Αρχική Blog Σελίδα 227

«Πεδίο μάχης» έχουν μετατρέψει οι Ουκρανοί τις ελληνικές θάλασσες: Βρέθηκε νάρκη στην Κρήτη μετά το drone στην Λευκάδα

Από
pcuser
-
0

Εντοπίστηκε από ανυποψίαστους πολίτες που είχαν πάει για ψάρεμα!

Ανυποψίαστοι πολίτες που είχαν πάει για ψάρεμα σε βραχώδη ζώνη στον Άγιο Αντώνιο, στη Δημοτική Ενότητα Νεάπολης, ανάμεσα στη Μίλατο και την Ελούντα στην Κρήτη, εντόπισαν μια νάρκη η οποία όπως αποδείχθηκε είναι ουκρανική από αυτές που χρησιμοποιούνται κατά ρωσικών τάνκερ που στην πλειοψηφία τους είναι μισθωμένα ελληνικά πλοία!

Η εύρεση της νάρκης από πολίτες θα μπορούσε να εξελιχθεί σε τραγωδία όπως ακριβώς το ίδιο πράγμα θα μπορούσε να είχε συμβεί όταν ψαράδες στην Λευκάδα εντόπισαν ουκρανικό θαλάσσιο drone γεμάτο με εκρηκτικά.

Με λίγα λόγια οι Ουκρανοί έχουν μετατρέψει τις ελληνικές θάλασσες σε «πεδίο μάχης» και έχουν μεταφέρει τον πόλεμο στην ελληνική επικράτεια.

Αμέσως ειδοποιήθηκαν οι αρμόδιες αρχές και στο σημείο έσπευσαν δυνάμεις του Λιμενικού, ενώ ενεργοποιήθηκαν τα πρωτόκολλα ασφαλείας για πιθανό επικίνδυνο πολεμικό υλικό.

Οι πρώτες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ναυτική νάρκη, με αναφορές από το Λιμενικό προς τους πολίτες που τη βρήκαν, ότι πρόκειται για ουκρανική νάρκη.

Να σημειωθεί ότι πριν από έναν χρόνο, παρόμοια νάρκη είχε εντοπιστεί σε παραλία της Ρόδου.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/kriti-vrethike-oukraniki-narki-se-vraxia/

Γιατί χιλιάδες Τούρκοι μπαίνουν μαζικά στην Ελλάδα τις τελευταίες μέρες

Από
pcuser
-
0
ÊáôÜèåóç óôåöÜíïõ áðü ôçí Ðñüåäñï ôçò ÄçìïêñÜôéáò Áéêáôåñßíç Óáêåëëáñïðïýëïõ óôï Ìíçìåßï ôïõ ¶ãíùóôïõ Óôñáôéþôç, ôçí ÔåôÜñôç 25 Ìáñôßïõ 2020. (EUROKINISSI/ÔÁÔÉÁÍÁ ÌÐÏËÁÑÇ)

Οι ουρές των Τούρκων φτάνουν ακόμα και τα 6 χλμ στο τελωνείο των Κήπων.

Απίστευτες ουρές από Τούρκους καταγράφονται τις τελευταίες μέρες στα σύνορα στον Έβρο, με πολύωρες καθυστερήσεις που φθάνουν ακόμα και τις 10 ώρες αναμονής.

Όπως αναφέρει το μέλος του ΔΣ των ταξιδιωτικών πρακτόρων ΑΜ-Θ Τάκης Δολιανίτης στην ΕΡΤ, οι ουρές φτάνουν ακόμα και τα 6 χλμ στο τελωνείο των Κήπων.

«Η κατάσταση είναι απαράδεκτη και αυτό εκτός των άλλων πλήττει σοβαρά τα τουριστικά λεωφορεία της περιοχής. Έρχομαι δυο φορές την εβδομάδα στο Τελωνείο Κήπων εδώ και 40 χρόνια και αυτό που διαπιστώνω είναι ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στην ομαλή ροή των ταξιδιωτών επισκεπτών. Αν και το προσωπικό τόσο του Τελωνείου όσο και της αστυνομίας κάνουν τα αδύνατα δυνατά, ψυχή τε και σώματι, η κατάσταση παραμένει χαώδης».

Γιατί επικρατεί αυτή η μαζική προσέλευση των Τούρκων

Ο λόγος για τη μαζική είσοδο των Τούρκων είναι ο εορτασμός του Κουρμπάν- Μπαϊράμι.

Πρόκειται για ένα θρησκευτικό φεστιβάλ που γιορτάζεται από τους Μουσουλμάνους παγκοσμίως ως εορτασμός της προθυμίας του Αβραάμ να θυσιάσει το γιο του Ισμαήλ για τον Αλλάχ. Το Κουρμπάν Μπαϊράμ, γιορτάζεται μια φορά το χρόνο, διαρκεί πέντε μέρες και δεν προβλέπεται καθόλου νηστεία.

Διαρκεί από τις 26 Μαΐου έως και τις 30 Μαΐου.

Σύμφωνα με πληροφορίες της ΕΡΤ Ορεστιάδας από την περασμένη Παρασκευή μέχρι και την Κυριακή, οι ώρες αναμονής στα σύνορα ήταν από 8 έως 10, ενώ η ουρά των αυτοκινήτων από το Τουρκικό Τελωνείο έφτανε μέχρι τα Ύψαλα, δηλαδή 6 χλμ. Για την αποσυμφόρηση της κατάστασης από τις 4 λωρίδες που υπάρχουν στην είσοδο της Ελλάδας επιβατικά, επιβατικά λεωφορεία , φορτηγά ψυγεία και φορτηγά, οι 3 δόθηκαν στα επιβατικά και μια στα φορτηγά.

Από τις 8 γραμμές ελέγχου από την Τουρκία καταλήγουν σε δυο γραμμές με το ζόρι στην Ελλάδα. Σε αυτό προστίθενται οι απαραίτητοι βιομετρικοί έλεγχοι που εφαρμόζονται για τους κατοίκους Τρίτων χωρών, δηλαδή γίνεται η καταγραφή όλων των μη Ευρωπαίων πολιτών από την Ελληνική αστυνομία, κάτι που είναι ιδιαίτερα χρονοβόρο.

Όπως επισήμανε ο κ Δολιανίτης, «το λογισμικό που διαθέτουν για το σκοπό αυτό είναι αρκετά αργό. Έχω χρονομετρήσει .Για να περάσει ένας πολίτης Τρίτης χώρας από βιομετρικό έλεγχο (φωτογράφιση και δακτυλικά αποτυπώματα ) χρειάζεται 1,5 με 2 λεπτά. Φανταστείτε ένα λεωφορείο με 50 άτομα πόση ώρα θα πρέπει να περιμένει. Επίσης οι κτιριακές εγκαταστάσεις δεν βοηθούν ώστε το λεωφορείο που έχει ξεχωριστή γραμμή να προσεγγίσει το γραφείο ελέγχου. Αυτό όπως τόνισε χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπος των τουριστικών πρακτόρων ΑΜ-Θ δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στις εκδρομές από και προς Τουρκία και αυτό διαπιστώνεται και σε πολλές ακυρώσεις που γίνονται στα γραφεία προκειμένου να μην υποστούν αυτή την ταλαιπωρία όταν η εκδρομή τους είναι τριήμερη».

https://www.ieidiseis.gr/ellada/776745/giati-chiliades-toyrkoi-mpainoyn-mazika-stin-ellada-edo-kai-meres/

Δύο νέα χαράτσια στα ακίνητα εκτός από τον ΕΝΦΙΑ – Πόσο θα αυξηθούν τα ενοίκια

Από
pcuser
-
0

Τα δύο νέα τέλη στα ακίνητα από αρχές του 2027 φέρνουν νέα ώθηση στα ενοίκια παρά τη μείωση του ΕΝΦΙΑ.

Νέα «χαράτσια» επιβάλλονται στα ακίνητα, αυτή τη φορά υπέρ Δήμων και Περιφερειών, δίνοντας νέα ώθηση στα ενοίκια, καθώς οι κρατήσεις για τους ιδιοκτήτες αυξάνονται ξανά, παρά τη μείωση μέρους του ΕΝΦΙΑ.

Πρόκειται για το Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης και το Τέλος Περιφερειακής Ανάπτυξης στα ακίνητα και τα χρήματα από τις εισπράξεις των συγκεκριμένων φόρων θα κατευθύνονται στα ταμεία της αυτοδιοίκησης αντί για το Υπουργείο Οικονομικών.

Στην ανώτατη κλίμακά του, ο συνδυαστικός «αυτοδιοικητικός ΕΝΦΙΑ» μπορεί να αγγίξει το 1,05% ετησίως επί της αξίας του ακινήτου.

Πιο αναλυτικά:

  • Το Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης (ΤΤΑ) προβλέπεται στον «Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης» που βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση. Το νέο τέλος θα επιβάλλεται σχεδόν στο σύνολο της ακίνητης περιουσίας που βρίσκεται εντός των ορίων των δήμων. Η είσπραξή του θα γίνεται μέσω των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος.
  • Το Τέλος Περιφερειακής Ανάπτυξης θα εισπράττεται επίσης μέσω των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος, και τα ποσά θα κατευθύνονται στα ταμεία των περιφερειών με στόχο την χρηματοδότηση έργων υποδομών. Ο συντελεστής υπολογισμού του θα είναι από 0,15 έως 0,35 τις χιλίοις επί του ίδιου γινομένου με απόφαση της περιφερειακής ενότητας. Οι διαδικασίες είσπραξης και οι κυρώσεις είναι οι ίδιες με τον ΤΤΑ.

Πότε έρχονται οι νέοι φόροι στα ακίνητα

Το νέο τέλος θα ξεκινήσει να επιβάλλεται από την Πρωτοχρονιά του 2027.

Όπως έχει σχολιάσει πρόσφατα η ΠΟΜΙΔΑ:

«Ουσιαστικά, με την προσθήκη και του Περιφερειακού Τέλους, καταλήγουμε και πάλι ακριβώς στον τριπλασιασμό (από 0,35 στο 1,05 ο/οο) της ισχύουσας επιβάρυνσης από το ΤΑΠ, δηλαδή σε νέο «ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΝΦΙΑ», ανώτερο μάλιστα από το ΕΤΑΚ, πρόδρομο του σημερινού κρατικού ΕΝΦΙΑ όπου ο συντελεστής ήταν 1 ο/οο! Η κατάργηση του Φόρου Ηλεκτροδοτουμένων Χώρων (Φ.Η.Χ.) δεν αποτελεί αντιστάθμισμα στα νέα βάρη, γιατί αυτό επιβάρυνε τους ενοικιαστές, ενώ το νέο τέλος επιβαρύνει εξ ολοκλήρου τους ιδιοκτήτες.

Διαδικαστικά τα τριπλάσια σε ύψος ποσά των δύο νέων τελών θα εισπράττονται και αυτά μέσω των λογαριασμών ενέργειας και όταν τα πληρώνουν οι ενοικιαστές, θα μπορεί να τα παρακρατούν από τα ενοίκια που θα καταβάλουν στους ιδιοκτήτες. Όμως η καταβολή κάθε μήνα μειωμένων ποσών ενοικίων, σύμφωνα με το νέο νόμο για την υποχρεωτική τραπεζική καταβολή τους θα θεωρείται από την ΑΑΔΕ ως ελλιπής καταβολή με αποτέλεσμα οι εκμισθωτές να χάνουν το αφορολόγητο ποσοστό 5% επί των ενοικίων τους, οι δε ενοικιαστές να χάνουν την επιστροφή ενοικίου και το επίδομα στέγασης. Γι΄αυτό πρέπει να διαγραφούν στο σύνολό τους οι διατάξεις αυτές.»

https://www.ieidiseis.gr/oikonomia/776699/2-nea-charatsia-sta-akinita-ektos-apo-ton-enfia-meso-logariasmon-reymatos/

Στρατιωτική κλιμάκωση στο Ιράν εν μέσω διαπραγματεύσεων -Δοκιμάζεται η εκεχειρία, πόσο κοντά είμαστε στο τέλος του πολέμου

Από
pcuser
-
0

ΤΡΥΦΩΝΑΣ ΚΑΪΣΕΡΛΙΔΗΣ

Την ώρα που ΗΠΑ και Ιράν εμφανίζονταν να πλησιάζουν σε μια προσωρινή συμφωνία για παράταση της εκεχειρίας, ο αμερικανικός στρατός εξαπέλυσε νέα πλήγματα κατά ιρανικών στόχων κοντά στα Στενά του Ορμούζ.

ΣΥΝΟΨΗ ΑΡΘΡΟΥ ΜΕ ΑΙ
Παρά τις πρόσφατες αμερικανικές στρατιωτικές ενέργειες, Ουάσιγκτον και Τεχεράνη διερευνούν ευρύτερη συμφωνία αποκλιμάκωσης. Ο Τραμπ επιβεβαίωσε την εξέταση παράτασης της εκεχειρίας για 60 ημέρες, ώστε να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα και την ασφάλεια στα Στενά του Ορμούζ.
Ο Τραμπ απαιτεί την παράδοση ή καταστροφή του ιρανικού εμπλουτισμένου ουρανίου υπό διεθνή εποπτεία. Η Τεχεράνη αρνείται, επιμένοντας στον ειρηνικό χαρακτήρα του προγράμματός της και εξετάζει μεταφορά στην Κίνα για εγγυήσεις.
Ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, ξεκαθάρισε ότι η Ουάσιγκτον δεν θα δεχθεί περιορισμό της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, προειδοποιώντας για κλιμάκωση αν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις. Ο Τραμπ αντιμετωπίζει παράλληλα εσωτερικές πολιτικές πιέσεις.
Το Κατάρ φιλοξενεί κρίσιμες συνομιλίες για αποδέσμευση παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων, με το Πακιστάν να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής. Στο Λίβανο, το Ισραήλ εντείνει επιχειρήσεις κατά της Χεζμπολάχ, ενώ η Τεχεράνη ζητά αποκλιμάκωση εκεί ως όρο συνολικής συμφωνίας.

