Αρχική Blog Σελίδα 2226

Κυριάκος Κυριακόπουλος: Η νέα Μεσανατολική εξίσωση και η 5η φάλαγγα της κυρίαρχης συστημικής στρατηγικής σκέψης

Από
admin
-
0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η κατάρρευση της ψευδαίσθησης για την δήθεν Αμερικανική υπεροχή στο Αφγανιστάν και η συνακόλουθη ολοκληρωτική εγκατάλειψή του στην εξουσιαστική βουλιμία των Ταλιμπάν, δεν συνιστά απλώς μια μεταβολή στο διοικητικό status μιας μεμονωμένης χώρας…

Πρόκειται επί της ουσίας, για μια σημαντική ανατροπή θεμελιωδών δεδομένων, που διαμορφώνει μια συνολικά καινούρια κατάσταση, με ιδιαίτερο εσωτερικό δυναμισμό, αλλά και με ευρύτερες περιφερειακές και άλλες προεκτάσεις. Όχι μονάχα γιατί μια σκληρή Ισλαμική φονταμενταλιστική σέχτα, αποκτά τον έλεγχο μια χώρας και μέσω αυτού του ελέγχου, οι Ταλιμπάν αναβαθμίζονται αντικειμενικά σε κρίσιμο περιφερειακό αλλά και υπολογίσιμο διεθνή δρώντα. Αλλά κυρίως διότι μετά από αυτήν την εξέλιξη…

  • Το σύνολο των παραδοσιακών περιφερειακών προκλήσεων επικαιροποιείται και επαναπροσδιορίζεται,σε ένα περιβάλλον που αντικειμενικά καθίσταται περισσότερο ασταθές αλλά και ιδιαίτερα απρόβλεπτο…
  • Νέες προκλήσεις ισχύος αναδεικνύονταικαι έρχονται να προστεθούν σε μια δυναμικά μεταβαλλόμενη περιφερειακή ατζέντα…
  • Νέοι ρόλοι αλλά και νέοι δρώντες έρχονται να εμπλακούν στο περιφερειακό γεωπολιτικό μπρα ντε φερ και φυσικά να τροποποιήσουν τους όρουςτου παιχνιδιού αλλά και την ίδια την φυσιογνωμία του επίδικου, που διεκδικούν εναγωνίως την νομή του.

Είναι λοιπόν φανερό, ότι η νέα Μεσανατολική εξίσωση, καθίσταται περισσότερο σύνθετη αλλά και δυσεπίλυτη, αφού τις σοβαρές παραμέτρους της δεν τις προσδιορίζουν πλέον κατ’ αποκλειστικότητα οι…

ιδιαίτερες γεωπολιτικές και άλλες επιδιώξεις των ισχυρών, οι οποίοι εμπλέκονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην διαχείρισή της.

Η διάχυση των συνεπειών της εξέλιξης που συντελέστηκε στο Αφγανιστάν, είναι η νέα, κρίσιμη και πολυπαραγοντική μεταβλητή, την ύπαρξη της οποίας ουδείς σοβαρός δρών δικαιούται να αγνοήσει.

Στην Ελλάδα, υπάρχει εκείνη η μερίδα των «βαθιά νυχτωμένων» στρατηγιστών, που παραμένουν στον κόσμο τους και συνεχίζουν να θεωρούν ότι οι Αμερικανοί δεν έχουν πει ακόμη την τελευταία τους λέξη. Πιστεύουν ότι στην διευρυμένη πλέον παρτίδα του Αφγανικού Βατερλό, οι ΗΠΑ θα είναι ο τελικός κερδισμένος, αφού με την δύναμη της οικονομικής ισχύος και με τις παραδοσιακές proxy Αμερικανιές, θα καταφέρουν να ακυρώσουν στην πράξη την ταπείνωση που υπέστησαν επί του πεδίου και τελικά θα διαδραματίσουν ρόλο πρωταγωνιστικό στην ανάκτηση του ευρύτερου περιφερειακού γεωπολιτικού ελέγχου.

Πρόκειται για μια καταφανώς λαθεμένη των πραγμάτων προσέγγιση, η οποία οδηγεί με την σειρά της σε επικίνδυνες και αποπροσανατολιστικές αυταπάτες, αφού επηρεάζει τις διαφαινόμενες εθνικές προτεραιότητες και τον κυρίαρχο προσανατολισμό της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής. Και αυτό, γιατί στην βάση αυτής της λαθεμένης προσέγγισης, υπάρχουν τρία θεμελιώδη ζητήματα τα οποία υποτιμώνται συστηματικά και αυτό θα έχει ανυπολόγιστο κόστος.

  • Το πρώτοζήτημα που παραβλέπουν οι φορείς αυτής της αντίληψης, είναι το γεγονός ότι ΗΠΑ δεν διατηρούν πλέον την πρωτοβουλία των κινήσεων αναφορικά με τις εξελίξεις σε αυτήν την ευαίσθητη περιοχή. Οι όποιες ερμηνείες επιστρατεύονται προκειμένου να αιτιολογήσουν στρατηγικά την επιλογή της αποχώρησης, προφανώς και έχουν αξία θεωρητική και στο επίπεδο των προθέσεων, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να τροποποιήσουν ούτε κατ’ ελάχιστον το παραπάνω συμπέρασμα.

