Αρχική Blog Σελίδα 2276

Ντροπή για τον Έλληνα πρέσβη στο Αζερμπαϊτζάν Νίκο Πιπερίγκο

Από
admin
-
3

Του Κρικόρ Τσακιτζιάν 

Πήγε στο Σουσί, να γιορτάσει μαζί με τους Αζέρους, τη σφαγή των Αρμενίων

Αναμνηστική φωτογραφία των διπλωματών που πήραν μέρος στη φιέστα ντροπής και μίσους στο Σουσί (φωτ.: apa.az/infoteka24.ru)

Μέρα ντροπής για την ελληνική εξωτερική πολιτική θα πρέπει να θεωρείται η 9η Ιουλίου 2021. Η Ελλάδα πήρε μέρος στην προκλητική φιέστα που διοργάνωσε η κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν, στις περιοχές του Αρτσάχ, στήνοντας μια γιορτή για τα εγκλήματα που διέπραξε. Κάλεσε μάλιστα να παραστούν σ’αυτή τη φιέστα παρωδία, με την οποία θέλουν οι Αζέροι να νομιμοποιήσουν όλα τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν σε βάρος των Αρμενίων, όλους τους ξένους πρεσβευτές που βρίσκονται στο Μπακού, σε μια εκδήλωση που έγινε στο Σουσί, την πόλη σύμβολο αυτού του πολέμου για τους Αρμένιους.

Τα αχνάρια του Ερντογάν, ακολουθεί όπως φαίνεται και το πνευματικό του τέκνο, ο δικτάτορας Αλίγιεφ και στήνει επικοινωνιακά σόου.

Στο συγκεκριμένο σόου, ανάμεσα στους πρέσβεις που πήραν μέρος ήταν και ο Έλληνας Νικόλαος Πιπερίγκος. Ο άνθρωπος που εξευτέλισε ο Αλίγιεφ τον περασμένο Σεπτέμβριο όταν τον επισκέφθηκε στην προεδρική κατοικία στο Μπακού, για να του επιδώσει τα διαπιστευτήριά του. Είναι εκείνος ο διπλωμάτης που του είπε κατάμουτρα ο δικτάτορας του Αζερμπαϊτζάν, ότι η χώρα του είναι με το μέρος της Τουρκίας, σε όποια απόφαση κι αν πάρει κι εκείνος τον κοίταζε απαθής, δεχόμενος τον εξευτελισμό και καθόταν σα δαρμένο σκυλί, χωρίς να τολμήσει να πει κουβέντα. 

Φυσικά ο Έλληνας διπλωμάτης, όχι απλά δεν τόλμησε να ψελίσει έστω και μια λέξη, έστω για να κρατήσει τα προσχήματα, αλλά από τότε έριξε ακόμη περισσότερο νερό στο κρασί του και φαίνεται πως αποφάσισε να σπάσει και τη μέση του αρκετές φορές, κάνοντας υποκλίσεις στον «αφέντη» του αζερικού φυσικού αερίου και πετρελαίου και στο τέλος να παρευρεθεί στην εκδήλωση ντροπής και μίσους για την ελληνική, αλλά και για την παγκόσμια διπλωματία.

 

Ο Έλληνας πρέσβης Νίκος Πιπερίγκος

 

Κάποιες χώρες παρευρέθηκαν, γιατί ενδεχομένως δεν είχαν καμία σχέση με την Αρμενία, ούτε φιλική, ούτε διπλωματική. Η Ελλάδα η οποία υποτίθεται πως έχει αδελφικές σχέσεις με τον αρμενικό λαό, πως τόλμησε να παραστεί σε αυτή την εκδήλωση; Να γιορτάσει τι; Τα εγκλήματα που διέπραξε το Αζερμπαϊτζάν βομβαρδίζοντας κατά τη διάρκεια του πολέμου άμαχο πληθυσμό και νοσοκομεία και μάλιστα με απαγορευμένα όπλα; ή μήπως να γιορτάσει το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα δεν παραδίδει τους αιχμαλώτους πολέμου παραβιάζοντας τη συνθήκη που υπέγραψε το Αζεμπαϊτζάν με την Αρμενία και τη Ρωσία; ή τέλος γιορτάζει ο κύριος Πιπερίγκος την καταστροφή των πολιτιστικών και θρησκευτικών ιστορικών μνημείων των Αρμενίων στην περιοχή του Αρτσάχ από τους Αζέρους;

Η απάντηση που έδιναν αρχικά από το Υπουργείο Εξωτερικών γι’ αυτό το αίσχος που έγινε, ήταν ότι ο Πιπερίγκος ασκεί δική του πολιτική στο Μπακού. Πού το βρήκαν αυτό γραμμένο, ότι ένας πρέσβης μιας σοβαρής και πολιτισμένης χώρας της δύσης, ασκεί δική του πολιτική; Σε μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να τον έχουν ξηλώσει από τη θέση του, απ’ την πρώτη στιγμή. 

Στη συνέχεια που κατάλαβαν πως δεν τρώγεται το κουτόχορτο που πήγαν να ταΐσουν τους ενδιαφερόμενους κι αποφάσισαν να πουν την αλήθεια, ότι ήταν εν γνώση του υπουργού κυρίου Δένδια η συμμετοχή του Έλληνα πρέσβη στη φιέστα της ντροπής και μάλιστα είχε πάρει την έγκρισή του.

Συγχαρητήρια λοιπόν και στον Υπουργό Εξωτερικών για τη διγλωσσία που δείχνει και την άφιλη στάση του, απέναντι στον πιο στενό του σύμμαχο λαό, τους Αρμένιους.

Ποιά είναι τελικά η πολιτική της Ελληνικής κυβέρνησης στα Εθνικά μας θέματα; Να στέκεται στο πλευρό εκείνων που της ανοίγουν το λάκκο συστηματικά και δηλώνουν κατάμουτρα στους διπλωμάτες μας, εχθροί της και να εγκαταλείπει η Ελλάδα τους παραδοσιακούς συμμάχους της με την πρώτη ευκαιρία; 

Αν ακολουθείς τέτοιες αήθεις τακτικές σε τόσο σοβαρά ζητήματα, είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα τις βρεις μπροστά σου και μάλιστα θα τις πληρώσεις πολύ ακριβά.

Δυστυχώς, φαίνεται πως η χώρα ακολουθεί ένα πολύ ολισθηρό δρόμο σε διπλωματικό επίπεδο.

Για την ιστορία να πούμε ότι δεν παρευρέθηκαν σε αυτή την αθλιότητα, η Γαλλία, η Ρωσία, οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Κύπρος. Οι χώρες αυτές, στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Φυσικά και ενόχλησε τους Αζέρους αυτό το γεγονός και προσπάθησαν και πάλι με ψέματα να το καλύψουν, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Οι χώρες που συμμετείχαν για να γιορτάσουν τα εγκλήματα πολέμου κατά του αρμενικού λαού είναι:

Ελλάδα, Αυστρία, Λευκορωσία, Βουλγαρία, Βραζιλία, Κίνα, Αφγανιστάν, Αλγερία, Παλαιστίνη, Γεωργία, Κροατία, Ιορδανία, Ισραήλ, Σουηδία, Ελβετία, Ιταλία, Κολομβία, Κορέα, Κατάρ, Λετονία, Ουγγαρία, Μαλαισία, Μεξικό, Μαρόκο, Ολλανδία, Πακιστάν, Πολωνία, Σερβία, Σαουδική, Αραβία, Τατζικιστάν, Τουρκία, Ουκρανία, Ιαπωνία, ΗΑΕ, Χιλή, Εσθονία, Ιράκ, Ιράν, Καζακστάν, Λιθουανία, Λιβύη, Ρουμανία, Σλοβακία, Σουδάν, Βενεζουέλα.

Δεν δίστασαν ξεδιάντροπα όλοι οι διπλωμάτες που πήγαν στο Σουσί, να ποζάρουν για την αναμνηστική φωτογραφία, για να μη ξεχάσουν την προδοσία που έκαναν, απέναντι σε ένα λαό που δέχθηκε μια σφοδρή και οργανωμένη επίθεση από την Τουρκία και το δορυφόρο της, το Αζερμπαϊτζάν.

Το βέβαιο είναι πως οι Έλληνες πολίτες στέκονται απέναντι σε τέτοιες πολιτικές αποφάσεις, οι οποίες εκθέτουν τη χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο και σε καμία περίπτωση δεν συμφωνούν με αυτούς που διαπράττουν τέτοια ανήθικα πράγματα.

pontosnews.gr

Οι κινήσεις της Αθήνας για τη χάραξη του East Med

Από
admin
-
0

Σε συνεργασία με Κύπρο και Ισραήλ

Εσχάτως, η Αγκυρα υπονομεύει σε επίπεδο ΝΑΤΟ την πολύ σημαντική αποστολή των UAV Global Hawk, τα οποία επιχειρούν για λογαριασμό της Συμμαχίας από τη βάση της Σιγκονέλα στην Ιταλία, με σκοπό να παρέχουν εικόνα από μια ευρεία περιοχή, η οποία, βεβαίως, περιλαμβάνει το Αιγαίο. Τα προβλήματα που εγείρει η τουρκική πλευρά στην υλοποίηση της νατοϊκής δράσης έχουν ενοχλήσει αρκετούς συμμάχους, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών.

Τις ευαίσθητες ισορροπίες που διαμορφώνονται ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, αλλά και τις υπόλοιπες χώρες της περιοχής, όπως η Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ, αποτυπώνει ο διαρκής επανασχεδιασμός των ερευνών που έχουν προγραμματιστεί προκειμένου να χαραχθεί η (θεωρητική προς το παρόν) πορεία του αγωγού East Med.

Ελλάδα, Κυπριακή Δημοκρατία και Ισραήλ έχουν μισθώσει το γαλλικών συμφερόντων ερευνητικό σκάφος «Nautical Geo», με σκοπό την τέλεση σεισμικών και υποθαλάσσιων ερευνών στην ευρύτερη περιοχή ανάμεσα στην Κύπρο και την Κρήτη (και, βεβαίως, την Κύπρο και το Ισραήλ), ώστε να αποτυπωθούν τα δεδομένα που είναι απαραίτητα για την προώθηση των εργασιών τού υπό σχεδιασμό αγωγού.

Το ερευνητικό πλοίο επρόκειτο να ξεκινήσει τις εργασίες του από την κυπριακή ΑΟΖ, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν πραγματοποιήθηκε, γι’ αυτό και ήδη πλέει προς την ελληνική ΑΟΖ. Εντός της εβδομάδας το «Nautical Geo» αναμένεται να κινηθεί στην ευρύτερη περιοχή της Κρήτης, εντός της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), δίχως ωστόσο να έχει αποσαφηνιστεί αν θα πραγματοποιηθούν οι προγραμματισμένες εργασίες.
Πίσω από τις μετακινήσεις του ερευνητικού πλοίου κρύβονται μια σειρά από διπλωματικές διεργασίες. Η πλέον προφανής αφορά τη διαρκή απειλή που υπάρχει εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία. Η σχεδιαζόμενη φιέστα στο Βαρώσι με επικεφαλής τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η προαναγγελία περισσότερων γεωτρήσεων, η ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στον κατεχόμενο βορρά του νησιού και η ευθεία πίεση για αλλαγή της μεθοδολογίας της λύσης του Κυπριακού έχουν δημιουργήσει έναν ασφυκτικό κλοιό για τη Λευκωσία.

Την ίδια στιγμή, οι Τούρκοι έχουν ανακοινώσει έρευνες ανάμεσα στη Μικρά Ασία και το ψευδοκράτος, σε μια περιοχή την οποία οι γνώστες της ενεργειακής πολιτικής της Αγκυρας αντιλαμβάνονται πολύ καλά. Πρόκειται για περιοχές στις οποίες δεν έχουν πραγματοποιηθεί τρισδιάστατες έρευνες, παρά μόνο κάποιες δύο διαστάσεων σε ορισμένα σημεία. Αυτό σημαίνει ότι η ολοκλήρωση των τρισδιάστατων ερευνών σε αυτή την περιοχή θα αποδεσμεύσει τα ερευνητικά σκάφη της τουρκικής εταιρείας πετρελαίου (ΤΡΑΟ), για επέκταση των ερευνών και σε άλλα σημεία στην ανατολική Μεσόγειο. Πρακτικά, η ανησυχία εντοπίζεται στην πιθανότητα η Αγκυρα να ενεργοποιήσει την απειλή για έρευνες νότια της Κρήτης, σε συνδυασμό με ένταση της κακόβουλης επιρροής της στην Τρίπολη, με σκοπό τη διαιώνιση της εκκρεμότητας του Λιβυκού και την ακύρωση των σχεδιαζόμενων εκλογών της 24ης Δεκεμβρίου.

Στην Αθήνα δεν υπάρχει καμία βούληση να δυναμιτιστεί το κλίμα σε μια περίοδο κατά την οποία έχει εξασφαλιστεί αυτή η πρόσκαιρη αλλά σίγουρα πολύτιμη ανάπαυλα στις εντάσεις. Ο σχεδιασμός της πορείας του «Nautical Geo» στην ευρύτερη περιοχή της ελληνικής ΑΟΖ στα ανατολικά της Κρήτης δεν είναι βεβαίως γνωστή, ωστόσο είναι παραπάνω από προφανές ότι οι Τούρκοι παρακολουθούν με ιδιαίτερη προσοχή. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν οι εργασίες αυτές δεν ολοκληρωθούν σε αυτή τη φάση, θα συνεχιστούν τους επόμενους μήνες.

