Αρχική Blog Σελίδα 2258

Ο σουλτάνος ​κρέμμεται ​σε μια κλωστή: Η οικονομία και τα σκάνδαλα τρίζουν τα θεμέλια της “βασιλείας” του…

Από
pcuser
-
0

Eκτενές δημοσίευμα του περιοδικού L’  Express αναφέρεται στον πρόεδρο της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν (Erdogan)στην άνοδό του και τη σημερινή κατάσταση, στην οποία βρέθηκε πρόσφατα.

Μεταξύ άλλων, σημειώνεται, ότι για πρώτη φορά στη «βασιλεία» του, ο Τούρκος πρόεδρος, στην εξουσία επί δεκαοκτώ χρόνια, παραπαίει και στην Τουρκία κυριαρχεί ένα ερώτημα: πόσο μακριά θα φτάσει για να κρατήσει το θρόνο του;

Φέτος, για πρώτη φορά από την αρχή της θητείας του, τα άσχημα νέα συσσωρεύονται. Οικονομική κρίση, Covid-19, σκάνδαλα, μαφία και δημοτικότητα σε ελεύθερη πτώση συμβάλλουν στο να έχει χάσει λίγη από τη μαγεία του.

Κατά το L’Express ο «Σουλτάνος» ​​δεν φαίνεται πλέον τόσο άθικτος και ο ορίζοντάς του φαίνεται να σκοτεινιάζει. Η οικονομία, το κύριο εκλογικό όπλο του Erdogan, από την ανάληψη των καθηκόντων του, γλιστράει στα δάχτυλά του και τα οικονομικά σκάνδαλα ακούγονται όλο και πιο δυνατά.

Στο μεταξύ, σύμφωνα με το πρακτορείο Bloomberg, o Τούρκος Πρόεδρος δήλωσε εχθές ότι είναι πιθανόν να δεχθεί τον ηγέτη της στρατιωτικής οργάνωσης των Ταλιμπάν, προκειμένου να συζητήσουν την επιδεινούμενη κατάσταση ασφαλείας στο Αφγανιστάν.

Ο Erdogan, σε τηλεοπτική συνέντευξή του στο CNNTurk είπε ότι την Τετάρτη συζήτησε με την ηγεσία του Κατάρ τρόπους για την ανακοπή της προέλασης των Ταλιμπάν και για το πώς οι δύο χώρες μπορούν να κάνουν ένα βήμα προς την “ειρήνη”.

ΠΗΓΗ: L’  Express – Erdogan. Le Sultan sur un fil?

https://hellasjournal.com/2021/08/o-soultanos-%e2%80%8bkremmete-%e2%80%8bse-mia-klosti-i-ikonomia-ke-ta-skandala-trizoun-ta-themelia-tis-vasilias-tou/

“No Military Solution”

Από
pcuser
-
0

In the past decade, the phrase “no military solution to the conflict” became a diplomatic cliché.

In November 2013, speaking to the BBC  about the situation in Syria, Iran’s Foreign Minister Javad said that there is no military solution.

In September 2016, addressing the 71st Session of the United Nations General Assembly, President Obama said,

“… in a place like Syria, where there’s no ultimate military victory to be won…”

In July 2019, after meeting with Pakistani Prime Minister Imran Khan, President Trump said, “There is no military solution in Afghanistan…”

Also in July 2019, the governments of Egypt, France, Italy, the United Arab Emirates, the United Kingdom, and the United States issued a statement on Libya. It said they said “… There can be no military solution in Libya.”

In March 2021, “He [Antony Blinken] highlighted that the US supports a unified, stable Yemen free from foreign influence and that there is no military solution to the conflict,” State Department Spokesperson Ned Price said in a statement.

In July 2021, after meeting with Indian External Affairs Minister Dr. Subrahmanyam Jaishankar in New Delhi, Secretary Blinken said, “… I think we largely see Afghanistan in the same light. We’re both committed to the proposition that there is no military solution to the conflict that afflicts Afghanistan…”

Yet, the wars in Afghanistan, Syria, Libya, and Yemen continue and will continue, now mostly through proxies.

On July 8, 2021, in remarks on the drawdown of US forces in Afghanistan President Biden said:

“As I said in April, the United States did what we went to do in Afghanistan: to get the terrorists who attacked us on 9/11 and to deliver justice to Osama Bin Laden, and to degrade the terrorist threat to keep Afghanistan from becoming a base from which attacks could be continued against the United States.  We achieved those objectives.  That’s why we went.”

Actually, Osama Bin Laden was killed on May 2, 2011, during a raid at a compound in Abbottabad, Pakistan. But the US and allied forces remained in Afghanistan for another decade after that hoping for a military solution. They failed.

On July 8, President Biden also said, ”Do I trust the Taliban?  No.  But I trust the capacity of the Afghan military, who is better trained, better equipped, and more competent in terms of conducting war.”

But many Afghan translators, interpreters, and troops who  trust neither their government nor the Taliban are now leaving the country and heading towards the west to create another refugee problem for Turkey and eventually Europe.

Due to its total disregard for the public’s right to information, its contradictory statements, and endless bravado, analyzing Ankara’s foreign policy  in the dark corridors of Turkey’s ruling Justice and Development Party (JDP) government’s secretive diplomacy is worse than a puzzle. What was agreed at the Biden-Erdogan summit of June 14, 2021, remains a mystery. Only contradictory public statements offer some clues.

On August 2, Secretary Blinken announced the “Refugee Admissions Program Priority 2 (P-2) Designation for Afghan Nationals”.

On August 3, 2021, Spokesperson of the Turkish Ministry of Foreign Affairs Tanju Bilgiç, in response to a question regarding the announcement the “US Refugee Admissions Program for Afghans and Families Working for the US” said that Turkey was suggested as a possible application spot. He continued with the following:

“This announcement will cause a major refugee crisis in our region and increase the misery of Afghans on the migration routes. Instead of looking for a solution among countries within the region, seeking a solution in Turkey without our consent is unacceptable.

“Hosting the highest number of Refugees for the last 7 years, Turkey does not have the capacity to bear another refugee crisis for another country. We do not accept the US’ irresponsible decision taken without prior consultation. The US may directly transport these people by plane. Turkey will not take over the international responsibilities of third countries and will not tolerate abuse of our laws by third countries for their own purposes under any circumstances. The Turkish Nation cannot bear the burden of refugee crises resulting from the decisions undertaken by third countries.”

On August 4, US State Department Spokesperson Ned  Price responded to his Turkish counterpart. He said:

“… We did not direct anyone to a specific country, and that includes to Turkey. We do regret the concerns that statements have raised regarding the potential travel of Afghans to Turkey. And we reiterate our gratitude to Turkey for its substantial humanitarian efforts in hosting over 4 million refugees – more than any other country in the world – who have fled any number of countries. And that includes Syria, Iraq, Afghanistan, Iran, and elsewhere.”

The exchange between the two spokespersons reflected disagreement over Secretary Blinken’s response to a question during his remarks to the press on August 2, on the “Announcement of a US Refugee Admissions Program Priority 2 (P-2) for Afghan Nationals” and the fact that applications for P-2 status can only be made from third countries. Below is the relevant passage from Secretary Blinken’s remarks:

“QUESTION:  If I may follow up on my colleague here from Afghanistan, how do these people under the P-1 program even get to third countries?  You’re asking that Turkey and other neighboring countries – Iran – open their borders.  How can they get from here to there past Taliban checkpoints?  They’ve got targets on their backs.

“SECRETARY BLINKEN:  Yeah.

“QUESTION:  And if I might follow up also on the Mercer fleet, how do you interpret this action that you are attributing to Iran?  If this is correct, do you view this as an indication of the new government’s policy?  What action is going to be taken either by us, by Israel, or in some way a combination?

“SECRETARY BLINKEN:  Thanks, Andrea.  So with regard first to Afghans who seek to leave the country and seek to avail themselves of the refugee programs, et cetera, you’re right:  This is incredibly hard….

“And so, as we see again and again, people have to do very difficult things to make sure that they can find safety and security, and we will do everything we can to help them, including making these different avenues of arrival to the United States for this group of people possible.  We are also dedicating very significant assistance, humanitarian assistance, not only in Afghanistan itself, but to neighboring countries to enable them to support those who come to their countries, again, seeking potentially, refugee status somewhere or immigrant status somewhere.”[i] (emphasis added)

Clearly, Turkey was mentioned as a “neighboring country” which it is not, and Secretary Blinken did not object. He did not say, “We do not direct anyone to a specific country,” as Mr. Price did two days later.

Finally, on August 5, President Erdogan said, “If there are 4 million mostly Arab and Kurdish refugees in Turkey, if they are under our protection, then Turkey is not a weak country. Turkey is taking these people under its protection on its own  because it is strong and manages the financing of their protection successfully. We shall continue to take the necessary steps by managing the financing of this effort properly. We have no inhibitions. Because Turkey is a strong country, and we extend a helping hand to those in trouble…”

In a recent post, dated August 2, I said that the increasing number of Afghans crossing into Turkey from Iran leads one to question whether the Kabul subcontract is just about the airport or more. In the light of President Erdogan’s statement, I am inclined to believe that the subcontract also covers an understanding regarding Afghans seeking P-2 status to come and “wait” for the process in Turkey. What happens if their applications were to be rejected?  What about those not eligible for P-2 status to start with? They stay, and Washington extends some financial support for Ankara to continue “successfully managing” its refugee problem.

How would a new wave of refugees impact Turkey’s national identity? What would it do to Turkey’s internal peace? If we do not care, why should Washington?

It seems that the safest bet for the Kabul subcontract would be to wait another 22 days for the completion of the US withdrawal provided that the Taliban does not  force them to leave earlier.

Ataturk’s motto was “peace at home, peace in the world”. The first part of the motto was a dictum; the second part a noble ambition, an aspiration which started with our neighborhood. Thanks to the JDP’s “New Turkey”, we now enjoy neither.

“No Military Solution”

Ανησυχία για τα τουρκικά UAV από ΗΠΑ

Από
admin
-
0

28 Αμερικανοί βουλευτές υπογράφουν επιστολή προς τον Αντονι Μπλίνκεν

Οι Αμερικανοί βουλευτές ζητούν ενημέρωση από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το εύρος της τεχνολογικής εμπλοκής των ΗΠΑ στο πρόγραμμα των μη επανδρωμένων αεροχημάτων (UAV) της Τουρκίας (φωτ. SHUTTERSTOCK).

Συνολικά 28 μέλη της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων συνυπογράφουν τελικά το κείμενο που αποτέλεσε πρωτοβουλία του Γκας Μπιλιράκη (Φλόριντα) και του Ντέιβιντ Σισελίνι (Ρόουντ Αϊλαντ), σχετικά με τη διακοπή κάθε είδους αρωγής από πλευράς των ΗΠΑ στο πρόγραμμα κατασκευής UAV της Τουρκίας. Η επιστολή, που προετοιμάζεται από τον Ιούλιο και είχε αποκαλυφθεί εγκαίρως από την «Κ» (26 Ιουλίου), εστάλη τελικά στον υπουργό Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν την Τρίτη.

Στην επιστολή εκφράζεται ανησυχία των μελών του Κογκρέσου καθώς, όπως ανέφεραν, το πρόγραμμα μη επανδρωμένων αεροχημάτων (UAV) της Τουρκίας «έχει αποσταθεροποιήσει πολλαπλές περιοχές στον πλανήτη και απειλεί τα αμερικανικά συμφέροντα, τους συμμάχους και τους συνεργάτες μας». Η επιστολή των 28 βουλευτών καταγράφεται σε μια περίοδο κατά την οποία υπάρχουν αρκετά σημαντικές πιέσεις και στα δύο νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ (Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων) για περαιτέρω σκλήρυνση της στάσης της αμερικανικής κυβέρνησης κατά της Τουρκίας, ιδιαίτερα στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας.

Κατά τους 28, η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα των αμερικανικών μηνυμάτων μετά την αγορά των ρωσικών πυραύλων S-400, όπως αυτά εκφράστηκαν με την έξωση της Τουρκίας από το πρόγραμμα των μαχητικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς F-35 αλλά και τις κυρώσεις μέσω CAATSA, που αποτελούν μια πρωτόγνωρη επιλογή για χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ.

Οι Αμερικανοί βουλευτές ζητούν ενημέρωση από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το εύρος της τεχνολογικής εμπλοκής των ΗΠΑ στο πρόγραμμα των τουρκικών UAV και εμμέσως πλην σαφώς ζητούν απόσυρση κάθε αμερικανικού ανταλλακτικού που εξάγεται στην Τουρκία για την κατασκευή τους.

«Από καιρό έχουμε δώσει στην Τουρκία πρόσβαση σε κορυφαίου επιπέδου στρατιωτική τεχνολογία. Είναι όμως επιτακτικό η χρήση της αμερικανικής τεχνολογίας να είναι συμβατή με τα αμερικανικά συμφέροντα, τις αξίες και τις συμμαχίες», δήλωσε ο κ. Σισελίνι και πρόσθεσε πως για αυτό ζητείται από τον κ. Μπλίνκεν «να διερευνήσει εάν το πρόγραμμα των τουρκικών UAV παραβιάζει την αμερικανική νομοθεσία ή αποσταθεροποιεί περιοχές στις οποίες έχουν εθνικά συμφέροντα ασφαλείας».

Ο κ. Μπιλιράκης δήλωσε ότι «η Τουρκία έχει καταπατήσει την εμπιστοσύνη που της επέδειξε η αμυντική μας βιομηχανία, συνεπώς θέλουμε να μας ενημερώσει η κυβέρνηση Μπάιντεν για αυτό το πρόγραμμα των φονικών drones».

Αξίζει να σημειωθεί ότι χθες ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας συνομίλησε τηλεφωνικώς με την υφυπουργό Εξωτερικών Γουέντι Σέρμαν, για τις πυρκαγιές αλλά και για ζητήματα που αφορούν την ευρύτερη ελληνοαμερικανική συνεργασία. Σημειώνεται, τέλος, ότι χθες, για ακόμα μια φορά, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ερσίν Τατάρ επανήλθε ζητώντας λύση δύο κρατών για το Κυπριακό. Σε συνέντευξή του στο αποκαλούμενο «κρατικό πρακτορείο ειδήσεων» του ψευδοκράτους, ο κ. Τατάρ υπερασπίστηκε την ανάγκη για στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στο νησί, αλλά και διατήρηση του ρόλου της εγγυήτριας δύναμης.

“Καθημερινή”

Τα παρακάτω γεγονότα είναι αποκύημα της φαντασίας και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.

Από
admin
-
3

Γράφει η Συντακτική Ομάδα 

Η συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ είχε μόλις αρχίσει. Άπαντες ήταν ανήσυχοι, γιατί παρά τη μεγάλη άσκηση με πραγματικά πυρά που διεξήχθη λίγες ημέρες πριν, 60 ναυτικά μίλια (ν.μ) νότια της Καρπάθου και τα σαφή μηνύματα που απεστάλησαν στην απέναντι πλευρά,  οι πληροφορίες που έφταναν στην ηγεσία έλεγαν πως οι γείτονες θα προκαλούσαν με τη χρήση ερευνητικού.

Και όσο η συνεδρίαση προχωρούσε διαφαίνονταν τρία ρεύματα.

Ο εκπρόσωπος του πρώτου, είπε:

« Δεν θα πρέπει να στρατιωτικοποιήσουμε την κρίση, αλλά θα πρέπει να ζητήσουμε μεσιτεία από τους μεγάλους παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν τον πρόεδρο της γείτονος, ώστε να συμφωνήσουμε τη βάση μιας διαπραγμάτευσης με επιδιαιτησία. Δεν είναι δυνατόν, να οδηγήσουμε τη χώρα σε πόλεμο εναντίον του δευτέρου στρατού της Συμμαχίας. Δεν πρέπει κατ’ ουδένα λόγο να χαλάσουμε το καλό κλίμα που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια. Οι σοβαρές χώρες δεν κάνουν πολέμους. Ο πρόεδρος της γειτονικής χώρας θα καταλάβει. Είναι ένας έξυπνος πολιτικός, ο οποίος οδήγησε τη χώρα του στην ανάπτυξη. Είναι ένας businessman στον οποίο θα πρέπει να μιλήσουμε με όρους της αγοράς. Ούτως ή άλλως στο πέλαγος, έχουν κι οι γείτονες δικαιώματα. Τα κοιτάσματα είναι κάτι που δεν μας ανήκουν ακόμη και εφόσον δεν έχουμε ανακηρύξει ΑΟΖ τα ύδατα στην περιοχή είναι αμφισβητούμενα. Με ποια νομιμοποίηση θα βγάλουμε το Στόλο; Θα βρεθούμε μπλεγμένοι σε αντιπαράθεση που θα μας κοστίσει και την οποία δεν μπορούμε να αντέξουμε ούτε οικονομικά, ούτε στρατιωτικά. Οι Ένοπλες Δυνάμεις μας δεν έχουν δοκιμαστεί στην πράξη, σε αντίθεση με των γειτόνων.

Εν ανάγκη, μπορούμε να συμφωνήσουμε με τους γείτονες να κλιμακώσουμε ελεγχόμενα την ένταση και έτσι να μπορούμε να δικαιολογήσουμε στην κοινή γνώμη το γιατί ζητούμε επιδιαιτησία προκειμένου αυτή να αποκλιμακωθεί…..»

Στο σημείο εκείνο τέθηκε το ζήτημα της Κύπρου.

« Η Κύπρος είναι ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. Δεν μπορούμε εμείς να επεμβαίνουμε» απάντησε ο εκπρόσωπος του πρώτου ρεύματος.

Το λόγο έπειτα πήρε ο εκπρόσωπος του δευτέρου ρεύματος.

« Η άποψή μας είναι να χρησιμοποιήσουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις για εκφοβισμό, αλλά εντός της Κυριαρχίας μας. Όχι πέραν των 6 μιλίων. Αλλά εκεί να είμαστε αυστηροί. Θα πρέπει να το καταλάβουν αυτό οι απέναντι. Δεν αστειευόμαστε. Ως τα 6 μίλια θα είναι και πιο εύκολο για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Που να τρέχουμε στα 200 μίλια; Και θέλω να τονίσω πως από πληροφορίες που λαμβάνω από έγκριτους δημοσιογράφους, ο Στόλος μας δεν είναι και στα καλύτερά του. Νομίζω να το κρατήσουμε ως τα όρια της Κυριαρχίας μας».

Στο τέλος μίλησε ο εκπρόσωπος του τρίτου ρεύματος:

« Θα πρέπει πάση θυσία, να διασπείρουμε τις δυνάμεις στα όρια της ΑΟΖ μας, έστω κι αν δεν την έχουμε ανακηρύξει ακόμη, ώστε να δώσουμε τη δυνατότητα στους Στρατιωτικούς να αποκτήσουν το τακτικό πλεονέκτημα. Δεν πρέπει κατ’ ουδένα λόγο να αφήσουμε τους απέναντι να γκριζάρουν τα νερά. Έχουμε υποχρέωση απέναντι στο Έθνος και την Ιστορία μας. Τι εντύπωση θα προκαλέσει στους συμμάχους και τους υποψηφίους συμμάχους μας, αν δεν απαντήσουμε στις προκλήσεις δυναμικά; Και θα πρέπει να κινηθούμε σε δύο κατευθύνσεις. Στη στρατιωτική απάντηση και στη διπλωματική. Άπαντα τα διπλωματικά μας κανάλια να ενημερώσουν ότι είμαστε διατεθειμένοι να απαντήσουμε στρατιωτικά. Αν κάνουμε πίσω αυτή τη φορά, το επόμενο επεισόδιο θα είναι μεταξύ των 6 και των 12 μιλίων. Και μετά άντε να το μαζέψουμε. Είμαι πεπεισμένος πως οι Ένοπλες Δυνάμεις μας θα κάνουν αυτό που πρέπει όπως έκαναν και πριν έξι μήνες».

Αμέσως στην αίθουσα ακούστηκαν ψίθυροι με τις υποομάδες που είχαν πλέον δημιουργηθεί να συζητούν εσωτερικά.

Σε λίγο, ζητήθηκε η γνώμη του Αρχηγού.

