Αρχική Blog Σελίδα 2279

ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ.

Από
admin
-
12

 ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

(Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ /Αλέξανδρος Μπελτές)

Καθώς ο ελληνικός λαός βίωσε μια τραγική πολιτική εμπειρία, τα τελευταία χρόνια βλέπει με μεγάλη υπομονή όλα όσ ένα επιτελείο με αντίληψη οικονομίας σουπερμάρκετ –και αυτό είναι όλο– ξεδιπλώνει ως πολιτική πρόταση.

Στη χώρα, εκτός από τα προβλήματα της οικονομίας, της διαφθοράς, του εκσυγχρονισμού των θεσμών και της λειτουργίας τους, αναδύθηκαν και θέματα δημοκρατίας και ταυτότητας.

Και για να προλάβω όσους εύκολα, χωρίς επιχειρήματα και χωρίς βαθύτερη μελέτη του φαινομένου θα σπεύσουν να διατυπώσουν τις γνωστές κατηγορίες, θα ήθελα να επισημάνω πως ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους φιλελεύθερους διανοητές, ο Φράνσις Φουκουγιάμα, αποδίδει πρωταρχική σημασία στην αίσθηση της ταυτότητας.

Πάνω ακόμη και από την επιβίωση. Διότι τη συνδέει με την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Οποιουδήποτε ανθρώπου αναζητά ταυτότητα. Και αυτό έχει δικαίωμα να το κάνει κάθε άνθρωπος. Είναι εξαιρετικό το βιβλίο του Ταυτότητα, το οποίο κυκλοφορεί και στα ελληνικά.

Το εύλογο ερώτημα του αναγνώστη είναι από πού προκύπτει θέμα δημοκρατίας. Όταν η διακυβέρνηση έχει περιοριστεί στην εκλογή μιας κομματικής ομάδας που συνήθως λυμαίνεται το κράτος, όταν η εκλογή αυτή γίνεται με μικρά ποσοστά στο σύνολο του πληθυσμού, και όταν η κοινή γνώμη χειραγωγείται με πολλούς τρόπους για την επιλογή της, πριν περάσει στο περιθώριο, τότε υπάρχει σοβαρό θέμα δημοκρατίας.

Και σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει ζήτημα δημοκρατίας, όχι μόνο στο πώς νομιμοποιούνται οι θεσμοί που αποφασίζουν για τη ζωή μας (Ευρωπαϊκή Ένωση), αλλά και με το είδος και το περιεχόμενο των αποφάσεων.

Διατάγματα τύπου «μαύρη λίστα» σε όσους διαφωνούν με μια συμφωνία, ή η πολιτική ταύτιση της Σοβιετικής Ένωσης και του Χιτλερισμού να θεωρείται ποινικό αδίκημα, είναι σοβαρά βήματα περιορισμού της ανθρώπινης ελευθερίας – και δεν φαίνεται να απασχολούν ούτε καν φιλελεύθερους κύκλους και έντυπα.

Το παγκόσμιο σύστημα έστυψε το φιλελευθερισμό, πήρε ό,τι είχε να πάρει από αυτόν, και τώρα αναζητά νέα ιδεολογήματα για να επιβάλει την πολιτική του. Και τα ίδια ΜΜΕ που κάποτε όμνυαν στη φιλελεύθερη ιδεολογία δέχονται πολύ ευχαρίστως να παίξουν τον νέο ρόλο.

Το ζήτημα της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα γίνεται πιο σύνθετο όσο η τεχνολογία εξελίσσεται. Το μέγα ζητούμενο της εποχής μας είναι πώς θα διασφαλιστεί η εξέλιξη της τεχνολογίας και της επιστήμης χωρίς περιορισμό και υποβάθμιση του ανθρώπου.

Ζήτημα δημοκρατίας είναι και η διαχείριση της υπόθεσης του κορονοϊού. Βρισκόμαστε μπροστά στη συνειδητοποίηση ότι η γνώση του φαινομένου είναι ελλιπής, αλλά η «επιστημονική αυθεντία» κατατίθεται με απόλυτη βεβαιότητα. Το αποτέλεσμα –που προκύπτει από τη δοκιμασία της επιστημονικής άποψης στην πραγματικότητα– είναι  διχασμός της κοινής γνώμης και αμφισβήτηση του λόγου του κράτους.

Υπάρχει μια διάσταση πολιτικής εξουσίας και μεγάλου μέρους των πολιτών. Μια αμφισβήτηση που –αν το πολίτευμα λειτουργούσε ομαλά– θα έθετε θέμα νομιμοποίησης.

Το κράτος αναγκάζεται να καταφύγει σε επικίνδυνες μεθόδους, όπως τα 150 ευρώ, για να εξαγοράσει την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών. Ουσιαστικά το κράτος αγοράζει εμπιστοσύνη, δεν την έχει.

Ποιος αποκλείει, αν η μέθοδος αυτή γίνει αποδεκτή, στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση να νομιμοποιηθεί το εκλογικό φακελάκι; Υπάρχουν πολλοί που ακόμη και με 50 ευρώ θα έδιναν την ψήφο τους. Τόση σημασία τής αποδίδουν. (Το φαινόμενο εμφανίζεται σε κάθε εκλογές, αλλά μπορεί να πάρει επικίνδυνες ανοιχτές διαστάσεις. «Ποια δημοκρατία και ποιες εκλογές» θα σου πουν όσοι ευχαρίστως θα δέχονταν την εξαγορά.)

Ένα άλλο φαινόμενο που απαξιεί την πολιτική και ωθεί στα άκρα και στο περιθώριο μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης είναι η διαχείριση των εθνικών θεμάτων. Ακόμη και όταν τα πολιτικά κόμματα πιστεύουν πως κάποιοι ελιγμοί πρέπει να γίνουν, δεν συνομιλούν με ευθύτητα με το λαό αλλά διολισθαίνουν, ώστε να παρουσιάσουν την ήττα ως νίκη.

Φοβάμαι πως στα ελληνοτουρκικά βρισκόμαστε ενώπιον μιας τέτοιας εξελικτικής διαδικασίας. Αλλά εκεί που το ζήτημα έλαβε προκλητικές διαστάσεις είναι το Σκοπιανό.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις αντιμετώπισαν το θέμα στην καλύτερη περίπτωση ως μια υπερβολική ιδιαιτερότητα και ευαισθησία των βορειοελλαδιτών, στη χειρότερη ως εθνικισμό που έπρεπε να παταχθεί, και το διαχειρίσθηκαν επιπόλαια και αρκετά ελαφρά.

Αφού το οδήγησαν στη Συμφωνία των Πρεσπών, οι κήνσορες της πολιτικής τους μας κραδαίνουν τώρα το μαστίγιο που θα υποστούμε αν δεν συμφωνήσουμε στην υλοποίησή της. (Πρέπει να περάσουν από τη Βουλή πρωτόκολλα για να εφαρμοσθεί πλήρως.)

Συνήθως οι κήνσορες της αποδοχής της Συμφωνίας και των συνεπειών της επισημαίνουν τις απώλειες (οικονομικές, πολιτικές και ασφάλειας) της χώρας, αν αφεθεί πεδίο ελεύθερης δράσης στην Τουρκία. Γι’ αυτούς το Σκοπιανό ξεκινά από τη ρεαλιστική αποδοχή της υπογραφής της συμφωνίας. Δεν μπορούμε να μην την εφαρμόσουμε, άρα να προχωρήσουμε χωρίς διαμαρτυρίες.

Αυτό δεν είναι λειτουργία κράτους. Αυτό είναι ολοκληρωτικού τύπου διαχείριση της κοινωνίας. Και στη διαχείριση αυτή ευθύνες έχουν όλα τα πολιτικά κόμματα, κυρίως στις μέρες μας τα δύο μεγαλύτερα. Το Σκοπιανό έχει ιστορικό βάθος και κρύβει μελλοντικούς κινδύνους.

Ψηφίζουμε μια συμφωνία με την κοινή γνώμη να είναι αντίθετη σε μεγάλο ποσοστό και επικαλούμαστε εθνική καταστροφή αν η κοινή γνώμη αντιδράσει στην εφαρμογή της. Προφανώς, αυτή είναι η δημοκρατία που φανταζόμαστε για τη χώρα μας;

Τη δημοκρατία και τον εκσυγχρονισμό νοθεύει επίσης η χαμηλή κατάταξη της Ελλάδας στην κλίμακα των χωρών που αντιμετωπίζουν τη διαφθορά. Αλλά και η άρνηση της πολιτείας να μετασχηματίσει τη λειτουργία θεσμών εξυπηρέτησης του πολίτη.

Ακόμη και τα περίφημα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών έχουν γίνει μηχανισμοί που τον πνίγουν. Ολοκληρώνοντας την ταλαιπωρία του από την επαφή με το κράτος, ο πολίτης αισθάνεται την ανάγκη να κάνει τεμενάδες σε υπαλλήλους που βρίσκονται στη θέση τους για να τον εξυπηρετούν.

Όλα θα μπορούσαν να αλλάξουν, όπως αποδείχθηκε με τις αλλαγές που αναγκαστικά έγιναν την περίοδο του περιορισμού στις μετακινήσεις.

Το τραγικότερο όλων είναι πως αυτό το σύστημα λειτουργεί καλά, αυτοπροστατεύεται και έχει εγκλωβίσει στη λογική του πολίτες που είτε δεν θέλουν να εμβαθύνουν, είτε κομματικοποιημένοι καθώς είναι δεν θέλουν να χάσουν τα προνόμια που η κομματική συμμετοχή τούς παραχωρεί.

Η οικονομική ανάπτυξη της χώρας ήταν και είναι κομπραδόρικη, όπως θα έλεγε και ο Ανδρέας. Μία κρατικοδίαιτη ομάδα λυμαίνεται τον τόπο. Τώρα γίνεται οικονομία καζίνου, αφού όλα θα περιστρέφονται γύρω από το Ελληνικό.

Η Ελλάδα περιστρεφόταν γύρω από την Αθήνα, ούτως ή άλλως. Και επιβίωνε από τα αποφάγια της. Τώρα θα περιστρέφεται γύρω από το Ελληνικό. Ούτε καν την Αθήνα. Τέτοιο είναι το όραμα της πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής της ελίτ.

Την έχουν τελειώσει τη χώρα. Υπάρχει κανείς που θέλει να αντιδράσει; Και αν υπάρξει θα μπορέσει;

Το ελληνικό κράτος και οι θεσμοί του δεν λειτουργούν ουδέτερα, αλλά υπό την οπτική του κόμματος που κάθε φορά εκλέγεται. Αυτό έχει γίνει, και θεωρείται, στην Ελλάδα ως κανονικότητα, και υποστηρίζεται και από τους πολίτες.

Οπότε μπροστά σ’ αυτή τη συνειδητοποίηση το μόνο που μπορεί να πει κανείς είναι: Κυρίες και κύριοι, καληνύχτα σας.