Παράλληλα, ωστόσο, Αθήνα και Κάιρο θα εντείνουν τις δικές τους διμερείς επαφές, για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να συνεργαστούν στον ενεργειακό τομέα, μάλιστα εντός της οριοθετημένης ΑΟΖ Ελλάδας και Αιγύπτου. Ουδείς τρέφει αυταπάτες σχετικά με τη διάρκεια της ύφεσης των τουρκικών σχεδιασμών και προκλήσεων στην ανατολική Μεσόγειο και στην πράξη άπαντες αναμένουν να δουν πώς θα εξελιχθεί η κατοχική φιέστα του κ. Ερντογάν και του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ, το οποίο, πλέον, είναι βυθισμένο σύσσωμο στο εθνικιστικό – ισλαμιστικό τέλμα που το έχει τοποθετήσει ο ηγέτης του.

Κινήσεις στο παρασκήνιο

Παρά την αποκαλούμενη επιχείρηση γοητείας, η Αγκυρα συνεχίζει να υπονομεύει παρασκηνιακά διάφορες συλλογικές δράσεις του ΝΑΤΟ, κάτι που διευκολύνεται από το τουρκικό επιχείρημα περί ισχυρής παρουσίας στη Βαλτική, στη Μαύρη Θάλασσα αλλά και την πρόθεση να αναλάβει τη φύλαξη του αεροδρομίου της Καμπούλ στο Αφγανιστάν. Η Αγκυρα ενοχλείται από το σύνολο των νατοϊκών δράσεων στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο και η δράση της SNMG-2 για το προσφυγικό είναι μια ενδεικτική περίπτωση.

Εσχάτως, η Αγκυρα υπονομεύει σε επίπεδο ΝΑΤΟ και την πολύ σημαντική αποστολή των UAV τύπου RQ-4 D (Black Hawk) τα οποία επιχειρούν για λογαριασμό της Συμμαχίας από τη βάση της Σιγκονέλα στην Ιταλία, με σκοπό να παρέχουν εικόνα από μια ευρεία περιοχή, η οποία, βεβαίως, περιλαμβάνει το Αιγαίο. Καθώς δεν μπορούν να διακόψουν την αποστολή, οι Τούρκοι σε αυτή τη φάση έχουν μπλοκάρει τουλάχιστον δύο φορές την αύξηση του προϋπολογισμού της αποστολής των Global Hawk, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή το θέμα να έχει φθάσει στη στρατιωτική επιτροπή του ΝΑΤΟ, ενώ συνήθως αυτά τα ζητήματα λύνονται σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο.

Οι Τούρκοι επικαλούνται οικονομική δυσχέρεια, ωστόσο από το μέγεθος του προγράμματος (αυτή τη στιγμή κοστίζει περί τα 100 εκατ. ετησίως για το ΝΑΤΟ και το βάρος μοιράζονται και οι 30 χώρες που συμμετέχουν στη Συμμαχία), είναι σαφές ότι οι ενστάσεις της Αγκυρας εδράζονται στην ενόχλησή της από την εμπλοκή «τρίτων» στις διαφορές της με την Αθήνα. Τα προβλήματα που εγείρει η τουρκική πλευρά στην υλοποίηση της νατοϊκής αυτής δράσης έχουν ενοχλήσει πάντως αρκετούς συμμάχους, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών.

Επίσκεψη στο Κάιρο

Η σύσφιγξη των σχέσεων με τον αραβικό κόσμο αποτελεί από τις βασικές προτεραιότητες της ελληνικής διπλωματίας. Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας μεταβαίνει την Τρίτη στο Κάιρο, όπου θα υπογράψει ένα μνημόνιο κατανόησης με τον γενικό γραμματέα του Αραβικού Συνδέσμου, Αχμέντ Αμπούλ Γκεΐτ. Τυπικά η Ελλάδα θα γίνει χώρα-παρατηρητής στον Αραβικό Σύνδεσμο, ουσιαστικά ωστόσο θα επικυρώσει τις πολύ στενές σχέσεις της με χώρες όπως η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) και η Σαουδική Αραβία. Οι θέσεις του Αραβικού Συνδέσμου και της Ελλάδας για την Τουρκία ταυτίζονται. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την 154η τακτική σύνοδο του Συνδέσμου σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών τον περασμένο Σεπτέμβριο, είχε υιοθετηθεί ψήφισμα με τίτλο «Τουρκικές παρεμβάσεις στα εσωτερικά των αραβικών χωρών», με κύριο σκοπό τότε την καταδίκη της τουρκικής κακόβουλης επιρροής σε Λιβύη, Ιράκ και Συρία. Εκτοτε, και συγκεκριμένα τον περασμένο Μάρτιο, ο Αραβικός Σύνδεσμος επανήλθε καταδικάζοντας τις παρεμβάσεις της Τουρκίας σε Λιβύη και Συρία, με διακριτή αναφορά στην παραβίαση της κυριαρχίας του Ιράκ από τις τουρκικές δυνάμεις. Ο κ. Δένδιας δεν πρόκειται, βεβαίως, να περιοριστεί στις επαφές του με τον Αραβικό Σύνδεσμο και, πέρα από τις πολύ στενές σχέσεις με Αίγυπτο και ΗΑΕ, αναμένεται να επιδιώξει στενότερη συνεργασία και με άλλα αραβικά κράτη, όπως η Ιορδανία, το Μπαχρέιν και το Ιράκ.

kathimerini.gr

Μήπως να καταργηθεί η διαδικασία των πέναλτυ;

Από
admin
-
2
epa09338848 Headcoach Gareth Southgate (C) of England comforts Jadon Sancho after failing to score during the penalty shoot out during the UEFA EURO 2020 final between Italy and England in London, Britain, 11 July 2021. EPA/Laurence Griffiths / POOL (RESTRICTIONS: For editorial news reporting purposes only. Images must appear as still images and must not emulate match action video footage. Photographs published in online publications shall have an interval of at least 20 seconds between the posting.)
Το ποδόσφαιρο είναι ένα ομαδικό άθλημα. Μπορεί να ξεχωρίζουν μονάδες αλλά η γενικότερη σύλληψή του είναι ομαδική. Κανείς καλός ποδοσφαιριστής δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος. Πρέπει να βασιστεί στους συμπαίκτες του.
Νομίζω φορτώνεται τεράστιο, ατομικό, βάρος στους ώμους νέων παιδιών με τη διαδικασία των πέναλτυ.
Μήπως η FIFA πρέπει να βρει κάποιον άλλο, πιο συλλογικό τρόπο για την ανάδειξη του νικητή;
Στη φωτογραφία ο προπονητής της Εθνικής Αγγλίας παρηγορεί ποδοσφαιριστές του μετά τον αγώνα με την Ιταλία.

Το πραξικόπημα του 2016 και το colpo grosso του σουλτάνου

Από
admin
-
0

Παυλόπουλος Γιώργος

Πώς άλλαξε η Τουρκία

Τα όσα συνέβησαν το βράδυ της 15ης Ιουλίου 2016 άνοιξαν μια νέα σελίδα στη διακυβέρνηση της Τουρκίας από το ΑΚΡ και τον Ταγίπ Ερντογάν – πιο αυταρχική, πιο αντιδημοκρατική, πιο φιλοπόλεμη

Αργά το απόγευμα εκείνης της Παρασκευής, 15ης Ιουλίου του 2016, την ώρα που εκατομμύρια Τούρκοι είχαν επιστρέψει από τις δουλειές τους και ξεκουράζονταν ή έκαναν τη βόλτα τους, ενώ άλλοι σκέφτονταν ήδη πώς θα τα φέρουν βόλτα την επόμενη ημέρα, μια μάλλον απρόσμενη είδηση ήρθε να διακόψει τη συνήθη ροή του καθημερινού τους χρόνου. Ο τότε πρωθυπουργός της χώρας, Μπιναλί Γιλντιρίμ, τους ενημέρωσε πως «βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια ανατροπής της κυβέρνησης».

Γρήγορα, όλος ο κόσμος έστρεψε το βλέμμα του στην Τουρκία, αναμένοντας την εξέλιξη και την έκβαση ενός ακόμη πραξικοπήματος. Οι επόμενες ώρες ήταν δραματικές, ενώ η αγωνία για την τύχη του ίδιου του Ταγίπ Ερντογάν, για τον οποίο οι πληροφορίες ήταν αντιφατικές, κορυφωνόταν. Οι ανταποκρίσεις από την Αγκυρα και την Κωνσταντινούπολη έκαναν λόγο για συγκρούσεις ανάμεσα στις δυνάμεις των πραξικοπηματιών και τις μονάδες που παρέμεναν πιστές στην εκλεγμένη κυβέρνηση, με τη συμμετοχή τεθωρακισμένων και μαχητικών ελικοπτέρων και αεροσκαφών, τα οποία δεν δίστασαν να βάλουν στο στόχαστρό τους το Κοινοβούλιο και το προεδρικό μέγαρο.

Μέσα σε λίγες ώρες, η κατάσταση είχε ξεκαθαρίσει. Οι «ερντογανικοί», οι οποίοι είχαν κινητοποιηθεί κατά χιλιάδες στις μεγάλες πόλεις, είχαν πάρει τον έλεγχο της κατάστασης, απομονώνοντας και διαπομπεύοντας τους πραξικοπηματίες, πολλούς από τους οποίους απείλησαν και με λιντσάρισμα. Ο ίδιος ο Ερντογάν, ο οποίος ήταν πρόεδρος της χώρας από το καλοκαίρι του 2014, είχε δώσει σημεία ζωής λίγο μετά τα μεσάνυχτα, καλώντας τους οπαδούς του να κινητοποιηθούν. Αργότερα δε, περίπου στις 4 τα ξημερώματα και ενώ όλα είχαν ήδη κριθεί, επιβεβαιώθηκε πως βρισκόταν στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης.

Κήρυξη πολέμου

Από εκεί, στο σύντομο τηλεοπτικό του διάγγελμα, κυριολεκτικά τα είπε όλα, προαναγγέλλοντας όσα θα ακολουθούσαν. Αφού επέρριψε την ευθύνη «σε εκείνους στην Πενσιλβάνια», φωτογραφίζοντας τον πάλαι ποτέ σύμμαχο και μέντορά του Φετουλάχ Γκιουλέν που ζει εκεί, υποσχέθηκε να «καθαρίσει» τον στρατό και τον κρατικό μηχανισμό από τους αντιπάλους του έθνους και του ίδιου. «Αυτή η εξέγερση ήταν ένα δώρου του θεού προς εμάς», είπε – κάνοντας πολλούς να αναρωτηθούν μήπως γνώριζε προκαταβολικά τι επρόκειτο να συμβεί και είχε στήσει μια αριστοτεχνική παγίδα στους αντιπάλους του.

Ορισμένες – ανεπιβεβαίωτες, είναι γεγονός – πληροφορίες αναφέρουν ότι ο τότε επικεφαλής της MIT, Χακάν Φιντάν (ο οποίος παραμένει ως σήμερα στη θέση του και είναι από τους πλέον έμπιστους του Ερντογάν) είχε ανακαλύψει τα σχέδια των «άπιστων» στρατιωτικών και τους ανάγκασε να βιαστούν. Ετσι, η εκδήλωση του πραξικοπήματος έγινε μερικές ώρες νωρίτερα από ό,τι είχε προγραμματιστεί, με αποτέλεσμα ο συντονισμός να μην είναι καλός και τελικά, σε συνδυασμό και με ορισμένα άλλα γεγονότα, να επικρατήσει χάος στις τάξεις τους.

Ο δε πρόεδρος φέρεται να σώθηκε κυριολεκτικά στο παρά πέντε – όσο για το αεροσκάφος στο οποίο επέβαινε, φέρεται να βρέθηκε στο στόχαστρο των F-16 των πραξικοπηματιών, οι οποίοι όμως (άγνωστο γιατί) δεν το κατέρριψαν.

Γκιουλενιστές και Κούρδοι

Σε κάθε περίπτωση, το σίγουρο είναι ότι εκείνη τη νύχτα άνοιξε μια νέα σελίδα για την Τουρκία και για τη διακυβέρνηση Ερντογάν και ΑΚΡ. Μέσα στους επόμενους μήνες, μια τεράστια επιχείρηση εκκαθάρισης εξαπολύθηκε απ’ άκρου εις άκρον της χώρας, με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικοί, αστυνομικοί, εκπαιδευτικοί και άλλοι υπάλληλοι του κρατικού μηχανισμού να διωχθούν και να απολυθούν. Οποιοσδήποτε τολμούσε να ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση και τον πρόεδρο ή το είχε κάνει στο παρελθόν βαφτιζόταν συλλήβδην «γκιουλενιστής» και έμπαινε στο στόχαστρο. Τα ΜΜΕ δεν αποτέλεσαν εξαίρεση, καθώς τα περισσότερα συγκροτήματα δήλωσαν πίστη προς το καθεστώς για να σωθούν, ενώ όσα δεν το έκαναν είτε έκλεισαν είτε αντιμετώπισαν τεράστιες δυσκολίες, καθώς δεκάδες δημοσιογράφοι τους διώχθηκαν.

Βαρύ κόστος πλήρωσαν, αναμφίβολα, οι Κούρδοι, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν αυθαίρετα και χωρίς αποδείξεις, συνεργοί του Γκιουλέν και των πραξικοπηματιών.

Ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του τούς κυνήγησαν ανελέητα, εντός και εκτός συνόρων. Η Αγκυρα βρήκε τη δικαιολογία που χρειαζόταν για να εισβάλει στα εδάφη δύο γειτονικών κρατών, της Συρίας και του Ιράκ, αλλά και για να στείλει στη φυλακή το ηγετικό δίδυμο του Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών (HDP), Σελαχατίν Ντεμιρτάς και Φιγκέν Γιουκσεγκτάγκ, αρκετούς βουλευτές του, καθώς και τους περισσότερους δημάρχους που εξελέγησαν με τη στήριξή του στις εκλογές του 2019. Αυτή την περίοδο, μάλιστα, προετοιμάζεται η χαριστική βολή προς το HDP, καθώς έχει ήδη εκκινήσει η διαδικασία για να τεθεί εκτός νόμου, κάτι που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συμβεί – πιθανώς εντός του 2021 και σίγουρα πριν από τις επόμενες εκλογές.

Παράταση με τεράστιο κόστος

Με όλα αυτά, σε συνδυασμό και με το εθνικιστικό παραλήρημα που ακολούθησε τα επόμενα χρόνια, η αλήθεια είναι πως ο Ερντογάν διασφάλισε την παράταση της παραμονής του στην εξουσία, η οποία λίγο πριν από το πραξικόπημα δεν ήταν δεδομένη, όπως φάνηκε και στις διπλές εκλογές της προηγούμενης χρονιάς (Ιούνιος και Νοέμβριος 2015). Το πέτυχε, όμως, με μεγάλο κόστος, σε όλα τα επίπεδα: Για τη δημοκρατία και τις ατομικές ελευθερίες, για την ειρήνη στην περιοχή, για την οικονομία και το νόμισμα της χώρας, που έχουν βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα.

Συνέπεια όλων αυτών είναι μεγάλο τμήμα του λαού της Τουρκίας να περνά πολύ δύσκολες μέρες. Η λάμψη του Ερντογάν και το αφήγημά του, παρά τα φαραωνικά σχέδια και έργα, έχουν πλέον ξεθωριάσει – κάτι που φαίνεται στις δημοσκοπήσεις, κυρίως όμως αποτυπώθηκε στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, με την απώλεια και της Κωνσταντινούπολης και της Αγκυρας, όπου εξελέγησαν δύο πολιτικοί που φιλοδοξούν να τον «τελειώσουν».

Ο ίδιος, ωστόσο, δεν έχει πει την τελευταία του λέξη – και πρέπει να τη φοβόμαστε.

tanea.gr

Η εξουσία και οι «ιδιοκτήτες» της

Από
admin
-
0
EPA/TURKISH PRESIDENT PRESS OFFICE HANDOUT
του Μιχάλη Ψύλου

το μοντέλο Ερντογάν και οι μιμητές του

«Δεν μπορούμε να παραδώσουμε τη χώρα»: Η φράση αυτή με την οποία ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν κήρυξε πριν λίγες ημέρες  την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας για τις προεδρικές εκλογές του 2023, πυροδότησε, όπως ήταν φυσικό, πολλές αντιδράσεις στη γείτονα.

Μετά από 20 χρόνια στην εξουσία, ο Ερντογάν αισθάνεται πλέον ως …ιδιοκτήτης της εξουσίας. Και δεν διστάζει να το διακηρύσσει, αλλά και να το δείχνει στην πράξη. Το «εξοχικό παλάτι» των 300 δωματίων που έκτισε στην Μαρμαρίδα με 62 εκατομμύρια ευρώ από τον δημόσιο κουρβανά, την ώρα που ο τουρκικός λαός πεινάει, είναι μόνο μία ένδειξη για το πώς βλέπει ο Ερντογάν την εξουσία ως ιδιοκτησία του. Όπως γράφει ο γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος Μουράτ Γετκίν στην ιστοσελίδα «Yetkinreport», «ο Ερντογάν ανησυχεί για την απώλεια των εκλογών του 2023, αλλά από την άλλη πλευρά, εγείρει την υποψία ότι εάν χάσει τις εκλογές, θα προσπαθήσει να μην «παραδώσει» την εξουσία στην αντιπολίτευση». Το γεγονός αυτό  δείχνει ότι ο Τούρκος πρόεδρος «βλέπει τις εκλογές ως πόλεμο», λέει ο Μουράτ Γετκίν.

Η καθεστωτική αντίληψη της «ιδιοκτησίας» για την εξουσία, δεν είναι αφορά φυσικά μόνο τον Ερντογάν. Είδαμε την προσπάθεια του Ντόναλντ Τραμπ να κρατηθεί με κάθε τρόπο στην εξουσία, παρά την ήττα του στις αμερικανικές εκλογές. Η ιδέα, δελεάζει όμως όλο και περισσότερους ηγέτες. Κάτι που ουδεμία σχέση έχει βέβαια  με τη νόμιμη φιλοδοξία για τη νίκη στις εκλογές. «Εκλεγμένοι ηγέτες στην Ευρώπη και την Ευρασία υπονομεύουν τους ίδιους τους θεσμούς που τους έφεραν στην εξουσία  αξίωμα, απορρίπτοντας τους δημοκρατικούς κανόνες και προωθώντας εναλλακτικά συστήματα αυταρχικής διακυβέρνησης», αναφέρει η οργάνωση  Freedom House, στην  ετήσια έκθεσή της με τίτλο «Nations in Transit», για την κατάσταση της δημοκρατίας στην περιοχή. «Δεν πρόκειται για εξαίρεση, αλλά μέρος μιας συστημικής στροφής προς τον αυταρχισμό στην Ευρώπη και την Ευρασία που θα μπορούσε να έχει παγκόσμιες επιπτώσεις», τονίζεται στην έκθεση του Freedom House.

«Οι αντιδημοκρατικοί ηγέτες μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο πώς να εδραιώνουν την εξουσία τους και να καταστέλλουν την πολιτική διαφωνία, αποφεύγοντας παράλληλα τις κυρώσεις από διεθνείς οργανισμούς». Άλλωστε, «‘για να υπονομευθεί μια δημοκρατία, δεν χρειάζονται πλέον άρματα μάχης στους δρόμους ή συνταγματάρχες που να εισβάλουν   στο προεδρικό μέγαρο», λέει η Αν Αμπλιμπάουμ, στέλεχος του Ινστιτούτου «Agora», στο Πανεπιστήμιο Τζον Χόπκινς και  συγγραφέας του εξαιρετικού βιβλίου:«Το Λυκόφως της δημοκρατίας: Το σαγηνευτικό δέλεαρ του αυταρχισμού». Όπως γράφει η Απλιμπάουμ, οι διάφοροι ηγέτες «μπορούν να δημιουργήσουν μια μονοκομματική κατάσταση σιγά σιγά, δίνοντας χρήματα, ασκώντας πίεση στους δικαστές και τους εισαγγελείς, εξαλείφοντας ή εξαγοράζοντας τα δυσάρεστα μέσα ενημέρωσης και πάνω απ’ όλα δημιουργώντας τους ολιγάρχες που θα χρηματοδοτήσουν το έργο τους, θα μπλοκάρουν τους  εχθρούς και θα μπορούν έτσι να χρησιμοποιήσουν το δημόσιο χρήμα, είτε για πλουτίσουν τα κομματικά στελέχη ή η ίδια η οικογένεια του ηγέτη» τονίζει η Αμερικανίδα συγγραφέας και προσθέτει με έμφαση: «Αυτή η μέθοδος, για πολλούς ηγέτες, είναι πολύ πιο επικερδής και πολύ λιγότερο αγχωτική από τα  ντεμοντέ πραξικοπήματα  και φέρνουν τη δημοκρατία στα μέτρα τους».

Πράγματι, μια ματιά σε πολλές δυτικές δημοκρατίες, της ελληνικής μη εξαιρουμένης, δείχνει ότι το «μοντέλο Ερντογάν», κερδίζει συνεχώς οπαδούς και μιμητές.

 Μοντέλα αυταρχισμού

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι «η συνολική ισχύς της δημοκρατίας στην περιοχή της Ευρώπης και της Ευρασίας  έχει μειωθεί εδώ και  26 συνεχόμενα χρόνια»- από τότε που η Freedom House κυκλοφόρησε την πρώτη της έκθεση Nations in Transit, το 1995. «Οι  ηγέτες που στράφηκαν σε αντιδημοκρατικές μορφές διακυβέρνησης ακολουθούν παρόμοιες στρατηγικές: Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Βίκτορ Ορμπαν πρωτοστάτησε σε ένα μοντέλο καταστολής των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης, που έκτοτε εξαπλώθηκε στην Πολωνία, τη Σλοβακία και άλλες χώρες, που προσπαθούν να αποδυναμώσουν το κράτος δικαίου. «Η εξάπλωση της απολυταρχίας στην Ευρώπη και την Ευρασία έχει εκτεταμένες συνέπειες, όχι μόνο για την περιοχή, αλλά και για τον κόσμο», λέει ο Μίκαελ Αμπράμοβιτς, πρόεδρος του Freedom House. «Δημοκρατικά εκλεγμένοι ηγέτες απομακρύνονται από τη δημοκρατία και δημιουργούν τις δικές τους στρεβλωμένες πραγματικότητες για να εδραιώσουν και να διατηρήσουν την εξουσία. Μέσα από τις μέχρι τώρα επιτυχίες τους, αυτά τα αντιδημοκρατικά καθεστώτα δίνουν το  παράδειγμα και ενισχύουν  την άνοδο του αυταρχισμού. Χωρίς έλεγχο, έχουν τη δυνατότητα να υπονομεύσουν τη δημοκρατία και να νομιμοποιήσουν την κατάχρηση εξουσίας στην Ευρώπη και πέραν αυτής», λέει ο Αμπράμοβιτς.

Σε μια εποχή μάλιστα που η πανδημία έχει καταστήσει την επικοινωνία «ακριβό πετράδι στο στέμμα της κυβέρνησης», οι «ιδιοκτήτες της εξουσίας» . Στην Τουρκία, για παράδειγμα, ο Ερντογάν έχει κατορθώσει να ελέγξει σχεδόν το 90% των Μέσων Ενημέρωσης. «Ο Πρόεδρος Ερντογάν διατηρεί σταθερά τον έλεγχο στα μέσα ενημέρωσης στην Τουρκία. Ελέγχονται πλέον όλα τα γραφεία σύνταξης» εκτιμά η Tagesspiegel. «Στο τουρκικό προεδρικό σύστημα, το οποίο είναι πλήρως προσαρμοσμένο στον Ερντογάν, δεν υπάρχουν εποπτικά όργανα που θα μπορούσαν να διορθώσουν αυτήν την τάση» σημειώνει η γερμανική εφημερίδα.

Το μακρύ χέρι της εξουσίας

Ο δημοσιογράφος Ρουσέν Τσακίρ που ίδρυσε πριν τέσσερα χρόνια την ιστοσελίδα  «Medyascope, επειδή -όπως λέει- «η αληθινή δημοσιογραφία στην Τουρκία  δεν είναι πλέον δυνατή στα παραδοσιακά μέσα», εξηγεί πώς λειτουργεί το σύστημα με τον Τύπο: «Όταν συμβεί κάτι, δίδεται εντολή στα μέσα ενημέρωσης σχετικά με τον τρόπο δημοσιοποίησής του: Είτε οι εχθροί του κράτους θα θεωρηθούν υπεύθυνοι για αυτό το γεγονός ή  θα αποσιωπηθεί τελείως .Και τα μέσα ενημέρωσης στη συνέχεια πράττουν αναλόγως».
Και όσοι δημοσιογράφοι δεν συμμορφώνονται; Να είναι καλά «το μακρύ χέρι του Ερντογάν», όπως γράφει η Frankfutrer Rundschau. Σύμφωνα με Τούρκους δημοσιογράφους το καθεστώς Ερντογάν έχει στειλει έναν αποστρατο συνταγματάρχη του τουρκικού στρατού στην Ευρώπη για να οργανώσει βίαιες επιθέσεις με στόχο δημοσιογράφους, που επικρίνουν την πολιτική της Αγκυρας. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, πρόκειται για τον Αλί Τουρκσέν που στο παρελθόν είχε εμπλακεί στο σκάνδαλο Εργκένεγκον και το τελευταίο διάστημα έχει γίνει σύμμαχος του Ερντογάν.

Πρόσφατο παράδειγμα ο άγριος ξυλοδαρμός του εξόριστου στη Γερμανία, Τούρκου δημοσιογράφου Ερκ Ατσαρέρ, ανταποκριτή της αντιπολιτευόμενης εφημερίδας Birgun. Τρεις άγνωστοι ξυλοκόπησαν τον 40χρονο Ατσαρέρ έξω από το σπίτι του στο Βερολίνο. Αυτόπτες μάρτυρες κατέθεσαν μάλιστα ότι οι δράστες φώναζαν καθώς χτυπούσαν τον δημοσιογράφο: «Δεν θα γράψεις ξανά»!

«Χάρη στους γείτονες που έτρεξαν να με βοηθήσουν, γλύτωσα τα χειρότερα» είπε ο Τούρκος δημοσιογράφος ,μιλώντας στον γερμανικό τηλεοπτικό σταθμό RBB. «Η τουρκική κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για την επίθεση», υποστήριξε ο Ατσαρέρ. «Αυτή η επίθεση επιβεβαιώνει όλα όσα έχουμε πει και γράψει για αυτό το φασιστικό ισλαμικό καθεστώς», έγραψε στο Twitter. Το έγκλημα του Ατσαρέρ; Είχε επικρίνει το τουρκικό δικαστικό σύστημα για την αναποτελεσματικότητά του στη διερεύνηση των ισχυρισμών του αρχιμαφιόζου  Σεντάτ Πεκέρ ,αναφορικά με τις διασυνδέσεις τουρκικής κυβέρνησης και μαφίας. Ο μαφιόζος υποστήριξε μάλιστα ότι πλήρωνε κάθε μήνα 10.000 δολάρια σε έναν κυβερνητικό βουλευτή για να τον καλύπτει στις παράνομες δραστηριότητές του. «Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί με επιμονή είναι ποιος είναι ο βουλευτής που πληρωνόταν από τον μαφιόζο;» ήταν το τελευταίο άρθρο του Αρτσαρέρ, πριν την  επίθεση που δέχτηκε.