Η επιχείρηση -άλλη μια ένδειξη του πόσο ασταθής παραμένει η κατάσταση στη Μέση Ανατολή- πραγματοποιήθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες στη θαλάσσια περιοχή νότια του νησιού Λαράκ, με το αμερικανικό Πεντάγωνο να υποστηρίζει ότι επρόκειτο για «αμυντικά πλήγματα» με στόχο την προστασία αμερικανικών δυνάμεων από «άμεσες απειλές» των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της CENTCOM, οι στόχοι περιλάμβαναν πυραυλικές εγκαταστάσεις αλλά και ιρανικά σκάφη τα οποία επιχειρούσαν να ποντίσουν νάρκες κοντά στα Στενά του Ορμούζ. Η Ουάσιγκτον υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις ήταν περιορισμένης κλίμακας και πραγματοποιήθηκαν με «αυτοσυγκράτηση», ώστε να μην τιναχθούν στον αέρα οι συνομιλίες που διεξάγονται τις τελευταίες ημέρες στο Κατάρ.

Από ιρανικής πλευράς δεν υπήρξε άμεση επίσημη αντίδραση, ωστόσο κρατικά και φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν τις επιθέσεις ως σαφή παραβίαση της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός που είχε τεθεί σε εφαρμογή τον Απρίλιο. Το πρακτορείο Nour News έκανε λόγο για θύματα μεταξύ ιρανικού προσωπικού, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.

Διπλωματία υπό τη σκιά των όπλων
Το παράδοξο της νέας κρίσης είναι ότι η στρατιωτική κλιμάκωση σημειώνεται τη στιγμή που τόσο η Ουάσιγκτον όσο και η Τεχεράνη αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας ευρύτερης συμφωνίας αποκλιμάκωσης.

Ρούμπιο: «Παραμένει εφικτή η σύναψη συμφωνίας με το Ιράν εντός ημερών»
Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε λίγες ώρες πριν από τα πλήγματα ότι οι συνομιλίες «προχωρούν καλά», επιβεβαιώνοντας πως εξετάζεται η παράταση της εκεχειρίας για ακόμη 60 ημέρες, προκειμένου να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και το καθεστώς ασφαλείας στα Στενά του Ορμούζ.

Ο Τραμπ πιέζει για το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν
Παράλληλα, ο Αμερικανός πρόεδρος κλιμάκωσε τη ρητορική του στο ζήτημα του ιρανικού εμπλουτισμένου ουρανίου, το οποίο παραμένει το μεγαλύτερο σημείο τριβής μεταξύ των δύο πλευρών.

Σε ανάρτησή του στο Truth Social, ο Τραμπ υποστήριξε ότι το πυρηνικό υλικό του Ιράν «θα πρέπει είτε να παραδοθεί στις ΗΠΑ για καταστροφή είτε να καταστραφεί επιτόπου υπό διεθνή εποπτεία». Η συγκεκριμένη θέση θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο να γίνει αποδεκτή από την Τεχεράνη, η οποία επιμένει ότι το πυρηνικό της πρόγραμμα έχει ειρηνικό χαρακτήρα και δεν μπορεί να εμφανιστεί πολιτικά να παραδίδει στρατηγικό υλικό στην Ουάσιγκτον.

Διεθνή ΜΜΕ αναφέρουν πως το Ιράν εξετάζει εναλλακτικά σενάρια, μεταξύ των οποίων και η μεταφορά μέρους του ουρανίου στην Κίνα, ζητώντας παράλληλα εγγυήσεις από το Πεκίνο πριν προχωρήσει σε τελική συμφωνία.

Το Ορμούζ ως παγκόσμιο γεωπολιτικό διακύβευμα
Στο επίκεντρο των συνομιλιών παραμένουν τα Στενά του Ορμούζ, απ’ όπου διέρχεται σχεδόν το ένα πέμπτο της παγκόσμιας διακίνησης πετρελαίου. Από τα τέλη Φεβρουαρίου, όταν ξεκίνησε η μεγάλη στρατιωτική σύγκρουση μετά τα αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα κατά του Ιράν, η κυκλοφορία στην περιοχή έχει περιοριστεί δραματικά, προκαλώντας σοβαρές αναταράξεις στις αγορές ενέργειας.

Η Τεχεράνη είχε αρχικά επιμείνει ότι θα διατηρούσε ουσιαστικό έλεγχο στη ναυσιπλοΐα του περάσματος, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από ΗΠΑ, Ευρώπη και αραβικές χώρες του Κόλπου. Τις τελευταίες ημέρες, πάντως, εμφανίζεται πιο διαλλακτική, εγκαταλείποντας τη ρητορική περί επιβολής διοδίων και κάνοντας λόγο για «υπηρεσίες ναυσιπλοΐας».

Ρούμπιο: «Οι διαφωνίες με το Ιράν αφορούν πλέον λέξεις και διατυπώσεις»
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, έστειλε πάντως σαφές μήνυμα προς την Τεχεράνη ότι η Ουάσιγκτον δεν πρόκειται να αποδεχθεί παρατεταμένο περιορισμό της ναυσιπλοΐας.

«Τα Στενά πρέπει να ανοίξουν και θα ανοίξουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο», δήλωσε από την Ινδία, όπου πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη.

Ο Ρούμπιο εμφανίστηκε συγκρατημένα αισιόδοξος για την πορεία των συνομιλιών, σημειώνοντας ότι οι διαφωνίες αφορούν πλέον «λέξεις και διατυπώσεις» του τελικού κειμένου. Ωστόσο, ξεκαθάρισε πως ο Τραμπ θα αποδεχθεί μόνο μια «καλή συμφωνία», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας κλιμάκωσης αν οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν.

Πίεση από το εσωτερικό μέτωπο στις ΗΠΑ
Παράλληλα με τη διεθνή διαπραγμάτευση, ο Αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται αντιμέτωπος και με εσωτερικές πολιτικές πιέσεις. Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές με σκληρή στάση απέναντι στο Ιράν, όπως ο Λίντσεϊ Γκρέιαμ και ο Τεντ Κρουζ, εκφράζουν ανοιχτά ανησυχίες ότι η υπό διαμόρφωση συμφωνία δίνει υπερβολικά ανταλλάγματα στην Τεχεράνη και ενδέχεται να ενισχύσει μακροπρόθεσμα την περιφερειακή της επιρροή.

Ο Τραμπ επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη διατήρηση της πίεσης προς το Ιράν και στην ανάγκη να παρουσιάσει μια διπλωματική επιτυχία ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου. Η παρατεταμένη κρίση έχει ήδη επιβαρύνει την αμερικανική οικονομία μέσω της αύξησης των τιμών καυσίμων, ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σημαντικό μέρος της αμερικανικής κοινής γνώμης να αντιτίθεται στη συνέχιση της πολεμικής εμπλοκής.

Οι περιφερειακές ισορροπίες και ο ρόλος Κατάρ και Πακιστάν
Καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις επιχειρεί να διαδραματίσει το Κατάρ, το οποίο φιλοξενεί τις κρίσιμες συνομιλίες μεταξύ αμερικανικών και ιρανικών αντιπροσωπειών. Στην Ντόχα μετέβησαν κορυφαίοι Ιρανοί αξιωματούχοι, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Μοχαμάντ Μπαγέρ Γκαλιμπάφ και ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας Αμπντολνασέρ Χεματί, με βασικό αντικείμενο την αποδέσμευση παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Παράλληλα, το Πακιστάν συνεχίζει να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής, ενώ αραβικά κράτη του Κόλπου προσπαθούν να αποτρέψουν μια γενικευμένη περιφερειακή ανάφλεξη που θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει συνολικά τη Μέση Ανατολή.

Στο κάδρο παραμένει και το μέτωπο του Λιβάνου. Το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι θα εντείνει τις επιχειρήσεις κατά της Χεζμπολάχ μετά από νέες επιθέσεις με drones και ρουκέτες, ενώ η Τεχεράνη απαιτεί να υπάρξει παράλληλη αποκλιμάκωση στον Λίβανο ως μέρος οποιασδήποτε συνολικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ.

Το αποτέλεσμα είναι ένα σύνθετο γεωπολιτικό παζλ, όπου η διπλωματία συνυπάρχει με τη στρατιωτική πίεση, και κάθε νέα επίθεση μπορεί να ανατρέψει τις εύθραυστες ισορροπίες της περιοχής

“https://www.iefimerida.gr/kosmos/ipa-iran-stratiotiki-klimakosi-en-meso-diapragmateyseon-dokimazei-tin-eythraysti-ekeheiria”>Στρατιωτική κλιμάκωση στο Ιράν εν μέσω διαπραγματεύσεων -Δοκιμάζεται η εκεχειρία, πόσο κοντά είμαστε στο τέλος του πολέμου – iefimerida.gr</a></p>

Ο Rubio λέει ότι η συμφωνία με το Ιράν μπορεί να πάρει ημέρες, καθώς οι ΗΠΑ εξαπολύουν νέα πλήγματα

Από
anixneuseis
-
0

Του Reuters
26 Μαΐου 2026, 6:58 π.μ. GMT+3 — Ενημερώθηκε πριν από 1 ώρα

Άνθρωποι περνούν μπροστά από διαφημιστική πινακίδα με εικόνα Ιρανών πολιτών, στην Τεχεράνη, Ιράν, 25 Μαΐου 2026. Majid Asgaripour/WANA μέσω REUTERS.

Περίληψη

  • Οι ΗΠΑ πλήττουν σκάφη και θέσεις εκτόξευσης πυραύλων στο Ιράν.
  • Οι συνομιλίες εξαρτώνται από τα ζητήματα του Στενού του Ορμούζ, του πυρηνικού προγράμματος και της αποδέσμευσης παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων.
  • Εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών λέει ότι δεν επίκειται συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν.

26 Μαΐου (Reuters) — Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Marco Rubio, δήλωσε την Τρίτη ότι η διαπραγμάτευση συμφωνίας με το Ιράν μπορεί να «πάρει μερικές ημέρες», διαψεύδοντας τις ελπίδες για άμεσο τέλος στη σύγκρουση, μία ημέρα αφότου οι αμερικανικές δυνάμεις πραγματοποίησαν αυτό που η Ουάσινγκτον χαρακτήρισε αμυντικά πλήγματα στο νότιο Ιράν.

Περιγράφοντας τα πλήγματα εναντίον στόχων που περιλάμβαναν σκάφη τα οποία επιχειρούσαν να τοποθετήσουν νάρκες, καθώς και θέσεις εκτόξευσης πυραύλων, ο Rubio είπε ότι το Στενό του Ορμούζ πρέπει να παραμείνει ανοιχτό «με τον έναν ή τον άλλο τρόπο».

«Τα στενά πρέπει να είναι ανοιχτά, θα είναι ανοιχτά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, άρα πρέπει να είναι ανοιχτά», δήλωσε ο Rubio σε δημοσιογράφους μέσα στο αεροπλάνο του, στην Τζαϊπούρ της Ινδίας.

Παρά την εκεχειρία που βρίσκεται σε ισχύ από τις αρχές Απριλίου, η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι πραγματοποίησε νέα πλήγματα, σχεδιασμένα «για την προστασία των στρατευμάτων μας από απειλές που προέρχονται από ιρανικές δυνάμεις».

Το Ιράν δήλωσε τη Δευτέρα ότι κατέρριψε ένα «εχθρικό» stealth drone χρησιμοποιώντας ένα νέο σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας, μετέδωσαν ιρανικά πρακτορεία ειδήσεων, χωρίς να αναφέρουν από πού προερχόταν.

Οι αμερικανικές επιθέσεις έγιναν ενώ ο κορυφαίος διαπραγματευτής του Ιράν και ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας βρίσκονταν στη Ντόχα για συνομιλίες με τον πρωθυπουργό του Κατάρ σχετικά με μια πιθανή συμφωνία με τις ΗΠΑ για τον τερματισμό του τρίμηνου πολέμου, σύμφωνα με αξιωματούχο που ενημερώθηκε για την επίσκεψη.

Ο Rubio είχε δηλώσει νωρίτερα σε δημοσιογράφους στο Νέο Δελχί ότι οι ΗΠΑ θα δώσουν στη διπλωματία κάθε ευκαιρία να πετύχει, πριν εξετάσουν αν θα αντιμετωπίσουν το Ιράν με «άλλον τρόπο».

Είπε ότι υπάρχει «κάτι αρκετά στέρεο στο τραπέζι», αναφερόμενος στις συνομιλίες για το άνοιγμα ξανά του στενού, καθώς και σε μια «πολύ πραγματική, σημαντική και χρονικά περιορισμένη διαπραγμάτευση για το πυρηνικό ζήτημα».

Σε μια μακροσκελή ανάρτηση στο Truth Social τη Δευτέρα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump είπε ότι οι συνομιλίες με το Ιράν πηγαίνουν «καλά», αλλά προειδοποίησε για νέες επιθέσεις αν αποτύχουν. «Θα είναι είτε μια Μεγάλη Συμφωνία για όλους, είτε καμία συμφωνία απολύτως», έγραψε.

Σε ακόμη μία ένδειξη της έντασης στην περιοχή, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Benjamin Netanyahu δήλωσε τη Δευτέρα ότι το Ισραήλ θα εντείνει τα πλήγματα εναντίον της υποστηριζόμενης από το Ιράν πολιτοφυλακής Hezbollah στον Λίβανο.

Λίγο αργότερα, ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ότι επιτίθεται σε υποδομές της Hezbollah στην ανατολική κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου και σε άλλες περιοχές.

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Ιράν θα μετακινείται από το Μεξικό κατά τη διάρκεια του επερχόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου, αφού οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνήθηκαν να φιλοξενήσουν την αποστολή για όλη τη διάρκεια του τουρνουά.

