Αρχική Blog Σελίδα 2228

Τα πρώτα «βήματα» της ΔΕΘ μέσα από σπάνιο φωτογραφικό υλικό

Από
admin
-
0

Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ COVID-19 ΚΑΙ Η ΑΡΝΗΣΗ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ

Από
admin
-
5
του Θεόδωρου Δαρδαβέση*
Θα ήταν ευτυχία, να μην είχε εκδηλωθεί ποτέ η πανδημία COVID-19, να μην υπήρχαν οι πολύμηνες νοσηλείες ασθενών στις ΜΕΘ και οι τραγικοί θάνατοι πολλών εξ αυτών, να μην είχαν επιβληθεί περιοριστικά μέτρα, να μην είχαν χαθεί περιουσίες και να μην είχε αναστατωθεί η κοινωνική ζωή.
Θα ήταν, επίσης, ευτυχία, όταν εκδηλώθηκε η πανδημία, να υπήρχαν αποτελεσματικά φάρμακα, που θα περιόριζαν στο ελάχιστο τους θανάτους και τις ψυχοσωματικές επιπτώσεις όσων εκ των ασθενών εξέρχονταν από τα νοσοκομεία.
Θα ήταν, τέλος, ευτυχία, τα εμβόλια που παρασκευάστηκαν έναντι του COVID-19 και είναι διαθέσιμα τους τελευταίους μήνες, να ήταν 100% αποτελεσματικά, να προσέφεραν ισόβια προστασία και να μην παρουσίαζαν καμία ανεπιθύμητη ενέργεια.
Τίποτα, όμως, από τα προαναφερθέντα δεν ισχύει.
Ωστόσο, είναι ευλογία, να έχει η ανθρωπότητα στη διάθεσή της εμβόλια έναντι του COVID-19, τα οποία παρέχουν 70-80% προστασία, ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες μετά τον εμβολιασμό, ενώ εάν συμβεί κάποιος εμβολιασμένος να μολυνθεί, βιώνει την ασθένεια, σχεδόν πάντα, με ήπια συμπτώματα.
Αντίθετα, όσοι δεν έχουν εμβολιασθεί και μολυνθούν, καταλήγουν στις ΜΕΘ σε ποσοστά που υπερβαίνουν το 70% και πολλοί εξ αυτών πεθαίνουν, ενώ μεταδίδουν τον ιό σε πολλαπλάσιο βαθμό, σε σχέση με τους εμβολιασμένους, υπονομεύοντας τη δημόσια υγεία.
Θα μπορούσαν κάποιοι να υποστηρίξουν, ότι είναι επιλογή των αρνητών να μην εμβολιαστούν και πρόβλημά τους να μην θέλουν να προστατεύσουν την υγεία τους και την υγεία των δικών τους ανθρώπων και ότι είναι προτιμότερο να μην ασχολούμαστε πλέον με την περίπτωσή τους.
Είναι, όμως, ηθικό να αδιαφορήσουμε για κάτι που υπονομεύει την υγεία του κοινωνικού συνόλου, την εκπαιδευτική διαδικασία σε σχολεία και πανεπιστήμια, τη λειτουργία της οικονομίας, τις πολιτιστικές δραστηριότητες και τόσα άλλα ; ; ;
Θεωρώ, ότι οι αρνητές του εμβολιασμού έχουν μπροστά στα μάτια τους το πρόβλημα και τη λύση του, ενώ, είμαι βέβαιος, ότι πολλοί εξ αυτών αμφιταλαντεύονται.
Απευθύνομαι προς όλους και όλες που δεν έχουν ακόμα εμβολιασθεί και έχοντας βιώσει θανάτους φίλων από COVID-19 και άλλων που πήραν εξιτήριο από ΜΕΘ, αλλά επί μήνες δεν έχουν ακόμα ανακάμψει, κάνω την έκκληση-παράκληση :
ΕΜΒΟΛΙΑΣΘΕΙΤΕ !!! για το κοινό καλό.
*Ο Θ.Ι.Δαρδαβέσης είναι Κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ
4 Σεπτεμβρίου 2021
Απο τη σελίδα του κ. Θ. Δαρδαβέση στο fb

Will Turkey fall in “Thucydides’s trap”?

Από
admin
-
0

 

By Konstantinos Apostolou-Katsaros

Relations between Turkey and its Western allies in the United States and Europe are at a low point due to Turkey’s clear intention to become a regional middle power. To achieve this is maintaining a precarious balance, which currently works in favor of Eurasia whilst undermining NATO’s cohesion. In this context the defining question is whether Turkey and the US will ultimately escape Thucydides’s Trap.

The term “Thucydides’s trap” was first introduced by Graham Allison in his analysis entitled “The Thucydides Trap: Are the U.S. and China Headed for War?” Allison’s theory is inspired by the history of the Peloponnesian War written by the ancient Greek historian Thucydides. In the 5th century BC, Sparta’s hegemony was threatened by Athens. Sparta chose to go to war that eventually undermined the Athenian aspirations. Allison described 16 different historical examples, 12 of which resulted in a bloodshed.

The question is whether the US feels threatened by Turkey’s hegemonic ambitions. The answer may be hidden in an older statement of Henry Kissinger. Speaking at a conference held by TPG Capital in Istanbul back in 2011, he said that Turkey will fill part of the regional void left as the US withdraws from Iraq and Afghanistan. He underlined though that Ankara should be careful not to cross Washington’s vital interests in the region. 10 years later this strategic American plan is being progressively implemented. The main reason is that the US aims to reduce its footprint, in order to focus on tackling the emerging Chinese threat.

Turkey acts for the time being as one of the American proxies in the Greater Middle East for geopolitical and geostrategic reasons. Therefore Turkey’s expansionist aspirations are not threatening the United States; instead they go in hand with the new American security architecture. The shift in US’s foreign policy is a revival of “Nixon’s doctrine” that is utilized to conserve resources and Turkey fills US’s regional gap.

Back to Dr Kissinger’s statement, attention should be drawn to the fact that Ankara is warned not to cross Washington’s vital interests. This raises the question on what constitutes “vital interests” for the US. It is debatable that one of its interests is the military technology in general. The importance attributed by the State Department and the Congress to this is well known. A letter of concern from 28 members of the US Congress (dated August 9, 2021) was send to the US Secretary of State Anthony Blinken. In the letter fears were expressed as to how Turkey uses its UAVs hindering the security of the wider region and further destabilizing flashpoints in the Caucuses, South Asia, Eastern Mediterranean, Middle East and North Africa. The members of Congress referred also to a statement made by Mike Nagata (retired US Army Lieutenant General) about Turkey’s drones, who clarified that they are “part of much greater challenge regarding the future of the relationship between Turkey and the US and NATO.” The letter after referring to Turkey’s violations of CAATSA (S-400 missile system purchase) concluded that action should be taken in order to stop American assistance to the Turkish UAV program in fear of “yet another violation of NATO rules and bylaws” by the Turks.

To add to that, analysts ring the bell on the ongoing development of Turkish UAV technology (autonomy, payload, range etc.) and the effect it has on shaping geopolitics. Turkey managed to adjust the “Rumsfeld doctrine” by utilizing its UAVs as highlighted in the following tenets:

-Use of high-technology combat systems such as UAVs to scout and destroy enemy targets,

-Rely on air forces,

-Employ small and nimble ground forces (local proxies coupled with Special Forces and information by Secret Services).

The outcome is increased readiness and smaller forces needed in theaters thus minimizing human losses. The problem is that utilizing such military tactics and the consequent positive outcome in the battlefields for the Turks (especially in Nagorno-Karabakh), allowed their leadership to act more autonomously than US wants. Moreover, Turkey claimed that its domestic defense industry covers 70% of its military needs (this was 20%, 15 years ago), and that’s certainly a head turner for the US (the largest exporter of arms to Turkey, providing 60% of its total imports between 2014 and 2018).

Coupling the military successes with the leadership revisionism, resulted in Turkey’s boosted ego. Turkish President R.T. Erdoğan has made clear in the past that Turkey should be a power in its own right thus should follow a unilateral course. However, Turkey’s aim to achieve its geostrategic autonomy hinders the existing Euro-Atlantic security architecture. President Erdoğan in his reply regarding the CAATSA sanctions confirms this: “For the first time”, he said “[sanctions] have been imposed on our country, a NATO member. What kind of alliance is this? This decision is a blatant attack on our country’s sovereignty rights.” In another instance he said: “Outside powers ‘will understand that Turkey has the political, economic and military power to tear up and throw away the immoral maps [meaning Turkey’s current borders] and documents imposed on it [meaning the treaties and agreements signed]. They will either understand this by the language of politics and diplomacy or by the bitter experiences … on the ground.’” In response to President Biden describing the killings of Armenians as genocide, Erdoğan said the US needed to “look in the mirror” referring to the treatment of Native Americans by European settlers. On the other hand President Biden back in early 2020 (as presidential candidate) called the Turkish leader an “autocrat” who should “pay a price” for his repression. He also said that “Turkey is the real problem,” and that he would tell “Erdoğan that he will pay a heavy price.”

In this context the question is: Will Turkey’s aspirations eventually throw its steps right in “Thucydides’s trap”?

Source: The Eastern Herald

Δημήτρης Μακροδημόπουλος:Γιατί “το βάθος  τ’ ουρανού είναι κόκκινο”;

Από
admin
-
2

του Δημήρη Μακροδημόπουλου

Η κήρυξη τριήμερου εθνικού πένθους για τον θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη από τον πρωθυπουργό υπερέβη κάθε όριο υποκρισίας. Όταν την προηγούμενη ημέρα αναθέτει το υπουργείο Υγείας, υπουργείο με κοινωνικό πρόσημο, σε στέλεχος προερχόμενο από το ακροδεξιό ΛΑΟΣ, όταν το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος (ΚΙΣΕ) εγκαλεί τον εκλεκτό του ως θιασώτη του αντισημιτισμού που προσέβαλε τη μνήμη του Ολοκαυτώματος, όταν του καταμαρτυρούν απάνθρωπες δηλώσεις για τους πρόσφυγες, πώς αλλιώς μπορείς να χαρακτηρίσεις την “ευαισθησία” του κυρίου Μητσοτάκη; Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που το εν λόγω υπουργείο ανατέθηκε σε στελέχη προερχόμενα από το ακροδεξιό ΛΑΟΣ, με θητεία ακόμη και στην ΕΠΕΝ, ούτε βέβαια ξεχνάμε ότι και για τον Βορίδη το ΚΙΣΕ είχε διαμαρτυρηθεί επικαλούμενο τις αντισημιτικές θέσεις του. Δεν εκπροσωπεί λοιπόν η ΝΔ την κεντροδεξιά, όπως ευαγγελίζεται, αλλά είναι ένα συμπίλημα Δεξιάς – Ακροδεξιάς.

