του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Από την οπτική γωνία που βλέπω τα πράγματα, το “παιχνίδι” στην Ελλάδα δεν παίζεται. Καλύτερα, θα έλεγα πως διαμόρφωσα μια ψευδή συνείδηση του τι είναι η πολιτεία στην οποία έτυχε να ζω. Είτε από ψευδείς αναπαραστάσεις είτε από υπερβολικά ωραίες και ηρωϊκές αφηγήσεις. Δεν φταίει κανείς, πλην της ευκολοπιστίας μου.

Δεν έχω καμιά οπτική γωνία, πλέον και τον χειμώνα, αν είμαστε καλά, μάλλον, θα καταφύγω στον Σοπενχάουερ.

Με αυτό το πλαίσιο αν θα με ρωτήσει κανείς γιατί ασχολείσαι, δεν θα ξέρω τι να του απαντήσω. Ασχολούμαι, όμως.

Όσο, λοιπόν ασχολούμαι, διαπιστώνω πως υπάρχουν δύο κύρια ιδεολογικά  ρεύματα που αντιπαρατίθενται και θα αντιπαρατεθούν στην Ελλάδα. Οι αποδομιστές, που έχουν καταλάβει το σύνολο, σχεδόν, του κρατικού μηχανισμού, και οι συνωμοσιολόγοι που για λόγους που ξεφεύγουν από τη δυνατότητα να τους ερμηνεύσω, ζουν σε έναν κόσμο δικό τους.

Ορισμένοι, ίσως, απέδιδαν την φιλοσοφική αναφορά των συνωμοσιολόγων στο ρεύμα του ανορθολογισμού το οποίο διαμόρφωσαν τεράστια φιλοσοφικά πνεύματα αλλά πάει πολύ να ταυτίσουμε ανθρώπους που θεωρούν πως για όλα φταίνε οι Εβραίοι και τα τσιπάκια με τα οποία θέλουν να τους ελέγξουν με τον Νίτσε, τον Σπέγκλερ ή, ακόμη, και με τον Χάιντεγκερ.

Το άλλο ρεύμα, των αποδομιστών, ζει και αυτό σε έναν δικό του τεχνητό κόσμο. Αρκετοί από τους διακόνους του ασπάζονται τις θεωρίες του ρεύματος για πολιτικό και οικονομικό όφελος εντασσόμενοι σε διεθνείς ομάδες που επιδιώκουν να διαμορφώσουν μια διεθνή αρχιτεκτονική κατά το δικό τους μη εθνικό πρότυπο. Άλλοι από ιδεολογία που προτάσσει την εργασιακή ή άλλη ιδιαιτερότητα του ανθρώπου των εθνικών χαρακτηριστικών με βάση τα οποία συγκροτήθηκαν οι σύγχρονες κοινωνίες. Θα υπάρχουν πάντα και ορισμένοι αφελείς που πιστεύουν στις αποδομητικές θεωρίες επειδή έχουν πειστεί.

Για να γίνει περισσότερο αντιληπτό το τι πρεσβεύει το αποδομιστικό ρεύμα ας αναφερθούμε στην ελληνική περίπτωση. Η βασική θεωρία τους είναι πως το ελληνικό κράτος που δημιουργήθηκε μετά την Επανάσταση του 1821 δημιούργησε και το ελληνικό έθνος. Μέχρι τότε υπήρχαν διάφοροι τύποι που περιφέρονταν στην περιοχή οι οποίοι  ανήκαν σε διάφορες εθνότητες πλην της ελληνικής και οι τύποι αυτοί μαζεύτηκαν και είπαν πως εμείς από δω και πέρα θα λεγόμαστε Έλληνες.

Μεταξύ των δύο αυτών άκρων δεν χωρά κανένας ορθολογισμός.

Αυτό είναι το χαμένο παιχνίδι. Και πολύ φοβάμαι πως δεν υπάρχουν περιθώρια για να αλλάξει κάτι.