Πως η Τουρκία ακύρωσε το πλεονέκτημα Rafale – Η φωτό που εκθέτει τη Γαλλία

Από
admin
-
0
Αδαλής Γιώργος
Αδαλής Γιώργος
04/07/2021

Βασικός λόγος που πολλοί στην Ελλάδα υποστηρίξαμε την αγορά των γαλλικών μαχητικών Rafale, ήταν το γεγονός ότι τα πλεονεκτήματα που διαθέτουν είναι άγνωστα στην τουρκική πολεμική αεροπορία. Αυτό δίνει στην ελληνική αεροπορία πλεονέκτημα και φέρνει σε δύσκολη θέση τους Τούρκους χειριστές που δεν έχουν αντιμετωπίσει τα Rafale στο πεδίο. Όμως είναι έτσι, ή με ευθύνη της Γαλλίας ο εχθρός τελικά γνωρίζει τα μυστικά των Rafale, πριν καν τα αποκτήσουμε εμείς;

Την προηγούμενη εβδομάδα, γράφτηκαν πολλά σχετικά με την απόφαση του Κατάρ, να μετασταθμεύσει 36 αεροσκάφη του στην Τουρκία, μεταξύ των οποίων και Rafale. Αυτή η ενέργεια, ωστόσο, ακυρώνει τον πρωτεύοντα λόγο για τον οποίο η Ελλάδα απόκτησε τα Rafale. H αντίδραση των Γάλλων ήταν χλιαρή. Προσπάθησαν να υποβαθμίσουν το θέμα. Τα πράγματα, όμως, είναι χειρότερα! Μας το δείχνει μία αποκαλυπτική φωτογραφία (την παρουσιάζουμε κατ’ αποκλειστικότητα στην Ελλάδα) που κυκλοφόρησε σε κλειστές ομάδες στα social media:

Εστιάζουμε στον τρίτο πιλότο από δεξιά ο οποίος κρατά σημειώσεις. Πρόκειται για πιλότο της Αεροπορίας του Πακιστάν, όπως φαίνεται από την σημαία στο μπράτσο του. Δίπλα του και πίσω του κάθονται πιλότοι του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας, στο πλαίσιο της άσκησης “Anatolian Eagle 2021”, που η Τουρκία διοργάνωσε μαζί με τους συμμάχους της, το Πακιστάν το Κατάρ και για πρώτη φορά και το Αζερμπαϊτζάν.

Μία αποκαλυπτική λεπτομέρεια

Ελάχιστοι παρατήρησαν μια λεπτομέρεια, η οποία αποτυπώνεται ευκρινώς στην δεύτερη φωτογραφία στον κόκκινο κύκλο. Ο εν λόγω Πακιστανός πιλότος, στο μπράτσο του πάνω από την σημαία του Πακιστάν, φέρει το σήμα (patch στην ορολογία των πιλότων) του μαχητικού Rafale. Εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα, διότι το Πακιστάν δεν διαθέτει Rafale. Άρα, από πού κι ως που ο Πακιστανός πιλότος φέρει αυτό το σήμα;

Οι πηγές μου αναφέρουν ότι η ιστορία ξεκινά από παλιά, πριν η Ελλάδα αποφασίσει να προμηθευτεί Rafale, όταν η Ινδία αποφάσισε να τα προμηθευτεί το 2016. Τον Απρίλιο 2019, ένα άρθρο της ινδικής “Hindustan Times” εγκαλούσε την Γαλλία, διότι σύμφωνα με τον αρθρογράφο Rezaul Hasan Laskar, ενώ η Ινδία είχε παραγγείλει Rafale «το Πακιστάν έστειλε στο Παρίσι δύο πιλότους του να εκπαιδευτούν σε αυτά, πριν καν αυτά μπουν σε επιχειρησιακή ετοιμότητα από την αεροπορία της Ινδίας».

Η αποκάλυψη εκείνη πήρε έκταση, αναγκάζοντας τον Γάλλο Πρέσβη στην Ινδία Αλεξάντρ Ζίνγκλερ να προχωρήσει σε διάψευση, χαρακτηρίζοντας την “fake news”! Το άρθρο του Laskar γράφτηκε το 2019, αλλά αναφερόταν σε μια έκθεση του 2016 γραμμένη στα αραβικά, η οποία έλεγε ότι «η Dassault Aviation της Γαλλίας υπέγραψε την συμφωνία για τα Rafale με την Ινδία τον Σεπτέμβριο 2016 και λίγο αργότερα, το Νοέμβριο, δυο Πακιστανοί πιλότοι πήγαν να εκπαιδευτούν στην Γαλλία».

Άλλοι αναλυτές, επικαλούμενοι πληροφορίες, μιλάνε ξεκάθαρα για Πακιστανούς πιλότους ανταλλαγής (“Pakistani exchange officers”), οι οποίοι μαθαίνουν τα μυστικά των Rafale, πετώντας τα για το Κατάρ. Ενημερώνουν, βέβαια, την αεροπορία τους για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να τα αντιμετωπίζουν σε αερομαχίες. Και ενώ τα πράγματα άρχισαν να εξομαλύνονται μεταξύ Ινδίας και Γαλλίας, το Κατάρ παρήγγειλε 12 επιπλέον Rafale το 2017, ανεβάζοντας τον συνολικό τους αριθμό σε 36, σε μια συνολική συμφωνία που άγγιξε τα 6.5 δισ. ευρώ. Και ναι μεν είναι πολλά τα λεφτά για την κατασκευάστρια Dassault, αλλά φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι οι Ινδοί δημοσιογράφοι είχαν δίκιο που φώναζαν. Η πολεμική αεροπορία του Κατάρ έχει στις τάξεις της Πακιστανούς πιλότους που μαθαίνουν τα μυστικά των Rafale.

Έκθετοι οι Γάλλοι

Η φωτογραφία που παρουσιάζουμε σήμερα για πρώτη φορά στην Ελλάδα αυτό ακριβώς αποδεικνύει. Η Ελλάδα προστέθηκε στην λίστα όσων χωρών προμηθεύτηκαν Rafale, με αποτέλεσμα η αξία του αεροσκάφους να ανεβεί στην αγορά, μιας και η ελληνική αεροπορία είναι από τις καλύτερες διεθνώς και η επιλογή της προσθέτει στην αξιοπιστία του Rafale. Η Ελλάδα, εξάλλου, είναι για σχεδόν μισό αιώνα πελάτης της γαλλικής Dassault.

H φωτογραφία, λοιπόν, εκθέτει τους Γάλλους και την Dassault, αφού από τη μια έχουμε χώρες όπως η Ινδία και η Ελλάδα, που δίνουν δισ. για να αποκτήσουν και να συντηρούν Mirage και Rafale από το υστέρημα των πολιτών τους και από την άλλη έχουμε Πακιστανούς και Τούρκους, που μαθαίνουν τα στρατηγικά μυστικά των αεροσκαφών αυτών από τους Καταριανούς.

Δεν μιλάμε για απλή εκμάθηση των μυστικών του αεροσκάφους που σε ένα θερμό επεισόδιο

Συνέχεια στο slpress.gr

Κριμαία, Μαύρη Θάλασσα και (πυρηνικά) παιχνίδια εν ου παικτοίς

Από
admin
-
0
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο υποβόσκων “εμφύλιος πόλεμος” στο ίδιο το εσωτερικό της ιθύνουσας και “συγκυβερνώσας” με τις ΗΠΑ αυτοκρατορίας του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου

3 Ιουλίου 2021

Ερωτηθείς στη διάρκεια συνέντευξης τύπου για ενδεχόμενες εντάσεις κατά τη διάρκεια των γιγαντιαίων ασκήσεων του ΝΑΤΟ See Breeze στη Μαύρη Θάλασσα (αλλά και για την κατάσταση στη Νότιο Σινική Θάλασσα) ο εκπρόσωπος του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού πλοίαρχος Gantt έκανε την εξής καταπληκτική δήλωση: “Ελπίζουμε όλα τα έθνη να σεβαστούν τους διεθνείς νόμους και κανόνες που ρυθμίζουν τα των ασφαλών και επαγγελματικών επιχειρήσεων στη θάλασσα. Το αναμένω αυτό από τη Ρωσία και από όλες τις δυνάμεις που επιχειρούν στη See Breeze”.

Με άλλα λόγια οι Ηνωμένες Πολιτείες κάλεσαν, εμμέσως πλην σαφώς, όχι μόνο τη Ρωσία, που θα ήταν φυσιολογικό, αλλά και τους συμμάχους τους να προσέχουν τι κάνουν. Και το έκαναν αυτό ελάχιστα 24ωρα μετά το επεισόδιο με το βρετανικό αντιτορπιλικό που μπήκε στα χωρικά ύδατα της Κριμαίας προκαλώντας ρωσικές προειδοποιητικές βολές.

Ο “εμφύλιος” εντός της Δύσης και ο κίνδυνος στην Κριμαία

Κατά τη γνώμη μας, που έχουμε επανειλημμένως εξηγήσει, αυτά εντάσσονται και ερμηνεύονται από τον υποβόσκοντα “εμφύλιο πόλεμο” στο ίδιο το εσωτερικό της ιθύνουσας και “συγκυβερνώσας” με τις ΗΠΑ αυτοκρατορίας του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου, “εμφύλιος” που μαίνεται οριζοντίως σε όλα τα κράτη, περιλαμβανομένων των ΗΠΑ. Μπορεί φυσικά να κάνουμε λάθος, αλλά ουδείς έχει προτείνει μια άλλη σοβαρή ερμηνεία των τόσων “παραδόξων” που σημειώνονται διεθνώς, όπως αυτό που προαναφέραμε. Άλλωστε δεν μιλάμε για ένα περιστατικό, αλλά για μια συστηματική σύγκρουση δύο τάσεων σε όλα τα μεγάλα ζητήματα (πυρηνικά, οικολογικά, Μέση Ανατολή κλπ.).

Το γεγονός αυτό καθιστά την κρίση στην Κριμαία πιο επικίνδυνη από αυτή στις θάλασσες γύρω από την Κίνα ή και από κρίσεις όπως αυτή της Κούβας, υπό την έννοια ότι στη Μαύρη Θάλασσα δεν έχουμε ένα μόνο κέντρο που ελέγχει τις εξελίξεις και παίρνει τις αποφάσεις. Ούτε ο Μπόρις Τζόνσον, ούτε ο Ζελένσκι φαίνεται π.χ. να ελέγχονται επαρκώς από τον Μπάιντεν.

Πλήγμα στη Γενεύη

Το επεισόδιο με το βρετανικό αντιτορπιλικό έγινε μερικές μόνο μέρες μετά τη συνάντηση Μπάιντεν-Πούτιν, όπου αχνοφάνηκε μια πρώτη ελπίδα διακοπής του νέου Ψυχρού Πολέμου και όπου οι ΗΠΑ επιβεβαίωσαν τις αρχές του ανέφικτου ενός νικηφόρου πολέμου και του απαράδεκτου ενός πυρηνικού πολέμου (μια θέση που αφορά, στη γενική της διατύπωση, και την Κίνα), όπως και της αξίας του ελέγχου των εξοπλισμών, της “προβλεψιμότητας” και της “στρατηγικής σταθερότητας”, θέσεις που είχαν εγκαταλείψει, στα λόγια και στα έργα, εδώ και πάνω από 25 χρόνια.

Οι έννοιες αυτές συνιστούν μια ντε φάκτο, μερική τουλάχιστον αναγνώριση “διπολικού” ή και “πολυπολικού” κόσμου, τουλάχιστο σε ότι αφορά το ζήτημα των πυρηνικών όπλων. Σημειωτέον ότι Πούτιν και Μπάιντεν συμφώνησαν επίσης στη Γενεύη στη φόρμουλα των συμφωνιών του Μινσκ για το ουκρανικό ζήτημα. Αμφιβάλλουμε ότι μπορούν οι συμφωνίες αυτές να το λύσουν, όμως δημιουργούν ένα πλαίσιο που εμποδίζει τη σύγκρουση στην (και για την) Ουκρανία να προσλάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Και μόνο η συνάντηση άλλωστε στη Γενεύη άρχισε μερικώς να αποσυναρμολογεί το ιδεολογικό οικοδόμημα του νέου Ψυχρού Πολέμου.