Ο Αρχηγός είχε «τρέξει» αυτή τη σκηνή στο μυαλό του άπειρες φορές τις προηγούμενες ημέρες. Ήξερε πως θα κληθεί να διαλέξει μεταξύ μιας νομιμοποιημένης «φρόνιμης» απάντησης και μιας απάντησης που θα έθετε σε κίνδυνο 5.000 άνδρες και γυναίκες και ίσως ολόκληρη την Πατρίδα. Μιας απάντησης που ίσως του στοίχιζε το όνομά του στην ιστορία αν κάτι πήγαινε στραβά. Ο Αρχηγός το είχε σκεφτεί πολύ, και σοβαρά.

Και έφτασε η στιγμή που όρθιος ενώπιον του Συμβουλίου καλούνταν να σηκώσει στις πλάτες του όλον τον Ελληνισμό.

«Εγώ κύριε Πρόεδρε δεν καταγίνομαι με το χι συν ψι και τας γωνίας αποκλίσεως. Ξεύρω να πω ένα πράγμα. Καράβια άνευ ικανού εμψύχου υλικού, είναι μόλυβδος βαρύς βυθιζόμενος εντός ύδατος. Σας διαβεβαιώ ότι με τα καράβια που έχομε θα κάμουμε καλά τη δουλειά μας».

«Θα την κάνουμε εμείς τη δουλειά» είπε ο Αρχηγός, μεταφέροντας αυτούσιο το πνεύμα της απάντησης του Ναυάρχου Κουντουριώτη στον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Μοιραία, το βάρος έπεφτε στο Πολεμικό Ναυτικό. Μπορεί η πιο πάνω απάντηση της Ηγεσίας του να γέμιζε ελπίδες την κατάσταση, αλλά ήταν κοινό μυστικό πως τα πλοία ήταν παλιά και τα πληρώματα αποδεκατισμένα. Τα τελευταία 15 χρόνια προτιμήσαμε να το ρισκάρουμε με τους γείτονες. Ήταν κι αυτός ο κορονοιός, τα δυσκόλευε όλα….

Αλλά η απάντηση του Αρχηγού, ήταν ξεκάθαρη:

« Θα την κάνουμε εμείς τη δουλειά»

είπε, παρότι από μέσα του συνέχισε:

« Πρέπει να την κάνουμε τη δουλειά. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Πρέπει»

Οι Αρχηγοί, είχαν την ευκαιρία να δουν από κοντά τα πληρώματα στη μεγάλη άσκηση στα τέλη Ιουνίου. Η άσκηση αυτή, έστελνε ένα και μόνο μήνυμα προς τους γείτονες:

« ή αλλάζετε ή βουλιάζετε….»

Άπαντες ήλπιζαν πως θα πρυτανεύσει η λογική και τα ερευνητικά δεν θα έβγαιναν. Η διπλωματία έκανε ότι μπορούσε, αλλά όλοι γνώριζαν ότι αν αυτή αποτύχει, θα μιλήσουν τα σίδερα…..

Μετά το πέρας των βολών, οι Αρχηγοί ζήτησαν να μιλήσουν με τα πληρώματα.

« κ. Αρχηγέ, ο Στρατός νίκησε στο ποτάμι. Η αεροπορία νικάει κάθε μέρα, με εμάς τι θα γίνει;» ρωτάει κάποιος παλιός υπαξιωματικός που ως νεαρός Κελευστής ήταν παρόντας στην προηγούμενη, προ 25ετίας, κρίση με τους συνήθεις υπόπτους.

Ο Αρχηγός τον κοίταξε με απορία.

« Καλά σας λέει κ. Αρχηγέ », συμπληρώνει κάποιος άλλος.

« Ουκ εα  ημάς  καθεύδειν το του Στρατού τρόπαιον. Κανονίστε να πάρει όλη τη δόξα ο Στρατός» συμπλήρωσε ένας τρίτος.

Οι Αρχηγοί αποχώρησαν από την άσκηση με το ελικόπτερο, στην καμπίνα του οποίου λόγω του θορύβου, δεν υπήρχε η δυνατότητα συζητήσεων. Έτσι άπαντες βυθίστηκαν στις σκέψεις τους.

Οι περισσότεροι απ’ αυτούς ήταν συμμαθητές των Ηρώων της προηγούμενης κρίσης, στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Για τους πολλούς η λέξη συμμαθητής  μπορεί να μη σημαίνει και τίποτα, αλλά για τους Στρατιωτικούς είναι βαριά έννοια. Και το να έχεις συμμαθητές σου νεκρούς στη μάχη και αδικαίωτους, είναι κάτι που σε ταλαιπωρεί σε όλη σου τη ζωή.

Αλλά και τη φήμη του ΠΝ που την πας;

« Ίσως…… Ίσως η ευκαιρία να ξεπλυθεί η ντροπή που φόρτωσαν στις Ένοπλες Δυνάμεις πριν 25 χρόνια, παρουσιαζόταν αυτό το καλοκαίρι. Αλλά ας μην το γρουσουζεύουμε. Κανείς δεν θέλει τον πόλεμο…..» σκέφτονταν ο Αρχηγός.

Μετά το ΚΥΣΕΑ και την απάντηση του Αρχηγού, δόθηκε εντολή να οργανωθεί μια συγκέντρωση με τους Κυβερνήτες.

« Κύριοι, η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Οι πληροφορίες αναφέρουν πως το προσεχές διάστημα τα ερευνητικά θα εξέλθουν από τα λιμάνια. Θέλω να σας επιστήσω την προσοχή. Προπαρασκευαστείτε για πόλεμο. Επιθεωρήστε τα σκάφη, προετοιμάστε το προσωπικό. Αυτή τη φορά πρέπει να γίνει σωστά. Έχουμε εντολές από την πολιτική ηγεσία να μη είμαστε εμείς αυτοί που θα προκαλούν. Αλλά προέχει η ασφάλεια των πλοίων και των πληρωμάτων……»

Από τη συγκέντρωση απουσίαζαν οι Κυβερνήτες δύο υποβρυχίων που βρίσκονταν στα ανοιχτά της Πάφου.

Κοίτα να δεις που η ιστορία επαναλαμβάνεται….

Στα σπίτια των στελεχών επικρατεί αναβρασμός. Το ερώτημα που κυριαρχεί είναι το για πόσο χρονικό διάστημα θα απουσιάσουν. Απάντηση δεν υπάρχει.

Για όσο χρειαστεί… Για όσο πρέπει….

Και να προσπαθούν τα στελέχη να περάσουν όσο περισσότερο χρόνο γίνεται με τους ανθρώπους τους, να προσπαθούν να τους καθησυχάσουν, να παίξουν με τα παιδιά, που πόσα μπορούν να καταλάβουν; Και να μην μπορούν να κλείσουν μάτι το βράδυ, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι μπορεί να χρειαστεί να μιλήσουν τα όπλα και ότι μπορεί αυτή, να είναι η τελευταία νύχτα με την οικογένεια.

Αλλά τη δουλειά θα την κάνουν.

Και η διαταγή φτάνει. Προσκλητήριο. Άπαντες και άπασες να εισέλθουν στις βάσεις.

Ξεκινάμε.

« Στο καλό. Να προσέχεις. Συγγνώμη για προχθές. Όλοι να προσέχετε. Σας αγαπάμε.  Ο Αη Νικόλας να σας σκέπει».

Τα πλοία παλιά, ταλαιπωρημένα, λιγότερα από τα αντίπαλα, φορτωμένα σαν αστακοί, δυσκίνητα, αλλά:

τη δουλειά θα την κάνουν..

αποπλέουν από τις βάσεις με τη Γαλανόλευκη επηρμένη. Μια Γαλανόλευκη που τόσο έχει χτυπηθεί από τους πρεσβευτές της παγκοσμιοποίησης. Και στα πλάγια, η Σημαία με την Φοβερά Προστασία. Μια Σημαία με διπλό μήνυμα. Φοβερά Προστασία για το Στόλο, αλλά και Φοβερά Προστασία για τα νερά, τα νερά μας.

Και βγήκαν έξω ΟΛΑ.

Τα μόνα πλοία που έμειναν στους Ναυστάθμους ήταν αυτά τα πλαστικά που ανταλλάσσονται στις εθιμοτυπίες.

Βγήκαν έξω ΟΛΑ.

ΜΕΓΑ ΤΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΚΡΑΤΟΣ.

Το λες και γεμίζει το στόμα σου. Κι αγάλλονται τα ‘σώψυχά σου.

Το Στόλο πολλοί δικοί μας ( απ’ αυτούς τους «φρόνιμους» που λέει κι ο Μέγας Κολοκοτρώνης) τον είχαν τελειωμένο. 15 χρόνια είναι πολλά. Αλλά κι απέναντι αυτές τις πληροφορίες είχαν. Ότι ο Στόλος ψυχομαχεί.

Αλλά απ’ ότι φαίνεται, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ. Δεν μας έχουν μελετήσει. Δεν έχουν καταλάβει πως λειτουργεί το Ελληνικό DNA. Της τελευταίας στιγμής, αλλά

Τη δουλειά πάντα την κάνουν.

Και ανοίγεται ο Στόλος στα νερά μας, τα νερά στα οποία 200 χρόνια πριν κάποιοι ξυπόλυτοι έφεραν τα πάνω κάτω. Μην κοιτάτε που δεν τους μάθαμε  στα σχολεία, υπήρξαν και θριάμβευσαν.

«Σαν έγραψαν με το δαυλό, την ιστορία μόνοι,

χωρίς για αυτούς τους Ήρωες μια λέξη αυτή να πει,

με την πληγή τους για Σταυρό κι ατίμητο γαλόνι,

άλλοι στα δίχτυα εγύρισαν κι άλλοι στο κουπί.

Κι οι Στολοκαύτες των Σπετσών, τ’ ανίκητα Λιοντάρια,

με τις βαρκούλες έπιαναν στο περιγιάλι ψάρια»

« Απλοί ήταν σαν κι εμάς» σκέφτεται ο νέος Σημαιοφόρος που μόλις ένα μήνα πριν μετατέθηκε στη φρεγάτα.

«Αλλά τη δουλειά την έκαναν.»

Αναθάρρησε για λίγο κι άρχισε να σιγοτραγουδά:

« Άγιε Νικόλα μου βοήθα.

Ο Στόλος  πάντα να νικά.

να προστατεύει την Ελλάδα,

την Κύπρο μας και τα νησιά».

« Μα γιατί μόνο αυτούς τους στίχους κ. Σημαιοφόρε;»

« Τι εννοείτε κ. Κυβερνήτα»; Απαντάει.

« Το τραγούδι έχει κι άλλους στίχους. Να το λες ολόκληρο. Να έτσι.

Να του κολλήσω μια τορπίλα,

Το έταξα στην Παναγιά,

Κι αν τα καράβια του όλα τα βουλιάξω,

θα τρώει στα βαθιά νερά».

Κι ευθύς όσοι βρίσκονταν στη γέφυρα, συνέχισαν τον πυρρίχιό τους:

« Είμαι ο ναύτης του Αιγαίου, άλλος εγώ Θεμιστοκλής,

απόγονος της Μπουμπουλίνας και του Μιαούλη συγγενής»

Με το νέο Σημαιοφόρο να συνεχίζει:

« Με το χαμόγελο στα χείλη,

Παν’ οι φαντάροι μας μπροστά….»

« κ. Σημαιοφόρε, τραγούδα του Στρατού»;

« έτσι για να συνηθίζουμε τις διακλαδικές επιχειρήσεις κ. Κυβερνήτα»…

Η γέφυρα του πλοίου στην οποία πριν 25 χρόνια βρίσκονταν ως νεαρός Σημαιοφόρος ο Κυβερνήτης, δονήθηκε από τα γέλια του πληρώματος στου οποίου τα μάτια ο Σημαιοφόρος ανέβηκε δέκα σκαλοπάτια.

Το γεγονός αυτό αποτέλεσε αφορμή για τον Κυβερνήτη για να σπάσει ο πάγος και να επέλθει στο πλήρωμα η αρχαιοπρεπής εκείνη συμπεριφορά που ωθεί τους Έλληνες να χτενίζονται και να τραγουδούν πριν τη μάχη.

Πλέον, έπλεαν ΜΕΘ’ ΟΡΜΗΣ ΑΚΑΘΕΚΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΙΝ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ εναντίον του εχθρού του γένους.

Το ημερολόγιο έγραφε 21 Ιουλίου 2020.

Οι μέρες κυλούσαν με τους δύο στόλους να παίζουν το παιχνίδι του σκύλου και της γάτας.

Τα δικά μας πληρώματα ήταν σαφώς ανώτερα. Αλλά και οι άλλοι διέθεταν μεγάλη ισχύ πυρός. Καθημερινά άλλαζε η διάταξη, οι στοχοποιήσεις, οι απειλές που θα έπρεπε να προσέχεις.

Και η αγωνία πάντα στο μυαλό όλων.

Θα αντέξουν τα πλοία; οι μηχανές, τα πληρώματα; τι να κάνουν στο σπίτι τα παιδιά; Τη μικρή όταν έφυγα, την άφησα με πυρετό. Η μάνα ήταν στην εντατική με covid. Να ζεί; Να πέθανε; Δεν πιάνουν και τα κινητά εδώ που βρισκόμαστε.

Και οι σκέψεις να σε βασανίζουν συνεχώς, αλλά έκαστος εφ’ ω ετάχθη.

Τώρα, θα πρέπει να γίνει η δουλειά.

Ήταν εντυπωσιακό να βλέπει κανείς, στελέχη των οποίων ο/η σύζυγος ήταν κι αυτός/ή στο ναυτικό και έλλειπαν και οι δύο απ’ το σπίτι και τα παιδιά τα είχαν αφήσει στη γιαγιά που πόσα να αντέξει κι εκείνη; Αλλά αυτοί εκεί.

Γιατί πρέπει να κάνουν τη δουλειά.

Στο καθήκον όπως έπρεπε, να έχουν το νου τους στο μη επανδρωμένο που παρακολουθεί από απόσταση, να έχουν το νους τους για εχθρικά υποβρύχια, για…., για….., για….

Και οι ημέρες περνούσαν. Βρίσκονταν ήδη 20 ημέρες εν πλω. Και τα μικρά πλοία, δένουν σε κανένα νησί. Οι φρεγάτες; Τα υποβρύχια; Ειδικά εκείνα που είχαν σταλεί από πριν στην Κύπρο, είχαν ήδη 25 ημέρες κάτω από το βυθό της θάλασσας.

Πως αντέχουν;

Ξημερώνει η 10η Αυγούστου και από το Αρχηγείο φθάνει μήνυμα στη φρεγάτα, που έλεγε πως οι άλλοι προσπάθησαν να διεμβολίσουν δικό μας πλοίο χωρίς επιτυχία.

 

« Προς όλο το πλήρωμα. Σας μιλάει ο Κυβερνήτης. Πριν από λίγο, έλαβε χώρα προσπάθεια διεμβολισμού πλοίου μας χωρίς επιτυχία. Ο κ. Ύπαρχος παρακαλώ στο καρέ»

« Μήτσο, φοβάμαι ότι αρχίζει η κλιμάκωση της κρίσης. Πιστεύω ακράδαντα ότι θα κλιμακώσουν, με αποκορύφωμα τη 14η Αυγούστου ημερομηνία της 2ης εισβολής στην Κύπρο ή ανήμερα της Παναγίας»

« Συμφωνώ κ. Κυβερνήτα. Νομίζω καλό θα ήταν να κάναμε ξηρά προπόνηση στις διαδικασίες αποφυγής εμβολισμού»

« Εντάξει Μήτσο. Δώσε εντολές. Φώναξέ μου τον επικεφαλής των ΟΥΚ»

Σε λίγο, το πλήρωμα είχε λάβει θέσεις για άσκηση αποφυγής εμβολισμού. Κι ο Αρχικελευστής επικεφαλής των ΟΥΚ παρουσιάζονταν στον Κυβερνήτη.

« Με ζητήσατε»;

« Έλα μέσα. Θέλω να μου πεις αν έχετε τη δυνατότητα, σε περίπτωση που έλθουμε κοντά με εχθρικό πλοίο να κάνετε ρεσάλτο. Αντιλαμβάνεσαι ότι σε τόσο μικρές αποστάσεις μόνο τα όπλα σας και τα 50άρια θα μπορούν να βάλουν».

« Να το θεωρήσετε σίγουρο κ. Κυβερνήτα. Εκτιμάτε ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο»;

« Ναι. Είναι πολύ πιθανόν. Να μείνω ήσυχος λοιπόν»

Η 11η Αυγούστου κύλησε με το πλήρωμα να εκτελεί ξηρά προπόνηση στα διάφορα σενάρια, και να παίρνει εντολή να αντικαταστήσει άλλο πλοίο μας στη στενή παρακολούθηση του ερευνητικού.

Το ερευνητικό, συνόδευαν τέσσερις παλιές κορβέτες με σχεδόν μοναδικό τους όπλο τα κύρια πυροβόλα τους καθώς και μια φρεγάτα. Η πιο καινούρια τους. Η καλύτερή τους. Η ναυαρχίδα τους.

Πέντε εναντίον ενός λοιπόν. Σχεδόν όπως στη Σαλαμίνα 2.500 χρόνια (παρά ένα μήνα) πριν.

Το βράδυ, ο καλλίφωνος Σημαιοφόρος ένιωσε ανάγκη να απαγγείλει την Προσευχή.

« Δέσποτα Παντοκράτωρ, ὁ καταξιώσας ἡμᾶς διελθεῖν τὸ μῆκος τῆς ἡμέρας ταύτης……»

Την επομένη με το πρώτο φως, η φρεγάτα των άλλων, ξέκοψε από την ομάδα συνοδείας του ερευνητικού κι άρχισε να κινείται αυτόνομα.

Ο έμπειρος Κυβερνήτης αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά.

«Έχετε το νού σας στη ναυαρχίδα των άλλων. Κάτι δε μου αρέσει»

Η αντίπαλη φρεγάτα κινούνταν ανεξάρτητα του σχηματισμού επί μια ώρα. Ήταν σαν να ήθελε να αποκοιμίσει το πλήρωμα της δικής μας φρεγάτας.

« Δεν είναι αστείο κ. Κυβερνήτα;»

« Ποιο ρε συ Μήτσο;»

«Είδατε ποια πλοία τοποθέτησαν για συνοδεία του ερευνητικού; Εκείνες τις πενηντάχρονες κορβέτες.»

« Από την Άλωση της Πόλης, ρε Μήτσο, τα ίδια κάνουν. Στέλνουν πρώτους τους αναλώσιμους»

Πόσο δίκιο είχε ο Κυβερνήτης. Πάντα οι γείτονες με την υψηλή πολεμική αρετή, πρώτους απ’ όλους έριχναν στη μάχη τους αναλώσιμους. Τα κορμιά για τα οποία δεν νοιάζονταν. Άντε να είσαι πλήρωμα σε κάποιο από αυτά τα πλοία και να ξέρεις ότι πολεμάς για το άδικο και ότι σε έχουν για θυσία. Άντε να βρεις ηθικό να πολεμήσεις.

Καμία σχέση με τους δικούς μας. Οι δικοί μας μπροστά, πιο μπροστά. Να μη βρεθεί κανείς να πει ότι ο αρχηγός δεν ήτανε μπροστά. Μπροστά για να μην τους περάσει των απέναντι αυτή η τρέλα που την ονόμασαν γαλάζια πατρίδα.

Βέβαια θα σκεφτεί κάποιος, αν τοποθετήσουμε δίπλα δίπλα τις δύο σημαίες και ρωτήσουμε έναν περαστικό για το ποια είναι η γαλάζια Πατρίδα, είμαστε σίγουροι για το ποια θα καταδείξει. Αλλά βλέπεις, οι εκπρόσωποι του μαρασμού και της ηττοπάθειας 25 χρόνια τώρα, μας έχουν πείσει πως πρέπει να το συζητάμε.

Μα τι να συζητάμε; Τα δικά μας;

Ο Κυβερνήτης προσπάθησε να αφήσει στην άκρη τις πιο πάνω σκέψεις. Είχε προαίσθημα ότι κάτι θα συμβεί.

Ξαφνικά ο Παρατηρητής φωνάζει:

« Νομίζω ότι κινούνται εναντίον μας»

« Άντε ωρέ παιδιά, κάντε το Σταυρό σας όλοι. Σήμερα είναι η σειρά μας. Όλα για την Πατρίδα. Βάλτε τον Αη Νικόλα μπροστά απ’ το πηδάλιο»

Το πλήρωμα έλαβε θέσεις μάχης. Τα δάχτυλα έτρεμαν πάνω από τα κουμπιά. Τις προηγούμενες ημέρες είχαν έρθει άλλη μια φορά σε κατάσταση «όποιος πατήσει το κουμπί πρώτος», αλλά αυτό ήταν διαφορετικό. Η άλλη φρεγάτα έπλεε καταπάνω τους….