Όταν αυτό είναι το κυρίαρχο ιδεολογικό υπόβαθρο της ελληνικής κοινωνίας είναι ευνόητο τα Μέσα Ενημέρωσης που θα μπορούσαν να επιβιώσουν και να κυριαρχήσουν και το πολιτικό προσωπικό που θα διαχειρίζεται τις τύχες του κράτους να μπορεί να συναλλάσσεται και να χειραγωγεί την πλειοψηφία αυτή.  Άρα, λίγο πολύ να της μοιάζει. Οι διαχειριστές πρέπει λίγο πολύ να κυμαίνονται στον μέσο όρο των παραπάνω.

Αυτό το πολιτικό προσωπικό δεν μπορεί να δώσει όραμα στη χώρα. Δεν μπορεί να αλλάξει αρρωστημένες νοοτροπίες. Ίσως να μην το θέλει κιόλας. Το όραμα, όμως, λειτουργεί σαν καταλύτης για την θετική εξέλιξη των κοινωνιών. Χωρίς όραμα οι κοινωνίες θα ασχολούνται με το ταγιέρ της κυρίας, το πόσο συχνά θα αλλάξουν το σαλόνι τους και, σε ποιο λαϊκό επίπεδο, με το πόσο καλό είναι το τσίπουρο που βγάλαμε φέτος.

Τι θέλει η Ελλάδα σήμερα; Τι θέλει ο λαός της και τι η ηγεσία του σε μια εποχή που η χώρα απειλείται υπαρξιακά;

Απολύτως τίποτε. Η ιστορία, όμως, έχει δείξει πως οι λαοί που ευημερούν ξέρουν τι θέλουν και πως να το επιδιώξουν.

Δυστυχώς, δεν ανήκει σ αυτούς τους λαούς ο ελληνικός. Και το παιχνίδι και αυτής της αναζήτησης δεν παίζεται.

Το τελευταίο διάστημα διάβασα δύο βιβλία του Ρίτσαρντ Βόλιν που μου άρεσαν εξαιρετικά. Την γοητεία του ανορθολογισμού και Τα παιδιά του Χάιντεγκερ.

Δεν θα σας ταλαιπωρήσω. Θα αναφέρω ένα μικρό απόσπασμα από Τα παιδιά του Χάιντεγκερ για να δείτε πως ο Γερμανός φιλόσοφος που όχι, απλώς, υπηρέτησε τον ναζισμό αλλά η φιλοσοφία του περιείχε σπέρματα της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας έβλεπε την ήττα στον Α!ΠΠ ως ευκαιρία για την αναγέννηση της Γερμανίας. (Εν παρόδω, η ανάλυση του εθνικοσοσιαλιστή Χάιντεγκερ για την εργασία ταιριάζει εκπληκτικά με την ανάλυση που κάνει ο Μάρξ στα Παρισινά χειρόγραφα. Άρα, αν κάτι βρούμε θετικό στις φιλοσοφικές του απόψεις δεν σημαίνει πως ταυτιζόμαστε με το ναζισμό αν και για τα ρεύματα που περιγράψαμε αυτό θεωρείται δεδομένο).

Ο Χάιντεγκερ αντιλαμβανόταν τον πόλεμο σαν ένα μεγάλο καθαρτήριο μέσα από το οποίο μια νέα Γερμανία θα ξεπηδούσε. Από μια πνευματική οπτική γωνία, ήττα στο πεδίο της μάχης δεν θα συνιστούσε μη αναστρέψιμη οπισθοδρόμηση αντίθετα, θα χρησίμευε να εξαγνίσει τη γερμανική κουλτούρα από όλα όσα ήταν προσποιητά, προσωρινά και ανούσια. Ήταν η μεγάλη δοκιμασία από την οποία η Γερμανία θα έβγαινε