Έρχεται λοιπόν μερικές μέρες μετά από αυτά ο Τζόνσον, φίλος του Τραμπ και επίλεκτο στέλεχος της “Διεθνούς του Πολέμου και της Καταστροφής” (Μπάνον, Πομπέο, Μπόλτον, Νετανιάχου, Μόντι, Μπολσονάρου, ευρωπαϊκή άκρα δεξιά) και τι κάνει; Διαλύει κάθε έννοια προβλεψιμότητας κα σταθερότητας στέλνοντας το αντιτορπιλικό του στα χωρικά ύδατα της Κριμαίας και επιχειρώντας να διαλύσει όλο το πνεύμα της Γενεύης προτού καλά καλά υπάρξει.

Και να ήθελε ο Πούτιν δεν θα μπορέσει εύκολα να μη βυθίσει πλέον το αντιτορπιλικό ή ένα άλλο σκάφος αν ξαναπάει εκεί. Το είπε ο ίδιος εμμέσως όταν δήλωσε ότι και να το βυθίζαμε δεν θα γινόταν παγκόσμιος πόλεμος. Τι σημαίνει η δήλωση; Αφού δεν θα γίνει παγκόσμιος πόλεμος, δεν υπάρχει καν λόγος να σκεφτούμε να μην το βυθίσουμε.

Με τούτα και με κείνα βέβαια καταλήξαμε να παίζουμε εν ου παικτοίς, δηλαδή με την ύπαρξη της ίδιας της ανθρωπότητας. Μπορεί κανείς να επιβιώνει επί δεκαετίες δίπλα σε έναν γκρεμό. Δεν μπορεί όμως νά’ναι σίγουρος αν τελικά θα πέσει κάποια στιγμή ή όχι.

Να σημειώσουμε προς επίρρωση των όσων γράψαμε ότι το δρομολόγιο του αντιτορπιλικού το ενέκρινε ο ίδιος ο Βρετανός πρωθυπουργός, που δεν είναι συνήθως η δουλειά του να εξετάζει τόσο λεπτομερώς τα σχέδια στρατιωτικών ασκήσεων. Και μάλιστα το ενέκρινε παρά τις αντιρρήσεις του υπουργού Εξωτερικών.

Γενική δοκιμή πολέμου κατά της Ρωσίας

Τα πράγματα γίνονται πολύ πιο επικίνδυνα διότι συμπίπτουν με μια αλυσίδα ΝΑΤΟϊκών ασκήσεων που περιλαμβάνουν την κολοσσιαία άσκηση See Breeze στη Μεσόγειο, ασκήσεις προσομοίωσης επίθεσης στη Ρωσία από βορειοδυτικά (Βαλτική) και ασκήσεις προσομοίωσης βύθισης ρωσικών υποβρυχίων στην Αρκτική. Αλλά επίσης είχαμε ιδιαίτερα επιθετικές ασκήσεις ΝΑΤΟϊκών και ρωσικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ προηγήθηκαν ασκήσεις στα Βαλκάνια.

Ο σχεδιασμός αυτών των ασκήσεων έγινε επί κυβέρνησης Τραμπ, αλλά κινδυνεύουν να αποτελέσουν το πρώτο ναρκοπέδιο για τον Μπάιντεν, για τον Πούτιν και για όλους μας, όσους τουλάχιστο δεν αποβλέπουμε σε παγκόσμιο πόλεμο.

Δεν χρειάζεται να έχει ασχοληθεί κανένας ιδιαίτερα με στρατηγική και την τέχνη του πολέμου, για να καταλάβει ότι αυτό που κάνει αυτή τη στιγμή η Ατλαντική Συμμαχία είναι η γενική δοκιμή επίθεσης κατά της Ρωσίας, επίθεση πολύ ευρύτερη γεωγραφικά και από πολύ πιο προχωρημένες θέσεις από αυτές που κατείχαν ο Ναπολέων ή ο Χίτλερ, πριν της επιτεθούν. Αντικειμενικά το σύνολο των δραστηριοτήτων αυτών συνιστούν γενική δοκιμή παγκοσμίου πολέμου κατά της Ρωσίας, που αποκλείεται να παραμείνει συμβατικός, θα οδηγήσει κατ’ ελάχιστον σε τακτική πυρηνική σύγκρουση (ως αποτέλεσμα βεβαίως της οποίας θα εξαϋλωθούν οι χώρες πρώτης γραμμής όπως η δική μας, κάτι που δεν φαίνεται να ενδιαφέρει κανέναν στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας).

Το ποιες είναι ακριβώς οι προθέσεις των δυτικών στρατηγών και αυτών που τους βάζουν να κάνουν αυτά τα πράγματα έχει ασφαλώς σημασία, αλλά όχι την πρωτεύουσα.

Οποιοσδήποτε στρατιωτικός σχεδιαστής παίρνει στα σοβαρά τη δουλειά του, δεν αρχίζει με θεωρητικές ασκήσεις για το τι είναι πιθανό να συμβαίνει, αλλά από την παρατήρηση του τι κάνουν, που βρίσκονται και πως κινούνται αεροπλάνα, πύραυλοι, τανκς, πλοία και υποβρύχια. Ό,τι υποθέσεις κι αν κάνει, αυτό που ο ίδιος ο χάρτης του λέει είναι απλό: επίθεση κατά της Ρωσίας από τον Νότο, από τη Δύση και από τον Βορρά.

Δηλαδή τι θα έλεγε το ΝΑΤΟ αν η Ρωσία πραγματοποιούσε τέτοιες ασκήσεις στη Μάγχη και στη Θάλασσα της Ιρλανδίας ή στην ανατολική και δυτική ακτή των ΗΠΑ και στον κόλπο του Μεξικού;

Αυτά τα πράγματα σημειωτέων αυξάνουν και την πιθανότητα λάθους υπολογισμού. Αν φοβάται ένας χειριστής επίθεση, δεν κάθεται ήσυχος, μπαίνει στον πειρασμό να εξαφανίσει για παράδειγμα τη Σούδα ή την Αλεξανδρούπολη, προτού χάσει τη δυνατότητα να το κάνει.

Οι εκπλήξεις Μέρκελ και τα μυστήρια της Ryanair

Σε προηγούμενα άρθρα μας είδαμε αναλυτικά πολλά επεισόδια του “εμφυλίου” στην αυτοκρατορία, ειδικά ως προς το ουκρανικό ζήτημα, όπου φάνηκε ο Ζελένσκι να ενθαρρύνεται από διεθνή κέντρα να φανεί πολεμοχαρής έναντι της Ρωσίας και προκλητικός έναντι του Μπάιντεν.

Και η υπόθεση του αεροσκάφους της Ryanair επίσης, που παρολίγον να προκαλέσει νέα αναζωπύρωση του Ψυχρού Πολέμου, αν δεν έριχνε τους τόνους πάλι ο Μπάιντεν, δεν μπορούμε να πούμε ότι έχει επαρκώς διευκρινιστεί. Ποιος έστειλε το μέιλ που προκάλεσε ή τουλάχιστον δικαιολόγησε την αναγκαστική προσγείωση στη Λευκορωσία; Aν το έκαναν οι λευκορωσικές μυστικές υπηρεσίες γιατί “κάρφωσαν” τον εαυτό τους αναφέροντας το Φόρουμ των Δελφών; Τι δουλειά είχε η αναφορά στη Χαμάς; Γιατί το μέιλ ζητούσε τη διακοπή του πολέμου στη Γάζα, αφού αυτός είχε διακοπεί όταν εστάλη; Τι είναι αυτή η εταιρεία Proton που έχει κατηγορηθεί για σχέσεις με τουλάχιστο τρεις μυστικές υπηρεσίες;

Αλλά είχαμε και άλλα δείγματα του “εμφυλίου”. Η κ. Μέρκελ και ο κ. Μακρόν, που στο ζήτημα των σχέσεων με τη Ρωσία και την Κίνα ανήκουν μάλλον στο διεθνές “κόμμα Μπάιντεν” – πληροφορήθηκαν στην Ε.Ε. πόσο περιορισμένες είναι οι δυνατότητές τους. Νόμισαν ότι μετά την συνάντηση Μπάιντεν-Πούτιν επιτρέπεται και στην Ευρώπη να κάνει το ίδιο. Για να διαπιστώσουν όμως ότι το διεθνές “κόμμα του πολέμου” έχει αρκετή δύναμη μέσα στην Ε.Ε., ώστε να βάλει ακόμα και τη μικρούλα Λιθουανία να τραβήξει το αυτί της καγκελαρίου!

Αποκαλύφθηκε επίσης πρόσφατα ότι η Ολλανδία, μια από τις χώρες που είπαν “Όχι” στη Μέρκελ εντός Ε,Ε,, είχε πρωταγωνιστήσει και αυτή σε αντίστοιχο με το βρετανικό επεισόδιο με το ρωσικό ναυτικό.

Να υπενθυμίσουμε επίσης ότι το ινστιτούτο BESA, των Ισραηλινών ιεράκων, έχει απευθύνει την περασμένη άνοιξη μια ελάχιστα συγκαλυμμένη απειλή στον ίδιο τον αρχηγό της CIA που διόρισε ο Μπάιντεν.

Ας ελπίσουμε πάντως ότι ο εξαιρετικά ανόητος στον τυχοδιωκτισμό του εκπρόσωπος των πειρατικών καταβολών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας να λειτούργησε στην πραγματικότητα ως προειδοποίηση για το πόσο εύκολο είναι να πάμε σε πολύ επικίνδυνες καταστάσεις και επομένως όλες οι πλευρές να πάρουν τα μέτρα τους για να μη συμβεί μείζων καταστροφή μέσα στο καλοκαίρι. Ίδωμεν.

