενο δεύτερο γύρο από ό,τι του Μπερτράν, αφού στην πρώτη περίπτωση θα συσπείρωνε στο πλευρό του όλο το συνταγματικό τόξο.
Οι διαχρονικές ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων στο μακεδονικό ζήτημα
– Το Σύμφωνο Πολίτη-Καλφόφ, το Abecedar, η Διάσκεψη του 1977 και ο κρίσιμος Δεκέμβριος του 1991.
Μετά από μία μικρή ανάπαυλα χθες με το άρθρο για τα τοπωνύμια της Δυτικής Αττικής, επανερχόμαστε σήμερα με ένα άρθρο για το μακεδονικό ζήτημα . Το μακεδονικό ήρθε πάλι στην επιφάνεια με την παρουσία της ποδοσφαιρικής ομάδας της γειτονικής χώρας στο φετινό Euro, όπου ουσιαστικά εμφανίστηκε σαν «Μακεδονία» και όχι ως «Βόρεια Μακεδονία», όπως όφειλε και το τουίτ του πρωθυπουργού της χώρας στο οποίο γινόταν λόγος για Μακεδονία. Οι ελληνικές αντιδράσεις με κυριότερη το «πάγωμα» των μνημονίων με τη γειτονική χώρα, τη μετάθεση δηλαδή για κύρωσή τους από την ελληνική Βουλή τον Σεπτέμβριο, το νωρίτερο, οδήγησαν τον Ζόραν Ζάεφ να απολογηθεί, λέγοντας ότι «κάποιες φορές γίνονται λάθη, μπορεί να συμβεί, όταν έχεις συνηθίσει επί 47 χρόνια να λες κάτι με έναν συγκεκριμένο τρόπο».
Με το λεγόμενο μακεδονικό ζήτημα έχουμε ασχοληθεί στο παρελθόν πολλές φορές. Αναφέρουμε ενδεικτικά τα άρθρα μας στις 13/1/2018, 20/1/2018, 5/6/2018, 20/1/2019. Σήμερα θα ασχοληθούμε με μερικά λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων στο συγκεκριμένο θέμα, στα οποία έχουμε αναφερθεί ελάχιστα ή καθόλου.
Τα διαχρονικά ελληνικά λάθη στο μακεδονικό
Τα λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων στο μακεδονικό ξεκινούν από τη δεκαετία του 1920.
Hristo Kalfov
Το λεγόμενο Πρωτόκολλο της Γενεύης, γνωστότερο ως συμφωνία Πολίτη – Καλφόφ, που υπογράφτηκε 29 Σεπτεμβρίου 1924, ήταν ένα από αυτά. Ο Νικόλαος Πολίτης, εκπρόσωπος της χώρας μας στην Κοινωνία των Εθνών και ο Βούλγαρος ομόλογός του Κρίστο Καλφόφ υπέγραψαν δύο πρωτόκολλα (και όχι ένα όπως νομίζουν πολλοί), τα οποία έγιναν δεκτά από το συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών και πρωτοκολλήθηκαν στον πίνακα των Συνθηκών της γραμματείας, με τα οποία αναγνωριζόταν η ύπαρξη βουλγαρικών μειονοτήτων στη Μακεδονία και η δημιουργία νομικής προστασίας, τελείως διαφορετικών από τις ως τότε ισχύουσες βάσει των συνθηκών ειρήνης. Ο Πολίτης, που είχε διατελέσει τρεις φορές στο παρελθόν Υπουργός Εξωτερικών, έθεσε ως πρωταρχικό στόχο την πλήρη εναρμόνιση της πολιτικής του με τους σκοπούς της ΚτΕ, αγνοώντας τους πάγιους άξονες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στη Βαλκανική. Πρωθυπουργός ήταν τότε ο Θεμιστοκλής Σοφούλης και Υπουργός Εξωτερικών ο Γεώργιος Ρούσσος, ο οποίος όμως δεν είχε παρακολουθήσει την πορεία των διαπραγματεύσεων και δεν είχε συνειδητοποιήσει την έκταση του διπλωματικού εκείνου σφάλματος που δέσμευε την Ελλάδα και την εξέθετε διεθνώς. Όλο το διπλωματικό σώμα ήταν ανάστατο, καθώς τα Πρωτόκολλα θα ίσχυαν αμέσως μετά την υπογραφή τους.
Ο ΥΠΕΞ Ρούσσος κατέφυγε στον νεαρό και ανερχόμενο διπλωμάτη Αθανάσιο Αγνίδη, ο οποίος είχε εξαιρετικές σχέσεις με τον Γενικό Γραμματέα της ΚτΕ sir Eric Dummon. Στο μεταξύ έντονες ήταν και αντιδράσεις του Βελιγραδίου.
Νικόλαος Πολίτης
Ο επικεφαλής της διπλωματίας του νεοσύστατου βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Vojislav Marinkovic κάλεσε εσπευσμένα τον Έλληνα πρέσβη στο Βελιγράδι και του δήλωσε σε οξύ τόνο μεταξύ άλλων τα εξής: «Δεν θέλομεν και δεν είναι δυνατόν να θέλομεν να υπερασπίσομεν την Σερβικήν Μακεδονίαν διά των όπλων μόνον. Είναι δ’ ημάς απαραίτητον να μη δύναται οιοσδήποτε τρίτος να αμφισβητήσει την σερβικότητα(σημ. προσέξτε τη λέξη σερβικότητα), διά τον λόγον δε αυτόν το δόγμα του σερβικού χαρακτήρος του Σλαβικού πληθυσμού της Μακεδονίας είναι η βάση της πολιτικής μας. Δεν είναι δυνατόν να παραδεχθώμεν ότι οι μέχρι μεν της μεθορίου γραμμής, οι Σλάβοι, είναι Σέρβοι και πέραν αυτής είναι Βούλγαροι. Αναγνωρίζοντας ότι οι Σλάβοι των Βοδενών (Έδεσσας) και της Φλώρινας είναι Βούλγαροι, κρημνίζομεν την βάσιν της πολιτικής μας σχέση προς την σερβικήν Μακεδονίαν. Είναι τούτο η βάσις της πολιτικής μας και εάν η Ελλάς δεν θελήσει να μας βοηθήσει εις τούτο θα αναγκασθώμεν μετά λύπης να μεταβάλομεν την βάσιν ταύτην και να επιζητήσομεν διά συνεννοήσεως μετά της Βουλγαρίας το ποθούμενον, διαιρούντες την Ελληνικήν Μακεδονίαν εις σφαίρας επιρροής». Η Γιουγκοσλαβία φοβόταν ότι το ίδιο θα συνέβαινε αργά ή γρήγορα και με τους σλαβόφωνους κατοίκους του Μοναστηρίου και των Σκοπίων, που ήταν στην πλειοψηφία τους βουλγαρικής καταγωγής. Ο Γυαλίστρας έγραψε ότι τα Πρωτόκολλα αφορούσαν τα μέλη της σλαβόφωνης μειονότητας «τα ευρισκόμενα εις τα νοτιοσλαβικά (γιουγκοσλαβικά)εκείνα εδάφη τα αποτελέσαντα την αμφισβητούμενην ζώνην της σερβοβουλγαρικής Συνθήκηςτου 1912».
Στις αρχές Νοεμβρίου 1924 το Βελιγράδι ζήτησε από την Αθήνα να υπογραφεί νέο πρωτόκολλο, με το οποίο θα αναγνωρίζονταν ως σερβικής καταγωγής τα μέλη της σλαβικής μειονότητας που ζούσαν στη Μακεδονία. Η Αθήνα αρνήθηκε. Η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση προχώρησε απροειδοποίητα σε καταγγελία της Συνθήκης του 1913.Παράλληλα αρνήθηκε να παραχωρήσει μειονοτικά δικαιώματα στους Έλληνες της Πελαγονίας (Μοναστηρίου και Σκοπίων), ενώ απείλησε την ελληνική κυβέρνηση να μην κρατικοποιήσει την περιουσία της μονής Χιλανδαρίου στο Άγιο Όρος. Τα Πρωτόκολλα Πολίτη – Καλφόφ είχαν αρχίσει να έχουν ολέθριες συνέπειες. Μάλιστα ο Πολίτης δεν τόλμησε να έρθει καν στην Αθήνα για να δώσει εξηγήσεις, ενώ ο Καλφόφ έγινε δεκτός σαν ήρωας στη Σόφια.
Τελικά το ζήτημα λύθηκε από την επόμενη κυβέρνηση με τη βοήθεια του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η Βουλή δεν επικύρωσε το περιεχόμενο των Πρωτοκόλλων, ενώ ο νέος πρωθυπουργός Ανδρέας Μιχαλακόπουλος ισχυρίστηκε ότι αυτά θα ίσχυαν από τη μέρα της επικύρωσής τους από το κοινοβούλιο και όχι από την ημέρα υπογραφής τους. Το θέμα συζητήθηκε στο συμβούλιο της ΚτΕ. Την Ελλάδα εκπροσώπησε ο Ελ Βενιζέλος. Τελικά η ΚτΕ αποφάσισε να μην επιβάλει κυρώσεις στην Ελλάδα και το θέμα θεωρήθηκε λήξαν στις 10 / 6 / 1925. Πάντως οι άλλοτε θερμές σχέσεις Βενιζέλου – Πολίτη «πάγωσαν». «Αποτελεί πολιτικόν σφάλμα καθ’ όσον τόσον αυτός (ο Πολίτης) όσον και ο συνεργάτης του καθηγητής Ανδρ. Ανδρεάδης ενήργησαν μετ’ αφελείας, θα έλεγα μάλιστα με πλήρη περιφρόνησιν προς τις πραγματικότητες της πολιτικής ζωής», τόνιζε ο Βενιζέλος.
Όλα τα στοιχεία για τα πρωτόκολλα Πολίτη – Καλφόφ και τις συνέπειές τους προέρχονται από το δίτομο έργο του Δρα Ιωάννη Παπαφλωράτου «Η ιστορία του Ελληνικού Στρατού 1833 – 1949».