πιο βαθιά και πιο ουσιαστική. Ένα θεμελιώδες χριστιανικό μοτίβο, επανερμηνευμένο μέσα από το πρίσμα του γερμανικού Ρομαντισμού και από την ίδια την εμπειρία του πολέμου, υπόκειται των αντιλήψεων του Χάιντεγκερ: από τον θάνατο και την καταστροφή, «νέα ζωή» θα γεννιόταν. Όπως σχολιάζει σε επιστολή του προς την Μπλόχμαν τον Ιανουάριο του 1919: «Η νέα ζωή που επιθυμούμε, ή που μας επιθυμεί, έχει παραιτηθεί από το να είναι καθολική, δηλαδή ψευδής και δισδιάστατη (επιπόλαιη) — το προσόν της είναι η πρωτοτυπία, όχι η τεχνητά κατασκευασμένη, αλλά το προφανές περιεχόμενο της ολικής ενόρασης».

Μένοντας πιστός στην αυτοθεώρησή του ως μέλους μιας νέας γερμανικής πνευματικής ελίτ, περιέγραφε τις «θετικές επιπτώσεις» του πολέμου ως εξής: «Εσωτερικά εξαθλιωμένοι εστέτ και άνθρωποι που μέχρι τώρα, ως “πνευματικοί” άνθρωποι, έχουν απλώς παίξει με το πνεύμα όπως άλλοι παίζουν με το χρήμα και την ηδονή, τώρα θα καταρρεύσουν και θα φθάσουν σε απόγνωση αβοήθητοι — βοήθεια ή ωφέλιμες οδηγίες δεν μπορεί κανείς απ’ αυτούς να περιμένει».

Το τι έκαναν και κάνουν οι Γερμανοί θα το δούμε τις επόμενες ημέρες καθώς για να καταλάβεις πως θα διαχειριστείς τον Επόπτη σου (τη Γερμανία) πρέπει να τον γνωρίσεις.

Οι παραπάνω αναφορές έγιναν για να περιγράψουμε τις επόμενες ημέρες πως αντιμετώπισε την ήττα του 1974 ένα “εθνος” για όσους πιστεύουν, ακόμη πως υπάρχει κάτι τέτοιο. Μια ελίτ που αναδύθηκε στην Ελλάδα μετά τον Β! ΠΠ αλλά και μετά την μεταπολίτευση, παραδόθηκε αμαχητί στον εισβολέα (Τουρκία) και τους προστάτες του: ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία. Δεν τιμώρησε καν τους υπαίτιους της εθνικής καταστροφής για να μην χαλάσει τις διεθνείς του σχέσεις με την αποκάλυψη ότι οι αμερικανοί υπόσχονταν σε ανθρώπους μειωμένης αντιληπτικότητας που επέβαλαν ως δικτατορική εξουσία πως θα τους σώσουν απο τους τούρκους αν κάνουν πραξικόπημα στην Κύπρο. Και οι Εγγλέζοι αναχαίτισαν τα φάντομ που εκ των υστέρων οι μειωμένης αντίληψης δικτάτορες έστειλαν στο νησί και έδιναν πληροφορίες στους τούρκους που και πως να χτυπήσουν.

Με τέτοιες ηγεσίες και τέτοιες τάσεις στην κοινωνία κανένα παιχνίδι δεν παίζεται. Καληνύχτα σας για άλλη μια φορά.

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτό αναφέρουν σήμερα (15-7-2021) ο ηλεκτρονικός Le Monde και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) με τίτλο : «Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και η λαϊκιστική Πολωνία κονταροχτυπιούνται για τις δικαστικές μεταρρυθμίσεις της Βαρσοβίας» (La Cour de justice européenne et la Pologne populiste croisent le fer au sujet des réformes judiciaires adoptées par Varsovie).

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η πειθαρχική πτυχή της πολωνικής δικαστικής μεταρρύθμισης «δεν είναι σύννομη» με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Την προηγούμενη μέρα, το Πολωνικό Συνταγματικό Δικαστήριο είχε αψηφήσει την ΕΕ, λέγοντας ότι οι αποφάσεις που έλαβε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ήταν αντισυνταγματικές.

