«Φίλοι μου, όσο ολιγόχρονη κι αν είναι η παραμονή σας στα βασίλεια αυτής της χώρας, δεν μπορεί να μην παρατηρήσατε ότι εδώ κάνουμε ένα διαφορετικό είδος πολέμου. Ισως κάποιοι από εσάς να αισθάνονται ότι δεν είναι αυτό για το οποίο στρατολογηθήκατε. Δεν είναι τα πεδία της δόξας που ονειρευτήκατε. Ενα πράγμα να ξέρετε: οι πράξεις που διαπράττουμε σε αυτή την εκστρατεία είναι εξίσου νόμιμες μ’ εκείνες που έκανε οποιοσδήποτε άλλος. Αυτός δεν είναι συμβατικός πόλεμος. Είναι μη συμβατικός. Και πρέπει να πολεμήσουμε κι εμείς με μη συμβατικό τρόπο».

Τάδε έφη ο Μέγας Αλέξανδρος σε έναν από τους λόγους του μπροστά στους άνδρες που αποτελούσαν το εκστρατευτικό σώμα του Μακεδόνα βασιλιά στην εκστρατεία του στην Ασία, τουλάχιστον όπως τη φαντάστηκε ο συγγραφέας Στίβεν Πρέσφιλντ στο ιστορικό μυθιστόρημα «Η ματωμένη εκστρατεία» των εκδόσεων Πατάκη. Με λίγες διορθώσεις εδώ κι εκεί και έχοντας στον νου τα διακυβεύματα και τις ισορροπίες στο διεθνές περιβάλλον, το απόσπασμα θα μπορούσε να προέρχεται από τα χείλη ενός στρατηγού την περίοδο των αγγλοαφγανικών πολέμων του 19ου αιώνα ή ενός διοικητή των σοβιετικών δυνάμεων του ’80 ή και των αμερικανικών του 21ου αιώνα. Οπως μας λέει ο Αμερικανός συγγραφέας από το σπίτι του στο Λος Αντζελες, κάθε εκστρατεία εναντίον του Αφγανιστάν –ανεξαρτήτως κινήτρων και στόχων– αποτυγχάνει για τους ίδιους, λίγο ή πολύ, λόγους.

«Ολες αυτές οι εκστρατείες έγιναν με έναν δυτικού τύπου στρατό, δηλαδή με έναν τακτικό στρατό εκπαιδευμένο στον παραδοσιακό πόλεμο», λέει μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του. Οι δύο αντίπαλοι, συμπληρώνει, θα μετρούσαν τις δυνάμεις τους στο πεδίο της μάχης και το αποτέλεσμα θα ήταν ξεκάθαρο, νίκη ή ήττα. «Ο εχθρός στο Αφγανιστάν και στο Βιετνάμ το είχε καταλάβει αυτό και είχε αποφασίσει ότι δεν θα αντιμετωπίσει αυτόν τον στρατό σε μια ξεκάθαρη μάχη. Θα το απέφευγε αυτό με κάθε κόστος», σημειώνει, «αλλά ο στρατός που έκανε την εκστρατεία μάλλον δεν είχε πάρει το μάθημά του, δεν είχε συνειδητοποιήσει με τι είχε να κάνει».