Άλλη μια ολέθρια ενέργεια της Ελλάδας, ήταν η εκτύπωση του Abecedar(Αμπετσένταρ), ενός αλφαβητάριου με σκοπό να χρησιμοποιηθεί στη διδασκαλία του σλαβόφωνου πληθυσμού της Βόρειας Ελλάδας. Υποβλήθηκε στην Κοινωνία των Εθνών ως δείγμα συμμόρφωσης στη Συνθήκη των Σεβρών του 1920 (!), η οποία ήταν ουσιαστικά πλέον ανενεργή, ενώ προηγουμένως με τη Συνθήκη του Νεϊγί (1919) η Βουλγαρία είχε δεσμευθεί για την προστασία των Ελλήνων στα εδάφη της.
Τυπώθηκε με λατινικούς χαρακτήρες και συντάχθηκε στη μακεδονική διάλεκτο. Το έργο της σύνταξης ανατέθηκε στον εθνολόγο και γλωσσολόγο Γεώργιο Σαγιαξή και τους φιλόλογους Ιωσήφ Λαζάρου και Παπαζαχαρίου. Το βιβλίο απέσπασε θετικές κριτικές από τον εκπρόσωπο της ΚτΕ, ειδικό γλωσσολόγο Ο’ Μολόνι, ωστόσο προκάλεσε τις σφοδρές αντιδράσεις της Σερβίας και της Βουλγαρίας που διαμαρτύρονταν γιατί δεν ήταν γραμμένο στη γλώσσα τους και στο κυριλλικό αλφάβητο. Ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στην ΚτΕ Βασίλης Δενδραμής, χαρακτήρισε τη σλαβομακεδονική γλώσσα ως ανεξάρτητη και διακριτή σε σχέση με τη βουλγαρική ή τη σερβική.
Να σημειώσουμε ότι ο αείμνηστος Σαράντος Καργάκος, στο βιβλίο του «Από το Μακεδονικό Ζήτημα στην Εμπλοκή των Σκοπίων», γράφει ότι ο όρος «Σλαβομακεδόνες» και τα παράγωγα του, είναι ανύπαρκτα ιστορικά. Τον όρο εισήγαγε ο πανσερβιστής ιστορικός και γεωγράφος Γιοβάν Σβίγιτς, καθηγητής πανεπιστημίου στο Βελιγράδι, στο έργο του «La Peninsule Balkanidue» («Η Βαλκανική Χερσόνησος»), που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1918.
Επανερχόμαστε στο Abecedar. Το αναγνωστικό διανεμήθηκε πειραματικά τον Ιανουάριο του 1926 στην περιοχή του Αμυνταίου, προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις, διαμαρτυρίες δασκάλων, ακόμα και καύση βιβλίων. Ελληνόφωνοι και σλαβόφωνοι κάτοικοι της περιοχής, δημοσίευσαν ψήφισμα κατά του αναγνωστικού που δημοσιεύθηκε στην «Εφημερίδα των Βαλκανίων» (2 Φεβρουαρίου 1926). Το ψήφισμα στάλθηκε και στον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών. Ωστόσο ο τότε πρωθυπουργός Θεόδωρος Πάγκαλος με τον ΥΠΕΞ Λουκά Κανακάρη – Ρούφο, αποφάσισαν την διανομή του Abecedar στα σχολεία. Τελικά, η προσπάθεια έπεσε στο κενό, καθώς τα περισσότερα καταστράφηκαν αμέσως, ενώ ορισμένα από αυτά που διανεμήθηκαν στις προβλεπόμενες περιοχές, καταστράφηκαν από τις τοπικές αστυνομικές Αρχές.
Θεόδωρος Πάγκαλος
Ήταν ένα ακόμα τεράστιο λάθος του Θ. Πάγκαλου, μετά από εκείνο με τους Τσάμηδες. Ενώ είχαν εγκαταλείψει τις περιουσίες τους και ήταν έτοιμοι να αναχωρήσουν για την Τουρκία, δεν τους άφησε και έτσι οι Τσάμηδες γύρισαν πίσω στην Ήπειρο. Η Αρβανίτικη καταγωγή του Πάγκαλου και η επιθυμία του για ανάπτυξη καλών σχέσεων με την Αλβανία, δημιούργησαν ένα πρόβλημα που ταλανίζει κατά καιρούς την χώρα μας ως σήμερα…
Αλλά και η ιστορία του Abecedar δεν τελείωσε το 1926. Το 1993 (!), 67 χρόνια αργότερα επανατυπώθηκε στο Περθ της Αυστραλίας από το «Μακεδονικό Κέντρο Πληροφοριών», στο πλαίσιο της εκστρατείας του για την αναγνώριση εθνικής μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα. Το 2006, μια τρίτη έκδοση 160 σελίδων τυπώθηκε στη Θεσσαλονίκη με πρωτοβουλία του περιβόητου «Ουρανίου Τόξου» και την αιγίδα του Ευρωπαϊκού Γραφείου για τις λιγότερο ομιλούμενες γλώσσες (EBLUL) .Περιέχει ακριβές αντίγραφο της έκδοσης του 1925 (αλήθεια, πού βρήκαν τόσο οι Σκοπιανοί της Αυστραλίας και τα στελέχη του «Ουρανίου Τόξου» 70 και 80 χρόνια αργότερα αντίτυπα του Abecedar, για να το εκτυπώσουν ;), καθώς κι ένα σύγχρονο αλφάβητο της κυριλλικής γλώσσας όπως διδάσκεται στο κόσμο.
(Πηγή: Βικιπαίδεια) Το άρθρο αυτό από τη Βικιπαίδεια είναι εξαιρετικό. Ωστόσο, στο θέμα Πολίτη –Καλφόφ, αναφέρει ότι ο Πολίτης ήταν Υπουργός Εξωτερικών, κάτι λανθασμένο. Υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Γ. Ρούσος, ενώ ο Πολίτης, που είχε διατελέσει τρεις φορές ΥΠΕΞ στο παρελθόν, ήταν εκπρόσωπος της Ελλάδας στην ΚτΕ. Χρειάζεται λοιπόν πάντα προσοχή και διασταύρωση των πηγών.
Τίτο
Όπως έχουμε γράψει στο παρελθόν, ως το 1939 η γειτονική χώρα ήταν γνωστή ως Νότια Σερβία ή Vardarska Banovina. Το 1944, ο Τίτο προσπαθώντας να κρατήσει την περιοχή αλλά και να την χρησιμοποιήσει για να προωθήσει των ηγεμονισμό του στα Βαλκάνια και να διεκδικήσει εδάφη της Ελλάδας και της Βουλγαρίας δημιούργησε «εθνικό μακεδονικό» κράτος που θα έπαιζε αυτόν ακριβώς τον ρόλο. Το 1946, κατά τη διάσκεψη της Ειρήνης στο Παρίσι, ο Γιουγκοσλάβος αντιπρόσωπος Μοστ Πιγιάντ ζήτησε την «ενοποίηση» της Μακεδονίας υπό την αιγίδα της γιουγκοσλαβικής « Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», ουσιαστικά δηλαδή προέβαλε διεκδικήσεις επί της ελληνικής και βουλγαρικής Μακεδονίας. Το 1947 έγιναν οι συμφωνίες Τίτο– Διμιτρόφ, σχετικά με αντίστοιχες γιουγκοσλαβικές διεκδικήσεις επί της βουλγαρικής Μακεδονίας.
Δυστυχώς, τα χρόνια εκείνα η Ελλάδα που είχε χάσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και είχε υποστεί τεράστιες καταστροφές κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν βυθισμένη στον αδελφοκτόνο Εμφύλιο Πόλεμο και δεν μπόρεσε να αντιδράσει όπως έπρεπε για να λυθεί το πρόβλημα πριν καλά καλά δημιουργηθεί. Οι Βούλγαροι μάλιστα στη Διάσκεψη της Ειρήνης του 1946, αξίωσαν τη Δυτική Θράκη! Η Ελλάδα, που τόσα πρόσφερε, κατόρθωσε μετά κόπων και βασάνων να της δοθούν τα Δωδεκάνησα, ενώ οι υπόλοιπες διεκδικήσεις ( Βόρεια Ήπειρος, Κύπρος, Βουλγαρικά εδάφη), παραπέμφθηκαν στις ελληνικές καλένδες.
Βέβαια, με την ομαλοποίηση της κατάστασης μετά το 1950 οι ελληνικές κυβερνήσεις αντέδρασαν. Σε πολλές και διαδοχικές περιστάσεις, η Ελλάδα έθεσε με αυστηρότητα ως όρο στις ελληνογιουγκοσλαβικές σχέσεις τη μη «έγερση» ζητήματος «μακεδονικής» μειονότητας στο ελληνικό έδαφος.
Το 1961-1962, σημειώθηκε σοβαρή κρίση σχετικά με αυτό το θέμα. Η Αθήνα διαμήνυσε στο Βελιγράδι ότι οι Γιουγκοσλάβοι μπορούσαν είτε να θέσουν θέμα «μακεδονικής» μειονότητας, είτε να έχουν καλές σχέσεις με την Ελλάδα. Δεν μπορούσαν όμως να γίνουν και τα δυο. Το Βελιγράδι αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Το θέμα της «μακεδονικής» μειονότητας τέθηκε κι άλλες φορές όπως π.χ. κατά την επίσκεψη το 1980 του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή στο Βελιγράδι, λίγο μετά τον θάνατο του Τίτο.
Μια άλλη ατυχής, κατά την άποψη μας, παραδοχή, έγινε το 1977 στην Τρίτη Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων, στην Αθήνα. Στη διάσκεψη εκείνη ορίστηκε ο τρόπος της μεταγραφής σε λατινικούς χαρακτήρες γεωγραφικών τοπωνυμίων, που είναι γραμμένα σε γλώσσες που δεν χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο.