Ο Παρατηρητής μετρούσε αντίστροφα την απόσταση των δύο πλοίων και φώναζε κάθε 10 μέτρα.

Ο Κυβερνήτης, είχε δώσει εντολή η φρεγάτα μας να κινείται με σταθερή ελάχιστη ταχύτητα.

Οι καρδιές χτυπούσαν, τα πόδια είχαν μουδιάσει, η Οικογένεια έλειπε σε όλους τόσο, μα τόσο πολύ,

Αλλά τη δουλειά θα την κάνουν

« 30 μέτρα» φωνάζει ο Παρατηρητής

« Παύση ταχύτητας» δίνει εντολή ο Κυβερνήτης

Οι ΟΥΚ είχαν λάβει θέσεις κάτω από τους εμπρόσθιους εκτοξευτές. Και περίμεναν όπως τα λιοντάρια που παρατηρούν το θήραμα. Πριν 25 χρόνια είχαν διαταχθεί να υποστείλουν τη Γαλάζια Σημαία. Σήμερα θα πάρουν τη ρεβάνς.

« 20 μέτρα»

« Ανάποδα ολοταχώς» φωνάζει ο Κυβερνήτης. Και κατορθώνει με τον ελιγμό αυτό, να βγάλει το πλοίο του από την πορεία του εχθρικού.

«10 μέτρα»

« πρόσω ολοταχώς και πάση δυνάμει» ξαναφωνάζει ο Κυβερνήτης και 4.500 τόνοι από χάλυβα κι ατσάλινο πλήρωμα τινάζονται μπροστά.

«Ώ παίδες Ελλήνων ίτε»

Αυτή η Ιστορία, όλο κύκλους κάνει. Και έτυχε το πλήρωμα αυτό, να βρίσκεται στον κύκλο των 2.500 χρόνων.

«Θα την κάνουμε εμείς τη δουλειά»

Η φρεγάτα τινάχθηκε μπροστά και η πλώρη της ΜΕΘ’ ΟΡΜΗΣ ΑΚΑΘΕΚΤΟΥ καρφώθηκε στον εχθρό του Γένους.

Εδώ, κάνουμε κουμάντο εμείς…..

Την απόλυτη σιωπή των κάποιων δευτερολέπτων, έσπασε ο επικεφαλής των ΟΥΚ.

«κ. Κυβερνήτα είμαστε στο πυροβόλο. Να μπουκάρω, να γίνει η νύχτα μέρα;»

«Αν δεν αποκολληθεί το πλοίο, μπουκάρετε» απαντά ο Κυβερνήτης

Και παράλληλα δίνει την εντολή:

« Ανάποδα»

Το πλοίο άρχισε να αποκολλιέται. Από την αντίπαλη φρεγάτα  δεν φάνηκε κανείς… Απ’ ότι φαίνεται δεν το περίμεναν. Ήταν συνηθισμένοι τόσα χρόνια με  τα «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης». Αλλά δεν μας διαβάζουν καλά.

Οι δύο φρεγάτες αποκολλήθηκαν. Οι αντίπαλοι αποσβολωμένοι.

« Μείνετε κοντά τους. Έτσι δεν πρόκειται να μας στοχοποιήσουν τα άλλα πλοία τους. Μήτσο πάρε επαφή με το Αρχηγείο»

Άπαντες στο πλήρωμα προσπαθούσαν να συνειδητοποιήσουν το τι ακριβώς είχε συμβεί.

Απόλυτη σιωπή….

«Γαλάζια Πατρίδα και πράσινα άλογα» ακούστηκε η φωνή του Σημαιοφόρου.

Και ευθύς όλο το πλήρωμα ξεσπά σε σπαρταριστά γέλια. Αλλά το μυαλό στο αντίπαλο πλοίο. Στο οποίο φάνηκαν κάποιοι να τρέχουν προς το σημείο της διακόρευσης κρατώντας σφουγγαρίστρες και κουβάδες.

«Απ’ ότι φαίνεται, τους έσπασαν τα νερά» ακούστηκε να λέει κάποιος. Και ξανά  γέλια.

Γέλια τα οποία έβγαιναν από βαθιά. Πολύ βαθιά. Κι είχαν μαζί τους μιαν ανάσα ανακούφισης.

Γιατί εκείνη η πλώρη είχε ξεπλύνει όλες τις ντροπές των τελευταίων 25 χρόνων. Γιατί εκείνη η πλώρη ήταν ευλογημένη. Ήταν σαν τους γάντζους του πυρπολικού που πήγε ο Κανάρης στον Παπά να τους ευλογήσει.

« Βλόγα τους Παπά» του είπε

« Μα τους γάντζους να βλογήσω παιδί μου;»

«Βλόγα τους. Τούτοι εδώ οι γάντζοι, είναι τ’ Άγια και τα Ιερά του Γένους»

ΟΎπαρχος έλαβε επαφή με το Αρχηγείο.

« Αναφέρω πως μόλις δεχθήκαμε επίθεση και αμυνθήκαμε. Διεμβολήσαμε τη ναυαρχίδα τους. »

« Τι λες ρε Μήτσο; Διεμβολήσατε; Τους βυθίσατε;»

« Όχι αλλά έχουν μια μεγάλη τρύπα κάτω ακριβώς απ’ το Α/Α»

« Εσείς είστε καλά; Το πλήρωμα; Το πλοίο;»

« Από το πλήρωμα όλοι καλά, το πλοίο δεν φαίνεται να έχει κάτι, αλλά θα ελεγχθεί μόλις απομακρυνθούμε»

«Αναμείνατε»

Το μήνυμα μεταφέρθηκε στην Ιεραρχία. Τα δύο πλοία βρίσκονταν πλησίον το ένα με το άλλο, με το δικό μας να προσπαθεί να διατηρεί μέτωπο με το τραυματισμένο πλεύρο του αντιπάλου. Αν χρειαστεί, ο διεμβολισμός θα επαναληφθεί.

« Μήτσο λαμβάνεις;»

« Λαμβάνω»

« Δώσε μου τον Κυβερνήτη»

«Ακούει ο Κυβερνήτης»

«Έλα , τι έγινε;»

«Όπως σας τα μετέφερε ο Ύπαρχος. Κινήθηκε εναντίον μας και αμυνθήκαμε.»

«Σίγουρα;»

«Σίγουρα»

«Επικοινωνούν οι μεγάλοι με τους απέναντι. Έδω γίνεται χαμός. Αναμείνατε»

Οι στιγμές περνούν αργά.

Κάποια στιγμή το αντίπαλο πλοίο αποχωρεί από το σημείο της ναυμαχίας με ορισμένους από τη γέφυρά του, να κάνουν νοήματα: «Θα τα ξαναπούμε»

Ένας δικός μας έγραψε σε χαρτόνι, και τους το έδειξε:

12/08/20

08:19

φ: 34ο17’17’’Β

λ: 028ο57’16’’Α

DO NOT CROSS

« Να μου αναφέρετε για πιθανές ζημιές. Δώστε μου τη διάταξη των παρακείμενων πλοίων. Μήτσο ετοίμασε ένα προσχέδιο των γεγονότων για το Ημερολόγιο και για το Σήμα. Το περιστατικό βιντεοσκοπήθηκε;»

« Μάλιστα κ. Κυβερνήτα»

« Βάλε μου να δώ»

Ο Κυβερνήτης είδε μαγνητοσκοπημένη τη Ναυμαχία.

Την πρώτη ναυμαχία μετά το Δεκέμβριο του ’12 και το Γενάρη του ’13.

« Ετοιμάστε ένα αντίγραφο για να σταλεί στο Αρχηγείο.»

Από το Αρχηγείο ζήτησαν φωτογραφία του εχθρικού. Στάλθηκε το επίμαχο βίντεο.

«Ο Καπετάνιος ακούει;»

« Ακούει ο Κυβερνήτης»

«Τι πήγατε και κάνατε; Τι πήγατε και κάνατε; Δεν σκεφτήκατε οτι μπορεί τώρα να μπλέξουμε;»

« Ποιος ομιλεί;» ρωτάει ο Κυβερνήτης χωρίς να λάβει καμία απάντηση.

« Ποιος ήταν αυτός ρε Μήτσο; Δεν έχω ξανακούσει τη φωνή του»

« Κυβερνήτης ακούει;»

« Ακούω κ. Αρχηγέ»

« Σήμερα με κάνατε υπερήφανο. Σας φιλώ όλους. ΜΕΓΑ ΤΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΚΡΑΤΟΣ»

“Μα ποιος ήταν ο προηγούμενος κ.Αρχηγέ;”

“ Μην ασχολήσε με μοιρολογίστρες κ. Κυβερνήτα” απάντησε ο Αρχηγός.

Μετά από αρκετή ώρα, στον ασύρματο βγαίνει ο Υπουργός.

« κ. Κυβερνήτα συγχαρητήρια. Είσαι πολύ μάγκας»

Ο Κυβερνήτης δεν μπορούσε να εξηγήσει τα όσα αντιφατικά άκουγε από τον ασύρματο, αλλά για αυτόν είχε σημασία πως το πλήρωμά του ήταν ζωντανό, το πλοίο του άθικτο και πάνω απ’ όλα ότι

ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ.

Οι επόμενες ώρες κύλισαν ομαλά. Τα κινητά δεν έπιαναν και απ’ τον ασύρματο δεν ήταν δυνατόν να ειπωθούν πολλά.

«καταλάβατε τι κάνατε σήμερα κ. Κυβερνήτα;» ρωτά ο υπαξιωματικός που ήταν παρόντας και στην προηγούμενη κρίση.

« σήμερα σβήσαμε την ντροπή. Σας ευχαριστώ που δεν επιτρέψατε να αποστρατευτώ χωρίς τα πράγματα να έχουν μπει στη θέση τους»

« όλοι μαζί το κάναμε, Γιώργη. Μας φύλαξε η Παναγία» απαντά ο Κυβερνήτης, ο οποίος παρότι δεν ήταν καπνιστής κατέβηκε στο χώρο πίσω από το πυροβόλο έκατσε σε μια μικρή πτυσσόμενη καρέκλα και άναψε μια πουράκλα 76 χιλιοστών. Ρουφούσε και αγνάντευε τη θάλασσά μας.

« Ώστε αυτός λοιπόν ήταν ο λόγος που είχατε το πούρο στο καρέ σας, παρότι μη καπνιστής»

« Αυτός ρε Μήτσο, αυτός»

Το πλήρωμα δεν είχε αντιληφθεί τη διάσταση που είχε λάβει το γεγονός, μέχρις ότου δέχτηκε εντολή να κατευθυνθεί στο πλησιέστερο Ναύσταθμο προκειμένου να βαφτεί η πλώρη. Καθώς πλησίαζαν στο νησί, τα κινητά άρχισαν να χτυπούν σαν τρελά. Άπαντες κοιτάχτηκαν απορημένοι. Δεν είναι δυνατόν.

« Περιμένετε να δέσουμε και μετά» ακούστηκε η φωνή της λογικής, η φωνή του Κυβερνήτη.

Στα τηλέφωνα, ακούγονταν οι σύζυγοι να κλαίνε.

« Μπράβο, μας κάνατε περήφανους, το παιδί από προχθές δεν σταμάτησε να λέει σε όλους ότι είναι γιος σου. Σ’ αγαπάμε.»

Όσο η ώρα περνούσε, το πλήρωμα αντιλαμβάνονταν την έκταση που είχε πάρει το γεγονός.

Η πλώρη βάφτηκε και η φρεγάτα έμεινε αρόδο, ώσπου ξαφνικά στα ραντάρ φάνηκαν τέσσερα μικρά στίγματα.

« Κύριε ελέησον, τι είναι τούτα;»

Απ’ τον ασύρματο, ακούστηκε κάποιος με τη χαρακτηριστική τοπική διάλεκτο να ζητωκραυγάζει.

« Δικοί μας είναι. Ρε τους τρελούς»

Τα ταχύπλοα έκαναν μια κυκλική κίνηση γύρω από τη φρεγάτα, καθώς οι επιβάτες τους έριχναν στον αέρα μπαλωθιές. Όταν έπιασαν στο πλάι, το πλήρωμα διέκρινε εντός αυτών πολλές εκπλήξεις.

« Καπετάνιο μου να σε φιλήσω» ακούστηκε να λέει ο δήμαρχος της πόλης απ’ όπου ξεκίνησαν   τα ταχύπλοα.

« Τα τρόφιμα αυτά για το πλήρωμα. Κι ότι άλλο χρειαστείτε, μη διστάσετε να με πάρετε τηλέφωνο. Έχει από εχθές που κλαίω από υπερηφάνεια. Σας ευχαριστώ»

« Το μόνο που ΄χουμε εμείς να σας δώσουμε, είναι το καπέλο με το σήμα του πλοίου. Ζητώ συγγνώμη.»

Ο δήμαρχος πήρε το καπέλο, έκανε το Σταυρό του και το ασπάστηκε.

« Το μόνο που θέλω καπετάνιο μου, είναι να βγάλουμε μια φωτογραφία μαζί, για να την βάλω στην είσοδο του δημαρχείου όπως μπαίνεις δεξιά»

Τις επόμενες ημέρες, το πλήρωμα απολάμβανε τα δώρα των ταχυπλόων.

Τελικά, ήταν αλήθεια αυτό που έγραφαν τα βιβλία για το ’40. Ο άμαχος πληθυσμός δίπλα από τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Η κρίση σιγά σιγά πέρασε και η πολυπόθητη διαταγή για επιστροφή, έφτασε.

Όταν η φρεγάτα έδεσε στο Ναύσταθμο και το πλήρωμα ολοκλήρωσε την αποκατάσταση, υπήρξε η ανάγκη να μεταβούν και στα υπόλοιπα πλοία για να ανταλλάξουν ένα μπράβο.

Είχαν σταθεί άπαντα τα πληρώματα εφ ω ετάχθησαν κι έκαναν τη δουλειά όπως έπρεπε. Σε μια γωνία, φάνηκαν αυτοί των υποβρυχίων. Τα μούσια ομοίαζαν του Αγίου Ονουφρίου. Λίγο πριν το πάτωμα.

« Πως αντέξατε ρε ‘ σείς; Εμείς τουλάχιστον βλέπαμε ουρανό, αναπνέαμε καθαρό αέρα. Εσείς;»

« Δεν γινόταν να μην αντέξουμε Μήτσο. Όταν ξεκινήσαμε είπαμε μεταξύ μας. Όσες φάμε κι όσες ρίξουμε. Αλλά τη δουλειά θα την κάνουμε.»

« Ρε συ, κουτσαίνεις;»

« Δεν είναι τίποτα. 42 ημέρες ήμασταν εκεί μέσα. Θα μου περάσει.»

« Τι 42 ημέρες ρε συ; Ο κατασκευαστής δίνει μέγιστο 30 ημέρες»

« Δεν ξέρει αυτός Μήτσο. Ρώτα εμάς να σου πούμε»

Τα πληρώματα σιγά σιγά, επέστρεφαν στα σπίτια. Όλα ήταν όπως και πριν, αλλά τίποτα το ίδιο.

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ.

amynageostratigiki.eu

Όλαφ Σολτς στην DW: «Χρειαζόμαστε μια νέα Οστπολιτίκ»

Από
admin
-
0

Πανδημία, προσφυγικό, Ρωσία: Πώς θα αντιμετώπιζε παγκόσμια προβλήματα μετά τις γερμανικές εκλογές ένας πιθανός καγκελάριος από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα;

Ο Όλαφ Σολτς, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας και υποψήφιος καγκελάριος των Σοσιαλδημοκρατών, έχει κάθε λόγο να χαίρεται: Το ποσοστά των δημοσκοπήσεων συνεχώς ανεβαίνουν σε αντίθεση με αυτά του αντιπάλου του Άρμιν Λάσετ, υποψηφίου της Χριστιανικής Ένωσης, ο οποίος θέλει πάση θυσία να διαδεχθεί την Άγκελα Μέρκελ.Το να σχηματίσει κυβέρνηση το SPD, μπορεί να το καταφέρει μόνο με εταίρους, ανάμεσα στους οποίους, όπως ξεκαθάρισε σε αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στην αρχισυντάκτρια της Deutsche Welle, Μανουέλα Κάσπερ Κλάριτζ και τον άνκορμαν Τζαφάρ Αμπντούλ Καρίμ, δεν πρόκειται να ανήκει το ακροδεξιό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία».

Πανδημία: «Λείπει η ετοιμότητα»

Η Μανουέλα Κάσπαρ Κλάριτζ, ο Τζαφάρ, Αμπντούλ Καρίμ, Όλαφ Σολτς Η Μανουέλα Κάσπαρ Κλάριτζ, ο Τζαφάρ, Αμπντούλ Καρίμ με τον Όλαφ Σολτς

«Το δεύτερον είναι ότι θα πρέπει να επιτύχουμε τα Χριστιανικά κόμματα να κάνουν μια ανάπαυλα, περνώντας στην αντιπολίτευση. Τους λείπουν τα σωστά σχέδια για το μέλλον. Αλλά και οι λομπίστες απέκτησαν μεγάλη εξουσία στο κόμμα, κι αυτό δεν είναι καλό για τη χώρα μας».  Αλλά τι είναι καλό για τη χώρα; Ο Σολτς αναγνωρίζει καταρχήν την ευθύνη της Γερμανίας στο πλαίσιο των νατοϊκών διατλαντικών σχέσεων. Η επίκληση του ΝΑΤΟ έχει και μια εσωτερική διάσταση. Αποκλείει ως κυβερνητικό εταίρο την Αριστερά (Die Linke), η οποία θεωρεί τη μόνη εναπομείνασα συμμαχία αναχρονισμό και θέλει να καταργηθεί.

Ο υποψήφιος του SPD κάνει αναφορά και στην πανδημία, για την οποία η νυν κυβέρνηση, στην οποία συμμετέχει ως υπουργός Οικονομικών, θα διαθέσει μέχρι το 2022 400 δις ευρώ. Εκτός Γερμανίας έχει διαθέσει σε διεθνείς οργανισμούς ποσά ύψους δις ευρώ για να υποστηριχθούν φτωχότερες χώρες. Άρα «δεν απουσιάζει η ετοιμότητα να δοθούν χρήματα ή να αυξηθούν οι δεινότητες παραγωγής, έτσι ώστε να υπάρχουν εμβόλια για όλους. Εκείνο που χρειάζεται είναι να υπάρξει οργάνωση από τους υπεύθυνους σε διεθνές επίπεδο και στις χώρες στις οποίες θα χορηγηθούν, για να δοθούν τα εμβόλια στους πολίτες του Παγκόσμιου Νότου» υπογραμμίζει.

Βίλι Μπραντ και Χέλμουτ Σμιτ

Ο Όλαφ Σολτς Ο Όλαφ Σολτς θέλει να γίνει ο επόμενος καγκελάριος. Τον περιμένουν, εάν τα καταφέρει, μεγάλες προκλήσεις

Στο προσφυγικό, ένα θέμα που οδήγησε τη χώρα σε μια από τις χειρότερες κρίσεις κατά την πολύχρονη θητεία της Μέρκελ, ο Όλαφ Σολτς είναι σαφής:«Στη Γερμανία, δεν μπορούν να μείνουν όλοι οι πρόσφυγες και κυρίως εκείνοι που διέπραξαν ποινικά κολάσιμες πράξεις» τονίζει. Για τους 800.000 Σύρους που βρήκαν καταφύγιο στη Γερμανία, ο Σολτς υποστηρίζει ότι είναι σημαντικό καθήκον να εκπαιδευτούν, να βρουν δουλειά και να τους δοθεί κάθε άλλη δυνατότητα για να ενσωματωθούν στη χώρα. Για τις σχέσεις της Γερμανίας με τη Ρωσία ποια θα ήταν η θέση ενός πιθανού καγκελαρίου Σολτς;

 «Υπάρχει μια καλή παράδοση που θεμελιώθηκε στη Γερμανία από τον Βίλι Μπραντ και τον Χέλμουτ Σμιτ για την κοινή ασφάλεια στην Ευρώπη» υπενθυμίζει. «Επ αυτού υπάρχουν αποφάσεις του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) για κοινά κριτήρια, στα οποία ανήκει και η σαφής δέσμευση, ότι τα σύνορα της Ευρώπης δεν πρέπει να μετατοπίζονται με χρήση βίας, κάτι που παραβίασε η Ρωσία με την προσάρτηση της Κριμαίας, με αποτέλεσμα να έχουμε τώρα τα προβλήματα στα ανατολικά της Ουκρανίας.Πρέπει λοιπόν να επιστρέψουμε στις αρχές του ΟΑΣΕ. Αποτελεί τη βάση για μια προοπτική.Γι αυτό είναι σωστό, ότι η Γερμανία ενεργεί μαζί με άλλες χώρες (…) Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι μια νέα πολιτική προς ανατολάς που να ενισχύσει και πάλι αυτές τις ιδέες του ΟΑΣΕ, μια πολιτική που είναι και της ΕΕ (…)  Δεν θέλουμε να επιστρέψουμε σε πολιτικές του 17ου, 18ου ή 19ου αιώνα, όπου ισχυρές δυνάμεις να ασκούν πολιτική μεταξύ τους – Ρωσία, Γερμανία. Γαλλία, Αγγλία. Θέλουμε οργάνωση της ασφάλειας της ΕΕ από κοινού με τη Ρωσία».