Το μάθημα στο οποίο αναφέρεται ο Πρέσφιλντ δεν είναι άλλο φυσικά από τον πόλεμο του Βιετνάμ, τον οποίο αναφέρει αρκετές φορές στην κουβέντα μας. Εκείνη την εποχή είχε καταταγεί και αυτός στο στρατιωτικό σώμα των πεζοναυτών, αλλά χωρίς να πολεμήσει στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Σήμερα, ακόμα και οι φωτογραφίες με τα ελικόπτερα στην εκκένωση της Καμπούλ και της Σαϊγκόν το 1975 έκαναν πολλούς να θυμηθούν τα δύο περιστατικά και τους δύο μακρόχρονους πολέμους από τους οποίους οι ΗΠΑ αποχώρησαν ηττημένες. Το κοινό στοιχείο που συνδέει σε στρατιωτικό επίπεδο τις δύο περιπτώσεις, λέει, είναι ο άτακτος τρόπος πολέμου, ο γνωστός ανταρτοπόλεμος. «Στο Βιετνάμ, για παράδειγμα, είχες μια τοπική στρατιωτική δύναμη με χαρακτηριστικά φυλής, που ήταν σε περιβάλλον που γνώριζε καλά, υπερασπιζόταν τους ανθρώπους της και τον τρόπο ζωής τους, τα ιερά μέρη τους και επίσης και στις δύο περιπτώσεις υπήρχαν πολεμιστές έτοιμοι να χάσουν τα πάντα, να θυσιαστούν», σημειώνει.

Στο βιβλίο του ο Πρέσφιλντ εξιστορεί τα γεγονότα της εκστρατείας από την οπτική ενός στρατιώτη του πεζικού, του Μαντίθεου. Μέσα από τα μάτια του, ο συγγραφέας μεταφέρει την καθημερινότητα της στρατιωτικής ζωής, τη στρατηγική της μακεδονικής φάλαγγας, τις πεζοπορίες με τον «άνεμο των εκατόν είκοσι δύο ημερών» και τις θύελλες που προκαλούν απώλεια προσανατολισμού. Ο Μαντίθεος ενηλικιώνεται στην αγριότητα των μαχών, συναντά τον έρωτα και την απώλεια και έρχεται αντιμέτωπος με ηθικά διλήμματα.

Την ίδια ώρα, ο Πρέσφιλντ περιγράφει τη «στείρα και ανελέητη» ομορφιά του τοπίου αλλά και μια πρωτόγνωρη μορφή πολέμου που στρατολογεί γυναίκες και παιδιά. Η στρατηγική του Αλέξανδρου, λέει ο συγγραφέας, ήταν μέχρι τότε επιτυχημένη. Μια τακτική του νεαρού ηγεμόνα ήταν να συσχετίζει τους θεούς των Περσών με τις θεότητες των αρχαίων Ελλήνων, κρατώντας τους τύπους και την τάξη στα έθνη που κατακτούσε. Οι λαοί όμως στα βασίλεια της Ανατολής, της Αρίας, της Βακτριανής, της Αραχωσίας, που αποτελούν το σημερινό Αφγανιστάν, ήταν πολύ μακριά από την Περσία για τον δουν έτσι. «Για αυτούς ήταν ένας ξένος, ξανθός με γαλανά μάτια, ένας ηγεμόνας της Δύσης που έρχεται να επιβάλει τον δικό του τρόπο ζωής στους ελεύθερους ανθρώπους των αφγανικών βασιλείων», λέει ο Πρέσφιλντ. Οι εχθροί του Αλέξανδρου, σημειώνει ο συγγραφέας, ήξεραν ότι ο τόπος τους ήταν ένα πέρασμα για τον ξένο ηγεμόνα που είχε στόχο την Ινδία. «Εκεί ήταν ο πλούτος και η δόξα και ήταν απλώς θέμα χρόνου να κουραστεί να μάχεται αυτόν τον ατελείωτο, άδοξο πόλεμο στο Αφγανιστάν και να προχωρήσει», τονίζει.