Η ήττα των ΗΠΑ υπήρξε στρατηγική, ακόμη και αν η αποχώρησή τους από το Αφγανιστάν ήταν προαποφασισμένη (τα παραπάνω ήδη αναλύσαμε εκτενώς σε σχετικό μας άρθρο το οποίο θα βρείτε ΕΔΩ). Η διαχείριση αυτής της ήττας έχει αποστερήσει από τους Αμερικανούς κρίσιμα εργαλεία με τα οποία θα μπορούσαν να διαδραματίσουν αποφασιστικό ρόλο στα διαδραματιζόμενα, μεταξύ αυτών και το παραδοσιακό εργαλείο της οικονομικής ισχύος ως μέσον γεωπολιτικού εκβιασμού και υπαγόρευσης εξελίξεων. Οι πληροφορίες άλλωστε που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, επιβεβαιώνουν ότι ο ρόλος της Κίνας στην ανασυγκρότηση του Αφγανιστάν καθίσταται πρωταγωνιστικός και αυτή η εξέλιξη πιστοποιεί πως το αυξημένο ειδικό του βάρος  που σχετίζεται με την προώθηση της Κινεζικής στρατηγικής παραμένει αμετάβλητο, σε πείσμα όλων αυτών που  επιχειρούν αυθαίρετα να το απομειώσουν.

  • Το δεύτεροσημαντικό ζήτημα που υποβαθμίζεται ανεπίτρεπτα από την συστημική στρατηγική σκέψη, είναι το γεγονός ότι η Τουρκία διεκδικεί σταθερά έναν ρόλο πρωταγωνιστικό στις εξελίξεις της επόμενης μέρας και επιμένει να παρεμβαίνει στα τεκταινόμενα, με αξιοσημείωτη τακτική ευελιξία, προωθώντας σταθερά και ανυποχώρητα τις ευρύτερες στρατηγικές της επιδιώξεις, ενίοτε και χωρίς να διστάζει να στρατιωτικοποιεί απροκάλυπτα την Εξωτερική της πολιτική . Η ετοιμότητά της άλλωστε να ελιχθεί, ομολογουμένως έξυπνα, άλλοτε διεκδικώντας την εργολαβία του συμμαχικού εγγυητή για την διασφάλιση της λειτουργίας του αεροδρομίου της Καμπούλ, πουλώντας εκδούλευση στους πάντες και άλλοτε προσφερόμενη να παίξει τον ρόλο του «τεχνικού συμβούλου» με προφανείς στόχους, είναι αν μη τι άλλο ενδεικτική των ευρύτερων Τουρκικών στοχεύσεων.

Και είναι ενδεικτική, όχι μονάχα για όσα αφορούν αυτοτελώς στα διαδραματιζόμενα εντός της Αφγανικής επικράτειας, αλλά και για όλα εκείνα τα οποία μπορεί να σηματοδοτεί η παρουσία της Τουρκίας στην περιοχή και μάλιστα σε μια περίοδο, που οι εξελίξεις στο Αφγανιστάν φαίνεται να πυροδοτούν νέες συγκρούσεις, πρόσθετη περιφερειακή αστάθεια αλλά και ευρύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις.

  • Το τρίτοκρίσιμο ζήτημα, η συστηματική υποτίμηση του οποίου θα φέρει την πατρίδα μας αντιμέτωπη με πολύ δυσάρεστες εκπλήξεις, σχετίζεται με το επικίνδυνο μείγμα που δημιουργεί από την μία μεριά η παγίδευση ολόκληρης της Ευρώπης – επομένως και της χώρας μας – στα πολλαπλά αδιέξοδα που δημιούργησαν οι χειρισμοί των ΗΠΑ και επιτείνουν οι στρατηγικές τους εμμονές και από την άλλη μεριά οι συνέπειες από την ενεργοποίηση των σοβαρών κοινωνικοπολιτικών διεργασιών και συγκρούσεων που αναμένεται να πυροδοτηθούν σε ολόκληρο τον Ισλαμικό κόσμο.

Οι πρόθυμοι της Δυτικής συμμαχίας (μεταξύ των οποίων και η χώρα μας) σπεύδουν να στοιχηθούν πίσω από το αντικινεζικό αφήγημα των Αμερικανών, χωρίς επί της ουσίας να έχουν σταθμίσει την πραγματική σχέση κόστους – οφέλους που μπορεί να έχει για τους ίδιους αυτή η άκριτη και επιπόλαια επιλογή.

Ουσιαστικά εργαλειοποιούνται στην αμφιλεγόμενη προσπάθεια των Αμερικανών οι οποίοι επιδιώκουν να στεφθεί με επιτυχία το συγκεκριμένο αφήγημα και πρακτικά αποδέχονται την επιλογή των ΗΠΑ να μετακυλίσουν στο σύνολο των συμμάχων τους το πραγματικό κόστος αυτής της επιλογής, το οποίο δεν θα είναι μονάχα οικονομικό αλλά θα αποτιμάται με επιπτώσεις ευρύτερες εξ αιτίας της μακροπρόθεσμης στρατηγικής τους Ομηρίας.

Καλούνται επίσης να διαχειριστούν τα γεωπολι0τικά απόνερα της Αμερικανικής κατάρρευσης στο θέατρο του Αφγανιστάν, τα οποία οι μυστικές εκθέσεις που «διέρρευσαν», τα αποτιμούν κατ’ αρχήν σε μεταναστευτικές ροές που ξεπερνούν τα δυο εκατομμύρια ανθρώπους.