Πηγή:kosmodromio.gr

ΑΠΕΥΘΥΝΘΕΙΤΕ ΣΤΟΝ κ. ΠΑΓΙΑΤ

Από
admin
-
1
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος να ασχολείται κανείς με την Ελλάδα και την πολιτική της. Το παιχνίδι δεν παίζεται και συμπυκνώνεται στον τίτλο: κυρίες και κύριοι καληνύχτα σας.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Όταν η διακυβέρνηση έχει περιοριστεί στην εκλογή μιας κομματικής ομάδας που, συνήθως, λυμαίνεται το κράτος, όταν η εκλογή αυτή γίνεται με μικρά ποσοστά στο σύνολο του πληθυσμού και όταν η κοινή γνώμη χειραγωγείται με πολλούς τρόπους για την επιλογή της, πριν περάσει στο περιθώριο, τότε υπάρχει σοβαρό θέμα δημοκρατίας.
ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ-ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ: . Το κράτος αναγκάζεται να καταφύγει σε επικίνδυνες μεθόδους, όπως τα 150 ευρώ, για να εξαγοράσει την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών. Ουσιαστικά το κράτος αγοράζει εμπιστοσύνη, δεν την έχει. Ποιος αποκλείει, αν η μέθοδος αυτή γίνει αποδεκτή, στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση να νομιμοποιηθεί το εκλογικό φακελάκι;
ΣΚΟΠΙΑΝΟ: Οι ελληνικές κυβερνήσεις αντιμετώπισαν το σκοπιανό, στην καλύτερη περίπτωση, ως μια υπερβολική ιδιαιτερότητα και ευαισθησία των βορειοελλαδιτών (στην χειρότερη ως εθνικισμό που έπρεπε να παταχθεί) και το διαχειρίσθηκαν επιπόλαια και αρκετά ελαφρά. Αφού το οδήγησαν στην Συμφωνία των Πρεσπών, οι κήνσορες της πολιτικής τους μας κραδαίνουν, τώρα, το μαστίγιο που θα υποστούμε αν δεν συμφωνήσουμε στην υλοποίησή της.
ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΣΜΟΣ: Τη δημοκρατία και τον εκσυγχρονισμό της χώρας νοθεύει, επίσης, η χαμηλή κατάταξη της Ελλάδας στην κλίμακα των χωρών που αντιμετωπίζουν την διαφθορά. Αλλά και η άρνηση της πολιτείας να μετασχηματίσει τη λειτουργία θεσμών εξυπηρέτησης του πολίτη. Ο πολίτης βασανίζεται καθημερινά.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ- ΑΝΑΠΤΥΞΗ: Η οικονομική ανάπτυξη της χώρας ήταν και είναι κομπραδόρικη, όπως θα έλεγε και ο Ανδρέας. Μια κρατικοδίαιτη ομάδα λυμαίνεται τον τόπο. Τώρα γίνεται οικονομία καζίνου αφού όλα θα περιστρέφονται γύρω από το Ελληνικό.
Η Ελλάδα περιστρεφόταν γύρω από την Αθήνα, ούτως η άλλως. Και επιβίωνε από τα αποφάγια της. Τώρα, θα περιστρέφεται γύρω από το Ελληνικό. Ούτε καν την Αθήνα. Τέτοιο είναι το όραμα της πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής της ελίτ. Την έχουν τελειώσει τη χώρα. Υπάρχει κανείς που θέλει να αντιδράσει; Και αν υπάρξει θα μπορέσει;
Κυρίες και κύριοι όσοι δεν φροντίσαμε να στοιβαχτούμε στο λεκανοπέδιο επειδή, αφελώς, πιστέψαμε πως η Ελλάδα δεν περιορίζεται σ αυτό, πρέπει να συνηθίσουμε στο βουκολισμό.
Υπάρχει η εναλλακτική να πείσουμε τον κ. Παγιατ (είναι περισσότερο πιθανό απο το να πείσουμε το Μητσοτάκη) να κάνει κάτι και για μας.
Μέχρι τότε καληνύχτα σας.

«Ως απαράδεκτο» κρίθηκε το αίτημα της χήρας και της κόρης του Γιασέρ Αραφάτ για «δολοφονία» του με πολώνιο 210.

Από
admin
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το απέρριψε χθες Πέμπτη 1-7-2021. Είχαν προσφύγει σε αυτό η χήρα και η κόρη του Γιασέρ Αραφάτ, μετά την απόρριψη ανάλογου αιτήματός τους από την γαλλική δικαιοσύνη στο πλαίσιο έρευνας για «δολοφονία του με πολώνιο 210». Η προσφυγή τους στράφηκε εναντίον του στρατιωτικού νοσοκομείου του Περσί στη Γαλλία, όπου πέθανε ο Παλαιστίνιος ηγέτης.

Αλλά ποιος ήταν ο Γιασέρ Αραφάτ ;

Γεννημένος το 1929 στο Κάιρο της Αιγύπτου, γρήγορα ασχολήθηκε με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα πριν από την συν-ίδρυση το 1959 της Fatah, το Απελευθερωτικό Κίνημα της Παλαιστίνης. Αυτό το πολιτικό κόμμα, του οποίου ο στόχος ήταν ο ένοπλος αγώνας ενάντια στο Κράτος του Ισραήλ, προσχώρησε το 1964 στην Οργάνωση απελευθέρωσης της Παλαιστίνης, της οποίας ηγήθηκε ο Yasser Arafat από το 1969 μέχρι το θάνατό του. Ένας αμφιλεγόμενος ηγέτης του παλαιστινιακού εθνικισμού που ξεκίνησε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ. Το 1993, υπέγραψε τις Συμφωνίες του Όσλο στην Ουάσινγκτον και έκανε χειραψία με τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό Γιτζάκ Ράμπιν, μια ιστορική στιγμή. Έχοντας γίνει ο πρώτος πρόεδρος της νέας Παλαιστινιακής Αρχής, έλαβε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης του 1994 μαζί με τους Shimon Peres και Yitzhak Rabin.

Επείγουσα νοσηλεία στη Γαλλία, όπου πέθανε το 2004

Στη δεκαετία του 2000, ένα μέρος των Παλαιστινίων τον κατηγόρησαν για τη διαφθορά της εξουσίας του. Κατηγορήθηκε επίσης ότι χρηματοδότησε την παλαιστινιακή τρομοκρατία. Το Ισραήλ, με επικεφαλής τον Ariel Sharon από τον Μάρτιο του 2001, δεν τον αντιμετώπισε πλέον ως έγκυρο συνομιλητή, παρόλο που η δεύτερη  ιντιφάντα ξέσπασε λίγους μήνες νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο του 2000.

Τον Οκτώβριο του 2004, ο Γιασέρ Αραφάτ έπρεπε να νοσηλευτεί επειγόντως. Καθώς η υγεία του επιδεινώθηκε, η Γαλλία αποδέχθηκε να τον νοσηλεύσει  στο στρατιωτικό νοσοκομείο του Percy, όπου πέθανε επίσημα στις 11 Νοεμβρίου 2004. Έκτοτε, η οικογένειά του υποψιάστηκε μια δηλητηρίασή του με το πολώνιο 210. Το 2012, τα λείψανα του Γιάσερ Αραφάτ εκταφιάστηκαν αλλά τα συμπεράσματα των Ελβετών, Ρώσων και Γάλλων εμπειρογνωμόνων αντιφάσκουν μεταξύ τους. Στις 21 Ιουλίου 2015, η εισαγγελία της Nanterre Γαλλίας απεφάνθη ότι δεν συνέβη η δηλητηρίαση.

 

ΤΟ ΔΩΡΑΚΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΘΩΟ

Από
admin
-
2
Υπάρχει μια βαθύτερη φιλοσοφική και πολιτική ουσία στο δώρο των 150 ευρώ σε όσους νέους εμβολιαστούν.
Η πολιτική ουσία είναι ότι ο λόγος του κράτους και όσων το υπηρετούν έχει καταστεί αφερέγγυος. Δεν πείθει. Οι πολίτες δεν έχουν εμπιστοσύνη ούτε στο κράτος από το οποίο καθημερινά ταλαιπωρούνται και διαψεύδονται, ούτε στην εκάστοτε κυβέρνηση. Θεωρούν- όχι αδίκως- ότι τους λένε ψέματα ή ότι τους εμπαίζουν.
Στα καθ ημάς μάλιστα, το κράτος έχει εκφυλιστεί.
Δεν πείθεται κανείς από τις κρατικές δηλώσεις και χρειάζεται δωράκι για να κάνουν οι πολίτες κάτι που η κυβέρνηση θεωρεί απαραίτητο. (Το δωράκι του κράτους στους πολίτες επεκτείνεται σε δωράκι των πολιτών προς το κράτος όπως και αν εκφράζεται, για να γίνει η δουλειά τους. Καταλαβαίνετε που οδηγεί η επιλογή αυτή.)
Η φιλοσοφική ουσία είναι ότι ο ορθολογισμός, προϊόν της νεωτερικότητας αμφισβητείται. Ούτως ή άλλως περνούσε κρίση αλλά ο κορονοϊός πρέπει να του έδωσε την χαριστική βολή.
 
Για να το διακωμωδήσουμε και λίγο, η φίλη Πωλίνα Άνιφτου έκανε μια έξυπνη πρόταση: το αντιεμβολιαστικό κίνημα να υποσχεθεί ότι θα δώσει 200 ευρώ σε όσους νέους δεν εμβολιαστούν. Για να υπάρξει ένα ντέρμπυ, να το ευχαριστηθούμε και στο τέλος να ωφεληθούν οι νέοι με μεγαλύτερα ποσά. Και όσοι εμβολιαστούν και όσοι δεν εμβολιαστούν. Πλειοδοτικός διαγωνισμός.
Και εγώ θα σας πρότεινα να δείτε και την Ένατη Πύλη του Ρομάν Πολάνσκι για να το τελειώσουμε εντελώς…

Αυλαία στο Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία – Οι αποφάσεις «ορόσημο»

Από
admin
-
1

Με την επιβολή δωδεκαετούς κάθειρξης στους πρώην επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών της Σερβίας Γιόβιτσα Στάνισιτς και Φράνκο Σιμάτοβιτς για συνέργεια σε δολοφονία, δίωξη και εκτοπισμό το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) ολοκληρώνει τον κύκλο του και αναστέλλει τη λειτουργία του.

28 χρόνια μετά τη δημιουργία του διεθνούς δικαστηρίου από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ο απολογισμός θεωρείται από πολλούς εντυπωσιακός. Σε 161 άτομα απαγγέλθηκαν κατηγορίες για σοβαρά εγκλήματα πολέμου σε Κροατία, Βοσνία Ερζεγοβίνη και Κοσσυφοπέδιο μεταξύ 1991 και 1999, 93 από αυτά καταδικάστηκαν και 18 αθωώθηκαν.

Πρόσφατα ο πρώην στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς καταδικάστηκε τελεσίδικα σε ισόβια, όπως συνέβη νωρίτερα και με τον Ράντοβαν Κάρατζιτς. Ήταν οι αρχηγοί μιας «εγκληματικής συμμορίας» και εντολείς για σοβαρότατα εγκλήματα πολέμου εκ μέρους σερβικών δυνάμεων, αναφέρονταν στην αιτιολογία της δικαστικής απόφασης.

Δικαστήριο με ρόλο προτύπου

Αναμφίβολα το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τα εγκλήματα πολέμου στη πρώην Γιουγκοσλαβία αποτέλεσε πρότυπο για άλλα παρόμοια δικαστήρια και συνέβαλε ώστε να ξαναγραφεί η ιστορία πιο αντικειμενικά. Οι επικριτικές φωνές επιρρίπτουν ωστόσο στο δικαστήριο ότι δίκασε μόνο μέλη της ανώτατης στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας. Η μεγάλη πλειοψηφία των δραστών, οι οποίοι δολοφόνησαν, κατέστρεψαν, βίασαν και εκτόπισαν συνεχίζουν τη ζωή τους σαν να μην συνέβη τίποτα. Στη Σρεμπρένιτσα για παράδειγμα αντικρύζουν σε καθημερινή βάση στο δρόμο οικογένειες των θυμάτων τους. Παρά το γεγονός ότι στη βοσνιακή πόλη έχασαν τη ζωή τους 8.000 μουσουλμάνοι άνδρες και νεαρά αγόρια η δικαιοσύνη της χώρας μπλοκάρει κάθε δικαστική διαδικασία για τα σοβαρότερα εγκλήματα πολέμου μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Άλλοι πάλι επικρίνουν το γεγονός ότι Μλάντιτς και Κάρατζιτς κατάφεραν να διαφύγουν της σύλληψης για σχεδόν 15 χρόνια. Ο πρώην στρατηγός των κροατικών δυνάμεων Άντε Γκοτόβινα καταζητούνταν επί τέσσερα χρόνια. Παράλληλα υπήρξαν αρκετές αμφιλεγόμενες δικαστικές αποφάσεις, όπως η αρχική 24χρονη καταδίκη του Γκοτόβινα, ο οποίος στην εκδίκαση έφεσης αθωώθηκε. Άλλο παράδειγμα είναι ο επικεφαλής των Σέρβων εθνικιστών Βόισλαβ Σέσελι, ο οποίος καταδικάστηκε σε 12ετή κάθειρξη και αθωώθηκε το 2016.