Το ίδιο «ξένες» ήταν από την αρχή, και παρέμειναν για δύο δεκαετίες, οι διεθνείς δυνάμεις στο Αφγανιστάν. Ο ίδιος επισκέφθηκε για λίγες μέρες την περιοχή, τόσο που μπόρεσε να δει τα δύο πρόσωπα της χώρας. Από τη μια πλευρά, μας λέει, ήταν το εγχείρημα της δημιουργίας μιας κοσμοπολίτικης Καμπούλ και της «δυτικοποίησης» των ανθρώπων της πρωτεύουσας, κυρίως των γυναικών. Από την άλλη, όμως, μπορούσε κανείς να δει τεράστιες στρατιωτικές βάσεις και μεγάλα πολεμικά συγκροτήματα που κοστίζουν πολλά χρήματα και μεγαλώνουν την απόσταση από τον μέσο Αφγανό πολίτη. «Η αμερικανική παρουσία δεν μπορούσε να είναι περισσότερο απόμακρη. Ηταν ξεκάθαρο στον καθένα που ήταν στο πεδίο ότι βρισκόμασταν εκεί για ένα σύντομο χρονικό διάστημα και οι Ταλιμπάν το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να περιμένουν. Δεν χρειαζόταν να νικήσουν, δεν χρειαζόταν να κάνουν τίποτα, και αυτό λειτούργησε υπέρ τους», μας λέει.

Ο Πρέσφιλντ μοιάζει να είναι δύο φορές προφήτης με το ίδιο βιβλίο, καθώς η χρονική συγκυρία της πρώτης έκδοσης δεν ήταν τυχαία: το 2004 κυκλοφόρησαν «Οι αρετές του πολέμου», ένα πορτρέτο αφιερωμένο στον Μέγα Αλέξανδρο, ενώ οι ΗΠΑ είχαν ήδη ανατρέψει το καθεστώς των Ταλιμπάν και είχε εγκατασταθεί διεθνής στρατιωτική δύναμη στο Αφγανιστάν με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Οσο έγραφε τη βιογραφία του Μ. Αλεξάνδρου είχε ήδη αποφασίσει να αφιερώσει ένα βιβλίο στην εκστρατεία του στην Ανατολή. «Οταν έφτασα στο κεφάλαιο για το Αφγανιστάν, είπα ότι πρέπει να κάνω ένα βιβλίο γι’ αυτό, και ήταν πραγματικά αυτό που συνέβαινε εκείνη τη στιγμή με την αμερικανική εμπλοκή στη χώρα», σημειώνει.

Ρωτάμε τον συγγραφέα εάν πιστεύει πως η εκστρατεία του Αφγανιστάν θα έχει την ίδια επίδραση στην ποπ κουλτούρα της Αμερικής, όπως έγινε με το Βιετνάμ. Ο ίδιος φαίνεται σκεπτικός στην οθόνη του υπολογιστή. «Υπάρχουν βιβλία που έχουν γραφτεί από βετεράνους, αλλά για κάποιον λόγο δεν έχουν διεισδύσει ακόμα στη μαζική κουλτούρα της Αμερικής», λέει, «και ίσως το κοινό να έχει κουραστεί απ’ όλο αυτό και να μην θέλει να ακούσει κάτι ξανά. Ισως κάνω λάθος και να δούμε ταινίες τα επόμενα χρόνια που θα αναλύουν το τι συνέβη. Πολλοί καλλιτέχνες μίλησαν ξεκάθαρα για εκείνη την εποχή (σ.σ. του Βιετνάμ), αλλά δεν πήραμε το μάθημά μας. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα εξελιχθεί».

Ο οικονομικός παράγων

Καθόλου σκεπτικός όμως δεν είναι όταν τον ρωτάμε εάν συμμερίζεται την άποψη ότι το Αφγανιστάν σηματοδοτεί και «το τέλος της Δύσης». «Οχι», απαντά

κατηγορηματικά και συμπληρώνει ότι απλώς θα γίνει πιο δύσκολο το «να “πουλήσει” τον επόμενο πόλεμο η αμερικανική κυβέρνηση στον αμερικανικό λαό, στην Ε.Ε., σε οποιονδήποτε θα πρέπει να στείλει τους γιους και τις κόρες του να πολεμήσουν». Ο ίδιος βλέπει στο παρασκήνιο τον οικονομικό παράγοντα πίσω από τις πολεμικές συγκρούσεις. «Η μηχανή της στρατιωτικής βιομηχανίας στη Δύση και κυρίως στην Αμερική είναι τόσο παγιωμένη, τόσο δυνατή και προσοδοφόρα, που δεν θα σταματήσει. Θα βρει άλλα μέρη για να βγάλει χρήματα. Δεν το υποστηρίζω φυσικά, αλλά νομίζω ότι είναι μια στρατηγική».