Ποιό ήταν το τίμημα των ακροδεξιών πολιτικών επιλογών της ΝΔ στον τομέα της υγείας για την κοινωνία; Σύμφωνα με ευρήματα έκθεσης του ΟΟΣΑ «Health at Glance» το 2020, στην Ελλάδα το 35% των δαπανών της υγείας πληρώνεται από την τσέπη των ασφαλισμένων. Απαξιώθηκε πλήρως το ΕΣΥ με πρόφαση τα μνημόνια, απογυμνώθηκαν στελεχιακά τα Νοσοκομεία, ευτελίστηκαν μισθολογικά οι γιατροί με αποτέλεσμα να μεταναστεύουν μαζικά και οι ασφαλισμένοι προστρέχουν στις ιδιωτικές κλινικές. Ας μη ξεχνάμε ότι είναι η ίδια κυβέρνηση που τον Οκτώβρη του 2019, με προπομπό τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο, ζητούσε να μετατραπεί η νομική μορφή των Νοσοκομείων από Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ). Διότι προσβλέπει στην αναδιαμόρφωση των εργασιακών σχέσεων των γιατρών του ΕΣΥ και στην απασχόληση ιδιωτών γιατρών στα Νοσοκομεία ως κερκόπορτα για την είσοδο του κεφαλαίου σε αυτά. Γιαυτό επιλέγει ως υπουργούς υγείας στελέχη με ακροδεξιές ιδεολογικές καταβολές.

Προς τί τότε η “ευαισθησία” του Κυριάκου Μητσοτάκη για τον θάνατο του Μίκη ενώ ο θάνατος του Μάνου Χατζηδάκη είχε περάσει στα ψιλά; Θέλουν να μεταβάλλουν τη μνήμη του σε επετειακό σύμβολο, να ταριχεύσουν το έργο του, που αποτέλεσε και θα αποτελεί διαχρονικά ένα επαναστατικό κάλεσμα για ξεσηκωμό για μια καλύτερη κοινωνία, να απονευρώσουν το μήνυμα που εκπέμπει. Οι αγρότες της Κουάουτλα στο Μεξικό, γράφει ο Ένζο Τραβέρσο, μετά την επανάσταση είχαν εμποδίσει τη μεταφορά των λειψάνων του Εμιλιάνο Ζαπάτα στην πρωτεύουσα. Ήξεραν, εξηγεί ο Ντανιέλ Μπενσάιντ, ότι “αυτή η είσοδος σ’ ένα Πάνθεο όπου συγκατοικούσαν νικητές και νικημένοι, δολοφόνοι και θύματα, θα ήταν δεύτερος θάνατος”. Αυτό επιχειρείται μετά τον βιολογικό θάνατο του συνθέτη, με το τριήμερο εθνικό πένθος και τη στράτευση των κρατικών ιδιαίτερα ΜΜΕ στην πορεία και το επαναστατικό έργο του κομμουνιστή Θεοδωράκη. Να το μετατρέψουν από ενεργή πρόσκληση σε αγώνα σε απολίθωμα.

Ο Πάουλ Τσέλαν, στον “Μεσημβρινό” του λόγο κατά την παραλαβή του βραβείου Γκέοργκ Μπύχνερ το 1959, έκανε τη διάκριση ανάμεσα σε ου-τοπία και ουτοπία. Η ου-τοπία σημαίνει κυριολεκτικά, είπε, τον “μη τόπο”, ένα μέρος που δεν υπάρχει, ενώ η ουτοπία δηλώνει μια ελπίδα, μια προσδοκία, ένα όραμα για το μέλλον, κάτι που δεν υπάρχει ακόμα. Μάλιστα, σύμφωνα με τον Ερνστ Μπλόχ, η ουτοπία είναι ένα προμήνυμα, ο τόπος του “όχι ακόμα”. Ο ίδιος ονόμαζε την ουτοπία φιλοσοφία της προσδοκίας και θεωρούσε τον μαρξισμό “προδρομική συνείδηση” που έδινε μορφή στο απελευθερωτικό όνειρο που τρέφουν από την αρχαιότητα οι ανθρώπινες κοινωνίες. Σύμφωνα με τον Μπλοχ ο Μαρξισμός είναι ένα κοινωνικό πρόταγμα ριζωμένο σε μια κληρονομημένη από τον Διαφωτισμό ανθρωπολογική αισιοδοξία: Μια μακρά διαδικασία μέσω της οποίας η ανθρωπότητα μαθαίνει “να περπατάει όρθια”.

Όλα αυτά ποιά μορφή μπορούν να πάρουν; Ο Τέρι  Ίγκλετον προσγειώνει την ουτοπία στην πραγματικότητα και μας λέει ότι ο σοσιαλισμός δεν βασίζεται στο ότι οι πάντες θα είναι ηθικά μεγαλειώδεις όλη την ώρα. “Δεν μας θέλει διαρκώς σφιχταγκαλιασμένους σε ένα όργιο αλληλεγγύης. Δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο, γιατί οι μηχανισμοί που θα επιτρέψουν την προσέγγιση του στόχου του Μαρξ θα είναι ενσωματωμένοι στους κοινωνικούς θεσμούς. Δεν θα βασίζονται στην καλή θέληση του ατόμο. Το κλειδί είναι η συνολική δομή και όχι η προσωπική αρετή…..Η έλευση του σοσιαλισμού δεν θα εξαφάνιζε τον φθόνο, την επιθετικότητα, την κυριαρχία, την κτητικότατα. Απλά όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να πάρουν τις μορφές που έχουν στον καπιταλισμό – όχι λόγω κάποιας ανώτερης ανθρώπινης αρετής αλλά λόγω των διαφορετικών θεσμών. Θα λέγαμε ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο η αρετή θα είναι ενσωματωμένη στην οργάνωση του συστήματος και δεν θα επαφίεται στο ποιόν του κάθε ατομικού χαρακτήρα”. Γιαυτό ο Μίκης Θεοδωράκης δεν μελοποίησε την ου-τοπία αλλά την ουτοπία, και όλα αυτά στα οποία προσδοκούσε δεν είναι ανέφικτα αλλά στο χέρι των λαών για μια καλύτερη κοινωνία. Χωρίς κυβερνήσεις με αντιλαϊκή και αντικοινωνική πολιτική και ρατσιστές υπουργούς.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

4-9-2021

 

 

Πώς χάθηκαν 1 δισεκατομμύριο χρόνια

Από
admin
-
0

φωτ.: Shutterstock

Σχεδόν ένα δισεκατομμύριο χρόνια έχουν εξαφανιστεί από το αρχείο γεωλογικών δεδομένων, και πάνω από 152 χρόνια έπειτα από την αναγνώριση αυτού του γεγονότος, η επιστημονική κοινότητα αδυνατεί να αποφασίσει πάνω σε μια κοινή αιτία.

Το 1869, μια ομάδα επιστημόνων, με επικεφαλής τον αυτοδίδακτο Τζον Γουέσλεϊ Πάουελ, ταξίδεψε πάνω από 1.500 χιλιόμετρα από την όχθη του ποταμού Green στην περιοχή του Γουαϊόμινγκ, καταγράφοντας διάφορα ευρήματα στην πορεία του ταξιδιού της. Καθώς είχαν περάσει μερικές εβδομάδες από την τελευταία φορά που κάποιος είχε επικοινωνήσει με την ομάδα, η ανησυχία είχα αυξηθεί και πιθανά σενάρια για την εξαφάνισή τους γίνονταν ολοένα και πιο ηχηρά. Ωστόσο, μετά από μερικές εβδομάδες αποδείχθηκε πως η πηγή που ενημέρωσε για την πιθανή εξαφάνισή τους ήταν λανθασμένη. Η ομάδα των ερευνητών συνέχισε την εξερεύνησή της, και ανακάλυψε μια εξαφάνιση διαφορετικού είδους. Η οποία θα απασχολούσε την επιστημονική κοινότητα για τα επόμενα χρόνια.

Δύο μήνες νωρίτερα, η ομάδα του Πάουελ επιβιβάστηκε σε τέσσερις ξύλινες βάρκες στις οποίες είχαν φορτώσει ό,τι χρειάζονταν για το ταξίδι που θα διαρκούσε 10 μήνες, όπως ειδικευμένα εργαλεία. Η απαιτητική διαδρομή θα τους έφερνε αντιμέτωπους με ορμητικά νερά, καταρράκτες και απότομα βράχια. Στο τέλος της διαδρομής, μόνο 6 από τα 10 μέλη της ομάδας θα επέστρεφαν εκεί από όπου άρχισαν.

Πρώτα, έφτασαν στο Grand Canyon στις 13 Αυγούστου 1869. Ο Πάουελ ανακάλυψε πως στη βάση των βράχων του φαραγγιού, υπήρχε μια πυκνή στρώση κρυσταλλικών πετρωμάτων, τα οποία αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από γρανίτη και σχιστόλιθο και βρίσκονταν τοποθετημένοι σε ασυνήθιστα κάθετα μοτίβα. Πάνω από αυτό, ήταν ένα στρώμα κοκκινωπού ψαμμόλιθου, στις συνηθισμένες οριζόντιες οργανωμένες γραμμώσεις.

Ο Πάουελ εκτίμησε ότι το στρώμα αυτό θα έπρεπε να είναι περίπου 3.050 μέτρα παχύ, ενώ στην πραγματικότητα οι μετρήσεις απέδειξαν ότι ήταν μόνο 153 μέτρα. Αυτό συνέβη γιατί υπήρχαν χιλιάδες μέτρα πετρωμάτων που έλειπαν, τα οποία είχαν εξαφανιστεί. Ο Πάουελ ονόμασε αυτό το φαινόμενο την «Μεγάλη Έλλειψη Κομφορμισμού».

Σήμερα, οι γεωλόγοι γνωρίζουν ότι τα νεότερα κρυσταλλικά πετρώματα είναι 1,7 δισεκατομμυρίων χρονών, ενώ τα παλαιότερα πετρώματα τα οποία βρίσκονται ανάμεσα σε στρώσεις ψαμμόλιθου δημιουργήθηκαν πριν από 550 εκατομμύρια χρόνια. Αυτό σημαίνει πως υπάρχει ένα κενό δισεκατομμυρίων ετών στις γεωλογικές καταχωρίσεις των επιστημόνων. Μέχρι και σήμερα, κανείς δεν γνωρίζει τι απέγιναν τα πετρώματα στις ενδιάμεσε στρώσεις.

Αν και το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο στην περιοχή του Grand Canyon, είναι διαδεδομένο και συναντάται και σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Είναι ένα από τα φαινόμενα το οποίο συμβαίνει κάτω από τα πόδια μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε, και μπορεί να εντοπιστεί στο κέντρο κάθε ηπείρου. Οι επιστήμονες επιθυμούν να ανακαλύψουν τι οδήγησε στην απώλεια αυτών των δισεκατομμυρίων ετών, κάτι το οποίο δεν είναι εύκολο.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η εξαφάνιση αυτού του χρονικού διαστήματος συνέβη ακριβώς μετά από ένα άλλο ανεξήγητο γεγονός, την ξαφνική αύξηση στην ποικιλομορφία της ζωής στην Γη πριν από 541 εκατομμύρια χρόνια.