Καλούνται με δυο λόγια να κάνουν διαχείριση αριθμών και να βάλουν πλάτη σε επιλογές τρίτων, ενώ όλα δείχνουν πως το πραγματικό πρόβλημα τώρα ξεκινά. Η δημιουργία του «Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν», ανατροφοδοτεί με νέα δυναμική τα φιλόδοξα σχέδια των ακραίων Ισλαμιστικών κύκλων και αυτό πρακτικά σημαίνει πως αναμένονται εξελίξεις σε τρία τουλάχιστον μέτωπα…

  • Α. Προσπάθεια αποσταθεροποίησης των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατικώνστις οποίες κυριαρχεί ο Ισλαμικός πληθυσμός και οι οποίες σήμερα διατηρούν καλή σχέση με την Ρωσία (Τουρκμενιστάν, Ουσμπεκιστάν, Τατζικιστάν, Κιργιστάν). Πρόκειται για μια εξέλιξη την οποία προφανώς επιδιώκουν οι Αμερικανοί στην προσπάθειά τους να υπονομεύσουν το Ρωσικό μαλακό υπογάστριο. Προφανώς μια τέτοια εξέλιξη θα την ενισχύσει ποικιλοτρόπως και η Τουρκία στο πλαίσιο της επιδίωξής της να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στις διεργασίες που σχετίζονται με τον κόσμο του Ισλάμ αλλά και στην προσπάθειά της να αποκτήσει συγκριτικό πλεονέκτημα στο περιβάλλον της Ρωσοτουρκικής συνεργασίας. Και φυσικά το γεγονός ότι οι προαναφερόμενες περιοχές ενσωματώνονται στην ζώνη ζωτικού ενδιαφέροντος του IS – Χορασάν, ενισχύει τα μέγιστα την πιθανότητα να προκύψουν σύντομα εξελίξεις…
  • Β. Κλιμάκωση των διαχρονικών ενδοϊσλαμικών αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων μεταξύ Σιιτικών και Σουνιτικών σεχτών, οι οποίες ενδέχεται να προσλάβουν καιδιαστάσεις ακόμη και διακρατικών συγκρούσεων (βλέπε Ιράν), στο πλαίσιο του διαρκούς και ανελέητου ανταγωνισμού για την κυριαρχία στον χώρο. Και…
  • Γ. Κλιμάκωση της επιθετικής εξωστρέφειας με εξαγωγή Ισλαμικής τρομοκρατίας, πρωτίστως στην Ευρώπη,φαινόμενο το οποίο ενδέχεται να ενισχυθεί υπέρμετρα στο πλαίσιο του ενδοϊσλαμικού ανταγωνισμού, με τον «Ιερό πόλεμο» να καταλαμβάνει κυρίαρχη θέση στις επιλογές των χορογράφων.

Είναι φανερό ότι η Ελλάδα αν και βρίσκεται στην πρώτη γραμμή «υποδοχής» των συνεπειών, οι οποίες ενδέχεται να προσλάβουν ακόμη και συγκρουσιακό χαρακτήρα, ΔΕΝ προετοιμάζεται γι’ αυτήν την εξέλιξη…  ΔΕΝ φροντίζει να διαχωρίσει με τρόπο σαφή και ξεκάθαρο την θέση της από τον άνευρο Ευρωπαϊκό σχεδιασμό… Και κυρίως ΔΕΝ συνειδητοποιεί την ανάγκη να υιοθετήσει μια πολιτική εσωτερικής ασφάλειας που να ανταποκρίνεται στοιχειωδώς στις απαιτήσεις της νέας εποχής.

Και το χειρότερο όλων, είναι το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία του τόπου παραμένει γοητευμένη από τις επικίνδυνες προσεγγίσεις της στρατηγικής 5ης φάλαγγας που έχει αλώσει την συστημική στρατηγική σκέψη, και αρνείται να υιοθετήσει την ενδεδειγμένη επιθετική στρατηγική παρέμβαση στις εξελίξεις στην Μ. Ανατολή. Παραχωρεί άπλετο ζωτικό χώρο στην Εξωτερική πολιτική της Τουρκίας η οποία συστηματικά και επίμονα ροκανίζει την συνοχή των υποτιθέμενα στρατηγικών συνεργασιών στις οποίες συμμετέχει η χώρα και μηδενίζει το περιθώριο να αποκτήσουν στρατηγικό βάθος και βιώσιμη προοπτική.

How the U.S. withdrawal from Afghanistan encourages Turkey’s attacks on Syrian Kurds – columnist

Από
pcuser
-
0

 

The United States’ withdrawal from Afghanistan has fueled worries felt among its Syrian Kurdish partners that they may be similarly abandoned, namely to Turkey’s campaign against them, according to The National’s David Lepeska.

In a column on Sunday, Lepeska wrote that Washington’s clumsy withdrawal from Afghanistan amidst a takeover by the Taliban militant group left the Syrian Kurds with two concerns. First was that it may be wrong to place its fate in the hands of Washington, which was roundly criticised for leaving the Afghan government it spent two decades building up behind in the face of a Taliban onslaught. Second, given the possible role for Turkey in a post-U.S. Afghanistan, it may be provided room to attack the Syrian Kurds with little in the way of repercussions.

Turkey views the U.S.-allied Syrian Democratic Forces, dominated by the Kurdish People’s Protection Units (YPG), as an extension of its long-time foe, the Kurdistan Workers’ Party (PKK). The United States considers the PKK a terrorist organisation as well, but has insisted for years that it is not connected any longer to the YPG or wider Syrian Democratic Forces (SDF).

Lepeska highlights a series of examples of Turkish airstrikes on SDF units and leaders to demonstrate how it spared little time in attacking a U.S. ally during the Afghanistan withdrawal. On August 16, one day after Kabul fell, a Turkish airstrike killed a prominent Yazidi commander who worked with the United States to defeat the Islamic states. A week later, Turkish drones rained missiles down on northeastern Iraq in what Lepeska called “a demonstration that Ankara can strike anywhere in northern Iraq.”

Turkey has targeted the SDF in several offensives into northern Syria in recent years. The first came with Operation Euphrates Shield in 2018 when Turkish forces, supporting Syrian proxies, drove the SDF out of Afrin canton. A subsequent campaign of driving local Kurds from the region has been regarded as an ethnic cleanising by some human rights organisations, and the province continues to suffer from insecurity.