“Καθημερινή”

Μια συχνή επωδός των συζητήσεων για την υπό εξέλιξη κλιματική αλλαγή είναι πως «πρέπει να συνηθίσουμε να ζούμε» στις νέες συνθήκες. Αυτό που δεν συνειδητοποιείται είναι πώς ακριβώς η διαδικασία της κλιματικής απορρύθμισης κάνει ό,τι ζούμε σήμερα ως ακραία συνθήκη να γίνεται κανονικότητα στο σχετικά κοντινό μέλλον. Αρα, το ζητούμενο δεν είναι «να συνηθίσουμε», όσο να αποτρέψουμε και να προετοιμαστούμε για τη νέα «καυτή» εποχή.

Τις νέες κλιματικές τάσεις φωτίζουν δύο νέες δημοσιεύσεις στο πλαίσιο του δικτύου για την κλιματική αλλαγή CLIMPACT, που προειδοποιούν για πιο συχνά εμφανιζόμενους καύσωνες και συνθήκες θερμικής δυσφορίας τα επόμενα χρόνια για την περιοχή της Θεσσαλονίκης και τη Σαντορίνη.

Στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης, δημοσίευση των Δάφνη Παρλιάρη, Σταύρου Κέππα και Δημήτρη Μελά, από το Εργαστήριο Φυσικής της Ατμόσφαιρας του Τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αναφέρει πως «οι πολύ θερμές ημέρες (ημέρες με καύσωνα) με μέση θερμοκρασία άνω των 31° C και μέγιστη θερμοκρασία άνω των 37° C στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, αναμένεται να αυξηθούν σημαντικά σε ένα ακραίο σενάριο αύξησης των εκπομπών των θερμοκηπικών αερίων (RCP 8.5). Συγκεκριμένα, ενώ στο παρόν κλίμα το κέντρο της Θεσσαλονίκης βιώνει μόλις 2,6 ημέρες με καύσωνα ανά έτος, αυτές φαίνεται να αυξάνονται σε 4,6 και 32,2 ημέρες ανά έτος μέχρι το 2050 και 2100 αντίστοιχα».

Οι μελετητές υπογραμμίζουν το γεγονός πως η τάση αυτή καταγράφεται και στις μη αστικές περιοχές στα νότια της πόλης (στην ευρύτερη περιοχή της Μηχανιώνας), που σήμερα εμφανίζουν μόλις 0,8 ημέρες καύσωνα ανά έτος. «Στο μέλλον αυτός ο αριθμός θα αυξηθεί σε 1,4 και 13,2 ημέρες ανά έτος μέχρι το 2050 και 2100 αντίστοιχα», σημειώνουν.

Σημαντικό ρόλο στα επεισόδια καύσωνα, επισημαίνουν, παίζει και η ημερήσια ελάχιστη θερμοκρασία, η οποία είναι σημαντικό να κυμαίνεται σε όσο το δυνατόν χαμηλότερα επίπεδα, ώστε ο πληθυσμός να έχει τον απαραίτητο χρόνο αποφόρτισης από τη θερμική δυσφορία. «Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι μέχρι το 2100, όλο και περισσότερες μέρες με καύσωνα θα χαρακτηρίζονται από υψηλότερες ελάχιστες θερμοκρασίες, ειδικά εντός του αστικού ιστού της Θεσσαλονίκης. Σήμερα, μόλις 0,2 ημέρες ανά έτος εμφανίζουν ελάχιστη θερμοκρασία μεταξύ 30-31° C στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, που είναι και η υψηλότερη τιμή που έχει σημειωθεί. Μέχρι το 2100, φαίνεται ότι 18 καυσωνικές ημέρες ανά έτος θα ακολουθούνται από νύχτες με πολύ υψηλές θερμοκρασίες», αναφέρεται στη δημοσίευση.