Η έκρηξη της Κάμβριου Περιόδου αναφέρεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι ωκεανοί ξαφνικά μετατράπηκαν από χώρους στους οποίους βρίσκονταν διασκορπισμένες διάφορες μορφές ζωής, σε μέρη τα οποία χαρακτηρίζονταν από μια αφθονία και ποικιλομορφία ζωής, με πολλές από τις ταξινομικές ομάδες που συναντώνται και σήμερα. Το φαινόμενο αυτό συνέβη μέσα σε 13-25 εκατομμύρια χρόνια, και αποτέλεσε μια «λάμψη εξέλιξης» μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Το φαινόμενο σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1840, και απασχόλησε ιδιαίτερα τον Δαρβίνο, ο οποίος το ονόμασε «ανεξήγητο».

Η δεύτερη θεωρία είναι πως η Γη βίωσε μία ραγδαία κλιματική αλλαγή την περίοδο των χαμένων ετών. Πιθανότατα, μετατράπηκε σε μια μεγάλη μπάλα πάγου, με μια επιφάνεια η οποία ήταν παγωμένη σχεδόν ολοκληρωτικά. Ωστόσο, υπάρχουν λίγα δεδομένα σχετικά με αυτή την περίοδο και οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν πώς η ζωή κατάφερε να ανταπεξέλθει σε αυτές τις ακραίες συνθήκες. Ίσως αν γνωρίζαμε τι συνέβη εκείνη την προϊστορική περίοδο, θα μπορούσαμε να βρούμε μερικές απαντήσεις για μερικά ευαίσθητα επιστημονικά ερωτήματα. Όλα αυτά τα γεγονότα είναι συνδεδεμένα, επομένως η προσπάθεια των επιστημόνων να τα ξεμπερδέψουν ίσως δεν είναι η σωστή μέθοδος για να ανακαλύψουν περισσότερες πληροφορίες για αυτά.

Η πρώτη θεωρία σχετικά με την χαμένη χρονική περίοδο συνδέεται με αυτό που συμβαίνει στους παγετώνες σήμερα. Όπως τα ποτάμια, οι παγετώνες μετακινούνται και καθώς αλλάζουν θέσεις, μειώνονται, μιας και τρίβονται με τις επιφάνειες πάνω από τις οποίες περνούν. Αν αυτό συμβεί για δεκάδες χιλιάδες χρόνια, τελικά η διάβρωση αυτή θα φθείρει σημαντικά τα πετρώματα κάτω από την επιφάνεια της Γης. Γι΄ αυτό το λόγο, η Γροιλανδία χαρακτηρίζεται από χαραγμένα πετρώματα, βαθιές κοιλάδες και δραματικά φιόρδ. Όταν η Γη ήταν παγωμένη, οι ίδιες συνθήκες θα βρίσκονταν σε όλη την επιφάνειά της. Το ερώτημα το οποίο δημιουργείται έχει να κάνει με την δυναμική αυτού του φαινομένου, και την δυνατότητά του να διαβρώσει πετρώματα δισεκατομμυρίων ετών.

Το 2018, επιστήμονες διαμόρφωσαν μια θεωρία η οποία ισχυρίζεται πως η παγωμένη Γη ήταν ευκίνητη και ότι, πράγματι, θα είχε έναν υγρό παγετώνα στην επιφάνειά της. Εξαιτίας αυτού, η στάθμη της θάλασσας θα είχε μειωθεί σημαντικά και θα είχε οδηγήσει στην εμφάνιση μιας απότομης κλίσης από την στεριά στην θάλασσα, το οποίο θα επέτρεπε στην γρήγορη κίνηση των παγετώνων στην επιφάνεια της θάλασσας. Αν και η θεωρία αυτή εξηγεί αρκετά, δεν μπορεί να αποτελέσει την μόνη εξήγηση για το φαινόμενο, μιας και υπάρχει ένα διάστημα 40 εκατομμυρίων χρόνων προτού εμφανιστούν νέα στρώματα πετρωμάτων.

Η δεύτερη θεωρία ισχυρίζεται πως η αιτία του φαινομένου είναι η υπερ-ήπειρος Rodinia, η οποία σχηματίστηκε πριν από δισεκατομμύρια χρόνια και συνέδεε μεταξύ άλλων την ανατολική Ανταρκτική, την Ινδία και την Αφρική. Η ήπειρος αυτή ένωσε όλο τον φλοιό της Γης σε ένα σημείο, κάτι το οποίο οδήγησε σε αύξηση της θερμοκρασίας και την επέκταση της ηπείρου. Η διάβρωση η οποία ακολούθησε είχε επίσης ως συνέπεια αλλαγές στην χημική σύσταση του εδάφους, της ατμόσφαιρας και των ωκεανών. Σύμφωνα με αυτή την θεωρία, ο πλανήτης θα πάγωνε μετά από το πέρας των  δισεκατομμυρίων χρόνων που προσπαθούν να εντοπίσουν οι επιστήμονες.

Υπάρχουν, όμως, και άλλες θεωρίες. Μια από αυτές υποστηρίζει πως υπάρχουν μόνο δύο σενάρια τα οποία μπορούν να εξηγήσουν την «εξαφάνιση» αυτών των δισεκατομμυρίων ετών: είτε δεν υπήρξε ποτέ πέτρινο έδαφος, είτε υπήρξε αλλά αφαιρέθηκε όλο. Η δυσμορφία που εντοπίζεται στο φαράγγι Grand Canyon υπάρχει και σε άλλα μέρη, όπως τον Καναδά. Ερευνητές που επισκέφθηκαν την περιοχή αυτή παρατήρησαν πως η διάβρωση που συνέβη στο Grand Canyon είναι πιθανό ότι συνέβη πριν καλυφθεί η επιφάνεια της Γης από πάγο, γεγονός το οποίο υποδεικνύει πως η διακοπή στα γεωλογικά δεδομένα του πλανήτη δεν ήταν ένα μοναδικό και διακριτό φαινόμενο, αλλά κάτι που διήρκεσε για παραπάνω από μια χρονικές περιόδους.

Η επιστημονική κοινότητα έχει στραφεί ξανά στην επίλυση αυτού του μυστηρίου, μιας και το ενδιαφέρον για την επεξήγηση διάφορων γεωλογικών φαινομένων «αναγεννήθηκε». Ένα κύμα νέων εκκεντρικών θεωριών και η εξέλιξη της τεχνολογίας μετέτρεψαν το πρόβλημα σε ένα ζήτημα μεγάλου ενδιαφέροντος. Η τεχνική της θερμοχρονολογίας άλλαξε τα δεδομένα έρευνας, και έδωσε την δυνατότητα επανάκτησης της χαμένης χρονικής περιόδου.

moneyreview.gr με πληροφορίες από BBC. 

Σάββας Καλεντερίδης: Το Νέο Ποντιακό Ζήτημα ως μάθημα εξωτερικής πολιτικής

Από
admin
-
0

Με το Νέο Ποντιακό Ζήτημα η Ελλάδα διεκδικεί από την Τουρκία για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Ως Ποντιακό Ζήτημα θεωρείται το ζήτημα που προέκυψε κατά τη διάρκεια της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα, όταν διαδραματίστηκαν τα θλιβερά γεγονότα της Γενοκτονίας των Ελλήνων και των Αρμενίων, που είχαν ως αποτέλεσμα την δημιουργία του αντάρτικου των Ελλήνων του Πόντου και τη δημιουργία κινήματος για την ίδρυση ενός κράτους στον Πόντο, με βασική συνιστώσα τους Έλληνες της περιοχής.

Η αναζητήσεις και οι ελπίδες για ίδρυση κράτους στον Πόντο, αναπτερώθηκαν το διάστημα που ακολούθησε μετά τη Συνθήκη του Μούδρου (17/10/2018) και μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών.

Ακολούθησε η τελική φάση της Γενοκτονίας και η Μικρασιατική Καταστροφή, που οδήγησε στην υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης (24/7/1923), που θεωρείται η ταφόπλακα του Ελληνισμού της Ανατολίας, και η Ανταλλαγή των πληθυσμών, που αν δεν ενταφίασε, άλλαξε δραματικά τη φύση και τα χαρακτηριστικά του Ποντιακού Ζητήματος.

Μετά τη Συνθήκη της Λοζάνης, με την έξοδο των χριστιανών Ελλήνων από τον Πόντο, το Ποντιακό Ζήτημα είχε βασικά δύο σκέλη. Το ένα ήταν η διεκδίκηση της δικαίωσης των θυμάτων της γενοκτονίας και το άλλο οι ελληνικής καταγωγής μουσουλμανικοί πληθυσμοί, ελληνόφωνοι και τουρκόφωνοι, που παρέμειναν στον Πόντο.

Και τα δύο αυτά θέματα, παρότι δεν απασχόλησαν το ελλαδικό κράτος επί δεκαετίες, συνέχισαν να υφέρπουν στην ελλαδική κοινωνία και την κοινωνία στον Πόντο καθώς και σε κοινότητες Ελλήνων ποντιακής καταγωγής που εγκαταστάθηκαν και κατοικούσαν στην ΕΣΣΔ, τις ΗΠΑ και αλλού.

Το πρώτο άρχισε να αναδεικνύεται κυρίως στην ελλαδική κοινωνία τη δεκαετία του 1980 και απασχόλησε έμπρακτα το ελληνικό πολιτικό σύστημα τη δεκαετία του 1990, οπότε και αναγνωρίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων η 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου (24/2/1994).

Την ίδια δεκαετία άρχισε δειλά-δειλά να αναδεικνύεται το θέμα των ελληνικής καταγωγής πολιτών της Τουρκίας με καταγωγή από τον Πόντο.

Οι επισκέψεις Ελλήνων στον Πόντο και ο συγχρωτισμός τους με τους κατοίκους του σημερινού Πόντου και η συνεύρεση χριστιανών και μουσουλμάνων Ελλήνων και «Τούρκων» με καταγωγή από τον Πόντο κυρίως στη Γερμανία, δημιούργησε ένα πεδίο διεργασιών, με κοινό τόπο τον μουσικό, γλωσσικό και γαστρονομικό πολιτισμό του Πόντου.

Η τεχνολογία, η τηλεόραση, τα βίντεο που δημιουργούν αυθόρμητα χιλιάδες άνθρωποι, η ευκολία επικοινωνίας στις πλατφόρμες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, έδωσε τη δυνατότητα σε Ποντίους της «από δω και της από κει πλευράς», να παρακάμψουν κρατικές πολιτικές αγκυλώσεις, καθώς και κοινωνικά / θρησκευτικά στερεότυπα και να συναντηθούν.

Αυτά τα δυο, ο αγώνας για την δικαίωση των θυμάτων της Γενοκτονίας, δικαίωση που θα επιτευχθεί όταν διεθνοποιηθεί το θέμα και υποχρεωθεί η Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία, και η ανάπτυξη ακηδεμόνευτων σχέσεων μεταξύ της «από δω και της από κει πλευράς», συνθέτουν το Νέο Ποντιακό Ζήτημα.