«Νιώθω άσχημα που ακούσω από τον αρχηγό της μαφίας να κάνει αποκαλύψεις ,γιατί διαταράχθηκαν  οι σχέσεις του με την εξουσία», γράφει ο δημοσιογράφος Τάρικ Σενγκούλ στην εφημερίδα Birgun. «Είναι πολύ άσχημο ένας αρχιμαφιόζος να  καταλαμβάνει τη θέση ενός κόμματος της αντιπολίτευσης», προσθέτει. Μήπως όμως και αυτό είναι μια παρενέργεια της ιδιοκτησιακής αντίληψης για την εξουσία;

newscenter.gr

Ποιοι είναι, τι θέλουν και τι σκέφτονται για τον Μακρόν οι ψηφοφόροι του

Από
admin
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Εννέα μήνες περίπου πριν από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2022, έχει ενδιαφέρον να δούμε  το προφίλ, τα θέλω και τις σκέψεις των δυνητικών ψηφοφόρων του Μακρόν. Όχι όλων τους φυσικά, αλλά αξιοσημείωτων τμημάτων τους.

Σε αυτό θα μας κατατοπίσει πλήρως με στοιχεία η σχετική έρευνα, που διενήργησαν οι δημοσκοπικές  εταιρείες Ifop και Fiducial για λογαριασμό της εφημερίδας Journal du dimanche και του ραδιοφώνου Sud Radio, και που συνοψίστηκε στις 10-7-2021 από την Christine Ollivier στην ηλεκτρονική έκδοση της εν λόγω εφημερίδας.

Το προφίλ, οι αξίες και οι προσδοκίες των Γάλλων που ψήφισαν τον Macron το 2017

Τηλεγραφικά θα λέγαμε ότι πρόκειται για ψηφοφόρους μάλλον ικανοποιημένους από τον ηγέτη τους, για Κεντρώους παρά Δεξιούς και που αναμένουν από τον Μακρόν μεταρρυθμίσεις, ώστε η Γαλλία να πάει μπροστά κι όχι να χάνει συνεχώς έδαφος στην παγκόσμια σκηνή.

Αναλυτικότερα : αντί να έχει χάσει κάποιους, ο Μακρόν φαίνεται να κερδίζει δυνητικούς ψηφοφόρους από τις εκλογές του 2017. Ήταν τότε 24% που τον ψήφισαν στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών : η έρευνα λοιπόν που πραγματοποιήθηκε από τις παραπάνω εταιρείες δείχνει ότι φτάνουν τώρα στο 43% αυτοί οι ψηφοφόροι που έχουν ήδη πάει στο κάλπη για πάρτη του, έκτοτε, με ένα ψηφοδέλτιο στο χέρι  της «Δημοκρατίας Εμπρός» (La République en Marche-LREM), του κόμματος δηλαδή του Μακρόν. Το 26% το έκαναν μία φορά, το 17% σε αρκετές περιπτώσεις. Αυτή η Γαλλία του Macron, είναι η ίδια που ψήφισε «ναι» στο ευρωπαϊκό δημοψήφισμα του 2005 για το ευρωπαϊκό σύνταγμα. Δηλαδή η Γαλλία του αντεστραμμένου καθρέφτη της Γαλλίας των «Κίτρινων Γιλέκων» και της «Εθνικής Συσπείρωσης» της Λεπέν. Η Γαλλία :

@ των στελεχών και των ανώτερων πνευματικά επαγγελματιών (το 61% αυτών έχουν ήδη ψηφίσει τον Macron ή το κόμμα του LREM),

@ των επιχειρηματιών (το 47%),

@ των εχόντων (το 61%),

@ των Παριζιάνων (το 48%) και

@ των κατοίκων που μεγάλωσαν σε αστικές περιοχές (το 46%), καθώς και

@ η Γαλλία των άνω των 65 ετών (το 52%).

Ψηφοφόροι από τη Δεξιά και «ταυτόχρονα» από την Αριστερά

Αυτή η Γαλλία πιστεύει στο μέλλον της και τον εαυτό της : μόνο το 47% των δυνητικών ψηφοφόρων του Macron για τις εκλογές του 2022 εκτιμάει ότι η χώρα τους βρίσκεται σε «παρακμή», όταν το 73% των Γάλλων είναι πεπεισμένοι ότι η χώρα τους δεν έχει μέλλον.  Για τους αισιόδοξους ψηφοφόρους του Μακρόν (les Marcheurs), η παγκοσμιοποίηση είναι μια ευκαιρία. Και η Ενωμένη Ευρώπη είναι μια δύναμη : το 85% από αυτούς την θέλουν άλλωστε να είναι ομοσπονδιακή. Αισιόδοξο, το εκλογικό σώμα του Μακρόν (LREM) είναι πεπεισμένο ότι ο κοινωνικός ανελκυστήρας εξακολουθεί να λειτουργεί (το 64% από αυτούς έναντι του 42% των Γάλλων).

Ενώ η ανασφάλεια, ένα θέμα που είναι ιδιαίτερα αγαπητό στη Δεξιά και που θα μπορούσε να είναι ένα από τα κεντρικά ζητήματα των προεδρικών εκλογών του 2022, οι ψηφοφόροι του Μακρόν είναι πολύ λιγότερο ευαίσθητοι σε αυτό το ζήτημα σε σχέση με τον μέσο εθνικό ψηφοφόρο. Μόνο το 44% των μακρονιστών θεωρεί ότι οι Γάλλοι «δεν είναι ασφαλείς πουθενά», έναντι του 64% του συνολικού πληθυσμού.

Είναι επίσης λιγότερο νευρικοί για τη μετανάστευση.

Από την άλλη όμως πλευρά, θέλουν μεταρρυθμίσεις. Και σε αυτό το γήπεδο περιμένουν να δουν τι θα κάνει ο Μακρόν το 2022. Εξ ου και η ανάσυρση από τον Μακρόν της παραμελημένης (λόγω και της πανδημίας) «μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού συστήματος» που όλοι σχεδόν οι συνδικαλιστικοί φορείς απεχθάνονται και αρκετοί συνεργάτες του την θεωρούν «αυτοκτονική»,  9 μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές.

Με τη μέση δημοτικότητα του Macron να παραμένει σταθερά εδώ κι έναν χρόνο στο 40%, όπως έδειξαν στις 2-7-2021 έξι δημοσκοπικές εταιρείες στην εφημερίδα Le journal du dimanche για τον μήνα Ιούνιο του 2021, τι θα κάνει ;

Θα το «παίξει Μεταρρυθμιστής», όπως τον θέλουν οι πιστοί ψηφοφόροι του αλλά και μερίδα των Γάλλων που δεν επιθυμούν να βλέπουν τη χώρα τους να παρακμάζει, ή θα υποκύψει στις παραταξιακές σειρήνες «της αποφυγής του πολιτικού κόστους» που έχει εξορισμού μια ασφαλιστική μεταρρύθμιση ; Και μάλιστα με τελείως ανοιχτή ακόμα την πανδημία ;

Ιδωμεν

ΓΑΛΛΙΑ: Αλλάζουμε το λαό ή αλλάζουμε το… πολίτευμα;

Από
admin
-
0

[Στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές, δύο στους τρεις Γάλλους δεν προσήλθαν στις κάλπες, δηλ. αρνήθηκαν την ιδιότητα του πολίτη. Πέρα από αποδοκιμασία των κομμάτων, κοινωνιολόγοι και πολιτικοί, διαβλέπουν μια δεύτερη, βαθύτερη αλλαγή, μετά τη μαζική εγκατάλειψη της χριστιανικής πίστης. Ο μεγάλος μας Παναγιώτης Κονδύλης το είχε επισημάνει στην Πλανητική πολιτική: «Η Χώρα βυθίζεται στον κοινωνικό λήθαργο και στη συλλογική απραξία. Η κοινωνική πράξη έχει αντικατασταθεί από αντανακλαστικές κινήσεις. Το νευρόσπαστο κινείται κι αυτό. Όμως δεν πράττει». Και τώρα τι κάνουμε; Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ μας υποδεικνύει – σε παράφραση – τη Λύση:  …ο λαός
Είχε χάσει την εμπιστοσύνη των κομμάτων
Και μόνο με διπλάσια προσπάθεια
θα μπορούσε να την ανακτήσει. Δεν θα ήταν ευκολότερο
Στην περίπτωση αυτή τα κόμματα
Να διαλύσουν τον λαό
Και να εκλέξουν άλλον; Ε.Δ.Ν.]

Γαλλία: Αποχή στις περιφερειακές εκλογές

Τριάντα πέντε χρόνια τώρα* οι Γάλλοι καλούνται να εκλέξουν τους περιφερειακούς συμβούλους τους, σύμφωνα με τους νόμους του Defferre του 1982 για την αποκέντρωση. Ωστόσο, όπως δείχνει το γράφημα, η αποχή τείνει να αυξάνεται από το 1986, παρά το ότι για περισσότερες από τρεις δεκαετίες οι περιφέρειες έχουν διατυμπανίσει τα επιτεύγματά τους και τις ενέργειές τους.

Όσο σημαντικές και αν είναι αυτές οι παράμετροι, πιστεύουμε, ωστόσο, ότι η αυξητική τάση της αποχής, η οποία έχει επιταχυνθεί τα τελευταία χρόνια, οφείλει πολλά στον μετασχηματισμό του αιτήματος ή, με άλλα λόγια, στη βαθιά αλλαγή της σχέσης με την ψηφοφορία, ακόμη και στην ιθαγένεια των Γάλλων. Κατά την άποψή μας, αυτή η τάση αύξησης της αποχής είναι ένα σύμπτωμα αυτού που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε κρίση της πίστης στη Δημοκρατία. Αυτή η κρίση αφορά τόσο την πράξη ψηφοφορίας όσο και όλα όσα την διέπουν, δηλαδή την αίσθηση ότι ανήκουμε σε μια ομάδα πολιτών που σχηματίζουν το εκλογικό σώμα.

82% η αποχή των νέων!!!

Μπορούμε, λοιπόν, να παραλληλίσουμε την κατάσταση που πρέπει να αντιμετωπίσουν σήμερα οι δημοκρατικοί θεσμοί με αυτή που η Εκκλησία γνωρίζει εδώ και αρκετές δεκαετίες. Από τη δεκαετία του 1960, και πολύ περισσότερο από τη δεκαετία του 1980, οι ναοί εγκαταλείφθηκαν από τους πιστούς και η συμμετοχή στην κυριακάτικη θεία λειτουργία έγινε μια ξεπερασμένη τελετή. Με την ανανέωση των γενεών, αυτή η πρακτική χάθηκε και έχει γίνει ακόμη ξένη για τις γενιές που έχουν μεγαλώσει σε μια Γαλλία που σύχναζε όλο και λιγότερο στους ναούς. Η ψηφοφορία έχει επίσης μια τελετουργική διάσταση που μπορεί να συγγενεύει με μια δημοκρατική κοινωνία. Όπως στη θεία λειτουργία, ψηφίζουμε επίσης την Κυριακή, συχνά με την οικογένεια, και το πέρασμα πίσω από το παραβάν όπως και μπροστά από την εφορευτική επιτροπή δίνει σε αυτήν τη συγκεκριμένη στιγμή μια επίσημη και τελετουργική πτυχή, κατ’ εικόνα της θείας κοινωνίας. Την εποχή που η προσέλευση στις κάλπες ήταν υψηλή, το πλήθος στα εκλογικά τμήματα έτρεφε στον ψηφοφόρο την αίσθηση ότι ανήκει στην εθνική κοινότητα, όπως τα λουστραρισμένα καθίσματα του ναού ενίσχυσαν στους Καθολικούς την αίσθηση ότι ανήκουν στο χριστιανικό λαό. Η εκμάθηση αυτών των χειρονομιών και η μετάδοση αυτής της δημοκρατικής και θρησκευτικής κουλτούρας πραγματοποιόταν στις οικογένειες, με τα μικρά παιδιά να συνοδεύουν τακτικά τους γονείς τους στο εκλογικό κέντρο ή στον ναό. Με την πάροδο του χρόνου, αυτοί οι μηχανισμοί μετάδοσης έχουν χάσει σε μεγάλο βαθμό την αποτελεσματικότητα και το γεγονός της μετακίνησης σε ένα εκλογικό κέντρο δεν εντυπωσιάζει τις νεότερες γενιές. Έτσι, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ifop, τουλάχιστον το 82% των ατόμων κάτω των τριάντα πέντε δεν προσήλθαν στον πρώτο γύρο, καθώς η ψηφοφορία στις περιφερειακές εκλογές φαίνεται να είναι πραγματικά ξεπερασμένη στα μάτια των νέων. Η αποχή ήταν επίσης μαζική (σχεδόν 70%) μεταξύ των 35-64 ετών. Μόνο τα άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω, τα οποία κοινωνικοποιήθηκαν πολιτικά στη Γαλλία τη δεκαετία του 1950 και του 1960, μια περίοδο κατά την οποία η ψηφοφορία ασκήθηκε  ευρέως και θεωρήθηκε ως πραγματικό καθήκον, εμφανίζει σχετικά υψηλό ποσοστό συμμετοχής (“μόνο” 53% αποχή).