Αποκαλυπτική είναι και η μελέτη για τη Σαντορίνη, που υπογράφουν οι Γιώργος Καταβούτας, Δήμητρα Φουντά, Γιάννα Κιτσαρά και Χρήστος Γιαννακόπουλος από το Ινστιτούτο Ερευνών Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Ανάπτυξης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Οπως σημειώνουν, η ανάλυση κατά την πρόσφατη περίοδο (1982-2019) έδειξε ότι οι βέλτιστες θερμικές συνθήκες επικρατούν στη Σαντορίνη μεταξύ των μηνών Μαΐου και Οκτωβρίου, περίοδο κατά την οποία καταγράφονται οι υψηλότερες αυξήσεις τουριστών. «Συνθήκες ισχυρής και πολύ ισχυρής θερμής επιβάρυνσης παρατηρούνται κυρίως κατά τη θερινή περίοδο (αθροιστικά σε συχνότητες μεταξύ 4,4% και 7,6%), ενώ δεν εμφανίζονται ποτέ συνθήκες ακραίας θερμής επιβάρυνσης, πιθανότητα λόγω των ισχυρών βόρειων – βορειοανατολικών ανέμων (τα γνωστά μελτέμια ή ετησίες) που επικρατούν στο Αιγαίο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού», αναφέρουν.

Ηδη όμως ο χρόνος έκθεσης του πληθυσμού σε συνθήκες τουλάχιστον μέτριας θερμής επιβάρυνσης κατά τη διάρκεια του 24ώρου παρουσιάζει σημαντική αυξητική τάση την περίοδο 1982-2019 με τον ρυθμό να διαμορφώνεται στις 28,2 ώρες ανά δεκαετία. Αντίστοιχα αυξάνεται και η ισχυρή θερμή επιβάρυνση τις μεσημεριανές ώρες κατά 3,5 ώρες ανά δεκαετία. Η τάση αυτή αναμένεται να κλιμακωθεί. Υπολογίζεται λοιπόν πως «ο χρόνος έκθεσης σε συνθήκες τουλάχιστον ισχυρής θερμής επιβάρυνσης αναμένεται να αυξηθεί περίπου 5% στο εγγύς μέλλον (2035-2058) και πάνω από 10% στο απώτερο μέλλον (2075-2098) σε σύγκριση με την περίοδο αναφοράς (1982-2005) για το ακραίο σενάριο εκπομπών».

Η μελλοντική αύξηση στην εμφάνιση συνθηκών θερμής επιβάρυνσης αναμένεται κυρίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ωστόσο σημαντική αύξηση προβλέπεται και για τους Σεπτέμβριο και Μάιο έως τα τέλη του 21ου αιώνα, σημειώνεται στη δημοσίευση. Προβλέπεται μείωση των ημερών με βέλτιστες θερμικές συνθήκες την περίοδο μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου στο μέλλον, που σήμερα ξεπερνούν το 60%. Σύμφωνα μάλιστα με το ακραίο σενάριο εκπομπών, το ποσοστό των βέλτιστων θερμικά ημερών θα πέσει κάτω από 20% τον Ιούλιο και Αύγουστο έως το τέλος του 21ου αιώνα. Παράλληλα, «διαπιστώνεται μετατόπιση της μέγιστης συχνότητας εμφάνισης βέλτιστων συνθηκών κατά ένα με δύο μήνες, από τον Ιούνιο στο παρόν κλίμα στον Μάιο και Απρίλιο στο μελλοντικό και από τον Σεπτέμβριο στον Οκτώβριο».

“Καθημερινή”

Μια μικροσκοπική νησίδα βόρεια της Γροιλανδίας, που πρόσφατα εντόπισαν επιστήμονες, εκτιμάται ότι είναι το βορειότερο κομμάτι γης στον πλανήτη.