Η Τουρκία παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις γύρω από το θέμα, το οποίο το τουρκικό κράτος θεωρεί ότι απέκτησε άλλες διαστάσεις με την παρουσία και κυρίως με την ομιλία του πρωθυπουργού της Ελλάδας κ. Μητσοτάκη στο Διεθνές Συνέδριο για τη Γενοκτονία, στο Αμφιθέατρο του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, το 2019, αλλά και με την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τον προέδρο των ΗΠΑ κ. Μπάιντεν, στις 24 Απριλίου 2021.

Μετά από αυτές τις δύο εξελίξεις, άρχισε το τουρκικό κράτος να ανασύρει από τα συρτάρια του το Νέο Ποντιακό Ζήτημα και τους φακέλους με τα πρόσωπα «από δω και της από κει πλευράς» που παίζουν κάποιο ρόλο στην ανάδειξή του.

Αποτέλεσμα αυτής της «ενεργοποίησης» των κλασικών αντανακλαστικών του βαθέως κράτους, ήταν οι απαγορεύσεις εισόδου στην Τουρκία σε Έλληνες πολίτες, με αποκορύφωμα την πρόσφατη απαγόρευση εισόδου στον Προέδρο της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, Γιώργου Βαρυθυμιάδη, τις παραμονές της λειτουργίας της Παναγίας Σουμελά στη Ματσούκα του Πόντου.

Ακολούθησε διάβημα της Ελλάδας για την κράτηση του κ. Βαρυθυμιάδη στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης αλλά και για την άρνηση των τουρκικών Αρχών να επιτρέψουν σε υπάλληλο του Γενικού Προξενείου της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη να επισκεφθεί στον Έλληνα πολίτη που ήταν υπό κράτηση.

Μπορεί η Τουρκία να απέρριψε το διάβημα, όμως το πολιτικό θέμα με τις απελάσεις των Ελλήνων πολιτών με την άτυπη κατηγορία της ανάμειξής τους στο Νέο Ποντιακό Ζήτημα είναι πλέον υπαρκτό.

Τι σημαίνει αυτό με πολιτικούς όρους. Ότι η Ελλάδα, με την παρουσία του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στο διεθνές συνέδριο για τη Γενοκτονία αλλά και με τις δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων για το θέμα, για πρώτη φορά στην ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων με μια απλή κίνηση διεκδικεί από την Τουρκία, και η Τουρκία αμύνεται και απολογείται.

Με άλλα λόγια, ενώ επί δεκαετίες η Τουρκία διεκδικεί και η Ελλάδα αμύνεται, για πρώτη φορά, το ζήτημα της Γενοκτονίας, φέρνει την Ελλάδα να διεκδικεί και την Τουρκία να αμύνεται και να απολογείται.

Και όπως γίνεται αντιληπτό, υπάρχουν ακόμα πολλά, πάρα πολλά να γίνουν στο θέμα αυτό, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση.

Η αντίδραση σχεδόν όλων των κομμάτων στην κράτηση και απέλαση του πρόεδρο της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, Γιώργου Βαρυθυμιάδη, δείχνει ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα εγκατέλειψε τις εθνομηδενιστικές ιδεοληψίες του παρελθόντος για το θέμα και η Ελλάδα, φαινομενικά τουλάχιστον, εμφανίζεται ενωμένη για το θέμα της Γενοκτονίας.

Αυτό το μείζον ηθικό, πολιτικό και γεωπολιτικό ζήτημα, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να καταστεί ένα εθνικό θέμα, που, εκτός των άλλων, θα ισχυροποιήσει το «οπλοστάσιο» της εξωτερικής μας πολιτικής.

Έτσι έχουν τα πράγματα και σ’ αυτήν την κρίσιμη φάση αναζητούνται στρατηγικά μυαλά στην κοινωνία των πολιτών αλλά και στην πολιτική για την υπεύθυνη διαχείριση του Νέου Ποντιακού Ζητήματος.

Υστερόγραφο

Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύω ακράδαντα ότι η πολιτική γενικώς δεν πρέπει να ασκείται με όρους εντοπιότητας και καταγωγής, αλλά με όρους αρχών. Όμως είναι περίεργο και ακατανόητο να μην υπάρχει ένας ποντιακής καταγωγής υπουργός στο… πολυπληθέστατο υπουργικό συμβούλιο της Ελλάδας, ο οποίος, μάλιστα, θα μπορούσε να βοηθήσει την κυβέρνηση στο Νέο Ποντιακό Ζήτημα και στο ευρύτερο ζήτημα της ανάδειξης και διεθνοποίησης της γενοκτονίας του Ελληνισμού της Ανατολίας. Θα έλεγα ότι με την απουσία αυτή, παραβιάζεται ακόμα και η ίδια η στατιστική.

Νέο Ποντιακό Ζήτημα

infognomonpolitics.gr

Όταν Mιλάει ο Σοϊγκού… Ο κόσμος αφουγκράζεται.

Από
admin
-
0
Andrei Martyanov, Reminiscence of the Future… Si Vis Pacem, Para Vinum 29-8-21
.
Mετάφραση: Μ.Στυλιανού

Όταν μιλάει ο Σοϊγκού ο κόσμος στήνει το αφτί του…
.
Ή, χρησιμοποιώντας την παλιά ρωσική παροιμία: Αν υπάρχει ένα όπλο κρεμασμένο στον τοίχο της σκηνής του θεάτρου στην πρώτη πράξη του έργου, στην τελευταία πράξη αυτό το όπλο θα πυροβολήσει..

Ήταν σαφές ότι αν οι πύραυλοι Κρουζ κατά της ναυτιλίας και της ξηράς εμφανίζονταν στην πρώτη πράξη ενός τεράστιου γεωπολιτικού παιχνιδιού τη δεκαετία του 1950 (ένα αξιομνημόνευτο P-15 Styx), και συνέχιζαν να κρέμονται στον τοίχο καθ ‘όλη τη διάρκεια ενός ολόκληρου παιχνιδιού, στην τελική πράξη αυτού του συγκεκριμένου έργου έπρεπε να πυροβολήσουν. Το έκαναν. Μιλώντας στον Vladimir Solovyov, ο Shoigu (Ρώσος Υπουργός Αμύνης, στρατηγός) είπε μερικές αρκετά προφανείς αλήθειες, απλές, πραγματικά, όπως αναφέρει το TASS:
.
“… если ооворито,, о нас в еерсективе,, рридеедсед недалекод,, евелиенниедалности оииеедо, оружия.. , , , , Это овелиение скоростед, если ооворито од же садоод иидеререкке,, это повышение тононости, это , коненоно, ааадатаид носиеелеед кново оружия вад “.
.
Μετάφραση: Αν μιλάμε για το τι θα  έχουμε στο εγγύς μέλλον, είναι η αύξηση των σειρών υπερηχητικών όπλων. Αυτό σημαίνει επίσης αύξηση των ταχυτήτων (!!!!), αν μιλάμε για αυτά τα υπερηχητικά όπλα, είναι αύξηση της ακρίβειας, αυτό σημαίνει επίσης προσαρμογή των μεταφορέων σε αυτά τα νέα οπλικά συστήματα.
.
Εντάξει, γνωρίζουμε ότι το Kinzhal έχει μόνο μια σειρά από 2000 χιλιόμετρα από μόνο του (χωρίς την εμβέλεια του μεταφορέα – MiG-31K), το 3M22 Zircon έχει εμβέλεια 1000+ χιλιομέτρων, ενώ το επερχόμενο GZUR έχει εμβέλεια 1.500 χιλιομέτρων. Όλα αυτά σε ταχύτητες M=9+ (GZUR M=12+). Λοιπόν, για τι πράγμα μιλάει ο Σοϊγκού; Θυμηθείτε, έκανα αυτή την ερώτηση για χρόνια, την τελευταία φορά- ακριβώς πριν από ένα χρόνο.
.
Τι ακολουθεί, ASM με εμβέλεια 3.000 χιλιομέτρων; Ακριβώς. Αυτή είναι η πραγματικότητα της Πραγματικής Επανάστασης στις Στρατιωτικές Υποθέσεις Και ξαναγράφει από την αρχή τα εγχειρίδια και τις οδηγίες τακτικής, στρατηγικής και επιχειρήσεων. Επαναπροσδιορίζει πλήρως τον ναυτικό (και άλλους τρεις τομείς) πόλεμο -και μην μου πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα.
.
Θα έλεγα ότι είμαι ακόμη αρκετά συντηρητικός στις εκτιμήσεις για βεληνεκές 3.000 χιλιομέτρων ASM, επειδή κρίνοντας από την ρωσική δυναμική  ανάπτυξης υπερηχητικών όπλων είναι πιθανότατο ότι στα προσεχή λίγα χρόνια (3-5) θα δούμε Μ=25+,5.000 χιλιομέτρων ναυτικούς πυραύλους (με ικανότητες χερσαίας επίθεσης) οι οποίοι θα επανακαθορίσουν περαιτέρω το μέλλον των στόλων επιφανείας και θα σημάνουν την απαρχή μιας πολύ παρατεταμένης περιόδου όπου η συνδυασμένη Δύση και πρωτίστως οι ΗΠΑ θα επιχειρούν να αναπτύξουν τουλάχιστον κάτι που να μπορεί να παρουσιαστεί στο κοινό ως «αποτελεσματικό» αντιαεροπορικό μέσο αμύνης έναντι τέτοιων απειλών, πράγμα που πρωτίστως θα είναι δημόσιες σχέσεις. Όπως προειδοποίησα εδώ και χρόνια, ο πόλεμος μεταξύ κρατών όπως τον ξέρουμε δεν υπάρχει πλέον.
.
Ο Σόϊγκού ωστόσο, όντας ένας από τους πιο ετοιμόλογους στην Ρωσία, μετά τον Πούτιν και τον Λαβρώφ, απαντώντας ειρωνικά σε ερώτηση γιατί ακόμη δεν προσήλθε στο ουκρανικό δικαστήριο που τον καλεί να δικαστεί για την επιστροφή της Κριμαίας, ομολόγησε:
.
«΄Ενοχος. Θα το επανορθώσω.»
.
Η Ουκρανία, φυσικά, όταν προσπαθεί να προβάλει τις θέσεις της όπως το έκανε με τον Σοϊγκού, θα πρέπει πάντα να αναρωτιέται τι τελικά γυρεύει, δοθέντος ότι σε κάποια φάση, οι επιθυμίες της θα μπορούσαν να βρουν ανταπόκριση, που στην περίπτωση του Σοϊγκού μπορούσε να σημαίνει την αυτοπρόσωπη παρουσία του… μαζί με δυο σώματα στρατού στις σκάλες οποιουδήποτε ουκρανικού δικαστηρίου που θα επέμενε να τον δικάσει.
.
Για πλάκα, στο ARMY-2021 ( Κοινά Ρώσο-Κινεζικά γυμνάσια) που έλαβε χώρα σε όλη την Ευρασία και στην Κίνα (το κινεζικό τμήμα του ARMY-2021 έχει τίτλο Clear Skies), ένας από τους διαγωνισμούς ήταν η χρήση του manpad (στην περίπτωσή μας Igla) (φορητού πυραύλου) ενάντια σε ταχύ εναέριο στόχο. Εδώ είναι ο μόνος οπλίτης (Ρώσος αξιωματικός) που κατάφερε να καταρρίψει τον κινεζικό πύραυλο-στόχο TY-300D.
.
(YouTube): Иинадескид окад военнод теники . Еен¹ 5: ррдад транслдид