Το Ισραήλ και ο Λίβανος συμφώνησαν σε εκεχειρία στα μέσα Απριλίου, όμως το Ισραήλ συνέχισε αεροπορικές επιδρομές, τις οποίες χαρακτηρίζει πράξεις αυτοάμυνας εναντίον της Hezbollah, η οποία δεν ήταν μέρος της εκεχειρίας.

Συνομιλίες στη Ντόχα

Ο αξιωματούχος που ενημερώθηκε για την επίσκεψη των Ιρανών στη Ντόχα δήλωσε στο Reuters ότι οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στο Στενό του Ορμούζ και στο απόθεμα του Ιράν σε ουράνιο υψηλού εμπλουτισμού, ενώ ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας του Ιράν συμμετείχε για να συζητήσει την πιθανή αποδέσμευση παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων ως μέρος μιας τελικής συμφωνίας.

Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Esmaeil Baghaei, είχε δηλώσει νωρίτερα ότι τα πυρηνικά ζητήματα θα τεθούν προς διαπραγμάτευση μόνο αφού συμφωνηθεί πρώτα το πλαίσιο της συμφωνίας.

Ο Trump έχει πει ότι ο βασικός του στόχος στον πόλεμο είναι να αποτρέψει το Ιράν από το να αναπτύξει πυρηνικό όπλο χρησιμοποιώντας το ουράνιο υψηλού εμπλουτισμού που διαθέτει. Η Τεχεράνη αρνείται σταθερά ότι έχει τέτοια σχέδια.

Ο Baghaei είπε ότι η πιθανή συμφωνία με το Ιράν δεν περιείχε συγκεκριμένες λεπτομέρειες σχετικά με τη διαχείριση του Στενού του Ορμούζ, από όπου συνήθως περνά περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου και του υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Το Ιράν δεν θα χρεώνει διόδια για τη διέλευση πλοίων, αλλά θα υπάρχει κόστος για παρεχόμενες υπηρεσίες, όπως η πλοήγηση και τα μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος, είπε ο ίδιος, στο πλαίσιο ενός πρωτοκόλλου που θα συμφωνηθεί με το Ομάν, το οποίο βρίσκεται στην απέναντι ακτή της θαλάσσιας οδού.

Επικαλούμενη διπλωματική πηγή στη Μέση Ανατολή, η ιαπωνική εφημερίδα Nikkei ανέφερε ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν συζητούν ένα σχέδιο για το άνοιγμα του στενού περίπου 30 ημέρες μετά την επίτευξη συμφωνίας για τον τερματισμό των εχθροπραξιών.

Από τότε που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν πλήγματα κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, μόνο μερικές δεκάδες πλοία περνούν από το Στενό του Ορμούζ, σε σύγκριση με 125 έως 140 ημερησίως προηγουμένως.

Η αντιπαράθεση έχει προκαλέσει άνοδο στις τιμές του πετρελαίου και έχει αυξήσει το κόστος των καυσίμων, των λιπασμάτων και των τροφίμων.

Στις πρώτες ασιατικές συναλλαγές της Τρίτης, το αμερικανικό αργό West Texas Intermediate κινήθηκε ελαφρώς ανοδικά σε σχέση με την τελευταία τιμή διαπραγμάτευσης της Δευτέρας, αλλά παρέμενε μειωμένο κατά 5,5% σε σχέση με το κλείσιμο της Παρασκευής.

Ρεπορτάζ από τα γραφεία του Reuters. Πρόσθετο ρεπορτάζ από τους Akanksha Khushi, Doina Chiacu, Ariba Shahid, Hatem Mater, Andrew Mills, Elwely Elwelly, Michael Martina και Parisa Hafezi. Κείμενο από τους Jan Wolfe και Stephen Coates. Επιμέλεια από τον Lincoln Feast.

EΥΡΩΠΗ:Επιστημονική υστέρηση από την Κίνα(1η) και τη Ν. Κορέα!…

Από
anixneuseis
-
0

Πανόραμα της επιστημονικής και τεχνολογικής έρευνας: Προηγείται η Κίνα, έπονται οι ΗΠΑ και ακολουθεί η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα (!) και μετά έρχεται – 5η – η Ευρώπη…  

Από τον Yann

Πιθανότατα το διαβάζετε αυτό πολύ συχνά, επειδή είναι μια από τις προφανείς αλήθειες της εποχής μας – αυτό που ο Μπουρντιέ αποκαλούσε «πανανθρώπινες πληροφορίες» στην εποχή του (δηλαδή, πληροφορίες που δεν χρειάζονται εξήγηση, είναι προφανείς σε όλους) – η Ευρώπη υστερεί τεχνολογικά έναντι των ΗΠΑ και της Κίνας. Και μετά βλέπουμε την εμφάνιση ισχυρισμών που βασίζονται, για παράδειγμα, στις γελοίες αποτιμήσεις της αμερικανικής χρηματιστηριακής αγοράς, με φράσεις όπως: «Απλώς κοιτάξτε την Nvidia, η οποία αξίζει περισσότερο από όλες τις αποτιμήσεις της ευρωπαϊκής χρηματιστηριακής αγοράς μαζί». Θεέ μου, οι ΗΠΑ επενδύουν τόσα πολλά σε κέντρα δεδομένων. Έχουμε μείνει εντελώς πίσω, είμαστε καταδικασμένοι. Συχνά διαβάζουμε τέτοια πράγματα, ειδικά όταν διαβάζουμε φιλελεύθερους στο δίκτυο X, κάτι που κάνω τακτικά, επειδή είναι συχνά πολύ αστείο, περισσότερο από πραγματικά ενημερωτικό. Και πρέπει πάντα να προσέχεις τους ιδεολογικούς σου αντιπάλους.

Δεν λέω λοιπόν ότι η Ευρώπη δεν υστερεί τεχνολογικά. Τα χαμηλά επίπεδα επενδύσεων τα τελευταία 50 χρόνια εξηγούν αυτή την καθυστέρηση, και θα συζητήσουμε τις αιτίες αργότερα, οι οποίες συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Αλλά ούτε οι αποτιμήσεις των εταιρειών στο χρηματιστήριο ούτε η κατασκευή κέντρων δεδομένων είναι αξιόπιστοι δείκτες.

Θα μπορούσε κανείς ακόμη και να ισχυριστεί ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μια πολύ σοβαρή φούσκα που θα προκαλέσει σημαντική ζημιά όταν σκάσει. Αυτά τα φαινόμενα φρενήρους επένδυσης δεν αποτελούν ένδειξη επιστημονικού δυναμισμού, αλλά μάλλον ενός αχαλίνωτου καπιταλισμού που βυθίζεται στον οικονομικό μηδενισμό. Γνωρίζουμε από την εποχή της μανίας με τις τουλίπες ότι ο καπιταλισμός έχει μια παράξενη ικανότητα να βυθίζεται σε φούσκες, επειδή, όπως το έθεσε τόσο εύστοχα ο Κέινς, για να κερδίσεις στο χρηματιστήριο είναι καλύτερο να κάνεις λάθος με το πλήθος παρά να είσαι σωστός εναντίον του. Βασικά, είναι λογικό, από ατομική οπτική γωνία, να ακολουθείς το κοπάδι, ακόμα κι αν ξέρεις ότι κατευθύνεται προς τη σφαγή. Αυτοί που πλουτίζουν είναι αυτοί που φεύγουν από τη φούσκα λίγο πριν σκάσει.

Ευτυχώς…υπάρχει η Κίνα!

Οι τρέχουσες επενδύσεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη στις ΗΠΑ δεν αποτελούν καθόλου ένδειξη επιστημονικού δυναμισμού. Υποδεικνύουν κυρίως μια οικονομία που λειτουργεί πολύ κακώς, επειδή παράλληλα με αυτό, η υπόλοιπη βιομηχανία υποφέρει από χρόνια υποεπένδυση. Όπως εύστοχα ανέφερε ο οικονομολόγος Jean-Luc Gréau στο βιβλίο του, το οποίο συχνά παραθέτω, * Το Μέλλον του Καπιταλισμού*, με τον τρέχοντα ρυθμό προόδου, οι καπιταλιστές θα χρηματοδοτούν μόνο εξαιρετικά επικερδείς δραστηριότητες, παραμελώντας όλες τις βασικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής τροφίμων, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να παράγουν βασικά αγαθά για να αντισταθμίσουν. Το έγραψε αυτό το 2005, και είναι σαφές ότι αυτή η τάση εντείνεται, και ότι σύντομα ακόμη και η βασική παραγωγή μπορεί να μην καλύπτεται πλέον από το παραδοσιακό καπιταλιστικό σύστημα. Η έκρηξη των τιμών RAM για τους υπολογιστές και τους υπολογιστές γενικότερα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ευτυχώς για εμάς, η Κίνα ξεκινά τη μαζική παραγωγή μνήμης, οδηγώντας τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Samsung να πει ότι οι τιμές της RAM είναι πιθανό να καταρρεύσουν τον επόμενο χρόνο.

Σωστά διαβάσατε: η κομμουνιστική Κίνα, αυτή που κάνει στρατηγικά σχέδια όπως η Γαλλία τη δεκαετία του 1960, θα μπορούσε να σώσει την αγορά των μικροϋπολογιστών. Όλα αυτά επειδή η απληστία του δυτικού καπιταλισμού οδηγεί σε ελλείψεις στην αγορά για να τροφοδοτήσει την περίφημη φούσκα της τεχνητής νοημοσύνης και τα γιγάντια κέντρα δεδομένων της. Στο τέλος, στοιχηματίζω ότι η Κίνα θα κάνει μια περιουσία, κυριαρχώντας σε έναν τομέα που μέχρι τώρα κυριαρχούνταν κυρίως από αμερικανικές ή ταϊβανέζικες μάρκες, ενώ από την άλλη πλευρά, τα κέρδη που θα προκύψουν από την τεχνητή νοημοσύνη θα είναι πολύ απογοητευτικά και οι ΗΠΑ θα έχουν έναν μεγάλο αριθμό άχρηστων και άσχημων κτιρίων να κατεδαφίσουν στην επικράτειά τους. Μια φούσκα που τελικά θα επιδεινώσει την εξάρτηση των ΗΠΑ από αγαθά που παράγονται όχι μόνο στην Κίνα, αλλά και στην Ταϊβάν, κάτι που ισοδυναμεί σχεδόν με το ίδιο πράγμα.

Ευρώπη: μείωση κρατικών επενδύσεων και  γεννήσεων

Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας, παρόλο που σχετίζεται με την καινοτομία. Ενώ η καινοτομία στις ΗΠΑ μπορεί να είναι υψηλότερη από αυτήν της ΕΕ, δεν πρέπει να παραπλανηθούμε. Οι ΗΠΑ έχουν σε μεγάλο βαθμό αναθέσει την έρευνά τους σε εξωτερικούς συνεργάτες και οι μεγάλες αμερικανικές εταιρείες δεν επικεντρώνουν απαραίτητα την έρευνά τους στις ΗΠΑ. Ουσιαστικά, πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ των καταθέσεων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και αυτού που ονομάζουμε έρευνα καθαυτή. Συχνά, αυτά τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας βασίζονται σε διεθνείς ομάδες, γεγονός που καθιστά δύσκολη την απόδοση πίστωσης σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη εθνικότητα. Ένα άλλο κρίσιμο σημείο είναι ότι η επιστημονική κυριαρχία των ΗΠΑ πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από τη λεηλασία ξένων ταλέντων. Σήμερα, τα ερευνητικά κέντρα των ΗΠΑ θα δυσκολεύονταν να λειτουργήσουν χωρίς Κινέζους φοιτητές, κάτι που ακριβώς οδήγησε τον Τραμπ να υποχωρήσει από τους περιορισμούς μετανάστευσης σε αυτούς τους τομείς. Δεν βρισκόμαστε πλέον στην εποχή των θριαμβευτικών ΗΠΑ του Ρίτσαρντ Φάινμαν, αν και είχαν ήδη απορροφήσει ένα σημαντικό μέρος των πνευματικών τους πόρων από την Ευρώπη τότε. Συνολικά, ενώ μπορεί να μην στερείται χρημάτων, το αμερικανικό ερευνητικό σύστημα στερείται ταλέντου λόγω της απουσίας ενός πραγματικά λειτουργικού και αξιοκρατικού εκπαιδευτικού συστήματος. Οι νέοι απομακρύνονται από την επιστήμη. Με την άνοδο της Κίνας, είναι πολύ πιθανό τα αμερικανικά εργαστήρια τελικά να δυσκολευτούν ολοένα και περισσότερο να προσελκύσουν επιστήμονες από όλο τον κόσμο, όπως συμβαίνει από το τέλος του

Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Ευρώπη, συνολικά, δεν έχει αυτό το πρόβλημα, εκτός ίσως από τη Γαλλία, η οποία σταδιακά καταστρέφει το εκπαιδευτικό της σύστημα. Το πρόβλημα στην Ευρώπη πηγάζει περισσότερο από την έλλειψη συνολικών επενδύσεων στην έρευνα, είτε δημόσια είτε ιδιωτική, και φυσικά από την κατάρρευση του ποσοστού γεννήσεων, η οποία μειώνει μηχανικά τον αριθμό των μορφωμένων νέων. Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση, η οποία επηρεάζει πλέον όλες τις μεγάλες χώρες, αν και με διαφορετικούς ρυθμούς. Αξίζει να σημειωθεί μια σημαντική πολιτισμική διαφορά μεταξύ της γηραιάς ηπείρου και των ΗΠΑ: στην Ευρώπη, η επιστήμη δεν είχε πάντα καθαρά οικονομικούς στόχους. Η εμμονή με τις καταθέσεις διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας είναι πραγματικά ένα τυπικά αμερικανικό φαινόμενο. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι υπάρχει ένα πολιτισμικό χαρακτηριστικό στην αμερικανική επιστήμη: η τάση να τη θεωρούν απλώς ως εργαλείο οικονομικού εμπλουτισμού, ενώ οι Ευρωπαίοι, ιδιαίτερα στη Γαλλία, ίσως γενικά έχουν μια πιο ανθρωπιστική άποψη για την επιστήμη. Ας πούμε απλώς ότι το αντανακλαστικό της ευρεσιτεχνίας σαφώς δεν είναι τόσο ισχυρό όσο στις ΗΠΑ.