Στη διάσκεψη αυτή, που σκοπό είχε τη μεταγραφή τοπωνυμίων για τους χάρτες και ιδίως για την αεροπλοΐα και τον ICAΟ συζητήθηκε η μεταγραφή των τοπωνυμίων από τα ελληνικά, αραβικά, εβραϊκά, κυριλλικά κλπ. στα λατινικά. Ωστόσο, αν και η Γιουγκοσλαβία ήταν ενιαία, και μάλιστα ζούσε ακόμα και ο Τίτο, ο οποίος πέθανε το 1980, έγινε μεταγραφή των «Serbo – Croatian and Macedonian Cyrillic Alphabet of Yugoslavia» («Σερβοκροατικό και Μακεδονικό Κυριλλικό Αλφάβητο της Γιουγκοσλαβίας»). Αναρωτιόμαστε: γιατί η Ελλάδα δεν αξίωσε την αποκλειστική αναγνώριση του Κυριλλικού Αλφαβήτου της Γιουγκοσλαβίας και όχι και των επιμέρους δημοκρατιών. Αυτό έδωσε το δικαίωμα στου γείτονες να ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα αναγνώρισε το 1977 «μακεδονική» γλώσσα. Ο καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης που ήταν μέλος της ελληνικής αντιπροσωπίας, επανειλημμένα έχει τονίσει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Ωστόσο στο ψήφισμα αριθμ. 11 της Διάσκεψης, αναφέρονται τα εξής (μεταξύ άλλων):
Ηans Δietrich Γenscher
«Recognizing further than in Yugoslavia the romanization of the Serbs Croatian and Macedonian Cyrillic alphabet have long been employed in official gazetteers and maps. Recommends that the systems that are given in the annex to this resolution be adopted as the international systems of Serbo – Croatian and Macedonian geographical names in Yugoslavia». Δηλαδή:
«Αναγνωρίζοντας περαιτέρω ότι στη Γιουγκοσλαβία η μεταγραφή του Σερβοκροατικού και του Μακεδονικού κυριλλικού αλφάβητου χρησιμοποιούνται από πολύ καιρό σε επισήμους καταλόγους γεωγραφικών ονομάτων και χαρτών.
Συνιστά τα αιτήματα που περιέχονται στο παράρτημα του παρόντος ψηφίσματος να θεσπιστούν ως διεθνείς συστήματα μεταγραφής σε λατινικούς χαρακτήρες των Σερβοκροατικών και Μακεδονικών γεωγραφικών ονομάτων στη Γιουγκοσλαβία».
Βλέπουμε λοιπόν, ότι στο συγκεκριμένο ψήφισμα γίνεται αναφορά ως «μακεδονική» στη γλώσσα της γειτονικής χώρας. Τέλος στα τεχνικά έγραφα της διάσκεψης (σελ. 145), γίνεται σαφής αναφορά σε μακεδονική γλώσσα: «…whereas the Gyrillic alphabet used in the Macedonian language consist of 31 characters and 31 sounds», δηλ. «…ενώ το Κυριλλικό Αλφάβητο που χρησιμοποιείται στην Μακεδονική γλώσσα αποτελείτε από 31 χαρακτήρες με νούμερα και 31 φθόγγους». Η ελληνική αντιπροσωπεία δεν πρόβαλε ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ αντίρρηση… Είναι χαρακτηριστικό, ότι στην προηγούμενη διάσκεψη του 1972, η Γιουγκοσλαβία δεν παρουσίασε κείμενο με ξεχωριστές γλώσσες, κάτι που έκανε το 1977.
Η πολυμελής ελληνική αντιπροσωπία, έμεινε αδρανής. Εδώ βρίσκονται οι «ρίζες» της χρήσης του όρου «μακεδονική γλώσσα» και των αρκτικόλεξων ΜΚ και ΜΚΔ. Το 1986 σε επόμενη διάσκεψη, η ελληνική πλευρά αντέδρασε, αλλά ήταν ήδη αργά… (Πηγή: Νίκος Σαραντάκος.
Γ. Μπαμπινιώτης
Ο κ. Μπαμπινιώτης, η διάσκεψη του 1977 η Μακεδονική γλώσσα). Τέλος, ένα ακόμα λάθος θεωρούμε ότι έγινε τον Δεκέμβριο του 1991. Ο τότε Γερμανός ΥΠΕΞ Χανς – Ντίτριχ Γκένσερ ( 1927-2016), στη σύνοδο των Υπουργών Εξωτερικών της τότε, ΕΟΚ, απαίτησε και πέτυχε, την αναγνώριση της Κροατίας και της Σλοβενίας. Ο τότε Έλληνας ΥΠΕΞ Αντώνης Σαμαράς έδειξε ότι αιφνιδιάστηκε. Γνώριζε τι γινόταν στο παρασκήνιο του τελευταίους μήνες; Είχε πάρει εντολές από τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ; Έβλεπε ότι άνοιγε ο ασκός του Αιόλου και τα Σκόπια θα ζητούσαν σύντομα την ανεξαρτησία τους; Γιατί δέχθηκε τον γερμανικό εκβιασμό χωριά να αντιδράσει; Μήπως θα έπρεπε να ζητήσει ανταλλάγματα; Ας έφτανε και στη χρήση βέτο. Κέρδισε η Ελλάδα κάτι ως το «καλό παιδί» της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ όλα αυτά τα χρόνια; Πού είναι η ελληνική περηφάνια;
Α. Σαμαράς
Υπάρχει στρατηγικός σχεδιασμός στην ελληνική εξωτερική πολιτική ή λειτουργεί το σύστημα «έχει ο Θεός» ή «βλέποντας και κάνοντας»; Όταν μας εμπαίζουν κράτη όπως η Αλβανία και η χώρα με πρωτεύουσα τα Σκόπια, πώς θα αντιμετωπίσουμε την Τουρκία; Ας ελπίσουμε ότι η νυν κυβέρνηση, δεν θα επιτρέψει στον Ζόραν Ζάεφ και τους συμπατριώτες του άλλες κουτοπονηριές (;) και θα παραμείνει σταθερή στην μη κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, μέχρι τη πλήρη συμμόρφωση της άλλης πλευράς…
Πηγές: Δρ Ι.Σ. Παπαφλωράτος, «Η ιστορία του Ελληνικού Στρατού (1833-1949)», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΚΚΟΥΛΑ 2014.
Ευχαριστούμε θερμά τον Δρα Ιωάννη Παπαφλωράτο που μας επέτρεψε να χρησιμοποιήσουμε στοιχεία από το βιβλίο του.
Άγγελος Συρίγος – Ευάνθης Χατζηβασιλείου: «Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΙ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ, 6η έκδοση 2019.
Η Αθήνα είναι συνυπεύθυνη για την καταστροφική πορεία του Κυπριακού
Ακούνε τον Τατάρ και τον Τσαβούσογλου να δίνουν από κοινού ρεσιτάλ αδιαλλαξίας κι αντί να τους απαντήσουν, σκέφτονται με ποιο τρόπο θα μας πείσουν να δεχτούμε αυτά που λένε και με ποιες αμπελοφιλοσοφίες θα αυτοδικαιωθούν για τις πολιτικές τους. Τις καταστροφικές πολιτικές που οδήγησαν στα αδιέξοδα που βιώνουμε σήμερα.
«Μετά το ναυάγιο του Κραν Μοντανά, η Τουρκία δυστυχώς απενοχοποιήθηκε», έλεγε χτες ο Άντρος Κυπριανού στο κομματικό του συνέδριο. «Τέσσερα χρόνια μετά, το αφήγημα του κ. Αναστασιάδη για το τι έγινε στο Κραν Μοντανά δυστυχώς πείθει μόνο όσους θέλουν να πείθονται στην Κύπρο. Στο εξωτερικό σχεδόν κανένα. Το αφήγημα αυτό ξεδοντιάστηκε από πολλούς εντός και εκτός Κύπρου». Λες και το πρόβλημα του τόπου είναι ο Αναστασιάδης. Λες κι έχουμε να κάνουμε με μια Τουρκία που επιθυμεί διακαώς να αποσύρει τον κατοχικό στρατό της, να δώσει στους Κύπριους την ανεξαρτησία και την κυριαρχία τους, και την εμποδίζει ο Αναστασιάδης και το αφήγημά του.
Αυτό προσπαθούν να πείσουν όλο τον κόσμο, μέσα κι έξω από την Κύπρο, εδώ και τέσσερα χρόνια. Όχι μόνο ο Άντρος Κυπριανού -ίσως αυτός προσπαθεί ακόμα να εκπροσωπήσει και τους υπόλοιπους- αλλά κι ένας συρφετός τυχάρπαστων πολιτικάντηδων, αμόρφωτων κονδυλοφόρων, χρηματοδοτούμενων MGO, ακαδημαϊκών της κακιάς ώρας, που δυο φορές εξέλεξαν τον Αναστασιάδη στην προεδρία -ναι, αυτοί τον εξέλεξαν- και τώρα διεκδικούν καθημερινά το βραβείο της ανοικτής παλάμης για τις ουτοπικές φιλοσοφίες που θέλουν να συνεχίσουν να πλασάρουν στον κόσμο, για να μην χάσουν τον ρόλο που τους έδωσαν οι πρεσβείες και οι σύγχρονες στοές ξεπλύματος εγκεφάλων, που ως γνωστό αντικατέστησαν τις ξεπερασμένες μασονικές στοές.
«Μετά το ναυάγιο του Κραν Μοντάνα (…) η προκλητικότητα της εντάθηκε. Προχώρησε σε παράνομες δραστηριότητες στην ΑΟΖ και έκνομες μεθοδεύσεις στην Αμμόχωστο», λέει εκ μέρους όλων αυτών ο κ. Κυπριανού. Ο συνδυασμός των αναφορών λέει το πασιφανές: Ότι η προκλητικότητα και οι παράνομες δραστηριότητες της Τουρκίας δεν οφείλονται στην επεκτατική πολιτική της, δεν οφείλονται στο ότι θέλει να θέσει υπό τον έλεγχό της και την εσαεί ομηρία της όλη την Κύπρο, αλλά οφείλονται στο ότι ο Αναστασιάδης «αλληθώριζε προς λύση δύο κρατών» και απέρριψε τη λύση ομοσπονδίας που του πρόσφεραν στο πιάτο στο Κραν Μοντάνα. Αλλά, όλοι ξέρουν ότι ακόμα και κατά την πρώτη διαπραγμάτευση της Ελβετίας, το 2016, ούτε μέρα δεν σταμάτησε «η προκλητικότητα», ούτε μέρα δεν σταμάτησαν οι παράνομες δραστηριότητες στην ΑΟΖ, αλλά και στο έδαφος.