Αυτή είναι μια συμπληρωματική φάση στην χρόνια αντιπαράθεση μεταξύ Βρυξελλών και Βαρσοβίας για τις πολωνικές δικαστικές μεταρρυθμίσεις, που θέλουν να εξω-πετάξουν στη συνταξιοδότηση τους μη αρεστούς δικαστές. Σε απόφαση που εκδόθηκε την Πέμπτη (15 Ιουλίου 2021), το Δικαστήριο έκρινε ότι η πειθαρχική πτυχή της δικαστικής μεταρρύθμισης  «δεν συνάδει» με την ευρωπαϊκή νομοθεσία. «Η Πολωνία παρέβη τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το δίκαιο της ΕΕ», υποστηρίζει το Δικαστήριο.

Την προηγούμενη ημέρα, το Πολωνικό Συνταγματικό Δικαστήριο είχε αψηφήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), λέγοντας ότι οι αποφάσεις που έλαβε το Δικαστήριο της ΕΕ κατά των δικαστικών μεταρρυθμίσεων που εφάρμοσε η Βαρσοβία ήταν αντισυνταγματικές. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι οι αποφάσεις της ΕΕ σχετικά με το «σύστημα, τις αρχές και τις διαδικασίες» των πολωνικών δικαστηρίων «δεν ήταν σύμφωνες» με το πολωνικό Σύνταγμα, σύμφωνα με τον δικαστή Stanislaw Piotrowicz. Αυτή η δήλωση έγινε αφού το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο διέταξε την Πολωνία νωρίτερα σήμερα να αναστείλει άμεσα τις δραστηριότητες του «πειθαρχικού τμήματος» του Ανώτατου Δικαστηρίου, ενός νέου θεσμού που ιδρύθηκε στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης του δικαστικού συστήματος της Πολωνίας.

Μέτρα που υπονομεύουν το κράτος δικαίου, σύμφωνα με τις Βρυξέλλες

Αυτό το «τμήμα» είναι αρμόδιο για την εποπτεία των δικαστών, συμπεριλαμβανομένων και των δικαστών του Πολωνικού Ανώτατου Δικαστηρίου, με την εξουσία να άρει την ασυλία τους για να τους εκθέσει σε ποινικές διώξεις ή να μειώσει τους μισθούς τους.

Η Βαρσοβία και οι Βρυξέλλες βρίσκονται με τα μαχαίρια στο χέρι εδώ και χρόνια για τις μεταρρυθμίσεις που υιοθέτησε η δεξιά λαϊκιστική κυβέρνηση του Πολωνικού Κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS). Η πολωνική κυβέρνηση μας διαβεβαιώνει ότι αυτές οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες για την καταπολέμηση της διαφθοράς και τον τερματισμό της κληρονομιάς της κομμουνιστικής εποχής στη δικαιοσύνη. Όμως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία θεωρεί ότι αυτά τα μέτρα υπονομεύουν το κράτος δικαίου, επιδιώκει να επαναφέρει την Πολωνία, μαζί με την Ουγγαρία, πίσω σε αυτό που θεωρεί τα ευρωπαϊκά δημοκρατικά πρότυπα.

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Αποτέλεσμα της απελπισίας, της αποχής, της εξαγοράς ψήφων και της περίφημης «αναγνωρισιμότητας» του υποψηφίου.

Στο τελευταίο άρθρο μου στις  Ανιχνεύσεις στις 3-4-2021 είχα ασχοληθεί με τη Βουλγαρία  : ΕΔΩ

Σήμερα θα αναφερθώ στα μη οριστικά αποτελέσματα των χθεσινών επαναληπτικών βουλευτικών εκλογών της Βουλγαρίας που βρίσκεται ήδη σε ακυβερνησία η οποία μάλλον θα συνεχιστεί και που δείχνουν την «δολιότητα»  των αναλογικών εκλογικών συστημάτων σε χώρες όπου η κοινωνική και πολιτική συναίνεση είναι τα μεγάλα ζητούμενα. Για να ξέρουμε του τι μας περιμένει στις επόμενες δικές μας εκλογές, όταν γίνουν αυτές, με το σύστημα της «απλής και άδολης αναλογικής» που μας κληροδότησαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Ας δούμε λοιπόν τι έγινε στη Βουλγαρία, σύμφωνα με το εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Jean–Baptiste Chastand του Le Monde στις 12-7-2021 με τίτλο : «Στη Βουλγαρία, ο τραγουδιστής Slavi κερδίζει τις βουλευτικές εκλογές» (En Bulgarie, le chanteur Slavi remporte les legislatives).