Αυτό κυκλοφορεί τώρα σε όλο το διαδίκτυο, οπότε αποφάσισα να το κυκλοφορήσω περαιτέρω. Είναι διασκεδαστικό και καλό στρατιωτικό ερεθιστικό θέαμα.
.
Δημοσιεύτηκε από smoothiex12 στις 10:33 π.μ. 49 Σχόλια 

Η Σαουδική Αραβία υπογράφει συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με τη Ρωσία

Réseau Voltaire | Comité Valmy, 3-9-21
.
Η Σαουδική Αραβία, η οποία είχε ήδη αγοράσει 3 δισεκατομμύρια δικαιώματα κατασκευής όπλων από τη Ρωσία το 2017 και στη συνέχεια παραιτήθηκε από την απόκτηση αντιπυραυλικών συστημάτων S-400, υπέγραψε, στις 24 Αυγούστου 2021 στη Μόσχα, συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με τον υφυπουργό Άμυνας, στρατηγό Αλεξάντερ Φόμιν.
.
Aγνοείται το ακριβές περιεχόμενο αυτού του εγγράφου, αλλά υπογεγραμμένο μετά τη νίκη της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας και την πτώση της Καμπούλ, δείχνει ότι το Ριάντ δεν αντιλαμβάνεται πλέον την ισορροπία δυνάμεων με τον ίδιο τρόπο.
.
Υπενθυμίζεται ότι μετά την ήττα του στη Συρία, το Πεντάγωνο σκοπεύει να ακολουθήσει τη στρατηγική Rumsfeld/Cebrowski για την καταστροφή των κρατικών δομών της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας.
.
Ένας προς έναν, πολλοί παράγοντες στην περιοχή δεν βλέπουν πλέον τις Ηνωμένες Πολιτείες ως προστάτη, αλλά ως έναν επικυρίαρχο που δεν θα διστάσει να τους συντρίψει.

infognomonpolitics.gr
.

Γερμανοί στο πλευρό του Τίτο κατά του Χίτλερ

Από
admin
-
0

Η μεραρχία «Ερνστ Τέλμαν» των Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η μόνη συμμαχική μονάδα που απαρτιζόταν εξ ολοκλήρου από Γερμανούς. Μια άγνωστη ιστορία.

    Κατεστραμμένο άγαλμα Παρτιζάνων στη Δαλματία

Ο Βλάντο Γιούριτς σηκώνει μικρά μαρμάρινα θραύσματα από το χώμα. Προέρχονται από ένα κομμουνιστικό μνημείο στο χωριό Σλατίνσκι Ντρένοβατς, το οποίο, όπως και τόσα αντιφασιστικά μνημεία και σε άλλα μέρη της Κροατίας, έχουν υποστεί ζημιές. Ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Αντιφασιστών και Μαχητών από τη μικρή πόλη Ζλάτινα σκουπίζει προσεκτικά το σπασμένο μνημείο. «42 μαχητές της 18ης ταξιαρχίας αναπαύονται εδώ» γράφει πάνω της.

Σκηνές σαν κι αυτή επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο την παραμονή της 15ης Αυγούστου. Την ημέρα εκείνη, το 1943, ιδρύθηκε η μονάδα «Ερνστ Τέλμαν» του γιουγκοσλαβικού στρατού των παρτιζάνων. Επρόκειτο για τη μοναδική γερμανική, στρατιωτική μεραρχία που πολέμησε κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων και εναντίον της Γερμανίας κατά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γερμανοί στρατιώτες στο πλευρό του Τίτο

Flagge der deutschen Minderheit im sozialistischen JugoslawienΗ σημαία της γερμανικής μειονότητας στη σοσιαλιστική πρώην Γιουγκοσλαβία

Οι «Τελμανόφσκι», όπως λέγονταν (άνθρωποι του Τέλμαν), προέρχονταν από γερμανικά χωριά γύρω από το Πάνκρατς, το Όζιγιεκ, τη Ζλάτινα και την Οραχόβιτσα, αλλά και από κάποια μεικτά γερμανοκροατικά και γερμανοσερβικά χωριά, αναφέρει ο Γιούριτς. Μεμονωμένα μέλη τους ήταν επίσης αποστάτες της Βέρμαχτ, του γερμανικού στρατού.Συνολικά περίπου 2000 Γερμανοί πολέμησαν με τον γιουγκοσλαβικό στρατό των παρτιζάνων την περίοδο του Τίτο. «Όταν εισέβαλαν οι Ναζι στη Γιουγκοσλαβία το 1941, εκεί ζούσαν μισό εκατομμύριο Γερμανοί. Από αυτούς περίπου 100.000 ζούσαν στην Κροατία» αναφέρει ο ιστορικός Καρλ Μπέτκε από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Όπως λέει, ένα μέρος τους επηρεάστηκε από τους Ναζί, στην Κροατία. Γερμανοί διαδραμάτισαν ρόλο και στην ανάδυση του εργατικού κινήματος στην περιοχή. Στη Σλαβονία, επαρχία της Κροατίας, υπήρχαν μάλιστα ολόκληρες περιοχές που ήταν «κόκκινες».

Σκοπός των «Τελμανόφσκι» ήταν να παρακινήσουν μέλη της γερμανικής μειονότητας στην τότε Γιουγκοσλαβία να αντισταθούν στους ναζί κατακτητές και τον Χίτλερ. Η μεραρχία πήρε το όνομά της από τον Ερνστ Τέλμαν, Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ο οποίος φυλακίστηκε το 1933 και δολοφονήθηκε το 1944. Η σημαία της νέας μεραρχίας των Παρτιζάνων ήταν η μαύρη, κόκκινη και χρυσή, όπως εκείνη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, με ένα κόκκινο αστέρι στη μέση. Η γλώσσα τους ήταν τα γερμανικά. Στα γερμανικά εξέδιδαν αντιπολεμικά φυλλάδια κατά των ναζί. Οι περισσότεροι είχαν κάποια εμπειρία, διότι συμμετείχαν σε πολιτικές οργανώσεις προπολεμικά. Η πρώτη αποστολή τους ξεκίνησε στις 18 Αυγούστου 1943. Επρόκειτο για μια τυχαία σύγκρουση με Γιουγκοσλάβους παρτζιζάνους, που δεν είχαν καταλάβει ότι οι «Τελμανόφσκι» ήταν σύμμαχοι.

Σκληρές μάχες κατά των ναζί

Ερνστ ΤέλμανΣυντήρηση αγάλματος του Ερντ Τέλμαν στη Βαυαρία

Η μεραρχία Τέλμαν επιχειρούσε εναντίον των ναζί μέχρι τις 27 Νοεμβρίου του 1943, όταν Σλαβόνοι παρτιζάνοι συγκρούστηκαν με άρμα της Βέρμαχτ. Οι περισσότεροι Γερμανοί παρτιζάνοι έχασαν τη ζωή της σε συγκρούσεις με τις δυνάμεις κατοχής, μεταξύ αυτών και οι δυο γιοι του πολιτικού τους αρχηγού Γιόχαν «Ιβάν» Μούκερ. Περίπου οι μισοί νεκροί θάφτηκαν σε δύο τάφους, στο καθολικό και στο ορθόδοξο νεκροταφείο στο χωριό Μικλέους, 15 χιλιόμετρα από τη Ζλάτινα. Οι τόποι ταφής των υπόλοιπων Γερμανών παρτιζάνων είναι άγνωστοι. Οι λίγοι που επέζησαν ενσωματώθηκαν σε άλλες μονάδες του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Γιουγκοσλαβίας.

Μετά την ήττα της χιτλερικής Γερμανίας το 1945, οι Γερμανοί που παρέμειναν στη Γιουγκοσλαβία φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα. Όσοι επέζησαν, μετανάστευσαν αργότερα στη Δυτική Γερμανία, εξηγεί ο ιστορικός Καρλ Μπέτκε. Το γεγονός ότι υπήρχαν και Γερμανοί μεταξύ των ανταρτών ξεχάστηκε. Μόλις το 1984 ο Νάιλ Ρέτζιτς εξέδωσε το βιβλίο «Τελμανόφσκι», ένα βιβλίο στρατιωτικής ιστορίας για τους Γερμανούς που βρέθηκαν στο πλευρό των Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων. Το βιβλίο εκδόθηκε μάλιστα τότε από τον Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό. 1997 ο ιστορικός Χάιντς Κύνερτ, με καταγωγή από τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας και ο πρώην διπλωμάτης της ΛΔΓ Φραντς Καρλ δημοσίευσαν επίσης το βιβλίο «Γερμανοί με τους παρτιζάνους του Τίτο». Ακολούθησαν κάποιες ακόμη εκδόσεις. Στο μεταξύ τα μέλη του αντιφασιστικού κινήματος από τη Ζλάτινα θέλουν να κάνουν γνωστή την ιστορία των «Τελμανόφσκι» σε ένα ευρύτερο κοινό. Μάλιστα έχουν στείλει και επιστολή στην καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, στην οποία σημειώνουν: «Πιστεύουμε ότι πρέπει να ενημερωθείτε για αυτά τα αξιοσημείωτα γεγονότα του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, τα οποία αξίζουν δημοσιότητας καθ λεπτομερούς ιστορικής έρευνας».

Γκόραν Γκάτζεκ, Ρούντιγκερ Ρόσιγκ

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

DW

Εκατοντάδες Αφγανοί πρόσφυγες στην Αλβανία

Από
admin
-
0

Η Αλβανία συμφώνησε με τις ΗΠΑ, σημαντικό νατοϊκό της εταίρο, να φιλοξενήσει προσωρινά Αφγανούς πρόσφυγες. Αλλά η χώρα είναι φτωχή και ουδέν μονιμότερο του προσωρινού.

    600 Αφγανοί πρόσφυγες στην Αλβανία – προσωρινά

Οι πλαζ στην Αλβανία είναι γεμάτες με ντόπιους και ξένους τουρίστες. Αλλά το Δυρράχιο δεν φαίνεται να είναι μόνο τόπος θερινών διακοπών, αλλά και προσωρινός τόπος διαμονής εκατοντάδων Αφγανών προσφύγων. Ξενοδοχεία κι άλλα καταλύματα έχουν δημιουργήσει χώρο για να τους φιλοξενήσουν. Έξω από τα ξενοδοχεία υπάρχει αστυνομία. Η παρουσία δημοσιογράφων δεν είναι επιθυμητή. “Βρίσκονται σε καραντίνα” εξηγεί ένας αστυνομικός. Από ένα άνοιγμα μπορεί κανείς να δει ένα κοριτσάκι να παίζει αμέριμνο στην πισίνα. Πριν λίγες ημέρες, η αγωνία στα πρόσωπα μικρών και μεγάλων ήταν χαραγμένη στα πρόσωπα ήταν έκδηλη στην προσπάθεια να φύγουν από το Αφγανιστάν με τις πτήσεις των δυτικών.