Όλοι ξέρουν ότι όποιος κι αν ήταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο λόγος που κατέρρεαν οι εκάστοτε συνομιλίες ή οδηγούνταν σε αδιέξοδο, ήταν διότι ουδείς Ελληνοκύπριος διαπραγματευτής, ούτε καν ο πιο «λύση χθες», θα μπορούσε να δεχθεί τις τουρκικές αξιώσεις. Θα ήταν εσχάτη προδοσία να τις δεχόταν. Τι θέλουν να μας πουν, λοιπόν, όλοι αυτοί που ανέφερα πιο πάνω, μαζί και ο Άντρος Κυπριανού, μαζί και όσοι εκ του κυβερνώντος κόμματος, μιλούν παρασκηνιακά όπως τον Άντρο. Ότι αυτοί τα δέχονται όλα; Ότι υιοθετούν το τουρκικό αφήγημα για να μην υιοθετήσουν το αφήγημα Αναστασιάδη;
Ας δεχτούμε, όμως, ότι ο Αναστασιάδης έχει τους λόγους του να λέει… αφηγήματα. Τι είπε προχτές ο Ανδρέας Μαυρογιάννης, ο διαπραγματευτής, κι έκαναν όλοι πως πρώτη φορά τ΄ ακούνε; Ότι «η πραγματική και η τελική επιδίωξη της τουρκικής πλευράς» δεν είναι τα δύο χωριστά κράτη «αλλά δύο οντότητες, οι οποίες θέτουν από κοινού κάποιες συγκεκριμένες αρμοδιότητες και ιδιαίτερα θέματα εξωτερικής εκπροσώπησης και εκπροσώπησης στην ΕΕ, ούτως ώστε αφενός να έχουν την ανεξαρτησία τους, και αφετέρου να μπορεί η Τουρκία να ελέγχει και το σύνολο της Κύπρου και να έχει και χέρι και λόγο στα της ΕΕ». Επιδιώκουν «ένα μόρφωμα», είπε, «το οποίο όταν θα καταρρεύσει -διότι θα καταρρεύσει – θα μας αφήσει όλους ξεκρέμαστους». Αυτό έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Κι όσοι κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν, η ιστορία θα γράψει: το κρίμα στο λαιμό τους.
H ΚΔ θα καταργηθεί μόνο εάν εμείς οι ίδιοι το αποδεχθούμε. Ποτέ δεν πρέπει να το αποδεχθούμε και κανείς δεν μπορεί να το επιβάλει (δεν υπάρχει προηγούμενο κατάργησης κράτους με παράνομη έξωθεν εισβολή). Λογικά δεν πρέπει να υπάρχει Έλληνας –ή ως προς αυτό και τουρκοκύπριος που σκέφτεται με όρους συμφέροντος– οι οποίος να διαφωνεί με το γεγονός πως οτιδήποτε υπάρχει στο τραπέζι ως πρόταση «λύσης» του Κυπριακού είναι απείρως χειρότερη. Η διέξοδος είναι μόνο μια: Επανατοποθέτηση με κόκκινη γραμμή την αποκατάσταση της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας (βλ. πιο κάτω).
Μέχρι τότε το κατεχόμενο θα είναι αλύτρωτο αλλά υποχρεωτικά και αναπόδραστα κομμάτι της αναγνωρισμένης ΚΔ. Όποτε και εάν μπορέσουμε θα το απελευθερώσουμε. Επιπλέον, ακόμη και εάν αυτό αποδειχθεί ανέφικτο δεν εξυπηρετείται κάτι με την κατάργηση της ΚΔ και με την ένταξη του νυν ελεύθερου μέρους της Κύπρου στα πεδία της Τούρκικής κυριαρχίας.
Οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι για κάθε κοινωνία το κράτος της είναι ο θεσμός συλλογικής ελευθερίας της κοινωνίας. Οποιαδήποτε σχέδιο υπάρχει στο τραπέζι οδηγεί τόσο στην νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής όσο και επέκτασή τους στο μη κατεχόμενο νότιο τμήμα της Κύπρου. Κατάργηση της ΚΔ σημαίνει, υποδούλωση και τελικά τουρκοποίηση.
Η ΚΔ εντάχθηκε ολόκληρη στην ΕΕ. Η «λύση» είναι μια και μοναδική: Η εφαρμογή του Κοινοτικού νομικού κεκτημένου όπως προνοεί η Πράξη προσχώρησης στην ΕΕ διασφαλίζει τα πολιτικά δικαιώματα όλων των πολιτών και ένα βιώσιμο πολίτευμα απαλλαγμένο από τα αποικιοκρατικά βαρίδια. Τα υπόλοιπα όπως ρυθμίσεις και δικαιώματα για θρησκευτική και πολιτισμική ελευθερία είναι υπόθεση των κυπρίων χωρίς όμως την παρουσία της Άγκυρας.
Υπενθυμίζεται ότι υπάρχει σημαίνουσα έκθεση του διεθνούς πάνελ διεθνές πάνελ εμπειρογνωμόνων συνέταξε μελέτη που είναι νομικά, θεσμικά και πολιτικά η μόνη έγκυρη πρόταση για βιώσιμη διέξοδο και απαλλαγή από τα παράνομα τετελεσμένα: Πλαίσιο αρχών για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού με γνώμονα το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο» Σε τέσσερεις γλώσσες αναρτημένη εδώhttp://wp.me/p3OlPy-lc.
Το επόμενο νομικό, θεσμικό και πολιτικό πλεονέκτημα της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) του 1974, 1975 και 1983 σε συνάρτηση με τις πρόνοιες του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ για τον ρόλο του ΣΑ: Οι εν λόγω αποφάσεις αναγνωρίζουν μόνο την ΚΔ, ζητούν τον τερματισμό των παράνομων τετελεσμένων και εμφατικά υπογραμμίζουν ότι τα παράνομα τετελεσμένα δεν θα αποτελέσουν βάση λύσης του κυπριακού.Οι αποφάσεις του ΣΑ είναι ρητές όπως σπάνια συμβαίνει: Καλούν όλους να σεβαστούν την κυριαρχία του μόνου αναγνωρισμένου κράτους, της ΚΔ και ζητούν την αποκατάσταση της Συνταγματικής τάξης θεωρώντας την εισβολή απειλή για την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Εξίσου ρητά με μια εξαιρετικά σημαντική διατύπωση που αφορά ευθέως κάθε διαπραγμάτευση έκτοτε και στο μέλλον ζητούν:
«την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση όλου του στρατιωτικού προσωπικού» και γίνεται σαφές ότι στις διαπραγματεύσεις επίλυσης της κρίσης «ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΤΟΥΝ» ΑΠΟ ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΤΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ».
Εξίσου σημαντική εάν όχι περισσότερο σημαντική και μεγάλο υπέρτερο και ακλόνητο έρεισμα για την ΚΔ είναι η απόφαση του ΣΑ 541 του 1983 μια δεκαετία μετά την παράνομη εισβολή και τα παράνομα τετελεσμένα.
«Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΜΙΑ “ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ” ΕΙΝΑΙ ΑΚΥΡΗ, ΕΠΙΔΕΙΝΩΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΡΕΙ»
Διευκρινίζει επίσης για ακόμη μια φορά ότι υπάρχει ένα μόνο κράτος και μόνο μια κρατική κυριαρχία, αυτή της Κυπριακής Δημοκρατίας την οποία κανείς δεν μπορεί να καταλύσει παρά μόνο εάν εμείς οι ίδιοι αυτοκτονήσουμε κρατικά.
Επειδή αυτά ενέχουν μεγάλη σημασία για την παράκαμψη του παράνομα διατυπωμένου ως «διαπραγματευτικού κεκτημένου» αυτή η διατύπωση σε συνδυασμό με τις αποφάσεις του 1974 και 1975, ορίζει επακριβώς ποιος και πως διατάραξε την διεθνή τάξη. Μαζί και οι υψηλές αρχές του Καταστατικού Χάρτη είναι λογικό να αποτελούν διαπραγματευτική σημαία και κόκκινη γραμμή μιας νέας διαπραγματευτικής προσέγγισης συμβατής με τον ρόλο του ΟΗΕ και του ΣΑ. Απορρίπτεται κάθε άλλος ρόλος που παρακάμπτει την παρανομία και παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις ενεός κυρίαρχου κράτους-μέλους.
Μια νομικά, θεσμικά και πολιτικά ακλόνητη θέση αφορά το Κεφάλαιο Ι άρθρο 2 παράγραφος 7 του Χάρτη του ΟΗΕ όπου διατυπώνονται ρητά οι δικαιοδοσίες του ΣΑ αλλά και τα όρια αυτών των δικαιοδοσιών:
«ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΧΑΡΤΗ ΔΕ ΘΑ ΔΙΝΕΙ ΣΤΑ ΗΝΩΜΕΝΑ ΈΘΝΗ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΠΕΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΛΗ ΝΑ ΥΠΟΒΑΛΛΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΡΥΘΜΙΣΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΧΑΡΤΗ. Η ΑΡΧΗ ΟΜΩΣ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7».
Αφού τονιστεί πως σπάνια υπάρχουν αποφάσεις του ΣΑ και πολύ σπανιότερα τόσο ξεκάθαρα ψηφίσματα όπως είχαμε στο Κυπριακό το 1964, 1974 και 1983–, ολοκληρώνουμε με τα εξής.
Όπως ήδη αναφέρθηκε το ίδιο το ΣΑ στα ψηφίσματά του όρισε πλήρως ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης, ποιος είναι παράνομος και ποιος ζημιωμένος από την παρανομία και ποιος διατάραξε την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Το ΣΑ έχει υποχρέωση να αποκαταστήσει την διεθνή τάξη και τίποτα άλλο. Δεν έχει δικαίωμα ή αρμοδιότητα να ορίσει το εσωτερικό καθεστώς (πχ την κρατική διαστροφή που λέγεται ΔΔΟ με πολιτική ισότητα ή άλλες μεταμφιεσμένες ονομασίες του διαστρεμμένου «διαπραγματευτικού κεκτημένου»)
Από νομική και πολιτική άποψη τίποτα δεν άλλαξε μετά το 1974. Στην βάση γεγονότων που το ίδιο το ΣΑ κατέγραψε σε πολλά ψηφίσματα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί νομικά, θεσμικά και πολιτικά ότι την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια δεν την διατάραξε η ΚΔ αλλά η Τουρκία μετά το υποκινούμενο από την CIA πραξικόπημα της Αμερικανοκίνητης χούντας, όπως και οι ίδιοι οι Αμερικανοί ομολογούν.