Ζαμπίνε Κίνκαρτς

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

 Ανδρέας Βιτούλας: Ἀνατέμνοντας τό γεγονός τῆς ἀπορίας

Από
admin
-
0

 Ανδρέας Βιτούλας

 –

Στὴν ἀρχὴ τοῦ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγελίου παραδίδεται ἡ ἀπορία δύο σπουδαίων ἀνθρώπων. Τὸ πρῶτο εἶναι ὁ Ζαχαρίας, ὁ πατέρας τοῦ Βαπτιστῆ Ἰωάννη καὶ τὸ δεύτερο ἡ Θεοτόκος. Ἡ διευκρίνιση τοῦ ἐρωτήματος ποὺ καταθέτουν διανοίγει πτυχὲς τοῦ μυστηρίου τῆς ὕπαρξης καὶ τῆς γνώσης ἀποκαλυπτικὲς τῆς ἄφατης ἀγάπης τοῦ Δημιουργοῦ πρὸς τὸ πλάσμα Του.

Ὁ εὐσεβέστατος Ζαχαρίας κατὰ τὴν ἐπιτέλεση τῆς ἱερατικῆς διακονίας του στὸν Ναὸ δέχεται τὴν ἐπίσκεψη ἀγγέλου, ὁ ὁποῖος τοῦ ἀνακοινώνει τὴ γέννηση ὑιοῦ, ποὺ τόσο ποθοῦσε. Στὸ εὐχάριστο αὐτὸ ἄκουσμα ὁ Ζαχαρίας ἐρωτᾶ τὸν ἄγγελο: «Πῶς νὰ βεβαιωθῶ γι’ αὐτό; Ἐγὼ εἶμαι γέρος καὶ ἡ γυναῖκα μου περασμένης ἡλικίας.» (Λκ. 1, 18). Ἡ ἀπάντηση τοῦ ἀγγέλου «ἐπιτιμᾶ» τὸν Ζαχαρία μὲ σιωπὴ μέχρι τὴν πραγματοποίηση αὐτοῦ ποὺ ἀμφισβήτησε.

Ἡ δεύτερη ἀπορία, ἐκείνη τῆς Παναγίας κατὰ τὸν Εὐαγγελισμό, ἐκφράζεται, κατὰ τὴν ἀνακοίνωση τοῦ ἀγγέλου ὅτι θὰ γεννήσει τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, μὲ τὰ λόγια: «Πῶς θὰ μοῦ συμβεῖ αὐτό, ἀφοῦ ἐγὼ δὲν ἔχω συζυγικὲς σχέσεις μὲ κανέναν ἄντρα;» (Λκ. 1, 34). Στὴν περίπτωση αὐτὴ δὲν ἐπιβάλλεται κάποια παιδαγωγία ὅπως στὸν Ζαχαρία, ἀλλὰ ὁ ἄγγελος συνεχίζει μὲ τὴ Θεοτόκο τὸν διάλογο.

Ἡ ἐρώτηση τοῦ Ζαχαρία χρήζει θεραπευτικῆς παρέμβασης, διότι ὁ ἄμεμπτος ἱερέας τοῦ Θεοῦ ζήτησε νὰ περισταλεῖ ἡ ἀπορία του στὰ ὅρια τῆς ἀτομικῆς του κατανόησης, τῆς ἀτομικῆς του κατασφάλισης. Δὲν ἀποφεύγει τὸν πειρασμὸ νὰ ἀπαιτήσει ἀποδείξεις. Ἔτσι ὅμως σμικρύνει τὸ ἄνοιγμα στὸ ὁποῖο κλήθηκε ἀπὸ τὴν κατάφαση τελικὰ τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἀπορία τῆς Παναγίας ὅμως δὲν ἀμφισβητεῖ. Ἀντιθέτως, ἡ ἀπορία της ἐκφράζει τὸν πόθο καὶ τὴν ἀγωνία γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἐκείνη θὰ μπορέσει νὰ μετάσχει στὸ ὑπερφυὲς γεγονὸς ποὺ τῆς ἀναγγέλλεται. Ἡ ἀπορία δὲν ἐγκιβωτίζεται στὴν ἀπαίτηση αὐτοβεβαίωσης, παρὰ συνιστᾶ τὸν χῶρο τῆς περαιτέρω ἐκτύλιξής της μὲ τὴ μετοχὴ τῆς ἴδιας.

Ὁ Ζαχαρίας δὲν ζητᾶ νὰ μετάσχει. Ἡ ἐρώτησή του παύει τὸν διάλογο, σταματᾶ τὴν κίνηση πρὸς τὸν ἄλλο, θέλει νὰ δρέψει τὴν ἡσυχία καὶ τὴν κατασίγαση. Ἐξ οὗ καὶ ἡ σιωπή. Γι’ αυτὸ καὶ σὲ καμία περίπτωση δὲν πρόκειται γιὰ τιμωρία, παρὰ γιὰ τὴν συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ στὴν τροπὴ τοῦ διαλόγου ποὺ ἔθεσε ὁ Ζαχαρίας. Διότι ἡ ἐκζήτηση ἀντικειμενικῆς κατοχύρωσης στὴν ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ, ἀναχαιτίζει τὴν διαρκῆ καὶ ἀγαπητικὴ ὑπέρβαση τῆς ἀντικειμενικότητας, ποὺ διαρκῶς πραγματοποιεῖ ὁ Θεὸς στὴ Δημιουργία ὁλόκληρη. Ὁ Ζαχαρίας ἐπέβαλε στὸν ἑαυτό του τὴ σιωπὴ ἀδυνατώντας νὰ ἀπαντήσει στὴ συνέχιση τῆς πρόσκλησης τοῦ Θεοῦ. Ἂν ἡ ἀποδοχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεὸ κάποτε περατώνεται -ἀκόμη καὶ στὴν πλέον ἐρωτικὴ διάνοιξη τοῦ ἀνθρώπου- τότε τὸ τέρας τῆς ἀντικειμενικότητας κατασπαράζει ὁλοκληρωτικὰ τὴ σχέση καὶ τὴν ἀλληλοαναφορά.

Ἡ Θεοτόκος ἀπὸ τὴν ἄλλη ἐκτείνει τὴν ἀπορία της στὰ πέρατα τῆς καθολικότητας, ποὺ ἱδρύει κάθε συνάντηση μὲ τὸν Θεό. Ζητᾶ νὰ καταστεῖ συνεργὸς κι ὄχι ἐνεργούμενο ἢ θεατὴς στὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη ποὺ προτείνει ὁ Θεός. Ἡ Παναγία συν-χωρεῖ μὲ τὴ Δημιουργία ὁλόκληρη καὶ γι’ αὐτὸ ἀξιώνεται νὰ χωρέσει καὶ τὸν Δημιουργό. Ἡ ἀπορία της πλατύνει τὴ φύση θραύοντας τὴ ροπὴ στὴ μόνωση, καθὼς ζητᾶ ρόλο συσταυρωτικὸ μὲ αὐτὸν τοῦ Θεοῦ. Ἡ κενωτικὴ ἔξοδος τοῦ Θεοῦ συναντᾶ τὴν ὁμότροπη κένωση τῆς Παναγίας φυτουργώντας τὸ ξύλο τῆς ζωῆς – τὸν σαρκούμενο κατὰ τὸν διάλογο Λόγο. Ἡ πνευματικὴ μεγαλωσύνη τοῦ Ζαχαρία, καρπὸς τῆς ὁποίας ὑπῆρξε ὁ «μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν» (Λκ. 7, 28) Βαπτιστὴς Ἰωάννης, συνάντησε τὰ ὅρια ποὺ ἡ Παναγία ὑπερέβη. Τὰ ὅρια αὐτὰ εἶναι προϊόντα τῆς λειτουργίας τοῦ λόγου.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ μόνο πλάσμα προικισμένο μὲ λόγο, μὲ δυνατότητα δηλαδὴ νὰ θέτει ἐρωτήματα, νὰ ἀναζητᾶ, νὰ κρίνει καὶ κυρίως νὰ ἀναφέρεται. Εἶναι αὐτὴ ἡ φορὰ τοῦ λόγου πρὸς τὰ πράγματα τελικά, ποὺ φορτίζει μὲ ἀλήθεια ἢ ψεῦδος τὴν πολιτεία τοῦ ἀνθρώπου, τὸν ὑπαρκτικὸ τρόπο του.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης πραγματευόμενος τὴ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ἀναγνωρίζει ὅτι «περὶ πολλῶν ἡμῖν ὁ λόγος ἀπορεῖν ὑπετίθετο, οὐ μικρὰς παρέχων ἀφορμὰς πρὸς τὴν τῶν πεπιστευμένων ἀμφιβολίαν».[1] Προκύπτει ὅμως τὸ ἐρώτημα: Ἐκ φύσεως ὁ λόγος ἀντιπαρατίθεται στὴν πίστη ἢ γιὰ τὴν ἀντιπαράθεση αὐτὴ -καὶ συνεπῶς γιὰ τὴν ὑπέρβασή της- εὐθύνεται ἡ ἐλεύθερη τροπὴ τοῦ λόγου ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο; Ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, ὅπως σύνολη ἡ πατερικὴ ἐμπειρία, ἀναγνωρίζει τὸν λόγο ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κατ’ εἰκόνα,[2] ὁ ὁποῖος ὅμως  ἵσταται ἀληθῶς μόνον κατὰ τὴν ἐλεύθερη καὶ ἔμπονη δεξίωση τῶν ἀκτίστως ἐστώτων.[3]

Ἑπτὰ αἰῶνες ἀργότερα, ὁ Kant θὰ καταθέσει ὅτι ὁ λόγος ἐκ φύσεως, καὶ γι’ αὐτὸ ἀναπόφευκτα, θέτει ἐρωτήματα, ποὺ στὴν πορεία ὅμως ἀποδεικνύεται ὅτι ποτὲ δὲν περατώνονται. Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, σύμφωνα μὲ τὸν Γερμανὸ φιλόσοφο, ἱδρύεται ἡ Μεταφυσική, γιὰ τὴν ἀναζήτηση θεμελιωδῶν ἀρχῶν ποὺ ὑπερβαίνουν κάθε δυνατὴ χρήση τῆς ἐμπειρίας. Στὸ συγκεκριμένο ἐγχείρημα βέβαια ὁ λόγος δὲν ἀποφεύγει τὶς ἀντιφάσεις κι ἔτσι γεννιέται τὸ μεγαλεπήβολο καντιανὸ σύστημα μὲ σκοπὸ τὴ διερεύνηση τοῦ πῶς εἶναι δυνατὴ ἡ Μεταφυσικὴ ἢ ἀλλιῶς τῆς δυνατότητας τῆς καθαρῆς-ἀνεξάρτητης ἀπὸ τὴν ἐμπειρία γνώσης τοῦ λόγου.[4]

Ἡ ἀναφορὰ στὸν Kant ἔγινε, διότι ἀποτελεῖ ἕνα λαμπρὸ καὶ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα προσανατολισμοῦ τῆς φυσικῆς ροπῆς τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀπορεῖ. Μόνο ποὺ ἡ ἔξοχη καντιανὴ προσφορά, ὅπως τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς δυτικῆς ἀναζήτησης, πασχίζει γιὰ τὸν προς-πορισμό, τὸ τέλος τῆς ἀπορίας. Καὶ μάλιστα ἡ σπουδαία αὐτὴ ἀπόπειρα ἐν πολλοῖς τεχνουργεῖται στὸ πλαίσιο τοῦ ὑποκειμενισμοῦ, ποὺ θάλλει στὴ Δύση ἀπὸ τοὺς πρώτους αἰῶνες τοῦ χριστιανισμοῦ. Ἡ αὐγουστίνεια προτεραιότητα στὴν ἀτομικὴ νόηση, ἡ σχολαστικὴ ἐκγύμνασή της, πρὸς ἀντικειμενικὴ παγίωση τῆς ἀλήθειας,[5] τὸ καρτεσιανὸ ξερίζωμά της ἀπὸ τὴν ὕπαρξη ἐν γένει, τὴν ὁποία καὶ βεβαιώνει, ἀποτελοῦν τρεῖς, ὄχι μοναδικές, ἀλλὰ σίγουρα  δομικὲς στιγμὲς τοῦ δυτικοῦ στοχασμοῦ.[6] Ἡ ἁρμογὴ αὐτὴ κανοναρχεῖ τὴν αὐτονόμηση τοῦ ὑποκειμένου ἀπὸ τοὺς ἄλλους, τὸν κόσμο καὶ ὁσονούπω καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό…

Ἡ ὑποκειμενικὴ μονοτροπία προϋποθέτει, γεννᾶ καὶ ἐμπεδώνει τὸ τέλος τῆς ἀπορίας. Γιατί, ὅπως προαναφέρθηκε περὶ τῆς Θεοτόκου, ἡ ἀπορία συνιστᾶ ὑπαρκτικὴ πλάτυνση, ποὺ εἶναι ἀδύνατη καὶ ἀτελέσφορη χωρὶς τοὺς ἄλλους. Ἡ καθολικότητα στὴν ὁποία ἡ ἐκκλησιαζόμενη ἀπορία εἰσάγει ἀδιάκοπα, πλάθεται μὲ τὴ ζύμη τοῦ ὁμοουσίου καὶ τὸ ἔλαιον τοῦ σαρκωθέντος ὑποστατικοῦ Ἐλέους. Ἀπορία ἐν τέλει εἶναι ἡ πάντοτε ἐρωτηματικὴ ἀπόκριση στὴν ἐρωτηματικὴ ἔξοδο τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀπερίσταλτη συν-χώρεση. Συνιστᾶ ἐκείνη τὴ συνεργειακὴ ἐπένδυση τοῦ λόγου, ποὺ ἀναχαιτίζει κάθε ἀνασταλτικὸ τῆς σχέσης πρόσκομμα. Τὰ προσκόμματα αὐτὰ συγκροτοῦνται ἀπὸ τὴ σκλήρυνση ποὺ προκαλεῖ ὁ μὴ ἀπορῶν αὐτοβεβαιωτικὸς πορισμός. Ἡ διαρκὴς δὲ ἄγρευση ἀντικειμενικότητας στομώνει τὸ λεπίδι τοῦ λόγου, ὁ ὁποῖος καὶ καθίσταται ἀνήμπορος πιὰ νὰ λεπτουργεῖ τὸ μυστήριο τοῦ δια-λόγου. Ἀπὸ τὴν ὑπαρκτικὴ αὐτὴ ἀποστέωση ἀναδύεται καὶ ἡ ἑξῆς ἀντίφαση: Ἐνῶ ὁ ἐθισμένος στὴν αὐτοβεβαίωση λόγος πορίζεται, συγχρόνως, καὶ ἐξαιτίας αὐτοῦ, ἀδυνατεῖ νὰ διαγνώσει τὴν ἀ-πορία του πέλοντας ψευδαισθητικὰ ἀνενδεὴς στὴν ἀδιόρατη ἀπὸ τὸν ἴδιο ἔνδειά του.

Εἶναι ὅμως ἀκριβῶς ἀντίρροπη ἡ κίνηση τοῦ ἔλ-Λογου λόγου. Κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ «ὁ δὲ τῆς ἑαυτοῦ περὶ τὰ καλὰ φυσικῆς συναισθανόμενος πενίας οὐ παύεται προτροπάδην τρέχων πρὸς τὸν δοῦναι δυνάμενον τῆς ἐνδείας τὴν πλήρωσιν».[7] Εἶναι ἰδίωμα φυσικὸ ἡ πενία καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ παραγνώρισή της -μὲ τὴν «περατούμενη» ἀπορία- στὴν καλύτερη περίπτωση μᾶλλον ἱδρύει τὴ μετα-φυσική. Οἱ ἀπογειώσεις τῆς μεταφυσικῆς στεγανοποιοῦν τοὺς πόρους τῆς δεξίωσης τοῦ ἄλλου ἀναισθητοποιώντας ὡς πρὸς αὐτὸ τὴν κριτικὴ ἐγρήγορση τοῦ ἀποροῦντος. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἡ ἀπορία παύει νὰ εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῶν ἑπτασφραγισμένων εἰσόδων καὶ ἐξόδων. Κι ἔτσι δὲν πυροδοτεῖται ἡ ἀένναη ἀνάληψη τῆς εὐθύνης νὰ γίνεται ὁ ἄνθρωπος διαπερατός, ἀτελέστως καινουργούμενος ἀπὸ τὴν ἀπλήρωτη πληρότητα, ποὺ μεταγγίζει στὸ περατὸ κτιστὸ ὁ καταυγασμὸς τοῦ ἀκτίστου.

Ὅμως καὶ ἡ διάγνωση τῆς ἀ-πορίας εἶναι χάρισμα καὶ ὄχι ἀτομικὴ κατάθεση, ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχει ὡς αἰτία καὶ τὴν ταπεινώτερη τοποθέτηση. Κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιμο καὶ πάλι, ἡ αἰτία τῆς ἀπορίας διδάσκεται κατὰ τὴ γνώση τοῦ ὄντως Προσώπου.[8] Ἔτσι λοιπὸν καὶ ἡ θεμελιωδέστερη καὶ συντριπτικότερη κάθε βεβαιότητας ἀπορία, ἀποστασιοποιημένη καὶ περίκλειστη στὶς αὐτονομημένες της ἀναβάσεις, ἀδυνατεῖ νὰ αὐτοκατανοηθεῖ καὶ συνεπῶς νὰ ἐκτυλιχθεῖ στὴν καθολικότητα γιὰ τὴν ὁποία κατεβλήθη. Αὐτὴ τὴν καθολικότητα ἐγκιβωτίζει ἡ ἀλεξήτειρα τοῦ ἀκτίστου αὐτομόνωση «ἕως ὅτου βρεθεῖ ὁ νοῦς σὲ τέλεια ἀπορία […] (καὶ) ἀρχίσει πάλι μὲ πολλὴ ταπείνωση ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας».[9] Μόνο ἡ κενωτικὴ παραδοχὴ τοῦ ὑπαρκτικοῦ καὶ γνωστικοῦ ἐλλείμματος καὶ ἡ συνειδητοποίηση ὅτι εἶναι ἀδύνατη ἡ ἀντικειμενικὴ κατάληψη κάνει «τὴν ἀπορία μέσο πορισμοῦ θείων ἐρώτων. (Τὸν νοῦ) Δὲν τὸν θέλγει τόσο ὅ,τι μπόρεσε νὰ μάθει γιὰ Σένα, πάνσοφε, ὅσο τὸν φλογίζει ἐκεῖνο ποὺ τοῦ διαφεύγει […] λόγῳ τοῦ ἀνεφίκτου τῆς γνώσεως»[10] μαρτυρεῖ ἡ φιλόκαλη ἐμπειρία τῶν ἐραστῶν τοῦ Θεοῦ.