Έχει υποχρέωση να βοηθήσει τους νατοϊκούς συμμάχους

Φοιτητικά δωμάτια δίνονται σε Αφγανούς πρόσφυγεςΦοιτητικά δωμάτια δίνονται σε Αφγανούς πρόσφυγες

Στα Τίρανα, φοιτητές ρωτήθηκαν εάν μπορούν να παραχωρήσουν τα δωμάτιά τους σε Αφγανούς πρόσφυγες, που μεταφέρθηκαν στην αλβανική πρωτεύουσα. Η αλβανική κυβέρνηση συμφώνησε πριν από δύο εβδομάδες να δεχθεί τουλάχιστον 4.000. “Προσωρινά” διευκρίνισε τότε το πρωθυπουργός Έντι Ράμα. Πρόκειται για μια χιλιοειπωμένη λέξη τον τελευταίο καιρό. Και όσο περισσότερο χρησιμοποιείται, τόσο περισσότερο μεγαλώνει η απορία των ανθρώπων. “Ποιος ξέρει πόσο ακόμη θα μείνουν εδώ οι Αφγανοί” μονολογεί κάποιος κουνώντας το κεφάλι του. “Έχουμε μια οικονομία που για να ζήσεις πρέπει να γίνει επαίτης, πρέπει να ψάχνουμε ψωμί στα σκουπίδια, το ξέρετε”; Άλλοι πάλι περαστικοί υποστηρίζουν ότι η Αλβανία, ως μέλος του ΝΑΤΟ, έχει την υποχρέωση να βοηθήσει τους συμμάχους της, τις ΗΠΑ, καθώς η διοίκηση Μπάιντεν ζήτησε από τον Ράμα να φιλοξενήσει Αφγανούς μέχρις ότου θεωρηθούν και εγκριθούν οι βίζες τους για τις ΗΠΑ. “Αλλά αυτό μπορεί να πάρει μέχρι και χρόνο” λέει ο Άλμπαν Ντάφα, ερευνητής σε θέματα ασφάλειας στο Ινστιτούτο Δημοκρατίας και Διαμεσολάβησης στα Τίρανα. “Η κυβέρνηση δεν έχει δώσει περισσότερες πληροφορίες για την όλη διαδικασία”.

Δημοσιογράφοι είναι ανεπιθύμητοι στις εστίες τουςΔημοσιογράφοι είναι ανεπιθύμητοι στις εστίες τους

Εκείνο που τον απασχολεί είναι ότι οι εξελίξεις μπορεί να οδηγήσουν σε καταστάσεις αυξανόμενης απόρριψης των Αφγανών προσφύγων από τον αλβανικό πληθυσμό, ενώ υπάρχει και το ερώτημα τι θα γίνει με αυτούς, στους οποίους δεν επιτραπεί η μετακίνηση στις ΗΠΑ, “σε αυτούς που θα ξεμείνουν στην Αλβανία”. Περίπου 600 Αφγανοί πρόσφυγες έχουν έρθει στη χώρα μέχρι τώρα. Ο Χάνμπικ Σαντίκ, που βρίσκεται στα Τίρανα, είναι ένας εξ’ αυτών. Ο 22χρονος ίσως να μην ξέρει ότι η παρουσία η δική του του και των άλλων προσφύγων έχει αναχθεί σε πολιτικό ζήτημα. Απλά πιστεύει ότι τώρα βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον. Μόλις έμαθε ότι θα έρχονταν στην Αλβανία, κοίταξε στο διαδίκτυο πού βρίσκόταν αυτή η χώρα. “Κοιτούσα τη θέση της, τους γειτόνους της και μετά είπα στην οικογένειά μου, ότι πρόκειται για μια πολύ φτωχή χώρα”, λέει επιστρατεύοντας τα σπασμένα αγγλικά του.

ΗΠΑ: Εταίρος στην πρόοδο

Ο Χανμπίκ Σαντίκ θέλει να σπουδάσει μηχανικός στις ΗΠΑΟ Χανμπίκ Σαντίκ θέλει να σπουδάσει μηχανικός στις ΗΠΑ

Από τη μια φαίνεται λογικό που η Αλβανία συναίνεσε στο αμερικανικό αίτημα να φιλοξενήσει Αφγανούς πρόσφυγες. Οι ΗΠΑ συνδράμουν στη διατήρηση της σταθερότητας στα Βαλκάνια, που έχουν πίσω τους μακρά ιστορία πολέμων. Αρκετοί δρόμοι φέρουν ονόματα πρώην Αμερικανών προέδρων. Η εικόνα των ΗΠΑ ως εταίρο για την πρόοδο και την ανάπτυξη είναι βαθιά ριζωμένη στο μυαλό των ανθρώπων ανεξαρτήτως του εάν έχει γίνει πρόοδος ή όχι. Ωστόσο η χώρα καταβάλει προσπάθειες για την ευημερία των δικών της πολιτών, που συχνά συνοδεύεται από εντάσεις ανάμεσα στην κυβέρνηση Ράμα και την αντιπολίτευση. Πρόκειται για μία χώρα μέσα στη διαφθορά, τη φτώχεια και τα αδιέξοδα. Την ώρα που εγχώριοι και ξένοι αναλυτές προσπαθούν να αξιολογήσουν τη σημασία του ντιλ μεταξύ Αλβανών και Αμερικανών για τη φιλοξενία των προσφύγων, εκλαμβάνεται ως ύψιστη ειρωνεία η θέα αντίγραφου του αγάλματος της Ελευθερίας στους δρόμους των Τιράνων προς πώληση. “Με 10.000 ευρώ το άγαλμα είναι δικό σας” λέει ο πωλητής.

Αντίγραφο του αγάλματος της Ελευθερίας στα Τίρανα για 10.000 ευρώΑντίγραφο του αγάλματος της Ελευθερίας στα Τίρανα για 10.000 ευρώ

Μια ολόκληρη περιουσία, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο μηνιαίος μισθός των Αλβανών είναι 400 ευρώ κατά μέσον όρο, στις αγροτικές περιοχές μάλιστα είναι μικρότερος. Ο Χανμπίκ Σαντίκ ελπίζει ότι θα μπορέσει να πάει στις ΗΠΑ. Τουλάχιστον, αυτή είναι η υπόσχεση που δίνεται συνεχώς στους Αφγανούς. Κι όταν πάει εκεί, σκοπεύει να συνεχίσει τις σπουδές μηχανικού. “Αν και η Αλβανία είναι ωραία χώρα, για σπουδές οι ΗΠΑ είναι καλύτερες” λέει. Προς το παρόν είναι ασαφές πόσοι Αλβανοί θα φτάσουν στον τελικό προορισμό. Η διαδικασία θεωρήσεων για το ταξίδι στις ΗΠΑ δεν έχει καν ξεκινήσει. Οι ΗΠΑ δίνουν προτεραιότητα στη εξασφάλιση χιλιάδων Αφγανών σε λεγόμενες χώρες τράνζιτ στα Βαλκάνια, στην Αλβανία, στο Κοσσυφοπέδιο και τη Βόρεια Μακεδονία. Τα υπόλοιπα θα είναι πολιτική που θα παίζεται εδώ, στην περιοχή των Βαλκανίων.

Ελόνα Ελέζι, Φανή Φασκάρ

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Μίκης και Μάνος

Από
admin
-
0

 

Τα τραγούδια που γράφτηκαν από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά και κυρίως τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 υπήρξαν καθοριστικής σημασίας, γιατί έδωσαν νέα πνοή στο ελληνικό τραγούδι, θέτοντας πλέον τις στέρεες βάσεις για τη διαμόρφωση του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού. Αναμφισβήτητα δύο από τους κορυφαίους, αν όχι οι κορυφαίοι πρωτεργάτες για τη μεταμόρφωση της ελληνικής μουσικής, ήταν οι μεγάλοι μας μουσικοσυνθέτες, Μάνος Χατζιδάκις και Μίκης Θεοδωράκης.

Οι δυο τους συνολικά και ταυτόχρονα ο καθένας τους ξεχωριστά πρωτοστάτησαν στην σύνθεση ποιοτικών τραγουδιών καθώς και στην μελοποίηση σπουδαίων Ελλήνων ποιητών και στιχουργών, όπως είναι ο Γιώργος Σεφέρης, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Μανώλης Αναγνωστάκης, ο Νίκος Γκάτσος, ο Μάνος Ελευθερίου, ο Τάσος Λειβαδίτης, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος κ.ά.

Με αυτόν τον τρόπο δημιούργησαν μουσικά αριστουργήματα και με τα μνημειώδη έργα τους γνωστοποίησαν στο ευρύ κοινό την ποίηση και “επικοινώνησαν”, για να κάνω χρήση ενός σύγχρονου όρου, τα ποιητικά δημιουργήματα των μεγάλων Ελλήνων ποιητών στις λαϊκές μάζες. Πρόσφεραν έτσι μια πρωτόγνωρη μουσική εμπειρία και μια υψηλή μουσική παιδεία στον ελληνικό λαό, ο οποίος αγκάλιασε με μεγάλη θέρμη και εξέφρασε την τεράστια αποδοχή του προς την μελοποιημένη ποίηση, μετατρέποντας σε ανεπανάληπτες επιτυχίες πολλά από αυτά.

Αλήθεια, όμως, τί έμπνευση είχανε, όταν έγραφαν αυτά τα κορυφαία έργα τους! Ας αναλογιστούμε επίσης κάτω από ποιες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες παρήγαγαν τη μοναδική μουσική τους και ποιες κοινωνικές αναπαραστάσεις είχανε βιώσει τότε, από την παιδική τους ηλικία έως την ενηλικίωσή τους. Πώς και κατά πόσο επηρεάστηκαν από τις δεδομένες συνθήκες της εποχής τους; Σύνθετα ερωτήματα και προβληματισμοί που δεν μπορούν εύκολα να απαντηθούν και να αξιολογηθούν επιτυχώς, διότι ο καθένας τους διέθετε ιδιαίτερα χαρίσματα, οπότε επηρέασε και επηρεάστηκε από τις εκάστοτε συνθήκες μέσα στις οποίες έζησε, μεγάλωσε και δημιούργησε.

Γιώργος Κωνσταντινίδης, οικονομολόγος, διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου.