Μεγαλύτερη αποτυχία του δικαστηρίου θεωρείται ωστόσο ο θάνατος του Σέρβου πρώην προέδρου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς από ανακοπή στο κρατητήριο πριν από την ανακοίνωση της ετυμηγορίας. Αποτυχία θεωρείται επίσης η αυτοκτονία δια απαγχονισμού του αρχηγού των Σέρβων της Κροατίας Μίλαν Μπάμπιτς στο κελί του ή η αυτοκτονία με κυάνιο του Σλόμπονταν Πράλγιακ, κορυφαίου στελέχους του κροατικού υπουργείου Άμυνας, μέσα στο δικαστήριο και μπροστά στις κάμερες μετά τη καταδίκη του σε 20ετή κάθειρξη.

Δεν ήρθε η πολυπόθητη συμφιλίωση

Κατά γενική ομολογία το Διεθνές Δικαστήριο δεν συνέβαλε στη συμφιλίωση μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών. Η προπαγάνδα υπέρ του πολέμου και του αναθεωρητισμού αποτελούν πλέον καθημερινότητα στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Σε κροατικά γήπεδα ποδοσφαίρου τα αντισερβικά συνθήματα έχουν γίνει πια κανόνας. Ο ιστορικός Μιλιβόι Μπεσλίν από το Βελιγράδι εκτιμά ότι από τότε που στη Σερβία το 2012 βρέθηκαν και πάλι στην εξουσία οι «πρωταγωνιστές του πολέμου» εγείρονται εκ νέου αξιώσεις για εδάφη σε Βοσνία Ερζεγοβίνη και Μαυροβούνιο.

Αν κρίνουμε από τις εθνικιστικές κορώνες και τις εντάσεις στα δυτικά Βαλκάνια, διαπιστώνουμε ότι το Δικαστήριο της Χάγης δεν έφερε τη συμφιλίωση όπως είχαν ελπίσει πολλοί. Για να δώσουν τα χέρια οι αντιμαχόμενες πλευρές θα έπρεπε να κινητοποιηθούν η κοινωνία των πολιτών, οι επιστήμονες και οι δάσκαλοι και να υπάρξουν μεταξύ των νέων συχνές επαφές με ανταλλαγή απόψεων. Το σημαντικότερο όμως είναι να ξεφύγουν τα μέσα ενημέρωσης από τον ασφυκτικό έλεγχο των πολιτικών ελίτ στις εκάστοτε χώρες διότι μέσω αυτών αναμοχλεύονται συνεχώς τα πάθη μεταξύ των λαών της ευρύτερης περιοχής θυμίζοντας τις χειρότερες περιόδους του πολέμου.

DW

Πώς οι ΗΠΑ ευνοούν πάντοτε την Τουρκία σε βάρος της Ελλάδος

Από
admin
-
3

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας – Αναλυτής, Ιστορικός ερευνητής

Προσφάτως η Ελλάς προσέφερε στις ΗΠΑ σχεδόν όλη την επικράτειά της σαν μια ενιαία αμερικανική βάση, χωρίς να λάβει κανένα αντάλλαγμα, ούτε καν την υπογραφή μίας Συμφωνίας Άμεσης Στρατιωτικής Συνδρομής, σε περίπτωση επίθεσης εναντίον της. Όλοι γνωρίζουμε –υποθέτουμε και στις ΗΠΑ– ότι η χώρα μας απειλείται συνεχώς από την Τουρκία με πόλεμο, μετά την απόφαση της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, 8/6/1995, για casus belli. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν πως σε ολόκληρο τον πλανήτη μόνο εναντίον της Ελλάδος υπάρχει τέτοια απειλή, προκειμένου να μην εξασκήσει τη διεθνώς νόμιμη επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης της στα 12 ν. μίλια.

Η Ελλάς, (και) μετά το 1950, υφίσταται μια σειρά από καταστροφές, τόσο λόγω της ημέτερης κάκιστης πολιτικής όσο και λόγω της κατάφωρα εγκληματικής στάσης των λεγομένων «Συμμάχων» μας.

Αδιάψευστα ιστορικά γεγονότα και έγγραφα αποδεικνύουν ότι κυβερνητικές ελίτ στις ΗΠΑ:

  1. Παρακολουθούσαν απαθείς την Τουρκία να εκτελεί πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη (1955), εναντίον των Ελλήνων, και μάλιστα παρεμποδίζοντας την σχετική διεθνή καταγγελία της πρεσβείας μας στην Ουάσιγκτον.
  2. Εξίσου απαθείς επί χρόνια επέτρεψαν τον εξανδραποδισμό των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, κυρίως από το 1955 μέχρι το 1963, αλλά και μετά.
  3. Ώθησαν τους Τούρκους, με το σχέδιο Κίσινγκερ, να καταλάβουν το 36,4% της Κύπρου, το 1974.
  4. Μπλοκάρισαν τα ελληνικά πολεμικά πλοία τη βραδιά των Ιμίων (1996), ώστε να μη βυθίσουν τα εγκλωβισμένα τουρκικά.
  5. Έθεσαν με επιμονή το σχέδιο Άτσεσον, 1964, για παραχώρηση του Καστελορίζου και άλλων νήσων ή της Ρόδου στους Τούρκους. Σε αυτό επιμένουν και σήμερα, έχοντας προωθήσει τις κολοβές συμφωνίες «ΑΟΖ» που υπέγραψε κατ’ εντολή τους η σημερινή κυβέρνηση, με Αίγυπτο και Ιταλία.
  6. Σπρώχνουν την χώρα μας στην Χάγη (ΔΔΧ) απαιτώντας μέσω εθελόδουλων εγκάθετων ένα ολέθριο «Συνυποσχετικό» με την Τουρκία. Ενώ είναι δεδομένο ότι το ΔΔΧ, όπως έχουμε κατ’ επανάληψή αποδείξει, μπορεί να παραβλέπει το διεθνές δίκαιο και να δικάζει όπως εκείνο νομίζει (!) εξυπηρετώντας έτσι την τουρκική κατακτητικότητα. Αντίθετα, και οι σημερινές ελίτ στις ΗΠΑ, δεν στηρίζουν μία προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο του Αμβούργου, που δικάζει βασιζόμενο στη Συμφωνία για το Δίκαιο της Θάλασσας, UNCLOS III, 1982, η οποία ευνοεί την Ελλάδα. Στόχος αυτής της τακτικής είναι να παραδώσει η Ελλάδα μόνη της στην Τουρκία, δια του «Συνυποσχετικού» και της Χάγης, τμήματα της εθνικής της κυριαρχίας.
  7. Ουσιαστικά αφοπλίζουν την Ελλάδα προτείνοντας δημόσια με κυνικό τρόπο (Πάιατ: εμείς δεν πουλάμε μόνο μέταλλο…) τις, γνωστές στο ΠΝ «αλουμινότρατες», δήθεν φρεγάτες MMCS, τις οποίες απορρίπτουν μέχρι και κύκλοι του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Η άκρως εκβιαστική προμήθειά τους συνδυάζεται καταναγκαστικά με το να πουληθούν πακέτο, έναντι ψιχίων, στις ΗΠΑ και τα δύο μεγάλα ναυπηγεία της Ελλάδος: Σκαραμαγκά και Ελευσίνας.
  8. Κατασκεύασαν επί δεκαετίες και προώθησαν διακομματικά τη διεθνώς παράνομη «Συμφωνία των Πρεσπών». Πρόσφατα η κυβέρνηση Μπάιντεν ταυτίστηκε απόλυτα με την απελθούσα κυβέρνηση Τραμπ που την υλοποίησε, και με Διάταγμά της, (8 Ιουνίου 2021), το οποίο ταιριάζει σε τρομοκράτες τύπου Μπιν Λάντεν(!), επιβάλλει παγκοσμίως αυστηρές κυρώσεις σε όσους ζητούν την ακύρωσή της.
  9. Το αμερικανικό ΥπΕξ, όπως αποκαλύψαμε, επί υπουργίας Πομπέο, διαβίβασε στις 18/3/2020 στο Κογκρέσο, έκθεση/πόρισμα, στο πλαίσιο του «Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act» στην οποία αναφέρεται, ότι οι ΗΠΑ ΔΕΝ αναγνωρίζουν στην Ελλάδα τα 10 μίλια στον αέρα: «Η Ελλάδα και οι ΗΠΑ δεν έχουν την ίδια άποψη για την έκταση του ελληνικού εναερίου χώρου.» Επιπροσθέτως ΔΕΝ αναγνωρίζουν ούτε καν τα 6 μίλια, διότι όπως αναφέρεται στην ίδια έκθεση, και αυτά ακόμη η Ελλάδα (δήθεν) τα «διεκδικεί». Έτσι ευνοείται σκανδαλωδώς η Τουρκία και αποκρύπτεται, ότι η Ελλάδα από το 1913 έχει κατοχυρώσει διεθνώς σε θάλασσα και αέρα, πως ο εθνικός της χώρος είναι δέκα (10) μίλια. Αυτό αποδεικνύουν οι εξής ελληνικοί νόμοι και διάταγμα με διεθνή ισχύ:

α. Νόμος (ΔΡΜΑ΄) 4141/1913, (σε θάλασσα και αέρα).

β. Νόμος 2569/1921, (στον αέρα.)

γ. Νόμος 5017/1931, (στη θάλασσα και τον αέρα.)

δ. Προεδρικό Διάταγμα 618/31, (σε θάλασσα και αέρα), 19/9/1931, (πρόεδρος Αλέξανδρος Ζαΐμης, πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος), το οποίο κατετέθη στην Κοινωνία των Εθνών (ΟΗΕ).

  1. Στις 21/9/2020 ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα, Ντέιβιντ Σάτερφιλντ, έγραψε στο Twitter ότι ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ο διεθνώς νόμιμος «Χάρτης της Σεβίλλης» που εκδόθηκε μετά από επίσημη παραγγελία της ΕΕ. Σε αυτόν η Τουρκία αποτυπώνεται έχουσα τρία (3) ν. μίλια, ως αιγιαλίτιδα ζώνη, που είναι και τα διεθνή της σύνορα βάσει της Συμφωνίας της Λοζάνης, 1923. Αμέσως μετά ο Τσαβούσογλου διεκδικεί σχεδόν τα πάντα σε Αιγαίο, αέρα, θάλασσα και ΑΟΖ Ελλάδος και Κύπρου.