Δεν αφήνουμε τα πάντα στην Αγορά…

Ο δεύτερος παράγοντας που διακρίνει την Ευρώπη από τις ΗΠΑ, ή ακόμα και από την Κίνα και την υπόλοιπη Ασία, είναι η σημαντική αποδυνάμωση των κρατών στον επιστημονικό σχεδιασμό και τις επενδύσεις. Αυτό είναι ένα βαθιά ριζωμένο χαρακτηριστικό της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η οποία έχει ευνοήσει την ιδεολογία της αγοράς εις βάρος του σχεδιασμού και των επενδύσεων σε σημαντικές τεχνικές και επιστημονικές κατευθύνσεις.

Η μεγαλύτερη απόδειξη αυτού είναι ότι η σημερινή Ευρώπη εξακολουθεί να ευδοκιμεί χάρη στις τεχνικές και επιστημονικές πρωτοβουλίες που ανέπτυξαν τα κράτη μέλη πριν από την εδραίωση της ευρωπαϊκής ισχύος, όπως αποδεικνύεται από εταιρείες όπως η Airbus και η Arianespace. Η ΕΕ, έχοντας επιλέξει μια καθαρά αγορακεντρική προσέγγιση και ελεύθερο ανταγωνισμό, παραδόξως διαπιστώνει ότι εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από τεχνολογίες που δεν ελέγχει. Αυτή είναι πιθανώς μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες της κλασικής φιλελεύθερης ιδεολογίας.

Ποιος θα φανταζόταν πριν 50 χρόνια, η Ευρώπη να ζητάει κινεζικές τεχνολογίες για να κατασκευάζει αυτοκίνητα;

Πράγματι, αυτή η ιδεολογία υποστηρίζει ότι η καινοτομία πηγάζει από την ατομική πρωτοβουλία και μόνο από αυτήν. Το κράτος μπορεί μόνο να καταπνίξει τη δημιουργικότητα. Ωστόσο, στην πράξη, ισχύει το αντίθετο: τα παρεμβατικά κράτη είναι αυτά που καινοτομούν περισσότερο και τροφοδοτούν περισσότερο την παγκόσμια τεχνολογική δημιουργικότητα. Οι ΗΠΑ δεν αποτελούν εξαίρεση από αυτή την άποψη, καθώς χρηματοδοτούν μαζικά τον ιδιωτικό τομέα μέσω επιδοτήσεων και πρακτικών προστατευτισμού για να ευνοήσουν τις εγχώριες εταιρείες.

Η πραγματική αιτία της επιστημονικής παρακμής της ΕΕ, επομένως, δεν έγκειται στα πρότυπα ή στον λεγόμενο κρατισμό της ηπείρου, αλλά μάλλον στη στάση laissez-faire που έχει ενσταλαχθεί στο μυαλό των ελίτ τα τελευταία 50 χρόνια, η οποία έχει οδηγήσει τα ευρωπαϊκά κράτη να πιστεύουν ότι δεν έχουν τίποτα να κάνουν για να αναπτύξουν τη βιομηχανία και την τεχνολογία στην Ευρώπη.

Ακριβή η εξάρτησή μας

«Αφήστε την αγορά να κάνει τη δουλειά της και όλα θα πάνε καλά» – αποτέλεσμα 50 ετών αυτού του καθεστώτος: Οι Γάλλοι βιομήχανοι ζητούν από τους Κινέζους να τους διδάξουν πώς να κατασκευάζουν αυτοκίνητα. Αν θέλουμε να ανακτήσουμε τον έλεγχο του πεπρωμένου μας, πρέπει να ξεκινήσουμε πετώντας την ιδεολογία της αγοράς και ξαναμαθαίνοντας τον παλιό καλό Κολμπερτισμό. Το κράτος δεν κάνει τα πάντα, αλλά παρέχει ώθηση και κατεύθυνση, όπως ακριβώς κάναμε τη δεκαετία του 1970 με την πυρηνική ενέργεια. Χωρίς την κρατική παρέμβαση, δεν θα είχαμε ποτέ αυτόν τον πυρηνικό στόλο που μας προστατεύει ακόμα και σήμερα από τις διεθνείς ενεργειακές αβεβαιότητες. Πρέπει να ξαναμάθουμε πώς να το κάνουμε αυτό σε βασικούς και πρώτιστους τομείς, διαφορετικά θα συνεχίσουμε να γινόμαστε φτωχότεροι και πιο εξαρτημένοι από ξένους λαούς που θα μας κάνουν να πληρώσουμε ακριβά για την εξάρτησή μας.

Πηγή:https://reseauinternational.net/le-declin-scientifique-europeen/

Στην επιστήμη και την τεχνολογία, η Κίνα κυριαρχεί στον κόσμο, όχι πλέον στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ.

Πιθανότατα το διαβάζετε αυτό πολύ συχνά επειδή είναι μια από τις προφανείς αλήθειες της εποχής μας, αυτό που ο Μπουρντιέ αποκαλούσε «πανανθρώπινες πληροφορίες» στην εποχή του – δηλαδή, πληροφορίες που δεν χρειάζονται εξήγηση, είναι προφανείς σε όλους – η Ευρώπη υστερεί τεχνολογικά έναντι των ΗΠΑ και της Κίνας. Και μετά βλέπουμε την εμφάνιση ισχυρισμών που βασίζονται, για παράδειγμα, στις γελοίες αποτιμήσεις της αμερικανικής χρηματιστηριακής αγοράς, με φράσεις όπως: «Απλώς κοιτάξτε την Nvidia, η οποία αξίζει περισσότερο από όλες τις αποτιμήσεις της ευρωπαϊκής χρηματιστηριακής αγοράς μαζί». Θεέ μου, οι ΗΠΑ επενδύουν τόσα πολλά σε κέντρα δεδομένων. Έχουμε μείνει εντελώς πίσω, είμαστε καταδικασμένοι. Συχνά διαβάζουμε τέτοια πράγματα, ειδικά όταν διαβάζουμε φιλελεύθερους και φιλελεύθερους στο δίκτυο X, κάτι που κάνω τακτικά, επειδή είναι συχνά πολύ αστείο, περισσότερο από πραγματικά ενημερωτικό. Και πρέπει πάντα να προσέχεις τους ιδεολογικούς σου αντιπάλους.

Δεν λέω λοιπόν ότι η Ευρώπη δεν υστερεί τεχνολογικά. Τα χαμηλά επίπεδα επενδύσεων τα τελευταία 50 χρόνια εξηγούν αυτή την καθυστέρηση, και θα συζητήσουμε τις αιτίες αργότερα, οι οποίες συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Αλλά ούτε οι αποτιμήσεις των εταιρειών στο χρηματιστήριο ούτε η κατασκευή κέντρων δεδομένων είναι αξιόπιστοι δείκτες. Θα μπορούσε κανείς ακόμη και να ισχυριστεί ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μια πολύ σοβαρή φούσκα που θα προκαλέσει σημαντική ζημιά όταν σκάσει. Αυτά τα φαινόμενα φρενήρους επένδυσης δεν αποτελούν ένδειξη επιστημονικού δυναμισμού, αλλά μάλλον ενός αχαλίνωτου καπιταλισμού που βυθίζεται στον οικονομικό μηδενισμό. Γνωρίζουμε από την εποχή της μανίας με τις τουλίπες ότι ο καπιταλισμός έχει μια παράξενη ικανότητα να βυθίζεται σε φούσκες, επειδή, όπως το έθεσε τόσο εύστοχα ο Κέινς, για να κερδίσεις στο χρηματιστήριο είναι καλύτερο να κάνεις λάθος με το πλήθος παρά να είσαι σωστός εναντίον του. Βασικά, είναι λογικό, από ατομική οπτική γωνία, να ακολουθείς το κοπάδι, ακόμα κι αν ξέρεις ότι κατευθύνεται προς τη σφαγή. Αυτοί που πλουτίζουν είναι αυτοί που φεύγουν από τη φούσκα λίγο πριν σκάσει.

Οι τρέχουσες επενδύσεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη στις ΗΠΑ δεν αποτελούν καθόλου ένδειξη επιστημονικού δυναμισμού. Υποδεικνύουν κυρίως μια οικονομία που λειτουργεί πολύ κακώς, επειδή παράλληλα με αυτό, η υπόλοιπη βιομηχανία υποφέρει από χρόνια υποεπένδυση. Όπως εύστοχα ανέφερε ο οικονομολόγος Jean-Luc Gréau στο βιβλίο του, το οποίο συχνά παραθέτω, * Το Μέλλον του Καπιταλισμού*, με τον τρέχοντα ρυθμό προόδου, οι καπιταλιστές θα χρηματοδοτούν μόνο εξαιρετικά επικερδείς δραστηριότητες, παραμελώντας όλες τις βασικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής τροφίμων, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να παράγουν βασικά αγαθά για να αντισταθμίσουν. Το έγραψε αυτό το 2005, και είναι σαφές ότι αυτή η τάση εντείνεται, και ότι σύντομα ακόμη και η βασική παραγωγή μπορεί να μην καλύπτεται πλέον από το παραδοσιακό καπιταλιστικό σύστημα. Η έκρηξη των τιμών RAM για τους υπολογιστές και τους υπολογιστές γενικότερα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ευτυχώς για εμάς, η Κίνα ξεκινά τη μαζική παραγωγή μνήμης, οδηγώντας τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Samsung να πει ότι οι τιμές της RAM είναι πιθανό να καταρρεύσουν τον επόμενο χρόνο.

Σωστά διαβάσατε: η κομμουνιστική Κίνα, αυτή που κάνει στρατηγικά σχέδια όπως η Γαλλία τη δεκαετία του 1960, θα μπορούσε να σώσει την αγορά των μικροϋπολογιστών. Όλα αυτά επειδή η απληστία του δυτικού καπιταλισμού οδηγεί σε ελλείψεις στην αγορά για να τροφοδοτήσει την περίφημη φούσκα της τεχνητής νοημοσύνης και τα γιγάντια κέντρα δεδομένων της. Στο τέλος, στοιχηματίζω ότι η Κίνα θα κάνει μια περιουσία, κυριαρχώντας σε έναν τομέα που μέχρι τώρα κυριαρχούνταν κυρίως από αμερικανικές ή ταϊβανέζικες μάρκες, ενώ από την άλλη πλευρά, τα κέρδη που θα προκύψουν από την τεχνητή νοημοσύνη θα είναι πολύ απογοητευτικά και οι ΗΠΑ θα έχουν έναν μεγάλο αριθμό άχρηστων και άσχημων κτιρίων να κατεδαφίσουν στην επικράτειά τους. Μια φούσκα που τελικά θα επιδεινώσει την εξάρτηση των ΗΠΑ από αγαθά που παράγονται όχι μόνο στην Κίνα, αλλά και στην Ταϊβάν, κάτι που ισοδυναμεί σχεδόν με το ίδιο πράγμα.

Η ΕΕ, ένας παράδεισος laissez-faire χωρίς καινοτομία

Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας, παρόλο που σχετίζεται με την καινοτομία. Ενώ η καινοτομία στις ΗΠΑ μπορεί να είναι υψηλότερη από αυτήν της ΕΕ, δεν πρέπει να παραπλανηθούμε. Οι ΗΠΑ έχουν σε μεγάλο βαθμό αναθέσει την έρευνά τους σε εξωτερικούς συνεργάτες και οι μεγάλες αμερικανικές εταιρείες δεν επικεντρώνουν απαραίτητα την έρευνά τους στις ΗΠΑ. Ουσιαστικά, πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ των καταθέσεων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και αυτού που ονομάζουμε έρευνα καθαυτή. Συχνά, αυτά τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας βασίζονται σε διεθνείς ομάδες, γεγονός που καθιστά δύσκολη την απόδοση πίστωσης σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη εθνικότητα. Ένα άλλο κρίσιμο σημείο είναι ότι η επιστημονική κυριαρχία των ΗΠΑ πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από τη λεηλασία ξένων ταλέντων. Σήμερα, τα ερευνητικά κέντρα των ΗΠΑ θα δυσκολεύονταν να λειτουργήσουν χωρίς Κινέζους φοιτητές, κάτι που ακριβώς οδήγησε τον Τραμπ να υποχωρήσει από τους περιορισμούς μετανάστευσης σε αυτούς τους τομείς. Δεν βρισκόμαστε πλέον στην εποχή των θριαμβευτικών ΗΠΑ του Ρίτσαρντ Φάινμαν, αν και είχαν ήδη απορροφήσει ένα σημαντικό μέρος των πνευματικών τους πόρων από την Ευρώπη τότε. Συνολικά, ενώ μπορεί να μην στερείται χρημάτων, το αμερικανικό ερευνητικό σύστημα στερείται ταλέντου λόγω της απουσίας ενός πραγματικά λειτουργικού και αξιοκρατικού εκπαιδευτικού συστήματος. Οι νέοι απομακρύνονται από την επιστήμη. Με την άνοδο της Κίνας, είναι πολύ πιθανό τα αμερικανικά εργαστήρια τελικά να δυσκολευτούν ολοένα και περισσότερο να προσελκύσουν επιστήμονες από όλο τον κόσμο, όπως συμβαίνει από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Ευρώπη, συνολικά, δεν έχει αυτό το πρόβλημα, εκτός ίσως από τη Γαλλία, η οποία σταδιακά καταστρέφει το εκπαιδευτικό της σύστημα. Το πρόβλημα στην Ευρώπη πηγάζει περισσότερο από την έλλειψη συνολικών επενδύσεων στην έρευνα, είτε δημόσια είτε ιδιωτική, και φυσικά από την κατάρρευση του ποσοστού γεννήσεων, η οποία μειώνει μηχανικά τον αριθμό των μορφωμένων νέων. Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση, η οποία επηρεάζει πλέον όλες τις μεγάλες χώρες, αν και με διαφορετικούς ρυθμούς. Αξίζει να σημειωθεί μια σημαντική πολιτισμική διαφορά μεταξύ της γηραιάς ηπείρου και των ΗΠΑ: στην Ευρώπη, η επιστήμη δεν είχε πάντα καθαρά οικονομικούς στόχους. Η εμμονή με τις καταθέσεις διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας είναι πραγματικά ένα τυπικά αμερικανικό φαινόμενο. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι υπάρχει ένα πολιτισμικό χαρακτηριστικό στην αμερικανική επιστήμη: η τάση να τη θεωρούν απλώς ως εργαλείο οικονομικού εμπλουτισμού, ενώ οι Ευρωπαίοι, ιδιαίτερα στη Γαλλία, ίσως γενικά έχουν μια πιο ανθρωπιστική άποψη για την επιστήμη. Ας πούμε απλώς ότι το αντανακλαστικό της ευρεσιτεχνίας σαφώς δεν είναι τόσο ισχυρό όσο στις ΗΠΑ.