Έστω και την τελευταία στιγμή πριν την διολίσθηση στην Άβυσσο απαιτείται να απορριφθούν οι παράνομες διολισθήσεις («διαπραγματευτικό κεκτημένο») που η υπό παράνομο στρατιωτικό εκβιασμό Κύπρος δήθεν «δεχόταν». Όλα συνηγορούν ότι η ΚΔ έχει την νομική, θεσμική και πολιτική δυνατότητα επίκλησης των αποφάσεων του ΣΑ που αφορούν την διεθνή τάξη (και μόνο αυτών!) και των προνοιών της Πράξης Προσχώρησης. Αυτή πρέπει να είναι η κόκκινη γραμμή σε κάθε νέα διαπραγμάτευση και αυτές είναι οι εντολές προς τους εντολοδόχους του ΟΗΕ που οφείλουν να λειτουργούν με τους όρους των Υψηλών Αρχών του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.
Υπογραμμίζεται, βέβαια, ότι ενώ τα νομικά, θεσμικά και πολιτικά επιχειρήματα είναι ακλόνητα ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ για επανατοποθέτηση στην βάση της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας. Υπογραμμίζεται ότι αυτό δεν σημαίνει αντιπαράθεση με όργανα του ΟΗΕ ή αντιπροσώπους τους. Μόνο αυτονόητη θέση και αξίωση ενός κυρίαρχου κράτους-μέλους να λειτουργήσουν όλοι σύμφωνα με τις Υψηλές Καταστατικές Αρχές του Χάρτη και τις αποφάσεις του ΣΑ που αφορούν την διεθνή τάξη και τίποτα άλλο (γιατί υπογραμμίζεται το θολό «διαπραγματευτικό κεκτημένο» είναι παράνομο και προϊόν εκβιασμού).
Υστερόγραφο στην παρούσα ανάρτηση:
Είναι αξιοθρήνητο το γεγονός ότι στην Ελλάδα ανώτατα στελέχη όλου του παραταξιακού φάσματος συμπεριλαμβανομένων ανώτατων κυβερνητικών ιθυνόντων δεν γνωρίζουν περί τίνος ομιλούν. Έκαναν σημαία τους την την θολή και με κάθε κριτήριο ρευστή και θολή «ΔΔΟ με πολιτική ισότητα» ενώ ο όρος αυτός είναι ο άξονας των Τουρκικών ελιγμών για να επιτύχουν επικυριαρχία και τελικά πλήρη τουρκική κυριαρχία επί της Κύπρου. Δεν κατανοούν ότι «δύο κράτη», «αποκεντρωμένα κλατίδια» κτλ κτλ είναι πανομοιότυπες έννοιες που περιστρέφονται γύρω από την ΔΔΟ με πολιτική ισότητα η οποία ανεξάρτητα του πως τελικά θα οριστεί το περιεχόμενό της σημαίνει:
α) νομιμοποίηση των παράνομων τετελεσμένων,
β) κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας,
γ) δημιουργία ενός κρατιδίου υπό τουρκικό έλεγχο,
δ) ομηρία εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων,
ε) κολοσσιαία στρατηγική παγίδευση του Ελλαδικού κράτους,
στ) κολοσσιαία γεωπολιτική αναβάθμιση του Τουρκικού κράτους
και όλα τα συμπαρομαρτούντα.
Δυστυχώς καταμαρτυρείται πλήρης άγνοια σε πολιτικό επίπεδο στην Ελλάδα και απόγνωση ή πολιτική ανευθυνότητα στο αντίστοιχο εάν όχι πανομοιότυπο πολιτικό επίπεδο της Κύπρου, απουσία κάθε στρατηγικής, συντήρηση μιας κατάστασης που προκαλεί διολίσθηση από το κακό στο χειρότερο και αναπόδραστη τελικά καταβύθιση στην στρατηγική άβυσσο.
ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΣΥΝΑΦΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Πλαίσιο αρχών για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού με γνώμονα το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο» («A principle basis for a just and lasting Cyprus settlement in the light of International and European Law»). Αναρτημένη εδώ σε 4 γλώσσες. http://wp.me/p3OlPy-lc
Ελληνική Εθνική Στρατηγική: Η τριπλή στρατηγική. Έννοια σκοποί προϋποθέσεις επιτυχούς εκπλήρωσης: η περίπτωση της ευρωπαϊκής προοπτικής της Κύπρου http://wp.me/p3OlPy-Ff
In Memoriam Γιάννου Κρανιδιώτη. “Ειρηνική” επίλυση των ελληνοτουρκικών “διαφορών” http://wp.me/p3OlPy-I2
«Διαπραγματευτικό κεκτημένο», η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα, το ΣΑ και ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ. https://wp.me/p3OlPy-25R
Η Ελληνική πλευρά αυτοπαγιδευμένη. Συμφορά μας, ικετεύει για … ΔΔΟ και … μόνο ολίγον Αιγαίο. https://wp.me/p3OqMa-1Un
Αλλαγή στρατηγικής για το Κυπριακό: Διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Επανατοποθέτηση του Κυπριακού στην βάση της διεθνούς και Ευρωπαϊκής νομιμότητας και το «Διαπραγματευτικό κεκτημένο» https://wp.me/p3OlPy-266
ΈΠΟΙΚΟΙ – ΈΓΚΛΗΜΑ ΠΟΛΈΜΟΥ. by Alfred de Zayas, Geneva, THE ANNAN PLAN AND THE IMPLANTATION OF TURKISH SETTLERS IN NORTHERN CYPRUS, Έποικοι – Εγκλήματα πολέμου – Καταστατικός Χάρτης ΟΗΕ, Διεθνές Δίκαιο http://wp.me/p3OlPy-1lx
THE CYPRUS ISSUE: SLIDING ON A KNIFE-EDGE”, European Parliament, conference 31.1.2017 (it includes the report on «International and European law» in four languages) http://wp.me/p3OqMa-1kT
ΚΥΠΡΙΑΚΉ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΜΙΛΊΕΣ: ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΚΕΠΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΣΤΗΝ ΠΑΦΟ, 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016 http://wp.me/p3OlPy-1ow – http://wp.me/p3OqMa-1hK
Το παρόν απευθύνεται προς τον τα πολιτικά στελέχη όλου του παραταξιακού φάσματος της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η κυπριακή πλευρά με την πλάτη στον τοίχο γίνεται έρμαιο των υπαλλήλων του ΟΗΕ οι οποίοι νομικά και θεσμικά είναι εντολοδόχοι των κρατών-μελών και όχι εντολείς του επί θεμάτων ενδοκρατικής τάξης.
Ο ρόλος τους, όπως θα υποστηριχθεί στην συνέχεια, περιορίζεται αυστηρά από τον Καταστατικό Χάρτη και αφορά την διεθνή τάξη και όχι το εσωτερικό καθεστώς και μάλιστα ενός κράτους που το ίδιο το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφάσισε ότι υπήρξε θύμα παράνομης εισβολής και παράνομων τετελεσμένων τα οποία πρέπει να τερματιστούν και να μην αποτελέσουν, όπως έγινε ρητά σαφές στις σχετικές αποφάσεις, βάση αλλαγής της ενδοκρατικής τάξης.
Παρέμβαση στα ζητήματα ενδοκρατικής τάξης είναι κατάχρηση του ρόλου τους και η Κυπριακή Δημοκρατία είναι νομιμοποιημένη να τους καλέσει να περιοριστούν στον ρόλο τους που αφορά την διεθνή τάξη. Ακόμη, αυτοί και πλήθος άλλων αυτόκλητων «μεσολαβητών» καταχρώνται του ρόλου τους και εν μέσω καταιγιστικών εξελίξεων γίνονται εντολείς αθέατων συμφερόντων και οδηγούν την Κυπριακή Δημοκρατία πάνω στην κλίνη του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων.
Ένα είναι σίγουρο: Με οποιοδήποτε σχέδιο βρίσκεται πάνω ή κάτω από τα διαπραγματευτικά τραπέζια η Κύπρος εντάσσεται τελεσίδικα στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας. Οι Έλληνες που αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία θα «φύγουν» για να διασωθούν ενώ όσοι μείνουν εδώ για να υπηρετήσουν τους νέο-Οθωμανούς είναι επειδή ξέχασαν ότι οι Λεβαντίνοι είναι μιας χρήσης. Ταυτόχρονα το Ελλαδικό κράτος θα παγιδευτεί στρατηγικά ανεπίστροφα επειδή εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες θα καταστούν όμηροι της Άγκυρας. Το ότι έτσι είναι προσανατολισμένο πλέον το Κυπριακό δεν φαίνεται να έχει γίνει αντιληπτό στην Αθήνα.
Άμεσα απόφαση ριζικής επανατοποθέτησης
Πρώτον, η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταργηθεί μόνο εάν εμείς το αποδεχθούμε. Ποτέ δεν πρέπει να το αποδεχθούμε και κανείς δεν μπορεί να το επιβάλει (δεν υπάρχει προηγούμενο κατάργησης κράτους με παράνομη έξωθεν εισβολή).
Αυτό επιτάσσεται καθότι οτιδήποτε άλλο υπάρχει στο τραπέζι είναι χειρότερο από την διαιώνιση του προβλήματος μέχρι να υπάρξουν, εάν υπάρξουν, προϋποθέσεις αποκατάστασης της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας (την οποία θα πρέπει να θέσουμε στο τραπέζι ως το μόνο πλαίσιο λύσης και αυτό σημαίνει επανατοποθέτηση, βλ. πιο κάτω).
Μέχρι τότε το κατεχόμενο θα είναι αλύτρωτο αλλά υποχρεωτικά και αναπόδραστα κομμάτι της αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας. Εν τέλει δεν αυτοκτονούμε με το να θέσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας από φόβο μήπως και δεν απελευθερωθεί το κατεχόμενο σύντομα. Οποιαδήποτε σχέδιο υπάρχει στο τραπέζι οδηγεί τόσο στην νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής όσο και επέκτασή τους στο μη κατεχόμενο νότιο τμήμα της Κύπρου. Τελεία και παύλα: Κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας σημαίνει αυτοκτονία και θάνατο.
Δεύτερον, τα κράτη μέλη της ΕΕ είναι υποχρεωμένα να υιοθετούν την Πράξη Προσχώρησης που ανήκει στην Κοινοτική έννομη τάξη και η οποία θεωρεί την ΚΔ ενταγμένη στο σύνολό της.