The next major offensive came in October 2019 with Operation Peace Spring. After a week of fighting, Turkey agreed to a Russian brokered ceasefire that confined Turkish territorial gains to a swath of land between Tel Tamer and Ain Issa. Turkish strikes within this zone have continued and Syrian Kurdish officials frequently demand the U.S. and Russia hold Turkey to account for violating the 2019 agreement.

Coalition officials insist that Washington remains committed to its allies, but narrow it to supporting the fight against ISIS. In an interview in Kurdish news outlet Rudaw, the U.S. envoy to the coalition Joey Hood stated “that Turkey needs to take actions in its own national defence against terrorist activist” without condemning attacks on the SDF. This comment has stayed true to positions held by the last two U.S. administrations, begging the question Lepeska puts forward about whether it is in fact tacit approval of Turkish actions.

Lepeska warns that enabling Turkey could prove short-sighted if it ends up undermining the fight against ISIS. He says this could even backfire on Turkey if it chooses to remain in Afghanistan where an ISIS faction known as ISIS-Khorasan remains active. This group claimed responsibility for the deadly attack on U.S. forces and Afghan civilians on August 26 that left dozens of people dead.

https://ahvalnews.com/turkey/how-us-withdrawal-afghanistan-encourages-turkeys-attacks-syrian-kurds-columnist

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΚΡΥΦΤΟΥΛΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ. ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Από
admin
-
0

 του Παντελή Κουλούκη*

Η Ελληνική ……ανύπαρκτη…… εθνική στρατηγική τα τελευταία 50 χρόνια κρυβόταν ή αν θέλετε ήταν εγκλωβισμένη πίσω από στερεότυπα, εσωτερικές παθογένειες και ένα σωρό δικαιολογίες .

Για παράδειγμα  η  τραγωδία στην Κύπρο εν πολλοίς οφείλετε στην πολιτική των ΗΠΑ μέσα από τον πανούργο ΚΙΣΣΙΝΓΚΕΡ που κορόιδεψε τον ανεκδιήγητο Ιωαννίδη καθώς και στην Βρετανική φιλοτουρκική στάση που ευνοούσε μαζί με Ρωσία μια διχοτομημένη Κύπρο .

– Τι θα μπορούσε άραγε να κάνει η μικρή Ελλάδα απέναντι στον ανταγωνισμό και τα σχέδια των Μεγάλων Δυνάμεων ? Μα απολύτως τίποτα .

  • Τι θα μπορούσε άραγε να κάνει η χώρα μας στην διαχρονική Τουρκική προκλητικότητα την στιγμή που η τελευταία είχε την διακριτική ανοχή των ΗΠΑ που  λειτουργούσε σχεδόν πάντα πυροσβεστικά ανάμεσα στις δυο χώρες .Μα απολύτως τίποτα. Εφόσον ανήκομεν  εις την Δύση τι να κάνουμε που η τελευταία έχει συμφέροντα στην Τουρκία .

–   Πως μπορούν άλλωστε δυο γειτονικές χώρες που συμμετάσχουν στο ΝΑΤΟ να αφεθούν να  αλληλοεξοντωθούν τόσο το 1987 όσο και το 1996 ?Απλά δεν γίνεται .Τι και αν η Ελλάδα φωνάζει για παραβιάσεις, παράνομες διεκδικήσεις , επιθετικές ρητορικές , αμφισβητήσεις Εθνικής Κυριαρχίας από την πλευρά της Τουρκίας που φθάνει μέχρι και για απειλή πολέμου. Δυστυχώς  δεν μπορεί να γίνει τίποτα απολύτως.

Η δικαιολογία ήταν πάντα ΕΚΕΙ !!!

Τόσο την περίοδο του διπολισμού όσο και την περίοδο της παντοκρατορίας των ΗΠΑ μετά το 1990 η Ελλάδα σε θέματα άμυνας , ασφαλείας και εξωτερικής πολιτικής ακολουθούσε σε γενικές γραμμές τις προσταγές του μεγάλου αδελφού ο οποίος όμως ευνοούσε σταθερά ( έστω με διακριτικότητα )  τις τουρκικές θέσεις επιβάλλοντας μια αναγκαστική συννενόηση μεταξύ των δυο πλευρών .Ωστόσο μια τέτοια στρατηγική έδινε την δυνατότητα στην Τουρκία να δρα ανενόχλητη παγιώνοντας τις προσεκτικά  σχεδιαζόμενες και κλιμακούμενες διεκδικήσεις της  ενώ η Ελλάδα που δεν απαιτούσε τίποτα να βρίσκεται μονίμως σε μειονεκτική θέση υπερασπιζόμενη αυτά που βάση του ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ήταν ήδη δικά της .!!!!!!!!!!!!!

Και βέβαια όλα τα παραπάνω δημιούργησαν στο εσωτερικό της χώρας μια κυρίαρχη στρεβλή αντίληψη περί της Ελληνικής Εθνικής Στρατηγικής  που ξεκίνησε από την εποχή Σημίτη και κυριάρχησε για περισσότερο από 20 χρόνια .

Η άποψη αυτή συνοψίζεται στις απόψεις του ομότιμου καθηγητή Παναγιώτης Ιωακειμίδη που πρόσφατα δήλωνε ότι

Ελλάδα και Τουρκία είναι “αιχμάλωτες της γεωγραφίας”.  Η μία είναι δίπλα στην άλλη, όμορες χώρες. Επομένως δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να έχουν τελικά φιλικές σχέσεις μεταξύ τους προς όφελος και των δύο λαών. Με την υπέρβαση των προβλημάτων στο Αιγαίο και Αν. Μεσόγειο με λύσεις θετικού αθροίσματος μπορεί να επέλθει σταδιακά η βαθύτερη προσέγγιση και η φιλία όπως και στο παρελθόν

Ποιος διαφωνεί άραγε ? ΟΥΔΕΙΣ .