Δὲν εἶναι ὅμως μόνο τὸ ἀνέφικτο τῆς γνώσης, ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὸ φυσικὸ ἔρεισμα τῆς ἀπορίας. Εἶναι ἐπίσης ὁ πόθος τῆς ἀδιάκοπης κοινωνίας, ὅπως διαβεβαιώνει ὁ νέος ἡσυχαστὴς ἅγιος Σωφρόνιος: «Βάζουμε στὴν ἄκρη ἀκόμη καὶ γνώσεις ποὺ μᾶς δόθηκαν ἀπὸ τὴ χάρη, γιὰ νὰ ἐννοήσουμε τὴ νέα φωνὴ τοῦ Θεοῦ ἤ, καλύτερα, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε μέσα στὸ θέλημα τῶν ἀδελφῶν μας, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ τοὺς ἀγαπήσουμε».[11] Ἡ ἀπορία ξεθεμελιώνει κάθε αὐτάρκεια καὶ κόρο, ὥστε νὰ μεταλαμβάνει συνεχῶς καινὴ γνώση καὶ αὐτὴ ὄχι γιὰ τὴν ἐγωικὴ ὀχύρωση ἀλλὰ πρὸς τὴν ἀγαπητικὴ ἀλληλοπεριχώρηση. Οὐσιαστικὰ πρόκειται γιὰ τὸν σταυρικὸ συντριμμὸ τῶν ἐγώνυμων ταυτοτήτων καὶ τὴν κοινωνικὴ διάνοιξη τῶν ἀλληλο-συν-χωρούμενων ἑτεροτήτων, ἀφοῦ «μὲ τὸν κάθε ἄνθρωπο ὁ Θεὸς ἔχει ἰδιαίτερη συνομιλία».[12]

Τὰ παραπάνω δὲν ἀναιροῦν τὴν ἑκάστοτε ἀρτιγέννητη ἀπορία, ποὺ ἐνδεχομένως ἀρύεται ἀπὸ τὶς πηγὲς τοῦ ὑποκειμενισμοῦ. Πρόκειται ἄλλωστε περὶ φυσικῆς καταβολῆς. Τὸ ζητούμενο γιὰ τὸν ἐκκλησιοποιούμενο βίο εἶναι ἂν ὁ τόπος τῶν ἐκβολῶν τῆς ἀπορίας εἶναι δεκτικὸς φιλόξενης ὑποδοχῆς ἢ αὐθαίρετης ἰδιωτείας. Ἡ ἀσκητικὴ γυμνασία καὶ ἡ εὐχαριστιακὴ λίπανση τοῦ ἀποροῦντος φιλοτεχνεῖ τὸ πρῶτο ἐνδεχόμενο καθιστώντας τὴν ἀπορία χαρισματικὸ τρόπο τοῦ ἐλ-Λόγως μεταποιούμενου ἑαυτοῦ. Αὐτὸ ὅμως σὲ καμία περίπτωση δὲν συγκατανεύει στὴν ἀντικειμενικότητα. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐμπείρως φρονεῖ ὅτι «ὅσοι ποθοῦν τὸν Νυμφίο, πενθοῦν βλέποντάς Τον νὰ μὴ συγκατατίθεται καὶ Τοῦ ἀπευθύνουν κάποια λόγια σὰν αὐτὰ ποὺ προηγοῦνται ἀπὸ τὴ μνηστεία. Καὶ κλαίγοντας σπαρακτικὰ Τὸν καλοῦν μὲ θρήνους, ἐπειδὴ δὲν εἶναι κοντά τους κι ἴσως δὲν ἔρθει ποτέ. Τὸ τέλος ὅμως τοῦ πένθους εἶναι ἡ τέλεια ἀγνὴ νυμφικὴ ἕνωση».[13] Ἡ κενωτικὴ αὐθυπέρβαση τῆς κλητικῆς ἀνταπόκρισης στὴν κλήση τοῦ Θεοῦ μάχεται καθ’ ἡμέραν μὲ τὴ συντριπτικὴ ἀγωνία ὅτι ὁ καλῶν Νυμφίος, ἴσως καὶ νὰ μὴν συγκατατεθεῖ ποτέ! Ἡ ἀπόφανση ὅτι τὸ τέλος θὰ εἶναι τὸ ποθούμενο δὲν λειτουργεῖ ἀντιφατικὰ ἀλλὰ διευκρινιστικὰ τῆς ποιότητας ποὺ εἶναι ἀνάγκη νὰ διαθέτει ἡ ἀπορία. Ἡ εὐόδωση τῆς γαμήλιας μίξης θὰ συντελεστεῖ ἐφ’ ὅσον αὐτῆς θὰ προηγηθεῖ ἡ τελεία ἀποδόμηση τῶν ἐγωικῶν κατασκευῶν, ἕως τῆς παντελοῦς ἐξάλειψης ἀκόμη καὶ τῆς δικαιότερης προσδοκίας!

Ἡ ἀπορία λοιπὸν δὲν συνιστᾶ γνωσιοθεωρητικὴ μέθοδο καὶ στάση, παρὰ τὸν ὑπαρκτικὸ τρόπο τοῦ εὔθρυπτου ἀπὸ τὴν ἀδιάκοπη ἔκ-πληξη εἶναι. Κάτι παρόμοιο εἶχε ὀσμιστεῖ ὁ Στάλκερ τῆς ὁμώνυμης ταινίας τοῦ Ἀντρέι Ταρκόφσκι ὅταν μονολογοῦσε: «Ἡ σκληρότητα εἶναι σύντροφος τοῦ θανάτου. Ἡ εὐκαμψία ἐκφράζει τὴ νεότητα».

Σημειώσεις

[1] ἁγ. Γρηγορίου Νύσσης, Περὶ κατασκευῆς τοῦ  ἀνθρώπου, PG 44, 209C.

[2] ἁγ. Συμεὼν Νέου Θεολόγου, Ὕμνοι θείων ἐρώτων, 44, 30-37, SC 196, σ. 72: κατ’ εἰκόνα οὖν τοῦ Λόγου/δέδοται ἡμῖν ὁ λόγος·/λογικοὶ γὰρ ἐκ τοῦ Λόγου ·[…].

[3] ἁγ. Συμεὼν Νέου Θεολόγου, Κατηχητικὸς 19, 27-31, SC 104, σ. 136: οὐδὲν γὰρ οὕτω τῶν ἄλλων ἁπάντων ὡς λογισμὸς ἀνθρώπου τὸ ἄστατον καὶ εὐμετάβολον ἔχει, τότε μόνον ἱστάμενος, ὅτε τὰ ρέοντα πάντα καὶ κτιστὰ καὶ ὁρώμενα παρωσάμενος τὸ σκότος περάσει ὃ περιβέβληται, καὶ τοῖς ἀοράτοις καὶ ἑστῶσι καταμιγήσεται.

[4] Immanuel Kant, Κριτικὴ τοῦ καθαροῦ λόγου, εἰσαγωγὴ-μετάφραση-σχόλια Ἀναστάσιος Γιανναρᾶς, ἐκδ. Παπαζήση, Ἀθήνα 1979.

[5] Ὁ Θωμᾶς Ἀκινάτης, κατὰ τὸν Μπ. Ράσσελ, ὁμολογεῖ ὅτι πρέπει νὰ προσφύγει στὴ φυσικὴ λογική, μιᾶς καὶ οἱ Ἐθνικοὶ δὲν παραδέχονται τὸ κύρος τῶν Γραφῶν. Ἐπίσης, ὅτι τίποτα στὴν ἀποκάλυψη δὲν εἶναι ἀντίθετο πρὸς τὴ λογικὴ καὶ ὅτι, παρὰ τὴν ἀνεπάρκειά της, οἱ σοφοὶ μποροῦν νὰ ἀποδείξουν τὶς θεῖες ἀλήθειες, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἀμαθεῖς, ποὺ τοὺς ἀρκεῖ ἡ πίστη καὶ ἡ ἀποκάλυψη. Μπέρτραντ Ράσσελ, Ἱστορία τῆς δυτικῆς φιλοσοφίας, τ. Β´, ἐκδ. Ἰ. Δ. Ἀρσενίδης, Ἀθήνα, σ. 105-106.

[6] Οἱ χαϊντεγκεριανὲς βολὲς στὸ cogito ὄντως πλήττουν καίρια τὸν ὑποκειμενισμό, χωρὶς ὅμως νὰ τὸν ἐκριζώνουν ἀνακαινιστικὰ γιὰ τὴ γενέθλια γῆ του.

[7] ἁγ. Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Πρὸς Θαλάσσιον, περὶ διαφόρων ἀπόρων τῆς Ἁγίας Γραφῆς, PG 90, 493D.

[8] Στὸ ἴδιο, 748C.

[9] ἅγ. Μάρκος ὁ Ἀσκητής, Ἐπιστολὴ πρὸς τὸν μονάζοντα Νικόλαο, Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν νηπτικῶν, μτφρ. Ἀντώνιος Γ. Γαλίτης, τ. Α´, ἔκδ. Τὸ περιβόλι τῆς Παναγιᾶς, Θεσσαλονίκη 51998, σ. 165.

[10] ἁγ. Κάλλιστου Ἀγγελικούδη, ὅ.π., τ. Ε´, σ. 277.

[11] ἁγ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Οἰκοδομώντας τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ μέσα μας καὶ στοὺς ἀδελφούς μας, μτφρ. ἀρχιμ. Ζαχαρία, τ. Γ´, ἔκδ. Ἱ. Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας 2014, σ. 298.

[12] Στὸ ἴδιο, σ. 68.

[13] ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Πρὸς τὴ σεμνοτάτη μοναχὴ Ξένη, Φιλοκαλία…, ὅ.π., τ. Δ´, σ. 271. Ἡ ὑπογράμμιση δική μας.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του Γιώργου Κόρδη.

antifono.gr

Η Κλιματική Αλλαγή στην πορεία του χρόνου – Από φυσικό φαινόμενο έγινε “θρησκεία”

Από
admin
-
2

 Αντώνης Φώσκολος

 –

Η Κλιματική Αλλαγή είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο που εμφανίστηκε εδώ και εκατομμύρια χρόνια και μελετήθηκε από τους γεωλόγους του Τεταρτογενούς (Quaternary geologists). Αυτή η κατηγορία των γεω-επιστημόνων μελετούν το παλαιό-κλίμα και την παλαιό-εδαφολογία. Από τα τέλη του 17ου αιώνα μελέτησαν τις παλινδρομικές κινήσεις των παγετώνων που γινόντουσαν κάθε περίπου 120.000 χρόνια, αρχής γενομένης από τα μέσα του Τεταρτογενούς, ήτοι, περίπου, πριν 1.000.000 χρόνια. Την αιτία δεν την γνώριζαν.

Το 1942 οι Γερμανοί συνέλαβαν και φυλάκισαν στο Βελιγράδι έναν διάσημο Σέρβο αστροφυσικό ονόματι Milancovitch, ο οποίος μελέτησε τις τροχιές της Γης γύρω από τον ήλιο. Παρατήρησε ότι όταν η τροχιά της Γης μεταβάλλεται από κυκλική, που είναι σήμερα, σε ελλειψοειδή έχουμε τους παγετώνες των 120.000 ετών, εικόνα 1. Όταν ο άξονας περιστροφής αλλάζει κλίση κάθε 40.000 χρόνια, έχουμε πάλι μια παγετώδη περίοδο (εικόνα 1).

Εικόνα 1. εκκεντρότητα, αξονική απόκλιση και η μετάπτωση των τροπικών και εαρινών ισημεριών, κύκλοι Milancivitch, που δημιουργούν κλιματικές αλλαγές κάθε 120000 χρόνια, κάθε 40000 χρόνια και κάθε 20000 χρόνια αντιστοίχως, Σταύρος Αλεξανδρής, 2019.

Όταν ο ημερήσιος άξονας περιστροφής της Γης αλλάζει τοποθεσία επανέρχεται στην αρχική του θέση κάθε 20.000 χρόνια. Αυτός ο στροβιλισμός δημιουργεί κάθε 20.000 χρόνια μια παγετώδη περίοδο. Βλέπουμε ότι δεν υπάρχει η επίδραση ούτε του ανθρώπου ούτε του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα. Φυσικά, εκείνη την περίοδο, δεν κάναμε χρήση των υδρογονανθράκων. Παρόλα αυτά είχαμε κλιματικές αλλαγές.

Εικόνα 2. Μερικές τοποθεσίες από τις παγοκολώνες που λήφθηκαν από τον Νότιο Πόλο και που φυλάγονται σε ειδικές αποθήκες του Πανεπιστημίου ΟHIO, USA

Το 1995 εκατοντάδες επιστήμονες από όλον τον κόσμο άρχισαν να κάνουν γεωτρήσεις στον Βόρειο και Νότιο Πόλο, όπως επίσης στη Γροιλανδία  (εικόνα 2) για να πάρουν παγοκολώνες που δείχνουν τις κλιματικές αλλαγές τα τελευταία 450.000 χρόνια. Αυτές οι πάγο-κολώνες ορισμένες μήκους 3.200 μέτρων, (εικόνα 3) φυλάγονται στο μουσείο του πανεπιστημίου Οχάιο των ΗΠΑ, ενώ οι πάγο-κολώνες από την Γροιλανδία στο Ινστιτούτο Niels Bohr της Κοπεγχάγης στη Δανία.

Μελετώντας τις διακυμάνσεις της περιεκτικότητας του διοξειδίου του άνθρακος που υπήρχαν ως εγκλείσματα στις παγοκολώνες, όπως επίσης τα ισότοπα οξυγόνου 18 (δ 18Ο) που βρίσκονται σε εγκλείσματα αέρος και είναι θερμοκρασιακοί δείκτες, κατασκεύασαν διαγράμματα διακύμανσης της θερμοκρασίας και του διοξειδίου του άνθρακος των τελευταίων 450.000 ετών, (εικόνα 4).

Εικόνα 3. Η παγο-κολώνα VOSTOK-1 μήκους 3.2 χιλιομέτρων που λήφθηκε από τον Νότιο Πόλο για την μελέτη της κλιματικής αλλαγής, Petit, et. al., 1999.

Στην εικόνα 4, παρατηρούμε πόσες φορές η μέση γήινη θερμοκρασία υπερέβη την σημερινή μέση γήινη θερμοκρασία των περίπου 15 βαθμών Κελσίου ασχέτως της ατμοσφαιρικής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακος. Επιπροσθέτως, παρατηρούμε την επιβεβαίωση της θεωρίας του Milancovitch, δηλαδή ότι περίπου κάθε 120.000 χρόνια πρέπει και πράγματι έχουμε μέσο-παγετώδεις περιόδους, δηλαδή κλιματικές αλλαγές, όπως επίσης επιβεβαίωση των υπαίθριων παρατηρήσεων που έκαναν οι γεωλόγοι του Τεταρτογενούς πριν 200 χρόνια για τις κλιματικές αλλαγές.

Εικόνα 4. Θερμοκρασιακές διακυμάνσεις κατά τα τελευταία 450000 χρόνια. Άξιον παρατήρησης είναι το πόσες φορές είχαμε θερμοκρασίες πάνω από την σημερινή μέση γήινη θερμοκρασία των 15 C για πολλά χρόνια χωρίς να λιώσουν οι πάγοι. Αυτό δείχνουν οι πάγο-κολώνες Vostok-1 και EPICA.

Κλιματική Αλλαγή: Εέμιος και Ολοκαινική

Το σημαντικό συμπέρασμα είναι ότι κατά την διάρκεια του Τεταρτογενούς, ιδιαίτερα τα τελευταία 450.000 χρόνια, είχαμε περιόδους με μέσες γήινες θερμοκρασίες πολύ μεγαλύτερες από ότι έχουμε σήμερα και για πολύ μεγάλες περιόδους, χωρίς να λιώσουν οι πάγοι στον Βόρειο και Νότιο Πόλο. Αυτή η περίπτωση καταγράφεται από την Εέμιο Περίοδο που κράτησε περίπου 10.000 χρόνια, διάρκεια σχεδόν όσης με την Ολοκαινική περίοδο (εικόνα 5), με μέση γήινη θερμοκρασία της Εεμίου περιόδου τους 18 βαθμούς Κελσίου έναντι της σημερινής των 15,8 βαθμών Κελσίου.

Το πρόβλημα των αναζωπυρώσεων στην Εύβοια – Σύσκεψη στο Μαξίμου
Εικόνα 5. Μέση γήινη θερμοκρασία των 18 C κατά την διάρκεια της Εεμίου μεσοπαγετώδους περιόδου που διήρκεσε 10000 χρόνια. Ούτε ο Βόρειος Πόλος ούτε ο Νότιος Πόλος έλιωσαν.

Κατά την περίοδο αυτή των 10.000 ετών δεν έλειωσαν οι πάγοι και δεν πέθαναν οι αρκούδες στον Βόρειο Πόλο, ούτε οι πιγκουίνοι στον Νότιο Πόλο. Άρα, οι ισχυρισμοί των περιβαλλοντολόγων ότι ο πλανήτης θα καταστραφεί αν η μέση γήινη θερμοκρασία ανέβει κατά ένα βαθμό Κελσίου, δηλαδή αν φτάσει στους 16,8 βαθμούς Κελσίου, είναι ψευδείς.

Εικόνα 6. Πάνω από 100 κλιματικές αλλαγές διαπιστώθηκαν τα τελευταία 10000 χρόνια κάνοντας χρήση της γεωμαγνητικής πολικότητας και των ισοτόπων δ 180.

Αυτό μαρτυράν οι μελέτες των 400 παγοκολώνων που βρίσκονται σήμερα στα μουσεία. Επίσης, οι τελευταίες μελέτες που αφορούν τα τελευταία 10.000 χρόνια, (εικόνα 6), έδειξαν με βάση τις θερμοκρασίες που καταγράφηκαν σε ιζήματα του Βόρειου Ατλαντικού, μελέτη ισοτόπων δ 180, ότι είχαμε πάνω από 100 φορές κλιματικές αλλαγές, χωρίς να υπάρχει ανθρώπινη δραστηριότητα.

Παρατηρούμε επίσης ότι η άνοδος της ατμοσφαιρικής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακος διαμέσου των αιώνων έπεται της ανόδου της θερμοκρασίας σε όλες τις μέσο-παγετώδεις περιόδους (περιόδους μεταξύ παγετώνων). Ήτοι παρουσιάζει χρονική υστέρηση έναντι της ανόδου της θερμοκρασίας (εικόνα 7) γεγονός που μας οδηγεί στο να συμπεράνουμε ότι η άνοδος της ατμοσφαιρικής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακος είναι το αποτέλεσμα της ανόδου της γήινης μέσης θερμοκρασίας.

Εικόνα 7. Υστέρηση μεταξύ της εμφάνισης της μέσης γήινης θερμοκρασίας και της περιεκτικότητας της γήινης ατμόσφαιρας σε CO2 κατά τον Φανεροζωϊκό Αιώνα Αυτή η διαχρονική παρατήρηση μας λέει ότι η περιεκτικότητα του ατμοσφαιρικού CO2 είναι το αιτιατό και όχι η αιτία της ανόδου της γήινης θερμοκρασίας, Khilyuk and Chillingar, 2003.

Επί Ηomo Sapiens

Πριν 14.000 χρόνια, η μέση γήινη θερμοκρασία στον πλανήτη ανέβηκε από 11 βαθμούς Κελσίου στους 15 βαθμούς χωρίς να γνωρίζουμε την αιτία (εικόνα 8). Μεταξύ 8.500 π.Χ. και 4.500 π.Χ. (παλαιολιθική περίοδος), η μέση γήινη θερμοκρασία ανέβηκε στους 17 βαθμούς. Αυτή την εποχή, που ονομάζεται η περίοδος του Ολοκαινικού μεγίστου, δημιουργήθηκε η Σαχάρα χωρίς να εξαφανιστούν οι πάγοι από τους Πόλους, ούτε οι αρκούδες και οι πιγκουίνοι.

Εικόνα 8. Οι διακυμάνσεις της μέσης γήινης θερμοκρασίας τα τελευταία 11000 χρόνια, Dansgard et al., 1969 και Shonwiese 1995.

Αυτή την περίοδο δεν γινότανε χρήση των υδρογονανθράκων. Άρα, η αύξηση της γήινης θερμοκρασίας πρέπει να αποδοθεί σε εξωγενείς παράγοντες και όχι στην άνοδο του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακος, σε επίπεδα άνω των 400 ppm. Παρατηρούμε ότι οι υψηλές θερμοκρασίες για 4.000 χρόνια δεν οδήγησαν στην τήξη των πάγων. Δεν ισχύει ο ισχυρισμός των περιβαλλοντολόγων ότι η αύξηση της σημερινής γήινης θερμοκρασίας στους 16,5 βαθμούς Κελσίου θα επιφέρει απρόβλεπτες καταστροφές στην Γη.

Μεταξύ 4.500 π.Χ. και 500 π.Χ. είχαμε μικρές κλιματικές αλλαγές. Η μεγάλη άνοδο της θερμοκρασίας άρχισε κατά την εποχή του Περικλή και κράτησε, περίπου μέχρι το 300 μ.Χ., ήτοι για 800 χρόνια με μέση γήινη θερμοκρασία πάλι τους 17 βαθμούς Κελσίου (εικόνα 9). Αυτή η κορύφωση ονομάζεται Ρωμαϊκό ή ελληνορωμαϊκό μέγιστο.