Η «λύση» είναι μια και μοναδική: Η εφαρμογή του νομικού κεκτημένου επιλύει κάθε πρόβλημα και διασφαλίζει τα πολιτικά δικαιώματα όλων των πολιτών. Τα υπόλοιπα όπως ρυθμίσεις και δικαιώματα για θρησκευτική και πολιτισμική ελευθερία είναι υπόθεση των κυπρίων χωρίς όμως την παρουσία της Άγκυρας.
Χωρίς υπόγειες χρηματοδοτήσεις τύπου UNOPS κτλ, ομάδα διεθνούς πάνελ έγραψε μελέτη που είναι νομικά, θεσμικά και πολιτικά η μόνη έγκυρη πρόταση για βιώσιμη διέξοδο και απαλλαγή από τα παράνομα τετελεσμένα: Πλαίσιο αρχών για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού με γνώμονα το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο» («A principle basis for a just and lasting Cyprus settlement in the light of International and European Law»). Αναρτημένη εδώ σε 4 γλώσσες (http://wp.me/p3OlPy-lc)
Τρίτον, Το διεθνές νομικό και θεσμικό πλαίσιο διεξόδου όσον αφορά το κυπριακό ζήτημα μετά το 1984 βρίσκεται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) του 1974, 1975 και 1983: Αναγνωρίζουν μόνο την ΚΔ, ζητούν τον τερματισμό των παράνομων τετελεσμένων και εμφατικά υπογραμμίζεται ότι τα παράνομα τετελεσμένα δεν θα αποτελέσουν βάση λύσης του κυπριακού.
Στα υπόλοιπα ψηφίσματα του ΣΑ προστέθηκαν ακραία παράνομες εκκλήσεις για εσωτερικές κρατικές ρυθμίσεις που το ΣΑ δεν είναι αρμόδιο να ορίσει και που πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχουν.
Το γεγονός ότι η Ελληνική πλευρά δεν ζητά αδιαπραγμάτευτα να παρακαμφθούν θα καταγραφεί ως μνημειώδης άγνοια του καταγεγραμμένου και νομικά δεσμευτικού Αλφαβηταρίου του ΟΗΕ, της διεθνούς πολιτικής και του διεθνούς δικαίου. Αυτό το γεγονός εάν γίνει αντιληπτό μαζί και η Πράξη Προσχώρησης στην ΕΕ αποτελούν την βάση ριζικής επανατοποθέτησης για βιώσιμη λύση. Μέχρι νεοτέρας, εκτός και εάν προτιμάται η αυτοκτονία και ο θάνατος.
Σύντομη επεξηγηματική αναδρομή για τα κύρια και σημαίνοντα
Δεν θα ήταν αναγκαίο να επεξηγήσουμε κάτι εάν στην Κύπρο και στην Ελλάδα οι συζητήσεις δεν είχαν από καιρό καταβυθιστεί ανορθολογικά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απόφαση να επικαλεστούμε την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα είναι πρωτίστως πολιτική. Το γεγονός ότι δεν λαμβάνεται μια τέτοια απόφαση οφείλεται είτε σε αμάθεια/άγνοια Αλφαβηταρίου είτε επειδή απελπισμένοι και εγκαταλειμμένοι κάποιοι αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν, να εξισλαμιστούν ή να φύγουν από την Κύπρο.
Θα σταθούμε μόνο στο πρώτο. Το τι λέει η Πράξη Προσχώρησης είναι πολύ γνωστό. Γι’ αυτό θα σταθούμε μόνο στον ΟΗΕ και στο Συμβούλιο Ασφαλείας που δημιούργησαν την πιο αλλόκοτη φράση στην ιστορία των διεθνών θεσμών και ειδικά του ΟΗΕ: «Διαπραγματευτικό κεκτημένο».
Πρώτον, όπως συχνά μας υπενθύμιζε ο αείμνηστος πρέσβης Μιχάλης Δούντας, δεν υπάρχει οποιοδήποτε «διαπραγματευτικό κεκτημένο» παρά μόνο υποχωρήσεις της κυπριακής πλευράς που έγιναν με το πιστόλι στον κρόταφο.
Διολισθήσαμε έτσι σε προτάσεις για ένα μη βιώσιμο κρατίδιο, ενώ είναι γνωστά δύο πράγματα:
α) Στις διεθνείς διαπραγματεύσεις όταν δεν υπάρχει συμφωνία η επόμενη είναι από μηδενική βάση και όχι διολίσθηση στην νομιμοποίηση των παράνομων τετελεσμένων που το ίδιο το ΣΑ επανειλημμένα όρισε ότι είναι παράνομα.
β) Αυτές ακριβώς ήταν αποφάσεις που αφορούσαν την διεθνή τάξη: Ο ρόλος του Συμβουλίου Ασφαλείας είναι ρητά προσδιορισμένος και αφορά την διεθνή τάξη και δεν έχει το παραμικρό δικαίωμα να αποφασίσει για το εσωτερικό καθεστώς ενός κυρίαρχου κράτους μέλους του ΟΗΕ και στην συνέχεια κράτους μέλους της ΕΕ.
γ) Ακόμη και εάν δεχθούμε επίκληση του Κεφαλαίου 7 για τους κινδύνους για την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια ισχύει ότι:
δεν διατάραξε την διεθνή ασφάλεια και την διεθνή τάξη η Κυπριακή Δημοκρατία αλλά η Αμερικανοκινούμενη χούντα της Αθήνας που καταδυνάστευε και την Ελληνική και κοινωνία και
όπως ήδη αναφέρθηκε το ποιος διατάραξε την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια το λένε ρητά οι ίδιες οι αποφάσεις του ΣΑ.
Ολοκληρώνουμε λοιπόν με παράθεση κρίσιμων εδαφίων που δεν αφήνουν περιθώριο για αμφισβήτηση των προαναφερθέντων και αποτελούν την βάση μιας άμεσης πολιτικής απόφασης ριζικής επανατοποθέτησης ταυτόχρονα καλώντας τις πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας που είναι –πέραν άλλων– και εγγυήτρια να συνηγορήσουν.
Χάρτης του ΟΗΕ και αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας
Επειδή όπως είπαμε η απόφαση ριζικής επανατοποθέτησης είναι πολιτική, εξ ου και προχωρούμε στο να φωτίσουμε θεμελιώδης θεσμικές και νομικές πτυχές που κάνουν σαφές ότι η μη επανατοποθέτηση είναι παράληψη καθήκοντος από το πολιτικό προσωπικό και οδηγεί σε αναίτια αυτοκτονία. Στο Κεφάλαιο Ι άρθρο 2 παράγραφος 7 του Χάρτη του ΟΗΕ ξεκαθαρίζονται οι δικαιοδοσίες του ΣΑ αλλά και τα όρια αυτών των δικαιοδοσιών:
«Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θα δίνει στα Ηνωμένα Έθνη το δικαίωμα να επεμβαίνουν σε ζητήματα που ανήκουν ουσιαστικά στην εσωτερική δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους και δε θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με τους όρους αυτού του Χάρτη. Η αρχή όμως αυτή δεν πρέπει να εμποδίζει την εφαρμογή των εξαναγκαστικών μέτρων που προβλέπονται από το Κεφάλαιο 7».
Επειδή η ουσία πάντα, ιδιαίτερα στις πρόνοιες του Χάρτη του ΟΗΕ αλλά και κάθε ζητήματος της διεθνούς πολιτικής βρίσκεται στις ειδοποιούς διαφορές –και αφού τονιστεί πως σπάνια υπάρχουν αποφάσεις του ΣΑ και πολύ σπανιότερα τόσο ξεκάθαρα ψηφίσματα όπως είχαμε στο Κυπριακό το 1964, 1974 και 1983–, είναι απαραίτητο να υπογραμμιστούν μερικές κρίσιμες πτυχές.
Κατ’ αρχάς, όπως ήδη υπαινιχθήκαμε, στα ψηφίσματα του ΣΑ ορίζεται πλήρως ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης, ποιος είναι παράνομος και ποιος ζημιωμένος από την παρανομία και ποιος διατάραξε την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια.
Ερωτάται: Από νομική και πολιτική άποψη άλλαξε κάτι μετά το 1974; Η απάντηση είναι όχι, δεν άλλαξε. Στην βάση γεγονότων που το ίδιο το ΣΑ κατέγραψε σε πολλά ψηφίσματα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί νομικά, θεσμικά και πολιτικά ότι την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια δεν την διατάραξε η Κυπριακή Δημοκρατία αλλά η Τουρκία μετά το υποκινούμενο από την CIA πραξικόπημα της Αμερικανοκίνητης χούντας, όπως και οι ίδιοι οι Αμερικανοί ομολογούν.
Οι αποφάσεις του ΣΑ είναι ρητές όπως σπάνια συμβαίνει: Οι αποφάσεις 186 / 1974, 360 / 74 και 541 / 1983, για παράδειγμα, καλούν όλους να σεβαστούν την κυριαρχία του μόνου αναγνωρισμένου κράτους, της ΚΔ, και ζητούν την αποκατάσταση της Συνταγματικής τάξης θεωρώντας την εισβολή απειλή για την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Εξίσου ρητά με μια εξαιρετικά σημαντική διατύπωση που αφορά ευθέως τις διαπραγματεύσεις, ζητούν:
«την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση όλου του στρατιωτικού προσωπικού» και γίνεται σαφές ότι στις διαπραγματεύσεις επίλυσης της κρίσης «Δεν θα επηρεαστούν» από τα πλεονεκτήματα που αποκτήθηκαν από τις πολεμικές επιχειρήσεις».
Ερωτάται: Γιατί εμείς συνεχίζουμε να αφήνουμε τρίτους –μεσολαβητές, εντολοδόχους μας υπαλλήλους του ΟΗΕ κτλ– να εκπέμπουν ιδέες αδιέξοδων ρυθμίσεων που νομιμοποιούν, ακριβώς, την παράνομη άσκηση βίας, τα παράνομα τετελεσμένα και που όχι μόνο καταργούν ένα κυρίαρχο κράτος αλλάζοντας με νέα Συνθήκη την διεθνή τάξη αλλά επιπλέον αναπόδραστα οδηγούν σε αστάθεια που θέτει σε κίνδυνο την διεθνή και περιφερειακή ασφάλεια; Μήπως υπάρχει κάποιος ή κάτι που υπερισχύει των Υψηλών Αρχών του καθεστώτος της κρατικής κυριαρχίας; Νομικά, πολιτικά και διαπραγματευτικά μιλώντας, η απάντηση είναι: Απολύτως όχι.