Ο δεύτερος παράγοντας που διακρίνει την Ευρώπη από τις ΗΠΑ, ή ακόμα και από την Κίνα και την υπόλοιπη Ασία, είναι η σημαντική αποδυνάμωση των κρατών στον επιστημονικό σχεδιασμό και τις επενδύσεις. Αυτό είναι ένα βαθιά ριζωμένο χαρακτηριστικό της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η οποία έχει ευνοήσει την ιδεολογία της αγοράς εις βάρος του σχεδιασμού και των επενδύσεων σε σημαντικές τεχνικές και επιστημονικές κατευθύνσεις. Η μεγαλύτερη απόδειξη αυτού είναι ότι η σημερινή Ευρώπη εξακολουθεί να ευδοκιμεί χάρη στις τεχνικές και επιστημονικές πρωτοβουλίες που ανέπτυξαν τα κράτη μέλη πριν από την εδραίωση της ευρωπαϊκής ισχύος, όπως αποδεικνύεται από εταιρείες όπως η Airbus και η Arianespace. Η ΕΕ, έχοντας επιλέξει μια καθαρά αγορακεντρική προσέγγιση και ελεύθερο ανταγωνισμό, παραδόξως διαπιστώνει ότι εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από τεχνολογίες που δεν ελέγχει. Αυτή είναι πιθανώς μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες της κλασικής φιλελεύθερης ιδεολογίας. Πράγματι, αυτή η ιδεολογία υποστηρίζει ότι η καινοτομία πηγάζει από την ατομική πρωτοβουλία και μόνο από αυτήν. Το κράτος μπορεί μόνο να καταπνίξει τη δημιουργικότητα. Ωστόσο, στην πράξη, ισχύει το αντίθετο: τα παρεμβατικά κράτη είναι αυτά που καινοτομούν περισσότερο και τροφοδοτούν περισσότερο την παγκόσμια τεχνολογική δημιουργικότητα. Οι ΗΠΑ δεν αποτελούν εξαίρεση από αυτή την άποψη, καθώς χρηματοδοτούν μαζικά τον ιδιωτικό τομέα μέσω επιδοτήσεων και πρακτικών προστατευτισμού για να ευνοήσουν τις εγχώριες εταιρείες.

Η πραγματική αιτία της επιστημονικής παρακμής της ΕΕ, επομένως, δεν έγκειται στα πρότυπα ή στον λεγόμενο κρατισμό της ηπείρου, αλλά μάλλον στη στάση laissez-faire που έχει ενσταλαχθεί στο μυαλό των ελίτ τα τελευταία 50 χρόνια, η οποία έχει οδηγήσει τα ευρωπαϊκά κράτη να πιστεύουν ότι δεν έχουν τίποτα να κάνουν για να αναπτύξουν τη βιομηχανία και την τεχνολογία στην Ευρώπη. «Αφήστε την αγορά να κάνει τη δουλειά της και όλα θα πάνε καλά» – αποτέλεσμα 50 ετών αυτού του καθεστώτος: Οι Γάλλοι βιομήχανοι ζητούν από τους Κινέζους να τους διδάξουν πώς να κατασκευάζουν αυτοκίνητα. Αν θέλουμε να ανακτήσουμε τον έλεγχο του πεπρωμένου μας, πρέπει να ξεκινήσουμε πετώντας την ιδεολογία της αγοράς και ξαναμαθαίνοντας τον παλιό καλό Κολμπερτισμό. Το κράτος δεν κάνει τα πάντα, αλλά παρέχει ώθηση και κατεύθυνση, όπως ακριβώς κάναμε τη δεκαετία του 1970 με την πυρηνική ενέργεια. Χωρίς την κρατική παρέμβαση, δεν θα είχαμε ποτέ αυτόν τον πυρηνικό στόλο που μας προστατεύει ακόμα και σήμερα από τις διεθνείς ενεργειακές αβεβαιότητες. Πρέπει να ξαναμάθουμε πώς να το κάνουμε αυτό σε βασικούς και προτεραιοποιημένους τομείς, διαφορετικά θα συνεχίσουμε να γινόμαστε φτωχότεροι και πιο εξαρτημένοι από ξένους λαούς που θα μας κάνουν να πληρώσουμε ακριβά για την εξάρτησή μας.

Πηγή: Η σωστή δοσολογία

 

 

 

Η αισθητική χρεοκοπία της ύστερης Μεταπολίτευσης

Από
anixneuseis
-
11

25/05/2026

  • ΤΖΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Αρθρογραφεί στο SLpress.gr

    ΤΖΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

 

Η αισθητική είναι η ηθική μας. Η ύστερη Μεταπολίτευση δεν καταρρέει μόνο οικονομικά, θεσμικά ή πολιτικά. Έχει καταρρεύσει πρωτίστως ηθικά. Έχει χάσει την αίσθηση του μέτρου, της αρμονίας, της μορφής και τελικά της ίδιας της ταυτότητάς της. Η ηθική απώλεια δεν αποτελεί μια παράπλευρη συνέπεια της παρακμής. Αποτελεί το βαθύτερο σύμπτωμά της. Η κουλτούρα της ύστερης Μεταπολίτευσης οικοδομείται στην ιδέα ότι το εύκολο χρήμα, η κατανάλωση, η επίδειξη και η κερδοσκοπία μπορούν να υποκαταστήσουν κάθε ηθική. Οι πόλεις μας και τα νησιά μας γίνονται οι καθρέφτες αυτής της μετάλλαξης.

Η Αθήνα, μία από τις ιστορικότερες πόλεις του κόσμου, μετατρέπεται σταδιακά σε ένα ανοργάνωτο τοπίο τσιμέντου, αυθαίρετης δόμησης, υπερτουρισμού και αναπτυξιακής βίας. Το τσιμέντο δεν καταστρέφει μόνο την αρχιτεκτονική φυσιογνωμία της πρωτεύουσας. Καταστρέφει την ίδια τη σχέση των ανθρώπων με τον χώρο. Η πόλη παύει να είναι φορέας μνήμης και συλλογικής ζωής. Γίνεται εμπόρευμα. Η Ελλάδα ξεπουλιέται.

Αυτό κατάντησε να είναι το ελληνικό όνειρο. Η πώληση της γης των προγόνων μας σε υπεράκτιες εταιρίες. Όσοι εποφθαλμιούν τη χώρα μας δεν χρειάζεται να μας κατακτήσουν. Εξαγοράζουν ό,τι βρουν. Χωρίς καμία γνωστοποίηση του πραγματικού δικαιούχου, χωρίς κανέναν έλεγχο, χωρίς καμία απαγόρευση. Ακόμη και σε ιστορικά κέντρα, παραμεθόριες και ακριτικές περιοχές. Η πρόσβαση των πολιτών στη στέγη περιορίζεται.

Παναθηναϊκή Ανάπλαση: Βοτανικός και Λεωφόρος

Οι εργαζόμενοι εκτοπίζονται από τα ιστορικά κέντρα των πόλεων. Τα νησιά και οι τουριστικές περιοχές χάνουν τον μόνιμο πληθυσμό τους. Οι τοπικές κοινωνίες αποδυναμώνονται και η κοινωνική ζωή αντικαθίσταται σταδιακά από μία οικονομία προσωρινής κατανάλωσης. Για τις νεότερες γενιές, η δυνατότητα απόκτησης κατοικίας γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Οι νέοι αδυνατούν να δημιουργήσουν οικογένεια. Η κατοικία παύει σταδιακά να αποτελεί κοινωνικό αγαθό. Η συνεχής ανάπτυξη γίνεται εφιάλτης.

Η κουλτούρα της αρπαχτής

Όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα, πρόχειρα και με μοναδικό κριτήριο το εύκολο χρήμα. Το δημόσιο συμφέρον εξαφανίζεται από τον σχεδιασμό των πόλεων. Η ποιότητα ζωής θεωρείται πολυτέλεια. Το φυσικό τοπίο αντιμετωπίζεται σαν οικόπεδο προς εκμετάλλευση. Η θάλασσα, τα βουνά, τα νησιά, ακόμη και η ίδια η ιστορική μνήμη, εντάσσονται σε μία διαδικασία συνεχούς εμπορευματοποίησης. Η σημερινή εικόνα της λεγόμενης Αθηναϊκής Ριβιέρας αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό σύμβολο αυτής της παρακμής.

Το παραλιακό μέτωπο της Αθήνας, ένας από τους σπουδαιότερους φυσικούς χώρους της Μεσογείου, μετατρέπεται σταδιακά σε μία βιτρίνα επίδειξης διεθνούς και εγχώριου νεοπλουτισμού. Η πόλη δεν ανοίγει προς τη θάλασσα. Αντιθέτως, απομακρύνεται από αυτήν. Η πρόσβαση περιορίζεται, οι δημόσιοι χώροι συρρικνώνονται και η ακτογραμμή μετατρέπεται σε επενδυτική ζώνη.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτή η μετάλλαξη παρουσιάζεται ως ανάπτυξη. Οι έννοιες πρόοδος και ανάπτυξη έχουν αποσυνδεθεί. Η αισθητική της υπερβολής, των πύργων, των καζίνο, των κλειστών συγκροτημάτων και των γιγαντιαίων εμπορικών εγκαταστάσεων εμφανίζεται ως δήθεν εκσυγχρονισμός. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την πλήρη εγκατάλειψη κάθε έννοιας ελληνικού αστικού πολιτισμού. Η Αθήνα παύει να εξελίσσεται ως ιστορική μεσογειακή πόλη και αρχίζει να μοιάζει με οποιαδήποτε ανώνυμη ζώνη real estate του πλανήτη.

Το παραλιακό μέτωπο της Αττικής αποτελεί τη μεγαλύτερη χαμένη πολεοδομική ευκαιρία της σύγχρονης Ελλάδας. Μια έκταση μοναδική για ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Έναν χώρο που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως η μεγάλη οικολογική και κοινωνική ανάσα της Αθήνας. Ένα μητροπολιτικό πάρκο διεθνούς εμβέλειας. Έναν χώρο πολιτισμού, αθλητισμού, δημόσιας ζωής και επανασύνδεσης της πόλης με τη φύση και τη θάλασσα. Αντί για αυτό, κυριαρχεί η λογική της μέγιστης εμπορικής αξιοποίησης. Η πολιτική εγκαταλείπει οριστικά τον ρόλο της ως δύναμη σχεδιασμού του συλλογικού μέλλοντος και παραδίδεται ολοκληρωτικά στις αγορές. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς ένα βίαιο μοντέλο ανάπτυξης. Είναι η οριστική ιδεολογική επικράτηση μιας αντίληψης, που βλέπει την πόλη αποκλειστικά ως προϊόν. Το χρήμα λατρεύεται από την πολιτεία σαν θεός.

Η πολιτική ως απουσία

Η αισθητική χρεοκοπία της ύστερης Μεταπολίτευσης δεν αφορά μόνο τα κτίρια. Αφορά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη ζωή. Η κουλτούρα της επίδειξης αντικαθιστά τη δημιουργία. Η εμμονή στον πλούτο αντικαθιστά την έννοια της ποιότητας. Η κοινωνία μαθαίνει να θαυμάζει τον όγκο, την κατανάλωση και την υπερβολή. Ο νεοπλουτισμός μετατρέπεται σε πολιτισμικό πρότυπο. Η Ελλάδα δυσκολεύεται πλέον να παράγει πολιτισμό. Διότι ο πολιτισμός προϋποθέτει μέτρο, παιδεία, ιστορική συνείδηση και εσωτερική ισορροπία. Προϋποθέτει μια κοινωνία που δεν αντιμετωπίζει τον δημόσιο χώρο ως πεδίο λεηλασίας, αλλά ως κοινό αγαθό. Η αισθητική δεν είναι δευτερεύον ζήτημα. Είναι πολιτική πράξη. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μία κοινωνία αποκαλύπτει τι πραγματικά πιστεύει για τον άνθρωπο και για τον κόσμο.

Η ύστερη Μεταπολίτευση αποτυγχάνει ακριβώς επειδή χάνει αυτή τη βαθύτερη σχέση με το μέτρο. Όπως χάνει τη Δημοκρατία της. Διότι η ασχήμια δεν είναι ουδέτερη. Παράγει κυνισμό, αποξένωση και παραίτηση. Οι άνθρωποι παύουν να αισθάνονται ότι ανήκουν σε έναν κοινό κόσμο. Η πόλη μετατρέπεται σε χώρο μοναχικής επιβίωσης και ατομικού ανταγωνισμού. Η μεγάλη κρίση της Ελλάδας είναι κρίση πολιτισμού. Η παρακμή που βιώνουμε αποτελεί απλώς τη συνέπειά της. Πίσω από το χρέος, τη διαφθορά και την υποβάθμιση των θεσμών βρίσκεται η βαθύτερη αλλοίωση του ίδιου του αξιακού πυρήνα της χώρας. Η απώλεια κάθε συλλογικής φιλοδοξίας για ομορφιά, ποιότητα και ιστορική συνέχεια.