Δραματική η κατάσταση στην Εύβοια – Τρεις συλλήψεις για εμπρησμό σε όλη τη χώρα
Εικόνα 9. Διακύμανση των επιφανειακών θερμοκρασιών στην θάλασσα των Σαργασών τα τελευταία 3000 χρόνια ( Μετρήσεις μέχρι το 1975) βάση των ισοτοπικών μετρήσεων δ 180 στο πλαγκτόν Globigerinoides rubber, Keigwin, L.D., Science 274: 1504-1508. Φανερά είναι τα θερμοκρασιακά μέγιστα της Ρωμαϊκής Εποχής και το Μεσαιωνικό Μέγιστο.

Μεταξύ 100 π.Χ. και της γέννησης του Χριστού, ήτοι για 100 χρόνια, δεν είχαμε καμία βροχόπτωση στην Αθήνα και οι κάτοικοι γονυπετείς πήγαιναν στους ναούς του Όμβριου Διός (δύο ναοί, ένας στους πρόποδες του Υμηττού, περιοχή Αργυρούπολης, και ο άλλος στα Τουρκοβούνια) ψάλλοντας «Υσον, Υσον ώ φίλε Ζεύς κατά της Αρούρης των Αθηναίων και Πεδίων» και προσφέροντας κοχύλια σαν τάματα. Παρατηρούμε πάλι ότι οι υψηλές θερμοκρασίες για 800 χρόνια δεν οδήγησαν στην τήξη των πάγων. Τέτοιες προβλέψεις έχει κάνει και ο Ilya Pricogin θεωρητικός του Χάους.

Οι διακυμάνσεις της θερμοκρασίας

Από το 300 μ.Χ. μέχρι το 800 μ.Χ. είχαμε πτώση της μέσης γήινης θερμοκρασίας κάτω των 15 βαθμών. Μετά από αυτή την πτώση είχαμε πάλι μια άνοδο της μέσης γήινης θερμοκρασίας στους 17 βαθμούς από το 800 μ.Χ. έως το 1350 μ.Χ. χωρίς να λιώσουν οι πάγοι στους Πόλους. Το λένε και οι 400 παγοκολώνες που έχουν συλλεγεί. Σε αυτή την θερμή περίοδο των 550 ετών είδαμε τις ακρίδες από την Υποσαχάριο ζώνη της Αφρικής να φθάνουν στην Βιέννη και να καταστρέφουν τα σιτηρά της Νότιας Ευρώπης.

Είδαμε την καλλιέργεια της αμπέλου να φθάνει και να εγκαθίσταται στην Σκωτία και είδαμε οι πάγοι να λιώνουν στο νότιο μέρος της Γροιλανδίας με αποτέλεσμα να εποικιστεί από τους Δανούς (εικόνα 10). Και όμως, ο πλανήτης Γη δεν καταστράφηκε, όπως πολλοί ισχυρίζονται πως θα συμβεί. Γιατί άραγε δεν μπαίνουν στις βιβλιοθήκες όλου του κόσμου για να δουν τις διαχρονικές κλιματικές αλλαγές. Αυτή η παραπλάνηση που αποσκοπεί άραγε;

Από το 1350 μ.Χ. έως το 1800 μ.Χ. είχαμε την μικρή παγετώδη περίοδο που κράτησε 450 χρόνια και έφερε την πανώλη στην Ευρώπη, η οποία σκότωσε 40 εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτό αποδίδεται στην ψύξη των νερών. Οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να πλυθούν. Ναι είχαμε κλιματικές αλλαγές που δεν οφείλονται στην διακύμανση των συγκεντρώσεων του διοξειδίου του άνθρακος στην ατμόσφαιρα. Ας σημειωθεί ότι μέχρι το 1800 μ.Χ. δεν κάναμε χρήση υδρογονανθράκων.

Ακάθεκτη η Κυβέρνηση Ράμα: Ληστρικές αρπαγές περιουσιών ορθόδοξων ναών της Αλβανίας (ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ)

Από
admin
-
0

Ακάθεκτη η Κυβέρνηση του Έντι Ράμα προχωρά στην αρπαγή περιουσιών Ελλήνων αλλά και Μοναστηριών της Ορθόδοξης Αλβανικής Εκκλησίας, τις οποίες χαρίζει σε φίλους της επιχειρηματίες για ανέγερση τουριστικών -κατά κανόνα- μονάδων στα παράλια της Βορείου Ηπείρου.

Για την επίτευξη αυτού του σχεδίου, ο Έντι Ράμα και η παρέα του καταπατούν τόσο τις διεθνείς υποχρεώσεις της Αλβανίας για τα Δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, όσο και τις δεσμεύσεις έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία «θυμούνται» και επικαλούνται μόνο όταν ζητούν είτε οικονομικές, είτε υλικές ενισχύσεις. Η απληστία και τα συμφέροντα που έχουν αναπτυχθεί είναι τόσο μεγάλα που υπάρχουν περιπτώσεις, στις οποίες καταπατούνται ακόμη και νόμοι που έχουν ψηφιστεί και τυπικά ισχύουν στην Αλβανία.

Οι μεθοδεύσεις που εφαρμόζονται είναι προκλητικές για κάθε ευνομούμενη χώρα και ειδικά από όσες θέλουν να ενταχθούν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και μόνο όσα περιγράφονται και αποκαλύπτονται από την επίσημη εφημερίδα της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, θα πρέπει να προκαλέσει την επέμβαση της Ε.Ε. και βεβαίως της Ελληνικής Κυβέρνησης, ώστε να σταματήσει η αρπαγή περιουσιών από τους νόμιμους ιδιοκτήτες και η δημιουργία τετελεσμένων.

 

 

Στο «μάτι» η εκκλησιαστική περιουσία

Η εφημερίδα NGJALLJA (Ανάστασις), αναφέρεται σε χαρακτηριστικές περιπτώσεις υφαρπαγής περιουσιών Ιερών Μονών, όπως του Αγίου Γεωργίου στη χερσόνησο των Εξαμιλίων (απέναντι από την Κέρκυρα) της Κοιμήσεως Θεοτόκου στην Κακομιά και των Αγίων Θεοδώρων στους Δρυμάδες.

Εκτενής αναφορά γίνεται στην πρόσφατη περίπτωση της Ι.Μ. Αγίου Γεωργίου Εξαμιλίων. Όπως αναφέρει η εφημερίδα – σύμφωνα με δημοσίευμα του tachydromos.org η Κυβέρνηση με τα υποθηκοφυλακεία και την Επιτροπή Διαχείρισης της ακίνητης περιουσίας όχι μόνο αρνείται να εγγράψει παραθαλάσσιο οικόπεδο που ιστορικά ανήκει στη Μονή, αλλά τη διαθέτει σε όμιλο επιχειρήσεων για τουριστική αξιοποίηση.
«Δεν αποτελεί πια προσπάθεια, αλλά είναι γεγονός, η απογύμνωση από την ακίνητη περιουσία που αποτελεί ιδιοκτησία της Ιεράς Μονής του Αγίου Γεωργίου στη χερσόνησο των Εξαμιλίων, νότια των Αγίων Σαράντα. Χωρίς να επεκταθεί κανείς στα νομικά τερτίπια που χρησιμοποιήθηκαν, που στην ουσία απομακρύνουν απ’ την ουσία της υπόθεσης, γίνεται λόγος για την πιο τυπική περίπτωση υφαρπαγής ακίνητης περιουσίας σήμερα, υπό την άμεση ευθύνη της πολιτείας, ιστορικά αναγνωρισμένης ιδιοκτησίας της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας. Δεν είναι δυστυχώς η μοναδική περίπτωση, αλλά είναι η πλέον τυπική», αναφέρεται στο άρθρο της «Ανάστασις».

Ιδιοκτήτης με πλαστά έγγραφα

Το Αλβανικό καθεστώς προχωρά με πλαστογραφημένα έγγραφα, σε εγγραφή στα υποθηκοφυλακεία της συγκεκριμένης ιδιοκτησίας σε «ιδιοκτήτη» που δεν έχει καμία σχέση με την περιοχή εκδίδοντας ταυτόχρονα οικοδομική άδεια για τουριστική μονάδα.

Πρόκειται για μια μεθόδευση τυχοδιωκτικού χαρακτήρα, καθώς αν οικοδομηθούν οι τουριστικές εγκαταστάσεις στη συνέχεια θα καταστεί περίπλοκη έως αδύνατη η αποκατάσταση του ιδιοκτησιακού δικαιώματος της Ιεράς Μονής επί του οικοπέδου. Η μεθόδευση αυτή φαίνεται ότι εφαρμόζεται και σε πολλές άλλες περιπτώσεις.

Σύμφωνα μάλιστα με την εφημερίδα, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος εδώ και καιρό έχει προειδοποιήσει ότι τα περιουσιακά στοιχεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ιδιαίτερα των Μονών και των ναών στην παράκτια περιοχή -ειδικής αξίας- θα αναγνωριστούν (από τα κρατικά όργανα της Αλβανίας) εφόσον προηγουμένως καταπατηθούν! Τότε όμως η αξία των αποζημιώσεων θα είναι απειροελάχιστη καθώς στο μεταξύ το ακίνητο θα έχει απαλλοτριωθεί και θα έχει κτιστεί!

«Μαύρο χρήμα;»

Η Εφημερίδα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας αναφέρει ακόμη ότι υπάρχει μεγάλη βιασύνη για την υλοποίηση της επένδυσης που γίνεται «σχεδόν από παράνομες πηγές».
Έχει ενδιαφέρον πάντως το ιστορικό της υπόθεσης, το οποίο θα πρέπει να λάβουν υπόψη όσοι εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι η Αλβανία έχει κάνει βήματα μπροστά για να γίνει κράτος σύγχρονο και δικαίου. Συγκεκριμένα όπως γράφει η ίδια εφημερίδα η Ιερά Μονή συγκέντρωσε αποδεικτικά έγγραφα και ιστορικές πηγές, έγιναν οι απαραίτητες νομικές ενέργειες για την κατοχύρωση της ακίνητης περιουσίας της, περίπου 1200 στρεμμάτων και ενώ περίμενε τις κατά νόμο απαντήσεις επί των αιτημάτων και φακέλων που έχουν κατατεθεί το 2017, εγκρίθηκε ο Αναθεωρημένος Χωροταξικός Σχεδιασμός των Παράκτιων στους Δήμους Χιμάρας και Αγίων Σαράντα.

«Παρατηρώντας τις λεπτομέρειες αυτών των σχεδίων, συμπεραίνει κανείς ότι στην πραγματικότητα όλοι οι κολπίσκοι στην παράκτια αυτή γραμμή, που καθόλου συμπτωματικά έχουν και από ένα Ορθόδοξο μοναστήρι – φύλακα και ιδιοκτήτη ανά τους αιώνες – μετατρέπονται σε τουριστικές εγκαταστάσεις και ογκώδεις τουριστικές δομές. Μάλιστα, στην περίπτωση του Κόλπου του Μοναστηριού του Αγίου Γεωργίου παραβιάζονται και άλλες πράξεις διαχείρισης και διακανονισμού προηγούμενων κυβερνήσεων του αλβανικού κράτους, που αφορούν σε δεσμευτικές ευρωπαϊκές συνθήκες περί προστασίας περιβάλλοντος, καθότι το Μοναστήρι αποτελεί την δυτική ολοκλήρωση της Λιμνοθάλασσας και Υγροβιότοπου του Βουθρωτού», υπογραμμίζει η εφημερίδα.

Το κυβερνητικό σχέδιο έχει όμως και δεύτερο σκέλος: Τα κυβερνητικά όργανα προχώρησαν σε πρόσθετες εξυπηρετήσεις για τον επενδυτή, διασπάζοντας το ενιαίο της επιφάνειας της ακίνητης περιουσίας του Μοναστηριού, αναγνωρίζοντας και εγγράφοντας τμήματά της σε άτομο που δεν έχει σχέση με την περιοχή και το οποίο εμφανίζει πλαστογραφημένα έγγραφα!

Λεηλασία και παρανομία

Το άρθρο της εφημερίδας καταλήγει: «Η περίπτωση του Μοναστηριού του Αγίου Γεωργίου ασφαλώς είναι και η πιο τυπική. Διευκολύνει στο να καταλάβει κανείς την ουσίας της παράνομης λεηλασίας και της συνεργασίας του κράτους με σκοτεινά οικονομικά συμφέροντα. Θα ήταν παράβλεψη εάν δεν θα επισημαίνονταν, ότι εν τέλει, όπως επιβάλει η οικονομική λογική και όπως υποδεικνύει η πείρα, η απόδοση και κοινωνική ωφελεία απ’ την εκμετάλλευση του συγκεκριμένου φυσικού και πολιτιστικού αποθέματος και τόσων άλλων, θα ήταν πολλαπλά μεγαλύτερη στην περίπτωση που γίνονταν σεβαστό το δικαίωμα του πραγματικού ιδιοκτήτη και η δική του συγκατάθεση στην αξιοποίηση.
Ο άλλος δρόμος οδηγεί σε παραβίαση της έννομης τάξης, απώλεια της κοινωνικής συνοχεύς και μείωση της αειφόρου οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής».

Σχετικά με το θέμα, παραθέτουμε άρθρο της ιστοσελίδας www.himara.gr, που αναφέρεται ειδικά στο θέμα:

Η περίπτωση υφαρπαγής των περιουσιών της Ιεράς Μονής του Αγίου Γεωργίου στο Δέμα, Άρθρο απ’ το τεύχος Ιουνίου 2021 της εφημερίδα NGJALLJA (Ανάστασις) επίσημο όργανο της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας όπου καταγγέλλονται οι κρατικές μηχανορραφίες για την υφαρπαγή τεμαχίου παραθαλάσσιας περιοχής που είναι ιστορικά περιουσία της Μονής. Η Κυβέρνηση με τα υποθηκοφυλακεία και τις επιτροπές διαχείρισης της ακίνητης περιουσίας όχι απλά αρνείται να την εγγράψει στη Μονή αλλά την διαθέτει σε όμιλο επιχειρήσεων για τουριστική αξιοποίηση.

«Δεν αποτελεί πια προσπάθεια, αλλά είναι γεγονός, η απογύμνωση από την ακίνητη περιουσία που αποτελεί ιδιοκτησία της Ιεράς Μονής του Αγίου Γεωργίου στη χερσόνησο των Εξαμιλίων, νότια των Αγίων Σαράντα. Χωρίς να επεκταθεί κανείς στα νομικά τερτίπια που χρησιμοποιήθηκαν , που στην ουσία απομακρύνουν απ’ την ουσία της υπόθεσης, γίνεται λόγος για την πιο τυπική περίπτωση υφαρπαγής ακίνητης περιουσίας σήμερα, υπό την άμεση ευθύνη της πολιτείας, ιστορικά αναγνωρισμένης ιδιοκτησίας της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας. Δεν είναι δυστυχώς η μοναδική περίπτωση, αλλά είναι η πλέον τυπική.

Ότι δεν συνέβη ούτε στις περιόδους της δοκιμασίας της μακραίωνης Οθωμανικής κατοχής, ούτε κατά τις δεκαετίες της υποχρεωτικής κομουνιστικής δήμευσης, συμβαίνει σήμερα, ενώ υποτίθεται ότι υπό το πνεύμα του κράτους δικαίου και της ισονομίας, το δικαίωμα επί της περιουσίας θα έπρεπε να είναι απαραβίαστο.

Και ότι σήμερα εξελίσσεται αποτελεί οριστική εκτέλεση, διότι αλλοιώνεται μια και καλή το ιδιοκτησιακό καθεστώς, αλλά και ο χαρακτήρας χρήσης του ακινήτου. Τούτο διότι η υφαρπαγή, η κτηματολογική μεταβίβαση και η διαστρεβλωμένη εγγραφή στα υποθηκοφυλακεία συνδυάζεται με ταυτόχρονη έκδοση άδειας οικοδομής για μεγάλων διαστάσεων τουριστικές εγκαταστάσεις καθιστώντας έτσι περίπλοκη- για την ακρίβεια αδύνατη- την διεκδίκηση στο μέλλον του δικαιώματος.

Συγκεκριμένα, στη Μονή του Αγίου Γεωργίου η Ορθόδοξος Αυτοκέφαλος Εκκλησία της Αλβανίας έχει από νωρίς εκδηλώσει το ενδιαφέρον και το νόμιμο συμφέρον, ίσως απ’ το ξεκίνημα της αναδιοργάνωσης της μετά τον αθεϊστικό διωγμό, για την αναγνώριση και επαναπόδοση του συνόλου της ακίνητης περιουσίας, την ανοικοδόμηση και λειτουργική αποκατάσταση του Μοναστηριακού Συγκροτήματος, την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον σε βιοποικιλότητα και την χρήση και πάλι για τον λατρευτικό προορισμό για τον οποίο και ιδρύθηκε.

Βασιζόμενοι σε αποδεικτικά έγγραφα και ιστορικές πηγές, εγκαίρως έγιναν οι απαραίτητες νομικές ενέργειες, τόσο στα αρμόδια δικαστήρια όσο και στις κρατικές αρχές κατά το νόμο αρμόδιες. Ταυτοχρόνως και παράλληλα με σκοπό την αντιμετώπιση βίαιων προσπαθειών αυθαίρετης παραβίασης του χώρου με κατασκευές. Σε περιόδους και στιγμές μεγάλων πολιτικών κρίσεων και εν απουσία της ισχύος του κράτους, Ορθόδοξοι κληρικοί και πιστοί έγιναν οι ουσιαστικοί φύλακες του θαυμάσιου εκείνου φυσικού τοπίου, με σπάνια χλωρίδα και πανίδα αλλά και εντοπισμένα αρχαιολογικά ευρήματα, αγωνιζόμενοι βέβαια για το δίκαιο και τα δικαιώματα της Μονής. Ταυτόχρονα με την ένοχη και σκόπιμη σιωπή των κρατικών και κυβερνητικών φορέων ώστε να πάρουν απάντηση τα αιτήματα και οι παραστάσεις της Εκκλησίας μας για την κατοχύρωση της επί της αξιόλογης αυτής ακίνητης περιουσίας, φαίνεται να εξελίσσονταν και οι νομιμοφανείς νομικές διαδικασίες οριστικής απογύμνωσης του Μοναστηριού απ’ τις ιδιοκτησίες του και η απαλλοτρίωση τους υπέρ παντελώς παράνομων συμφερόντων τρίτων.

Διότι είναι παραπλανητική η ιδέα ότι ένας νόμος που παραβιάζει το θεμελιώδες δικαίωμα στην ιδιοκτησία, που αγνοεί την ιστορική αλήθεια και διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, δύναται να μετατραπεί σε ρυθμιστικό μέσο αποκατάστασης των συνεπειών της αδικίας. Με τις νομικές ενέργειες της Κυβέρνησης σε αγαστή συνέργεια με σκοτεινά επιχειρηματικά συμφέροντα έχουν εγκριθεί άδειες για την ανέγερση μαζικού συγκροτήματος τουριστικού χαρακτήρα. Μόνο που θεμελιώνουν επί του αδίκου. Και τούτο πρόκειται να αποτελέσει μόνιμο στίγμα και πληγή. Όπως εξ άλλου συμβαίνει και με τη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Κακομιά και των Αγίων Θεοδώρων στους Δρυμάδες κ.α.

Θα ήταν μη δόκιμο στην περίπτωση του γραπτού τούτου να παραταθούν και αναλυθούν τα αποδεικτικά και τα έγγραφα που ξεκάθαρα αποδεικνύουν την ιδιοκτησία της Μονής επί συνόλου επιφανείας πλέον των 1200 στρεμμάτων γύρω της. Είναι πολλά αποδεικτικά έγγραφα, διαφόρων χρονικών περιόδων, άμεσα ή έμμεσες αναφορές, επισημαίνοντας τους άλλους ιδιοκτήτες με τους οποίους οριοθετείται η Μονή, σημειώσεις του ίδιου του Μοναστηριού ή κρατικών αρχών.