Στις 15/6/21, ο Φ. Σινιρίογλου, Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον ΟΗΕ, κατέθεσε στον οργανισμό Επιστολή–Μνημόνιο εναντίον όλων των ελληνικών θέσεων, στην οποία αναφέρει πως «είναι τουρκικά» σχεδόν τα πάντα σε Αιγαίο/Μεσόγειο, όπως το 70% της ελληνικής και 85% της κυπριακής ΑΟΖ, μέγα πλήθος ελληνικών νησιών, νησίδων και βράχων(!), οι αρμοδιότητες σε FIR, SAR, και η έκδοση NAVTEX. Ο Σινιρίογλου χαρακτηρίζει –ψευδώς– «ιδιωτικό χάρτη» τον «Χάρτη της Σεβίλλης», ενώ παραδέχεται ότι: «ωστόσο, κωδικοποιείται (ο Χάρτης της Σεβίλλης) στην ελληνική εθνική νομοθεσία (νόμος 2289/1995, όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο 4001/2011), βάσει της εφαρμογής της μεθόδου ίσης απόστασης» [την οποία όμως] «θεωρεί άκυρη η Τουρκία»!

  1. Οι ίδιες ελίτ των ΗΠΑ, εμμέσως πλην σαφέστατα, με την στάση τους (βλ. σημεία 5, 6, 9, 10) απαγορεύουν στην Ελλάδα την ανακήρυξη 12 ν.μ. και ΑΟΖ συνορεύουσα με την μαρτυρική Κύπρο.
  2. Οι ίδιοι κύκλοι μέχρι «χθες» είχαν επιβάλλει εμπάργκο όπλων στην Κύπρο(!), το θύμα του σχεδίου Κίσινγκερ –1974. Από τότε υπερεξόπλισαν την Τουρκία, την (κατά Μπάιντεν) «γενοκτόνο», ανέχτηκαν τα στρατεύματα κατοχής, την εθνοκάθαρση, τον εποικισμό του νησιού, και πρόσφατα τον Αττίλα ΙΙΙ στην Αμμόχωστο.
  3. Ο εσχάτως πολυδιαφημισμένος «Νόμος περί Άμυνας και Διακοινοβουλευτικής Εταιρικής Σχέσης ΗΠΑ-Ελλάδας 2021» που προωθήθηκε στη Γερουσία, στην ουσία είναι ένα νομοσχέδιο – πουκάμισο αδειανό που προσβάλει την Ελλάδα. Για τον βαρύγδουπο «εκσυγχρονισμό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και για στρατιωτικό εξοπλισμό», το Κογκρέσο «θα» διαθέσει στην Ελλάδα το ποσό των εικοσιπέντε (25) εκατομμυρίων ευρώ για κάθε χρόνο (2022-2026), (βλ. Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Κινήτρων Ανακεφαλαιοποίησης «ERIP»).

Σημειώνουμε πως η κυβέρνηση της ΝΔ, μόνο για την κομματική της προπαγάνδα ξόδεψε, για να εξαγοράσει τα κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης και άλλα ΜΜΕ, περισσότερα από τριάντα (30) εκατομμύρια ευρώ σε λίγους μήνες.

Στο προαναφερθέν αμερικανικό νομοσχέδιο (άρθρο 23, Νόμος για Έλεγχο Εξαγωγών Όπλων «Arms Export Control Act») προβλέπεται ότι η αμερικανική κυβέρνηση «θα» δώσει στην Ελλάδα δάνεια (με τι τόκο άραγε;) για αγορά πολεμικού υλικού, παροχή υπηρεσιών, κλπ.

Το προβληματικό και ξεπερασμένο πλεονάζον πολεμικό υλικό (για το διάστημα 2022-2026) ΔΕΝ θα δίνεται, ούτε καν κατά προτεραιότητα στην Ελλάδα, αλλά με όρους που ισχύουν για όλες τις άλλες συμμαχικές χώρες, άρα και για την Τουρκία(!), (βλ. άρθρο 516 του Νόμου για την Εξωτερική Βοήθεια του 1961 «Foreign Assistance Act 1961»).

Υπογραμμίζουμε πως για αγορά μόλις δώδεκα (12) F35 οι ΗΠΑ ενέγραψαν και την Ελλάδα στον κατάλογο πελατών τους, για το 2029-2030(!), προκειμένου να πάρει τόσα F35 όσα και η Σιγκαπούρη! Παραθέτουμε τον πίνακα.

Ο πίνακας των ΗΠΑ για την αγορά F35 από δεκαπέντε (15) κράτη, στα οποία έχει περιληφθεί και η Ελλάς με δώδεκα (12) αεροσκάφη όσα και η Σιγκαπούρη! Σημειώνεται πως στην τελευταία στήλη ΔΕΝ έχουν διαγραφεί ακόμη τα έξη (6) F35 της Τουρκίας!

Τα προαναφερθέντα αποτελούν μικρό μόνο μέρος των διαχρονικά βλαπτικών ενεργειών των αμερικανικών ελίτ κατά της Ελλάδος. Υπάρχει πλήθος τέτοιων στοιχείων, μετά το 1950, οπότε και άλλαξε άρδην η πολιτική τους σε βάρος της χώρας μας. Έκτοτε, επί 71 χρόνια, η κατάσταση παραμένει ίδια, παρά τα διατυμπανιζόμενα περί «ελληνο-αμερικανικής φιλίας», στην οποία καλόπιστα κάποιοι πιστεύαν.

Ελπίζουμε τα αδιάψευστα γεγονότα/στοιχεία που παραθέσαμε να βοηθήσουν στην παραγωγή νέας, δίκαιης πολιτικής έναντι της Ελλάδος και να σταματήσει η χωρίς όρια, υπερ-βοήθεια προς την «γενοκτόνο» Τουρκία –όπως διακήρυξε ο πρόεδρος Μπάιντεν. Έχει τεράστια σημασία να έχουν οι ΗΠΑ εθνικά υπερήφανους συμμάχους, με γνώμονα το δίκαιο, την αλήθεια και την εθνική αξιοπρέπεια και όχι υποτακτικούς με εκβιασμένο «συμμαχικό» φρόνημα και αμφίβολο εθελοντισμό, σε περίπτωση μιας, (παντελώς απευκταίας), παγκόσμιας κρίσης.

Η Γερμανία μετά τη Μέρκελ και το τέλος της ιστορίας

Από
admin
-
0

  • Του Philip Stephens

Οι Γερμανοί είναι προσκολλημένοι σε μια μεταψυχροπολεμική αντίληψη της ιστορίας. Η απόρριψη της παραδοσιακής γεωπολιτικής και η διφορούμενη στάση απέναντι στη Ρωσία και την Κίνα.

Δημοσιεύθηκε: 1 Ιουλίου 2021 – 07:58 

Ήταν ένας Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας αυτός που έκανε διάσημη την ιδέα ότι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου σηματοδοτούσε την οριστική νίκη της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Τρεις δεκαετίες αργότερα η Γερμανία είναι η μόνη χώρα που έχει μείνει προσκολλημένη στη θέση του Φράνσις Φουκουγιάμα για το τέλος της ιστορίας. Η αποχώρηση της Γερμανίδας καγκελάριου Άγκελα Μέρκελ μπορεί να είναι μια ευκαιρία για το Βερολίνο να αποκολλήσει τις ειλικρινείς ελπίδες του χθες από τις σκληρές αλήθειες του σήμερα. Τα σημάδια δεν είναι ενθαρρυντικά.

Έχοντας λάβει το χρίσμα από την καγκελάριο, ο Άρμιν Λάσετ είναι το φαβορί για να τη διαδεχτεί στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Αυτή την εβδομάδα παρουσίασε τι βασικές θέσεις των Χριστιανοδημοκρατών. Οι βλέψεις της Κίνας να γίνει η νέα μεγάλη δύναμη και ο ρεβανσισμός της Ρωσίας μπορεί να έχουν κλονίσει τη μεταψυχροπολεμική παγκόσμια τάξη, αλλά η απάντηση του Λάνσετ μπορεί να συνοψιστεί καλύτερα ως «συνεχίζουμε στην ίδια πορεία». Στα μεγάλα ζητήματα, δήλωσε στους Financial Times, δεν διαφώνησε ποτέ με την πάντοτε προσεκτική Μέρκελ.

Ναι, παραδέχτηκε ο Λάσετ, oι απροκάλυπτες φιλοδοξίες της Κίνας του Σι Τζινπίνγκ οδήγησαν την Ευρώπη να τη χαρακτηρίσει «συστημικό αντίπαλο». Και, φυσικά, η χρήση στρατιωτικής ισχύος από τη Ρωσία για τον επανασχεδιασμό των ευρωπαϊκών συνόρων με την προσάρτηση της Κριμαίας ήταν «απαράδεκτη».

Αλλά ήθελε πραγματικά η Ευρώπη να καταστήσει το Πεκίνο έναν «νέο εχθρό»; Όσον αφορά την περιφρόνηση του Πούτιν για τη φιλελεύθερη τάξη, η Δύση θα έπρεπε να επιδιώξει μια «λογική σχέση» με τη Μόσχα. Η Μέρκελ, μαζί με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, προτείνει πιο στενές σχέσεις ανάμεσα στην Ε.Ε. και τη Ρωσία.

Kάποιος κυνικός θα έλεγε ότι ο Λάσετ απλά ενστερνίζεται το εμπορικό πνεύμα που έχει συχνά μετριάσει την υψηλή ρητορική της Μέρκελ για της δημοκρατικές αξίες. Η Κίνα είναι η μεγαλύτερη αγορά για τις εξαγωγές της Γερμανίας και ο αγωγός Nord Stream 2 θα διασφαλίσει σύντομα τις ενεργειακές ανάγκες της Γερμανίας μέσω άμεσης προμήθειας ρωσικού αερίου.

Κάποιος πιο καλοπροαίρετος μπορεί να αναγνώριζε ότι η Δύση πρέπει να βρει καλύτερη ισορροπία στην αντιμετώπιση των απολυταρχικών ηγετών. Κάποιος πρέπει να ελέγχει τα «γεράκια» στην Ουάσιγκτον. Το να ισχυριστεί κανείς ότι οι δημοκρατίες πρέπει να προσκολληθούν γερά στο ανοιχτό και βασισμένο σε κανόνες διεθνές σύστημα δεν σημαίνει ότι είναι λογικό να εμπλακούμε σε έναν Ψυχρό Πόλεμο με την Κίνα και σε μια σύγκρουση με τη Ρωσία.

Η στάση του Λάσετ πιθανότατα συνδυάζει τόσο την επιδίωξη των οικονομικών συμφερόντων, όσο και τη σύνεση που καλεί σε αυτοσυγκράτηση. Υπάρχει και ένα τρίτο στοιχείο. Λέει στους ψηφοφόρους αυτό που θέλουν να ακούσουν. Αναγνωρίζει τη βαθιά απροθυμία των ψηφοφόρων να δουν τον κόσμο όπως είναι αντί όπως θα θέλανε να είναι.

Λίγοι το έχουν θέσει πιο εύστοχα από τον Γερμανό διπλωμάτη Τόμας Μπάγκερ όταν παρατήρησε ότι το τέλος της ιστορίας ήταν μια αμερικανική ιδέα η οποία έγινε γερμανική πραγματικότητα. Πριν από μερικά χρόνια, ο Μπάγκερ, ο οποίος είναι πλέον σύμβουλος του προέδρου Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ, δημοσίευσε άρθρο στο Washington Quarterly στο οποίο παρουσίαζε την πιο έγκυρη ανάλυση της μεταψυχροπολεμικής κοσμοαντίληψης της Γερμανίας. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, σημειώνει το άρθρο, έφερε κάτι περισσότερο από την ενοποίηση της χώρας. Προς το τέλος ενός αιώνα στον οποίο η Γερμανία βρέθηκε δύο φορές στη λάθος πλευρά της ιστορίας, η νίκη της φιλελεύθερης δημοκρατίας την επανέφερε στη σωστή πλευρά.