Εξίσου σημαντική εάν όχι περισσότερο σημαντική και μεγάλο υπέρτερο και ακλόνητο έρεισμα για την Κυπριακή Δημοκρατία είναι η απόφαση του ΣΑ 541 του 1983 μια δεκαετία μετά την παράνομη εισβολή και τα παράνομα τετελεσμένα.
Όπως και οι άλλες αποφάσεις, αυτή πολύ περισσότερο και σε συνδυασμό με τις αποφάσεις του 1974, ορίζει επακριβώς ποιος και πως διατάραξε την διεθνή τάξη.
Αυτές οι αποφάσεις μαζί και οι υψηλές αρχές του Καταστατικού Χάρτη λογικό είναι να αποτελούν διαπραγματευτική σημαία και κόκκινη γραμμή μιας νέας διαπραγματευτικής προσέγγισης συμβατής με τον ρόλο του ΟΗΕ και του ΣΑ και όχι κάποιο φανταστικό και ανύπαρκτο ρόλο. Με την απόφαση 541, επιπρόσθετα, ξεκαθαρίζεται ότι:
«Η απόπειρα να δημιουργηθεί ”μια τουρκοκυπριακή δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου” είναι άκυρη, επιδεινώνει την κατάσταση της Κύπρου, καλεί την τουρκική πλευρά να την αποσύρει»και διευκρινίζει για ακόμη μια φορά ότι υπάρχει ένα μόνο κράτος και μόνο μια κρατική κυριαρχία, αυτή της Κυπριακής Δημοκρατίας την οποία κανείς δεν μπορεί να καταλύσει παρά μόνο εάν εμείς οι ίδιοι αυτοκτονήσουμε κρατικά.
Γίνεται σαφές πάντως, ότι δεν μιλάμε για κάποια αντιπαράθεση με όργανα του ΟΗΕ ή αντιπροσώπους τους αλλά αξίωση ενός κυρίαρχου κράτους-μέλους όπως όλοι αποδέχονται τις Υψηλές Καταστατικές Αρχές του Χάρτη, τα κόκκινα σύνορα των νομικών και πολιτικών όψεων του καθεστώτος της κρατικής κυριαρχίας, το γεγονός ότι στην περίπτωση της Κύπρου είναι ξεκάθαρο ποιος είναι θύμα και θύτης παρανομίας και την υψηλότερη όλων των αρχών του σύγχρονου πολιτικού πολιτισμού που όπως είπαμε ρητά διατυπώνεται στο Άρθρο 2 του Χάρτη.
Ότι δηλαδή κανείς και ποτέ δεν έχει δικαιοδοσία ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους-μέλους και ότι ο ρόλος του ΣΑ είναι να αποκαταστήσει την διεθνή τάξη και νομιμότητα και όχι να ευνοήσει τον θύτη, να εξοντώσει το θύμα κράτος-μέλος και να δημιουργήσει προϋποθέσεις διεθνούς αστάθειας.
Τα λεγόμενα περί ανάγκης, δήθεν, συμβιβασμού, περί «διαπραγματευτικού κεκτημένου» πετάγονται στα σκουπίδια ως ακραία επικίνδυνες θέσεις. Γιατί όπως ρητά λέει ο Χάρτης του ΟΗΕ που παραθέσαμε πιο πάνω κανείς δεν έχει δικαίωμα να παρέμβει στο εσωτερικό ενός κυρίαρχου κράτους μέλους. Κάθε νομική και πολιτική ερμηνεία του Χάρτη του ΟΗΕ ευνοεί την Κυπριακή Δημοκρατία και οι αντιπρόσωποί της έχουν συμφέρον και υποχρέωση να αξιώσουν το Συμβούλιο Ασφαλείας και όλα τα όργανα και τους αντιπροσώπους του διεθνούς αυτού οργανισμού, εμπράγματα:
1ον. Να εκπληρωθούν οι πρόνοιες του Καταστατικού Χάρτη.
2ον. Να εκπληρωθούν οι πρόνοιες των αποφάσεων του ΣΑ του 1974, 1975, 1983 που αφορούν την διεθνή τάξη.
3ον. Να εξαφανιστούν λαθραία καταγεγραμμένες θολές, παράνομες και αποδεδειγμένα αδιέξοδες διατυπώσεις για το εσωτερικό καθεστώς ενός κυρίαρχου κράτους-μέλους και να εκτιμηθεί δεόντως το αυταπόδεικτο, ότι δηλαδή μη βιώσιμες διευθετήσεις και κατάλυση ενός κράτους οδηγεί αναπόδραστα σε αστάθεια και κινδύνους για την διεθνή ασφάλεια.
Εάν μια αλλαγή είναι επιτακτικά αναγκαία είναι η διαγραφή από το Σύνταγμα του 1960 οι πρόνοιες τύπου «διαίρει και βασίλευε» της πρώην αποικιακής δύναμης. Λογικά επίσης, δεν έπρεπε να δεχθούμε Βρετανό μεσολαβητή όταν γνωρίζουμε την Βρετανική στρατηγική.
Παραμένει γεγονός ότι στο δαιδαλώδες και πολύπλοκο διεθνές σύστημα αυτά θα πρέπει να τα αξιώσει άμεσα το ενδιαφερόμενο κράτος από τον ΟΗΕ και την ΕΕ, η Κυπριακή Δημοκρατία.
Ταυτόχρονα η Κυπριακή Δημοκρατία να πληροφορήσει το Συμβούλιο Ασφαλείας ότι αποδέχεται τις αποφάσεις του για την διεθνή τάξη και τίποτα άλλο (διαπραγματευτικό κεκτημένο για κάποια περίεργη και μυστήρια ΔΔΟ ή πανομοιότυπες παραπλήσιες ονομασίες που αποτελούν παρέμβαση στο εσωτερικό ενός κυρίαρχου μέλους και που παραβιάζουν τον Καταστατικό Χάρτη).
Εάν δεν υπάρξει απόφαση άμεσης επανατοποθέτησης σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τις πρόνοιες του ΟΗΕ επίκειται, αυτή την φορά πολύ σύντομα, η χαριστική βολή.
ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΣΥΝΑΦΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Πλαίσιο αρχών για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού με γνώμονα το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο» («A principle basis for a just and lasting Cyprus settlement in the light of International and European Law»). Αναρτημένη εδώ σε 4 γλώσσες. http://wp.me/p3OlPy-lc
Ελληνική Εθνική Στρατηγική: Η τριπλή στρατηγική. Έννοια σκοποί προϋποθέσεις επιτυχούς εκπλήρωσης: η περίπτωση της ευρωπαϊκής προοπτικής της Κύπρου http://wp.me/p3OlPy-Ff
In Memoriam Γιάννου Κρανιδιώτη. “Ειρηνική” επίλυση των ελληνοτουρκικών “διαφορών” http://wp.me/p3OlPy-I2
«Διαπραγματευτικό κεκτημένο», η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα, το ΣΑ και ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ. https://wp.me/p3OlPy-25R
Η Ελληνική πλευρά αυτοπαγιδευμένη. Συμφορά μας, ικετεύει για … ΔΔΟ και … μόνο ολίγον Αιγαίο. https://wp.me/p3OqMa-1Un
Αλλαγή στρατηγικής για το Κυπριακό: Διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Επανατοποθέτηση του Κυπριακού στην βάση της διεθνούς και Ευρωπαϊκής νομιμότητας και το «Διαπραγματευτικό κεκτημένο» https://wp.me/p3OlPy-266
ΈΠΟΙΚΟΙ – ΈΓΚΛΗΜΑ ΠΟΛΈΜΟΥ. by Alfred de Zayas, Geneva, THE ANNAN PLAN AND THE IMPLANTATION OF TURKISH SETTLERS IN NORTHERN CYPRUS, Έποικοι – Εγκλήματα πολέμου – Καταστατικός Χάρτης ΟΗΕ, Διεθνές Δίκαιο http://wp.me/p3OlPy-1lx
THE CYPRUS ISSUE: SLIDING ON A KNIFE-EDGE”, European Parliament, conference 31.1.2017 (it includes the report on «International and European law» in four languages) http://wp.me/p3OqMa-1kT
ΚΥΠΡΙΑΚΉ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΜΙΛΊΕΣ: ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΚΕΠΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΣΤΗΝ ΠΑΦΟ, 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016 http://wp.me/p3OlPy-1ow – http://wp.me/p3OqMa-1hK
Πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας
Λαμβάνω αφορμή για το σημερινό σημείωμά μου, από το εξαιρετικό και σφαιρικό αφιέρωμα της Μακεδονίας, της Κυριακής της 27ης Ιουνίου, για τα τρία χρόνια από τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Τρία χρόνια, λοιπόν, μετά την «επαίσχυντη» Συμφωνία της Πρέσπας (17/6/2018), ο «αρχιτέκτονάς» της κ. Ν. Κοτζιάς δείχνει να μην έχει πάρει «μυρωδιά» από την αληθινή διάσταση και ποιότητα του «κατορθώματός» του! Για το οποίο, βεβαίως, ισότιμη ευθύνη φέρει και ο τέως Πρωθυπουργός κ. Τσίπρας, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (παρά τη συμβολική αποχώρηση του κ. Καμμένου, όταν αντελήφθη, αργά, βέβαια, το τι διέπραξε) και βέβαια οι 153 Βουλευτές που υπερψήφισαν την κύρωση της κάκιστης Συμφωνίας στις 25 Ιανουαρίου 2019! Κάποιος απ’ αυτούς τιμήθηκε και με κυβερνητικά καθήκοντα από τον σημερινό Πρωθυπουργό!