Και παρόλα αυτά όλα αντιμετωπίζονται με αδιαφορία, καθώς λείπει η θέληση και πραγματική βούληση απ’ το κράτος για την επαναφορά της νόμιμης τάξης. Απεναντίας, τα κυβερνητικά όργανα, έχοντας στο υποσυνείδητο ξεκάθαρο το στόχο ώστε «να κλείσουν τους λογαριασμούς» με τον «ενοχλητικό δικαιούχο ιδιοκτήτη», έχουν δημιουργήσει ένα σωρό διευκολύνσεις για τη διάσπαση του ενιαίου της επιφάνειας της ακίνητης περιουσίας του Μοναστηριού, αναγνωρίζοντας και εγγράφοντας ιδιοκτησίες σε άτομο που ουδεμία σχέση είχε με την περιοχή εκείνη. Με πλαστογραφημένα έγγραφα και συνέχεια χειραγωγιών που στηρίζονται στην τόλμη που του προσδίδει η σύνδεση και συναλλαγή του με τις κρατικές αρχές, που είναι στην ουσία αρμόδιες για την αποτροπή ανάλογων πράξεων και προσπαθειών, εκείνος «αναγνώρισε και ενέγραψε ιδιοκτησία». Προσωρινά και ως ενδιάμεσο βήμα, για να ακολουθήσει όπως σε όλες αυτές τις περιπτώσεις των σκοτεινών αδικιών στην εφαρμογή και επόμενων νομικού περιεχομένου πράξεων στην παράδοση του ακίνητο σε πιο ισχυρά κέντρα.

Και για να εντοπίσει κανείς ποιος είναι ο πιο ισχυρός δεν χρειάζονται περίπλοκες κι εξειδικευμένες έρευνες. Οι ενέργειες των ίδιων των κυβερνητικών φορέων τους καταδεικνύει. Ενώ η Εκκλησία ανέμενε και μάλιστα περιμένει τις κατά το νόμο απαντήσεις επί των αιτημάτων και των φακέλων της που έχουν κατατεθεί, το έτος 2017 εγκρίνεται κατά τις διαδικασίες που ο Νόμος προβλέπει, ο Αναθεωρημένος Χωροταξικός Σχεδιασμός των Παράκτιων στους Δήμους Χιμάρας και Αγίων Σαράντα. Παρατηρώντας τις λεπτομέρειες αυτών των σχεδίων, συμπεραίνει κανείς ότι στην πραγματικότητα όλοι οι κολπίσκοι στην παράκτια αυτή γραμμή, που καθόλου συμπτωματικά έχουν και από ένα Ορθόδοξο μοναστήρι – φύλακα και ιδιοκτήτη ανά τους αιώνες – μετατρέπονται σε τουριστικές εγκαταστάσεις και ογκώδεις τουριστικές δομές. Μάλιστα, στην περίπτωση του Κόλπου του Μοναστηριού του Αγίου Γεωργίου παραβιάζονται και άλλες πράξεις διαχείρισης και διακανονισμού προηγούμενων κυβερνήσεων του αλβανικού κράτους, που αφορούν σε δεσμευτικές ευρωπαϊκές συνθήκες περί προστασίας περιβάλλοντος, καθότι το Μοναστήρι αποτελεί την δυτική ολοκλήρωση της Λιμνοθάλασσας και Υγροβιότοπου του Βουθρωτού.

Φυσικά, φαίνονται ασήμαντες λεπτομέρειες τούτα μπροστά στην απληστία για την οριστική καταπάτηση της ιδιοκτησίας του Μοναστηριού και της βιασύνης ώστε να ανοίξουν οι προοπτικές της επένδυσης που χρηματοδοτείται από σχεδόν παράνομες πηγές. Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος εξάλλου από καιρό έχει προειδοποιήσει ότι τα περιουσιακά δικαιώματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ιδιαίτερα των Μονών και ναών της στην παράκτια περιοχή – ειδικής αξίας – θα αναγνωριστούν εφόσον προηγουμένως έχουν αυθαιρέτως καταπατηθούν. Και στην περίπτωση τούτη η αξία των εγγράφων που ενδεχομένως δοθούν στην Εκκλησία δεν θα είναι παρά μερικά σεντς όσο η τιμή του χαρτιού και της μελάνης εκτύπωσης. Διότι στην πραγματικότητα δεν θα έχουν άλλο αντίτιμο εφόσον το ακίνητο θα έχει απαλλοτριωθεί και κτιστεί.

Ενώ σε μια κοινωνία που πράγματι θα είχε μετανοήσει για τις διώξεις που ασκήθηκαν στην πίστη προς τον Θεό και την Ορθόδοξη Εκκλησία, σε μια πολιτεία που διακατέχεται από το Νόμο και ένα λαό που σέβεται τον εαυτό και την ιστορία του, θα ανέμενε κανείς ώστε πρώτα να αποζημιωθούν σε όλες τις διαστάσεις ιδιοκτησίας οι θρησκευτικές κοινότητες. Στην Αλβανία, ωστόσο, το εντελώς αντίθετο συμβαίνει.

Η περίπτωση του Μοναστηριού του Αγίου Γεωργίου ασφαλώς είναι και η πιο τυπική. Διευκολύνει στο να καταλάβει κανείς την ουσίας της παράνομης λεηλασίας και της συνεργασίας του κράτους με σκοτεινά οικονομικά συμφέροντα. Θα ήταν παράβλεψη εάν δεν θα επισημαίνονταν, ότι εν τέλει, όπως επιβάλει η οικονομική λογική και όπως υποδεικνύει η πείρα, η απόδοση και κοινωνική ωφελεία απ’ την εκμετάλλευση του συγκεκριμένου φυσικού και πολιτιστικού αποθέματος και τόσων άλλων, θα ήταν πολλαπλά μεγαλύτερη στην περίπτωση που γίνονταν σεβαστό το δικαίωμα του πραγματικού ιδιοκτήτη και η δική του συγκατάθεση στην αξιοποίηση.

Ο άλλος δρόμος οδηγεί σε παραβίαση της έννομης τάξης, απώλεια της κοινωνικής συνοχής και μείωση της αειφόρου οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής.

Ανταποκριτής «ΝGJALLJA»

Πηγές: proinoslogos.gr, himara.gr, tachydromos.org

Παντελής Οικονόμου: Μπας και προλάβουμε άλλα καμένα

Από
admin
-
0

του Παντελή Οικονόμου

Σίφνος, 9 Αυγούστου 2021

Πολλά και, κατά κανόνα, σωστά λέγονται και γράφονται τις ημέρες αυτές για τις φυσικές καταστροφές από τις πυρκαγιές. Θα ήταν άλλωστε περίεργο να ήταν λίγα και λάθος, με τόσες πολλές αμαρτίες να έχουν προηγηθεί και να επαναλαμβάνονται. Διαθέτουμε άλλωστε πολλούς άξιους, εξειδικευμένους  επιστήμονες που μένουν και επιμένουν Ελλάδα. Σποραδικοί πια οι θόρυβοι από τιποτένιους που επιμένουν να κάνουν το κομμάτι τους από  κανάλια πρόθυμα να τους προβάλλουν, ακόμα και σε ώρες συμφοράς. Είναι ήδη είδος υπό εξαφάνιση. Οι τιποτένιοι, όχι τα κανάλια.

Οι περισσότερες σκέψεις λοιπόν που προβάλλονται στον δημόσιο χώρο είναι αξιοπρόσεκτες, θετικές και πραγματοποιήσιμες. Στην  ουσία τους, οι περισσότερες έχουν διατυπωθεί ξανά και ξανά. Εδώ και αρκετά χρόνια, έχουν γίνει πολλές θεμελιωμένες καταγγελίες και έχει αποδειχθεί η απροθυμία θεραπείας τους. Έχουν προταθεί ένα σωρό μέτρα πολιτικής για αποκατάσταση (στο μέτρο του δυνατού) και πρόληψη επόμενων καταστροφών, με την αγνόησή τους παράβαση καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση. Έχουν δημοσιοποιηθεί άφθονες, αξιόπιστες φωτογραφίσεις της «μεγάλης εικόνας» καταστροφής του πλανήτη και της πατρίδας μας, ως αμάχητα τεκμήρια οικονομικής εγκληματικότητας με το ψευδώνυμο «ανάπτυξη» και ανοχής, αν όχι ενθάρρυνσής της.

Ο θρήνος και ο κομματισμός δεν ξαναζωντανεύουν τα καμένα

Όλα αυτά αφήνουν αναπάντητο ένα, απελπισμένο πια, «γιατί, βρε παιδιά, ποτέ, τίποτα απ’ αυτά;» Και δικαιολογούν τον θρήνο για τα καμένα. Μια ανθρώπινη αντίδραση μπροστά στις απώλειες ζωών, περιουσίας, δημόσιας και ιδιωτικής, κάποιου μέρους ακόμα του πλανήτη που μας φιλοξενεί. Αλλά και μια ακόμα εκδήλωση αμοραλισμού από εκπροσώπους μας που, αφού αμέλησαν να ασχοληθούν με την πρόληψη, την αντιμετώπιση και την θεραπεία των καταστροφών, όπως όφειλαν, σπεύδουν να θρηνήσουν υποκριτικά «στο πλευρό μας». Προσποιούμενοι ενδιαφέρον για μας και ευαισθησία που δεν διαθέτουν. Καμία παραίτηση μέχρι σήμερα!

Αλλά αυτή η απροκάλυπτη αλητεία, έρχεται να «γίνει τέλεια» με το κομματικό μας κατεστημένο να παίζει στο πεδίο της καταστροφής, ακόμα και την ώρα που αυτή συντελείται, το προσφιλές του παιχνίδι: την καταγγελία των «άλλων» και του «κράτους», ως δικαιολογία για όσα βαρύνουν όλους, εκ περιτροπής. «Άλλοι» ανατριχιαστικά όμοιοι με τους καταγγέλλοντες και «κράτος» εργαλείο εξυπηρέτησης των σχέσεων όλων με πελάτες τους και όχι πολίτες. Οι τελευταίοι  κυβερνώντες μάλιστα, έχοντας αποθρασυνθεί από την ανοχή μας, έχουν μετονομάσει το «πελατειακό» σε «επιτελικό». Άφεριμ!

Βεβαίως, επειδή και τα δάκρυα είναι κροκοδείλια και τα διασταυρούμενα πυρά άσφαιρα, ουδείς μπαίνει στον κόπο να καταλογίσει ευθύνες με ονοματεπώνυμο, όπως θα όφειλε.  «Κόρακας, κοράκου μάτι…». Άσε που, οι άθλιοι συμπαίκτες, μετά από τόσα χρόνια, έχουν αποδείξει ότι  μια έγκαιρη συνεννόησή τους υπέρ του εθνικού και δημοσίου συμφέροντος, τους ξεπερνάει ακόμα και ως σκέψη. Μένουν στο να ξεφτιλίζει ο ένας τον άλλο στα, πρόθυμα και γι’ αυτό, κανάλια.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, δεν ξαναζωντανεύουν τα καμένα. Προϋπόθεση για να προλάβουμε άλλα καμένα είναι να μαυρίσουμε στις εκλογές όσους χύνουν κροκοδείλια δάκρυα και κομματίζονται στυγνά πάνω στις στάχτες.

Με ανισότητες και αυταπάτες οδεύουμε σε καταστροφή

Αλλά η αποκαθήλωση του εγχώριου κομματικού κατεστημένου δεν αρκεί. Υπάρχει ακόμα και η ελάχιστη μειοψηφία των πολύ πλούσιων. Για όσους από αυτούς κατοικούν στην Εκάλη και λοιπά βόρεια προάστεια ή και χωριά της Αττικής, είμαι πια βέβαιος, η μυρωδιά, η καταχνιά και η ευθεία απειλή κατά της ζωής και των σπιτιών τους, τους έχουν αγγίξει. Κανείς δεν είναι πια ασφαλής, όσο πλούσιος κι΄ αν είναι.

Πολύ περισσότεροι βέβαια, λιγότερο ασφαλείς και λιγότερο πλούσιοι, αφού πάλεψαν μια ζωή για ένα σπίτι, το είδαν να γίνεται παρανάλωμα της φωτιάς ή να διασώζεται με ζημιές ή και να καταστρέφεται ολοσχερώς. Χωρίς να έχουν την δυνατότητα αντικατάστασής του, χρωστώντας ίσως ακόμα κάποιες δόσεις δανείου για το χτίσιμο του. Συνειδητοποιούν ότι ένα όνειρο που τους υποσχέθηκαν, μια υπόσχεση που ψήφισαν, ένα κλείσιμο του ματιού που ανταπόδωσαν είναι πια στάχτες.  Ότι ο δρόμος που πείσθηκαν να ακολουθήσουν δεν οδήγησε στην ευτυχία, αλλά στην καταστροφή.

Ενώ λοιπόν οι κακίες ενεργούμενων του κομματισμού διορθώνονται με το μαύρισμα τους σε κάλπες, μια πορεία διόρθωσης και ανόρθωσης προϋποθέτει κάτι εντελώς διαφορετικό: οι ισχυροί του χρήματος να αποδεχθούν τον περιορισμό των ανισοτήτων και οι πολλοί και αδύναμοι να αποκηρύξουμε τις αυταπάτες μας.

«Σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά και παγκόσμια»

Μιλάμε για απαλλαγή της κοινωνικής συνείδησης από διαδεδομένες στρεβλώσεις. Για την απόρριψη της ψευδούς επαγγελίας του απεριόριστου και εύκολου ιδιωτικού πλουτισμού. Αυτής που μετατρέπει, κάθε μέρα, την Αττική, από επίγειο παράδεισο σε «φαιό νταμάρι». Με τα δάση της να καίγονται, τα ποτάμια και τους χειμάρρους της να μπαζώνονται,  τους ορεινούς όγκους και τις ακτές της να ιδιωτικοποιούνται αυθαίρετα. Με τον πληθυσμό της να αγγίζει τα 5 εκατομμύρια. Το ½ των κατοίκων της χώρας, περίπου. Με το άλλο ½ να απειλείται, όλο και περισσότερο πια, από τα ίδια: πυρκαγιές, πλημύρες και καταπατήσεις. Με το ασύντακτο κρατίδιο των Αθηνών, να συμπαρασύρει την Ελλάδα στο τίποτα.

Αλλά ο Αρμαγεδδών δεν έχει βάλει στο μάτι μόνο την Αττική και την Ελλάδα. Η απειλή δεν περιγράφεται μόνο από, κατά τόπους, εγκληματικές πράξεις με σκοπό τον ιδιωτικό πλουτισμό. Όλη αυτή η κακία διεξάγεται με φόντο την  κλιματική αλλαγή. Μια, αποδεδειγμένα, πραγματική και τρέχουσα απειλή κατά της ανθρωπότητας και της Γης, με τις βλάβες που προκαλεί στα πρόθυρα της μη αναστροφής τους. Με βασικούς (όχι μόνους) αυτουργούς ισχυρά εθνικά κράτη που οι ηγεσίες τους, προκειμένου να επικρατήσουν στον διεθνή ανταγωνισμό και να εξυπηρετήσουν τις εγχώριες πελατειακές τους σχέσεις, παραγνωρίζουν ότι, ανάλογη με την δύναμή τους, είναι και η ευθύνη τους. Ηγεσίες που ξεχνούν ότι «ο καπιταλισμός είναι μια δημιουργική καταστροφή» και ποιο είναι το ουσιαστικό και ποιο το επίθετο στην πρόταση αυτή.

Εκτός από την αντιμετώπιση των πυρκαγιών και των πλημμυρών και την διαμόρφωση κοινωνικής συνείδησης υπέρ ενός προτύπου πράσινης και μπλε ανάπτυξης λοιπόν, μια άξια ελληνική ηγεσία χρωστάει το σύνθημα «Think globally, act locally and globally» και την διάδοση του παντού και με κάθε ευκαιρία. Έχοντας επίγνωση ότι, εκτός από το δίκαιο, εξυπηρετεί και ζωτικά εθνικά μας συμφέροντα. Οι εκπομπές ρύπων από ανεπτυγμένες χώρες δεν επιβαρύνουν μόνο το κλίμα του πλανήτη, αλλά επιδεινώνουν και τις συνθήκες της ζωής και την δημόσια υγεία  στην πατρίδα μας. Τις προοπτικές της ίδιας της τουριστικής μας βιομηχανίας.

Αλλά μια τέτοια στάση προϋποθέτει ελληνική κυβέρνηση με συνείδηση των πραγμάτων. Εκπροσώπων μας και όχι τοποτηρητών ξένων και συμπαικτών εγχώριων συμφερόντων. Έντιμων δημοκρατών και όχι αδίστακτων εξουσιαστών. Ποιους να μαυρίσουμε έχουμε. Ποιους να υπερψηφίσουμε απομένει να βρούμε. Κι’ εδώ αρχίζουν τα δύσκολα!

Η Γερμανία θωπεύει τον Ερντογάν και θέτει σε κίνδυνο το μέλλον της Ε.Ε. και της Κύπρου

Από
admin
-
1

Στα άκρα του αυταρχισμού και της εκτροπής

Ο λαϊκισμός, η ισοπέδωση, οι διάφορες μορφές αυταρχισμού, οι αντιλαϊκές πολιτικές που επιβάλλονται με την επίκληση της οικονομικής σταθερότητας δεν έχουν καμιά απήχηση μέσα στις μάζες. Ζούμε σ’ έναν κόσμο που μετατρέπεται: «όλοι είμαστε όμοιοι αλλά όχι ίσοι».

Ανδρούλα Γκιούρωφ

Όταν τη δεκαετία του ’90 κατέρρεαν τα καθεστώτα των χωρών του σοσιαλιστικού μπλοκ, με πρώτη τη Σοβιετική Ένωση, η οποία παρέσυρε και τις άλλες σε ένα ξέφρενο ντόμινο, οι χώρες της Δύσης πανηγύριζαν πιστεύοντας πως έχει μπει οριστικά η ταφόπλακα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Με αυτές τις κοσμογονικές αλλαγές έπαυε ή και μειώθηκε η επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης σε χώρες του τρίτου κόσμου ή και της Δύσης.

Ωστόσο, μετά από τόσα χρόνια, βλέπουμε να εξαντλείται και η προωθητική δύναμη της φιλελεύθερης δημοκρατίας στα καπιταλιστικά συστήματα. Οι λεγόμενοι δημοκρατικοί θεσμοί νοσούν. Οι κυβερνήσεις, αντί να κυβερνούν εφαρμόζοντας πολιτικές προς όφελος των μαζών, κυβερνώνται από τα μονοπώλια και την ολιγαρχία. Είναι υπόδουλοι του κεφαλαίου και μιας παρεξηγημένης οικονομικής ανάπτυξης, η οποία ενίοτε επιβαρύνει και είναι άκρως επιβλαβής στην ποιότητα της ζωής των πολιτών. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους κρατικούς και πολιτικούς θεσμούς έχουν φθαρεί σε τέτοιο σημείο, που η αμφισβήτηση και η καχυποψία κυριαρχούν. Ο λαϊκισμός, η ισοπέδωση, οι διάφορες μορφές αυταρχισμού, οι αντιλαϊκές πολιτικές που επιβάλλονται με την επίκληση της οικονομικής σταθερότητας δεν έχουν καμιά απήχηση μέσα στις μάζες. Λειτουργούν σαν μυλόπετρες επιχειρώντας να εξαφανίσουν τις λαϊκές αντιστάσεις. Στις πλείστες των περιπτώσεων, το επιτυγχάνουν. Ζούμε σ’ έναν κόσμο που μετατρέπεται: «όλοι είμαστε όμοιοι αλλά όχι ίσοι».

Μια Ενωμένη Ευρώπη με χάρτινα πόδια

Η Κύπρος εντάχθηκε στην Ε.Ε. προσδοκώντας και πιστεύοντας πως η ένταξή της σε αυτήν την ανομοιογενή ομάδα χωρών θα λειτουργήσει ως καταλύτης. Βρέθηκαν πολλοί πολιτικοί να παραμυθιάσουν τον λαό πως τα βάσανά μας με τους Τούρκους και την κατοχή θα τελειώσουν σύντομα. Τα χρόνια πέρασαν και περνούν, η προσμονή διαδέχθηκε την απογοήτευση και την οργή.

Η δεσπόζουσα θέση της Γερμανίας στην Ε.Ε. λειτουργεί ως μία αυταρχική ράβδος, παρασύροντας ομάδες χωρών των οποίων οι κυβερνήσεις δείχνουν μια εξοργιστική δουλικότητα και υποτέλεια στη χώρα που προκάλεσε τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Όπως φαίνεται, δεν έχει ξεχάσει ποτέ το όραμα της Άριας φυλής «Deutschland Uber Alles» (Η Γερμανία πάνω απ’ όλους).

