Ο γερμανικός τύπος σχολιάζει τα υπέρ και τα κατά των χθεσινών αποφάσεων σχετικά με τους ανεμβολίαστους και τα τεστ. Ρεπορτάζ και ανταποκρίσεις από το πύρινο μέτωπο της Εύβοιας.
Η καθημερινότητα προδιαγράφεται δύσκολη για τους ανεμβολίαστους στη Γερμανία, καθώς από τις 11 Οκτωβρίου δεν θα μπορούν να συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή χωρίς τεστ που μάλιστα θα πρέπει να πληρώνουν από την τσέπη τους. Θα δημιουργηθεί κοινωνία δύο ταχυτήτων; Ο σχολιαστής της Frankfurter Allgemeine Zeitung προσπαθεί να βάλει τα πράγματα σε τάξη.
“Παραλογισμός, αχαριστία”
Κακά νέα για μη εμβολιασμένους ανακοίνωσε η Μέρκελ
“Ότι η καθημερινότητα των χωρίς λόγο ανεμβολίαστων θα γίνει δυσκολότερη και πιο μοναχική σε σύγκριση με τους εμβολιασμένους, δεν αποτελεί αδικία, αλλά λογική συνέπεια της πιεστικής κατάστασης λόγω πανδημίας” υπογραμμίζει. “Εν όψει μάλιστα ενός δεύτερου φθινοπώρου με κορωνοϊό δρουν με αμέλεια εκείνοι οι πολίτες που απορρίπτουν, και μάλιστα χωρίς ιατρικό λόγο, την προσφορά σε εμβόλια. Ακόμη και οι επιφυλακτικοί που βλέπουν με ανησυχία την ταχύτητα-ρεκόρ, με την οποία δόθηκε η άδεια κυκλοφορίας των εμβολίων, θα πρέπει πλέον να έχουν πειστεί από τα δεδομένα μετά από εμβολιασμό εκατοντάδων εκατομμυρίων (…) Εκατομμύρια άνθρωποι στη γη θα ήταν ευγνώμονες για ένα τσίμπημα, την ώρα που άλλα εκατομμύρια προνομιούχων Ευρωπαίων το περιφρονούν για οποιοδήποτε λόγο. Πώς λοιπόν να αντιμετωπίσει κανείς τόσο παραλογισμό, τόση αχαριστία” διερωτάται ο Γερμανός σχολιαστής.
Εκείνο το οποίο επικρίνει πάντως είναι ότι ο αποτρεπτικός χαρακτήρας μιας κοινωνίας δύο τάξεων δεν πρόκειται να ωθήσει περισσότερους στα εμβολιαστικά κέντρα και χαρακτηρίζει αδέξια την απόφαση ανάληψης του κόστους από μη εμβολιασμένους . “Για να ενισχύσουν τον εμβολιασμό ως το πιο αποτελεσματικό εργαλείο κατά την πανδημίας, Μέρκελ και 16 τοπικοί πρωθυπουργοί αποδυναμώνουν το εργαλείο των μαζικών τεστ, που στον αγώνα καταπολέμησης της πανδημίας αποδείχθηκε αποτελεσματικό.
“Συννεφάκια” στο δρόμο προς τα εμβολιαστικά κέντρα
Ο σχολιαστής της Welt του Βερολίνου επικαλείται τον Καρλ Μαρξ και τη γνωστή του ρήση ότι “η ιστορία επαναλαμβάνεται δύο φορές, την πρώτη ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα” για να περιγράψει την πολιτική της κυβέρνησης το περσινό και το φετινό καλοκαίρι. “Το ότι πέρυσι πολιτικοί και υπηρεσίες άφησαν ανεκμετάλλευτες πολλές ευκαιρίες ήταν μια τραγωδία (…) αυτό που βιώνουμε αυτό το καλοκαίρι περιγράφεται ως φάρσα (…) Η κατάργηση των δωρεάν τεστ ανάγεται σε βασικό μέτρο ´ανάνηψης´ της εμβολιαστικής καμπάνιας. H απόφαση προκαλεί γέλια. Αλλά ότι έμμεσα θα συγκρατήσει τις επιδημιολογικές εξελίξεις, τίθεται εν αμφιβόλω. Ίσως μάλιστα οδηγήσει και στο αντίθετο όταν σταματήσει να είναι δωρεάν, στη μείωση των τεστ”.