Ο βουλγαρικός πολιτικαντισμός και η επικρατούσα αντι-εμβολιαστική δαιμονολογία οδηγούν τη Βουλγαρία σε πιθανή υγειονομική καταστροφή

Από
admin
-
0

 

 Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

«Η Βουλγαρία, που βρίσκεται ήδη σε ακυβερνησία, μάλλον θα συνεχιστεί», είχα γράψει σε άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 12-7-2021  :ΕΔΩ

Πράγματι η Κορνέλια Νίνοβα, ηγέτιδα του βουλγαρικού Σοσιαλιστικού κόμματος, δήλωσε χθες ότι θα παραδώσει με τη σειρά της την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στις 7 Σεπτεμβρίου στον πρόεδρο  Ρούμεν Ράντεφ , όπως έκαναν το 1ο και το 2ο κόμμα των βουλευτικών εκλογών στις 11 Ιουλίου 2021. Έτσι, οι νέες βουλευτικές εκλογές (θα είναι οι τρίτες μέσα στο 2021 !) θα μπορούσαν να οριστούν για τις 7 Νοεμβρίου ή να συμπέσουν με έναν από τους προβλεπόμενους δυο γύρους των προεδρικών εκλογών στις 14 ή στις 21 Νοεμβρίου 2021. Κι ο Θεός βοηθός… Δεν φτάνει δε αυτή η πολιτική αστάθεια της Βουλγαρίας, η χώρα έχει  ένα από τα χειρότερα ποσοστά θνησιμότητας στην Ευρώπη από κορωνοϊό. Και τούτο διότι ο βουλγαρικός πληθυσμός είναι πολύ σκεπτικιστής για τα εμβόλια και νιώθει απερίσκεπτα ένα αίσθημα ανοσίας. Ετσι συνόψισε στις 2-9-2021στον ηλεκτρονικό Le Monde την εν λόγω υγειονομική κατάσταση ο Jean-Baptiste Chastand, ανταποκριτής της στη Βιέννη, με τίτλο : «Covid-19 : ευρωπαϊκό κόκκινο φανάρι εμβολιασμού, η Βουλγαρία επαναλαμβάνει τους περιορισμούς» (Covid-19 : lanterne rouge européenne de la vaccination, la Bulgarie reprend des restrictions).

Περισσότεροι από 100 θάνατοι από τον Covid-19 καταγράφηκαν, την Τρίτη 31 Αυγούστου, και ταυτόχρονα, περισσότερες από 300.000 δόσεις εμβολίων που χαρίστηκαν ή πωλήθηκαν στη Νορβηγία, το Μπαγκλαντές ή τη Βόρεια Μακεδονία, επειδή δεν βρέθηκαν ενδιαφερόμενοι να εμβολιαστούν στη Βουλγαρία … Αυτά τα δύο συνακόλουθα γεγονότα συνοψίζουν αρκετά καλά το «βουλγαρικό παράδοξο». Με μόνο το 16,7% που εμβολιάστηκαν στα σχεδόν 7 εκατομμύρια Βουλγάρων, η χώρα, η οποία έχει ήδη ένα από τα χειρότερα ποσοστά θανάτων από Covid-19 σε ολόκληρη την ΕΕ, τώρα πρέπει να αντιμετωπίσει κι ένα πολύ ισχυρό τέταρτο κύμα.

Την Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 2021, αντιμέτωπος με τις 2.000 μολύνσεις που καταγράφονται καθημερινά, ο υπουργός Υγείας Stoycho Katsarov αναγκάστηκε να ανακοινώσει την επαναφορά των περιοριστικών μέτρων από τις 7 Σεπτεμβρίου. Ειδικότερα :  το πλήρες κλείσιμο των νυχτερινών κέντρων και από τις 10 το βράδυ για τα μπαρ και τα εστιατόρια, καθώς και τον δραστικό περιορισμό των δημόσιων εκδηλώσεων. «Η κατάσταση είναι σοβαρή, ακόμη και αν δεν είναι εκτός ελέγχου», δήλωσε ενώ η παραλλαγή Δέλτα αντιπροσωπεύει τώρα σχεδόν όλες τις μολύνσεις σε μια χώρα όπου ορισμένοι ασθενείς έχουν πεθάνει στους διαδρόμους των νοσοκομείων, λόγω έλλειψης επαρκών κλινών τον περασμένο χειμώνα.  «Η τελευταία θέση όσον αφορά τον εμβολιασμό μας τοποθετεί πρώτους όσον αφορά τη θνησιμότητα», υπενθύμισε, ζητώντας από τους Βούλγαρους να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Ωστόσο, δεν αποδέχτηκε τις προτροπές του επικεφαλής δημόσιας υγείας του να καταστεί ο εμβολιασμός υποχρεωτικός για το ιατρικό προσωπικό ή να υιοθετηθεί μια μορφή «κάρτας υγείας», σύμφωνα με το γαλλικό μοντέλο. Υπάρχουν δύο θέματα ταμπού στο βουλγαρικό πολιτικό τοπίο, το οποίο κυριαρχείται από μια μορφή ενός γενικευμένου σκεπτικισμού απέναντι σε αυτά τα εμβόλια. «Κανένας πολιτικός δεν κάλεσε πραγματικά τους Βουλγάρους για εμβολιασμό και δεν υπήρξε καμία πραγματική εκστρατεία της δημόσιας υγείας από το Υπουργείο Υγείας προς αυτή την κατεύθυνση», δήλωσε η Vessela Tcherneva, διευθύντρια του γραφείου της Σόφιας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τις Διεθνείς Σχέσεις (ECFR), δηλαδή μιας δεξαμενή σκέψης.

Γενικευμένη έλλειψη εμπιστοσύνης

Η μόνη πραγματική τηλεοπτική εκστρατεία διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. «Ο εμβολιαστικός δισταγμός είναι πολύ διαδεδομένος στη Βουλγαρία και όλα τα κόμματα φοβούνται ότι θα χάσουν ψήφους, αν υποστηρίξουν τους εμβολιασμούς των Βουλγάρων», δήλωσε η Maria Sharkova, δικηγόρος που ειδικεύεται στο υγειονομικό δίκαιο. Επισημαίνει ένα μεταβαλλόμενο τοπικό πολιτικό πλαίσιο, με δύο βουλευτικές εκλογές από την αρχή του έτους που δεν κατάφεραν να σχηματίσουν κυβέρνηση και μια τρίτη προεκλογική εκστρατεία για τις βουλευτικές και προεδρικές εκλογές που αναμένονται για το φθινόπωρο. Πρώτο στις τελευταίες εκλογές, το αντισυστημικό κόμμα του εθνικού αστέρα του τραγουδιού, Slavi Trifonov, διατηρεί ακόμη και την αντι-εμβολιαστική ρητορική, καταγγέλλοντας τον κίνδυνο «διάκρισης», εάν εφαρμοστεί ένα «πάσο υγείας», όπως στη Γαλλία.

Σε αυτό προστίθενται τα κοινωνικά δίκτυα και ένα  τοπίο των μέσων μαζικής ενημέρωσης που κυριαρχούνται εδώ και καιρό από τις «ψεύτικες ειδήσεις» (fake news ) και τις θεωρίες συνωμοσίας. «Στη βουλγαρική τηλεόραση σας δείχνουν πάντα «δύο πλευρές» : η μία εξηγεί ότι ο Covid είναι ένας θανατηφόρος ιός, η άλλη ότι είναι μια απλή γρίπη. Πώς θέλετε να περάσετε ένα μήνυμα δημόσιας υγείας σε ένα τέτοιο περιβάλλον;», διερωτάται η κ. Tcherneva. Τέλος, το αίσθημα της ανοσίας είναι πολύ διαδεδομένο σε έναν πληθυσμό που έχει μολυνθεί μαζικά και διατηρεί μια γενική έλλειψη εμπιστοσύνης προς τις δημόσιες βουλγαρικές αρχές. Η χρήση μάσκας σε εσωτερικούς χώρους, αν και υποχρεωτική, δεν γίνεται καν σεβαστή από τους ίδιους τους βουλευτές στο Κοινοβούλιο !

Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, μόνο 2,3 εκατομμύρια δόσεις εμβολίου έχουν χρησιμοποιηθεί μέχρι στιγμής από τα 5,4 εκατομμύρια δόσεων που έλαβε η Βουλγαρία στο πλαίσιο του προγράμματος αγοράς της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αναγκάζοντας την κυβέρνηση να πουλήσει ή να χαρίσει τις περισσευούμενες δόσεις στο εξωτερικό αντί να τις αφήσει να λήξουν. Ωστόσο, η Βουλγαρία δεν είναι ένα παρθένο έδαφος αναφορικά με την ανοσοποίηση, με τα λοιπά παραδοσιακά εμβόλια να είναι υποχρεωτικά για τα παιδιά εδώ και καιρό !

Έτσι, η παραπάνω πολιτική αστάθεια θα μπορούσε κάλλιστα να είναι αρκετή για να δημιουργήσει στη Βουλγαρία μια καταστροφή στην υγεία δίπλα μας.

 

ΠΕΝΤΕ ΛΟΓΟΙ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΟΥΜΕ ΚΑΙ, ΜΑΛΙΣΤΑ, ΠΟΛΥ

Από
admin
-
29

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

4/09/2021 – 9:28πμ

(Φωτ.: pixabay.com)

Δυστυχώς ενώ η καθημερινότητα επιβεβαιώνει ότι οι κίνδυνοι που διατρέχει η χώρα είναι υπαρκτοί –και μάλιστα επιτείνονται–, το πολιτικό δυναμικό και οι θεσμοί της εξασθενούν και παρακμάζουν. Η εικόνα που δίνουν είναι χειρότερη του παρελθόντος. Και ως προς το πολιτικό εκτόπισμα των δρώντων προσώπων και ως προς την αποτελεσματικότητα της θεσμικής λειτουργίας του κράτους.

Οι κίνδυνοι –και κυρίως ο εξ ανατολών– είναι διαχρονικοί και αναβαθμισμένοι, αλλά τα πρόσωπα που τους διαχειρίζονται λιγότερο υποψιασμένα για τη σοβαρότητά τους.

Μεγάλωσαν σε ένα ειρηνικό περιβάλλον με δυτικό προσανατολισμό και με προεξάρχουσα την οικονομική λογική και νομίζουν πως λίγο οικονομία, λίγο Ευρώπη, λίγο επίκληση του προστάτη, θα καβατζάρουν.

Λάθος. Ενώ στην ελληνική πλευρά παρουσιάζεται αυτή η τρυφηλότητα, στην απέναντι ακτή η ομάδα που κυβερνά είναι σκληρά ιδεοληπτική και αποφασισμένη να αναβιώσει το όραμα μιας νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό δεν θέλουν να το πιστέψουν στην παρακμασμένη Αθήνα. Και δεν θέλουν –ή δεν μπορούν– να σοβαρευτούν.

Ιδού πέντε λόγοι για τους οποίους πρέπει να ανησυχούμε – και να σοβαρευτούμε:

Πρώτον, ο τελευταίος αποτυχημένος ανασχηματισμός δείχνει την ανικανότητα του πολιτικού συστήματος. Δείχνει, μάλλον, την ανικανότητα όλου του συστήματος, όχι μόνο του πολιτικού. Και αυτού που δρα στο προσκήνιο και του παρασκηνίου.

Οι προσλήψεις των μηνυμάτων, η επεξεργασία τους και οι αποφάσεις χαρακτηρίζονται από μια παιδικότητα. Και στο παρασκήνιο δεν υπάρχει μια «σοφή» ομάδα της ιθύνουσας τάξης που θα διαδραματίσει το ρόλο του συντονιστή της ορχήστρας όταν αρχίζει να ξεκουρδίζεται.