Οι δυσμενείς συνέπειες της Συμφωνίας δεν ξεδιπλώθηκαν ακόμη! Η αμφίβολη ενταξιακή πορεία των Σκοπίων προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και το δυνητικό veto της Ελλάδας (μάλλον θεωρητικό επί του παρόντος!), αλλά κυρίως το ήδη ενεργοποιηθέν ως απειλή, veto της Βουλγαρίας, έχει συγκρατήσει προσωρινά την εκδήλωση του πλήρους «Μακεδονισμού» από τη γειτονική χώρα! Παρά ταύτα, οι αληθινές προθέσεις της, που σήμερα μόνον ως «ατυχήματα» εμφανίζονται, είναι αναμφίβολο ότι θα ανατρέχουν στην καθημερινή πρακτική, τόσο στην κοινωνία των πολιτών όσο, στη συνέχεια, μοιραία και στον δημόσιο χώρο, παρά τα ελάχιστα και ασθενικά ερείσματα, τα οποία παρέσχε ο Έλληνας διανοητής της Πρέσπας στην Πατρίδα του. Έτσι, μόνον στο επίσημο κρατικό και διπλωματικό διεθνές επίπεδο θα παραμείνει σε χρήση (ίσως μεσοπρόθεσμα) το κρατικό όνομα «Βόρεια Μακεδονία»! Όταν το μοναδικό κράτος παγκοσμίως, υποκείμενο της διεθνούς κοινότητας, με τον όρο Μακεδονία στον τίτλο του, είναι πλέον η «Βόρεια Μακεδονία».
Ποιοι θα ονομάζονται συλλήβδην «Μακεδόνες» και συντετμημένα και απλουστευμένα η χώρα τους «Μακεδονία»; Οι Σκοπιανοί ή οι Μακεδόνες Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα (παντού στη χώρα και κυρίως στις τρείς Περιφέρειες της ελληνικής Μακεδονίας) και στην παγκόσμια διασπορά; Βεβαίως, οι υπήκοοι της «Βόρειας Μακεδονίας»! Γνωρίζει ο Αφρικανός, ο μακρινός Ασιάτης ή ο αδαής Ευρωπαίος ακόμη, ότι η καταγωγή, η διάρκεια και η γιγάντια λάμψη του ονόματος Μακεδονία-Μακεδόνες ήταν τμήμα της κληρονομιάς και της ιστορικής και διαχρονικής εθνικής/εθνοτικής ταυτότητας των Ελλήνων; Που, σήμερα, αποτελούν κράτος με το όνομα Ελλάδα και τη μεγαλύτερη από τις 13 Περιφέρειές του τη Μακεδονία, κατατετμημένη σε 3 επί μέρους Περιφέρειες; Γνωρίζουν στους πολυάριθμους Διεθνείς Οργανισμούς, (όπου μέλη είναι κράτη) ή στις τέσσερις άκρες του ορίζοντα, στον πλανήτη των 7,5 δις κατοίκων, ότι ο αληθινός δικαιούχος του Μακεδονικού ονόματος δεν είναι οι Σλάβοι, Αλβανοί, Τούρκοι, Βούλγαροι, Σέρβοι, Ρομά κλπ. υπήκοοι της «Βόρειας Μακεδονίας», αλλά όλοι οι Έλληνες, που μία ισότιμη με τις υπόλοιπες πτυχές της ιστορίας και της πολλαπλής πολιτιστικής ταυτότητάς τους είναι η Μακεδονική; Με διάρκεια πάνω από 3.000 χρόνια! Το μικρό πολυεθνικό κράτος των 2 εκατομμυρίων κατοίκων, που ψευδεπίγραφα ονομάστηκε «Βόρεια Μακεδονία», έχει σαφώς λιγότερους κατοίκους, από τα 2,5 εκατομμύρια κατοίκων της συνολικής ελληνικής Μακεδονίας. Μολονότι, μόνον μικρές νότιες περιοχές της «Βόρειας Μακεδονίας» δικαιούνται να ανήκουν γεωγραφικά στην ιστορική Μακεδονία, ακόμη και η χαλκευμένη θεώρηση ως «Μακεδονίας» όλης της επικράτειας των Σκοπίων (πρ. ΠΓΔΜ), είναι μικρότερη σε έκταση από την ελληνική Μακεδονία. Και, βέβαια, η παράνομη «χρησικτησία», με την οποία προσπαθούν να τεκμηριώσουν τους δήθεν ιστορικούς τίτλους οι δήθεν «Μακεδόνες» των Σκοπίων (δηλ. περί το 1,2 εκατ. των Σλάβων κατοίκων, ενώ περί τις 600.000 είναι και νιώθουν Αλβανοί), άρχισε να οικοδομείται μεθοδευμένα ως εθνοτική συνείδηση, όχι νωρίτερα από το 1944-5, όταν δημιουργήθηκε η Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας, ως η μία από τις 6 συνιστώσες Δημοκρατίες της πρώην Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας. Ως κράτος δε, ανεξάρτητο και κυρίαρχο, με προσωρινό όνομα ΠΓΔΜ, και με την συναίνεση της Ελλάδας, μόνον το 1991! Συγκρίνουμε, λοιπόν, τα 3.000 χρόνια διαρκούς ιστορίας και παρουσίας στον χώρο της γεωγραφικής Μακεδονίας των Μακεδόνων Ελλήνων, με τα 75 ή 30 χρόνια της σλαβικής ή σλαβοαλβανικής παρουσίας στην Vardarska Banovina (Επαρχία του Βαρδάρη), όπως σε δικούς τους χάρτες ονόμαζαν τη χώρα τους οι Σλάβοι των Σκοπίων στον Μεσοπόλεμο και μέχρι το 1944-45;
Ο πανσλαβισμός των Τσάρων στα τέλη του 19ου αιώνα και η Κομμουνιστική Διεθνής μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, είχαν αποπειραθεί να χαλκεύσουν «μακεδονικό», μη ελληνικό έθνος και απέτυχαν. Το πέτυχε ο Κομμουνιστής και Κροάτης Τίτο, μετά τον Β΄ Π.Π., για να αποβουλγαρήσει τη νότια Γιουγκοσλαβία. Ενώ, οι Βούλγαροι κομιτατζήδες εθνικιστές προσπάθησαν στο όνομα τού βουλγαρικού εθνικισμού (και όχι κάποιου «μακεδονισμού») να πειθαναγκάσουν και να εκβουλγαρίσουν τους Έλληνες και Ελληνοβλαχικούς, Ελληνόφωνους, Σλαβόφωνους ή Βλαχόφωνους πληθυσμούς στην Οθωμανοκρατούμενη Μακεδονία, στα χρόνια 1903-1908, δηλ. του ηρωικού αγώνα των Ελληνόψυχων Μακεδονομάχων. Και απέτυχαν! Ενώ και στον Ελληνικό εμφύλιο (1946-49) επιχειρήθηκε απόσπαση Ελληνικών μακεδονικών εδαφών με τη σύμπραξη των λεγόμενων Σλαβομακεδονικών ταγμάτων, για τη δημιουργία της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας με συνιστώσα και μία «Μακεδονική Κομμουνιστική» και ευτυχώς απέτυχε, λόγω και της τελικής αλλαγής πολιτικής του ΚΚΕ που διέρρηξε τη συμμαχία του για να μην ακρωτηριαστεί η Μακεδονία μας.
Ο κ. Κοτζιάς ήταν προφανώς πολιτικά ιδεοληπτικός, γι` αυτό και ίσως επέλεξε το χωριό Ψαράδες στη Μεγάλη Πρέσπα ( και όχι Πρέσπες λοιπόν) για να επιτρέψει συνειρμούς με το 1949 και να ικανοποιήσει το αριστερό πολιτικό του ακροατήριο! Αν όμως έβλεπε και έκρινε καθαρά, θα έπρεπε να σκεφτεί και να συνεκτιμήσει τα εξής:
Την κεκτημένη ταχύτητα των Σκοπιανών που ως «ζηλωτές» προωθούσαν την πλαστή «Μακεδονική» ταυτότητα πράγμα που δεν θα οδηγούσε σε σεβασμό των συμφωνημένων κατανομών χρήσεων των μακεδονικών όρων της Συμφωνίας.
Την πολύ κακή εμπειρία της Ελλάδος από την «εφαρμογή» της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995 από την ΠΓΔΜ , η οποία, ενώ συζητούσε με την Ελλάδα (για 22 χρόνια ! ) για την αλλαγή του ( κλεψίτυπου) συνταγματικού κρατικού της ονόματος «Δημοκρατία της Μακεδονίας», προώθησε άκρως κακόπιστα την αναγνώρισή της ως Μακεδονίας, από 120-140 κράτη!
Ότι συμπεριλαμβάνοντας στη Συμφωνία το αμφίσημο άρθρο 7 θα άνοιγε τον Ασκό του Αιόλου δίνοντας στην κοινωνία της γειτονικής χώρας το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τους όρους «Μακεδονία», «Μακεδόνας» κατά το δοκούν !Δήθεν προσπαθώντας να υπερασπιστεί το αντίστοιχο δικαίωμα των Ελλήνων να χρησιμοποιούν τους ίδιους όρους και αυτοί! Ενώ βέβαια υπήρχε η τεράστια ανισότητα απ` τη μια ενός Κράτους και αντίστοιχου λαού και από την άλλη μιας εσωτερικής διοικητικής υποδιαίρεσης (Περιφέρειας) με ελάχιστη διεθνή εκπροσώπηση !
Αν ήθελε ο κ. Κοτζιάς να αναγνωρίσει την διακριτή νέα εθνοτική ταυτότητα των Σκοπιανών πολιτών ως «Μακεδόνων» ( που προφανώς διαμορφώθηκε μετά τον ΒΠΠ) θα έπρεπε πρώτον να είχε ερωτήσει με δημοψήφισμα τον Ελληνικό λαό για ένα τόσο δεδομένο ελληνικό πολιτιστικό κεκτημένο, 3000 ετών παγκόσμιας ακτινοβολίας, ενώ θα έπρεπε να είχε ονομάσει τουλάχιστον «Βορειομακεδόνες» (και όχι «Μακεδόνες») τη ιθαγένειά τους και την εθνότητά τους , την δε γλώσσα τους «Σλαβομακεδονική».
Θα έπρεπε δε στο νέο Σύνταγμα της «Βόρειας Μακεδονίας» να ξεκαθαρίζεται με ρητό τρόπο, ότι η αναφορά στη Βόρεια Μακεδονία έχει αποκλειστικά γεωγραφικό χαρακτήρα και όχι εθνοτικό –πολιτιστικό, καθώς αυτά ανήκουν με αυτό το όνομα( brand name), με συνέχεια και συνείδηση στο Ελληνικό έθνος!
Βασίλης Νέδος
του Βασίλη Ζωίδη*
του Στέλιου Παπαθεμελή*
Άριστος Μιχαηλίδης
Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου