Αρχική Blog Σελίδα 2277

Competition Among Russia, China, and United States Heats Up in Antarctic

Από
admin
-
0

Natalia  Azarova

The orthodox curch in the Russian Bellingshausen Station in Antartica. Photo: VANDERLEI ALMEIDA/AFP/Getty Images
For now, there is no public discussion of exploiting Antarctic mineral deposits, but in 2048, the Madrid protocol banning mining is due to be reviewed, and it’s unlikely the status quo will remain in place.

The Antarctic Treaty is sixty years old this year. While there may not be such heated international disputes over the South Pole as there are over the North Pole, the competition between the world powers is still in evidence there. The situation today of each country trying to expand its influence in the Antarctic is reminiscent of the state of play in the Arctic a decade ago. Once again, China has been the most dynamic power in recent years, and is developing its partnership with Russia in the Antarctic to strengthen its position in its growing confrontation with the United States.

The Antarctic, which as well as the continent of Antarctica includes the waters of three adjoining oceans and the islands located there, has always attracted the attention of the world powers. Australia, Argentina, the UK, New Zealand, Norway, France, and Chile have all laid claim to individual parts of the Antarctic, with territorial disputes over this vast area threatening to erupt into a major international conflict last century.

The tension was reduced in 1959, when twelve countries signed the Antarctic Treaty. The treaty declared that Antarctica should be used exclusively for peaceful purposes, and that all disputes over territorial sovereignty should be set aside. The treaty has now been signed by fifty-four countries.

The original treaty has since been enhanced by several important additional agreements, collectively known as the Antarctic Treaty System. One of these is the Protocol on Environmental Protection (1991), also known as the Madrid protocol, which prohibits mining there.

For a long time, the most active nations in the Antarctic were Australia, the United States, European countries, and Russia, but in recent years, an increasingly prominent role has been played by China, which joined the treaty in 1983.

The Antarctic isn’t as important for China as the Arctic, which is closer and offers more opportunities. Still, expanding its presence at the South Pole is another way for China to confirm its status as a truly global power. Beijing is investing in research, infrastructure, and logistics: next year it intends to open its fifth research center there, and also has plans to add a nuclear icebreaker to its current two polar icebreakers.

Officially, China’s purpose in the Antarctic is scientific research, in keeping with the treaty. It also has the second biggest number of Antarctic tourists (about 8,000 people) after the United States (about 27,000). Its main aim right now, however, is fishing for Antarctic krill: it is currently building the world’s biggest krill trawler.

In the long term, Beijing is interested in the Antarctic’s wealth of mineral resources: its deposits of gold, coal, iron ore, copper, zinc, nickel, lead, and—most importantly of all—hydrocarbons. One area of the Ross Sea alone contains an estimated 50 billion barrels of oil and over 100 trillion cubic meters of gas.

Beijing understands perfectly that it cannot stake its claims to Antarctic territory for now, and that mineral extraction there will still be banned for a long time to come. For now, there is no public discussion of exploiting Antarctic mineral deposits, but in 2048, the Madrid protocol is due to be reviewed, and it’s unlikely the status quo will remain in place.

There are several possible outcomes. The global energy crisis could prompt countries to allow the extraction of Antarctic resources, which will become more accessible due to global warning. Or a new agreement could be reached, regulating activity in the Antarctic. The current ban may even be reviewed before 2048.

China’s increasing activity is forcing other powers that began exploring the Antarctic much earlier to examine their relationships with Beijing. Australia lays claim to 42 percent of the continent’s territory, and was for a long time Beijing’s main research partner in the region. After Xi Jinping’s visit to Tasmania in 2014, the two sides signed an agreement allowing Chinese expeditions to use the Tasmanian capital Hobart as a gateway to Antarctica.

Another convenient port for the Chinese was Christchurch in New Zealand, but since China’s relations with Australia and New Zealand have deteriorated, the scale of their cooperation in the Antarctic has also diminished.

In 2019, China began talks with Chile on access to the Punta-Arenas port and expressed its interest in the Argentinian port of Ushuaia, which Chinese tourists already pass through on their way to the Antarctic.

China also considers Russia an important ally. In 2017, the two nations’ research institutes signed a memorandum of cooperation in the Antarctic. Two Chinese research stations are located close to Russian facilities, so the two sides agreed to work together to carry out certain scientific and logistical operations.

Russia and China have also coordinated their positions on regulatory issues, joining forces to veto three proposals to create new marine protected areas off Antarctica in November 2020. (China believes the international community should focus on monitoring existing protected zones in order to assess their impact.)

Australia and its allies view this blocking of initiatives and other Russian-Chinese actions as eroding the decisionmaking process under the Antarctic Treaty. These tests of the treaty’s resilience are the cause of some concern in Canberra.

Australia has other reasons to be unhappy. Back in 2013, China proposed creating a new special area around its Kunlun station, which is located in the Australian sector. China insists that this 20,000 square meter area requires “higher security,” because of its “significant scientific, ecological, and logistical value.”

Beijing also proposes coordinating activities in this new area. Its plan would divide the territory into several zones, in the largest of which—the Clean Air Zone—transit would be forbidden, along with flights and the erection of permanent constructions. While informal discussions of this initiative in 2013–2017 were inconclusive, if Beijing obtains approval for even a truncated version of its plan, this will confirm its increased influence within the Antarctic Treaty.

Another nation watching the growth of Chinese activity in the region with alarm is the United States. If ten years ago China lagged significantly behind the Americans in terms of both financing its Antarctic program and the number of staff at its research stations, now it has almost caught up in most respects. Work on modernizing U.S. infrastructure, meanwhile, has been put on hold because of the coronavirus pandemic.

There’s a popular opinion in the United States that the present situation in the Antarctic resembles that in the Arctic a decade ago. General Charles Q. Brown Jr., the Air Force chief of staff, has said he believes the South Pole “is just a number of years” away from being the same kind of focal point of competition with Russia and China that the Arctic is now.

The United States and its allies will likely continue to put forward proposals for new marine protected areas. In a ministerial joint declaration on April 28 following a meeting on the designation of Marine Protected Areas in the Southern Ocean, fifteen countries including the United States, UK, and several EU countries reaffirmed their commitment to establishing a system of protected areas, and stated they were joining efforts to continue to build consensus on the proposals.

In the meantime, it cannot be said that there are no areas of common interest among the world powers in the Antarctic. When pushing for the establishment of a marine park in the Ross Sea, the United States went to some lengths to secure the support of China and Russia. One of those involved in the negotiations was then secretary of state John Kerry, who has now been appointed a special presidential envoy for climate. The Antarctic could therefore still become a rare area of cooperation amid the current conflict-ridden relationship between the great powers.

This article was published as part of the “Relaunching U.S.-Russia Dialogue on Global Challenges: The Role of the Next Generation” project, implemented in cooperation with the U.S. Embassy to Russia. The opinions, findings, and conclusions stated herein are those of the author and do not necessarily reflect those of the U.S. Embassy to Russia.

By:
  • Natalia Azarova

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

carnegie.ru

Russia’s National Security Strategy: A Manifesto for a New Era

Από
admin
-
0
The central feature of the new strategy is its focus on Russia itself. The Russian leadership has every reason right now to turn homeward to address the glaring weaknesses, imbalances, and inequalities of the country’s internal situation.

Russia’s new, forty-four-page National Security Strategy signed by President Vladimir Putin on July 2 is a remarkable document. It is much more than an update of the previous paper, adopted in 2015. Back then, relations with the West had already sharply deteriorated as a result of the Ukraine crisis, but were still considered salvageable; much of the liberal phraseology inherited from the 1990s was still in use; and the world still looked more or less unified. The current version of arguably the most important Kremlin strategy statement—covering not only national security issues, but a whole range of others, from the economy to the environment, and values to defense—is a manifesto for a different era: one defined by the increasingly intense confrontation with the United States and its allies; a return to traditional Russian values; and the critical importance for Russia’s future of such issues as technology and climate.

The strategy lays out a view of a world undergoing transformation and turmoil. The hegemony of the West, it concludes, is on the way out, but that is leading to more conflicts, and more serious ones at that. This combination of historical optimism (the imminent end of Western hegemony) and deep concern (as it is losing, the West will fight back with even more ferocity) is vaguely reminiscent of Stalin’s famous dictum of the sharpening of the class struggle along the road to socialism. Economically, Russia faces unfair competition in the form of various restrictions designed to damage it and hold it back; in terms of security, the use of force is a growing threat; in the realm of ethics, Russia’s traditional values and historical legacy are under attack; in domestic politics, Russia has to deal with foreign machinations aimed at provoking long-term instability in the country. This external environment fraught with mounting threats and insecurities is regarded as an epoch, rather than an episode.

Against this sobering background, the central feature of the strategy is its focus on Russia itself: its demographics, its political stability and sovereignty, national accord and harmony, economic development on the basis of new technologies, protection of the environment and adaptation to climate change, and—last but not least—the nation’s spiritual and moral climate. This inward focus is informed by history. Exactly thirty years ago, the Soviet Union collapsed just as its military power was at its peak, and not as a result of a foreign invasion. Having recently regained the country’s great power status and successfully reformed and rearmed its military, the Russian leadership has every reason now to turn homeward to address the glaring weaknesses, imbalances, and inequalities of the country’s internal situation.

The paper outlines a lengthy series of measures for dealing with a host of domestic issues, from rising poverty and continued critical dependence on imported technology to the advent of green energy and the loss of the Soviet-era technological and educational edge. This certainly makes sense. Indeed, the recent Kremlin discovery of climate change as a top-tier issue is a hopeful sign that Russia is overcoming its former denial of the problem, along with inordinately exuberant expectations of the promise of global warming for a predominantly cold country. After all, the Kremlin’s earlier embrace of digitalization has given a major push to the spread of digital services across Russia.

The strategy does not ignore the moral and ethical aspects of national security. It provides a list of traditional Russian values and discusses them at length. It sees these values as being under attack through Westernization, which threatens to rob the Russians of their cultural sovereignty, and through attempts to vilify Russia by rewriting history. In sum, the paper marks an important milestone in Russia’s official abandonment of the liberal phraseology of the 1990s and its replacement with a moral code rooted in the country’s own traditions. Yet here, the strategy misses a key point at the root of Russia’s many economic and social problems: the widespread absence of any values, other than purely materialistic ones, among much of the country’s ruling elite. The paper mentions in passing the need to root out corruption, but the real issue is bigger by an order of magnitude. As each of President Putin’s annual phone-in sessions with the Russian people demonstrates—including the most recent one on June 30—Russia is governed by a class of people who are, for the most part, self-serving, and do not care at all for ordinary people or the country, instead focusing single-mindedly on making themselves rich on the job. Money—or rather Big Money—has become that group’s top value, and the most corrosive element in today’s Russia. Therein lies perhaps the biggest vulnerability of modern Russia.

On foreign policy, the strategy is fairly elliptic, but it gives a hint of what the upcoming Foreign Policy Concept might include. The United States and some of its NATO allies are now officially branded unfriendly states. Relations with the West are de-prioritized and those countries ranked last in terms of closeness, behind former Soviet countries; the strategic partners China and India; non-Western institutions such as the Shanghai Cooperation Organization, BRICS, and the Russia-India-China trio; and other Asian, Latin American, and African countries. In addition to U.S. military deployments and its system of alliances, U.S.-based internet giants with their virtual monopoly in the information sphere, and the U.S. dollar that dominates global finances are also seen as instruments of containing Russia.

Overall, the 2021 Russian National Security Strategy seeks to adapt the country to a still interconnected world of fragmentation and sharpening divisions, in which the main battle lines are drawn not only—and not even mostly—between countries, but within them. Victories will be won and defeats suffered largely on domestic turf. Accordingly, it is the Home Front that presents the greatest challenges, and it is there that the main thrust of government policies must be directed.

This article was published as part of the “Relaunching U.S.-Russia Dialogue on Global Challenges: The Role of the Next Generation” project, implemented in cooperation with the U.S. Embassy to Russia. The opinions, findings, and conclusions stated herein are those of the author and do not necessarily reflect those of the U.S. Embassy to Russia.

By:
  • Dmitri Trenin

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

carnegie.ru

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μεταβαίνει σε Βαγδάτη και Ερμπίλ – Οι λόγοι ακύρωσης της επίσκεψης

Από
admin
-
0
Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Αλεπάλληλες επιθέσεις φιλοϊρανικών δυνάμεων σε στόχους των ΗΠΑ σε Ιράκ και ιρακινό Κουρδιστάν

Σε πεδίο ανοικτής αντιπαράθεσης ΗΠΑ – Ιράν απειλεί να μετατρέψει το έδαφος κυρίως του Ιράκ αλλά και της γειτονικής Συρίας, η προσπάθεια της Τεχεράνης να εκμεταλλευθεί το γενικό πρόσταγμα της συνολικής ή μερικής απόσυρσης των αμερικανικών δυνάμεων από την ευρύτερη περιοχή, ώστε να εμπεδώσει την πολιτική επιρροή στον κρίσιμο αυτό χώρο της Μέσης Ανατολής.

Παρά το γεγονός ότι ο πρόεδρος Μπάιντεν στην αρχή της θητείας του έδειχνε έτοιμος να περιορίσει την εμπλοκή αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή, φαίνεται ότι οι εξελίξεις επιβάλουν αλλαγή στρατηγικής που σηματοδότησαν τα πρώτα αμερικανικά πλήγματα εναντίον στόχων φιλοϊρανικών παραστρατιωτικών οργανώσεων στο έδαφος του Ιράκ και της Ανατολικής Συρίας στο τέλος Ιουνίου.

Από εκείνη την στιγμή και μετά ακολούθησε έκρηξη της βίας η οποία συνοδεύτηκε με επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον αμερικανικών στόχων στο ιρακινό έδαφος όχι μόνο με ρουκέτες αλλά και με εξελιγμένα ιρανικής τεχνολογίας drones.

Η Αθήνα είχε προγραμματίσει παρά τις πολλές δυσκολίες που είχε το εγχείρημα, την πραγματοποίηση διήμερης επίσκεψης του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη επικεφαλής αντιπροσωπείας που περιλάμβανε και εκπροσώπους ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων στην Βαγδάτη και στην πρωτεύουσα του ιρακινού Κουρδιστάν, το Ερμπίλ, για την Δευτέρα και Τρίτη. Αλλά οι τελευταίες εξελίξεις και τα σοβαρά προβλήματα ασφαλείας -καθώς επιθέσεις εκδηλώθηκαν και στο εσωτερικό της Βαγδάτης και στο αεροδρόμιο του Eρμπίλ- υποχρέωσαν στην ακύρωση της επίσκεψης.

Η επίσκεψη αυτή ήταν εκ των πραγμάτων εξαιρετικά δύσκολη και λόγω της κατάστασης που επικρατεί στην χώρα αλλά και επειδή υπάρχει σαφής τουρκική επιρροή τόσο στην Βαγδάτη όσο και στο Ερμπίλ. Όμως η Αθήνα θέλει να στείλει το μήνυμα ότι είναι παρούσα στην Μέση Ανατολή όχι μόνο λόγω των παραδοσιακών σχέσεων με τον αραβικό κόσμο, αλλά και γιατί ως μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ συμμετέχει στην διαδικασία λήψης αποφάσεων που είναι κρίσιμες για την περιοχή.

Η Ελλάδα εξάλλου προμηθεύεται το 48% των αναγκών της σε πετρέλαιο από το Ιράκ. Ειδικά στο Eρμπίλ υπάρχει μάλιστα μικρή ελληνική επιχειρηματική παρουσία που διευκολύνθηκε με την ίδρυση και λειτουργία του ελληνικού Γενικού Προξενείου και γραφείου Οικονομικών Υποθέσεων. Το Ερμπιλ επρόκειτο να επισκεφθεί και ο Ν. Δένδιας τον περασμένο χρόνο αλλά η βλάβη στο κυβερνητικό αεροσκάφος που το καθήλωσε στην Βαγδάτη είχε οδηγήσει σε ματαίωση της επίσκεψης.

Για την Ελλάδα είναι σημαντικό να είναι παρούσα και να δίνει το στίγμα της ακόμη και σε περιοχές που θεωρητικά υπάρχει ενισχυμένη τουρκική παρουσία και επιρροή. Η τουρκική επεκτατικότητα όμως αποτελεί πολύ συχνά την αιτία προστριβών με την Βαγδάτη και την κουρδική αυτόνομη κυβέρνηση του Ερμπίλ καθώς οι επιθέσεις εναντίον υποτιθέμενων ή πραγματικών βάσεων του PΚΚ στο βόρειο Ιράκ αποτελεί το πρόσχημα για παραβιάσεις της εδαφικής κυριαρχίας και ακεραιότητας μια χώρας «εύθραυστης» που δοκιμάζεται διαρκώς από εθνοτική και κυρίως θρησκευτική βία.

Η Τουρκία διατηρεί στο ιρακινό έδαφος 10 στρατιωτικές βάσεις, 57 στρατιωτικά φυλάκια – στρατόπεδα και περίπου 6.500 στρατιώτες και η προσπάθεια αφομοίωσης των τουρκομανικών πληθυσμών της περιοχής αποτελεί μόνιμη εστία καχυποψίας και αντιπαραθέσεων.

Εύφλεκτο το σκηνικό στο Ιράκ

Το νέο σκηνικό που διαμορφώνεται όμως στο Ιράκ είναι εξαιρετικά εύφλεκτο και επικίνδυνο και καθώς δεν κατέστη δυνατόν να δοθούν εγγυήσεις ασφαλείας για την πρωθυπουργική επίσκεψη, ελήφθη η απόφαση περί ματαίωσης της.

Μόλις χθες η βάση Al-Assad που φιλοξενεί αμερικανικές και άλλες διεθνείς δυνάμεις, δέχθηκε επίθεση με τουλάχιστον 14 ρουκέτες, το τελευταίο επεισόδιο ενός μπαράζ επιθέσεων σε αμερικανικούς στόχους.

Η ιρακινή κυβέρνηση καταδίκασε την επίθεση ως «τρομοκρατική επίθεση» και όπως έγινε γνωστό την ευθύνη ανέλαβε η «Ταξιαρχία εκδίκησης για τον al-Muhandis» ο οποίος ήταν ο ιρακινός αρχηγός παραστρατιωτικής οργάνωσης που σκοτώθηκε το 2020 μαζι με τον Ιρανό στρατηγό διοικητή της επίλεκτης ομάδας Quds των Φρουρών της Επανάστασης Qassem Soleimani από την αμερικανική πυραυλική επίθεση εναντίον του.

Οι 2500 Αμερικανοί στρατιώτες που παραμένουν στο Ιράκ γίνονται συχνά στόχος επιθέσεων κυρίως από φιλοϊρανικές παραστρατιωτικές οργανώσεις που είναι ιδιαίτερα ισχυρές στο ιρακινό έδαφος.

Είχε προηγηθεί η επίθεση με οπλισμένα drones στο αεροδρόμιο του Ερμπίλ το βράδυ της Τρίτης. Την Δευτέρα έγινε επίθεση και εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας στην Βαγδάτη με drones.

Η διαρκής χαμηλής έντασης σύγκρουση μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ στο ιρακινό έδαφος διαρκεί από την δεκαετία του ΄80 αλλά απειλεί τώρα να πάρει νέες διαστάσεις

Στις 28 Ιουνίου οι επιθέσεις που διέταξε με προσωπική εντολή ο πρόεδρος Μπάϊντεν (δυο σε στόχους στην Συρία και μια εντός ιρακινού εδάφους), ήταν επιλογή που «στέλνει ισχυρό μήνυμα στο Ιράν» όπως τόνισε ο ίδιος ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Α. Μπλίνκεν αμέσως μετά την αμερικανική επίθεση τα αντίποινα εκδηλώθηκαν και στην Συρία όπου οι αμερικανικές δυνάμεις που περιπολούσαν στην Βορειοανατολική Συρία δέχθηκαν επίθεση και απάντησαν με πυρά πυροβολικού στην περιοχή των πετρελαιοπηγών al-Omar.

Το Ιράκ έτσι βρίσκεται σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση καθώς οι ισχυρότατες φιλοϊρανικές στρατιωτικές δυνάμεις ασκούν πίεση στην κυβέρνηση, η οποία καταδικάζει από την μια μεριά τις αμερικανικές επιθέσεις αλλά από την άλλη πρέπει να ισορροπεί απέναντι στο ισχυρό αντιαμερικανικό αίσθημα της σιιτικής πλειοψηφίας της χώρας, γνωρίζοντας συγχρόνως ότι χωρίς την ξένη υποστήριξη, θα υπάρξει επικίνδυνος εκτροχιασμός της χώρας.

Το Ιρακινό κοινοβούλιο έχει ζητήσει πέρυσι την άμεση αποχώρηση των Αμερικανών, κάτι που η Ουάσιγκτον φαίνεται ότι δεν είναι διατεθειμένη να κάνει, καθώς πρακτικά έχει εγκλωβιστεί σε μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση, γνωρίζοντας ότι το Ιράκ είναι η τελευταία γραμμή ανάσχεσης της ιρανικής ηγεμονίας στην Μέση Ανατολή, όπου ήδη έχει ισχυρά προγεφυρώματα εκτός του Ιράκ, στον Λίβανο, στην Συρία, στην Υεμένη.

Μια θέση ισχυροποιημένη δραματικά σε σχέση με την δεκαετία του ΄90 όταν η μοναδική πρόσβαση του Ιράν στην περιοχή ήταν η Χεζμπολάχ.

Και ο πρόεδρος Μπάιντεν έχοντας προφανώς και την ευθύνη προστασίας των Αμερικανών στρατιωτών που είναι στο Ιράκ, θα πρέπει να αναζητήσει δύσκολες ισορροπίες ώστε να μην εμπλακούν οι ΗΠΑ σε μια ανοικτή σύγκρουση στην περιοχή με το Ιράν, που πιθανότατα θα είχε τα αντίθετα αποτελέσματα, αυξάνοντας τον αντιαμερικανισμό και την επιρροή του Ιράν στην Μ. Ανατολή.

Ο πρωθυπουργός Μουσταφά Αλ Καντίμι καταδίκασε την αμερικανική επίθεση εναντίον των εγκαταστάσεων της φιλοϊρανικής Kataib Hezbollah, την οποία όμως δεν μπορεί να ελέγξει, καθώς αποτελεί μέρος της Popular Mobilization Forces (PMF), (μιας κρατικής «ομπρέλας» που στεγάζει σχεδόν 40 παραστρατιωτικές οργανώσεις) που είναι ισχυρή οικονομικά και έχει πλέον αποκτήσει και ισχυρή οικονομική δύναμη, μια και το κενό χρηματοδότησης από την ιρακινή κυβέρνηση που αντιμετωπίζει σοβαρά ελλείμματα λόγω της πανδημίας και της πτώσης των τιμών του πετρελαίου, καλύπτεται από το Ιράν.

Πηγές: Reuters, Al Jazeera, liberal.gr

F-16 και Rafale προκαλούν… βέρτιγκο στην Άγκυρα: Τι λέει Τούρκος αναλυτής για την αλλαγή συσχετισμών στο Αιγαίο – Πώς θα «μπαλώσουν» τα κενά

Από
admin
-
0
Την μελλοντική αλλαγή συσχετισμών στους ουρανούς του Αιγαίου επιβεβαιώνει ουσιαστικά αναλυτής που μίλησε σε τουρκικό μέσο ισχυριζόμενος πως για την ώρα δεν έχουν αλλάξει τα δεδομένα ωστόσο η απόκτηση F-16 Viper, Rafale και πιθανώς F-35 εκ μέρος της HAF θα αλλάξει όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

«Την ώρα που τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μάχης της Τουρκίας συνεχίζουν να… γίνονται πρωτοσέλιδα για την αποδεδειγμένη επιχειρησιακή τους ικανότητα και την επιτυχία των εξαγωγών τους, η Πολεμική Αεροπορία (TuAF) της χώρας τέθηκε αντιμέτωπη με ερωτήματα σχετικά με ορισμένο από τον εξοπλισμό της που είναι γηρασμένος, παρά την αυξανόμενη υποστήριξη από μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (UAV)», αναφέρει τουρκικό δημοσίευμα.

Όπως ισχυρίζεται η DailySabah στο δημοσίευμά της: «Σύμφωνα με άλλους, οι καμπάνες που ηχούν απέχουν ακόμη από την πραγματικότητα. Λένε ότι τα UAV παρέχουν πολλά πλεονεκτήματα στην Τουρκία τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα καθώς γίνονται αναπόσπαστο μέρος του στρατού».

«Ο Άρντα Μεβλούτογλου, ειδικός στον τομέα της αεροπορίας, του διαστήματος, των αμυντικών πολιτικών και των τεχνολογιών, σε μια αποκλειστική συνέντευξη με την Daily Sabah δήλωσε ότι η Τουρκία μπορεί εύκολα να αναπληρώσει το κενό που μπορεί να δημιουργηθεί μεταξύ της Τουρκίας και των γειτονικών χωρών με την αποτελεσματική χρήση του ηλεκτρονικού πολέμου (EW), μεγάλης εμβέλειας οπλισμένα συστήματα ακριβείας και προηγμένα αεροσκάφη που παράγονται από την εγχώρια αμυντική βιομηχανία».

Ο Μεβλούτογλου υποστήριξε ότι προσωπικά αναμένει από την Τουρκική Διοίκηση Πολεμικής Αεροπορίας να γίνει μια δύναμη που εκμεταλλεύεται το πλήρες δυναμικό όλων των τύπων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, συστημάτων EW και οπλισμένων συστημάτων ακριβείας, μία διοίκηση που να «μπορεί να συνδέσει όλα αυτά τα συστήματα για να επικοινωνούν μεταξύ τους».

Σύμφωνα με το συγκεκριμένο δημοσίευμα: «Η πολεμική αεροπορία της Τουρκίας έχει σήμερα περίπου 240 F-16C / Ds και περίπου 30 F-4E. Τα F-4E βρίσκονται στο τέλος της διάρκειας ζωής τους, είπε ο Μεβλούτογλου , ενώ περίπου 35 αεροσκάφη του στόλου F-16 είναι μοντέλα Block 30 που λαμβάνουν δομικές αναβαθμίσεις για επιπλέον χρήση».

Ο Ισμαήλ Ντεμίρ, επικεφαλής της Προεδρίας των Αμυντικών Βιομηχανιών (SSB), σημείωσε σε προηγούμενες δηλώσεις ότι οι διαρθρωτικές αλλαγές (αναβαθμίσεις) στα αεροσκάφη F-16 Block 30 συνεχίζονται και ότι 1.200 έως 1.500 κομμάτια δομικών εξαρτημάτων ανά αεροσκάφος αντικαθίστανται, ενώ οι εργασίες επισκευής και αντικατάστασης πραγματοποιούνται ως μέρος του έργου.

Το υπόλοιπο του στόλου είναι πιο μοντέρνο, αποτελούμενο από μοντέλα Block 40, Block 50 και Block 50+.

Σύμφωνα με τον Μεβλούτογλου , η απογραφή F-16 της Πολεμικής Αεροπορίας είναι ποιοτικά και ποσοτικά ανώτερη από τους γείτονές της, προς το παρόν.

«Ωστόσο, όσον αφορά τις τελευταίες τάσεις εξοπλισμού στην περιοχή, αυτή η ανωτερότητα κινδυνεύει να εξαλειφθεί. Η Ελλάδα αποκτά σύγχρονα μαχητικά Rafale και αναβαθμίζει τα μαχητικά F-16 σε πιο προηγμένο επίπεδο από την Τουρκία », είπε.

Και το δημοσίευμα συνεχίζει: «Η Αθήνα θέλει επίσης να προμηθευτεί το μαχητικό αεροσκάφος F-35 – πρόγραμμα από το οποίο οι ΗΠΑ εκδίωξαν την Τουρκία, παρά το μήνυμα ότι η κίνηση δεν είχε νομική βάση.

Μεταξύ άλλων, το Ισραήλ, μια παράκτια χώρα κατά μήκος της Ανατολικής Μεσογείου, λαμβάνει παραδόσεις F-35 και «χρησιμοποιεί αυτό το τζετ σε επιχειρήσεις στην περιοχή».

Το Ισραήλ διαθέτει επίσης ένα μεγάλο στόλο μαχητών F-16 και F-15 «χάρη στις ειδικές σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες» και «εξοπλίζει όλα τα μαχητικά αεροσκάφη με γηγενή όπλα και ηλεκτρονικά συστήματα πολέμου».

Ο Μεβλούτογλου συνέχισε λέγοντας ότι, «η Αίγυπτος, μια άλλη σημαντική περιφερειακή δύναμη, επενδύει υπερβολικά στην αεροπορική της δύναμη με συμβόλαια για Su-35 και MiG-29M από τη Ρωσία, Rafale από τη Γαλλία. Αναφέρονται επίσης διαπραγματεύσεις για Typhoon από την Ιταλία».

Επαναλαμβάνοντας ότι οι τρέχουσες περιφερειακές εξελίξεις φαίνεται να υπονομεύουν την αεροπορική δύναμη, ο Μεβλούτογλου δήλωσε ότι η Τουρκία, ωστόσο, ηγείται της προόδου της τεχνολογίας UAV και της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας για την κάλυψη νέων αναγκών, οι οποίες βοηθούν την Άγκυρα να καλύψει εύκολα το κενό».

Εν συνεχεία σημειώνεται: «Ο Μεβλούτογλου είπε ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις (TSK) και η αεροπορική της δύναμη, ιδίως, έχουν πολύ εκτεταμένη εμπειρία στη διεξαγωγή διαφόρων τύπων επιχειρήσεων, τόσο εθνικών όσο και πολυεθνικών, σε μεγάλες γεωγραφικές περιοχές και ότι «αυτή η εμπειρία εκδηλώνεται στην ανάπτυξη εθνικών συστημάτων και λύσεων.

«Αυτό το γεγονός από μόνο του είναι το κύριο πλεονέκτημα της Τουρκίας», είπε.

Η Τουρκία, πράγματι, έχει αποκτήσει αξιοσημείωτη εμπειρία τα τελευταία χρόνια ενώ πολεμούσε την “τρομοκρατική” (σ.τ.μ. χαρακτηρισμός πουμ αποδίδεται από το τουρκικό μέσο) ομάδα του ΡΚΚ εντός των συνόρων της, την οποία η Άγκυρα επεκτείνεται μέσω γειτονικών Ιράκ και Συρίας μέσω διασυνοριακών αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων.

Η Baykar και η Turkish Aerospace Industries (TAI), μεταξύ των πρωτοπόρων εταιρειών της τοπικής αμυντικής βιομηχανίας, επένδυσαν σε μεγάλο βαθμό στην τεχνολογία UAV – την οποία η χώρα κάποτε δεν μπόρεσε να χρησιμοποιήσει ενάντια στην τρομοκρατική οργάνωση λόγω περιορισμών και εμπάργκο – που πωλούν τώρα στο εξωτερικό.

Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μάχης Bayraktar TB2 (Tactical Block 2) (UCAV) που αναπτύχθηκαν από την Baykar χρησιμοποιήθηκαν αρχικά σε επιχειρήσεις με στόχο την εξάλειψη των τρομοκρατών του ΡΚΚ. Κέρδισαν περαιτέρω φήμη όταν λειτουργούσαν ενάντια σε πιο ικανές στρατιωτικές δυνάμεις, όπως το συριακό καθεστώς που υποστηρίζεται από τη Ρωσία σε επιχειρήσεις αντιποίνων. Τα ρωσικά συστήματα αεροπορικής άμυνας, είτε λειτουργούν από το συριακό καθεστώς είτε από τις αρμενικές δυνάμεις κατοχής στην πρόσφατη σύγκρουση Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα στα UCAV της Τουρκίας. Τόσο τα αεροσκάφη του στρατού TSK όσο και του Αζερμπαϊτζάν κατάφεραν με επιτυχία και κυνηγούσαν εχθρικά θωρακισμένα οχήματα και συστήματα αεροπορικής άμυνας.

Μπορεί να μην έχουν καταστρέψει ολοσχερώς τεθωρακισμένα με μικρές κεφαλές, όπως ένας καθοδηγημένος αντιαρματικός πύραυλος, αλλά έκαναν δεκάδες τεθωρακισμένα να υποστούν ανεπανόρθωτες ζημιές.

Κατά συνέπεια, η ζήτηση από το εξωτερικό αυξάνεται επίσης καθώς τα «κρυφά» παιχνίδια που παίζονται μεταξύ drone και τεθωρακισμένων στρατιωτικών εργαλείων επεκτείνονται, ανοίγοντας το δρόμο για την εξαγωγή τους».

Το τουρκικό δημοσίευμα συνεχίζει: «Η Πολωνία τον περασμένο μήνα υπέγραψε συμφωνία για την αγορά 24 Bayraktar TB2 UCAV, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που ένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ απέκτησε drone από την Τουρκία. Πιο πρόσφατα την Τρίτη, η Λετονία σήμαινε ότι ενδέχεται επίσης να αποκτήσει τουρκικά οπλισμένα drone.

Οι ευρωπαϊκές χώρες – συμπεριλαμβανομένης της Ουγγαρίας, της Αλβανίας, της Λευκορωσίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Βουλγαρίας και της Τσεχικής Δημοκρατίας – με τις οποίες η Τουρκία μοιράζεται καλές αμυντικές σχέσεις, λέγεται ότι είναι μεταξύ δυνητικών πελατών των UAV.

Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη χρησιμοποιούνται σήμερα σε Τουρκία, Κατάρ, Λιβύη, Ουκρανία και Αζερμπαϊτζάν. Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε τον Μάρτιο ότι η Σαουδική Αραβία ενδιαφέρεται επίσης να αγοράσει drone.

Ο Μεβλούτογλου, εφιστώντας την προσοχή σε τέτοιες εξελίξεις, είπε ότι τα αεροσκάφη, είτε οπλισμένα είτε όχι, μπορούν να λειτουργήσουν με ασφάλεια σε περιοχές όπου υπάρχει φιλική αεροπορική υπεροχή – όπως όταν τα τουρκικά F-16 παρείχαν μια ομπρέλα αέρα από τον εναέριο χώρο της χώρας, ενώ τα UAVs εξάλειφαν στόχους στη Συρία.

Οι αποστολές καταστολής της εχθρικής άμυνας (SEAD), που διεξήχθησαν συμβατικά από μαχητικά αεροσκάφη, εκτελέστηκαν από τουρκικά Anka-S και TB2s. Η χρήση τους χαρακτηρίστηκε ένα καλό παράδειγμα της περίπλοκης και ευρύτερης χρήσης των drone, τα οποία επωφελήθηκαν τόσο από τα μαχητικά αεροσκάφη όσο και από τα στοιχεία EW (συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου) που φέρεται να αντιστέκονταν στα ρωσικά συστήματα».

Ακολούθως σημειώνεται: Παρόλο που η περιορισμένη επίδοση και η επίγνωση της κατάστασης των drones τα καθιστούν ευάλωτα στο σύγχρονο πεδίο της μάχης σε συστήματα αεροπορικής άμυνας και μαχητικά αεροσκάφη – ειδικά αυτά που λειτουργούν και διοικούνται από καλά εκπαιδευμένο προσωπικό – ο Μεβλούτογλου είπε ότι αν τα UAV υποστηρίζονται από προηγμένα συστήματα EW (ηλεκτρονικού πολέμου) και είναι εξοπλισμένα με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, «μπορεί πράγματι να αποτελέσουν απειλή και για τα μαχητικά αεροσκάφη».

«Αυτή η ικανότητα απαιτεί εκτεταμένη ανάπτυξη και δοκιμές και δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί», είπε. Ως εκ τούτου, η Τουρκία εργάζεται για τη βελτίωση των δυνατοτήτων της σχεδόν χωρίς διακοπή, δοκιμάζοντας τη νέα τεχνολογία σχεδόν κάθε μήνα.

Η Τουρκία έχει ήδη δοκιμάσει νέες εκδόσεις του έξυπνου μικρού- πυρομαχικού MAM-L (MAM) – ένα σύστημα με καθοδήγηση με λέιζερ που παράγεται για οπλισμένα droneελαφρών επιθέσεων και μαχητικά αεροσκάφη από μια άλλη τουρκική εταιρεία αμυντικής βιομηχανίας, Roketsan – και έχει χρησιμοποιηθεί κατά του συριακού καθεστώτος . Το MAM-L είναι η θερμοβαρική παραλλαγή, ενώ το MAM-C είναι υψηλής εκρηκτικότητας. Το μεγαλύτερο από μια σειρά όπλων, το MAM-T, χρησιμοποιείται σε μεγάλη απόσταση.

Το Akıncı, ένα πρωτοποριακό UCAV από τον φημισμένο κατασκευαστή των TB2, πέρασε με επιτυχία μια δοκιμή εκτόξευσης χρησιμοποιώντας τις τελευταίες εκδόσεις του MAM τον Απρίλιο. Αναμένεται ότι το αεροσκάφος θα φέρει επίσης περισσότερα είδη πυρομαχικών – συμπεριλαμβανομένων των πυραύλων καθοδήγησης με λέιζερ Cirit της Roketsan και των αντιαρματικών πυραύλων μεγάλης εμβέλειας (L-UMTAS). Bozok WVRAAM (βλήματα αέρος αέρος εντός οπτικού ορίζοντα), Bozdoğan και Gökdoğan BVRAAM (αέρος αέρος πέραν του οπτικού ορίζοντα), που αναπτύχθηκαν με πόρους από το Συμβούλιο Επιστημονικής και Τεχνολογικής Έρευνας της Τουρκίας Ινστιτούτο (SAGE) βλήματα standoff (SOM) και η σειρά Mark 80 βόμβες γενικής χρήσης χαμηλής έλξης (MK-81, MK-82, MK-83).

Εκτός από αυτά τα οπλισμένα drone, ο Μεβλούτογλου πρόσθεσε επίσης ότι όταν τα εθνικά μαχητικά αεροσκάφη (MMU) ανατέθηκαν από το TAI, «η Τουρκία μπορεί εύκολα να αποκαταστήσει την αεροπορική υπεροχή μέσω εγχώριων δυνατοτήτων και συστημάτων

Είναι αλήθεια ότι τα τουρκικά αεροσκάφη ‘έφτιαξαν τη φήμη τους’ αμφισβητώντας κοινές πεποιθήσεις όπως ο καλύτερος κυνηγός τανκ είναι ένα άλλο τανκ.

Δημιούργησαν επίσης νέα ερωτήματα σχετικά με το αν η αεροπορική μάχη θα περιλαμβάνει μη επανδρωμένα σκάφη, εκτός από τη συμβατική μάχη που χρησιμοποιεί μαχητικά αεροσκάφη, ενώ είναι επίσης αλήθεια ότι η Τουρκία θα ακολουθήσει τον δικό της τρόπο, σχεδιάζοντας τις δικές της ιδέες όταν πρόκειται για το μέλλον της αεροπορικής ισχύος».

ΠΗΓΗ: newpost.gr

Ο Σόιμπλε θέλει ένα νέο Γερμανικό Ράιχ ;

Από
admin
-
1
EPA/OMER MESSINGER

του Μιχάλη Ψύλου

Τον γνωρίσαμε ως υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας  (και πάθαμε) με τις ακραία νεοφιλελεύθερες απόψεις του υπέρ της λιτότητας. Τώρα, στα 78 του και ως πρόεδρος της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ξεδιπλώνει μια άλλη «γερακίσια» ιδιότητά του: του πολεμιστή για την στρατιωτική αναβάθμιση του παγκόσμιου ρόλου του Βερολίνου. Να μπει τέλος δηλαδή, στους περιορισμούς που επιβλήθηκαν στην ηττημένη Ναζιστική Γερμανία μετά το τέλος του Β` Παγκοσμίου Πολέμου.

«Η Γερμανία πρέπει να αναλάβει μεγαλύτερο στρατιωτικό ρόλο  για να ανταποκριθεί στην παγκόσμια ευθύνη της για την ελευθερία, τη δημοκρατία και τα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της στη συμμαχία», δήλωσε Σόιμπλε μιλώντας την περασμένη Τρίτη το απόγευμα στην παρουσίαση ενός αμφιλεγόμενου βιβλίου του Γερμανού ιστορικού και καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Πότσνταμ, Σόνκε Νέιτζελ. Τίτλος του βιβλίου; «Γερμανοί πολεμιστές: Από την Αυτοκρατορία στη Δημοκρατία του Βερολίνου-Μια στρατιωτική ιστορία».

Χωρίς περιστροφές ο Σόιμπλε ζήτησε να μπει τέλος στις αυστηρές απαιτήσεις που θέτει η Γερμανική βουλή σε ότι αφορά τις  εξαγωγές όπλων και τις στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό. «Όποιος θέλει μια κοινή ευρωπαϊκή άμυνα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να απομακρυνθεί λίγο από τις δικές του παραδοσιακές θέσεις, για παράδειγμα σχετικά με το θέμα της κοινοβουλευτικής έγκρισης για εξαγωγές όπλων ή για αποστολές στο εξωτερικό», τόνισε ο πρόεδρος της Bundestag, ζητώντας να αντληθούν διδάγματα από την παρουσία Γερμανών στρατιωτών της Bundeswehr στο Αφγανιστάν και το Μάλι. «Η ειρήνη δεν μπορεί να διατηρηθεί ή να εδραιωθεί δωρεάν», πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

Ο Σόιμπλε κάλεσε μάλιστα τους συμπατριώτες του  να κάνουν την «άβολη» και «μη δημοφιλή» κοινωνική συζήτηση σχετικά με τη σχέση τους με τον στρατό. « Οι Γερμανοί προτιμούν να αγνοούν το γεγονός ότι « το να είσαι στρατιώτης στη μάχη, μπορεί να είναι αναγκαίοι και οι φόνοι. Φαίνεται να υπάρχει ένα τυφλό σημείο στη μετα-θεωρητική μας κοινωνία», διαμαρτυρήθηκε ο Σόιμπλε.

Όπως είπε μάλιστα, πρέπει να ληφθεί υπόψη η «επισφαλής παγκόσμια τάξη» και για αυτό, μερικές φορές «η βία πρέπει να τελειώσει με τη βία… Αυτό μπορεί να προκαλεί διάσταση ανάμεσα στις αξίες και τα ιδανικά μας- τα οποία δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε- και τη ρεαλιστική εκτίμηση ότι ακριβώς αυτές οι αξίες και τα ιδανικά  δεν αποκλείουν τη χρήση στρατιωτικής βίας. Διότι ο κόσμος δυστυχώς, δεν είναι αυτός που θέλουμε να είναι».

Επιστροφή στην αυτοκρατορία

Ο Σόιμπλε δεν έχει κρύψει ποτέ τη νοσταλγία του για την Γερμανική αυτοκρατορία -το Ράιχ. Η ιστοσελίδα Politico σημειώνει με έμφαση ότι το γραφείο του στη Γερμανική βουλή, κοσμεί ένα αντίγραφο του αετού του Κάιζερ Γουλιέλμου!

Το ερώτημα δεν είναι βέβαια μόνο οι εμμονές του Σόιμπλε. Αλλά αν ο γηραιός πρόεδρος της Bundestag εκφράζει πλέον ένα σημαντικό τμήμα του κατεστημένου για την επανεμφάνιση μιας μιλιταριστικής Γερμανίας; Μετά το 1945, οι Σύμμαχοι, έχοντας συντρίψει το ναζιστικό καθεστώς, παραχώρησαν στην τότε Δυτική Γερμανία το δικαίωμα να έχει το δικό της στρατό, αλλά μόνο ως αποτρεπτικό μέσο κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Η Γερμανία εντάχθηκε πλήρως στο ΝΑΤΟ και ουσιαστικά ανέθεσε την ασφάλειά της στα αμερικανικά στρατεύματα που σταθμεύουν στη χώρα.

Όπως γράφει στους New York Times ο πολιτικός συντάκτης της Die Zeit, Γιόχνεν Μπίτνερ , «μετά τον τρόμο της ναζιστικής εποχής, οι Γερμανοί  είχαν μια βαθιά αποστροφή στη στρατιωτική δύναμη. Η μνήμη του πολέμου συνδέεται άρρηκτα με την κατάρρευση του πολιτισμού , με εγκλήματα τόσο φρικτά και τραυματικά που θέτουν μια αιώνια ηθική κληρονομιά στους Γερμανούς: ποτέ ξανά»

Το 1993 μάλιστα, ο  συντηρητικός καγκελάριος Χέλμουτ Κολ δήλωσε ότι οι Γερμανοί στρατιώτες δεν πρέπει ποτέ να παρέμβουν σε έθνη στα οποία είχε σαρώσει η Βέρμαχτ».

Ο πόλεμος στα Βαλκάνια έθεσε όμως σε δοκιμασία το δόγμα Κολ και μια απόφαση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου ένα χρόνο αργότερα άνοιξε την πόρτα σε στρατιωτικές επεμβάσεις στο εξωτερικό, αλλά μόνο ως μέρος των αποστολών του ΝΑΤΟ, των Ηνωμένων Εθνών ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έκτοτε η Γερμανία έχει αναπτύξει στρατεύματα μερικές φορές, σχεδόν πάντα σε ειρηνευτικό ρόλο.

Το 1999 όταν ο τότε Πράσινος υπουργός Εξωτερικών, Γιόσκα Φίσερ υποστήριξε τη χρήση γερμανικών όπλων κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά της Γιουγκοσλαβίας, ένα μέλος του κόμματος του πέταξε ένα μπαλόνι γεμάτο με κόκκινη μπογιά στο κεφάλι του. «Το μήνυμα ήταν σαφές», γράφει ο Μπίτνερ: «Ο πόλεμος είναι δολοφονία και οι δικαιολογίες για πόλεμο είναι το επιχείρημα ενός δολοφόνου».

Σήμερα όμως, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν διστάζει να επικαλείται διάφορες δικαιολογίες για πολεμικές επιχειρήσεις της Bundeswehr στο εξωτερικό Μήπως κάτι έχει αλλάξει; Μήπως το Βερολίνο παίρνει θέση ενόψει του νέου παγκόσμιου ανταγωνισμού ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις- Ηνωμένες Πολιτείες και Κίνα;

Η επιστροφή του Γερμανού «πολεμιστή»

Ο ιστορικός Σόνκε Νέιτζελ δίνει πολλές απαντήσεις στο βιβλίο του, που παρουσίασε και εκθείασε ο Σόιμπλε:  «Ο στρατιωτικός ιστορικός καλεί την Bundeswehr να επιστρέψει στις πολεμικές της παραδόσεις υποστηρίζοντας ότι το βασικό καθήκον» του πολεμιστή είναι: «μάχη, φόνοι, θάνατος», γράφει η Frankfurter Rundchau, ασκώντας σκληρή κριτική στο βιβλίο του Νέιτζελ.

Η αναζήτηση του «πολεμιστή» στην πρόσφατη γερμανική ιστορία  ,αποτελεί το κεντρικό θέμα στις 800 σελίδες του βιβλίου. Αγνοώντας οποιοδήποτε πολιτικό και ιστορικό πλαίσιο,  ο συγγραφέας, ρωτάει: «Τι να κάνει ένας υπολοχαγός της  Γερμανικής Αυτοκρατορίας, ένας νεαρός αξιωματικός της Βέρμαχτ που κοινωνικοποιήθηκε υπό τον Εθνικοσοσιαλισμό και ο επικεφαλής μιας διμοιρίας της Task Force στο Κουντούζ του Αφγανιστάν, το 2010;»: Ήταν «μαχητές της πρώτης γραμμής, συνηθισμένοι στον πόλεμο». Ακούγεται τραγικό  ,αλλά δυστυχώς ,ο καθηγητής  Νέιτζελ και οι ομοϊδεάτες του θέλουν να καταργήσουν το τεράστιο ηθικό βήμα που έγινε στη Γερμανία μετά το 1945 . «Ο Νέιτζελ προσφέρει βοήθεια σε μια ιδεολογία μαχητών και πολεμιστών, η οποία προωθείται από το ακροδεξιό, εξτρεμιστικό φάσμα της πολιτικής, καθώς και από εκείνους που θέλουν να αποκαταστήσουν την … παράδοση στην Bundeswehr», γράφει η γερμανική εφημερίδα και προσθέτει: «Αυτός ο τρόπος σκέψης ξαναγεννιέται ,καθώς για πρώτη φορά από το 1945, στις στρατιωτικές επιχειρήσεις της  Bundeswehr στο εξωτερικό, ισχύει το σύνθημα «αγωνιστείτε , σκοτώστε, πεθάνετε» .

Οι Γερμανοί πολιτικοί -προειδοποιεί η Frankfurter Rundchau-πρέπει να αναρωτηθούν κριτικά εάν θέλουν να συνεχίσουν σε αυτό  το μονοπάτι ή όχι. Η νοσταλγία του «Γερμανού πολεμιστή» φαίνεται να κερδίζει έδαφος, να ξεπερνά το χρόνο και να λειτουργεί και ως απόπειρα επανεμφάνισης του «πραγματικού πολέμου».

newscenter.gr

Περικλής Νεάρχου: Ανάξιες ηγεσίες έφεραν την Κύπρο στην άκρη του γκρεμού!

Από
admin
-
0

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου

Την περασμένη εβδομάδα, η εκπρόσωπος για το Κυπριακό του Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, Τζέιν Χώλ Λούτ, συνάντησε στη Λευκωσία τον Κύπριο Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη και με απύθμενο θράσος τον βολιδοσκόπησε αν η Ελληνική πλευρά θα οργιζόταν πολύ κατά του Γενικού Γραμματέα, εαν αυτός, στην εκθεση του Ιουλίου για το Κυπριακό προς το Συμβούλιο Ασφαλείας, έκανε αναφορά στην έκθεσή του σε δυο “αυτοδιοικούμενες περιοχες” στην Κύπρο, για ν’ αντιμετωπίσει τις “ανησυχίες” της τουρκικής πλευράς.

Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει η βολιδοσκόπηση της Τζέιν Χώλ Λούτ. Υποβάθμιση της Κυπριακης Δημοκρατίας σε αυτοδιοικούμενη κοινοτική περιοχή και εξίσωση της με το ψευδοκράτος, που θα αναγνωριζόταν , σε μια τέτοια περίπτωση, σε παρόμοια και ισότιμη αυτοδιοικούμενη περιοχή. Με απλά λόγια , αυτοκατάλυση της Κυπριακης Δημοκρατίας και ακύρωση του ψηφίσματος 186 του 1964, με το οποιο το Συμβούλιο Ασφαλείας ανεγνώρισε και στήριξε την Κυπριακή Δημοκρατία , το 1964 , που ηθελαν να καταλύσουν Τουρκία και Μ. Βρετανία , με πρόσχημα την αποχώρηση απο το κράτος των Τουρκοκυπρίων. Ακύρωση επίσης των ψηφισμάτων 550 και 641, με τα οποια το Συμβούλιο Ασφαλείας κατεδίκασε την ανακήρυξη χωριστου Τουρκοκυπριακου κράτους , το 1983.

Υπενθυμίζεται οτι την ακύρωση των παραπάνω ψηφισμάτων και την αποδοχή δυο ισοτίμων και ισοκυριάρχων κρατων ζήτησε , κατά την πρόσφατη Πενταμερή Διάσκεψη στη Γενεύη , ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ερσίν Τατάρ. Ο τελευταιος τα εθεσε μάλιστα ως ορους και ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε περαιτέρω διαπραγμάτευση και τη σύγκληση νέας Πενταμερους. Τι σημαίνει σε συσχετισμό με αυτό η βολιδοσκόπηση της Τζέιν Χωλ Λούτ;

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ , χειραγωγούμενος απροκάλυπτα απο τη Βρετανική διπλωματία , δήλωσε μεν τυπικά στη Γενεύη οτι οι προτάσεις Τατάρ ειναι εκτός των συμφωνημένων παραμέτρων, αλλά ανέθεσε απο την αλλη στην Τζέιν Χώλ Λούτ να βολιδοσκοπήσει την Ελληνική πλευρά για να διαπιστώσει κατά πόσο θα ηταν δυνατό να ” τετραγωνισθει ο κύκλος ” και να χωρέσουν οι Τουρκικές αξιώσεις σε μια δηθεν ομοσπονδιακή φόρμουλα , η οποία θα ηταν , στην πραγματικότητα , συνομοσπονδία δυο συνιστώντων κρατων. Την αναζήτηση μιας τέτοιας φόρμουλας ειχε υπογραμμισει στη Γενεύη ο Βρετανός εκπρόσωπος, επιδιωκοντας την αποτροπή ενος οριστικου ναυαγίου της στρατηγικης των Πενταμερων και τη διατήρηση του εγκλωβισμου της Κύπρου στην αυτοκαταστροφική αυτή πολιτική.

Ο ύποπτος ρόλος που διαδραματίζει ο Γ. Γραμματέας του ΟΗΕ Γκουτέρες διεφάνη ηδη απο την Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφης, στις Βρυξέλλες , οπου προσεκάλεσε τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ερσίν Τατάρ ” για διαβουλεύσεις ” . Προφανως , πραγματικός στόχος της προσκλήσεως ηταν η διπλωματική του αναβάθμιση και η προώθηση των σχέσεων του με την Ευρωπαϊκή ηγεσία. Περιέργως , προέκυψε και τυχαία συνάντησή του, στην υπόγεια κουζίνα του ξενοδοχείου , με τον Ελληνα Πρωθυπουργό.

Η τουρκική πλευρά , επικουρούμενη απο τη Βρετανική, αρνήθηκε να δεχθει την παρουσία εκπροσώπου της ΕΕ στην Πενταμερή Διάσκεψη της Γενεύης. Η Τουρκική πλευρά απαιτει η ΕΕ να αποστασιοποιηθει απο τη σημερινή της θέση , που αναγνωρίζει την Κύπρο ως ενα κράτος, ισότιμο μέλος και ν’ αναγνωρίσει οτι υπάρχουν στην Κύπρο δυο ” ισα ” μέρη. Εαν , βεβαίως , η Κύπρος εσπευδε ν’ ανταποκριθει θετικά στις βολιδοσκοπήσεις γι’ αναφορά απο τον Γκουτέρες σε δυο ” αυτοδιοικούμενες ” περιοχές, δεν θα υπηρχε τότε για την ηγεσία των Βρυξελλων κανένα πρόβλημα.

Καθοδηγούμενος απο τη Βρετανική πολιτική, ο Γ. Γραμματέας του ΟΗΕ συμπεριφέρεται κατά τρόπο ανάξιο και ανάρμοστο του αξιώματός του και προσπαθει να υπονομεύσει τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας για την Κύπρο, αντι να υπερμαχει για την εφαρμογή τους , οπως ειναι δεοντολογικά ο ρόλος του . Ο συντονισμός , που προσπαθει να επιτύχει με την ΕΕ, με πρόσχημα την εντολή που εχει απο το Συμβούλιο Ασφαλείας για προσφορά καλων υπηρεσιων στο Κυπριακό , αποσκοπει στην υπόσκαψη του ερείσματος που εχει η Κυπριακή Δημοκρατία ως χώρα – μέλος της ΕΕ. Η υπόσκαψη διευκολύνεται, δυστυχως ,απο την ασυνάρτητη και αλλοπρόσαλλη πολιτική της Κυπριακης ηγεσίας, η οποία δέχθηκε ακριτα να συμμετέχει σε Πενταμερεις οχι ως Κυπριακή Δημοκρατία η και ως Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά μόνο ως κοινότητα. Δέχθηκε επίσης την αξίωση της Τουρκικης πλευρας να μη υπάρχει εκπρόσωπος της ΕΕ, για να μη υποδηλώνεται εμμέσως η υπαρξη της Κυπριακης Δημοκρατίας, η οποία ειναι χώρα – μέλος της ΕΕ.

Οσο και αν ακούγεται παράλογο και παρανοϊκό, χρησιμοποιειται η σύμπραξη της Ελληνικης πλευρας στην πολιτική των Πενταμερων Διασκέψεων για την υπονόμευση των θεμελιακων ερεισμάτων της Κυπριακης Δημοκρατίας, που ειναι τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας , που αναφέρθηκαν και η ενταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με ολο το νόμιμο εδαφός της, περιλαμβανομένης δηλαδή και της κατεχόμενης Κύπρου. Αντι το γεγονός αυτό ν’ αποτελέσει στρατηγικό οπλο κατά της Τουρκικης κατοχης Ευρωπαϊκου εδάφους, επιχειρειται η ανάστροφη χρησιμοποίησή του για την αναγνώριση απο την Ευρωπαϊκή Ενωση δυο ” ισων ” μερων και την κατάλυση της Κυπριακης Δημοκρατίας.

Για την εξέλιξη αυτή δεν ειναι, δυστυχως , αμοιρη η Ελληνική πλυρά. Η απόρριψη του σχεδίου Ανάν και η ενταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση , το 2004 , δημιούργησε μια νέα στρατηγική κατάσταση, την οποία η Ελληνική πλευρα επρεπε να αξιοποιήσει .Η Ελληνική πλευρά δεν ειχε κανένα λόγο να επανέλθει και μετά το 2004 στη λογική της διζωνικης ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα ,που παραπέμπει σε δυο συνιστωντα κράτη , κατάλυση της δημοκρατικης αρχης και καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το τι σημαινει διζωνική ομοσπονδία , το ειδαμε διατυπωμένο , κατά πολύ συγκεκριμένο τρόπο , στο σχέδιο Ανάν. Η απόρριψη του σχεδιου απο το λαό σήμαινε επομένως απόρριψη και της διζωνικης ομοσπονδίας. Αναφορά για την εσωτερική , συνταγματική πτυχή του Κυπριακου , θα επρεπε να ειναι εφεξης το Ευρωπαϊκό κεκτημένο , που αποτελει και συμβατικό δίκαιο για τις χωρες – μέλη. Βασική αναφορά για την εξωτερική πτυχή, θα επρεπε να ειναι ο αγώνας κατά της Τουρκικης κατοχης μέρους του εδάφους μιας χώρας – μέλους, που ειναι και Ευρωπαϊκό εδαφος.

Η αποχώρηση του ΑΚΕΛ απο τη συμμαχία με το ΔΗΚΟ του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου και η εκλογή Χριστόφια ως Προέδρου στις εκλογές του 2008, επανέφερε σταδιακά το Κυπριακό στην ιδια τροχιά , οπως και πρίν το δημοψήφισμα του 2004.Ο νέος Πρόεδρος ηταν υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν και ειχε πει τότε , μετά την απόρριψη του , για να δικαιολογήσει την αρνητική, ψηφο του ΑΚΕΛ , οτι ” ψηφίσαμε οχι για να τσιμεντώσουμε το ναι”.

Η νέα Κυβέρνηση του ΑΚΕΛ προέβαλε , με μεγάλο θόρυβο , την πολιτική της ” προσεγγίσεως με τους Τουρκοκυπρίους ” , ως βάση για τη ” λύση ” του Κυπριακου, προσδίδοντας στην προσέγγιση αυτή ιδεολογικό αρωμα διεθνιστικης δηθεν πολιτικης. Μήπως ομως τελικά ” η προσέγγιση με τους τουρκοκυπρίους ” ηταν και προσέγγιση με τον Αττίλα;

Στις 23 Μαϊου 2008, ο Δημήτρης Χριστόφιας, με την ιδιότητα του εκπροσώπου της Ελληνοκυπριακής κοινότητας, υπέγραψε συμφωνία με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ταλάτ για τη “λύση” του Κυπριακού. Στο κοινό ανακοινωθέν γινόταν αναφορά σε “συνιστωντα κράτη” και σε διζωνική ομοσπονδία με “πολιτική ισότητα”.

Ενα χρόνο μετά , ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ , οπως υπενθύμισε προσφάτως στον “Φιλελεύθερο” της Κύπρου ο αρθρογράφος Αριστος Μιχαηλίδης, εδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα “Καθημερινή” της Κύπρου, στην οποία, ουτε λίγο ουτε πολύ, ειπε, χωρίς να διαψευσθει, οτι “επειδή η Ελληνική πλευρά δεν δέχεται να δημιουργήσουμε συνομοσπονδία, για να διατηρήσουμε την εποικοδομητική ασάφεια, χρησιμοποιουμε τον ορο διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, με πολιτική ισότητα, με μια διεθνή προσωπικότητα καθως και ενα Τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος ισου καθεστώτος”.

Με την πολιτική του ΑΚΕΛ και υπο την κοινή ευνοια του ξένου παράγοντα, κατ ‘ εξοχην του Βρετανικου, συνασπίσθηκε σε κοινη γραμμή και το ΔΗΣΥ, που ειναι σήμερα το κυβερνων κόμμα. Οι ηγεσίες των δύο κομμάτων συμφωνουν και παραπλανουν απο κοινου τον Κυπριακό λαό οτι διαπραγματεύονται δηθεν λύση ομοσπονδίας ενω, στην πραγματικότητα , συζητουν συνομοσπονδία δυο συνιστώντων κρατων.Ετσι γίνεται αντιληπτό το θράσος της Τζέιν Χώλ Λούτ και του Αντόνιο Γκουτέρες.

Προβάλλεται ως μόνιμο αλλοθι γι’ αυτό το εδαφικό. Οτι θα σώσουμε δηθεν , με την πολιτική αυτή , πότε την Καρπασία , πότε τη Μόρφου και τώρα την Αμμόχωστο , της οποίας προωθει θρασύτατα ο Ερντογάν τον εποικισμό, περιφρονώντας και αγνοώντας τα σχετικά με την Αμμόχωστο ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Πως θα υπερασπισθει ομως την Αμμόχωστο μια απαξιωμένη , ενδοτική ηγεσία, που μετέτρεψε , με την πολιτική της , το Κυπριακό απο πρόβλημα εισβολης και κατοχης σε διακοινοτικό πρόβλημα και δέχεται να συζητα την αυτοκατάργηση της Κυπριακης Δημοκρατίας για δηθεν “λύση” του Κυπριακού;

Η Κύπρος, ενω εχει σήμερα ισχυρές στρατηγικές συμμαχίες και ειναι χωρα – μέλος της Ευρωπαϊκης Ενώσεως εφτασε κυριολεκτικά στην άκρη του γκρεμού, με ευθύνη των αναξίων ηγεσιών της και την πολιτική αποστασιοποιήσεως της Ελληνικης Κυβερνήσεως, όταν η Αγκυρα προετοιμάζει τελική έφοδο για τη κατάλυση της Κυπριακης Δημοκρατίας και την υπαγωγή ολόκληρης της Κύπρου στον γεωπολιτικό της έλεγχο.

Γιατί συζητα ακόμη η Ελληνική πλευρά συμμετοχή σε νέα Πενταμερή Διάσκεψη, με του απαράδεκτους όρους που εθεσε η τουρκική πλευρά για προκαταρκτική αναγνώριση του ψευδοκράτους και αυτοκατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Περικλής Νεάρχου,
Πρέσβυς ε. τ.
infognomonpolitics.gr

Γεωπολιτική σύγκρουση από τη Λιβύη μέχρι τον Περσικό Κόλπο

Από
admin
-
0

Αθανασόπουλος Άγγελος Αλ.

Ο «ανταγωνισμός των συμμαχιών», οι σχεδιασμοί Αθήνας και Αγκυρας, η Ουάσιγκτον και ο ρόλος Αιγύπτου, Ισραήλ, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Σαουδικής Αραβίας – Γιατί ρόλο-κλειδί παίζει η στάση της Τρίπολη.

Ενα πολύ σκληρό γεωπολιτικό παιχνίδι επιρροής σε όλη την περιοχή που εκκινεί από τη Λιβύη και την Ανατολική Μεσόγειο, «ανεβαίνει» στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία και «κατεβαίνει» μέχρι τον Κόλπο βρίσκεται σε εξέλιξη αυτό το διάστημα, με την Ελλάδα και την Τουρκία να τοποθετούνται σε διαφορετικά στρατόπεδα. Η Αθήνα έχει με σαφήνεια, όπως αναφέρουν στο «Βήμα» άριστα ενημερωμένες πηγές, αποφασίσει να ταχθεί με τους σχεδιασμούς των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ την ίδια στιγμή η Αγκυρα επιλέγει μια πιο διαφοροποιημένη στρατηγική που τη φέρνει να κινείται μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας, αλλά και σε ευθεία αντιπαράθεση με κομβικούς περιφερειακούς παίκτες, όπως η Αίγυπτος. Σύμφωνα με έμπειρους παρατηρητές όμως, η έκβαση του παιγνίου αυτού χαρακτηρίζεται από υψηλή αβεβαιότητα και οι προβλέψεις αποφεύγονται.

Ευθυγράμμιση Ανατολικής Μεσογείου και Κόλπου

Ενα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του «ανταγωνισμού συμμαχιών» που έχει αναπτυχθεί είναι η εντυπωσιακή σύσφιγξη των σχέσεων μεταξύ κρατών που ανήκουν στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου και χωρών του Κόλπου. Η ευθυγράμμιση (την οποία άριστα περιγράφουν σε κείμενό τους οι Γιόελ Γκουζάνσκι και Γκάλια Λιντεστράους για το Middle East Institute – MEI) των συμφερόντων κρατών όπως, από τη μία πλευρά, η Ελλάδα, η Κύπρος, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και, από την άλλη πλευρά, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Σαουδική Αραβία, που διευκολύνεται ακόμα περισσότερο μετά την υπογραφή των Συμφωνιών του Αβραάμ, διαμορφώνει ένα πλέγμα συνεργασίας που περιλαμβάνει κατ’ αρχήν την εμβάθυνση της συνεργασίας σε θέματα ασφάλειας και άμυνας.

 

Στιγμιότυπο από την τετραμερή συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και ΗΑΕ τον περασμένο Απρίλιο στην Πάφο. Ενα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του «ανταγωνισμού συμμαχιών» που έχει αναπτυχθεί είναι η εντυπωσιακή σύσφιγξη των σχέσεων μεταξύ κρατών που ανήκουν στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου και χωρών του Κόλπου

Αυτή αποτυπώνεται από την υπογραφή συμφωνίας με ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής μεταξύ Αθήνας και Αμπου Ντάμπι, την αποστολή ελληνικών συστοιχιών Patriot στη Σαουδική Αραβία, αλλά και την εκτεταμένη άσκηση στρατιωτικής διπλωματίας με την αμοιβαία παρουσία αεροσκαφών αλλά και διενέργειας ασκήσεων ανάμεσα στις χώρες αυτές, την οποία τρέχει, από ελληνικής πλευράς, ο Α/ΓΕΕΘΑ στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος, «κτίζοντας» πάνω στις πολιτικές σχέσεις που έχουν διαμορφωθεί από το Μέγαρο Μαξίμου και τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Αμυνας. Ηδη μάλιστα, τόσο ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας επικοινώνησαν με τους νέους ομολόγους τους στο Ισραήλ, τον Ναφτάλι Μπένετ και τον Γιαΐρ Λαπίντ αντιστοίχως, καθώς η ελληνοϊσραηλινή στρατηγική συμπόρευση παραμένει αναλλοίωτη.

Στην ίδια εικόνα πρέπει να προστεθούν η διοργάνωση του Philia Forum στην Αθήνα αλλά και η τετραμερής Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και ΗΑΕ τον περασμένο Απρίλιο στην Πάφο. Κορωνίδα των συνεργειών που διαμορφώνονται είναι βέβαια το Φόρουμ για το Αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο (EMGF) με έδρα το Κάιρο. Η εικόνα συμπληρώνεται από την πρόσφατη τριμερή Σύνοδο Κορυφής Ιράκ – Ιορδανίας – Αιγύπτου στη Βαγδάτη, που συνοδεύθηκε από την πρώτη επίσκεψη αιγύπτιου προέδρου, του Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι στο Ιράκ, έπειτα από 30 χρόνια.

Το «κλειδί» της Λιβύης και οι συσχετισμοί

Η Αθήνα αποδίδει υψηλή σημασία σε αυτό το πλέγμα συμμαχιών, ιδιαίτερα από τη στιγμή που η Τουρκία επιμένει, παρά την προσαρμογή που έχει πραγματοποιήσει μετά την εκλογή στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών του Τζο Μπάιντεν, να διεκδικεί ζωτικό χώρο. Η Αγκυρα ελπίζει ότι μέσα από τη διαφαινόμενη συνεννόησή της με την Ουάσιγκτον ώστε να αναλάβει τη διοίκηση του αεροδρομίου της Καμπούλ (μετά από την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν) θα βρει σημείο επαφής στον «καυτό φάκελο» των S-400. Η Αγκυρα βασίζεται στην υποστήριξη του Πακιστάν (που επηρεάζει και τους Ταλιμπάν) ώστε να μην καθηλωθεί στο Αφγανιστάν, αλλά αυτή η συνεργασία είναι που φέρνει όλο και πιο κοντά την Ελλάδα με την Ινδία – με την οποία διατηρούν στενή σχέση και τα ΗΑΕ.

Ωστόσο, ρόλο-κλειδί σε όλη την τουρκική στρατηγική στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου παίζει η στάση της στη Λιβύη – κάτι που απασχολεί έντονα την Αθήνα. Η επίσκεψη του προέδρου του λιβυκού Κοινοβουλίου Αγκίλα Σάλεχ την Παρασκευή στην ελληνική πρωτεύουσα και το ταξίδι 4-5 Ιουλίου του υφυπουργού Εξωτερικών Κώστα Φραγκογιάννη στη Λιβύη για να ανοίξει ξανά το Γενικό Προξενείο στη Βεγγάζη (ενώ θα επισκεφθεί και την Τρίπολη)εντάσσονται στις κινήσεις της Αθήνας να δηλώσει παρούσα εκεί.

Είναι σαφές ότι η Αγκυρα δεν επιθυμεί την αποχώρηση των στρατιωτικών της συμβούλων από τη βορειοαφρικανική χώρα. Αυτό φάνηκε και από τη μη ανακοινωθείσα επίσκεψη υψηλόβαθμης τουρκικής αντιπροσωπείας στην Τρίπολη στις 12 Ιουνίου αποτελούμενης από τους υπουργούς Εξωτερικών, Εθνικής Αμυνας, Εσωτερικών, τον επικεφαλής της ΜΙΤ και των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά και τον εκπρόσωπο και βασικό διπλωματικό σύμβουλο του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον Ιμπραχίμ Καλίν. Η Αγκυρα αξιοποιεί την καλή της σχέση με τον μεταβατικό πρωθυπουργό στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (GNU) Αμπντούλ Χαμίντ Νταμπέιμπα για την προώθηση των στόχων της και σύμφωνα με ορισμένες πηγές ο τελευταίος ίσως και να μην είναι απόλυτα «ζεστός» στην πραγματοποίηση προεδρικών και βουλευτικών εκλογών τον προσεχή Δεκέμβριο.

Ο αριθμός των στρατιωτικών συμβούλων δεν είναι ξεκάθαρος, αλλά η Τουρκία επιθυμεί τον διαχωρισμό μεταξύ των συμβούλων της, που θεωρεί ότι βρίσκονται στη Λιβύη κατόπιν επίσημης συμφωνίας της με την προηγούμενη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση (GNA), και των μισθοφόρων που ετάχθησαν είτε με τη μία είτε με την άλλη πλευρά στον εμφύλιο πόλεμο. Η Αγκυρα εξέφρασε τη δυσφορία της για το λεκτικό που χρησιμοποιήθηκε στη δεύτερη Διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη στις 23 Ιουνίου σε βαθμό που, σύμφωνα με πληροφορίες του «Βήματος», ακόμα και ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας «εξερράγη» – πράγμα σπάνιο – με τον τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

Η Αγκυρα εκδήλωσε την επιφύλαξή της στο Κοινό Ανακοινωθέν που εκδόθηκε με αστερίσκο, αλλά αυτό δεν ήρθε χωρίς κόστος. Και το κόστος ήταν η απόπειρα επαναπροσέγγισης με το Κάιρο, την οποία επιμελώς προωθούσε η τουρκική πλευρά εδώ και κάποιους μήνες. Η Αίγυπτος «έβαλε πάγο» στις διαβουλεύσεις, ενώ πρόσφατο εκτενές άρθρο στην εφημερίδα «Al-Ahram» του πρώην υφυπουργού Εξωτερικών Χουσεϊν Χαριντί, που εμφανώς απηχεί τις απόψεις του αιγυπτιακού κατεστημένου, ξεκαθαρίζει με κατηγορηματικό τρόπο ότι η απόσυρση των τουρκικών δυνάμεων από το λιβυκό έδαφος αποτελεί τη μείζονα προϋπόθεση για ομαλοποίηση των διμερών σχέσεων. Επιπλέον, το Κάιρο επρόκειτο να εγκαινιάσει το Σάββατο 3 Ιουλίου, νέα στρατιωτική ναυτική βάση στα σύνορα με τη Λιβύη. Μόνο τυχαίο δεν θα πρέπει επίσης να θεωρείται ότι το παρών επρόκειτο να δώσουν τόσο ο Α/ΓΕΕΘΑ στρατηγός Φλώρος όσο και ο Α/ΓΕΝ αντιναύαρχος Στυλιανός Πετράκης.

Ο Καύκασος, τα καταριανά Rafale και το χαρτί των Bayraktar

Η ατζέντα των συνομιλιών μεταξύ του Μεβλούτ Τσαβούσογλου και του Σεργκέι Λαβρόφ πριν από λίγα 24ωρα στην Αττάλεια είχε πολύ γεμάτη ατζέντα. Οι δύο χώρες διατηρούν μία ιδιόρρυθμη σχέση καιροσκοπικής συνεργασίας. Είναι σαφές ότι η Αγκυρα επιδιώκει, μετά από τον πρόσφατο πόλεμο στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, να ασκήσει πιο ενεργητική πολιτική στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία και η «Διακήρυξη στα Σούσα» στις 15 Ιουνίου για την αναβάθμιση της συνεργασίας της με το Αζερμπαϊτζάν δεν έχει περάσει απαρατήρητη από τη Μόσχα. Αναμφίβολα, οι δύο πλευρές θα πρέπει να βρουν κοινό έδαφος και σε σχέση με την – σταδιακή – αποχώρηση των μισθοφόρων τους (Σύρων αλλά και μελών της οργάνωσης Wagner Group) από τη Λιβύη, όπου Αγκυρα και Μόσχα υποστηρίζουν αντίπαλα στρατόπεδα.

Η ενίσχυση πάντως της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας και η γενικότερη στρατιωτικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής της γείτονος προκαλεί πονοκέφαλο σε πολλές χώρες και αναμφίβολα και στην Ελλάδα. Η τεχνική συμφωνία, αρχικής διαρκείας πέντε ετών με εν συνεχεία ανανέωση κατ’ έτος, που υπέγραψαν Αγκυρα και Ντόχα, αφορά την προσωρινή στάθμευση σε τουρκικές αεροπορικές βάσεις 36 μαχητικών αεροσκαφών και προσωπικού 250 ατόμων. Η καταριανή αεροπορία διαθέτει τόσο αεροσκάφη Rafale (τέσσερα εκ των οποίων συμμετείχαν στην άσκηση «Anatolian Eagle 2021» στη βάση του Ικονίου) αλλά και Mirage. Η συμφωνία αυτή αναμφίβολα θα επιτρέψει στους Τούρκους (που σημειωτέον διατηρούν και στρατιωτική βάση στο Κατάρ) να μάθουν και ορισμένα από τα μυστικά των Rafale που θα αρχίσει οσονούπω να παραλαμβάνει η ελληνική Πολεμική Αεροπορία.

Η στρατιωτική διπλωματία της Τουρκίας κινείται δυναμικά σε όλη τη γειτονιά της Ελλάδας. Φαίνεται ότι μετά από το Αζερμπαϊτζάν, το Κατάρ, την Ουκρανία και την Πολωνία, στον δρόμο της αγοράς τουρκικών drones Bayraktar TB2 κινείται και η Αλβανία. Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες, στον αμυντικό προϋπολογισμό της Αλβανίας προβλέπεται επιπλέον κονδύλι ύψους 8 εκατομμυρίων ευρώ για μία τέτοια προμήθεια.

“Το Βήμα”

Το φθινόπωρο του Σουλτάνου: Όλα έχουν ένα τέλος στην πολιτική και ο Ερντογάν δεν μπορεί να μην το ξέρει…

Από
admin
-
1
Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ

Ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν ομιλεί σε συγκέντρωση του κόμματος, AKP. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

«Ενας Σουλτάνος το φθινόπωρο» (A Sultan in Autumn), είναι ο τίτλος βιβλίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα στην Αμερική από τον Σονέρ Τσαγαπτάι, τον ιστορικό και ερευνητή στο περίφημο Ινστιτούτο της Ουάσιγκτον, ένα από τα κορυφαία think tanks στις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Ο Ερντογάν αντιμέτωπος με ανεξέλεγκτες δυνάμεις στην Τουρκία», είναι ο υπότιτλος του βιβλίου , που περιγράφει με λίγες λέξεις την κατάσταση που επικρατεί στη Γείτονα:

Παρά τις προσπάθειες του Ερντογάν να διατηρήσει τα πάντα υπό έλεγχο, φαίνεται πλέον να μην μπορεί να ελέγξει τις εξελίξεις, καθώς η οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο. Ταυτόχρονα, οι καταγγελίες για τις στενές διασυνδέσεις του καθεστώτος με τη μαφία και το οργανωμένο έγκλημα, κάνουν πολλούς από τους ψηφοφόρους του να γυρνούν την πλάτη στον Ερντογάν ,ενόψει και των προεδρικών εκλογών του 2023.

Γράφει ο Σονέρ Τσαγαπτάι στο βιβλίο του, εξηγώντας γιατί πλησιάζει το φθινόπωρο ή καλύτερα η δύση του Σουλτάνου:

«Η άνευ προηγουμένου οικονομική ανάπτυξη και η προσωπική δημοτικότητα που απολάμβανε κάποτε ο Τούρκος ηγέτης ,έχουν δώσει τη θέση τους στη στασιμότητα, τη μείωση της βάσης υποστήριξης και τα πολλά προβλήματα στο εξωτερικό… Κατά την πρώτη του δεκαετία στην εξουσία, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ενίσχυσε τη δημοτικότητά του παρέχοντας άνευ προηγουμένου οικονομική ανάπτυξη και αυξάνοντας δραματικά την πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση και άλλες βασικές υπηρεσίες.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, αυτός και το κόμμα του βρίσκονται σε υποχώρηση, με αποκορύφωμα τις ταπεινωτικές ήττες στις δημοτικές εκλογές στην Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα και σε άλλες μεγάλες πόλεις το 2019. Στο εσωτερικό, η κάποτε ισχυρή τουρκική οικονομία έχει καταρρεύσει, ενώ στο εξωτερικό ο Ερντογάν προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια επικίνδυνη συμμαχία με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και στην ανάγκη διατήρησης φιλικών σχέσεων με την Ουάσινγκτον.

Μια νέα προσφυγική κρίση από τη Συρία εμφανίζεται ως άλλη απειλή. Και στο πολιτικό μέτωπο, ο Ερντογάν δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στην πλειοψηφική υποστήριξη των Τούρκων ψηφοφόρων», τονίζει ο Σονέρ Τσαγαπτάι.

Μια νέα ολιγαρχία

Όπως γράφει ο πολύ γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος Μουράτ Γετκίν στην ιστοσελίδα «Yetkinreport», οι Τούρκοι πολίτες βλέπουν πλέον ότι η χώρα κυβερνάται «από μια νέα ολιγαρχική δομή που δημιουργήθηκε από τις «ελίτ» του κόμματος του ΑΚΡ του Ερντογάν.

Μια νέα «ευτυχισμένη μειονότητα» που βασίζεται στην οικογενειοκρατία και προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία με ιδεολογικο-θρησκευτικούς ελιγμούς. Γι` αυτό ο Ερντογάν μετέτρεψε προκλητικά την Αγιά Σοφιά σε τζαμί για να ικανοποιήσει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους του. Για τον λόγο αυτό αποχώρησε από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης κατά της βίας των γυναικών. Μόνο που τα δύσκολα είναι μπροστά του…

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το κόμμα ΑΚΡ του Ερντογάν μόλις ξεπερνά το 30% και ακόμη και με τη στήριξη του ακροδεξιού εταίρου του, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ο Τούρκος πρόεδρος δεν θα έχει πλειοψηφία στη νέα βουλή, όποτε κι αν διεξαχθούν οι βουλευτικές εκλογές.

Κατ` αρχήν «είναι η οικονομία, ηλίθιε», σύμφωνα με την περίφημη φράση του Μπιλ Κλίντον: Ο πληθωρισμός σκαρφάλωσε τον Ιούνιο στο 17,5% -το υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων δύο ετών, εξανεμίζοντας τα πενιχρά εισοδήματα των πιο φτωχών πολιτών, που αποτελούσαν την εκλογική βάση του Ερντογάν από το 2002 που το κόμμα του ανέβηκε στην εξουσία.

Η εφημερίδα Dünya, επικαλούμενη αξιωματούχους της βιομηχανίας, γράφει ότι οι τιμές σε πολλούς τομείς της τουρκικής οικονομίας αναμένεται να αυξηθούν το φθινόπωρο καθώς οι παραγωγοί μεταφέρουν το αυξανόμενο κόστος στους καταναλωτές.

«Η υποτίμηση της λίρας έναντι των ξένων νομισμάτων, οι υψηλότερες τιμές των εμπορευμάτων και ο αυξανόμενος πληθωρισμός , φαίνεται να οδηγούν σε μεγάλες αυξήσεις των τιμών καταναλωτή» σημειώνει η τουρκική εφημερίδα.

Ο Ερντογάν νομίζει βέβαια ότι μπορεί να κυβερνά την …οικονομία με διατάγματα και προσπαθεί να μειώσει το κόστος δανεισμού για τα νοικοκυριά, μήπως και ανακτήσει την εμπιστοσύνη τους. Για το σκοπό αυτό τα τελευταία δύο χρόνια έχει αλλάξει τέσσερις Κεντρικούς Τραπεζίτες, αλλά η κατάσταση δεν βελτιώνεται με …ανθρωποθυσίες.

Το μόνο που έχει καταφέρει είναι να χάσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών στη χώρα και να ενισχύσει την απογοήτευση του πληθυσμού. Ο τελευταίος κεντρικός τραπεζίτης που ανέλαβε πριν λίγους μήνες έχει δεσμευτεί να διατηρήσει τα επιτόκια δανεισμού στο 19% -πάνω από τον τρέχοντα και τον αναμενόμενο πληθωρισμό- αλλά ουδείς σοβαρός οικονομολόγος πιστεύει ότι ο στόχος αυτός μπορεί να επιτευχθεί.

Η βιασύνη για τον «δεύτερο Βόσπορο»

Καθώς η οικονομική πίτα συρρικνώνεται, για να αλλάξει το κλίμα και την ψυχολογία των ψηφοφόρων υπέρ του, ο Ερντογάν έχει ρίξει όλο το βάρος του στο φαραωνικό σχέδιο διάνοιξης της «διώρυγας της Κωνσταντινούπολης»- του «δεύτερου Βοσπόρου». Ενός τεχνητού καναλιού, μήκους 45 χιλιομέτρων και πλάτους 275 μέτρων, που θα συνδέει τη θάλασσα του Μαρμαρά με την Μαύρη Θάλασσα.

Με το «Kanal Istanbul», ο Ερντογάν πιστεύει ότι θα αφήσει πίσω του ένα αθάνατο έργο που θα έγραφε για πάντα το όνομά του στα βιβλία της ιστορίας ,αλλα και θα άλλαζε και τη γεωπολιτική ισορροπία στην περιοχή. Ούτε καν ακούει τις αντιδράσεις του δημάρχου της Πόλης, Εκρέμ Ιμάμογλου, των περιβαλλοντικών οργανώσεων και των επιστημόνων για τις καταστροφικές επιπτώσεις στο περιβάλλον που θα έχει η διώρυγα.

Ψιλά γράμματα για τον Σουλτάνο. Η φιλικότητα προς το περιβάλλον δεν περιλαμβάνεται στα χαρακτηριστικά του Ερντογάν. Η Τουρκία είναι μία από τις επτά χώρες στον κόσμο που δεν έχει επικυρώσει την περιβαλλοντική συμφωνία του Παρισιού, αν και την έχει υπογράψει. Αλλού κρύβεται η βιασύνη για το κανάλι.

Η τουρκική αντιπολίτευση κατηγορεί τον Ερντογάν ότι έχει ήδη πουλήσει τεράστιες εκτάσεις κατά μήκος της σχεδιαζόμενης διώρυγας στο Κατάρ, αλλά και στην ελίτ του κόμματός του (ακόμη και ο γαμπρός του και πρώην υπουργός Οικονομικών Μπεράτ Αλμπαϊράκ φέρεται μεταξύ των επενδυτών). Ολοι αυτοί ελπίζουν να κερδίσουν πολλαπλάσια, όταν και αν ολοκληρωθεί η διώρυγα, καθώς η αξία της γης θα αυξηθεί σημαντικά.

Ο Ερντογάν βιάζεται επίσης να ξεκινήσει το «Kanal Istanbul» για να δώσει στις τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες και τους ξένους εταίρους τους ένα μεγάλο κομμάτι της πίτας, ώστε να έχει την υποστήριξή τους στις εκλογές.

Μικρή ανάπαυλα στις προκλήσεις

Στο πλαίσιο αυτό, ο Τούρκος πρόεδρος καθορίζει και την εξωτερική του πολιτική. Δεν πρόκειται να αποστασιοποιηθεί ποτέ από την νέο-αποικιακή, νέο-Οθωμανική εξωτερική του πολιτική.

Μπορεί προσωρινά να περιόρισε τις προκλήσεις του -μήπως και δεν πληγεί ανεπανόρθωτα η τουριστική βιομηχανία στη θερινή σεζόν- αλλά από το φθινόπωρο θα επανέλθει δριμύτερος.

Μιλώντας την περασμένη Παρασκευή στη βορειοδυτική επαρχία Σακάρια ,ο Ερντογάν προειδοποίησε πως «η Τουρκία θα συνεχίσει την αναζήτησή της για πετρέλαιο και φυσικό αέριο στα “αμφισβητούμενα” ύδατα της Ανατολικής Μεσογείου, όπως έγραψε η Sabah.

«Όποια και αν είναι τα δικαιώματά μας, θα τα πάρουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και θα πραγματοποιήσουμε τις επιχειρήσεις εξερεύνησης πετρελαίου στην ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο και σε όλες αυτές τις θάλασσες”, δήλωσε ο Ερντογάν . Για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή …

Hellas Journal

Η Δημοκρατία στην Ευρώπη μαθαίνει να ζει με την… ακροδεξιά

Από
admin
-
1

  • Του Gideon Rachman

Τα κόμματα της άκρας Δεξιάς συμμετέχουν όλο και συχνότερα σε κυβερνήσεις ευρωπαϊκών χωρών. Τα αρνητικά μηνύματα από την Ουγγαρία και την Πολωνία και οι κίνδυνοι για την επιβίωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δημοσιεύθηκε: 2 Ιουλίου 2021 – 07:58 

Υπάρχουν κάποιες πολιτικές στιγμές που μένουν χαραγμένες στη μνήμη. Έχω πολύ έντονη την ανάμνηση να στέκομαι στην Πλας Ντε Λ’Οπερά στο Παρίσι, παρακολουθώντας τον  Ζαν-Μαρί Λε Πεν να δίνει ομιλία για τις προεδρικές εκλογές του 2002. Δίπλα μου κάθονταν μέλη της Forza Nuova, ιταλικού ακροδεξιού κόμματος. Φαινόταν σαν μια νέα και επικίνδυνη στιγμή για την ευρωπαϊκή δημοκρατία.

Σχεδόν 20 χρόνια αργότερα, η ακροδεξιά αποτελεί ένα πολύ πιο οικείο μέρος του ευρωπαϊκού πολιτικού τοπίου. Στη Γαλλία, η Μαρίν Λεπέν, η κόρη του Ζαν-Μαρί, ηγείται πλέον του Εθνικού Συναγερμού. Το κόμμα γνώρισε την απογοήτευση αυτό το Σαββατοκύριακο, όταν απέτυχε να κερδίσει σε οποιαδήποτε γαλλική περιφέρεια στις εκλογές. Αλλά το κόμμα της Λεπέν είναι σημαντικά πιο ισχυρό από ό,τι πριν από 20 χρόνια.

Η Μαρίν θα εκπροσωπήσει το κόμμα στις προεδρικές εκλογές της επόμενης χρονιάς και έχει μια πολύ μικρή πιθανότητα να κερδίσει.

Οι περισσότερες χώρες της Ε.Ε. έχουν πλέον από ένα σημαντικό ακροδεξιό κόμμα. Ο όρος «ακροδεξιά» είναι, φυσικά, αμφιλεγόμενος. Κάποιοι προτιμούν ταμπέλες όπως δεξιός λαϊκισμός. Αλλά τα κόμματα τα οποία ανήκουν στις κύριες ακροδεξιές ομάδες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχουν σε γενικές γραμμές παρόμοια χαρακτηριστικά. Αυτά περιλαμβάνουν έχθρα για τους μετανάστες, ειδικά τους μουσουλμάνους∙ ρητορική κατά των ελίτ, που ρέπει προς τις θεωρίες συνωμοσίας∙ πολιτισμικό συντηρητισμό, υπερεθνικισμό και αντιπάθεια προς την Ε.Ε. Yπάρχει επίσης συχνά μια διφορούμενη στάση απέναντι στον φασισμό της δεκαετίας του 1930 -είτε είναι ο Βισί στη Γαλλία, ο Μουσολίνι στην Ιταλία, ο Φράνκο στην Ισπανία ή οι ναζί στη Γερμανία και την Αυστρία.

Η σκιά της δεκαετίας του 1930 πλανάται πάνω από την ευρωπαϊκή ακροδεξιά. Εξηγεί τον αποτροπιασμό στην Ε.Ε., όταν το αυστριακό Κόμμα της Ελευθερίας εισήλθε για πρώτη φορά σε κυβέρνηση συνασπισμού το 2000 και τον φόβο όταν ο πατέρας Λεπέν πέρασε στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών το 2002. Τα χρόνια εκείνα, η απόφαση φαινόταν ξεκάθαρη. Ο ακροδεξιός εξτρεμισμός έπρεπε να συντριβεί, διαφορετικά η δημοκρατία θα βρισκόταν σε κίνδυνο.

Περίπου 20 χρόνια αργότερα, η κατάσταση είναι πολύ πιο αμφιλεγόμενη. Η ακροδεξιά έχει εδραιωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αλλά μοιάζει περισσότερο με μια χρόνια ασθένεια παρά με θανάσιμη απειλή. Έχουμε μάθει ότι τα ακροδεξιά κόμματα μπορούν να συμμετέχουν σε κυβερνήσεις, χωρίς η δημοκρατία να καταρρεύσει όπως συνέβη το 1933, όταν ο Χίτλερ σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας στο Βερολίνο. Αντίθετα, κόμματα που χαρακτηρίζονται ως ακροδεξιά έχουν συμμετάσχει σε κυβερνητικούς συνασπισμούς στην Αυστρία, την Ιταλία, την Εσθονία και τη Φινλανδία και στη συνέχεια έχασαν την εξουσία. Αντί να καταρρέει, η δημοκρατία προσαρμόζεται.

Tα ακροδεξιά κόμματα έχουν, κατά καιρούς, συμβιβαστεί σε κάποιες από τις πιο ριζοσπαστικές απαιτήσεις τους και έχουν χάσει ψηφοφόρους -το οποίο είναι αυτό που συνέβη στους Αληθινούς Φινλανδούς. Ή έχουν εμπλακεί σε ντροπιαστικά σκάνδαλα και έχουν χάσει ψηφοφόρους και την εξουσία -όπως συνέβη με το Κόμμα της Ελευθερίας στην Αυστρία και το Έκρε στην Εσθονία.

Αλλά η διαδικασία της δημοκρατικής προσαρμογής είναι διττή. Πολλά παραδοσιακά κόμματα έχουν εφαρμόσει πολιτικές που κάποτε ενστερνιζόταν η ακροδεξιά, σε μια προσπάθεια να κερδίσει τους ψηφοφόρους τους. Ο κυβερνητικός συνασπισμός της Δανίας έχει υιοθετήσει μια ολοένα και πιο σκληρή γραμμή στο μεταναστευτικό, απειλώντας να επιστρέψει πρόσφυγες στη Συρία με τον αμφιλεγόμενο ισχυρισμό ότι η χώρα είναι πλέον «ασφαλής». Στη Γαλλία, ένας εξέχων υπουργός στην κυβέρνηση του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν έφτασε μέχρι το σημείο να κατηγορήσει τη Λεπέν ότι είναι «μαλακή» απέναντι στον ισλαμισμό.

Η επόμενη χώρα όπου ένα κόμμα το οποίο έχει χαρακτηριστεί ενίοτε «ακροδεξιό» μπορεί να μπει σε κυβερνητικό συνασπισμό είναι η Σουηδία, η κυβέρνηση της οποίας μόλις έπεσε. Οι Σουηδοί Δημοκράτες, ένα κόμμα το οποίο είχε κάποτε κριθεί ότι ανήκει στα άκρα λόγω των νεο-ναζιστικών καταβολών του, τώρα φαίνεται να είναι κοντά στο να μοιραστεί την εξουσία. Οι Σουηδοί Δημοκράτες έχουν μετριάσει τη ρητορική και την εικόνα τους. Αλλά σε όποια κυβέρνηση και αν συμμετάσχουν, θα υιοθετήσουν πιθανότατα θέσεις σε ζητήματα όπως η μετανάστευση και το Ισλάμ οι οποίες ήταν αδιανόητες μια δεκαετία πριν.

Οι φιλελεύθεροι θα βρουν τη διαδικασία αυτή καταθλιπτική, ακόμα και απειλητική. Αλλά από πολλές απόψεις, είναι ο τρόπος με τον οποίο υποτίθεται ότι λειτουργεί η δημοκρατία. Το λαϊκό αίσθημα αλλάζει, τα πολιτικά κόμματα προσαρμόζονται.

Ωστόσο, είναι ακόμα πολύ νωρίς για να είναι κανείς αισιόδοξος όσον αφορά τη δυνατότητα της ευρωπαϊκής δημοκρατίας να απορροφά την ακροδεξιά πολιτική. Υπάρχουν πολλά κρίσιμα ερωτήματα που μένει να απαντηθούν στο μέλλον. Πρώτον, τι συμβαίνει ότι ένα ακροδεξιό κόμμα κυβερνά όχι σε έναν συνασπισμό αλλά μόνο του; Δεύτερον, τι συμβαίνει όταν μια από τις μεγάλες δυνάμεις της Ε.Ε. ακολουθήσει ακροδεξιά κατεύθυνση; Αυτό θα μπορούσε να συμβεί στην Ιταλία, αν η επόμενη κυβέρνηση στηριχτεί σε δύο ακροδεξιά κόμματα -τους Αδελφούς της Ιταλίας και τη Λίγκα.  Θα μπορούσε να συμβεί στη Γαλλία, αν η Λεπέν κερδίσει τις προεδρικές εκλογές.

Oι ενδείξεις από την Ουγγαρία και την Πολωνία δεν είναι ενθαρρυντικές όσον αφορά το τι μπορεί να κάνει η ακροδεξιά, όταν δεν περιορίζεται από κυβερνητικούς εταίρους. Ο Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία έχει ακολουθήσει το κλασικό εγχειρίδιο του αυταρχικού ηγέτη, με τη φίμωση των μέσων ενημέρωσης και τον έλεγχο των δικαστηρίων για να εδραιωθεί στην εξουσία. Όταν η Άνγκελα Μέρκελ ολοκληρώσει τη θητεία της ως καγκελάριου αργότερα φέτος, ο Όρμπαν θα γίνει ο μακροβιότερος ηγέτης στην Ε.Ε. -το οποίο μπορεί να αντικατοπτρίζει κάτι περισσότερο από την απήχησή του στους ψηφοφόρους.

Η δυσκολία της Ε.Ε. να αφομοιώσει έναν ακροδεξιό ηγέτη αντανακλάται στις ολοένα και πιο έντονες αψιμαχίες ανάμεσα στον Όρμπαν και την πλειονότητα των υπόλοιπων ηγετών της Ε.Ε. Αλλά η Ουγγαρία είναι μικρή χώρα, οπότε ο αντίκτυπός της στην Ε.Ε. συνολικά μπορεί να αντιμετωπιστεί. Αν η Λεπέν κέρδιζε τις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας την επόμενη χρονιά, το σοκ θα γινόταν αισθητό σε όλη την ήπειρο.

Δεν είναι απίθανο η Ε.Ε. να καταρρεύσει υπό το βάρος του αντίκτυπου αυτού. Διαφορετικά, η Ε.Ε. μπορεί να ακολουθήσει το μοτίβο των εθνικών δημοκρατιών της Ευρώπης και να μετατραπεί σε μια άβολη συμμαχία ακροδεξιών και παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων.

© The Financial Times Limited 2021. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Ποιοι είναι αυτοί οι Ταλιμπάν που επανέρχονται στο προσκήνιο ;

Από
admin
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρουν τα τελευταία στρατεύματά τους από το Αφγανιστάν, οι Ταλιμπάν ανακτούν έδαφος και συνεχίζουν επιτυχώς την προέλασή τους.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2021, ο στρατός των ΗΠΑ δεν θα είναι πλέον παρών στο Αφγανιστάν, όπως οι ίδιες μας έχουν ανακοινώσει. Καθώς όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρουν τα τελευταία στρατεύματά τους, οι Ταλιμπάν, που έχουν πολεμήσει επί 20 χρόνια, έχουν καταλάβει πολλά στρατηγικά φυλάκια και πόλεις στη χώρα.

Ποιοι είναι αυτοί οι Ταλιμπάν ;

Οι Ταλιμπάν είναι μουσουλμάνοι φονταμενταλιστές, οι οποίοι κυβέρνησαν το Αφγανιστάν μεταξύ του 1996 και του 2001. Αλλά στη δεκαετία του 1980, ήταν αρχικά πακιστανοί και αφγανοί φοιτητές, προερχόμενοι από πακιστανικές θρησκευτικές σχολές (τις madrasas) υπό την επιρροή του φονταμενταλιστικού κόμματος Jamiat al–ulema. Η λέξη Ταλιμπάν σημαίνει άλλωστε φοιτητής-μαθητής.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, εκπαιδεύτηκαν σταδιακά για πόλεμο. Ο στόχος τους είναι να καθιερώσουν ένα «καθαρό» Ισλάμ και να εφαρμόσουν τη Σαρία (δηλαδή τον ισλαμικό κανονιστικό νόμο). Σύμφωνα με την Wikipédia, η Σαρία αντιπροσωπεύει στο Ισλάμ διάφορους δογματικούς, κοινωνικούς, θρησκευτικούς και σχεσιακούς κανόνες που καθορίζονται από την αποκάλυψη. Ο όρος που χρησιμοποιείται στα αραβικά, στο θρησκευτικό πλαίσιο, σημαίνει «τρόπος τήρησης του νόμου [του Θεού]».

Η κατάκτηση της εξουσίας, η πτώση στη συνέχεια

Η ισλαμιστική ιδεολογία τους είναι ένα μείγμα διαφορετικών ρευμάτων : οι συνηθισμένοι κανόνες Pashtun (συνοριακές φυλές του Αφγανιστάν και του Πακιστάν) που περιορίζουν τα δικαιώματα των γυναικών, η μουσουλμανική σχολή σκέψης Deobandi που απορρίπτει τον εκσυγχρονισμό ή το ρεύμα του Wahhabism που προέρχεται από το Ισλάμ που αντιτίθεται σε οποιαδήποτε εικονιστική παράσταση του ιερού.

Ήταν  ο Μουλάς Ομάρ που συσπείρωσε αυτούς τους φοιτητές για να δημιουργήσουν το κίνημα των Ταλιμπάν. Κατέλαβαν την αφγανική επαρχία Κανταχάρ το 1994 και έπειτα την πρωτεύουσα της χώρας, την Καμπούλ, το 1996. Έμειναν στην εξουσία για 5 χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων επέβαλαν το νόμο της Σαρίας.

Σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο, οι γυναίκες πρέπει να φορούν tchadri  (παραδοσιακό ρούχο που καλύπτει ολόκληρο το σώμα και το κεφάλι), δεν μπορούν να εργαστούν ή να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μόνες τους. Απαγορεύονται η μουσική, ο χορός και η τηλεόραση, όπως και τα περισσότερα αθλήματα και κάθε ανθρώπινη παράσταση.

Το 2001, η παρέμβαση του διεθνούς συνασπισμού υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών ανατρέπει το καθεστώς των Ταλιμπάν. Το τελευταίο κατηγορείται ότι υποστήριξε την Αλ Κάιντα, την τρομοκρατική ομάδα που ήταν υπεύθυνη για τις επιθέσεις στους πύργους της 11ης Σεπτεμβρίου.

Οι Ταλιμπάν ανακτούν έδαφος

Αλλά παρά ταύτα οι Ταλιμπάν δεν εξαφανίστηκαν. «Είναι σε μια λογική μονοπωλίου της εξουσίας. Είτε θα κερδίσουν είτε ο πόλεμος συνεχίζεται», σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα και ειδικό για το Αφγανιστάν και την Τουρκία, Gilles Dorronsoro, που ρωτήθηκε σχετικά την περασμένη εβδομάδα από την TV Franceinfo.

Εγκλωβισμένοι στα βουνά που σηματοδοτούν τα σύνορα μεταξύ Αφγανιστάν και Πακιστάν, οι Ταλιμπάν συνεχίζουν να διεξάγουν επιθέσεις εδαφικής κατάκτησης ενάντια στην αφγανική κυβέρνηση. Επιταχύνθηκαν το 2014, μετά την απόσυρση των στρατευμάτων του ΝΑΤΟ και, στη συνέχεια, τους τελευταίους μήνες, με τη σταδιακή απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από το αφγανικό έδαφος.

Μέχρι σήμερα, το μουσουλμανικό φονταμενταλιστικό κίνημα ισχυρίζεται ότι έχει ανακτήσει τον έλεγχο 90 από τις 400 περίπου περιοχές της χώρας. Πληροφορίες βέβαια που αμφισβητήθηκαν από την κυβέρνηση του Αφγανιστάν. Και είναι δύσκολο να επαληθευτούν επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παρέχουν πλέον στοιχεία για αυτό το θέμα.

 

ΓΙΑΤΙ ΑΚΜΑΖΟΥΝ ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ;

Από
admin
-
1

ΤΟΥ ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΣΝΟΟΥΝΤΕΝ*

Γιατί ακμάζουν οι θεωρίες συνωμοσίας; Επειδή η αλήθεια είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί.

Οι άνθρωποι πρέπει να εξηγήσουν στους εαυτούς τους την εξομοίωση, την αποξένωση, την έλλειψη ισχύος τους. Οι συνωμοσίες το κάνουν αυτό.

«Οι συνωμοσίες είναι ο τρόπος με τον οποίο οι δημοκρατίες ταξινομούνται σε κόμματα και φυλές». Φωτογραφία: Guy Bell / Rex / Shutterstock

Οι μεγαλύτερες συνωμοσίες είναι ανοιχτές και θορυβώδεις- όχι θεωρίες, αλλά πρακτικές που εκφράζονται μέσω νόμου και πολιτικής, τεχνολογίας και χρηματοδότησης. Αυτές οι συνωμοσίες συχνά δεν ανακοινώνονται δημοσίως. Αναφέρονται πιστά στις εφημερίδες μας, καταδικάζονται στα εξώφυλλα των περιοδικών μας. Οι ενημερώσεις σχετικά με την πρόοδό τους περνούν στις οθόνες μας – όλες με τέτοια κανονικότητα ώστε να μην μπορούμε να συσχετίσουμε την κοινοτοπία των μεθόδων τους με την πλεονεξία των φιλοδοξιών τους.

Το κόμμα που έχει την εξουσία θέλει να επανασχεδιάσει τις γραμμές της περιοχής. Το πρωταρχικό επιτόκιο έχει αλλάξει. Δημιουργήθηκε δωρεάν υπηρεσία για τη φιλοξενία των προσωπικών μας αρχείων. Αυτές οι συνωμοσίες βάζουν σε τάξη ή αναταράσσουν τη ζωή μας. Και όμως δεν μπορούν να ανταγωνιστούν την προσοχή σε ψηφιακά γκράφιτι για σατανιστές παιδεραστές στο υπόγειο μιας πιτσαρίας DC.

Αυτό, εν συντομία, είναι το πρόβλημά μας: οι πιο αληθινές συνωμοσίες συναντούν τη μικρότερη αντίθεση.

Ή με άλλα λόγια, οι πρακτικές συνωμοσίας – οι μέθοδοι με τις οποίες πραγματοποιούνται αληθινές συνωμοσίες, όπως η χειραγώγηση του εκλογικού αποτελέσματος, ή η βιομηχανία του χρέους ή η μαζική παρακολούθηση – σχεδόν πάντα επισκιάζονται από θεωρίες συνωμοσίας του είδους: εκείνα τα κακόβουλα ψεύδη που συνολικά μπορούν να διαβρώσουν την εμπιστοσύνη του πολίτη στην ύπαρξη οποιουδήποτε συγκεκριμένου ή επαληθεύσιμου.

Στη ζωή μου, είχα αρκετή πρακτική και θεωρία. Στη δουλειά μου για τον Οργανισμό Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών, ασχολήθηκα με τη δημιουργία ενός μυστικού συστήματος με σκοπό την πρόσβαση και την παρακολούθηση των επικοινωνιών κάθε ανθρώπου στον πλανήτη. Και όμως αφού συνειδητοποίησα τη ζημιά που προκαλούσε αυτό το σύστημα – και αφού βοήθησα να αποκαλυφθεί η αληθινή συνωμοσία στον Τύπο – δεν μπορούσα παρά να παρατηρήσω ότι οι συνωμοσίες που συγκέντρωσαν σχεδόν τόσο μεγάλη προσοχή ήταν αυτές που ήταν εμφανώς ψευδείς: Όπως ισχυρίστηκε, ένας επίλεκτος χειριστής της CIA που στάλθηκε για να διεισδύσει και να φέρει σε αμηχανία την NSA, οι ενέργειές μου ήταν μέρος μιας περίπλοκης διυπηρεσιακής διαμάχης. Όχι, είπαν άλλοι: οι αληθινοί δάσκαλοί μου ήταν οι Ρώσοι, οι Κινέζοι, ή χειρότερα το Facebook.

Καθώς βρήκα τον εαυτό μου ευάλωτο σε κάθε είδους διαδικτυακής φαντασίωσης και ανακρίθηκα από δημοσιογράφους για το παρελθόν μου, για το οικογενειακό μου υπόβαθρο και για μια σειρά άλλων ζητημάτων που είναι εντελώς προσωπικά και εντελώς άσχετα με το θέμα, υπήρχαν στιγμές που ήθελα να φωνάξω:

«Τι συμβαίνει με εσάς; Το μόνο που θέλετε είναι ίντριγκα, αλλά δεν είναι αρκετή μια ειλικρινής, για το Θεό, συσκευή παγκόσμιας εμβέλειας που να παρακολουθεί  τα πάντα, τοποθετημένη στην τσέπη σας; Πρέπει να υπάρχει σάλτσα; “

Χρειάστηκαν χρόνια – οκτώ χρόνια στην εξορία – για να συνειδητοποιήσω ότι έχανα το σημείο: μιλάμε για θεωρίες συνωμοσίας, προκειμένου να αποφύγουμε να μιλάμε για πρακτικές συνωμοσίας, οι οποίες συχνά είναι πολύ τρομακτικές, πολύ απειλητικές, πολύ συνολικές.

Ελπίζω σε αυτήν την ανάρτηση και σε άλλες αναρτήσεις να εμπλακώ σε ένα ευρύτερο πεδίο σκέψης περί συνωμοσίας, εξετάζοντας τη σχέση μεταξύ αληθινών και ψευδών συνωμοσιών και θέτοντας δύσκολες ερωτήσεις σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ αλήθειας και ψεύδους στη δημόσια και ιδιωτική ζωή μας.

Θα ξεκινήσω με μια θεμελιώδη πρόταση: δηλαδή, ότι το να πιστεύουμε σε οποιαδήποτε συνωμοσία, είτε είναι αληθινή είτε λανθασμένη, είναι σαν να πιστεύουμε σε ένα σύστημα ή τομέα που δεν λειτουργεί με λαϊκή συναίνεση αλλά από μια ελίτ, που ενεργεί για το δικό της συμφέρον. Είτε ονομάσετε αυτήν την ελίτ το Βαθύ Κράτος ή Τέλμα, είτε Πεφωτισμένοι (Illuminati), ή Opus Dei, ή Εβραίοι, ή απλώς τα μεγάλα τραπεζικά ιδρύματα και Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ – το θέμα είναι ότι μια συνωμοσία είναι μια εγγενώς αντιδημοκρατική δύναμη.

Η αναγνώριση μιας συνωμοσίας – πάλι, είτε είναι αληθινή είτε λανθασμένη – συνεπάγεται την αποδοχή ότι όχι μόνο συμβαίνουν πράγματα εκτός από αυτά που φαίνονται, αλλά και ότι είναι συστηματοποιημένα, ρυθμιζόμενα, εκ προθέσεως ακόμη και λογικά. Σημαίνει να αντιμετωπίζουμε συνωμοσίες όχι ως «σχέδια» αλλά ως μηχανισμούς για να ελέγξουν τους ανυπότακτους και μπορούμε να ελπίζουμε να κατανοήσουμε πώς έχουν μετατοπίσει τόσο ριζικά τις έννοιες των «δικαιωμάτων» και των «ελευθεριών» ως θεμελιώδη σημαίνοντα του δημοκρατικού πολίτη.

Στις δημοκρατίες σήμερα, αυτό που είναι σημαντικό για έναν αυξανόμενο αριθμό των πολλών δεν είναι τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που αναγνωρίζονται, αλλά ποιες είναι οι πεποιθήσεις που γίνονται σεβαστές: ποια ιστορία ή αφήγηση, υποκρύπτει την ταυτότητά τους ως πολιτών και ως μελών θρησκευτικών, φυλετικών και εθνοτικών κοινοτήτων. Είναι αυτή η αντικατάσταση-λειτουργίας ψευδών συνωμοσιών – ο τρόπος με τον οποίο αντικαθιστούν ενοποιημένες ή πλειοψηφικές ιστορίες με στενές και κομματικές – που προετοιμάζει το στάδιο για πολιτική αναταραχή.

Ιδιαίτερα ολέθριος είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ψευδείς συνωμοσίες απαλλάσσουν τους οπαδούς τους από το να ασχολούνται με την αλήθεια. Οι ιθαγενείς μιας συνωμοτικής κοινωνίας δεν απαιτούν αξιολόγηση μιας δήλωσης για κάτι που προτείνεται ώστε να αξιολογηθεί η αξία της αλήθειας και, στη συνέχεια, η αποδοχή ή απόρριψή της, αναλόγως, όσο απαιτούν την πλήρη και απόλυτη απόρριψη όλων των αξιών αλήθειας που προέρχονται από πηγή ενός εχθρού, και την αντικατάστασή της από μια εναλλακτικς συνομωσία, από οπουδήποτε.

Η έννοια του εχθρού είναι θεμελιώδης για τη συνωμοσία – και για τις διάφορες ταξινομήσεις της ίδιας της συνωμοσίας. Ο Jesse Walker, συντάκτης του Reason και συγγραφέας των The United States of Paranoia: A Conspiracy Theory (2013), προσφέρει τις ακόλουθες κατηγορίες συνωμοσίας που βασίζονται στον εχθρό:

«Enemy Outside Εξωτερικός Εχθρός», που αναφέρεται σε θεωρίες συνωμοσίας που διαπράττονται από ή βασίζονται σε δρώντες που σχεδιάζουν εναντίον μιας δεδομένης ταυτότητας μιας κοινότητας  έξω από αυτήν.

«Enemy Within Εσωτερικός Εχθρός», που σχετίζεται με θεωρίες συνωμοσίας που διαπράττονται από ή βασίζονται σε δρώντες που σχεδιάζουν εναντίον μιας δεδομένης ταυτότητας- κοινότητας μέσα από αυτήν.

«Enemy Above Εχθρός από πάνω», που σχετίζεται με θεωρίες συνωμοσίας που διαπράττονται από ή βασίζονται σε δρώντες που χειρίζονται γεγονότα από τους κύκλους της εξουσίας (κυβέρνηση, στρατός, κοινότητα πληροφοριών κ.λπ.).

«Enemy Below Εχθρός Κάτω», που αναφέρεται σε θεωρίες συνωμοσίας που διαπράττονται από ή βασίζονται σε δρώντες από ιστορικά αποξενωμένες κοινότητες που επιδιώκουν να ανατρέψουν την κοινωνική τάξη.

“Benevolent Conspirires, Καλοκάγαθες Θεωρίες Συνομωσίας “, που σχετίζονται με εξωγήινες, υπερφυσικές ή θρησκευτικές δυνάμεις αφιερωμένες στον έλεγχο του κόσμου προς όφελος της ανθρωπότητας (παρόμοιες δυνάμεις από το Beyond (Πέρα) που εργάζονται εις βάρος της ανθρωπότητας, ο Walker μπορεί να κατηγοριοποιήσει στο “Enemy Above”).

Άλλες μορφές ταξινόμησης συνομωσίας είναι ένας σύνδεσμος της Βικιπαίδειας: η συνηθισμένη κατηγοριοποίηση του Michael Barkun για συνωμοσίες συμβάντων, Event conspiracies (π.χ. false-flags ψευδείς σημαίες), συστηματικές συνωμοσίες (π.χ. Freemason) και θεωρίες Υπερσυνομωσίας (π.χ. New World Order), καθώς και η διάκρισή του μεταξύ μυστικών πράξεων μυστικών ομάδων και μυστικών πράξεων γνωστών ομάδων · ή το δυαδικό του Murray Rothbard για «ρηχές» και «βαθιές» συνωμοσίες («ρηχές» συνομωσίες ξεκινούν με τον εντοπισμό αποδεικτικών στοιχείων για αδίκημα και τελειώνουν κατηγορώντας την ομάδα που ωφελείται. «βαθιές» συνομωσίες ξεκινούν με την υποψία μιας ομάδας για αδίκημα και συνεχίζουν αναζητώντας αποδείξεις – ή τουλάχιστον «απόδειξη τεκμηρίωσης»).

Βρίσκω πράγματα που θαυμάζω σε όλες αυτές τις ταξινομήσεις αλλά μου φαίνεται αξιοσημείωτο ότι κανείς δεν κάνει μια αναφορά για την αξία της αλήθειας. Επιπλέον, δεν είμαι σίγουρος ότι αυτοί ή οποιοσδήποτε άλλος τρόπος ταξινόμησης μπορεί να αντιμετωπίσει επαρκώς τον συχνά εναλλασσόμενο, εξαρτώμενο χαρακτήρα συνωμοσιών, σύμφωνα με τον οποίο μια πραγματική συνωμοσία (π.χ. οι αεροπειρατές της 9/11) πυροδοτεί μια ψεύτικη συνωμοσία (π.χ. η 9/11 ήταν μια εσωτερική δουλειά), και μια ψεύτικη συνωμοσία (π.χ. το Ιράκ έχει όπλα μαζικής καταστροφής) πυροδοτεί μια πραγματική συνωμοσία (π.χ. εισβολή στο Ιράκ).

Μια άλλη κριτική που θα έκανα για τις υπάρχουσες ταξινομήσεις περιλαμβάνει την επανεκτίμηση της αιτιότητας, η οποία είναι πιο σωστά στη δικαιοδοσία της ψυχολογίας και της φιλοσοφίας. Οι περισσότερες από τις ταξινομήσεις της σκέψης συνωμοσίας βασίζονται στη λογική που χρησιμοποιούν οι περισσότερες υπηρεσίες πληροφοριών όταν διαδίδουν παραπληροφόρηση, χρησιμοποιώντας το ψεύδος και την φαντασία ως μοχλούς επιρροής και σύγχυσης που μπορούν να βυθίσουν έναν λαό σε αδυναμία, καθιστώντας τον ευάλωτο σε νέες πεποιθήσεις – και ακόμη και νέες κυβερνήσεις.

Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση πάνω- κάτω δεν λαμβάνει υπόψη ότι οι κυρίαρχες θεωρίες συνωμοσίας στην Αμερική σήμερα αναπτύσσονται από τα κάτω προς τα πάνω, συνομωσίες που κατασκευάστηκαν όχι πίσω από τις κλειστές πόρτες των υπηρεσιών πληροφοριών αλλά στο ανοιχτό διαδίκτυο από ιδιώτες πολίτες, από ανθρώπους.

Εν ολίγοις, οι θεωρίες συνωμοσίας δεν ενσταλάσσουν αδυναμία, όσο είναι οι ίδιες σημάδια και συμπτώματα αδυναμίας.

Αυτό μας οδηγεί σε εκείνες τις άλλες ταξινομήσεις, που ταξινομούν τις συνωμοσίες όχι από το περιεχόμενο ή την πρόθεσή τους, αλλά από τις επιθυμίες που προκαλούν σε κάποιον να ενταχθεί σε αυτές. Σημειώστε, ειδικότερα, την επιστημονική / υπαρξιακή / κοινωνική τριάδα της δικαιολόγησης του συστήματος: η πίστη σε μια συνωμοσία θεωρείται «επιστημονική» εάν η επιθυμία υπογραμμίζει την πίστη να φτάσει στην «αλήθεια», για δική της χάρη. Η πίστη σε μια συνωμοσία θεωρείται «υπαρξιακή» εάν η επιθυμία βασίζεται στην πίστη να νιώθουμε σίγουροι και ασφαλείς, υπό τον έλεγχο κάποιου άλλου. ενώ η πίστη σε μια συνωμοσία θεωρείται «κοινωνική» εάν η επιθυμία  βασίζεται στην πίστη να αναπτύξει μια θετική αυτο-εικόνα ή μια αίσθηση ότι ανήκει σε μια κοινότητα.

Από έξω, από μέσα, από πάνω, από κάτω, από πέρα ​​από … γεγονότα, συστήματα, υπερδιδασκαλίες … ρηχά και βαθιά ευρετικά … αυτές είναι όλες οι προσπάθειες να χαρτογραφηθεί ένας νέος τύπος πολιτικής που είναι επίσης ένας νέος τύπος ταυτότητας, μια συμβολή της πολιτικής της ταυτότητας που διαποτίζει όλες τις πτυχές της σύγχρονης ζωής. Τελικά, η μόνη πραγματικά ειλικρινής ταξινομική προσέγγιση στη συνωμοσία που σκέφτομαι είναι κάτι αντίστροφο: η ιδέα ότι οι συνωμοσίες είναι οι ίδιες μια ταξινόμηση, μια μέθοδος με την οποία οι δημοκρατίες ταξινομούνται ειδικά σε κόμματα και φυλές, μια τυπολογία μέσω της οποίας άτομα που δεν διαθέτουν συγκεκριμένες ή ικανοποιητικές αφηγήσεις και πολίτες εξηγούν στον εαυτό τους την απομόνωση, την αποξένωση, την έλλειψη ισχύος, ακόμη και την έλλειψη θέλησης.

*Ο Edward Snowden είναι ο πληροφοριοδότης που αποκάλυψε το πρόγραμμα μαζικής παρακολούθησης της NSA. Είναι επίσης πρόεδρος του Ιδρύματος Ελευθερίας του Τύπου

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Substack του Edward Snowden

Why do conspiracy theories flourish? Because the truth is too hard to handle

Από
admin
-
0

Edward Snowden

People need to explain to themselves their immiseration, their disenfranchisement, their lack of power. Conspiracies do that.

‘Conspiracies are the way democracies sort themselves into parties and tribes.’ Photograph: Guy Bell/Rex/Shutterstock

The greatest conspiracies are open and notorious – not theories, but practices expressed through law and policy, technology and finance. Counterintuitively, these conspiracies are more often than not announced in public and with a modicum of pride. They’re dutifully reported in our newspapers; they’re bannered on to the covers of our magazines; updates on their progress are scrolled across our screens – all with such regularity as to render us unable to relate the banality of their methods to the rapacity of their ambitions.

The party in power wants to redraw district lines. The prime interest rate has changed. A free service has been created to host our personal files. These conspiracies order, and disorder, our lives; and yet they can’t compete for attention with digital graffiti about pedophile satanists in the basement of a DC pizzeria.

This, in sum, is our problem: the truest conspiracies meet with the least opposition.

Or to put it another way, conspiracy practices – the methods by which true conspiracies such as gerrymandering, or the debt industry, or mass surveillance are realized – are almost always overshadowed by conspiracy theories: those malevolent falsehoods that in aggregate can erode civic confidence in the existence of anything certain or verifiable.

In my life, I’ve had enough of both the practice and the theory. In my work for the United States National Security Agency, I was involved with establishing a top secret system intended to access and track the communications of every human being on the planet. And yet after I grew aware of the damage this system was causing – and after I helped to expose that true conspiracy to the press – I couldn’t help but notice that the conspiracies that garnered almost as much attention were those that were demonstrably false: I was, it was claimed, a hand-picked CIA operative sent to infiltrate and embarrass the NSA; my actions were part of an elaborate inter-agency feud. No, said others: my true masters were the Russians, the Chinese, or worse – Facebook.

As I found myself made vulnerable to all manner of internet fantasy, and interrogated by journalists about my past, about my family background and about an array of other issues both entirely personal and entirely irrelevant to the matter at hand, there were moments when I wanted to scream: “What is wrong with you people? All you want is intrigue, but an honest-to-God, globe-spanning apparatus of omnipresent surveillance riding in your pocket is not enough? You have to sauce that up?”

It took years – eight years and counting in exile – for me to realize that I was missing the point: we talk about conspiracy theories in order to avoid talking about conspiracy practices, which are often too daunting, too threatening, too total.

It’s my hope in this post and in posts to come to engage a broader scope of conspiracy-thinking, by examining the relationship between true and false conspiracies, and by asking difficult questions about the relationships between truth and falsehood in our public and private lives.

I’ll begin by offering a fundamental proposition: namely, that to believe in any conspiracy, whether true or false, is to believe in a system or sector run not by popular consent but by an elite, acting in its own self-interest. Call this elite the Deep State, or the Swamp; call it the Illuminati, or Opus Dei, or the Jews, or merely call it the major banking institutions and the Federal Reserve – the point is, a conspiracy is an inherently antidemocratic force.

The recognition of a conspiracy – again, whether true or false – entails accepting that not only are things other than what they seem, but they are systematized, regulated, intentional and even logical. It’s only by treating conspiracies not as “plans” or “schemes” but as mechanisms for ordering the disordered that we can hope to understand how they have so radically displaced the concepts of “rights” and “freedoms” as the fundamental signifiers of democratic citizenship.

In democracies today, what is important to an increasing many is not what rights and freedoms are recognized, but what beliefs are respected: what history, or story, undergirds their identities as citizens, and as members of religious, racial and ethnic communities. It’s this replacement-function of false conspiracies — the way they replace unified or majoritarian histories with parochial and partisan stories — that prepares the stage for political upheaval.

Especially pernicious is the way that false conspiracies absolve their followers of engaging with the truth. Citizenship in a conspiracy-society doesn’t require evaluating a statement of proposed fact for its truth-value, and then accepting it or rejecting it accordingly, so much as it requires the complete and total rejection of all truth-value that comes from an enemy source, and the substitution of an alternative plot, narrated from elsewhere.

*

The concept of the enemy is fundamental to conspiracy thinking – and to the various taxonomies of conspiracy itself. Jesse Walker, an editor at Reason and author of The United States of Paranoia: A Conspiracy Theory (2013), offers the following categories of enemy-based conspiracy thinking:

  • “Enemy Outside”, which pertains to conspiracy theories perpetrated by or based on actors scheming against a given identity-community from outside of it.
  • “Enemy Within”, which pertains to conspiracy theories perpetrated by or based on actors scheming against a given identity-community from inside of it.
  • “Enemy Above”, which pertains to conspiracy theories perpetrated by or based on actors manipulating events from within the circles of power (government, military, the intelligence community, etc.).
  • “Enemy Below”, which pertains to conspiracy theories perpetrated by or based on actors from historically disenfranchised communities seeking to overturn the social order.
  • “Benevolent Conspiracies”, which pertains to extraterrestrial, supernatural or religious forces dedicated to controlling the world for humanity’s benefit (similar forces from Beyond who work to the detriment of humanity Walker might categorize under “Enemy Above”).

Other forms of conspiracy-taxonomy are just a Wikipedia link away: Michael Barkun’s trinary categorization of Event conspiracies (eg false-flags), Systemic conspiracies (eg Freemasons), and Superconspiracy theories (eg New World Order), as well as his distinction between the secret acts of secret groups and the secret acts of known groups; or Murray Rothbard’s binary of “shallow” and “deep” conspiracies (“shallow” conspiracies begin by identifying evidence of wrongdoing and end by blaming the party that benefits; “deep” conspiracies begin by suspecting a party of wrongdoing and continue by seeking out documentary proof – or at least “documentary proof”).

I find things to admire in all of these taxonomies, but it strikes me as notable that none makes provision for truth-value. Further, I’m not sure that these or any mode of classification can adequately address the often-alternating, dependent nature of conspiracies, whereby a true conspiracy (eg the 9/11 hijackers) triggers a false conspiracy (eg 9/11 was an inside job), and a false conspiracy (eg Iraq has weapons of mass destruction) triggers a true conspiracy (eg the invasion of Iraq).

Another critique I would offer of the extant taxonomies involves a reassessment of causality, which is more properly the province of psychology and philosophy. Most of the taxonomies of conspiracy-thinking are based on the logic that most intelligence agencies use when they spread disinformation, treating falsity and fiction as levers of influence and confusion that can plunge a populace into powerlessness, making them vulnerable to new beliefs – and even new governments.

But this top-down approach fails to take into account that the predominant conspiracy theories in America today are developed from the bottom-up, plots concocted not behind the closed doors of intelligence agencies but on the open internet by private citizens, by people.​​​​​​​

In sum, conspiracy theories do not inculcate powerlessness, so much as they are the signs and symptoms of powerlessness itself.

This leads us to those other taxonomies, which classify conspiracies not by their content, or intent, but by the desires that cause one to subscribe to them. Note, in particular, the epistemic/existential/social triad of system-justification: belief in a conspiracy is considered “epistemic” if the desire underlying the belief is to get at “the truth”, for its own sake; belief in a conspiracy is considered “existential” if the desire underlying the belief is to feel safe and secure, under another’s control; while belief in a conspiracy is considered “social” if the desire underlying the belief is to develop a positive self-image, or a sense of belonging to a community.

From Outside, from Within, from Above, from Below, from Beyond … events, systems, superconspiracies … shallow and deep heuristics … these are all attempts to chart a new type of politics that is also a new type of identity, a confluence of politics and identity that imbues all aspects of contemporary life. Ultimately, the only truly honest taxonomical approach to conspiracy-thinking that I can come up with is something of an inversion: the idea that conspiracies themselves are a taxonomy, a method by which democracies especially sort themselves into parties and tribes, a typology through which people who lack definite or satisfactory narratives as citizens explain to themselves their immiseration, their disfranchisement, their lack of power, and even their lack of will.

1...2,2762,2772,278...3,038Σελίδα 2,277 από 3,038