Mε τα λόγια του τότε καγκελάριου Χέλμουτ Κολ, για πρώτη φορά η Γερμανία ήταν περιτριγυρισμένη από φίλους. Επιπλέον, βρισκόταν στο κέντρο μιας ενοποιημένης Ευρώπης η οποία θα αποτελούσε μοντέλο για τον υπόλοιπο κόσμο. Μπορεί να έπαιρνε λίγο καιρό, αλλά στο τέλος η Ρωσία, η Κίνα και οι υπόλοιποι θα ακολουθούσαν.

Αυτή η «γερμανική στιγμή» έχει περάσει, αλλά μετά τη φρίκη του ναζισμού, δεν προκαλεί έκπληξη που τόσοι Γερμανοί θέλουν να μείνουν προσκολλημένοι σε αυτήν. Η Ουρλίκε Φράνκε, νεαρή ερευνήτρια στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τις Διεθνείς Σχέσεις, έχει προσφέρει μια κομψή εξήγηση για το πώς έχει παγιδευτεί σε αυτό το συναίσθημα μια ολόκληρη γενιά millennials.

«Ο ξεχωριστός κόσμος στον οποίο μεγαλώσαμε ήταν η κανονικότητά μας» έγραψε πρόσφατα στο War on the Rocks, ιστοσελίδα για θέματα εθνικής ασφάλειας. «Οι ιδέες που ξεπήδησαν από τα γεγονότα του 1989 ήταν οι πεποιθήσεις μας. Τώρα που η γεωπολιτική, και ειδικά η γεωπολιτική της ισχύος, επέστρεψε, είμαστε χαμένοι». Η γενιά του Μπάγκερ είχε υιοθετήσει το πνεύμα του 1989, αλλά «εμείς (οι millennials) γεννηθήκαμε σε αυτό και διαμορφωθήκαμε από αυτό» τόνισε.

Η εγκατάλειψη αυτού του τρόπου σκέψης δεν θα είναι εύκολη υπόθεση, ιδίως από τη στιγμή που ταιριάζει πολύ καλά με τα οικονομικά συμφέροντα. Παραδόξως, το παραδοσιακά φιλειρηνικό κόμμα των Πρασίνων είναι αυτό το οποίο έχει μιλήσει πιο ανοιχτά για την πρόκληση της Κίνας του Σι και της Ρωσίας του Πούτιν. Όπως φαίνεται, οι Πράσινοι είναι επίσης ο πιο ισχυρός αντίπαλος των Χριστιανοδημοκρατών του Λάσετ. Τα δύο κόμματα μπορεί να καταλήξουν και σε συνασπισμό.

Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα, ο διάδοχος της Μέρκελ θα δυσκολευτεί να διατηρήσει τα προσχήματα και να διαιωνίσει αυτό που η Φράνκε αποκαλεί αίσθημα ανωτερότητας όσον αφορά την απόρριψη της παραδοσιακής γεωπολιτικής.

Το όνειρο ήταν θαυμαστό αλλά η Γερμανία δεν μπορεί να το κάνει πραγματικότητα.

© The Financial Times Limited 2021. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Η Ελλάδα στο «εδώλιο» της Χάγης ως «κατηγορούμενη»;

Από
admin
-
0

Δρ. Κων/νος Αποστόλου-Κατσαρός*

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην επιστολή της Τουρκίας στον ΟΗΕ η οποία απεστάλη στις 15 Ιουνίου 2021, μία ημέρα μετά την συνάντηση Ερντογάν-Μητσοτάκη στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ (δημοσιεύθηκε 22 Ιουνίου 2021 – Α/75/929), και τονίσαμε τον διαφαινόμενο συσχετισμό του πυρήνα των τουρκικών διεκδικήσεων («γκρίζες ζώνες», εύρος χωρικής θάλασσας, επήρεια νήσων με ειδική αναφορά στο Καστελλόριζο και στον «Χάρτη της Σεβίλλης», FIR, SAR, και αποστρατιωτικοποίηση των νήσων) με την υπογραφή συνυποσχετικού για προσφυγή στη Χάγη. Το άρθρο κατέληγε διατυπώνοντας το ερώτημα κατά πόσον πρέπει να αρχίσει να μας απασχολεί το σενάριο της μονομερούς προσφυγής της Τουρκίας στη Χάγη. Ερώτημα το οποίο θα εξετάσουμε έτι περαιτέρω, και αυτό γιατί η επιμονή της Τουρκίας στην εν λόγω επιστολή στα Ηνωμένα Έθνη δημιουργεί σοβαρές υποψίες.

Η αναφορά στο Διεθνές Δικαστήριο στην επιστολή της Τουρκίας έχει ως εξής:

«Επιπλέον, οι κανόνες του διεθνούς δικαίου που διέπουν την παραπομπή διαφορών από κράτη στο Διεθνές Δικαστήριο, συμπεριλαμβανομένης της θεμελιώδους αναγκαιότητας της αμοιβαίας συναίνεσης, είναι σαφείς.

Η Ελλάδα, ωστόσο, παραβιάζοντας αυτόν τον κανόνα, προχώρησε μονομερώς στο Διεθνές Δικαστήριο, παρόλο που η Τουρκία και η Ελλάδα δεν είχαν συμμετάσχει σε διμερείς διαπραγματεύσεις για την αντιμετώπισή του εκείνη την εποχή.

Το 1978, το Δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν ήταν αρμόδιο να κρίνει την ελληνική αίτηση επί της ουσίας του ερωτήματος, δεδομένης της έλλειψης συναίνεσης και από τις δύο πλευρές. […]

Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί σχετικά ότι η Ελλάδα διατηρεί μέχρι σήμερα τις επιφυλάξεις της για την υποχρεωτική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου σε θέματα οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων, του εύρους του εθνικού εναέριου χώρου και της αποστρατικοποίησης των νησιών».

Οι αρμοδιότητες της Χάγης

Καίτοι επισημαίνεται από την Τουρκία ότι η Ελλάδα δεν προτίθεται να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο για το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νήσων, του εύρους της χωρικής θάλασσας καθώς και του εθνικού εναέριου χώρου, τα οποία σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας η χώρα μας δύναται να επεκτείνει μονομερώς στα 12νμ. Παρά ταύτα υπενθυμίζεται ότι «Δυστυχώς στο παρελθόν η Ελλάδα, κατά τις λεγόμενες διερευνητικές συνομιλίες, δέχθηκε να συζητήσει με την Τουρκία τον τρόπο ασκήσεως του (μονομερούς) δικαιώματος [καθορισμού του εύρους της χωρικής θάλασσας]» όπως επιβεβαιώνει ο αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και υφυπουργός Παιδείας Άγγελος Συρίγος.

Το δικαίωμα της μονομερούς προσφυγής στη Χάγη

Αναλύοντας την επιστολή, είναι επίσης πρόδηλο ότι η Τουρκία δίνει έμφαση στους κανόνες που διέπουν την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο, ενώ παραδόξως (sic), κάνει ιδιαίτερη μνεία στις προϋποθέσεις για την μονομερή προσφυγή. Όπως ήδη διευκρινίστηκε στο προηγούμενο άρθρο μας, ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Πέτρος Λιάκουρας, εξηγεί ότι μια χώρα μπορεί να προσφύγει μονομερώς στο Διεθνές Δικαστήριο μόνον εάν: «α) υπάρχει ένα νομικό κείμενο συμφωνίας σε κάποιο θέμα και έχει προβλεφθεί ότι εάν ανακύψει διαφορά ερμηνείας ή εφαρμογής, τότε μπορεί να προσφύγει όποια πλευρά κατά της άλλης, ή β) εάν υπάρχει δήλωση από την οποία προκύπτει πρόθεση παραπομπής, ή γ) εάν και οι δύο χώρες έχουν αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία της Χάγης χωρίς επιφύλαξη για το θέμα αυτό».

Το ερώτημα που ανακύπτει για να εξακριβώσουμε εάν η Τουρκία πληροί τις προϋποθέσεις μονομερούς προσφυγής είναι, τί ακριβώς συνιστά «δήλωση από την οποία προκύπτει πρόθεση παραπομπής»; Ερώτημα το οποίο θέσαμε σε διδάκτορα νομικό με εξειδίκευση στο Δίκαιο της Θάλασσας και μας ξεκαθάρισε ότι: «η συμφωνία μπορεί να πάρει διάφορες μορφές (π.χ. κοινό ανακοινωθέν, συμφωνημένα πρακτικά συνάντησης)».

Σε αυτό το σημείο υπενθυμίζεται ότι οι Καλίν-Σουρανή στη συνάντησή τους στο Βερολίνο στις 13/07/2020, κατέληξαν σε μυστική συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες όπως ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης ομολόγησε αργότερα σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Γ. Πρετεντέρη (δημοσιεύτηκε 12/10/2020 στο primeminister.gr). Το σχετικό απόσπασμα της συνέντευξης αναφέρει:

«Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Στο Βερολίνο, συμφωνήθηκε μόνο θαλάσσιες ζώνες;

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Βεβαίως. Βεβαίως έχει συμφωνηθεί.

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Γιατί τότε δεν δώσατε στη δημοσιότητα τη Συμφωνία του Βερολίνου, αν είναι τόσο υπέρ μας;

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Γιατί εξαρχής είχαμε συμφωνήσει να μην δοθεί. Δεν ήταν άλλωστε συμφωνία, όπως σας είπα κατ’ αρχάς. Είναι τα γραπτά πρακτικά του τι συμφωνήθηκε εκεί.»

Οπότε θέσαμε νέο ερώτημα στον ίδιο ειδικό νομικό:

«Δηλαδή τα συμφωνηθέντα πρακτικά της μυστικής συνάντησης Καλίν-Σουρανή στο Βερολίνο τα οποία δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα αλλά ο Κ. Μητσοτάκης επιβεβαίωσε ότι υπάρχουν, μπορούν να χρησιμοποιηθούν μονομερώς από την Τουρκία για προσφυγή στη Χάγη;»

Και η απάντηση ήταν:

«Πρέπει α) να συνάγεται ότι είναι η πρόθεση και των δύο μερών να προσφύγουν και β) να είναι υπογεγραμμένα πρακτικά.»

Αποφεύγοντας τον πειρασμό να υπεισέλθουμε σε εκτιμήσεις για το περιεχόμενο των γραπτών πρακτικών του Βερολίνου και υπογραμμίζοντας την προφανή κρισιμότητα των συμπεφωνημένων, διερωτόμαστε, άραγε ο Έλληνας πρωθυπουργός, δια της διπλωματικής συμβούλου του κ. Σουρανή, έλαβαν σοβαρά υπόψη το ενδεχόμενο της μονομερούς προσφυγής της Τουρκίας στη Χάγη; Σενάριο κατά το οποίο η προωθούμενη «στρατηγική» της προσφυγής ως «ιδανική λύση» για τα ελληνοτουρκικά, μπορεί τελικά να καταλήξει να βάλει την Ελλάδα στο «εδώλιο» ως «κατηγορούμενη»;

πηγή

*Ειδικός τεχνικός σύμβουλος. Διετέλεσε λέκτορας και επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Μπράιτον της Βρετανίας, από το οποίο κατέχει διδακτορικό και μεταπτυχιακό τίτλο. 