Χωρίς σχεδόν να έχει κάνει προεκλογική εκστρατεία, ο διάσημος βούλγαρος τραγουδιστής και πρώην τηλεοπτικός παρουσιαστής Stanislav Trifonov, με το χαϊδευτικό όνομα Slavi, έκανε μια ακόμη μεγαλειώδη νίκη, ανώτερη από ό,τι προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις, στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 11 Ιουλίου 2021 στη Βουλγαρία των επτά εκατομμυρίων κατοίκων. Σύμφωνα με τις μετρήσεις των διαφόρων δημοσκοπικών εταιρειών, το κόμμα κατά της διαφθοράς και που όλα τα σφάζει κι όλα τα μαχαιρώνει με την επωνυμία «Υπάρχει ένας τέτοιος λαός», το οποίο ίδρυσε το 2020 αυτό το τεράστιο εθνικό αστέρι 54 ετών, ήρθε πρώτο στις εκλογές, με περίπου το 24% των ψήφων. Βρίσκεται ακριβώς μπροστά από το συντηρητικό κόμμα (που έλαβε περίπου το 23,5% των ψήφων) του απερχόμενου πρωθυπουργού Boïko Borissov, το οποίο κυβερνά τη Βουλγαρία σχεδόν συνεχώς από το 2010. Αυτή η βαλκανική χώρα γνωστή ως η φτωχότερη και η πιο διεφθαρμένη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ετοιμάζεται να αλλάξει σελίδα αυτού του 62χρονου ηγέτη, ο οποίος αμφισβητήθηκε έντονα μέσα από διαδηλώσεις, το καλοκαίρι του 2020, κατά τη διάρκεια ενός τεράστιου κινήματος κατά της διαφθοράς. Ο Μπορίσοφ δεν εμφανίστηκε στη συνέντευξη Τύπου που διοργανώθηκε στην έδρα του κόμματός του την Κυριακή το απόγευμα, αλλά «το να είσαι στην αντιπολίτευση είναι ένας ειλικρινής και αξιοπρεπής τρόπος υπεράσπισης των αρχών μας», δήλωσε ήδη ο αντιπρόεδρος του κόμματός του, Τόμισλαβ Ντόντσεφ.