Επομένως, η αυξητική τάση της αποχής που παρατηρήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες αποκτά μια καινούρια διάσταση. Στην πραγματικότητα, μπορεί να διαβαστεί ως συνέπεια της ανανέωσης των γενεών με τη σταδιακή αντικατάσταση των γενεών που είχαν βιώσει καθ’ ολοκληρίαν σε αυτό που ο Jean-François Sirinelli αποκαλεί «δημοκρατικό πολιτισμό», από δημογραφικές ομάδες που έχουν μια πολύ πιο χαλαρή και αποϊερωμένη σχέση με την ψηφοφορία. Με άλλα λόγια, ενώ ορισμένοι σχολιαστές ανέλυσαν το αποτέλεσμα των περιφερειακών εκλογών ως εκδίκηση του «παλαιού κόσμου» στον «νέο κόσμο», η υψηλή αποχή και ο απαρχαιωμένος χαρακτήρας που τώρα φαίνεται να αποκτά η ίδια η πράξη της ψηφοφορίας και η είσοδος στο εκλογικό κέντρο τείνει μάλλον να δείχνει ότι είδαμε τον τελευταίο γύρο του «παλιού κόσμου», σαν να είδαμε έναν κόσμο «που έχουμε χάσει», για να παραθέσουμε τον τίτλο του βιβλίου του Jean-François Sirinelli. Σε ορισμένα αγροτικά τμήματα με τον ηλικιωμένο πληθυσμό της Νοτιοδυτικής Γαλλίας, αυτός ο δημοκρατικός πολιτισμός, ο οποίος είχε ριζώσει εκεί νωρίς, αντιστάθηκε λίγο καλύτερα από οπουδήποτε αλλού, όπως αποδείχτηκε. Η αποχή ήταν λίγο μικρότερη εκεί από ό, τι σε εθνικό επίπεδο: 56,2% στη Lot, 58,3% στην Correze και 59,3% στην Dordogne, παράδειγμα. Αλλά ακόμη και σε αυτά τα παλιά προπύργια των Δημοκρατικών, η πολιτική κρίση είναι βαθύτερη.

Κατά την άποψή μας, η κρίση της πίστης στη δημοκρατία είναι συνέπεια μιας ανθρωπολογικής ρήξης στην κοινωνία από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και η οποία έχει ενταθεί τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η εξατομίκευση και η άνοδος της «ατομικοποιημένης»  κοινωνίας είναι φαινόμενα που είναι δύσκολο να συμβιβαστούν με την ίδια την αρχή της ψηφοφορίας, μια χειρονομία με συλλογικό σκοπό.

Και εν κατακλείδι, έχουμε και πάλι έναν παραλληλισμό με την κατάσταση της Εκκλησίας:

Μια δημοκρατική κατ ‘εξοχήν τελετουργία, η ψηφοφορία στο εκλογικό κέντρο θα γίνει, άρα, ξεπερασμένη ή απαρχαιωμένη χειρονομία. Ένας κορυφαίος υπουργός δήλωσε σχετικά στη Le Monde: «Έχουμε παλιομοδίτικες μεθόδους ψηφοφορίας, πιστεύουμε ότι ζούμε την εποχή της ασπρόμαυρης τηλεόρασης. Ακόμη και η καθολική θρησκεία είχε τη Σύνοδο Βατικανό ΙΙ, είναι απαραίτητο να βγούμε από αυτήν τη θρησκεία της ψήφου που περιορίζεται στο δημοκρατικό σχολείο». Ο παραλληλισμός με την περίοδο πριν από τη Βατικανό II είναι πιο ενδιαφέρον. Αυτή η Σύνοδος, όντως, είχε συγκληθεί, επειδή η καθολική ιεραρχία είχε σαφώς αισθανθεί τα πολλαπλά συμπτώματα μιας σταδιακής αποστασιοποίησης και απομάκρυνσης των πιστών. Όμως, οι αλλαγές που συμφωνήθηκαν στις τελετουργίες δεν αποτελούσε αποτελεσματική απάντηση στο ισχυρό κίνημα της εκκοσμίκευσης που ήταν σε εξέλιξη και πολλοί ακόμη και σήμερα συμφωνούν ότι η Βατικανό ΙΙ, εγκαταλείποντας τελετουργίες και πρακτικές, επιτάχυνε τη διαδικασία υπονομεύοντας τους πυλώνες αυτού που ο Guillaume Cuchet ονόμασε ” λαϊκό καθολικισμό”.

Βαθύτερα τα αίτια

Ακόμα κι αν μπορούν να δοθούν τεχνικές απαντήσεις αύριο για την καταπολέμηση της αποχής (ταχυδρομική ψηφοφορία, ηλεκτρονική ψηφοφορία, καταπολέμηση της εσφαλμένης εγγραφής κ.λπ.), η καρδιά του προβλήματος έγκειται σε αυτήν την κρίση της δημοκρατικής πίστης και σ’ αυτή την αποστασιοποίηση  από τα δημόσια πράγματα.

Ο ιστορικός Στέφαν Ρατί έκανε μια φαεινή σύγκριση μεταξύ της περιρρέουσας νοοτροπίας και εκείνης που επικράτησε στο τέλος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας όταν «ένας ατομικισμός της άνεσης διαδέχτηκε ως κοινωνικό πρότυπο τη δέσμευση και την ανάληψη κινδύνων από την Κικέρωνα» . Στην ηδονιστική μας κοινωνία, οι πολίτες υιοθετούν ολοένα και περισσότερο καταναλωτική στάση, αποδεχόμενοι μόνο τις «τελετουργίες του εγώ» ως τις μόνες τελετές που εξακολουθούν να έχουν λόγο ύπαρξης. Ο κοινωνιολόγος Paul Yonnet ορίζει τα γενέθλια ως το σύμβολο της «τελετουργίας του εγώ» κατ ‘εξοχήν από τη δεκαετία του 1980, την επέτειο του εορτασμού του «παιδιού της επιθυμίας», η οποία σηματοδοτεί τη ρήξη με τις προηγούμενες εποχές όταν οι άνθρωποι, αντικείμενα λιγότερη έμμονης προσοχής γεννιούνταν μαζικά επειδή πέθαναν σε μεγάλο αριθμό », για να επαναλάβουμε τα λόγια του Nicolas Santolaria.

Για τα υπόλοιπα, όπως οι μικρομέτοχοι αναθέτουν σε μεγαλομέτοχους τη διαχείριση των καθημερινών υποθέσεων και, ως εκ τούτου, απέχουν από τις ενδιάμεσες εκλογές. Η αποπολιτικοποίηση, που προκλήθηκε από την αποδυνάμωση του χάσματος αριστεράς-δεξιάς, ενίσχυσε αυτή την τάση, με τους πολίτες-ψηφοφόρους να αποφασίζουν να βγαίνουν από το κουκούλι τους μόνο κάθε πέντε χρόνια για να ορίσουν το αφεντικό της «εταιρείας».

*Πρόκειται για ανάλυση των δημοσιολόγων Ζερόμ Φουρκέ και Ζερεμί Πελτιέ της εταιρίας δημοσκοπήσεων Ifop για λογαριασμό του Ιδρύματος Ζαν Ζωρές.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

 

Πηγή: https://www.lesalonbeige.fr/les-francais-ont-perdu-la-foi-dans-la-religion-republicaine/

Η πιο φιλειρηνική πρόταση για αποτελεσματική αντιμετώπιση της Τουρκίας.

Από
admin
-
1
Διατυπώνω, τελευταία, μια θέση η οποία σε όποιον την διαβάζει οδηγεί στο συμπέρασμα ότι προτείνω να κάνουμε πόλεμο με την Τουρκία.
Επειδή η συνεπαγωγή της θέσης μου είναι, ακριβώς, το αντίθετο, ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ, ΔΗΛΑΔΗ, ΠΟΛΕΜΟ θα ήθελα να την διευκρινίσω. Πιστεύω πως, σε παγκόσμιο επίπεδο, είμαι ο πιο φιλειρηνικός άνθρωπος.
1.-Θεωρώ βέβαιον ότι η επιθετικότητα της Τουρκίας θα συνεχισθεί. Και θα φέρει την Ελλάδα μπροστά σε συνεχείς υποχωρήσεις. Τις υποχωρήσεις αυτές οι ελληνικές κυβερνήσεις και όσοι τις υπηρετούν στην χειραγώγηση της κοινής γνώμης, θα τις περάσουν στην κοινωνία, ως αναγκαίες για να αποφύγουμε τον πόλεμο. Θα φθάσει, όμως, η στιγμή που οι ίδιες κυβερνήσεις δεν θα μπορούν να κάνουν άλλο πίσω. Τότε και αυτές και η ελληνική κοινωνία θα αντιμετωπίσουν το δίλημμα: ή παράδοση, ή πόλεμος. Οι προϋποθέσεις, τότε, για πόλεμο θα είναι πολύ δυσμενέστερες.
2.-Το δεύτερο σημείο του προβληματισμού μου θέτει το ερώτημα: Εύστοχα τα παραπάνω, τι προτείνεις, να κάνουμε τώρα πόλεμο;
ΌΧΙ. Αλλά να αναζητήσουμε τρόπο να τον αποφύγουμε χωρίς να παραδοθούμε.
Η θέση μου είναι πως ο μόνος τρόπος είναι να δημιουργήσουμε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και να ενισχύσουμε όλους τους άλλους συντελεστές ισχύος. Οικονομία, δημογραφικό κλπ κλπ.
3.-Άρα, για να αποφύγουμε τον πόλεμο με την Τουρκία πρέπει η Τουρκία να αισθανθεί ότι αν κάνει κάτι, αν αμφισβητήσει κυριαρχικά δικαιώματα ή κυριαρχία της Ελλάδας θα υποστεί τέτοιο ισχυρό πλήγμα που θα ήταν καλύτερο να μην το επιχειρούσε.
4.-Αυτό δεν επιτυγχάνεται με διπλωματικά ή πολιτικά μέσα. Η Τουρκία δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Θέλει:
-Ισχυρό στρατό
-Αποφασισμένο στρατό
-Καλά εξοπλισμένο στρατό με σύγχρονα όπλα ώστε να μειωθούν οι πιθανότητες ανθρώπινης απώλειας σε περίπτωση του μοιραίου.
-Μια κοινωνία προετοιμασμένη
-Ένα δόγμα συντριπτικού χτυπήματος που να γίνει πιστευτό. Δεν παίζουμε, δηλαδή.
Παράλληλα με αυτά, μπορεί να δουλέψει η παραδοσιακή διπλωματία.
Μπορεί να δουλέψει και η στρατιωτική διπλωματία.
Να διαμορφωθούν στρατιωτικές συνεργασίες με δυνάμεις της περιοχής που νοιώθουν απειλή από την Τουρκία.
Να υπάρξει ένας κοινός τόπος συμφερόντων τους που θα διαμηνυθεί στην Τουρκία και θα αλληλοϋποστηριχθούν οι δυνάμεις στην περίπτωση που η Τουρκία προσβάλει τον κοινό αυτό τόπο.
Να διαμηνυθεί στις συμμαχίες και διεθνείς συμμετοχές της χώρας πως το είμαστε δεδομένοι τελείωσε.
Να υπάρξει διεθνής προσπάθεια παγκόσμιας έκθεσης της Γερμανίας ότι με την πολιτική στρατιωτικής ενίσχυσης της Τουρκίας υπονομεύει, για άλλη μια φορά, την ειρήνη στην περιοχή.
Να δημιουργηθεί λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα και στις χώρες που απειλούνται από την Τουρκία ώστε να μην παραδοθούν τα γερμανικά υποβρύχια. Το κίνημα αυτό να επεκταθεί και στο εσωτερικό της Γερμανίας.
Να απαιτηθούν οι Γερμανικές αποζημιώσεις από την κατοχή.
Να τεθεί (επιθετική κίνηση αυτή) στον ΟΗΕ ζήτημα απαγόρευσης στη Γερμανία να παράγει πολεμικά όπλα, στην ίδια λογική που της απαγορεύεται να έχει ισχυρές ένοπλες δυνάμεις.
Να τεθούν οι ΗΠΑ προ των ευθυνών τους ως συμμετέχουσες στην εισβολή και κατοχή της Κύπρου. και να της ζητηθεί στρατιωτική συμβολή για απελευθέρωση του νησιού.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΎ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΚΑΤΑΛΑΗΨΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΩΝ
-Δεν θα πρόκειται για ένα σχέδιο μονομερούς ελληνοτουρκικού πολέμου. Δεν θα πάει η Ελλάδα στην Κύπρο να πολεμήσει με την Τουρκία.
Το σχέδιο θα περιλαμβάνει:
-Στρατιωτική ισχυροποίηση της Κύπρου.
-Ενίσχυση της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στο νησί. Και αεροπορικής και ναυτικής. Πως και που θα μας το πουν οι στρατιωτικοί.
– Διαμόρφωση στρατιωτικών συμμαχιών με άλλες χώρες (Αίγυπτος, Ισραήλ, ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία και όποιος άλλος ενδιαφέρεται).
Κινήσεις τέτοιου χαρακτήρα είναι σίγουρο ότι θα ανησυχήσουν την Άγκυρα.
Εάν αυτά δεν συμβούν πολύ σύντομα δεν θα μπορεί η Ελλάδα και ο λαός της να κάνουν και άλλο πίσω για να αποφύγουν τον πόλεμο. Και θα περάσουν σε μια νέα τουρκική εξάρτηση.
Αν το θέλετε καλώς, Αν όχι, αντιπροτείνετε εσείς.
ΠΑΝΤΩΣ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΠΟΛΕΜΟ.
ΤΟΝ ΑΠΟΤΡΕΠΕΙ. ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΠΟΤΡΕΠΕΙ.
Αντίλογος, αν έχετε, επι της ουσίας. Όχι μεταξύ τυρός, αχλαδίου και χαρακτηρισμών.
Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΔΙΟΤΙ
-Η απελευθέρωση ενός μέρους που κατελήφθη απο ξένη δύναμη δεν είναι εθνικισμός.
-Η απελευθέρωση θα επαναφέρει την ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα ατομικά δικαιώματα και τις παγκόσμιες αξίες σε έναν τόπο που δεινοπαθεί από την τουρκική παρουσία. Παρουσία ενός καθεστώτος που και σήμερα καταγγέλλεται ως γενοκτόνο.
Παντελής Σαββίδης

ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΕΦΘΑΣΕ ΣΤΟ ΚΟΚΑΛΟ

Από
admin
-
4
Επειδή το μαχαίρι έφθασε στο κόκαλο και ο ελληνισμός θα τεθεί μπροστά στο δίλημμα ή παραχωρήσεις και υποταγή στην Τουρκία ή πόλεμος, θα επισημάνουμε τα εξής:
1.-Δεν υπάρχει άλλος χρόνος. Ή γίνεται κάτι τώρα ή το παιχνίδι χάνεται.
2.-Ό,τι και να γίνει δεν πρέπει να έχει ούτε κομματική ούτε ιδεολογική χροιά. Θα είναι μια κοινή, υπαρξιακή προσπάθεια. Κινδυνεύουμε με δορυφοροποίηση. Μια άτυπη, νέα δουλεία.
3.-Ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε και την δορυφοποίηση και τον πόλεμο είναι ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Η Τουρκία δεν καταλαβαίνει τίποτε άλλο παρά ισχύ. Και πλανάται όποιος νομίζει ότι με διπλωματικά μέσα μπορεί να την αντιμετωπίσει. Και όποιος το νομίζει, και κατέχει δημόσια θέση, είναι επικίνδυνος.
4.-Στην αναγεννητική αυτή προσπάθεια πρέπει να υπάρξουν και μηνύματα. Πως οι προδότες τιμωρούνται. Οι πρωτεργάτες του πραξικοπήματος της Κύπρου Γεωργίτσης και Κομπόκης, ο Ιωαννίδης και ο τότε αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων Μπονάνος, καθώς και όποιος άλλος ευθύνεται, υποβιβάζονται στον κατώτερο βαθμό και καταδικάζονται από την ελληνική πολιτεία. Ο Μπονάνος όταν ρωτήθηκε από την εξεταστική επιτροπή τι έκανε την ημέρα της εισβολής και δεν ενεργοποίησε το στρατό είπε πως είχε άλλη δουλειά.
5.-Να εγκαταλειφθεί ό,τι έχει συμφωνηθεί ως διζωνική και δικοινοτική ομοσπονδία στην Κύπρο και να διαμορφωθεί ένα σχέδιο στρατιωτικής ανακατάληψης του νησιού ενεργοποιώντας όλες τις δυνατότητες της περιοχής. Στρατιωτικές συνεργασίες και σχέσεις με χώρες που νοιώθουν την Τουρκία ως κοινή απειλή. Είναι το μόνο που θα ανησυχήσει την Άγκυρα.
6.-Να διαμηνυθεί στις ΗΠΑ που μεθόδευσαν μαζί με την Τουρκία την εισβολή και κατοχή της Κύπρου ότι πρέπει να υποστηρίξουν με στρατιωτική συμβολή την απελευθέρωση του νησιού. Διαφορετικά δεν θα μπορούν να θεωρούν δεδομένη την Ελλάδα. Δεν φεύγει η χώρα από το ΝΑΤΟ αλλά το χρησιμοποιεί όπως η Τουρκία. Δεν χαλάει η χώρα τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ αλλά τις αναπτύσσει εκεί που τη συμφέρουν. Αναπτύσσει η Αθήνα τις σχέσεις της με Ρωσία και Κίνα εκεί που τη συμφέρουν. Και διαμηνύει στην ανύπαρκτη Ε.Ε. την νέα αντίληψη πολιτικής.
7.-Η Γερμανία ως γεωπολιτική αντίληψη έχει συμφέροντα αντίθετα των ελληνικών. Τα γερμανικά συμφέροντα συγκλίνουν με τα τουρκικά. Να γίνει σαφές στη χώρα πως η Ελλάδα δεν θα ακολουθήσει την Γερμανία στην πολιτική της. Να απαιτηθούν οι γερμανικές αποζημιώσεις και να γίνει επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Το χρέος θα το πληρώσουμε, γιατί δεν είμαστε απατεώνες αλλά η ύπαρξη, η εξωτερική πολιτική και η άμυνα της χώρας δεν μπορούν να εξαρτώνται από τη Γερμανική βούληση.
8.-Να καταδειχθεί η ανθελληνική γερμανική πολιτική με την παράδοση των υποβρυχίων στην Τουρκία. Να διαμορφωθεί κίνημα κατά της παράδοσης των υποβρυχίων στην Τουρκία. Δεν πρέπει να περάσει έτσι η επικίνδυνη για την ειρήνη γερμανική πολιτική. Η Γερμανία απειλεί την περιοχή για άλλη μια φορά.
9.-Στην διαδικτυακή τηλεόραση Ανιχνεύσεις web tv θα γίνουν το επόμενο διάστημα οι εξής, μεταξύ άλλων, εκπομπές.
-Στις 20 Ιουλίου με αφορμή την εισβολή στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες θα συζητήσουν τις προϋποθέσεις για στρατιωτική ανακατάληψη των κατεχομένων.
-Σε σχέση με την Γερμανία και την χαρτογράφησή της θα γίνουν:
α) Μια ιστορική εκπομπή που θα εστιάσει στην προέλευση και εγκατάσταση των Γερμανών στη σημερινή Γερμανία.
β)Μια εκπομπή για την Γερμανική Ιδεολογία που καταλήγει στον γερμανικό εξαιρετισμό.
γ)Μια εκπομπή για την γερμανική γεωπολιτική
δ) Μια εκπομπή για την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους.
Η δουλικότητα ως πολιτική επιλογή οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα τα οποία είναι επικίνδυνα για την ύπαρξή μας ως συνόλου με τα χαρακτηριστικά που έχουμε. Δεν μιλάω ούτε για έθνος ούτε για λαό. Αυτά είναι έννοιες που για πολλούς δεν υφίστανται. Ας προσπαθήσουμε στη βάση της διαφαινόμενης έκλειψής μας ως συλλογικότητας που αποτελείται από άτομα που θέλουν να ζήσουν ελεύθερα και όπως συνηθίσαμε ως σήμερα.

Η ΚΟΙΝΟΤΥΠΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΡΙΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Από
admin
-
10

 ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

(Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Αλέξανδρος Βλάχος)

Η «κοινοτυπία του κακού» είναι ένας όρος που καθιέρωσε η Γερμανοεβραία φιλόσοφος, μαθήτρια και ερωμένη του Μάρτιν Χάιντεγκερ, Χάνα Άρεντ, για να δικαιολογήσει με απαράδεκτο τρόπο το ναζιστικό έγκλημα της «Τελικής Λύσης».

Θεώρησε εγκληματίες –όπως ο Άιχμαν τον οποίο υπερασπίστηκε στο δικαστήριο– σαν κανονικούς ανθρώπους ενταγμένους σαν γρανάζια σε ένα γραφειοκρατικό σύστημα που διαμορφώθηκε από τη νεωτερική κοινωνία. Προσωπική ευθύνη δεν είχαν.

Η «κοινοτυπία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής» θεωρεί τους διαμορφωτές της γρανάζια ενός συστήματος που έχει ενταχθεί στη Δύση (συγκεκριμένα στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ) και έχει αφήσει την υπεράσπιση των εθνικών θεμάτων σε μια γραφειοκρατική ομάδα. Ποια είναι, τι γνωρίζει, τι οδηγίες έχει και άλλα πολλά, δεν έχουν σημασία.

Τα αντανακλαστικά αυτής της πολιτικής είναι βαριά, σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μεγάλη ρευστότητα και η προσαρμογή στα νέα δεδομένα είναι αναγκαία.

Δεν είναι τυχαίο που στο υπουργείο Eξωτερικών ακόμη προβληματίζονται για το αν θα πρέπει να μετακινηθούν από την πολιτική του Ελσίνκι του 1999, όταν ο Σημίτης και η ομάδα που τον περιέβαλε είχαν την εντύπωση πως «έδεσαν» την Τουρκία στο ευρωπαϊκό άρμα, και ότι από τότε και στο εξής θα προηγούνταν η διπλωματία έναντι της αμυντικής ενίσχυσης της χώρας. Η εποχή αυτή πέρασε, η Τουρκία βάζει τους όρους των σχέσεων της με την Ευρώπη, και στην Αθήνα ακόμη προβληματίζονται αν…

Δικαίως, διότι και η πολιτική ηγεσία (οριζόντια στο πολιτικό φάσμα) και η κατεστημένη γραφειοκρατία δεν είναι σίγουρες τι θέλουν και πώς θα αντιμετωπίσουν τις τουρκικές προκλήσεις που απειλούν τα συμφέροντα και την ακεραιότητα της χώρας. Και δεν θα το μάθουν ποτέ. Γιατί η εξάρτηση είναι βαθιά χαραγμένη στη νοοτροπία τους.

Ας δούμε πού βρισκόμαστε:

Βαλκάνια

Την εβδομάδα που πέρασε η κυβέρνηση διέρρευσε στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ την πρόθεσή της ακόμη και να αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο, διότι θέλει να επιστρέψει στα Βαλκάνια (κυρίως στα δυτικά) και η Σερβία διευκολύνει σε βαθμό ενοχλητικό την τουρκική διείσδυση. Και δυσκολεύει την ελληνική παρουσία.

Τα σχετικά δημοσιεύματα φέρουν το υπουργείο Εξωτερικών να έχει αναλύσει τη σχέση Κυπριακού και Κοσοβαρικού και να καταλήγει στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει αντιστοίχιση.

Το πόσο σοβαρά αναλύουν τέτοιες υποθέσεις στο υπουργείο Εξωτερικών φάνηκε από την πολύ κακή παρουσία του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης όταν προσέφυγαν τα Σκόπια. Η Αθήνα είχε χρόνο να προετοιμαστεί. Πήγε στη Χάγη και έχασε από ένα κράτος που μόλις είχε συσταθεί.

Υπήρχε και ένας δεύτερος λόγος, πέραν του Κυπριακού, που καθιστούσε επιφυλακτική την Αθήνα στην αναγνώριση. Η περίφημη ελληνοσερβική φιλία την οποία η Ελλάδα σεβόταν, όχι όμως και η Σερβία.

Γνώρισα τη Σερβία και τον σερβικό λαό επί 20 χρόνια. Από το 1988 που άρχισαν οι αναταραχές στα Βαλκάνια, ως το 2008 που αναγνωρίστηκε το Κόσοβο. Κάλυψα όλους τους πολέμους στα Βαλκάνια και έζησα μοναδικές εμπειρίες. Η διαπίστωσή μου είναι πως σε λαϊκό επίπεδο (και ελληνικού και σερβικού λαού) υπήρξε πράγματι μια βαθιά φιλία που δοκιμάστηκε στα κρίσιμα χρόνια και εμβαθύνθηκε. Ακόμη πιο σημαντική υπήρξε η σύγκλιση σε εκκλησιαστικό επίπεδο.

Σε κρατικό επίπεδο, όμως, τα πράγματα ήταν πιο ψυχρά. Οι Σέρβοι ζητούσαν την εκδήλωση του κρατικού ελληνικού ενδιαφέροντος, όπως αυτό εκφραζόταν σε επίπεδο κοινωνίας. Και οι ελληνικές κυβερνήσεις, έχουσες τη δική τους ανάλυση και τις δικές τους δεσμεύσεις, κρατούσαν κάποιες αποστάσεις. Όχι πως οι σχέσεις δεν ήταν καλές, αλλά δεν ανταποκρίνονταν στις λαϊκές ανάλογές τους.

Το σερβικό κράτος διακρίνεται από μια αλαζονεία στη συμπεριφορά του και από μια ιδιότυπη στάση απέναντι στην ελληνική κρατική αλλά και ιδιωτική υπόσταση. Η ελληνική παρουσία στη Σερβία μετά τη σταθεροποίηση της χώρας αντιμετωπίστηκε με καχυποψία, αλαζονεία και επιφυλακτικότητα.

Αντιθέτως, η Τουρκία, η οποία ήταν από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισε το Κόσοβο, αντιμετωπίζεται με σεβασμό και θετική ιδιαιτερότητα.

Η Τουρκία εμφανίζεται στα Βαλκάνια με μια δυναμική και με σχέδιο πολιτική, και η Ελλάδα μ’ έναν τρόπο μπλαζέ.

Μπροστά σ’ αυτή τη σερβική στάση η Αθήνα πρέπει να αναθεωρήσει την πολιτική της. Είναι θέμα της κυβέρνησης να αποφασίσει πώς θα την αναθεωρήσει. Αλλά τι σημαίνει επιστροφή στα Βαλκάνια;

Ενθαρρυμένη από τις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η Ελλάδα κατάφερε να έχει μια παρουσία στις βαλκανικές χώρες, τότε που κανείς δεν τολμούσε να εμφανιστεί. Με μεγάλο ρίσκο, αλλά κατάφερε. Βοήθησε, μάλιστα, τα μέγιστα όλους τους λαούς που βγήκαν με τρομερές δυσκολίες από τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα. Τίποτε δεν της αναγνωρίστηκε. Αντιθέτως, προκάλεσε φθόνο και εχθρότητα.