Το πράσινο κύμα και η καταστροφή της Βουλιαγμένης

Σήμερα, η ανάγκη ενός νέου πατριωτισμού δεν αφορά μόνο την οικονομία ή την εθνική κυριαρχία. Αφορά την ίδια την αποκατάσταση της σχέσης της κοινωνίας με τον χώρο, την αισθητική και τον πολιτισμό. Η υπεράσπιση του δημόσιου χώρου, της ελληνικής πόλης, του τοπίου και του μέτρου αποτελεί πλέον βαθιά πολιτική πράξη. Ο πολιτισμός μιας χώρας αποτυπώνεται στους δρόμους της, στις πλατείες της, στις ακτές της, στον τρόπο που χτίζει και στον τρόπο που κατοικεί τον κόσμο. Η σημερινή εικόνα της Ελλάδας αποκαλύπτει με σκληρότητα το μεγαλύτερο αδιέξοδο της ύστερης Μεταπολίτευσης. Μία εποχή που πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει εξέλιξη χωρίς μέτρο, πλούτος χωρίς πολιτισμό και ανάπτυξη χωρίς πρόοδο.

slpress.gr

 

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους αποτελεί Εθνικό Συμφέρον των ΗΠΑ

Από
XAK
-
2

Του Χρήστου Κωνσταντινίδη, Middle East Forum

Στις 19 Μαΐου 2026, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έστειλε ένα μήνυμα αναφερόμενος στη σφαγή 353.000 Ελλήνων ως «ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας». Τα γεγονότα αυτά, τα οποία επικαλέστηκε, η Τουρκία συνεχίζει να τα αρνείται: τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Ωστόσο, ακόμη και αυτή η προσεκτική και μετρημένη δήλωση ήταν αρκετή για να προκαλέσει την αντίδραση της Άγκυρας. Σε ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών της, η Τουρκία παρουσίασε τον εαυτό της ως άδικα κατηγορούμενο, και προσπάθησε να μετατοπίσει την ευθύνη και να ανακατασκευάσει το παρελθόν, προκειμένου να διαστρεβλώσει την ιστορική ταυτότητα της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας. Όμως η ιστορία δεν εξαφανίζεται απλώς και μόνο επειδή ένα κράτος επιλέγει να τη διαγράψει.

Η σιωπή αποτελεί εδώ και καιρό μια ελληνική αδυναμία. Για δεκαετίες, η λογική του «να μην προκαλούμε την Τουρκία» λειτούργησε ως πέπλο πάνω από την αλήθεια, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ και του Ψυχρού Πολέμου. Ο ιστορικός Πολυχρόνης Ενεπεκίδης (1917–2014), για παράδειγμα, είχε αναφέρει ότι το 1958 Έλληνες πολιτικοί εμπόδισαν την έρευνά του από φόβο μήπως βλάψουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το 1994, μετά από χρόνια αγώνων ποντιακών σωματείων και τις προσπάθειες προσωπικοτήτων όπως ο βουλευτής του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος Μιχάλης Χαραλαμπίδης, το ελληνικό Κοινοβούλιο αναγνώρισε επίσημα τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και καθιέρωσε τη 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τα θύματά της.

Η ημερομηνία συνδέεται με την απόβαση του Τούρκου στρατιωτικού ηγέτη και μετέπειτα προέδρου Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα στις 19 Μαΐου 1919, σηματοδοτώντας αυτό που οι ιστορικοί προσδιορίζουν ως τη δεύτερη και πιο αιματηρή φάση της γενοκτονίας. Εδώ έγκειται η αντίφαση. Η ίδια ημέρα που για τον Ελληνισμό αντιπροσωπεύει πένθος και μνήμη, η Τουρκία την γιορτάζει ως εθνική εορτή. Το να επαινεί ο Τομ Μπάρακ, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Τουρκία, τον Μουσταφά Κεμάλ εκείνη την ημέρα, υπονομεύει τη συμφιλίωση που θα έπρεπε να αποτελεί εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ. Για τους λαούς που υπέφεραν υπό τον κεμαλικό εθνικισμό, ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας παραμένει μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και, στην ποντιακή ιστορική μνήμη, ο άνθρωπος που είναι ένοχος για γενοκτονία.

Τα κράτη διαθέτουν μνήμη και την αναπαράγουν μέσω της πολιτικής κουλτούρας. Όταν ένα κράτος δεν λογοδοτεί ποτέ για τα εγκλήματά του, αυτά τα εγκλήματα ενσωματώνονται στη στρατηγική του ταυτότητα. Η Γερμανία, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναγνώρισε τα εγκλήματά της και απέρριψε τον ναζισμό, σπάζοντας την ντροπή που περιέβαλλε το Ολοκαύτωμα. Επειδή πολλοί στην Ουάσιγκτον και την Ευρώπη έβλεπαν την Τουρκία ως έναν χρήσιμο σύμμαχο, οι διπλωμάτες εκτροχίασαν τις πιέσεις για ιστορική λογοδοσία, επιτρέποντας στις ίδιες ιδεολογίες που τροφοδότησαν τη γενοκτονία να καλλιεργηθούν και να αναπτυχθούν, ενώ οι Τούρκοι αξιωματούχοι πίστεψαν ότι μπορούσαν να δρουν στην περιοχή με ατιμωρησία.

Από το ανθελληνικό πογκρόμ το 1955 και τις απελάσεις των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη το 1964, μέχρι τον αφανισμό του Ελληνισμού από την Ίμβρο και την Τένεδο, την εισβολή στην Κύπρο το 1974 και τη συνεχιζόμενη κατοχή περισσότερου από το ένα τρίτο του νησιού, η συμπεριφορά του τουρκικού κράτους αποκαλύπτει μια συνεπή αντίληψη της ισχύος. Η δημογραφική αλλοίωση, οι πολιτικές εποικισμού, η καταστολή των μειονοτήτων και οι συστηματικές προκλήσεις στα κυριαρχικά δικαιώματα είναι όλα κρίκοι της ίδιας αλυσίδας. Όταν ένα γενοκτονικό κράτος διαφεύγει της τιμωρίας, επαναλαμβάνει τα εγκλήματά του με νέες μορφές.

Η σημερινή Τουρκία αμφισβητεί τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, εγείρει αξιώσεις για τη Θράκη, ενισχύει την παρουσία της στην Κύπρο και καταστέλλει τους Κούρδους, τους Αλεβίτες και άλλες μειονότητες εντός των συνόρων της. Υποστήριξε το Αζερμπαϊτζάν κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον των Αρμενίων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ταυτόχρονα, διατηρεί στρατιωτική παρουσία στη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη, το Κατάρ και τη Σομαλία, ενώ υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η Χαμάς, πρώην θυγατρικές της Αλ Κάιντα στη Συρία και πλήθος τζιχαντιστικών ομάδων στο Πακιστάν και τη Λιβύη. Η Τουρκία επιδιώκει να εκμεταλλευτεί τη γεωπολιτική ρευστότητα της τρέχουσας εποχής. Προβάλλει τον εαυτό της ως μια αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, καλλιεργεί νεοοθωμανικές φιλοδοξίες και παίζει ένα παιχνίδι εξισορρόπησης μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον. Μια τέτοια συμπεριφορά δεν αποτελεί δείγμα αξιοπιστίας για μια συμμαχία.

Η μόνη πραγματική προοπτική για ειρήνη στην περιοχή βρίσκεται στον μετασχηματισμό της Τουρκίας σε ένα δημοκρατικό κράτος που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις εθνοτικές μειονότητες, τις γλώσσες, τις θρησκείες, τις παραδόσεις και τους πολιτισμούς των λαών που ζουν εντός και γύρω από τα σύνορά της. Χωρίς έναν τέτοιο μετασχηματισμό, η περιοχή θα παραμείνει όμηρος της ιστορικής άρνησης και της γεωπολιτικής αστάθειας. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου δεν είναι μια πράξη εκδίκησης, αλλά μια πράξη ιστορικής αποκατάστασης. Οι προσωρινοί διπλωματικοί υπολογισμοί δεν πρέπει να υποτάσσουν τη μνήμη των θυμάτων.

Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρώπη δεν μπορούν να οικοδομήσουν ειρήνη πάνω σε μια παραποιημένη εκδοχή της ιστορίας. Αυτό δημιουργεί μόνο τις προϋποθέσεις για τον τουρκικό αναθεωρητισμό και, ενδεχομένως, για μια ανανεωμένη επιθετικότητα. Η επίσημη αναγνώριση αυτού του εγκλήματος από τις ΗΠΑ θα αποτελούσε μια πράξη δικαιοσύνης προς τα θύματα και τους απογόνους τους. Θα στήριζε τη διασπορά, θα δικαίωνε τους Ελληνοαμερικανούς ποντιακής καταγωγής και θα εξυπηρετούσε τα ίδια τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Ουάσιγκτον στην Ανατολική Μεσόγειο. Πάνω απ’ όλα, θα έστελνε στην Άγκυρα ένα σαφές μήνυμα: η ασφάλεια του μέλλοντος μπορεί να οικοδομηθεί μόνο πάνω στην αλήθεια και ότι δεν θα υπάρξει καμία ηθική ισοδυναμία στη Δύση που να νομιμοποιεί τον ιστορικό αναθεωρητισμό και τη ρεβανσιστική πολιτική του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Σάββας Ιακωβίδης: Μνήμη χρυσόψαρου και κομματικός «πατριωτισμός»

Από
anixneuseis
-
2

Σάββας Ιακωβίδης

25 Μαϊου 2026

Οι ανατροπές που όλοι περίμεναν, δεν ήρθαν. Η νέα τάξη πραγμάτων που προαναγγελλόταν δεν υλοποιήθηκε. Οι συρρικνώσεις ποσοστών δεν επιτεύχθηκαν. Ακόμα μια φορά, τα ιστορικά κόμματα κατάφεραν να επιβιώσουν επειδή ο Κύπριος ψηφοφόρος προτιμά το γνωστό, έστω και απαξιωτικό και απορριπτέο παρά το νέο και αδιαμόρφωτο.

Ακόμα μια φορά ο Κύπριος ψηφοφόρος, κατά συντριπτική πλειοψηφία, επιβεβαίωσε τη ρήση του μ. Δ. Χριστόφια: «Το κόμμαν τζιαι τα μμάθκια σας». Χτες, στις κάλπες, διαψεύστηκαν οι δημοσκόποι και ηττήθηκε η ανανέωση και η αλλαγή. Επιβλήθηκε ο συντηρητισμός, η συνήθεια και, προπάντων, αναδείχθηκε αήττητος ο λεγόμενος «κομματικός πατριωτισμός».

Η προεκλογική εκστρατεία, που κράτησε σε μάκρος, διανθίστηκε από τοξικότητα, αντιπαραθέσεις, προσωπικές επιθέσεις, λαϊκισμό και σχεδόν καθόλου ενασχόληση με τα μεγάλα προβλήματα του τόπου. Τα κόμματα και οι διάφοροι κενοφανείς πολιτικοί σχηματισμοί ασχολήθηκαν με την επιφάνεια και όχι με το εύρος και την κρισιμότητα των ζητημάτων που απασχολούν τον πολίτη.

Όταν ανακινείτο ένα σοβαρό θέμα, οι αντιπαραθέσεις, οι διαπληκτισμοί και οι αλληλοκατηγορίες έθαβαν την ουσία κάτω από φωνασκίες και επιθέσεις. Σε αυτή την κατάσταση πραγμάτων συνέβαλαν τόσο οι δημοσκοπήσεις όσο, περισσότερο, ΜΜΕ και τηλεοπτικά δίκτυα. Όταν συνάδελφοι επιχειρούσαν να θέσουν καίριες ερωτήσεις, αντιμετώπιζαν ατάκες και συνθήματα.

Ήταν η πρώτη φορά από κτήσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας που στη χτεσινή εκλογική αναμέτρηση εμφανίστηκαν 19 κόμματα και σχηματισμοί με 752 υποψήφιους, Τόσοι πολλοί… σωτήρες και τόσοι… ικανότατοι, που η μόνη έγνοια τους ήταν να… σώσουν τον τόπο από προβλήματα και να δώσουν λύσεις εκεί που άλλοι απέτυχαν.

Δημοσκοπήσεις καλλιέργησαν την εντύπωση ότι τα μεγάλα κόμματα, ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ θα υφίσταντο καθίζηση υπέρ των μικρότερων και ειδικά των νεοσύστατων ΑΛΜΑ, Άμεση Δημοκρατία και Volt. Οι τρεις αυτοί σχηματισμοί είχαν προκαλέσει αρκετό θόρυβο γύρω από το όνομα και τους ιδρυτές τους.

Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης του ΑΛΜΑτος επιδίωξε να αναδειχθεί στον μόνο διώκτη της διαφθοράς, με επικρίσεις και επιθέσεις εναντίον πολιτικών του αντιπάλων και παλαιότερων συναγωνιστών του. Ο Φειδίας Παναγιώτου τικ-τοκ-ποίησε την πολιτική σε βαθμό περιοδεύοντος θιάσου με διαρκείς παραστάσεις καραγκιόζη. Και το Volt επιδίωξε, διά του Μακάριου Δρουσιώτη και της περίεργης ιστορίας της «Σάντης», να συγκεντρώσει Αναν-ιστές επαναπροσεγγιστές και ζηλωτές της όποιας λύσης.

Και οι τρεις σχηματισμοί προκάλεσαν αρνητικά αποτελέσματα. Ενώ δηλαδή περίμεναν επιβράβευσή τους με ψηλά ποσοστά, περιορίστηκαν στο 5,8% (ΑΛΜΑ), στο 5,4% (Άμεση Δημοκρατία) και στο 3,1% το Volt. Τα δύο πρώτα σχήματα κέρδισαν από 4 έδρες στη νέα, εξακομματική Βουλή των Αντιπροσώπων ενώ το Volt έμεινε εκτός.