“586 πυρκαγιές”
Χωρίς λόγια, χωρίς περιγραφή
Οι πυρκαγιές στην Ελλάδα, που ακόμη και οκτώ ημέρες μετά συνεχίζουν να κατακαίουν τον τόπο, αποτελούν και σήμερα αφορμή για άρθρα, ανταποκρίσεις αλλά και ρεπορτάζ με προσωπικές ιστορίες, όπως αυτή που διαβάζουμε στην εφημερίδα Bild. Ο απεσταλμένος της στην Εύβοια περιγράφει το σοκ που υπέστη προς στιγμή ένα κοριτσάκι, η Βαλεντίνα, όταν νόμισε ότι οι φλόγες “κατάπιαν” τον πατέρα της στην πύρινη κόλαση της Εύβοιας. “Το πρώτο μήνυμα για εκκένωση του χωριού Γούβες ήρθε το πρωί, αλλά κανείς δεν ήθελε να αφήσει το βιος του” περιγράφει τις στιγμές. “Το ίδιο και ο Γιάννης. Μετέφερε με το αυτοκίνητο την οικογένεια σε απόσταση ασφαλείας και επέστρεψε στο σπίτι του. Πεύκα και σπίτια έχουν τυλιχτεί στις φλόγες, μαζί με συγγενείς και γείτονες ο Γιάννης δίνει αγώνα για να σώσει το δικό του. Η οικογένειά του τον περιμένει με αγωνία, προσεύχεται να επιστρέψει, περνούν ώρες (…) Το απόγευμα επιτέλους ανακούφιση, ο Γιάννης ζει και έσωσε το σπίτι με γείτονες και συγγενείς, (…) λίγο αργότερα βρίσκεται στην αγκαλιά των δικών του και της μικρής Βαλεντίνας”, περιγράφει την κατάληξη η εφημερίδα.
Η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung δημοσιεύει δορυφορική φωτογραφία που δείχνει το μέγεθος της καταστροφής στην Εύβοια. “Δείχνει”, όπως διαβάζουμε στη λεζάντα, “τις φλόγες να φτάνουν μέχρι τις ακτές, εκεί που δεν βρίσκουν να κάψουν τίποτα άλλο. Σε αυτό το σημείο του νησιού αφήνουν πίσω τους μια καφετί ταινία καμμένης γης που εκτείνεται από τη δυτική μέχρι την ανατολική ακτή. 51.000 εκτάρια γης κάηκαν σύμφωνα με Έλληνες επιστήμονες, μια επιφάνεια όση η περιοχή της Λίμνης της Κωνσταντίας” κάνει την σύγκριση η Γερμανίδα αρθρογράφος. “Άργησε να έρθει η βοήθεια από τα πυροσβεστικά αεροπλάνα λόγω των κακών συνθηκών πτήσης. (…) 586, τόσες φωτιές ξέσπασαν τις περασμένες ημέρες στην Ελλάδα σύμφωνα με στοιχεία του πρωθυπουργού Μητσοτάκη, αλλά περισσότερο επλήγη η Εύβοια, το δεύτερο σε μέγεθος νησί της Ελλάδας¨.