Εντάξει μπορεί να υπάρχει το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας , η δολοφονία των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού , οι αναρίθμητες παραβιάσεις στο Αιγαίο , η αφορμή πολέμου – casus belli, ο Έβρος , η συνεχή καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Εσωτερικό της Τουρκίας ,η εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού από Τουρκία,  η παράνομη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο και οι αντίστοιχες καταδικαστικές αποφάσεις του ΟΗΕ ( τις θυμάται άραγε κανείς ?) κλπ κλπ κλπ … αλλά δεν βαριέσαι βρε αδελφέ το μόνο που χρειάζεται είναι μια απλή ΥΠΕΡΒΑΣΗ (‼️‼️‼️)  και όλα θα πάρουν τον δρόμο τους .

Εξάλλου στην Ελλάδα όπου το εθνικό μας σπορ είναι ο Διχασμός και ο Λαϊκισμός που να βρεθεί χρόνος για αναλύσεις , διαφοροποιήσεις , εναλλακτικές , αναπροσαρμογές σε δόγματα και πολιτικές .Παράταση και βλέπουμε…. είναι σταθερά – με τις όποιες εξαιρέσεις –  το Ελληνικό Δόγμα στα πλαίσια μιας  ακατανόητης , αδιέξοδης και  οικονομικά ασύμφορης  πολιτικής .

Είπαμε …. ΗΠΑ και ΕΕ κάτι θα σκαρφιστούν και κάπως θα την σκαπουλάρουμε από το βάρος να δημιουργήσουμε μια συμπαγή Εθνική στρατηγική στην βάση της συγκεκριμένης γεωγραφίας της περιοχής.

Και εδώ κάπου αρχίζει το πρόβλημα να μην επιλύεται .Μέχρι τώρα κρυβόμασταν , αλλά δυστυχώς για εμάς την τελευταία πενταετία – δεκαετία η διεθνής πολιτική σκηνή απασφάλισε κανονικά.

Αναρχία , πολύ πολικότητα , μεταβολή παραδοσιακών συσχετισμών ισχύος , υποχώρηση ΗΠΑ λόγω υπέρ επέκτασης  , πλήρης ανατροπή μακροχρόνιων διεθνών ισορροπιών / συμμαχιών  , συνεχιζόμενες γεωπολιτικές ανακατατάξεις , ανάδειξη περιφερειακών ηγεμόνων , πόλεμος δι ‘αντιπροσώπων ( proxy war ) , δίκτυο κεντρικές στρατιωτικές επιχειρήσεις , επιρροή Κίνας , μειωμένη επίδραση   διεθνών οργανισμών ( ΟΗΕ , ΕΕ ) κ.ο.κ. , με τελικό στόχο την αναζήτησή μια νέας εξισορρόπησης του Διεθνούς Συστήματος.

Μέχρι τότε όμως θα παρακολουθούμε  έκπληκτοι  χαρακτηριστικά αλλοπρόσαλλα γεγονότα   όπως η πρωτοφανής εγκατάλειψη των Παλαιστίνιων , η αδιανόητη για μερικά χρόνια πριν προσέγγιση Ισραήλ με τις χώρες του Κόλπου , η διατάραξη της σχέσης ΗΠΑ – ΤΟΥΡΚΙΑΣ με ταυτόχρονη όμως αγαστή συνεργασία τους σε θέρετρα επιχειρήσεων κοινού ενδιαφέροντος ( ΣΥΡΙΑ,ΟΥΚΡΑΝΙΑ ) , η στεγνή εγκατάλειψη  Κούρδων , Αφγανών από ΗΠΑ που στρέφει το ενδιαφέρον της προς Κίνα , η παγκόσμια ήπια διείσδυση της τελευταίας μέσω από στρατηγικές πρωτοβουλίες  μιας ζώνης και ενός δρόμου (Belt and Road Initiative), ο Τουρκικός Ευρασιανισμός ,η Ρωσική στάση συνεργασίας  με την Τουρκία και ταυτόχρονης στήριξης του δικαιώματος 12 μιλίων των Ελληνικών χωρικών υδάτων ,   η αδράνεια της Ευρώπης ,η χαοτική κρίση σε Λιβυη και Αφγανιστάν και η επαναπροσέγγιση της Διεθνούς κοινότητας με τους τρομοκράτες Ταλιμπάν ως ισότιμους συνομιλητές …..

Εξήγηση υπάρχει και την περιγράφει πολύ παραστατικά στο ιστολόγιο του ( …..κάτι που μοιάζει με κινητή ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ )  ο  ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Παναγιώτης Ήφαιστος  ανατρέχοντας  στον κορυφαίο ΚΟΝΔΥΛΗ :

 Η έσχατη πραγματικότητα συνίσταται από υπάρξεις, άτομα ή ομάδες που αγωνίζονται για την αυτοσυντήρηση τους και μαζί αναγκαστικά, για τη διεύρυνση της ισχύος τους. Γι’ αυτό συναντώνται ως φίλοι ή ως εχθροί και αλλάζουν φίλους και εχθρούς ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα για την αυτοσυντήρηση τους και τη διεύρυνση της ισχύος τους» ( Κονδύλης ,  Ισχύς και απόφαση 1991, σ. 213).

Εμείς άραγε σε αυτήν την κοσμογονία τι ακριβώς πράττουμε ?

Μια μέτρια έως κακή συμφωνία των Πρεσπών , οριοθέτηση ΑΟΖ με  Ιταλία ,  Αίγυπτο με αρκετούς συμβιβασμούς , διμερείς , τριμερείς και πολυμερείς συμφωνίες με εξέχουσα την αναβαθμισμένη σχέση μας με Ισραήλ, στενότερη αμυντική συνεργασία με ΗΠΑ  που επιθυμούν για πρώτη φορά μια πιο ενισχυμένη σχέση με Ελλάδα και για μια ακόμη φορά επείγουσα αύξηση των εξοπλιστικών μας αναγκών λόγω ακατανόητης δεκαπενταετούς απουσίας εκσυγχρονισμού και αναβάθμισης καίριων οπλικών συστημάτων .