Γιατί η Τουρκία φαίνεται να κάνει στροφή προς τη Χάγη;

Από
admin
-
1

Δρ. Κων/νος Αποστόλου-Κατσαρός*

Η Τουρκία μόλις μια ημέρα μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, απέστειλε επιστολή στον ΟΗΕ (με ημερομηνία 15 Ιουνίου 2021, δημοσιεύθηκε 22 Ιουνίου 2021 – Α/75/929). Στην εν λόγω επιστολή όχι μόνο απορρίπτει την πάγια ελληνική θέση περί ύπαρξης μίας και μόνο διαφοράς, αυτής της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, αλλά βάζει στο κάδρο τον πυρήνα των διεκδικήσεών της, όπως είναι οι «γκρίζες ζώνες», τα χωρικά ύδατα (με ειδική αναφορά στο Καστελλόριζο και στο «Χάρτη της Σεβίλλης»), το FIR και SAR, καθώς και την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων. Μάλιστα όλα αυτά τα συσχετίζει με την προσφυγή στη Χάγη. Συγκεκριμένα δε για το «Χάρτη της Σεβίλλης», ο οποίος δίνει πλήρη επήρεια στο Σύμπλεγμα Μεγίστης και ενώνει την ελληνική με την κυπριακή υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, ισχυρίζεται ότι η υπαναχώρηση της Αθήνας και ο χαρακτηρισμός του ως ιδιωτικό/μη επίσημο χάρτη, αποτελεί θετικό βήμα για την Τουρκία, αλλά απαιτείται και η κατάργηση του «νόμου Μανιάτη» (4001/2011) ο οποίος χρησιμοποιεί όμοια με το «Χάρτη της Σεβίλλης» την «αρχή της μέσης γραμμής» (equidistance) στη χάραξη των θαλασσίων συνόρων. Εδώ υπενθυμίζεται χωρίς περαιτέρω σχολιασμό ότι και η αμερικανική πρεσβεία στην Άγκυρα δήλωσε ότι «οι ΗΠΑ δεν θεωρούν πως ο «Χάρτης της Σεβίλλης» έχει οποιαδήποτε νομική σημασία».

Τα επίμαχα σημεία της επιστολής της Τουρκίας στον ΟΗΕ είναι:

«Η Ελλάδα, από την άλλη πλευρά, προσπαθεί να υπονομεύσει τους μηχανισμούς διαλόγου παρουσιάζοντας την κατάσταση σαν να υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα μεταξύ των δύο κρατών, δηλαδή η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι μόνο ένα από τα πολλά μακροχρόνια ζητήματα μεταξύ των δύο κρατών, τα οποία περιλαμβάνουν το εύρος των χωρικών υδάτων και του εθνικού εναέριου χώρου, την κυριαρχία των νησιών, των νησίδων και των βράχων που δεν παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα μέσω έγκυρων διεθνών μέσων, την παραβίαση του αποστρατιωτικοποιημένου καθεστώτος των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου από την Ελλάδα και το ζήτημα των περιοχών αρμοδιοτήτων (FIR, SAR και NAVTEX).

[…] Όσον αφορά τις μαξιμαλιστικές και υπερβολικές αξιώσεις θαλάσσιων συνόρων, η Ελλάδα προσπαθεί επίμονα να επιβάλει αυτόματη πλήρη επήρεια για όλα τα νησιά στη δημιουργία της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης και της υφαλοκρηπίδας, συμπεριλαμβανομένου του νησιού του Καστελλόριζου.

[…] Σε αυτό το πλαίσιο, θα πρέπει πράγματι να θεωρηθεί ένα αξιοσημείωτο βήμα για την Ελλάδα να αναφερθεί στον «Χάρτη της Σεβίλλης» ως «ιδιωτικό χάρτη», αποφεύγοντας φαινομενικά να του χορηγήσει επίσημη έγκριση. Η περιγραφή του χάρτη αυτού, ωστόσο, κωδικοποιείται στην ελληνική εθνική νομοθεσία (νόμος 2289/1995, όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο 4001/2011), βάσει της εφαρμογής της μεθόδου ίσης απόστασης, αν και δεν αναγνωρίζεται και θεωρείται άκυρη από την Τουρκία.»

Εκ πρώτης όψεως θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει την άποψη ότι η επιστολή της Τουρκίας δεν αποτελεί έκπληξη αφού αντίστοιχου περιεχομένου ήταν και η παλαιότερη επιστολή της στα Ηνωμένα Έθνη με ημερομηνία 14 Οκτωβρίου 2020. Αλλά είναι ακριβώς έτσι; Η βαρύτητά της έγκειται στο γεγονός ότι απεστάλη την επομένη της συνάντησης Μητσοτάκη-Ερντογάν (14/6/2021). Το έναυσμα ίσως να δόθηκε από τη δήλωση του Κ. Μητσοτάκη αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον Τούρκο Πρόεδρο όπου είπε: «Αν και οι διαφορές μεταξύ των χωρών μας παραμένουν, Ελλάδα και Τουρκία είναι γείτονες και η συνεργασία σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος είναι προς όφελος όλων». Δήλωση κατά την οποία η μία και ΜΟΝΑΔΙΚΗ διαφορά στα ελληνοτουρκικά, η οποία μέχρι πρότινος ήταν οι «θαλάσσιες ζώνες» (αν και όφειλε να είναι αποκλειστικά και μόνο η υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ και όχι οι «θαλάσσιες ζώνες» που περιέχουν επιπλέον και την αιγιαλίτιδα και την συνορεύουσα ζώνη), έχει πλέον αναχθεί σε «διαφορές μεταξύ των χωρών μας».

Επιπλέον αυτό που είναι αξιοσημείωτο στην επιστολή είναι ο συσχετισμός των τουρκικών διεκδικήσεων με την προσφυγή στη Χάγη, προφανώς ως έμμεση πίεση για υπογραφή συνυποσχετικού που να τις συμπεριλαμβάνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αυτό επιβεβαιώνει δημοσίευμα της εφημερίδας «Εστία» στις 2 Ιουνίου 2021, σύμφωνα με το οποίο, κατά τη διήμερη επίσκεψη του Μ. Τσαβούσογλου στην Αθήνα στις 30 και 31 Μαΐου 2021, παρατηρήθηκε αλλαγή της τουρκικής στάσης και πλέον δέχεται το συνυποσχετικό, κάτι στο οποίο μέχρι πρότινος δε συναινούσε ανοικτά τουλάχιστον. Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρθηκε ότι η Τουρκία θέτει πολύ σαφείς προϋποθέσεις για την υπογραφή συνυποσχετικού και συγκεκριμένα απαιτεί να γίνει αναφορά στην ύπαρξη των «γκρίζων ζωνών», να τεθεί επί τάπητος το ζήτημα της «αποστρατιωτικοποιήσεως» ελληνικών νήσων, καθώς και άλλες διεκδικήσεις που εγείρει κατά καιρούς… Ένα τέτοιο συνυποσχετικό είναι πρόδηλο ότι συνιστά από μόνο του αναγνώριση του πυρήνα των τουρκικών διεκδικήσεων.

Το αν στη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν παρουσία των Καλίν-Σουρανή, συζητήθηκε ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν είναι γνωστό. Αυτό που όμως διαφαίνεται είναι ότι πλέον η Τουρκία πιέζει για τη Χάγη με τη δική της διευρυμένη ατζέντα, η οποία καταρρίπτει το αφήγημα της προσφυγής ως ιδανική λύση των ελληνοτουρκικών.

Ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Πέτρος Λιάκουρας, μάλιστα εξηγεί ότι μια χώρα μπορεί να προσφύγει μονομερώς στο Διεθνές Δικαστήριο κατά μιας άλλης μόνον εάν: «α) υπάρχει ένα νομικό κείμενο συμφωνίας σε κάποιο θέμα και έχει προβλεφθεί ότι εάν ανακύψει διαφορά ερμηνείας ή εφαρμογής, τότε μπορεί να προσφύγει όποια πλευρά κατά της άλλης, ή β) εάν υπάρχει δήλωση από την οποία προκύπτει πρόθεση παραπομπής, ή γ) εάν και οι δύο χώρες έχουν αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία της Χάγης χωρίς επιφύλαξη για το θέμα αυτό.»

Λαμβάνοντας όλα αυτά υπόψη, αναλογιζόμαστε μήπως τελικά πρέπει να αρχίσει να μας απασχολεί εκ νέου το σενάριο της μονομερούς προσφυγής της Τουρκίας στη Χάγη;

πηγή

*Ειδικός τεχνικός σύμβουλος. Διετέλεσε λέκτορας και επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Μπράιτον της Βρετανίας, από το οποίο κατέχει διδακτορικό και μεταπτυχιακό τίτλο.

ΛΑΘΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Από
admin
-
1
Χθες διάβασα σε έγκυρη ελληνική εφημερίδα ένα άρθρο που προσπαθεί να δικαιολογήσει το αμερικανικό διάταγμα για συμπερίληψη σε blacklist κυρώσεων όποιου αντιτίθεται στη Συμφωνία των Πρεσπών και στις Συμφωνίες Ντέιτον, Αχρίδας και της απόφασης 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η καλή εφημερίδα δικαιολογεί την προσέγγισή της με τον ισχυρισμό ότι οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για τη σταθερότητα στα βαλκάνια.
Αποδεκτή η αμερικανική ευαισθησία για έναν χώρο τον οποίο ταλαιπώρησαν τη δεκαετία του 90. Και εμείς ενδιαφερόμαστε για τη σταθερότητα στην περιοχή μας.
Δεν μπορεί να βρεθεί κάποιος πολιτικός τρόπος από την υπερδύναμη να επιβάλει την σταθερότητα και χρειάζονται μέτρα περιορισμού της ελευθερίας κρατικών δρώντων για να επιτευχθεί ο στόχος;
Αντιλαμβάνεται η φιλελεύθερη εφημερίδα που μπορεί να οδηγήσει η αποδοχή αυτής της μεθόδου, ως εφαρμογή πολιτικής;
Μήπως η αμερικανική απόφαση περιέχει ολοκληρωτική νοοτροπία;
Μήπως είναι καλύτερα τα προβλήματα να λύνονται πολιτικά;
Από την άλλη, δεν διάβασα τίποτε από τον αριστερό χώρο που να επισημαίνει μια παλαιομοδίτικη ιμπεριαλιστική συμπεριφορά.
Αρκεί για τη αριστερά, η ικανοποίηση για την επιβολή με αυτόν τον τρόπο της Συμφωνίας των Πρεσπών και δεν μιλά;
Να προσθέσω πως η Συμφωνία του Ντέιτον δημιούργησε ένα κράτος το οποίο δεν λειτουργεί. Η Συμφωνία της Αχρίδας έδωσε δικαιώματα στους Αλβανούς που έχουν διχάσει τις δύο κοινότητες των Σκοπίων. Η απόφαση 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για το Κόσοβο έχει δημιουργήσει ποικίλες άλυτες τριβές μεταξύ Αλβανών και Σέρβων. Πως θα λειτουργήσουν με τα προβλήματα αυτά οι οντότητες που δημιουργήθηκαν; Αρκεί η επιθυμία;
Για τη Συμφωνία των Πρεσπών έχω γράψει πολλές φορές.
1...2,2782,2792,280...3,038Σελίδα 2,279 από 3,038