Για πολλούς μήνες καλλιεργείτο η εικόνα μιας επερχόμενης και επιβαλλόμενης αλλαγής στα πολιτικά πράγματα της Κύπρου. Ακόμα και ένα μήνα πριν από τις κάλπες, η εντύπωση ήταν πως τα ιστορικά κόμματα, ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ θα υφίσταντο συρρίκνωση εξαιτίας της ολέθριας πολιτικής προϊστορίας τους. Και τα τρία κυβέρνησαν ή διακυβέρνησαν, συγκυβερνώντα, τον τόπο για πολλά χρόνια.

Και τον σώρευσαν σε ερείπια, οικονομικά και πολιτικά. Λογικά θα ανέμενε κανείς ότι οι Κύπριοι ψηφοφόροι, μνήμονες των σκανδάλων, της ασύλληπτης διαφθοράς, της ανεπάρκειας, της αναξιότητας και της ασυγκράτητης ευνοιοκρατίας και αχρηστοκρατίας επί της διακυβέρνησης αυτών των κομμάτων, θα τα τιμωρούσαν διά της ψήφου των.

Ποιος ξεχνά την ανατίναξη της οικονομίας επί προεδρίας Χριστόφια. Ποιος λησμονεί την τερατώδη διαφθορά επί διακυβέρνησης Αναστασιάδη. Ποιος μπορεί να προσπεράσει όσα σκανδαλώδη, δυσώδη και καταστροφικά συνέβησαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης αυτών των τριών κομμάτων.

Ποιος ξεχνά το κλείσιμο των Κυπριακών Αερογραμμών, της Hellas Jet, του Συνεργατισμού, το Χρηματιστήριο, τα χρυσά διαβατήρια, τη Δρομολαξιά, το Βασιλικό, τη μαρίνα Λάρνακας, τον Ακάμα, τον αυτοκινητόδρομο Πάφου, τα κόκκινα δάνεια, κ.λπ.

Ποιος μπορεί να προσπεράσει την καταστροφική διαχείριση του Κυπριακού, τις ολέθριες υποχωρήσεις τους, την προσπάθεια επιβολής του τερατουργήματος Ανάν, την εξοργιστική ασέβεια στη δημοκρατικά εκπεφρασμένη απόφαση της πλειοψηφίας των Ελλήνων να το απορρίψουν διά του σωτήριου ΟΧΙ και την πρωτοφανή και συνεχιζόμενη ασέβεια ΟΛΩΝ προς τη λαϊκή ετυμηγορία.

Αυτά τα κεφαλαιώδη ζητήματα έπρεπε να πυροδοτήσουν δημόσιες συζητήσεις, να απαιτηθούν εξηγήσεις και να συμβάλουν στην αποκρυστάλλωση απόψεων των πολιτών όσον αφορά ποιο κόμμα ή ποιους υποψήφιους και γιατί, να ψηφίσουν. Τέτοιες συζητήσεις δεν έγιναν, πρώτον, επειδή δεν τέθηκαν στις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις. Και, δεύτερον, τα κόμματα τις απέφυγαν επιμελώς και πονηρά.

Ένα παράδειγμα: Δεν έγινε καμία συζήτηση για την προωθούμενη από τον πρόεδρο Χριστοδουλίδη, το ΔΗΣΑΚΕΛ, το ΔΗΚΟ, το ΑΛΜΑ, το Volt, τουρκοδιζωνική ομοσπονδία. Αρχηγοί κομμάτων και υποψήφιοι δεν ρωτήθηκαν για το περιεχόμενο της, για τις κραυγαλέες παραβιάσεις θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων και ελευθεριών, για την καταπάτηση των τεσσάρων ελευθεριών της ΕΕ, για την εξίσωση της Τ/κ μειοψηφίας με την Ε/κ πλειοψηφία, την εγκληματική εκ περιτροπής προεδρία, κ.λπ.

Από την άλλη, σχεδόν κανείς δεν ασχολήθηκε με την ευρωπαϊκή υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως κράτους-μέλους της Ένωσης, με τις χρήσιμες τριμερείς και πολυμερείς συμφωνίες και συνεργασίες με χώρες της περιοχής και ειδικά με την Ελλάδα, Ισραήλ, Αίγυπτο Ιορδανία συν ΗΠΑ.

Δεύτερο παράδειγμα: Ο Τούρκος Πρόεδρος ανακοίνωσε ότι εντός Ιουνίου θα προωθήσει προς έγκριση από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση, Νόμου, που θα μοιράζει το Αιγαίο και θα ελέγχει τις Κυπριακές θάλασσες. Δηλαδή, ένα δεύτερο, χειρότερο από το πρώτο (1995), casus belli εναντίον της Ελλάδος και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Καμία αναφορά, καμία συζήτηση, καμία αντίδραση ή ανησυχία. Ουσιαστικά η προεκλογική εκστρατεία αναλώθηκε σε ατάκες, συνθήματα, θαθακισμούς, επιθέσεις και αντιπαραθέσεις ενώ τα μεγάλα και σοβαρά είτε εθίγησαν ακροθιγώς ή τα προσπέρασαν. Ενδεικτική της μετριότητας και του χαμηλού επιπέδου της προεκλογικής ήταν η για μήνες ενασχόληση όλων για την περίεργη υπόθεση της «Σάντης», που ανακίνησε υποψήφιος του Volt.

Μόλις τις τελευταίες δυο-τρεις εβδομάδες τα ιστορικά κόμματα ανέκαμψαν, επανασχεδίασαν την προεκλογική εκστρατεία τους και στόχευσαν ξανά στο ίδιο μοτίβο: «Το κόμμαν τζιαι τα μμάθκια σας». Κι αυτό ίσχυσε ειδικά για το ΑΚΕΛ, τον ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ. Έτσι πέτυχαν να συγκρατήσουν φυγόκεντρες τάσεις, ειδικά από τον ΔΗΣΥ προς το ΕΛΑΜ, να αυξήσουν τα ποσοστά τους ή και τις ψήφους των και να διατηρήσουν σχεδόν ανέπαφες τις έδρες τους.

Πού οφείλεται η «νίκη» των ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ;

>Πρώτον, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων έχει μνήμη χρυσόψαρου, άκρως βολική για τα τρία κόμματα που βαρύνονται με πολλές πολιτικές αμαρτίες. Ο μέσος Κύπριος δεν θέλει ή δεν ενδιαφέρεται να θυμάται όσα ολέθρια αυτά τα κόμματα έπραξαν ή δεν μπόρεσαν για τον τόπο. Και πόση ζημιά προκάλεσαν και στους πολίτες.

>Δεύτερον, ίσχυσε ξανά και θριαμβευτικά ο λεγόμενος «κομματικός πατριωτισμός». Δηλαδή, «δεν θα ψηφίσεις το κόμμα σου, έστω και αν το σκυλοβρίζεις και το απαξιώνεις και θα υποστηρίξεις τον αντίπαλο;». Ο ΔΗΣΥ εστίασε στη «σοβαρότητα» και στην «υπευθυνότητα» και το ΑΚΕΛ στην κοινωνία και στον απλό άνθρωπο.

>Τρίτον, ακόμα μια φορά, οι ψηφοφόροι προτίμησαν την «ασφάλεια» του Κόμματος «τους» παρά την «περιπέτεια» με άλλους κομματικούς και πολιτικούς σχηματισμούς. Τα υπάκουα πρόβατα δεν φεύγουν ή και δεν βγαίνουν εύκολα από το κομματικό μαντρί.

>Τέταρτον, οι ψηφοφόροι ψήφισαν συντηρητικά και όχι κριτικά. Επέλεξαν αυτό που γνωρίζουν παρά εκείνο που τους υπόσχονταν. Ειδικά όταν είδαν και άκουσαν ΑΛΜΑ, Άμεση Δημοκρατία, Volt και άλλους σχηματισμούς που δεν έπειθαν για τη σοβαρότητα τους.

Βεβαίως, την έκπληξη έκανε το ΕΛΑΜ με διπλασιασμό των εδρών του (8) και τη σημαντική αύξηση των ψήφων του. Το πιο αξιοπερίεργο: Τρεις αποσκιρτήσαντες από τον ΔΗΣΥ, εξελέγησαν βουλευτές του.

Η ιστορική ΕΔΕΚ, μετά τη Σιζοπούλεια διάλυσή της, δεν κατάφερε να εκλέξει ούτε έναν βουλευτή και έμεινε εκτός Κοινοβουλίου. Οι δε Οικολόγοι, με λαμπρή ιστορία και παρουσία στα περιβαλλοντικά και όχι μόνο πράγματα του νησιού, έμειναν εκτός Βουλής. Δύο κόμματα, που υποστήριζαν τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη (ΕΔΕΚ και ΔΗΠΑ) έμειναν έξω του πολιτικού νυμφώνος.

Οι ανατροπές που όλοι περίμεναν, δεν ήρθαν. Η νέα τάξη πραγμάτων που προαναγγελλόταν δεν υλοποιήθηκε. Οι συρρικνώσεις ποσοστών δεν επιτεύχθηκαν. Ακόμα μια φορά, τα ιστορικά κόμματα κατάφεραν να επιβιώσουν επειδή ο Κύπριος ψηφοφόρος προτιμά το γνωστό, έστω και απαξιωτικό και απορριπτέο παρά το νέο και αδιαμόρφωτο.

Ο κομματικός και πολιτικός χάρτης όπως σχηματοποιήθηκε, θα επηρεάσει την προσεχή εκλογή του νέου Προέδρου της Κυπριακής Βουλής. Θα φανεί αν και πώς και πόσο θα επηρεάσει τους σχεδιασμούς και υποψηφιότητες για τις προεδρικές εκλογές του 2028.

simerini.sigmalive.com

«Βαριά» σιωπή για το όργιο αναξιοκρατίας και παρακμής σε ΥΠΕΘΑ-ΓΕΕΘΑ από το σύνολο της αντιπολίτευσης! Γιατί;

Από
pcuser
-
1

Μία σειρά γεγονότων που μένουν χωρίς ουσιαστικό έλεγχο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης , πριμοδοτούν το κλίμα απόλυτης αναξιοκρατίας και παρακμής που εδώ και πολύ καιρό εκπέμπεται από το ΥΠΕΘΑ και  το ΓΕΕΘΑ , προκαλώντας το κοινό αίσθημα στην στρατιωτική κοινωνία. Η υπόλοιπη κοινωνία δυστυχώς, τροφοδοτείται μαζικά από τα παραμύθια που αναμασούν οι κυβερνητικοί βουλευτές στα τηλεοπτικά παράθυρα, περί πολιτικών ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Οι αγορές εξοπλισμών από μόνες τους δεν είναι η λύση. Ειδικά όταν αυτοί γίνονται χωρίς καμία στρατηγική αλλά και ενημέρωση… Οι Ένοπλες Δυνάμεις βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση ακόμη και από την εποχή που επιβλήθηκαν τα μνημόνια στη χώρα.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις τα τελευταία χρόνια έχουν υποστεί πλήγματα που μπορεί να αποδειχτούν ανεπανόρθωτα.

Το δράμα στη Λιβύη με τους 5 νεκρούς, ανέδειξε την προχειρότητα και την επικίνδυνη επιπολαιότητα που επικρατεί στα υψηλά κλιμάκια της ηγεσίας. Πολιτικής και στρατιωτικής.

Αποτέλεσμα; Ουδείς λογοδότησε παρά τα όσα δημόσια καταγγέλθηκαν από στρατιωτικούς που επέζησαν της αποστολής θανάτου. Αντιθέτως ο τότε επικεφαλής της ΔΕΠ Δημήτρης Χούπης έγινε Α/ΓΕΕΘΑ!

Το φιάσκο στο Στεφανοβίκειο ,όπου πανάκριβα ελικόπτερα και άλλο πολύτιμο υλικό των Ενόπλων Δυνάμεων χάθηκε από ερασιτεχνισμό, επιπολαιότητα ή ανικανότητα, παρέμεινε κι αυτό χωρίς λογοδοσία!

Οι περιπτώσεις αναξιοκρατίας -η οποία πάντα ταλαιπωρούσε τις Ένοπλες Δυνάμεις- εξοργίζουν! Φθάσαμε στο σημείο να συζητάμε για συγγενικά πρόσωπα Αρχηγών τα οποία έχουν προνομιακή αντιμετώπιση και όταν η ηγεσία καλείται να δώσει απαντήσεις, σιωπά προκλητικά . Για το προσωπικό η σιωπή της είναι ομολογία ενοχής, αλλά όπως φαίνεται ελάχιστα την απασχολεί η γνώμη και τα αισθήματα του προσωπικού.

Στρατιωτικοί εμπλέκονται ανοιχτά σε κομματικές διεργασίες, δημοσιοποιούν χωρίς κανένα δισταγμό τις επαφές τους με κυβερνητικούς βουλευτές και υπουργούς , αλλά και φωτογραφίες από «μεγάλη ζωή», την ίδια ώρα που συνάδελφοι τους δεν μπορούν να βγάλουν το μήνα!

Υπουργός παραδέχεται εντός Βουλής ότι στο γραφείο του υπηρετεί στρατιωτικός αμετάκλητα καταδικασμένος για κλοπή και δεν «τρέχει τίποτα»!

Όλα αυτά, έχουν γίνει πλέον κανονικότητα!