Όλα αυτά όμως τα θετικά προκύπτουν ως αντανακλαστικές κινήσεις στον Τουρκικό αναθεωρητισμό παρά σε μια  προσεχτικά σχεδιασμένη Ελληνική στρατηγική ανάσχεσης .  Και εδώ προκύπτει το εξής ερώτημα :

Τι ακριβώς θελουμε και ποιος ο τελικός στόχος ?

Όσο δεν απαντάμε σε αυτό το ερώτημα κάθε επόμενη κυβέρνηση θα αντιμετωπίζει ακόμα πιο σύνθετα προβλήματα Εθνικής Ασφαλείας συγκριτικά με την  προηγούμενη και αναγκαστικά θα καταφεύγει στην δημαγωγία , στον λαϊκισμό και τελικά στον διχασμό διότι πάντα στην ΕΛΛΑΔΑ φταίνε οι προηγούμενοι .

Και όταν μιλάμε για ζητήματα Εθνικής Ασφαλείας δεν αναφερόμαστε μόνο στο εξωτερικό πολύπλοκο  διεθνές περιβάλλον αλλά πρωτίστως και στα του οίκου μας μέσω του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ του ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΥ .

Πόσο δύσκολο είναι για όλα τα κόμματα  να συμφωνήσουν σε ένα μακροχρόνιο σχέδιο που θα αποτρέψει από το να εξαφανίζεται πληθυσμιακά  μια μεσαία πόλη της Ελλάδος κάθε χρόνο λόγω μειωμένων γεννήσεων .

Πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσουμε ότι χωρίς ανάσχεση της πληθυσμιακής συρρίκνωσης όλα τα υπόλοιπα μικρή σημασία έχουν .

Ταυτόχρονα πόσο δύσκολο είναι να δημιουργήσουμε ένα Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας όπου θα μπορεί να συμβουλεύει διαχρονικά την εκάστοτε κυβέρνηση και να διευκολύνει τον αντίστοιχο  σύμβουλο του πρωθυπουργού με προτάσεις , εναλλακτικές μέσα από ένα καθορισμένο δόγμα αποτροπής  που δεν θα αμφισβητείτε από κανέναν.

Για παράδειγμα , η επιζήμια δήλωση του πολύ καλού – κατ’ εμέ –   Έλληνα Υπουργού των Εξωτερικών ότι δεν πρόκειται να αρχίσει γεωτρήσεις , θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί ακόμα και εάν είχε μια λογικοφανή αιτία ( ασύμφορη και χρονοβόρα η εξόρυξη ).

Επίσης σε περίπτωση επαναπροσέγγισης ΗΠΑ – ΤΟΥΡΚΙΑΣ από πιθανή ήττα Ερντογάν στις επερχόμενες εκλογές ποια θα πρέπει είναι η δική  μας ενδεδειγμένη στάση ?

Και τελος στην επόμενη Τουρκική πρόκληση τύπου Βαρώσια που αργά ή γρήγορα θα έρθει , εμείς τι είμαστε διατεθειμένοι να πράξουμε ?

Επειδή όμως οι ερωτήσεις δεν τελειώνουν και συνεχώς ανακύπτουν διαφορετικά ζητήματα μήπως ήρθε η ώρα να σταθούμε στα δικά μας πόδια και να σταματήσουμε να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον ως εθνομηδενιστές ή υπερπατριώτες και να διδαχτούμε από την ιστορία μας?

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ : « ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν ».

  • Ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΟΥΛΟΥΚΗΣ είναι τελειόφοιτος του μεταπτυχιακού τμήματος ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ : ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ.

 

Γιάννης Μαγκριώτης: Οι δημοσκοπήσεις έφεραν ανασχηματισμό, πότε θα φέρουν εκλογές;

Από
admin
-
0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Παρ’ ότι ο κόσμος ακόμη ζει την χαλαρότητα των διακοπών και του Καλοκαιριού, οι πρώτες έρευνες της κοινής γνώμης, δείχνουν δυσφορία για την κυβερνητική πολιτική.

Οι επικρίσεις εστιάζονται κυρίως, στην διαχείριση των πυρκαγιών και της πανδημίας.

Κοντά στο  60% του συνόλου των ερωτηθέντων και περίπου το 30% των ψηφοφόρων της ΝΔ, κρίνουν αρνητικά την κυβέρνηση, όπως περίπου το 60% κρίνει αρνητικά τον συντονιστικό ρόλο του Πρωθυπουργού.

Ανάλογη είναι και η γνώμη των ερωτηθέντων, για την διαχείριση της πανδημίας.

Ενώ η κυβέρνηση καταγράφει μείωση 2% στην πρόθεση ψήφου, από την μέτρηση της ίδιων εταιρειών, τον Ιούνιο.

Η κυβέρνηση ξέρει, ότι τα δυσκολότερα της υγειονομικής κρίσης είναι μπροστά, ακόμη χειρότερα ξέρει ότι οι λογιστικές βελτιώσεις στο φετινό ΑΕΠ, δεν θα έχουν συνέχεια και, κυρίως δεν θα υπάρχει διάχυσή του, στην πλειοψηφία της κοινωνίας.