Ειρήνη Αναστασοπούλου
DW
Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, 
στην πλατεία Gezi στην Κωνσταντινούπολη. Τούτο αποτέλεσε μια πρώτη προειδοποίηση. Από τότε που έγινε το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις 15 Ιουλίου 2016, η Τουρκία ζει στον ρυθμό των εκκαθαρίσεων υπαλλήλων και των συλλήψεων δημοσιογράφων, στρατιωτικών, πολιτικών, δικηγόρων υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και καλλιτεχνών. Με άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 14-02-2018 είχα κάνει έκκληση στους αναγνώστες μου να αποκαλύπτουμε συστηματικά τα ανελεύθερα «κατορθώματα» του ερντογανικού καθεστώτος το οποίο ισχυρίζεται ότι είναι μια Δημοκρατία : 
συγγραφέας της άνευ προηγουμένου έρευνας για το τουρκικό σύστημα φυλακών, που δημοσιεύτηκε στο αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy.
Υπουργείου Δικαιοσύνης και άρθρα του
Τύπου. Μεταξύ αυτών, κι ένα γιγαντιαίο συγκρότημα, το οποίο αναμένεται να αναδυθεί κοντά στην Προύσα, στα βόρεια της Τουρκίας. Η χωρητικότητά του 15.000 κρατουμένων είναι συγκρίσιμη με αυτή του νησιού Rikers Island της Νέας Υόρκης, του μεγαλύτερου σωφρονιστικού καταστήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για παράδειγμα, η μεγαλύτερη φυλακή στη 
Γαλλία, η Fleury–Mérogis, σχεδιάστηκε για να φιλοξενεί 2.855 κρατούμενους. Μόνο τα συγκροτήματα φυλακών
της μουσουλμανικής μειονότητας Ουιγούρων στο Σιντζιάνγκ, στη δυτική Κίνα, υπερβαίνουν σε μέγεθος αυτό το δυσανάλογο έργο. Με την ευκαιρία, οι Ουϊγούροι είναι καταπιεσμένα φρικτά από την Κίνα τουρκόφωνα ξαδέλφια της Τουρκίας η οποία κάνει πως δεν συμβαίνει τίποτα σε βάρος τους, κάτω από τους διάφορους κινεζικούς εκβιασμούς, όπως π.χ. της μη ταχείας παράδοσης του κινεζικού αντι-Covid εμβολίου.
χρόνια πριν από το αποτυχημένο πραξικόπημα. Το μέγεθος κάθε σωφρονιστικού ιδρύματος έχει επίσης
αυξηθεί, σύμφωνα με την έρευνα του Foreign Policy. Οι νέες φυλακές είναι πλέον κατά 50% μεγαλύτερες, με ένα επιπλέον πάτωμα που προστίθεται στο κλασικό τουρκικό μοντέλο διώροφων μπλοκ φυλακών.
επαρχιακών τουρκικών πόλεων στις οποίες ξεφυτρώνουν. Θεωρούνται κατά κάποιον τρόπο «αναπτυξιακά έργα στην τουρκική επαρχία». Αυτό συμβαίνει π.χ. στην Aksaray, με 420.000 κατοίκους, που επισκέπτονται οι τουρίστες για το Σερτζούκικο Κορανικό σχολείο του 14ου αιώνα, η οποία έλαβε τη «μεγαλύτερη επένδυση» στην ιστορία της με την κατασκευή μιας φυλακής των 6.000 φυλακισμένων, σύμφωνα με τα λόγια ενός τοπικού αρμοδίου σε συνέντευξη το 2017. Πρέπει να πούμε ότι οι ανάγκες είναι τεράστιες. Ο πληθυσμός των φυλακισμένων στην Τουρκία αυξήθηκε την ίδια περίοδο από 180.000 σε σχεδόν 300.000, σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές του υπουργείου Δικαιοσύνης. Και αυτό, παρά τις δύο
γενικές αμνηστίες και την απελευθέρωση 190.000 μη πολιτικών κρατουμένων από το 2016, προκειμένου να δημιουργηθεί χώρος στις φυλακές. Το 2020, η Τουρκία βρισκόταν στην κορυφή της κατάταξης των χειρότερων ποσοστών φυλάκισης των 47 χωρών του Συμβουλίου της Ευρώπης, με 357 κρατούμενους ανά 100.000 κατοίκους, μπροστά από τη Ρωσία, τη Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν. Δηλαδή κι άλλες «Δημοκρατίες» όπου κι εκεί η εξουσία ρίχνει στις φυλακές τους πολιτικούς αντιπάλους της, για να εξουσιάζει απερίσπαστη, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του Ρώσου Ναβάλνυ.