Η νησίδα μόλις 30 μέτρων και με μέγιστο ύψος τρία μέτρα εντοπίστηκε… κατά λάθος από επιστήμονες οι οποίοι βρίσκονταν σε αποστολή για συλλογή πετρωμάτων και άλλων υλικών.

Όπως αναφέρει το Γαλλικό Πρακτορείο, είναι πολύ πιθανό, ωστόσο, σύντομα να αποτελέσει παρελθόν, καθώς ενδέχεται να την «καταπιούν» τα θαλάσσια ύδατα.

Έως τότε, πάντως, συζητείται η ονομασία που της δοθεί με τους ερευνητές να προτείνουν το.. εύγλωττο «Qeqertaq Avannarleq», που μεταφράζεται ως «το βορειότερο νησί».

Την περαιτέρω ενίσχυση της συμμαχίας Ελλάδας – ΗΠΑ αναμένεται να αντικατοπτρίζει με μια σειρά αναφορών η νέα αμυντική συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών που θα υπογραφεί το προσεχές φθινόπωρο, κατά πληροφορίες στα τέλη Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβρίου. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών, που δεν έχουν ακόμα καταλήξει οριστικά, οδηγούνται σε χρονική επέκταση της συμφωνίας πενταετούς αυτήν τη φορά διάρκειας και όχι μονοετούς, όπως συνηθιζόταν από το 1990 που ξεκίνησε η διμερής συμφωνία έως σήμερα. Η χρονική διεύρυνση, που αποτελεί επιθυμία της αμερικανικής πλευράς, ήταν κατά κανόνα σημείο διαπραγμάτευσης μεταξύ των δύο πλευρών τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό που άλλαξε φέτος και πιθανότατα θα οδηγήσει σε χρονική επέκταση είναι το διεθνές περιβάλλον.

Το έτερο μεγάλο θέμα που αναμένεται να περιλαμβάνει η νέα αμυντική συμφωνία Ελλάδας – ΗΠΑ είναι η αναβάθμιση των εν Ελλάδι αμερικανικών βάσεων αλλά και η αύξηση των τοποθεσιών τους. Κατά πληροφορίες έχει συζητηθεί η βάση της Λάρισας να επεκταθεί και για drones. Υπενθυμίζεται πως τον Δεκέμβριο του 2019 είχε γίνει στην 110 Πτέρυγα Μάχης στη Λάρισα μια πρώτη επίδειξη του αμερικανικού drone MQ-9 guardian από την αμερικανική εταιρεία General Atomics Aeronautical Systems. To drone μπορεί να έχει άριστη συνεργασία με τα ελληνικά F-16 και μπορεί επίσης να διασυνδεθεί με όλα τα συστήματα του ΝΑΤΟ, αναβαθμίζοντας την άμυνα της χώρας. Η Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) συζητείται να περιλαμβάνει ακόμα δύο νέες τοποθεσίες: μία στον Εβρο, πιθανότατα στην Ξάνθη, στα πρότυπα της Αλεξανδρούπολης, και άλλη μία νέα βάση στο Αιγαίο, πιθανότατα στη Σκύρο. Πρόκειται για δύο τοποθεσίες στις οποίες η Ελλάδα θέλει διαχρονικά να αυξήσει το αμερικανικό αποτύπωμα και είχαν συζητηθεί επανειλημμένως στο παρελθόν ανάμεσα σε ακόμα 23 άλλες τοποθεσίες. Παράλληλα εξετάζεται η αναβάθμιση ακόμα ενός λιμανιού της Βόρειας Ελλάδας, πιθανότατα της Καβάλας, που μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος στάθμευσης αμερικανικών δυνάμεων.