Η κυβέρνηση, μπορεί να χαμογελά από την στασιμότητα που καταγράφουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, όμως αν η πτώση της επιταχυνθεί, τότε μπορεί να διαπιστώσει, ότι, θα χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και την άνεση να μεταθέτει τον χρόνο των εκλογών, χωρίς να φοβάται την απλή αναλογική, με την προσδοκία της επικράτησης στις επαναληπτικές με το πλειοψηφικό σύστημα που ψήφισε, μόλις κέρδισε τις εκλογές το 2019.

Σε κάθε περίπτωση, το Φθινόπωρο θα έχει έντονες πολιτικές, κοινωνικές και κομματικές εξελίξεις και αυτές ξεκίνησαν με τον κυβερνητικό ανασχηματισμό.

Εδώ πρέπει να παραδεχτώ ότι, ο Πρωθυπουργός πρωτοτυπεί, σε σχέση με όλους τους προκατόχους του. Μπορεί να έχασε την ισχύ της η παλιά αρχή, ότι «η υποτίμηση του νομίσματος δεν προαναγγέλλεται», μετά την υιοθέτηση του ευρώ, όμως παρέμεινε σε ισχύ ο άλλος άγραφος νόμος, ότι «ο ανασχηματισμός δεν προαναγγέλλεται».

Ο κ. Μητσοτάκης κατήργησε αυτή την αρχή από τον πρώτο ανασχηματισμό, που τον είχε προαναγγείλει ένα μήνα πριν και, το ίδιο επανέλαβε και τώρα.

Πηγαίνοντας στην ουσία και τον στόχο του ανασχηματισμού, μπορούμε εύκολα να δούμε την πιο μεγάλη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης, να μεγαλώνει και άλλο, να μην χωράει όμως και πάλι την Θεσσαλονίκη. Άλλωστε όσο και να μεγαλώσει η κυβέρνηση, το ίδιο στενό επιτελείο του Μαξίμου θα παίρνει τις σημαντικές αποφάσεις.

Ανασχηματισμό επανεκκίνησης, τον χαρακτήρισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ολίγον δημοσκοπικό, θα τον ονομάσω εγώ, και ολίγον προεκλογικό, με επικοινωνιακό χαρτί τον κ. Αποστολάκη, που τελικά επικάλυψε τον ανασχηματισμό, και στην συνέχεια το νέο υπουργείο απέκτησε διπλή ηγεσία.

Πότε θα γίνουν οι εκλογές, σίγουρα, όπως ο κάθε Πρωθυπουργός, που βάσιμα πιστεύει ότι θα τις κερδίσει, τις κάνει πριν η καμπύλη των δημοκοπικών επιδόσεων πλησιάσει επικίνδυνα την κόκκινη γραμμή, από όπου δεν υπάρχει επιστροφή. Μόνη αβεβαιότητα η εξέλιξη της πανδημίας, αν και νομίζω, η πρώτη παράμετρος θα είναι η καθοριστική.

Υπάρχει και μια ακόμη παράμετρος, που θα παίξει ρόλο στον καθορισμό του χρόνου των πρόωρων εκλογών, είναι οι Γερμανικές εκλογές στις 26 Σεπτεμβρίου, δηλαδή σε λιγότερο από ένα μήνα..

Το παράδοξο που έχουν αυτές οι εκλογές είναι ότι: αν κερδίσουν οι Σοσιαλδημοκράτες, μπορεί να δώσουν μια ανάσα στον Πρωθυπουργό, γιατί όπως δηλώνουν, δεν θα ζητήσουν άμεση επαναφορά των αυστηρών δημοσιονομικών κανόνων, που για την χώρα μας με την «Αυξημένη Εποπτεία», είναι ισοπεδωτικοί. Τα ανεξέλεγκτα ελλείμματα και η πρόσθετη αύξηση του θεόρατου δημόσιου χρέους, που πρόσθεσε η ύφεση της πανδημίας και η διοχέτευση δανεικού κρατικού χρήματος στις επιχειρήσεις και σε μεγάλο αριθμό πολιτών για να μην καταρρεύσουν πλήρως, καθιστά εφιαλτικό για την κυβέρνηση, αλλά και για την χώρα, το σενάριο που θα έχει νικητές των Γερμανικών εκλογών του ομοϊδεάτες της ΝΔ, οι οποίοι ζητούν την άμεση επαναφορά των αυστηρών δημοσιονομικών κανόνων

Συνήθως, ο Σεπτέμβρης ήταν καλός μήνας για τις κυβερνήσεις, αυτός νομίζω, κανείς δεν μπορεί να ξέρει, τι θα φέρει, πριν φύγει.

*Ο Γιάννης Μαγκριώτης διετέλεσε υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

 

Δύσκολα διλήμματα για τη Δύση στο Αφγανιστάν

Από
admin
-
0

Τα ηνία της νέας κυβέρνησης στην Καμπούλ θα αναλάβει ο επικεφαλής του πολιτικού τμήματος των Ταλιμπάν, Αμπντούλ Γάνι Μπαραντάρ (κέντρο), ο οποίος ηγείται της πιο πραγματιστικής πτέρυγας των Ταλιμπάν. Φωτ. EPA / ALEXANDER ZEMLIANICHENKO

REUTERS, A.P.

Τρεις εβδομάδες μετά την κεραυνοβόλο επάνοδο των Ταλιμπάν στην εξουσία και λίγες ημέρες μετά την αποχώρηση και των τελευταίων Αμερικανών στρατιωτών, το Αφγανιστάν συνεχίζει να περιβάλλεται από ατμόσφαιρα επικίνδυνης πολιτικής αβεβαιότητας, με την οικονομία του στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης. Παρότι η ηγεσία του φονταμενταλιστικού κινήματος έχει εγκατασταθεί από μέρες στο προεδρικό μέγαρο της Καμπούλ, οι διαρκείς αναβολές του σχηματισμού κυβέρνησης επέτειναν τις αμφιβολίες για τις δυνατότητες των μέχρι χθες ανταρτών να διαχειριστούν τις τύχες μιας πολυφυλετικής χώρας 40 εκατομμυρίων, που μαστίζεται επί δεκαετίες από εμφύλιο πόλεμο και ξένες επεμβάσεις.