Η Αθήνα, που είχε αφήσει την εξωτερική της πολιτική στον αυτόματο πιλότο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, δεν ήξερε πώς να συμπεριφερθεί και αυτοσχεδίαζε. Η έκλειψή της από τα Βαλκάνια δεν οφείλεται στην οικονομική κρίση. Οφείλεται στην έλλειψη πολιτικής παιδείας της ηγεσίας της και πολιτικής κουλτούρας του λαού της. Πολιτική κουλτούρα δεν είναι μόνο η εκδήλωση του θυμικού ενός λαού, να βοηθήσει τον πάσχοντα γείτονα. Είναι κάτι ευρύτερο. Είναι αυτό που μας λείπει και μας οδηγεί σε συνεχείς ήττες.

Ο συνδυασμός δε της μετριότητας της πολιτικής τάξης, και γενικότερα της ελίτ, και κατοχής υψηλής και αποφασιστικής θέσης εξουσίας, οδήγησε στη γνωστή συγκεντρωτική ομφαλοσκόπηση της Αθήνας. Αρνήθηκε να αναγνωρίσει ρόλο σε άλλες περιοχές της επικράτειας που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις της εποχής επειδή γνώριζαν το «πνεύμα» της περιοχής τους. Η Αθήνα προτίμησε να παραχωρήσει χώρο στην Τουρκία παρά να αναγνωρίσει ρόλο στη Θεσσαλονίκη.

Αυτή η αντίληψη καθορίζει και σήμερα την πολιτική της. Γι’ αυτό οποιαδήποτε επιστροφή με déjà vu δεδομένα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Ποια επιστροφή, με ποια δεδομένα;

Υπάρχει και ένας άλλος λόγος που δυσκολεύει την επιστροφή. Το παιχνίδι έγινε πιο σύνθετο. Δεν είναι μόνο η παρουσία της Τουρκίας που ελέγχει σε μεγάλο βαθμό χώρες των Βαλκανίων (Αλβανία, Κόσοβο, Βοσνία) ή έχει δυναμική παρουσία (Σερβία, Σκόπια, κ.λπ.). Είναι και η Γερμανία που θέλει ρόλο και μπορεί να τον κατακτήσει σε βάρος, φυσικά, της Ελλάδας. Την Τουρκία δεν μπορεί να την αγγίξει.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η «Διαδικασία της Θεσσαλονίκης», όπως είχε ονομαστεί η προσέγγιση των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρώπη αντικαταστάθηκε από τη «Διαδικασία του Βερολίνου», προς ικανοποίηση των αθηναϊκών πολιτικών μετριοτήτων. Τόσο κόβει ο πολιτικός νους τους, τέτοια πολιτική ακολουθούν. Προφανώς ικανοποιούνται από το ταξίδι στη γερμανική πρωτεύουσα για να πάρουν οδηγίες.

Τώρα τι σχέση έχει η Πρωσία με τα Βαλκάνια (θυμάστε τη ρήση του Μπίσμαρκ για τους βαλκάνιους στρατιώτες και τους Πρώσους γρεναδέρους) είναι μια ιστορία που μπορεί να συμπυκνωθεί στην εισαγωγή του Τόμας Μαν σε μια ομιλία του το 1945: «Δεν υπάρχουν δύο Γερμανίες. Η Γερμανία είναι μία και μεταμορφώνεται».

Και η πολιτική αυτής της Γερμανίας ήταν πάντοτε καταστροφική για την Ελλάδα.

Στην Ελλάδα το πνευματικό κατεστημένο της είναι επίσης τόσο ρηχό που θέλει να χρωστά ευγνωμοσύνη στη Γερμανία που την «έσωσε» από την οικονομική κρίση. Στην ουσία η γερμανική ελίτ είχε τη μοναδική ευκαιρία –και την αξιοποίησε– για να ελέγξει το ελληνικό χρέος με δυσβάσταχτους και αποικιακούς όρους. Και όποιος ελέγχει το χρέος μιας χώρας, ελέγχει την ίδια τη χώρα.

Κυρίες και κύριοι, Ελλάδα ως ανεξάρτητη υπόσταση δεν υφίσταται. Η χώρα είναι μιας μορφής προτεκτοράτο με επιλεγμένους κάθε φορά τοποτηρητές στην ηγεσία της. Και έναν λαό που δεν θέλει να αποδεχθεί την πραγματικότητα και δημιουργεί ψευδαισθήσεις με τη βοήθεια των προπαγανδιστικών μηχανισμών των «κυβερνήσεων του».

ΥΓ: Ήθελα να αναφερθώ και σε άλλους τομείς της εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, όπως το Κυπριακό, αλλά ο χώρος δεν το επιτρέπει. Την επόμενη φορά.

Τα φτερά των ελληνικών Rafale θα απελευθερώσουν την Κύπρο

Από
admin
-
4

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

(Φωτ.: Γραφείο Τύπου ΓΕΕΘΑ)

Το 1974, τέτοιες ημέρες, αποφασιζόταν εδώ στην Αθήνα η διενέργεια του προδοτικού πραξικοπήματος στην Κύπρο, τις συνέπειες του οποίου πληρώνουμε μέχρι σήμερα.

Όλοι οι εμπλεκόμενοι αξιωματικοί, αλλά και διπλωμάτες, τόσο στο πραξικόπημα όσο και στο φιάσκο της αντιμετώπισης της εισβολής του Αττίλα, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν αλλά ορισμένοι εξ αυτών επιβραβεύθηκαν από τη Μεταπολίτευση.

Έτσι, ενώ οι Γεωργίτσης και Κομπόκης που έκαναν το πραξικόπημα, και οι επικεφαλής του Αρχηγείου και των Ενόπλων Δυνάμεων των τριών κλάδων (Στρατού, Ναυτικού, Αεροπορίας), έπρεπε να δικαστούν και να υποβιβαστούν στο βαθμό του στρατιώτη για προδοσία, δηλαδή για συμμετοχή στο παξικόπημα και για την παράδοση της Κύπρου στους Τούρκους, η Μεταπολίτευση δεν τους άγγιξε, δίνοντας έτσι το μήνυμα, ότι ήταν «ενήμερη» για τα της εισβολής και καθόλου αποφασισμένη να τιμωρήσει τους υπεύθυνους, πόσο μάλλον να ανατρέψει τα δεδομένα της εισβολής.

Η δε στάση της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας κατά τον δεύτερο Αττίλα, η οποία επέτρεψε στους Τούρκους να επεκτείνουν ανενόχλητοι την κατοχή από το 7,5% στο 38% της Κύπρου, δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς, παρά μόνο ως πράξη αποδοχής της εισβολής, κατοχής και διχοτόμησης του νησιού.

Το πολιτικό σύστημα σε Λευκωσία και Αθήνα –λες και υπάκουε εντολές μιας ξένης ανώτερης δύναμης– δεν αμφισβήτησε ποτέ εμπράκτως την κατοχή και δεν υιοθέτησε ποτέ το δόγμα της απελευθέρωσης, όπως έκανε η Τουρκία με τα αζερικά εδάφη που κατείχαν οι Αρμένιοι από το 1992-93 εκτός των συνόρων του Ναγκόρνο Καραμπάχ, τα οποία τα απελευθέρωσαν με πόλεμο Τούρκοι και Αζέροι τον Οκτώβριο του 2020.

Αντί του δόγματος της απελευθέρωσης, χωρίς ντροπή υιοθέτησαν το καταστροφικό δόγμα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, που όλοι γνωρίζουν ότι θα οδηγήσει στον έλεγχο ολόκληρου του νησιού από την Τουρκία.

Σ’ αυτήν τη στάση των κυβερνήσεων και των ελίτ της Αθήνας και της Λευκωσίας παρέσυραν και τους πολίτες της Κύπρου και της Ελλάδας. Ηττοπάθεια, που εκμεταλλεύεται η Τουρκία με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα, τα οποία πλέον είναι περισσότερο από ορατά στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Αμμόχωστο, στο Αιγαίο και στη Θράκη.

Η κατάσταση είναι τόσο τραγική που φτάσαμε να εκλιπαρούμε την Τουρκία να δεχτεί τν διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία και να μην επιμένει στη λύση των δύο κρατών. Ο απόλυτος διεθνής εξευτελισμός της Κύπρου και της Ελλάδας.

Η Τουρκία, επαναπαυμένη από τη δεδομένη στάση των κυβερνήσεων Λευκωσίας και Αθήνας και την ηττοπαθή παθητική στάση των πολιτών, προωθεί εκ του ασφαλούς την επεκτατική της πολιτική σε βάρος του ελληνισμού.

Τη μόνη φορά που αμφισβητήθηκε εμπράκτως η κατοχή ήταν το 1996, όταν μια ομάδα πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας –οι οποίοι δεν ήταν υποχείριο κανενός κόμματος και κέντρου εξουσίας– αποφάσισαν να βροντοφωνάξουν: «Δεν αναγνωρίζουμε την κατοχή και τα σύνορα που χαράξατε πάνω στο σώμα της Κύπρου μας».

Ήταν το 1996 όταν η Kυπριακή Oμοσπονδία Mοτοσικλετιστών οργάνωσε αντικατοχική πορεία με αφετηρία το Βερολίνο και τερματισμό την κατεχόμενη Κερύνεια, με 200 μοτοσικλέτες από 12 ευρωπαϊκές χώρες. H πορεία ξεκίνησε στις 2 Aυγούστου του 1996 από την Πύλη του Βρανδεμβούργου στο Βερολίνο. Oι συμμετέχοντες ακολούθησαν μια μεγάλη διαδρομή μέσα από χώρες της Eυρώπης για να καταλήξουν στην Kύπρο στις 10 Αυγούστου, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με ντόπιους μοτοσικλετιστές.

Εκεί όμως θορυβήθηκαν ξένοι και ντόπιοι κολαούζοι της κατοχής και έβαλαν ως στόχο να πείσουν την Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσικλετιστών να ακυρώσει την πορεία διαμαρτυρίας στην Κύπρο.

Σημειώνεται ότι το θέμα της πορείας απασχολούσε το Εθνικό Συμβούλιο της Κύπρου, ο δε τότε πρόεδρος Γλαύκος Κληρίδης ζήτησε από την Ομοσπονδία να ακυρώσει την πορεία γιατί υπήρχε κίνδυνος πρόελασης του τουρκικού στρατού στις ελεύθερες περιοχές. Πάλι ο φόβος, πάλι η επιβολή του αισθήματος του φόβου στους πολίτες. Και όντως, η Ομοσπονδία αποφάσισε την ακύρωση.

Υπογραμμίζεται ότι δεν θορυβήθηκαν μόνο οι ντόπιοι και ξένοι, αλλά και η ίδια η Τουρκία, η οποία είχε συνηθίσει χρόνια το σικέ παιχνίδι. Γι’ αυτό η τότε πρωθυπουργός Τανσού Τσιλέρ αποδέσμευσε απόρρητα κονδύλια και έστειλε στα Κατεχόμενα ομάδες παρακρατικών και παραστρατιωτικών, τους γνωστούς Γκρίζους Λύκους. Η εντολή ήταν να σταματήσουν με κάθε τρόπο του «απείθαρχους» Έλληνες.

Τότε οι περισσότεορι μοτοσικλετιστές, αναμεσά τους και ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ, διαφώνησαν με την απόφαση της Ομοσπονδίας και συνέχισαν το δρομολόγιο προς τα Κατεχόμενα. Στην κυριολεξία μια λαοθάλασσα αποτελούμενη από 7.000 άτομα μπήκε στη νεκρή ζώνη του ΟΗΕ, την «Πράσινη Γραμμή» στη Λευκωσία, με στόχο την ειρηνική πορεία προς την Κερύνεια. Εκεί, έστω και με δυσκολία, η ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ και η αστυνομία έθεσαν την κατάσταση υπό σχετικό έλεγχο.

Οι μοτοσικλετιστές αποφάσισαν να κινηθούν και προς την Αμμόχωστο. Όταν έφτασαν στη Δερύνεια η κατάσταση ήταν εκρηκτική. Η δύναμη του ΟΗΕ ήταν ανεπαρκής, το ίδιο και της κυπριακής αστυνομίας, με αποτέλεσμα οι μοτοσικλετιστές να κινηθούν από τη νεκρή ζώνη προς το φυλάκιο του τουρκικού στρατού, το οποίο υπερασπίζονταν τακτικός στρατός, παρακρατικοί των Κατεχομένων και Γκρίζοι Λύκοι.

Εκεί δολοφονήθηκε με βάρβαρο τρόπο από τους παρακρατικούς ο Tάσος Iσαάκ, ενώ προσπαθούσε να βοηθήσει έναν άλλον Eλληνοκύπριο που 876οπ[ κτυπούσαν οι Tούρκοι παρακρατικοί. Ήταν 11 Αυγούστου του 1996.

Την ημέρα της κηδείας του Τάσου, στις 14 Αυγούστου 1996, ημέρα μνήμης της κατάληψης της Aμμοχώστου, μία ομάδα από διαδηλωτές κατευθύνθηκε προς το οδόφραγμα της Δερύνειας για να εναποθέσει στεφάνια και λουλούδια στο χώρο της δολοφονίας του.

Ξέσπασαν επεισόδια μεταξύ των διαδηλωτών και των Τούρκων παρακρατικών όταν ένας νέος, ο Σολωμός Σολωμού, κατάφερε να ξεφύγει απ’ όλους και να αναριχηθεί για να υποστείλει την τουρκική σημαία από το έδαφος της πατρίδας του. Τον σκότωσε ο Κενάν Ακίν, Τουρκοκύπριος παρακρατικός που έφτασε να γίνει και υπουργός στην παράνομη κυβέρνηση των Κατεχομένων.