προορίζονταν να αντικαταστήσουν τις παλιές φυλακές προκειμένου να πληρούν τα «πρότυπα των Ηνωμένων
Εθνών». Μια σειρά άρθρων της Τουρκάλας ερευνητικής δημοσιογράφου Çiğdem Toker αποκάλυψε, ήδη το 2017, ότι η κυβέρνηση χρησιμοποίησε τις έκτακτες εξουσίες της που της παρέσχε η Κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, για να διευκολύνει νομικά και οικονομικά την κατασκευή φυλακών. Ένα διάταγμα κατάργησε έτσι την υποχρέωση εμφάνισης αυτών των δαπανών στον ετήσιο κρατικό προϋπολογισμό. Ένα άλλο επέκτεινε τις οικοδομήσιμες ζώνες σε βοσκοτόπια. Η δημοσιογράφος εξήγησε στην εφημερίδα Cumhuriyet ότι τουλάχιστον 20 επαρχίες επηρεάστηκαν από τα σχέδια για την κατασκευή νέων φυλακών.
Πλάμεν Τόντσεφ
Προφανώς, τίποτα νέο, τουλάχιστον για τους ηγέτες του ΑΚΡ, του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία από το 2002. Από τότε, ο ασταμάτητος ηγέτης του, ο Ερντογάν – πρώτα ως πρωθυπουργός και, από το 2014, ως πρόεδρος της δημοκρατίας – έχει προωθήσει μεγάλα έργα υποδομής με στόχο τον εκσυγχρονισμό του προσώπου της χώρας, την προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης και, πάνω απ’ όλα, την ενίσχυση της εσωτερικής συναίνεσης -βάσης της μακροζωίας του στην εξουσία.
Το ήδη περίπλοκο ζήτημα περιπλέκεται περαιτέρω από τη γεωπολιτική πτυχή, έναν κεντρικό παράγοντα. Από το 1936, τα περάσματα του Βοσπόρου διέπονται από τη Σύμβαση του Μοντραί, ένα διπλωματικό αριστούργημα του Κεμάλ Ατατούρκ, το οποίο εγγυάται την κυκλοφορία εμπορικών πλοίων όλων των σημαιών και περιορίζει την πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα για στρατιωτικά σκάφη από τρίτες χώρες. Μέχρι στιγμής, η Τουρκία έχει διαδραματίσει με ισορροπία το ρόλο της ως εγγυήτρια, αλλά το άνοιγμα της διώρυγας (με τον συνεπαγόμενο φόρο διέλευσης) θα μπορούσε να είναι η πολυαναμενόμενη ευκαιρία για τον Ερντογάν να βάλει στο αρχείο τις παλιές συμφωνίες και να ανοίξει μια νέα φάση, η οποία πρέπει να γίνει κατανοητή και να αναλυθεί.
Ανησυχίες συμμερίζονται επίσης πολλοί απόστρατοι ναύαρχοι, συμπεριλαμβανομένου του Τζεμ Γκουρντενίζ, θεωρητικού του «Μάβι Βατάν» (της Γαλάζιας Πατρίδας), του δογματικού πυλώνα του νέου τουρκικού ναυτικού. Τον Απρίλιο, 104 αξιωματικοί υπέγραψαν μια δήλωση επικρίνοντας την ιδέα του «Kanal» και θεωρώντας την έξοδο από το Μοντραί ως πολιτική αυτοκτονία. Σε απάντηση, ο Ερντογάν κατηγόρησε τους ναυτικούς ότι προετοίμαζαν πραξικόπημα και τους έριξε σε φυλάκιση ή σε κατ’ οίκον περιορισμό.