Οι ευθύνες των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι τεράστιες. Με τη «χαλαρή» στάση τους έχουν επιτρέψει την ασυδοσία στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων . Η δικαιολογία περί «ευαίσθητων» και «προσωπικών» θεμάτων δεν πείθει κανέναν πλέον! Είναι προσωπικό θέμα η «τακτοποίηση» συγγενών, φίλων και κομματικών στρατιωτικών; Από πότε;

Καλό θα ήταν οι τομείς Άμυνας των κομμάτων της αντιπολίτευσης να άκουγαν τι λένε τα στελέχη και το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων που προσπαθούν να εξηγήσουν τη στάση τους. Δεν είναι ευχάριστες οι απόψεις που εκφράζονται. Η πιο συνηθισμένη απ’  αυτές λέει ότι η ηγεσία του ΥΠΕΘΑ εξυπηρετεί και τα ρουσφέτια βουλευτών της αντιπολίτευσης, εξασφαλίζοντας ένα είδος ασυλίας για όσα πρωτόγνωρα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ποιος μπορεί να έχει αντίλογο σ΄ αυτές τις απόψεις όταν διαπιστώνει ότι οι αποκαλύψεις που έχουν να κάνουν με το χώρο του ΥΠΕΘΑ αφήνουν παγερά αδιάφορα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα;

Το αποτέλεσμα είναι ότι η απογοήτευση και ο θυμός θεριεύουν στους ανθρώπους των Ενόπλων Δυνάμεων. Κι αυτός ο συνδυασμός ποτέ δεν οδηγεί σε καλά αποτελέσματα.

Όσο για την αντιπολίτευση; Ο χώρος της Άμυνας είναι ενδεικτικός για να καταλάβουν τα κόμματα της ,γιατί δεν εισπράττουν σχεδόν τίποτα από τη ραγδαία φθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

https://www.militaire.gr/dendias-houpis-geetha-anaxiokratia-ypetha/

Συμπτώσεις αναξιοκρατίας που προκαλούν στις Ένοπλες Δυνάμεις

Συμπτώσεις αναξιοκρατίας που προκαλούν στις Ένοπλες Δυνάμεις

Η σιωπή της αντιπολίτευσης για περιπτώσεις εξόφθαλμης αναξιοκρατίας στις Ένοπλες Δυνάμεις , έχουν οδηγήσει σε φαινόμενα πλήρους ασυδοσίας . Η σιωπή και η έλλειψη σοβαρού ελέγχου για όσα συμβαίνουν ερμηνεύεται από τους κυβερνώντες και όσους έχουν διορίσει σε θέσεις κλειδιά , ως «λευκή επιταγή» ανοχής για παρατυπίες, παρανομίες και «τακτοποιήσεις».

Φαινομενικά «αθώες» και «ανώδυνες» ρυθμίσεις και αποφάσεις προκαλούν τεράστιες αδικίες και επιβαρύνουν ήδη το πολύ άσχημο κλίμα που υπάρχει στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Όλα αυτά αποδίδονται …σε συμπτώσεις!

Σύμπτωση η  διάταξη που προβλέπει οι αξιωματικοί του νεοσύστατου Σώματος Έρευνας και Πληροφορικής να μην απαιτείται να είναι απόφοιτοι ΑΔΙΣΠΟ προκειμένου να γίνουν ανώτατοι.

Σύμπτωση η  τυχαία πλην απολύτως νόμιμη συγκυρία ο διευθυντής του επιτελικού γραφείου του Α/ΓΕΕΘΑ να μην είναι απόφοιτος ΑΔΙΣΠΟ, αλλά τυχαία να επιλέγεται φέτος ως επιτυχών στο Σώμα Έρευνας και Πληροφορικής ενώ τυχαία του χρόνου κρίνεται για Ταξίαρχος.

Οι συμπτώσεις βέβαια ταλαιπωρούν εδώ και χρόνια τις Ένοπλες Δυνάμεις. Έχουμε ζήσει την παράδοξη κατάσταση διοικητής της ΣΣΕ να έχει σπουδαστή στενό του συγγενικό πρόσωπο, το οποίο έγινε και αρχηγός της σχολής….

Έχουμε ζήσει την παράδοξη πραγματικότητα καταδρομέα που δεν μπόρεσε να τελειώσει το σχολείο των ΟΥΚ , να προσπαθεί να περάσει το  αντίστοιχο σχολείο βατραχανθρώπων της ΔΕΠ , αλλά  προκειμένου να αποφοιτήσει και επειδή δεν τα πήγαινε καλά με  τις καταδύσεις κρίθηκε  από τους γιατρούς ως «ελεύθερος νερού»! Λέγεται ότι οι εκπαιδευτές του και ο υπεύθυνος των εκπαιδευτών απομακρύνθηκαν δια παντός από επίλεκτες μονάδες των Ειδικών Δυνάμεων.

Ζούμε την παραδοξότητα οικήματα που προορίζονται μόνο για τους Αρχηγούς να μετονομάζονται σε «ξενώνες», προκειμένου να στεγαστούν σε αυτά συγγενείς στρατιωτικοί.

Φαίνεται ότι το στεγαστικό πρόβλημα που εξοντώνει τις στρατιωτικές οικογένειες έχει «αγγίξει» και τις οικογένειες ανώτερων και ανώτατων στρατιωτικών. Ίσως γι’  αυτό συμπτωματικά έχουμε μαζική και ξαφνική είσοδο ανώτερων και ανώτατων -και συγγενών τους- στον ΑΟΟΑ. Αυτό βέβαια από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα. Εκτός αν υπάρξουν κι άλλες συμπτώσεις, για τις οποίες θα σας ενημερώσουμε…

https://www.militaire.gr/symptoseis-anaxiokratias-poy-prokaloyn-stis-enoples-dynameis/

Εικόνες ντροπής για τις αναβολές-απαλλαγές στράτευσης σε στρατόπεδα! Τα κατορθώματα Δένδια

Από
pcuser
-
0

Ο Κώστας Βενιζέλος στον Φιλελεύθερο για τις βουλευτικές εκλογές, τους νικητές και τους χαμένους: Κέρδισε ο κομματικός πατριωτισμός των μεγάλων, δεν αποφεύχθηκε ο εκλογικός σεισμός…

Από
pcuser
-
0

«Ισχυρή εκλογική βάση με έντονο «κομματικό πατριωτισμό» φαίνεται ότι διαθέτουν τα δυο μεγάλα κόμματα, Δημοκρατικός Συναγερμός, ΑΚΕΛ, ακόμη και το ΔΗΚΟ. Την ίδια ώρα, το ΕΛΑΜ, είναι το μόνο κόμμα, που έχει σημαντική αύξηση ποσοστών και εδραιώνεται στην τρίτη θέση και προφανώς και θα αναζητήσει ρόλο και λόγο στη Βουλή και στο πολιτικό σκηνικό.

Η κανονικοποίηση της ακροδεξιάς, που «εμβολιάσθηκε» από μια μερίδα της λεγόμενης λαϊκής δεξιάς, αποτελεί μια εξέλιξη, που αποτυπώθηκε στην κάλπη. Αυτό, πάντως, δεν απασχόλησε, ως φαίνεται, τα υπόλοιπα κόμματα και τώρα θα το αντιμετωπίσουν πιο έντονα στη συνέχεια.

Αυτές οι εκλογές, ως αναμενόταν, έφεραν μεν ανατροπές, όχι όμως κατάρρευση του κομματικού/ πολιτικού συστήματος. Η μη εκπροσώπηση στη Βουλή της ΕΔΕΚ, των Οικολόγων και της ΔΗΠΑ, διαμορφώνουν νέα δεδομένα στον ευρύτερο χώρο της κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς.

Τα δυο μεγάλα κόμματα, που επιβεβαίωσαν ότι έχουν μεγάλη πρόσβαση στους παραδοσιακούς τους ψηφοφόρους, όπως και μηχανισμούς, μπορούν να πανηγυρίζουν ότι κράτησαν δυνάμεις ( ΔΗΣΥ) και αύξησαν ποσοστά ( ΑΚΕΛ), αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο δικομματισμός παραμένει ζωντανός.

Το γεγονός ότι κινήθηκαν στα προηγούμενα μειωμένα ποσοστά, δίνει ανάσες, εάν ωστόσο, τα αποτελέσματα οδηγήσουν σε ένα εφησυχασμό, τότε οι χαμηλές πτήσεις θα συνεχισθούν. ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ μπορούν να πανηγυρίζουν, αλλά γνωρίζουν πως τα δύσκολα τώρα αρχίζουν. Κυρίως γιατί στη νέα Βουλή θα πρέπει να βρουν πεδία συνεργασίας με τους υπόλοιπους παίκτες.

Ο ΔΗΣΥ με «τραύματα» από τις προεδρικές εκλογές του 2023, κατάφερε να συγκρατήσει δυνάμεις και να ισχυροποιήσει τη θέση της προέδρου του, Αννίτας Δημητρίου, που δέχθηκε- ειρήσθω εν παρόδω- εκ των έσω υπονόμευση. Ο Στέφανος Στεφάνου κατάφερε να σταματήσει την πτωτική πορεία και να ενισχύσει τα ποσοστά του κόμματος. Ήταν και συλλογικό αλλά και προσωπικό στοίχημα του ιδίου.

Του ΔΗΚΟ η έκπληξη

Την ίδια ώρα, ο λεγόμενος ενδιάμεσος χώρος, ο οποίος όλο αυτό το διάστημα ήταν υπό πίεση, φαίνεται να έχει λιγότερους ενοίκους. Το ΔΗΚΟ είναι ο κυρίαρχος στο χώρο, κράτησε δυνάμεις και είναι το μόνο κόμμα, το οποίο στηρίζει την κυβέρνηση, το οποίο βρίσκται στη Βουλή.

Το γεγονός ότι το Δημοκρατικό Κόμμα, κατάφερε να σταθεί στην πίεση των νεοεμφανιζόμενων κομμάτων, να κλείσει τη στρόφιγγα των διαρροών, ανοίγει το δρόμο για διεύρυνση του.

Το κάλεσμα του Νικόλα Παπαδόπουλου, απόψε προς τους κεντρώους, ενδέχεται να προκαλέσει εξελίξεις στο χώρο αυτό, ενδεχομένως και μετά την μη είσοδο της ΔΗΠΑ στη Βουλή. Ίσως και της ΕΔΕΚ.

ΑΛΜΑ και Αμεση Δημοκρατία

Τόσο το ΑΛΜΑ, του τέως Γενικού Ελεγκτή, Οδυσσέα Μιχαηλίδη όσο και η Άμεση Δημοκρατία Κύπρου του ευρωβουλευτή, Φειδία Παναγιώτου, ανέμεναν ψηλότερα ποσοστά. Δημοσκοπικά αυτό φαινόταν. Αν και η είσοδος τους στη Βουλή πρέπει να θεωρείται επιτυχία, και είναι, σίγουρα δεν θα έχουν το ρυθμιστικό ρόλο, που ανέμεναν.

Η προεκλογική τακτική, κυρίως από το ΑΛΜΑ, στηρίχθηκε στη λογική των «λαϊκών δικαστηρίων». Αυτό, εκ του αποτελέσματος, φαίνεται ότι δεν είχε την απήχηση που προσδοκούσαν στο κόμμα αυτό. Το ποσοστό που εξασφάλισε το ΑΛΜΑ, λιγότερο από 6% δυσκολεύει τους σχεδιασμούς για τις προεδρικές εκλογές του 2028.

Από την άλλη πλευρά, η Άμεση Δημοκρατία Κύπρου, που πέτυχε είσοδο εξασφαλίζοντας το 25% του ποσοστού που πήρε ο κ. Παναγιώτου στις ευρωεκλογές, θα δοκιμασθεί στο κοινοβούλιο καθώς προεκλογικά δεν παρουσίασε προτάσεις και πολιτικές. Η στάση και η συμπεριφορά του κόμματος εντός Βουλής παραμένει ερωτηματικό.

Οι χαμένοι

Ένα ιστορικό κόμμα, η ΕΔΕΚ, απέτυχε να εισέλθει στη Βουλή, κι αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί στις εκλογικές συγκυρίες, αλλά στην εσωστρέφεια, στην τάση, που έγινε πάγια πρακτική, να «τρώγει τα παιδιά της». Η πορεία του σοσιαλιστικού κόμματος, ήταν προδιαγεγραμμένη. Έχασε το χαρακτήρα του και εξέπεμπε μια πολιτική, κυρίως, με ιδεολογική σύγχυση.

Χαμένοι οι Οικολόγοι, ένα επίσης ιστορικό κόμμα, που εισάγαγε τον περιβαλλοντικό ακτιβισμό και τις περιβαλλοντικές πολιτικές στην Κύπρο. Την ίδια ώρα, στη ΔΗΠΑ, ενδεχομένως να στοίχισε το γεγονός ότι ο πρόεδρος του κόμματος, Μάριος Κάρογιαν δεν ήταν υποψήφιος.

Ένα κόμμα που οι δημοσκοπήσεις έδιναν προβάδισμα εισόδου, το ΒΟΛΤ, απέτυχε κι αυτό προφανώς οφείλεται και στην υπόθεση «Σάντη», καθώς το κόμμα δεν κράτησε αποστάσεις ασφαλείας, για τα όσα δημοσιοποιήθηκαν.

Η επόμενη ημέρα

Είναι σαφές πως στα κομματικά επιτελεία, πριν τελειώσει η αποτίμηση του αποτελέσματος, από αύριο θα ασχοληθούν με την εκλογή Προέδρου της Βουλής.

Το σενάριο για εκλογή Νικόλα Παπαδόπουλου στην Προεδρία, φαίνεται ότι θα παίξει σε ένα ευρύτερο πολιτικό σχεδιασμό, που θα αφορά και τις προεδρικές εκλογές του 2028. Το αποτέλεσμα ευνοεί τη λύση Νικόλα.

Η μη είσοδος της ΕΔΕΚ και της ΔΗΠΑ, απασχολεί προφανώς και την κυβέρνηση καθώς είναι δυο κόμματα, τα οποία την στήριζαν και συμμετέχουν με υπουργούς».

https://hellasjournal.com/2026/05/o-kostas-venizelos-ston-filelefthero-gia-tis-vouleftikes-ekloges-tous-nikites-kai-tous-chamenous-kerdise-o-kommatikos-patriotismos-ton-megalon-den-apofefchthike-o-eklogikos-seismos/

 

1...226227228...3,032Σελίδα 227 από 3,032