Ενα τρίτο, αλλά πολύ σημαντικό σκέλος που σε μεγάλο βαθμό αποτελεί και προϋπόθεση του τεχνικού κομματιού είναι το πολιτικό. Πρόκειται άλλωστε για το σκέλος εκείνο που αποτελεί τη σημαντικότερη αυτήν τη στιγμή εκκρεμότητα στη διαπραγμάτευση που είναι εν εξελίξει. Διαχρονική βούληση της ελληνικής πλευράς είναι να υπάρχει ένα προοίμιο που δεν αφορά τεχνικά ζητήματα, αλλά θα είναι καθαρά πολιτικό. Η ελληνική πλευρά καταβάλλει κάθε προσπάθεια ώστε να προστεθεί στη συμφωνία κάτι που αν τελικά επιτευχθεί θα στέλνει μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση στην εγγύς και την ευρύτερη γειτονιά. Κατά διπλωματικές πηγές, «πρότυπο» του κειμένου που επιχειρείται να ενταχθεί στην MDCA είναι οι επιστολές Κίσινγκερ – Μπίτσιου, μέσω των οποίων οι ΗΠΑ τρόπον τινά «δεσμεύονταν» για την ειρηνική επίλυση των διαφορών στην Ανατολική Μεσόγειο, αποτρέποντας χρήση στρατιωτικών μέσων και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ» από την αμερικανική πλευρά, αυτό που εκπέμπεται είναι πως στην παρούσα συγκυρία η Ελλάδα μπορεί να έχει ένα ρόλο ευρύτερο, πέραν της Ανατολικής Μεσογείου, που είναι άλλωστε ένας όρος ο οποίος δεν υπάρχει αυτοτελώς στην αμερικανική διπλωματική ορολογία. Η θέση της Ελλάδας, σύμφωνα με την αμερικανική οπτική, είναι ανάμεσα σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή, και αν τελικά το προοίμιο καρποφορήσει και ενταχθεί στη συμφωνία, τότε δεν αποκλείεται να περιγράφει με κάποιον τρόπο αυτή την οπτική. Βεβαίως όλα τα παραπάνω, με σημαντικότερο το πολιτικό σκέλος, είναι υπό συζήτηση, κάτι που αποτυπώνεται και στο γεγονός πως η συμφωνία δεν έχει κλείσει ακόμα και αναμένεται να μην κλείσει άμεσα, ενώ τα προηγούμενα χρόνια ολοκληρωνόταν στα τέλη Αυγούστου το αργότερο. Εάν οι τελικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών τελεσφορήσουν, τότε δεν αποκλείεται να δούμε τον Νίκο Δένδια να ταξιδεύει στις ΗΠΑ για την υπογραφή της συμφωνίας με τον Αμερικανό ομόλογό του Αντονι Μπλίνκεν.

Η σημασία της επίσκεψης Μενέντεζ

Σε όλα τα παραπάνω η επίσκεψη του Ρόμπερτ Μενέντεζ στην Αθήνα ήταν κάτι παραπάνω από κομβική. Χαρακτηριστικό είναι πως κατά τη συνάντηση του γερουσιαστή με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου την περασμένη Πέμπτη, ο πρωθυπουργός ευχαρίστησε τον κ. Μενέντεζ για όλες τις προσπάθειες που έχει καταβάλει μέχρι στιγμής για την προώθηση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, καθώς πρόκειται για ένα πρόσωπο που αντιλαμβάνεται και αναδεικνύει τις τουρκικές προκλήσεις. Επιπλέον, ο πρωθυπουργός αναγνωρίζει τη βαθιά γνώση του κ. Μενέντεζ για την περιοχή και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει προσωπικά, εξ ου και ευχαρίστησε τον πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας για την πρωτοβουλία του όσον αφορά την υιοθέτηση νομοθεσίας που θα εμβαθύνει το πλαίσιο και το περιεχόμενο της ελληνοαμερικανικής αμυντικής και κοινοβουλευτικής συνεργασίας (U.S.-Greece Defense and Interparliamentary Partnership Act) με τρόπο που αντικατοπτρίζει τις αλλαγές που συμβαίνουν στον περίγυρό μας και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν και οι δύο χώρες στην περιοχή.

“Καθημερινή”