Κατακερματισμός του πολιτικού τοπίου

Ωστόσο, η ήττα του Μπορίσοφ αφήνει πίσω του ένα πολιτικό τοπίο που δεν ήταν ποτέ τόσο κατακερματισμένο, με φόντο την αποχή ρεκόρ, στο οποίο δεν θα είναι εύκολο να σχηματιστεί ένας βιώσιμος κυβερνητικός συνασπισμός. Ο Σλάβι, γνωστός για τις επιτυχίες του στις οποίες επαινεί τις γυναίκες και τη Ferrari, έχει ένα πολύ αόριστο πρόγραμμα, πέρα από μερικά συγκεκριμένα σημεία, όπως : η μείωση των επιδοτήσεων που χορηγούνται από το Κράτος στα πολιτικά κόμματα (από τα 4 ευρώ που είναι σήμερα να πέσουν στο 0,50 ευρώ) ή τη μετάβαση σε ένα πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα. Στην μοναδική του συνέντευξη που έδωσε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του, στην εφημερίδα Le Monde, διαβεβαίωσε ότι ήθελε να απολύσει τον γενικό εισαγγελέα και υπερασπίστηκε τις φιλοευρωπαϊκές πεποιθήσεις του. Έχοντας μια κακή υγεία, επιβεβαίωσε επίσης ότι δεν θα ήθελε  να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός. Την Κυριακή το απόγευμα, δεν αποκάλυψε καμία από τις προθέσεις του, απλώς χαιρετώντας στο Facebook, το σχεδόν μοναδικό κανάλι επικοινωνίας του, δήλωσε «μια καλή μέρα για τη βουλγαρική δημοκρατία» και το «απίστευτο» αποτέλεσμα του κόμματός του. Η πολιτική λογική θα υπαγόρευε ότι το κόμμα του «υπάρχει ένας τέτοιος λαός» θα σχηματίσει έναν κυβερνητικό συνασπισμό με τα διάφορα κόμματα που υποστήριξαν τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του περασμένου καλοκαιριού, όπως το κεντρώο και φιλοευρωπαϊκό «Δημοκρατικό κόμμα της Βουλγαρίας» και το αριστερό κόμμα κατά της διαφθοράς «Όρθιοι ! Έξω η Μαφία ». Αυτοί οι δύο πολιτικοί σχηματισμοί αύξησαν την δύναμή τους επίσης στις εκλογές της Κυριακής. Αλλά ακόμη και μαζί, τα τρία αυτά κόμματα αναμένεται να συγκεντρώσουν μόνο περίπου 110 έδρες, κάτω από την απόλυτη πλειοψηφία του κοινοβουλίου, δηλαδή των 120 εδρών. Επομένως, όλα τα βλέμματα στρέφονται στα άλλα δύο κόμματα που κατάφεραν να ξεπεράσουν το μίνιμομ όριο του 4% των ψήφων για να μπουν στη βουλή : το Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Κίνημα για τα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες (DPS), που εκπροσωπεί την τουρκική μειονότητα της Βουλγαρίας (ιδού πάλι η ανάμειξη της Τουρκίας στις πολιτικές εξελίξεις μιας άλλης χώρας). Το πρόβλημα όμως είναι ότι το καθένα από αυτούς τους δύο σχηματισμούς κουβαλάει μαζί του μια μορφή πολιτικής συνέχειας που είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτή από έναν νεοφερμένο στην πολιτική κόμμα που ισχυρίζεται ότι ενσαρκώνει τη ρήξη. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα, επειδή προέρχεται απευθείας από το πρώην Κομμουνιστικό Κόμμα και είναι πολύ φιλο-ρωσικό, το δε φιλοτουρκικό κόμμα (DPS), επειδή φημίζεται ως ο πιο διεφθαρμένος σχηματισμός στο βουλγαρικό πολιτικό τοπίο.

Υπάρχει επομένως ο κίνδυνος να επαναληφθεί το σενάριο ακυβερνησίας της περασμένης άνοιξης, όταν κανένα κόμμα δεν κατάφερε να σχηματίσει κυβερνητικό συνασπισμό μετά τις βουλευτικές εκλογές της 4ης Απριλίου. Αντιμέτωπος με αυτό το αδιέξοδο, ο πρόεδρος της Βουλγαρίας αναγκάστηκε να προκηρύξει τις εκλογές της 11^ης Ιουλίου 2021. Εκείνη την περίοδο, ο  Slavi, στο απόγειο του θριάμβου του, ούτε  καν προσπάθησε να κάνει διαπραγματεύσεις με τα άλλα κόμματα. Αυτή του η στάση του βγήκε, καθώς έγιναν έτσι οι πρόωρες εκλογές στις οποίες φέρεται να  κερδίζει σχεδόν 15 επιπλέον έδρες. Αλλά μετά από την προεκλογική εκστρατεία απόρριψης της περιόδου Borissov, ο τραγουδιστής πρέπει τώρα να αποδείξει ότι είναι ικανός να κάνει πολιτική στην πράξη. Έδωσε ραντεβού με τους υποστηρικτές του τη Δευτέρα (σήμερα) για να αποκαλύψει επιτέλους τις προθέσεις του.

Αναμένουμε λοιπόν με μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε, αν η περίφημη «αναγνωρισιμότητα» κάποιου, είναι αρκετή να αντιμετωπίσει τη διαφθορά της Βουλγαρίας.