Φέτος η «Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού», που ιδρύθηκε το 2008, αποφάσισε να ξεκινήσει την πορεία από την Ελλάδα. Οι νέοι της Κύπρου κάνουν μια πορεία μνήμης στην αποχαυμωνένη Ελλάδα η οποία δείχνει ότι έχει ξεγράψει την Κύπρο. Οι φερέλπιδες αυτοί νέοι έφθασαν μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα, την Ορεστιάδα, το Διδυμότειχο, την Αλεξανδρούπολη, τα Άβδηρα του Δημόκριτου, το χωριό της Ξάνθης Αυξέντιο, που άλλαξε το όνομά του στη μνήνη του ήρωα Αυξεντίου, το Οχυρό Ρούπελ, το Σιδηρόκαστρο του Γεωργίου Κατσάνη, τον Λευκό Πύργο.

Ακολούθσε επίσκεψη στα Γιάννινα, στην ιερή πόλη του Μεσολλογίου, στο Ναύπλιο, στο μνημείο της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου στον Πειραιά, στη λεβεντογέννα Κρήτη που βρίσκεται αυτές τις μέρες, για να καταλήξει στην Αθήνα το Σάββατο 17 Ιουλίου, οπότε θα κατατεθεί στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στις 12:15.

Παρούσα σε όλη αυτήν την πορεία η μητέρα και η κόρη του Τάσου Ισαάκ, ακούραστες, αλύγιστες, αποφασισμένες να αγωνιστούν ταπεινά για τη δικαίωση.

Το Σάββατο 17 Ιουλίου στις 12:15 οι απλοί πολίτες καλούμαστε να δώσουμε το παρών.

Να δούμε αν θα δώσουν το παρών το κράτος, η κυβέρνηση και τα κόμματα, ή αν θα τηρήσουν την… παράδοση της άνευ όρων παράδοσης στα σχέδια και στις ορέξεις της Τουρκίας και του διεθνούς παράγοντα.

Πάντως, μιας που έγινε αναφορά στο ανύπαρκτο δόγμα της απελευθέρωσης της Κύπρου, αν ο κ. Μητσοτάκης –λέω αν– υποδεχόμενος το πρώτο Rafale της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, όχι στις 21 αλλά στις 20 Ιουλίου, ημέρα εισβολής του Αττίλα, έκανε τη δήλωση ότι «αυτά τα φτερά θα απελευθερώσουν την Κύπρο», η Ελλάδα θα άλλαζε σελίδα και θα αποκαθιστούσε το κύρος της διεθνώς.

Έτσι απλά, με μια απλή δήλωση, που θέλει όμως σχέδιο και ψυχή για να την προφέρεις.

Τότε, όχι μόνο οι Τούρκοι, αλλά όλοι, σύμμαχοι και λοιποί, θα μας υπολόγιζαν αλλιώς σε όλα τα επίπεδα.

Κάν’ το Κυριάκο.

pontosnews.gr

Η στρατηγική εθνικής ασφάλειας της Ρωσίας: Ένα μανιφέστο για μια νέα εποχή.

Από
admin
-
0

του Ντμίτρι Τρένιν (Garnegie Russia)

Το κεντρικό χαρακτηριστικό της νέας στρατηγικής είναι η εστίασή της στην ίδια τη Ρωσία. Η ρωσική ηγεσία έχει κάθε λόγο αυτήν τη στιγμή να εστιάσει στο εσωτερικό για να αντιμετωπίσει τις έντονες αδυναμίες, τις ανισορροπίες και τις ανισότητες της εσωτερικής κατάστασης της χώρας.

Η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας της Ρωσίας, σαράντα τεσσάρων σελίδων, που υπογράφηκε από τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στις 2 Ιουλίου είναι ένα αξιοσημείωτο έγγραφο. Είναι πολύ περισσότερο από μια ανανέωση του προηγούμενου εγγράφου, που εγκρίθηκε το 2015. Τότε, οι σχέσεις με τη Δύση είχαν ήδη επιδεινωθεί απότομα ως αποτέλεσμα της κρίσης της Ουκρανίας, αλλά θεωρείτο ότι μπορούσαν να διασωθούν. Μεγάλο μέρος της φιλελεύθερης φρασεολογίας που κληρονομήθηκε από τη δεκαετία του 1990 ήταν ακόμη σε χρήση και ο κόσμος φαινόταν ακόμα περισσότερο ή λιγότερο ενοποιημένος. Η τρέχουσα έκδοση της αναμφισβήτητα πιο σημαντικής δήλωσης στρατηγικής του Κρεμλίνου – που καλύπτει όχι μόνο ζητήματα εθνικής ασφάλειας, αλλά ένα ολόκληρο φάσμα άλλων, από την οικονομία έως το περιβάλλον και τις αξίες έως την άμυνα – είναι ένα μανιφέστο για μια διαφορετική εποχή: κάτι που ορίζεται από την όλο και πιο έντονη αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους. Επιστροφή στις παραδοσιακές ρωσικές αξίες. Και τα κρίσιμης σημασίας, για το μέλλον της Ρωσίας, θέματα όπως η τεχνολογία και το κλίμα.

Η στρατηγική παρουσιάζει μια εικόνα ενός κόσμου που υφίσταται μετασχηματισμό και βρίσκεται σε αναταραχή. Η ηγεμονία της Δύσης, καταλήγει, βρίσκεται στο τέλος της, αλλά αυτό οδηγεί σε περισσότερες και πιο σοβαρές συγκρούσεις. Αυτός ο συνδυασμός ιστορικής αισιοδοξίας (το επικείμενο τέλος της Δυτικής ηγεμονίας) και βαθιάς ανησυχίας (καθώς χάνει, η Δύση θα αντεπιτεθεί με ακόμη περισσότερη αγριότητα) θυμίζει το διάσημο δόγμα του Στάλιν για την όξυνση της ταξικής πάλης στο δρόμο προς τον σοσιαλισμό. Οικονομικά, η Ρωσία αντιμετωπίζει τον αθέμιτο ανταγωνισμό με τη μορφή διαφόρων περιορισμών που έχουν σχεδιαστεί για να την καταστρέψουν και να τη συγκρατήσουν. Όσον αφορά την ασφάλεια, η χρήση βίας αποτελεί αυξανόμενη απειλή. Στον τομέα της ηθικής, οι παραδοσιακές αξίες και η ιστορική κληρονομιά της Ρωσίας δέχονται επίθεση. Στην εγχώρια πολιτική, η Ρωσία πρέπει να ασχοληθεί με ξένες τεχνικές που αποσκοπούν στην πρόκληση μακροπρόθεσμης αστάθειας στη χώρα. Το εξωτερικό περιβάλλον γεμάτο με αυξανόμενες απειλές και ανασφάλειες θεωρείται ως μια ολόκληρη εποχή, παρά ένα στιγμιαίο επεισόδιο.

Σε αυτό το απογοητευτικό πλαίσιο, το κεντρικό χαρακτηριστικό της στρατηγικής είναι η εστίασή της στην ίδια τη Ρωσία: τα δημογραφικά της, η πολιτική της σταθερότητα και κυριαρχία, η εθνική συμφωνία και αρμονία, η οικονομική ανάπτυξη βάσει νέων τεχνολογιών, η προστασία του περιβάλλοντος και η προσαρμογή στην αλλαγή του κλίματος και – τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό – το πνευματικό και ηθικό κλίμα του έθνους. Αυτή η εσωτερική εστίαση έχει να κάνει με την ιστορία. Ακριβώς πριν από τριάντα χρόνια, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε την στιγμή που η στρατιωτική της δύναμη ήταν στο αποκορύφωμά της, όχι ως αποτέλεσμα ξένης εισβολής. Έχοντας πρόσφατα ανακτήσει την μεγάλη της ισχύ, μεταρρύθμισε τη χώρα με επιτυχία και εξοπλίζει τον στρατό της, η ρωσική ηγεσία έχει κάθε λόγο τώρα να στραφεί στο εσωτερικό για να αντιμετωπίσει τις εμφανείς αδυναμίες, ανισορροπίες και ανισότητες της εσωτερικής κατάστασης της χώρας.

Το έγγραφο περιγράφει μια μακρά σειρά μέτρων για την αντιμετώπιση πολλών εσωτερικών ζητημάτων, από την αυξανόμενη φτώχεια και τη συνεχιζόμενη κρίσιμη εξάρτηση από την εισαγόμενη τεχνολογία έως την έλευση της πράσινης ενέργειας και την απώλεια του τεχνολογικού και εκπαιδευτικού πλεονεκτήματος της σοβιετικής εποχής. Αυτό σίγουρα έχει νόημα. Πράγματι, η πρόσφατη ανακάλυψη της κλιματικής αλλαγής από το Κρεμλίνο ως ζήτημα ανώτερης βαθμίδας είναι ένα ελπιδοφόρο σημάδι ότι η Ρωσία ξεπερνά την προηγούμενη άρνησή της για το πρόβλημα, μαζί με υπερβολικές προσδοκίες για αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη σε μια κυρίως κρύα χώρα. Σε τελική ανάλυση, ο προηγούμενος εναγκαλισμός του Κρεμλίνου με την ψηφιοποίηση, έδωσε μεγάλη ώθηση στη διάδοση ψηφιακών υπηρεσιών σε ολόκληρη τη Ρωσία.

Η στρατηγική δεν αγνοεί τις ηθικές και δεοντολογικές πτυχές της εθνικής ασφάλειας. Παρέχει μια λίστα με παραδοσιακές ρωσικές αξίες και τις συζητά σε βάθος. Θεωρεί ότι αυτές οι αξίες δέχονται επίθεση μέσω της Δυτικοποίησης, η οποία απειλεί να στερήσει τους Ρώσους από την πολιτιστική τους κυριαρχία, και μέσω προσπαθειών να κακοποιήσει τη Ρωσία ξαναγράφοντας την ιστορία. Εν ολίγοις, το έγγραφο σηματοδοτεί ένα σημαντικό ορόσημο επίσημης εγκατάλειψης της φιλελεύθερης φρασεολογίας της δεκαετίας του 1990 από τη Ρωσία και την αντικατάστασή της με έναν ηθικό κώδικα που βασίζεται στις παραδόσεις της ίδιας της χώρας. Ωστόσο, εδώ, η στρατηγική χάνει ένα βασικό σημείο στη ρίζα των πολλών οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων της Ρωσίας: η εκτεταμένη απουσία οποιωνδήποτε αξιών, εκτός από καθαρά υλιστικές, μεταξύ πολλών από την κυρίαρχη ελίτ της χώρας. Το έγγραφο αναφέρει ότι επιβάλλεται η ανάγκη εξάλειψης της διαφθοράς, αλλά το πραγματικό ζήτημα είναι μεγαλύτερο κατά τάξη μεγέθους. Όπως καταδεικνύεται σε κάθε μία από τις ετήσιες επικοινωνίες του Προέδρου Πούτιν με τον ρωσικό λαό – συμπεριλαμβανομένης της πιο πρόσφατης στις 30 Ιουνίου – η Ρωσία κυβερνάται από μια τάξη ανθρώπων που, ως επί το πλείστον, αυτοεξυπηρετούνται και δεν ενδιαφέρονται για τους απλούς ανθρώπους ή τη χώρα, και επικεντρώνονται στο να πλουτίσουν. Το χρήμα – ή μάλλον το Μεγάλο Χρήμα, Big Money – έχει γίνει η κορυφαία αξία αυτής της ομάδας και το πιο διαβρωτικό στοιχείο στη σημερινή Ρωσία. Εκεί βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ευπάθεια της σύγχρονης Ρωσίας.

Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, η στρατηγική είναι αρκετά ελλειπτική, αλλά δίνει μια ένδειξη για το τι μπορεί να περιλαμβάνει η επικείμενη ιδέα εξωτερικής πολιτικής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και ορισμένες χώρες σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ είναι, πλέον επίσημα, επώνυμες εχθρικές χώρες. Οι σχέσεις με τη Δύση δεν έχουν προτεραιότητα και αυτές οι χώρες κατατάσσονται στην τελευταία θέση όσον αφορά την εγγύτητα, πίσω από τις πρώην σοβιετικές χώρες. Οι στρατηγικοί εταίροι Κίνα και Ινδία, μη δυτικά ιδρύματα όπως ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης, το BRICS και το τρίο Ρωσίας-Ινδίας-Κίνας · και άλλες χώρες της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής. Εκτός από τις στρατιωτικές αναπτύξεις των ΗΠΑ και το σύστημα συμμαχιών τους, οι γίγαντες του Διαδικτύου με έδρα τις ΗΠΑ με το εικονικό τους μονοπώλιο στον τομέα της πληροφορίας και το δολάριο ΗΠΑ που κυριαρχεί στα παγκόσμια οικονομικά θεωρούνται επίσης ως μέσα αναχαίτισης της Ρωσίας.

Συνολικά, η Ρωσική Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του 2021 επιδιώκει να προσαρμόσει τη χώρα σε έναν ακόμη διασυνδεδεμένο κόσμο κατακερματισμού και οξύνσεως των διαχωρισμών, στον οποίο οι κύριες γραμμές μάχης σχεδιάζονται όχι μόνο – και ούτε καν κυρίως – μεταξύ των χωρών, αλλά και εντός αυτών. Οι νίκες θα κερδηθούν και τις ήττες θα τις υποστούν σε μεγάλο βαθμό στον εγχώριο χλοοτάπητα. Κατά συνέπεια, είναι το Εσωτερικό Μέτωπο που παρουσιάζει τις μεγαλύτερες προκλήσεις και εκεί πρέπει να κατευθυνθεί η κύρια ώθηση των κυβερνητικών πολιτικών.

carnegie.ru

1...2,2752,2762,277...3,038Σελίδα 2,276 από 3,038