Το τραγικότερο με τον ανασχηματισμό είναι πως μετά την αφέλεια που επέδειξε ο πρωθυπουργός της χώρας, αποδείχθηκε αφελής και τρυφηλός και ο έτερος πρωταγωνιστής που διετέλεσε μάλιστα Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Αν μια συγχορδία Μητσοτάκη-Τσίπρα μπορεί και ξεγελά τον επίτιμο αρχηγό ΓΕΕΘΑ, ποια εμπιστοσύνη μπορεί να απολαμβάνει σε καιρό πολέμου όπου τα αντανακλαστικά και οι γρήγορες αποφάσεις (που απαγορεύεται να είναι λανθασμένες) απαιτούν ταχύτητα;

Χωρίς να φωτογραφίζω συγκεκριμένα πρόσωπα, αποτελεί ενδημικό στοιχείο της εσωτερικής παθογένειας πως στις θέσεις του Αρχηγού και των άλλων Επιτελών των Ενόπλων Δυνάμεων τοποθετούνται συνήθως άνθρωποι με πολιτική κλίση προς την εκάστοτε κυβέρνηση – και όχι με κριτήριο ικανότητας. Θα μου πείτε, με το ίδιο κριτήριο επελέγησαν και οι ηγεσίες στη Μικρασιατική Εκστρατεία την πολύ κρίσιμη στιγμή για τη χιλιόχρονη παρουσία του ελληνισμού στην περιοχή, στην κομματικοποιημένη Ελλάδα του 2021 δεν θα γίνεται αυτό;

Στη διαπίστωση, λοιπόν, πως δεν μπορούν να κάνουν έναν αξιοπρεπή ανασχηματισμό, το αν θα τα βάλουν με τον Ερντογάν που αξιώνει υπακοή σε ολόκληρη την περιοχή με τη ρήση «ούτε πέτρα δεν θα κινηθεί χωρίς να ερωτηθούμε», μας ανησυχεί ιδιαιτέρως. Ή σοβαρευτείτε ή μονάστε. Να αναλάβουν άλλοι.

Η δεύτερη ανησυχία προέρχεται από την ικανότητα ιδεολογικής λειτουργίας των θεσμών του κράτους ή της κοινωνίας που αναπαράγουν τους όρους ύπαρξής τους.

Κάθε σύστημα έχει τους θεσμούς που το υποστηρίζουν. Απολύτως λογικό. Διαφορετικά δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

Μετά από πολλούς κόπους και θυσίες οι Έλληνες δημιούργησαν το σημερινό κράτος. Με πολλά προβλήματα στα οποία στεκόμαστε κριτικά. Το κράτος αυτό  σε όλα του, και στην έκτασή του και στην ιδεολογία του, θα ήταν πιο ευρύ αν δεν αποτύγχανε η Επανάσταση που ξεκίνησε από τις παραδουνάβιες περιοχές. Αλλά και το σημερινό κράτος ως πυρήνας μάς παρέχει κάποια ασφάλεια.

Εκείνο που μας ανησυχεί είναι ο μικρός βαθμός δυνατότητας των θεσμών που το υποστηρίζουν να επιτελέσουν τον ρόλο τους.

Τα σχόλια για τον αποτυχημένο ανασχηματισμό στους πλέον εμβληματικούς θεσμούς του κράτους και της κοινωνίας ήταν επιεικώς παιδαριώδη. Μέσα ενημέρωσης και υπουργοί της κυβέρνησης επέδειξαν μια τρομερή ανικανότητα στη διαχείριση της υπόθεσης.

Και αυτό είναι ανησυχητικό. Όχι, μόνο, ανασχηματισμό δεν μπορούν να κάνουν, αλλά και δεν μπορούν στοιχειωδώς να τον δικαιολογήσουν. Δεν έχει την ικανότητα να αναπαράγει τους όρους ύπαρξής του το κράτος;

Για παράδειγμα, σχόλια θεωρούσαν τον τεράστιο αριθμό μελών της κυβέρνησης ως αποτέλεσμα του συγκεντρωτικού κράτους. Εύλογα θα μπορούσε να τους απαντήσει κανείς πως αφού είναι τόσο συγκεντρωτικό και δυσλειτουργικό το κράτος –και επομένως αναχρονιστικό– σε μια εποχή με τεράστιες δυνατότητες εύκολης επικοινωνίας, γιατί δεν το αποκεντρώνετε;

Η αποκέντρωση, απολύτως αναγκαία για να επιβιώσουν τα σύγχρονα κράτη, είναι εκτός σκέψης του αθηναϊκού κατεστημένου, της αθηναϊκής ολιγαρχίας. Είναι όμως αναγκαία για την επιβίωση του ελληνισμού.

Αλλά και η υπόδειξη στον Τσίπρα πως θα μπορούσε να αντιδράσει στην υπουργοποίηση Αποστολάκη χωρίς να τον αποκαλέσει αποστάτη είναι για γέλια. Δεν έχουν καταλάβει ακόμη με ποιον έχουν να κάνουν.

Αυτή η αδυναμία των κρατικών θεσμών για τα στοιχειώδη με κάνει να αναρωτιέμαι αν το κράτος είναι έτοιμο να έρθει σε μια αντιπαράθεση με την Τουρκία προβάλλοντας σκληρή ισχύ. Δεν αναρωτιέμαι για την ικανότητα των ανθρώπων που θα αναλάβουν το έργο στο πεδίο αντιπαράθεσης. Αλλά η ατομική ικανότητα δεν φτάνει. Από την ατομική ικανότητα μέχρι την συλλογική οργάνωση και αποτελεσματικότητα μεσολαβούν οι κρατικοί θεσμοί. Και αυτοί είναι ανησυχητικά αδύναμοι.

Τρίτον, η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία, όπως έχουν πει οι πρωτεργάτες της ένταξής της, μπήκε για γεωπολιτικούς λόγους. Η γερμανική κυριαρχία στην Ένωση είναι απόλυτη σε όλους τους τομείς. Η Γερμανία ως κράτος από τότε που εμφανίστηκε ως ενιαία υπόσταση των πριγκιπάτων το 1871 έχει στρατηγικές σχέσεις με την Τουρκία. Οι σχέσεις αυτές ποτέ δεν διακόπηκαν, και τώρα είναι αναβαθμισμένες.

Η Ευρώπη είναι ανύπαρκτη ως γεωπολιτική υπόσταση, αλλά η Γερμανία, χωρίς να προβάλλει στρατιωτική παρουσία, αν και στο πλαίσιο του ΟΗΕ είναι παρούσα σε αρκετές περιοχές, αναζητά γεωπολιτικό ρόλο με τις οικονομικές παραδοσιακές σχέσεις της με άλλα κράτη. Η Τουρκία είναι μια δύναμη με την οποία «παίζει».

Και αυτό δεν μπορεί να καλυφθεί. Οι κινήσεις του Βερολίνου δεν είναι δεδομένο ότι θα γείρουν υπέρ της Ελλάδας στο πλαίσιο της Ένωσης. Αντιθέτως, μπορεί να ζητήσει περιορισμό των ελληνικών αντιδράσεων προς διευκόλυνση της Τουρκίας. Σε μια εποχή μάλιστα που η Τουρκία θεωρείται ότι μπορεί να διαδραματίσει ευρύτερο ρόλο και να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη.

Η επίκληση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή των επαναπροωθήσεων μεταναστών για να αρνηθεί χρηματοδότηση της Ελλάδας πρέπει να εμβάλει σε σκέψεις.

Τέταρτον, η άλλη δύναμη στην οποία αναζητούσε προστασία η Αθήνα –διότι ποτέ δεν μπόρεσε να αναπτύξει ανεξάρτητη υπόσταση– είναι οι ΗΠΑ, οι οποίες επίσης βρίσκονται σε παρακμιακή υποχώρηση. Μπορεί αυτό  ακόμη να μην είναι αισθητό και να κυριαρχούν παγκοσμίως στρατιωτικά και οικονομικά, αλλά υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες κατά πόσο μπορεί να συνεχιστεί.

Η υποχώρηση και απαξίωση των ΗΠΑ μειώνει τη δυνατότητά τους να διαδραματίσουν εξισορροπιστικό ρόλο μεταξύ Τουρκίας-Ελλάδας. Αντιθέτως, επιζητούν συνεργασία με την Τουρκία, η οποία δεν πρόκειται να εξυπηρετήσει κανέναν χωρίς ανταλλάγματα.

Για ορισμένους, μάλιστα, Αμερικανούς αναλυτές, η επίκληση της προσοχής που οι ΗΠΑ πρέπει να δώσουν στην Κίνα είναι πρόσχημα για τον απομονωτισμό τους. Η κυρίαρχη αντίληψη στην Ουάσινγκτον, λένε οι αναλυτές αυτοί, είναι η απομόνωση.

Μια υποχώρηση των ΗΠΑ θα δυσχεράνει ακόμη περισσότερο τις ελληνικές επιλογές, αν ληφθεί ακόμη υπόψη πως στις 30 Αυγούστου, ημέρα που η Τουρκία γιορτάζει την νίκη της επί των Ελλήνων στην Μικρά Ασία, η ρωσική πρεσβεία στην Άγκυρα χαιρέτισε τους εορτασμούς υπενθυμίζοντας τη συμβολή του κομμουνιστικού, τότε καθεστώτος στον Κεμάλ με οικονομική, στρατιωτική και πολιτική υποστήριξη.

Πέμπτο και τελευταίο: Πολλοί στην Ελλάδα περιμένουν σωτηρία σε περίπτωση κρίσης με την Τουρκία, από τη Δύση. Το ίδιο συνέβαινε και πριν από την Άλωση.

Το 1204 οι Δυτικοί αντί να σώσουν το Βυζάντιο το κατέλαβαν. Με τις αμαρτίες του και τη διαφθορά του, ναι. Αλλά το κατέλαβαν. Ουσιαστικά από τότε δεν ανέκαμψε το Βυζάντιο.

Το 2009 η Ελλάδα με τη διαφθορά της, ναι, την κακή της πολιτική, ναι, με όλα αυτά ζήτησε τη βοήθεια της Δύσης. Ουσιαστικά η Δύση την κατέλαβε με τα μνημόνια. Αν κάποιος πιστεύει πως η Ελλάδα είναι ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα πλανάται.

Το τι συνέβη μετά το 1204 είναι γνωστό. 250 χρόνια μετά οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Πόλη. Μια Πόλη ήδη έτοιμη να παραδοθεί.

Μήπως είναι προβλέψιμο το τι θα συμβεί στις μέρες μας μετά το 2009, σε πολύ συντομότερο χρόνο γιατί οι τεχνολογίες άλλαξαν;

Μήπως αν δεν αλλάξουμε και αν δεν συνειδητοποιήσουμε τον κίνδυνο δεν αποκλείεται ένα νέο 1453; Με κάποια άλλη μορφή; Ας πούμε της δορυφοροποίησης; Τι είπε ο Ερντογάν: Δεν θα κινείται πέτρα αν δεν ερωτηθούμε.

(ΥΓ: Και στην Αθήνα ασχολούνται με οτιδήποτε δευτερεύον υπάρχει).

1...2,2272,2282,229...3,038Σελίδα 2,228 από 3,038