Και, δυστυχώς, είναι υπεράνω όλων. Τα οικονομικά σκάνδαλα, το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, παράνομες ενέργειες και μυστικές χρηματοδοτήσεις ΜΚΟ φροντίζει να τα καλύπτει όπως τα γατιά την «τουαλέτα» τους. Ας μην ξεχνούμε πως πρώτη η Γερμανία φρόντισε να μεταφέρει με ειδική πτήση, να περιθάλψει και να χρηματοδοτήσει τον αντικαθεστωτικό Ναβάλνι, φανατικό αντίπαλο του Ρώσου Προέδρου και να υιοθετήσει όλους τους ισχυρισμούς και τις αιτιάσεις του περί απόπειρας εξόντωσής του.

Πρώτη και χειρότερη η Γερμανία της Μέρκελ και του μοχθηρού Σόιμπλε των εθνοκτονικών μνημονίων, στήνει πόδι και επιμένει σθεναρά εναντίον της επιβολής κυρώσεων κατά της Τουρκίας. Τα οικονομικά συμφέροντα και οι επενδύσεις είναι υπεράνω όλων. Ακόμα και των λεγόμενων αρχών της Ε.Ε. ότι όλα τα μέλη είναι ισότιμα. Μας μπουκώνουν και το παραμύθι πως τάχατες τα σύνορά της φτάνουν μέχρι την Κύπρο, αλλά ποσώς τους ενοχλεί πως η Τουρκία συνεχίζει ακάθεκτη τον εποικισμό των κατεχομένων και της Αμμοχώστου παραβιάζοντας όχι μόνο τα ψηφίσματα των Ην. Εθνών αλλά και τη Χάρτα τους Διεθνούς Δικαίου που υιοθέτησε και η Ε.Ε. ότι ο εποικισμός είναι έγκλημα πολέμου. Αυτό το έγκλημα πολέμου ποτέ δεν δικάστηκε ούτε και θα δικαστεί, όσο θα υπάρχουν οι σύμμαχοί της να συγκαλύπτουν τον αυταρχισμό της.

Με έναν εγκληματία πολέμου λοιπόν (την Τουρκία) παρακάθεται η Μέρκελ και συναγελάζεται με τον Ερντογάν αποδεχόμενη τα δώρα του στο «Λευκό Σεράι». Ένα προεδρικό μέγαρο, έκτασης 300.000 τ.μ. και 30 φορές μεγαλύτερο του Λευκού Οίκου, ενώ λέγεται πως είναι το μεγαλύτερο παλάτι που χτίστηκε στον κόσμο τα τελευταία 100 χρόνια. Στα χρυσά παλάτια ζει ο Ερντογάν, και ο τουρκικός λαός στην ανέχεια και τη φτώχια.

Οι δε σχέσεις Μέρκελ – Ερντογάν είναι καλύτερες και από άριστες, ανεξαρτήτως τι δηλώνει το Βερολίνο για εσωτερική κατανάλωση και για να τηρεί τα προσχήματα απέναντι στις χώρες μέλη της, που υποφέρουν κάτω από την μπότα του κατακτητή.

Σήμερα οι πολίτες της Ε.Ε. βλέπουν μια Ενωμένη Ευρώπη με χάρτινα πόδια, και όχι ξύλινα, όπως χαρακτηρίστηκε παλαιότερα.

Οι κανόνες του χρήματος επιβάλλουν τα πολιτικά παιχνίδια και ο κόσμος μετατρέπεται σε μιαν απέραντη ζούγκλα, όπου επιβάλλεται ο νόμος του ισχυρού.

Γι’ αυτό βρισκόμαστε στα άκρα του αυταρχισμού και της εκτροπής, μακριά από αξίες και αρχές.

Οι ακρότητες της Τουρκία δεν ενοχλούν

Την ώρα που εμείς πανηγυρίζουμε για τα «καλά ψηφίσματα» του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Ε.Ε., η Τουρκία συνεχίζει τις ακρότητες και τις έκνομες ενέργειές της.

Ο Τούρκος Πρόεδρος δήλωνε την Πέμπτη -την ώρα που η νότια Τουρκία φλεγόταν από τις πυρκαγιές- ότι μέσα στο φθινόπωρο ετοιμάζεται μια «Διεθνής διάσκεψη» για τα Βαρώσια.

Όπως είπε ο Ταγίπ Ερντογάν, στα Βαρώσια θα κάνουν «ό,τι απαιτεί το διεθνές δίκαιο» και πως θα προχωρήσουν σε αυτά τα βήματα χωρίς να έχουν επιφυλάξεις.

Όπως φάνηκε από τη συνέντευξή του στο τουρκικό κανάλι ATV, o Τούρκος Πρόεδρος δεν πτοείται από τις αντιδράσεις «ορισμένων χωρών και οργανισμών», όπως χαρακτήρισε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και την Ε.Ε. Εκθειάζοντας τον κατοχικό ηγέτη Τατάρ, είπε ότι στη Γενεύη στάθηκε όρθιος, έμεινε σταθερός και μετέφερε το μήνυμά μας στους ανθρώπους εκεί. «Τι είναι αυτό; Δύο κυρίαρχα κράτη. Δεν υπάρχουν άλλες παραχωρήσεις εδώ, τελείωσε. Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλα 50 χρόνια, τελείωσε. Ό,τι πρέπει να γίνει, πρέπει να γίνει τώρα», ανέφερε ο Τούρκος Πρόεδρος.
Σε ερώτηση εάν αυτή η «διεθνής διάσκεψη» θα αφορά γενικότερα το Κυπριακό και την Ανατολική Μεσόγειο, ο Ερντογάν απάντησε θετικά αλλά είπε ότι θα δώσει κυρίως βάρος στα Βαρώσια.

Θέλουν να εθελοτυφλούν

Τον αυταρχισμό τον εντοπίζουμε και στα πρόσωπα των γνωστών πολιτικών και παρατρεχάμενων τους που ζητούν από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να πάρει «πρωτοβουλίες» για συνέχιση των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό. Μυξοκλαίνε πως φτάσαμε στο και πέντε της διχοτόμησης, και κατηγορούν όλους όσους τυγχάνει να μην υιοθετούν τις θέσεις του. Βέβαια, αντί να στρέψουν τα πυρά τους προς την Τουρκία και τους ΝΑΤΟϊκούς συμμάχους της, εισηγούνται και άλλες παραχωρήσεις. Όταν λένε η λύση να γίνει προς όφελος της Τουρκίας τι υπονοούν, όταν όλοι γνωρίζουμε πως η Τουρκία ως ένας στυγνός εγκληματίας πολέμου τα θέλει όλα.

Όσοι πιστεύουν πως η Τουρκία θα τηρήσει τις υπογραφές της, καλύτερα να ξαναδιαβάσουν την Ιστορία από το 1974 μέχρι σήμερα και θα διαπιστώσουν τις πικρές αλήθειες που στοίχησαν σπονδές αίματος στον κυπριακό λαό.

Η Τουρκία με τίποτε δεν συμμορφώνεται. Τον Αύγουστο του 1974, παρά τη συμφωνηθείσα εκεχειρία και τις αποφάσεις που είχε λάβει ο ΟΗΕ, η Τουρκία προχώρησε στις 5 Αυγούστου στην παράνομη κατάληψη και κατοχή των κωμοπόλεων Καραβά και Λαπήθου, με την ανοχή των γνωστών ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων. Το ίδιο επανέλαβε και τον Δεκαπενταύγουστο του ’74, εκτοπίζοντας χιλιάδες λαού και δολοφονώντας εν ψυχρώ ακόμα και αιχμαλώτους πολέμου.
Είναι κανόνας για την Τουρκία ο μη σεβασμός των διεθνών συμβάσεων, του διεθνούς δικαίου και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.

Καιρός λοιπόν να τερματιστούν οι ψευδαισθήσεις, οι αφελείς παροτρύνσεις και να γίνουμε πιο διεκδικητικοί και ενοχλητικοί στους εταίρους μας και στους δήθεν συμμάχους μας. Δεν είναι αρκετό να λένε ο Μπάιντεν και ο Πούτιν πως με τον εποικισμό του Βαρωσιού παραβιάζονται τα ψηφίσματα των Ην. Εθνών. Επιβάλλεται να πάρουν και μέτρα μακριά από σκοπιμότητες και συμφέροντα.

Ο αυταρχισμός της Τουρκίας επιβάλλεται να τσαλακωθεί και να αντιληφθεί πως δεν μπορεί να λειτουργεί με τους δικούς της νόμους, τους νόμους της ζούγκλας.

Σημερινή

Να χτιστεί το σύστημα από την αρχή

Από
admin
-
4

 

Η καταστροφή είναι μεγάλη. Και ο θυμός. Είναι, όμως, ανάγκη να πάμε παρακάτω για να μην ξαναζήσουμε τα ίδια σύντομα. Το σύστημα πυρόσβεσης θέλει ξανά χτίσιμο, από την αρχή. Η ατομική γενναιότητα των πυροσβεστών δεν στηρίζεται σε ένα στιβαρό επιτελικό σύστημα. Οι νοοτροπίες και οι συμπεριφορές, που οδήγησαν παλαιότερα σε μεγάλες καταστροφές, είναι ακόμη εδώ. Γενναία αναγνώριση αυτών των παθογενειών συνιστά και η χθεσινή πρωθυπουργική συγγνώμη. Δεν είναι θέμα χρημάτων. Γιατί το «σύστημα» δεν μπορεί και δεν θέλει να διαχειριστεί μια νέα δομή με συνεχείς ασκήσεις, εκπαίδευση και συντονισμό. Γι’ αυτό και όποιο σοβαρό ίδρυμα έχει προσπαθήσει να βοηθήσει έπεσε σε τοίχο. Χρειάζεται ξερίζωμα των παλιών, φθαρμένων υλικών που καταφέρνουν να επιβιώνουν με κάθε κυβέρνηση. Αλλιώς, όσα δισεκατομμύρια και αν ξοδευτούν θα πέσουν σε «μαύρη τρύπα».

Στην πολιτική προστασία έγιναν μεγάλα βήματα. Η λειτουργία του «112» έσωσε ζωές. Φάνηκε, όμως, ότι στο πεδίο της μάχης υπάρχει ακόμη δρόμος πολύς, ειδικά για τον συντονισμό με τις περιφέρειες και τους δήμους.

Χρειάζεται τώρα να εκπονηθεί ένα ολιστικό σχέδιο για τη Βόρεια Εύβοια, που δεν θα εξαντλείται στα έκτακτα βοηθήματα, ούτε θα περιορίζεται στην αποκατάσταση των ζημιών, αλλά θα θέτει τα θεμέλια για την αναπτυξιακή αναγέννηση του τόπου που καταστράφηκε.

Χρειάζεται, τέλος, μια νέα στροφή στην προστασία του περιβάλλοντος. Αποτελεί ατζέντα προσωπικά του πρωθυπουργού και είναι ο μόνος που μπορεί να πάρει τολμηρές αποφάσεις και «να σπάσει αυγά», όσες πιέσεις και αν δέχεται για εκπτώσεις. Η ίδρυση μιας ανεξάρτητης αρχής προστασίας του περιβάλλοντος θα μπορούσε, για παράδειγμα, να προσφέρει πολλά.

Κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτό της θα ανέθετε σε μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων, που θα συνδύαζαν την πρακτική εμπειρία με τη γνώση, να δουν τι πήγε λάθος και τι πρέπει να αλλάξει. Χωρίς διάθεση προστασίας κανενός! Η εμπειρία δείχνει συνεχώς ότι όποιος συμβιβάζεται με το παλιό και το φθαρμένο το πληρώνει, μαζί με τον τόπο. Η ατζέντα της κυβέρνησης αυτής ήταν να τα αλλάξει όλα. Αλλαξε αρκετά, αύξησε τις προσδοκίες για την αποτελεσματικότητα του κράτους πέραν της πραγματικότητος και τώρα βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη πρόκληση. Στο χέρι της είναι να την αδράξει και να δείξει ότι μπορεί να τα βάλει με παθογένειες δεκαετιών. Κλείνοντας τα αυτιά στην τοξική παράνοια, αλλά και σε όσους πιστεύουν ότι τα προβλήματα λύνονται με περισσότερα «λεφτά».

“Καθημερινή”

Τζούλιαν Ασάνζ: Ο αργός θάνατος

Από
admin
-
0

Ακόμη και επί προεδρίας Τζο Μπάιντεν οι ΗΠΑ ζητούν την έκδοση του ιδρυτή της αποκαλυπτικής πλατφόρμας Wikileaks. Η συνέχεια από σήμερα στο βρετανικό εφετείο.

Ποιο το μέλλον της λεγόμενης αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας; Θα πρέπει οι δημοσιογράφοι να φοβούνται τη σπάθα της δικαιοσύνης;  Εδώ και έντεκα χρόνια, δηλαδή 4.000 μέρες και νύχτες,  ο Τζούλιαν Ασάνζ, ο ιδρυτής της πλατφόρμας αποκαλύψεων Wikileaks, βρίσκεται στη φυλακή. Τα τελευταία τρία γενέθλιά του μάλιστα τα πέρασε σε φυλακή υψίστης ασφαλείας, που λόγω των σκληρών συνθηκών κράτησης έχει χαρακτηριστεί ως βρετανική εκδοχή του Γκουαντάναμο. Αιτήματα αποφυλάκισης ή μετατροπής της ποινής σε κατ’ οίκον περιορισμό έχουν απορριφθεί. Έτσι, ο δημοσιογράφος χωρίς να του έχει ακόμη αποδοθεί ποινή, περιμένει πίσω από τα σίδερα της φυλακής, εάν η Βρετανία θα τον εκδώσει στις ΗΠΑ. Εκεί λόγω των αποκαλύψεών του τον περιμένει ειρκτή 175 χρόνων. Το «έγκλημά» του ήταν ότι ξεσκέπασε μεταξύ άλλων τις αγριότητες των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και το Ιράκ και τα σοβαρά εγκλήματα πολέμου, για τα οποία κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη μέχρι τώρα.

Δικαιοσύνη δύο μέτρων και δύο σταθμών

Μια από τις διαμαρτυρίες για την απελευθέρωση του ΑσάνζΜια από τις διαμαρτυρίες για την απελευθέρωση του Ασάνζ

Στις 4 Ιανουαρίου δικαστήριο του Λονδίνου σε πρωτόδικη απόφαση απέρριψε την έκδοσή του στις ΗΠΑ, απόφαση που προκάλεσε εν πρώτοις ανακούφιση. Αλλά δεν διήρκεσε πολύ. Στο αιτιολογικό της απόφασης αναφέρεται ότι η δικαστής απέρριψε την έκδοση για ανθρωπιστικούς λόγους, διότι τον Ασάνζ περίμεναν στις ΗΠΑ απάνθρωπες συνθήκεςκράτησης. «Δεν απέρριψε την ουσία των λόγων για έκδοση, ούτε καν τις αμφισβήτησε» είπε στην DW η Μάργκιτ Στουμπ, βουλευτής των Πρασίνων. Γι αυτό η απειλή έκδοσης υπάρχει, εάν οι ΗΠΑ αποδείξουν ότι οι συνθήκες κράτησης θα είναι τέτοιες που θα διασφαλιστεί η υγεία του Ασάνζ και συνεπώς και η ζωή του». Περί αυτού λοιπόν πρόκειται σήμερα στο εφετείο. Οι ΗΠΑ θέλουν να εφεσιβάλουν την απόφαση του περασμένου Ιανουαρίου. Τρία από τα πέντε επιχειρήματα που επικαλούνται έχουν ήδη γίνει αποδεκτά από τους δικαστές. Στην πρώτη ακροαματική διαδικασία το High Court του Λονδίνου εξετάζει σήμερα τα τελευταία δύο επιχειρήματα. Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι οι δικαστές του Εφετείου έκαναν δεκτή την έφεση των ΗΠΑ μόνο μερικές ημέρες μετά την αποκάλυψη του κυρίου μάρτυρα κατηγορίας, του Ισλανδού Σίγκουρντουρ Ίνγκι Θόρνταρσον, ότι οι κατηγορίες του κατά του Ασάνζ ήταν ψευδείς και ότι του είχαν υποσχεθεί ατιμωρησία και χρήματα.

Ο Κρίστιαν Μιρ, επικεφαλής Γερμανίας των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα (RoG), υποστηρίζει ότι το βρετανικό σύστημα δικαιοσύνης έχει χάσει το κύρος του με αυτήν την δίκη. Θα προχωρήσει η διαδικασία ενώπιον του εφετείου καλύτερα; Η διευθύντρια Βρετανίας των RoG Ρεβέκα Βίνσεντ έγραψε τη Δευτέρα 09.08 στο Twitter. «Το είπα και το ξαναλέω: Δεν αντιμετώπισα ποτέ στο παρελθόν μεγαλύτερη δυσκολία πρόσβασης σε δίκη από ότι σε αυτήν του Ασάνζ». Ο Κρίστιαν Μιρ είναι πεπεισμένος ότι πρόκειται για πολιτικά υποκινούμενη δίκη και ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να την σταματήσουν. Μετά τον Μπάρακ Ομπάμα και τον Ντόναλντ Τραμ, ο Τζο Μπάιντεν είναι ο τρίτος Αμερικανός πρόεδρος που δεν εισακούει τις εκκλήσεις για διακοπή της δίκης. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για καταστροφικό μήνυμα σε δημοσιογράφους της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας. «Όποιος δουλεύει σε αυτό το κομμάτι δημοσιογραφίας, θα πρέπει να φοβάται, να αισθάνεται απειλούμενος από μια δημοκρατικά νομιμοποιημένη κρατική βία» λέει η Μάργκιτ Στουμπ.

Αργόσυρτος θάνατος

Τζούλιαν ΑσάνζΗ απόφαση θα χρειαστεί ίσως και χρόνια για να βγει

«Η μεταχείριση του Ασάνζ δεν συνάδει επ ούδενί με τις αρχές ενός κράτους δικαίου» υποστηρίζει ο Φρανκ Σβάμπε από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. «Δίδεται οι εντύπωση ότι οι Whistleblower έχουν διαπράξει βαρύ έγκλημα. Νομίζω ότι τους χρειαζόμαστε και πρέπει να τυγχάνουν προστασίας». Δικτάτορες και απολυταρχικά καθεστώτα παρακολουθούν από πολύ κοντά τη στάση των ΗΠΑ και της Βρετανίας απέναντι στον Ασάνζ και άλλους όμοιους του. Γιατί τους δίδεται η ευκαιρία να υποβαθμίσουν ως διπλή ηθική την κριτική της Δύσης για την κατάσταση στον τύπο των δικών τους χωρών. Αυτό έκανε στις αρχές Μαΐου η εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών. Γι αυτό και η Μάργκιτ Στουμπ λέει: «Εάν οι ΗΠΑ και οι δυτικές δημοκρατίες θέλουν να δείξουν ότι προστατεύουν την ελευθερία του τύπου και να γίνουν πιστευτές, τότε θα πρέπει να σταματήσουν να προσφέρουν με τη δίωξη Ασάνζ παράδειγμα δίωξης δημοσιογράφων που τηρούν κριτική στάση». Η άρνηση να αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση λόγω των κακών συνθηκών κράτησης αποτελεί για την πολιτικό των Πρασίνων ένα σκάνδαλο από πλευράς κράτους δικαίου και ανθρωπισμού.

Σε κάθε περίπτωση οι ΗΠΑ ελέγχουν πλήρως την έκβαση της υπόθεσης στο εφετείο, γιατί αντικείμενό της είναι οι συνθήκες κράτησης. Οι Αμερικανοί μπορούν να δώσουν όσες εγγυήσεις θέλουν. Γι αυτό και η ομάδα συνηγόρων του Ασάνζ άσκησε έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης του περασμένου Ιανουαρίου αντικρούοντας τους λόγους έκδοσης στη βάση του νόμου περί κατασκοπίας του 1917. Η απόφαση για την έκδοση μπορεί να διαρκέσει ακόμη χρόνια, κάτι που συμφέρει τις ΗΠΑ. Η Γιούλια Χαλ, εμπειρογνώμων της Διεθνούς Αμνηστίας, δήλωσε τέλος Ιουλίου: «Η στρατηγική είναι να μείνει φυλακισμένος ο Ασάνζ όσο περισσότερο γίνεται. Είναι κάτι σαν αργός θάνατος».

Ματίας φον Χάιν

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

1...2,2572,2582,259...3,038Σελίδα 2,258 από 3,038