Ο σχηματισμός κυβέρνησης θεωρείται το πρώτο κρίσιμο τεστ για τους Ταλιμπάν, που επείγονται να εξασφαλίσουν δύο ζωτικής σημασίας και αλληλένδετους στόχους: ένα ελάχιστο διεθνούς νομιμοποίησης και χρηματικές ροές που να επιτρέπουν στο κράτος να καλύψει τις πιο πιεστικές του ανάγκες. Η Κεντρική Τράπεζα ελέγχει μόλις το ένα χιλιοστό των συναλλαγματικών αποθεμάτων της χώρας, ο μεγάλος όγκος των οποίων είναι δεσμευμένος στο εξωτερικό, κυρίως στις ΗΠΑ. Οι Αφγανοί έχουν, θεωρητικά, δικαίωμα να σηκώσουν από τους λογαριασμούς τους μέχρι 200 δολάρια την εβδομάδα και οι μακρές ουρές στα ΑΤΜ των λιγοστών τραπεζών που λειτουργούν μαρτυρούν τον εκρηκτικό χαρακτήρα του προβλήματος. Η εικόνα άρχισε να γίνεται κατά τι περισσότερο ευδιάκριτη την Παρασκευή, όταν έγινε γνωστό ότι επικεφαλής της νέας κυβέρνησης θα είναι ο επικεφαλής του πολιτικού τμήματος των Ταλιμπάν, Αμπντούλ Γάνι Μπαραντάρ. Η είδηση θα πρέπει να έγινε δεκτή με συγκρατημένη ικανοποίηση από την Ουάσιγκτον, καθώς ο Μπαραντάρ θεωρείται επικεφαλής της πιο πραγματιστικής πτέρυγας των Ταλιμπάν. Eκπροσωπούσε το κίνημα στις διαπραγματεύσεις της Ντόχα με τους Αμερικανούς, καρπός των οποίων υπήρξε η συμφωνία για την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων. Oπως ανακοινώθηκε, ο ανώτατος ηγέτης των Ταλιμπάν, Χαϊμπατουλάχ Αχουνζάντα, θα περιοριστεί στα θρησκευτικά ζητήματα και στην εναρμόνιση των κυβερνητικών αποφάσεων με το Ισλάμ. Η ανακοίνωση εγείρει πλήθος προφανών ερωτημάτων για το κατά πόσο το σουνιτικό Αφγανιστάν οδεύει προς ένα καθεστώς παρόμοιο με εκείνο του σιιτικού Ιράν, όπου ο πρόεδρος και η κυβέρνηση βρίσκονται στο έλεος του ανώτατου ηγέτη. Πηγές του ΟΗΕ που μίλησαν στη γαλλική Le Monde εκτιμούσαν ότι η νέα κυβέρνηση θα διαπερνάται από τις αντιθέσεις μεταξύ τριών ανταγωνιστικών ρευμάτων. Το ρεύμα της Κανταχάρ, ιστορικού οχυρού του κινήματος, εκφράζει την πιο σκληρή γραμμή και πασχίζει να περιορίσει τα ανοίγματα προς στελέχη του προηγούμενου, φιλοδυτικού καθεστώτος. Κύριος εκπρόσωπός του είναι ο Μοχάμεντ Γιακούμπ, γιος του ιδρυτή των Ταλιμπάν, μουλά Ομάρ.

Το δεύτερο ρεύμα, εκείνο του Μπαραντάρ, ευνοεί τη συνεννόηση με στελέχη του παλιού καθεστώτος, όπως ο πρώην πρόεδρος Χαμίντ Καρζάι και ο πρώην αντιπρόεδρος Αμπντουλάχ Αμπντουλάχ για την εξασφάλιση διεθνούς νομιμοποίησης. Τέλος, το τρίτο ρεύμα, εδραιωμένο κυρίως στο ανατολικό Αφγανιστάν, στα σύνορα με το Πακιστάν, είναι το διαβόητο Δίκτυο Χακάνι, που διατηρεί στενούς δεσμούς με την πακιστανική μυστική υπηρεσία ISI. Το 2012, οι Αμερικανοί χαρακτήρισαν το Δίκτυο τρομοκρατική οργάνωση και επικήρυξαν αντί πέντε εκατομμυρίων δολαρίων τον σημερινό αρχηγό του Σιραζουντίν Χακάνι. Ο Γιακούμπ, ο Χακάνι και ο Μοχάμαντ Αμπάς Στακενζάι, στενός συνεργάτης του Μπαραντάρ, αναλαμβάνουν τις πιο επιτελικές θέσεις στη νέα κυβέρνηση, πράγμα που προοιωνίζεται δύσκολες ισορροπίες στο εγγύς μέλλον.

Δύσκολα διλήμματα αντιμετωπίζει και η Δύση, καθώς ο βασικός μοχλός άσκησης πίεσης στους Ταλιμπάν (διεθνής αναγνώριση και οικονομική βοήθεια) είναι δίκοπο μαχαίρι. Μια τιμωρητική στάση απομόνωσης των νέων αρχόντων της Καμπούλ απειλεί να βυθίσει το Αφγανιστάν στο χάος και τις εμφύλιες συγκρούσεις – ιδεώδες σκηνικό για τις οργανώσεις της διεθνούς τρομοκρατίας, όπως το ISIS και η Αλ Κάιντα. Από την άλλη, μια βιαστική αναγνώριση των Ταλιμπάν θα εμφανίσει τη Δύση να προτιμά τη «σταθερότητα» ενός θεοκρατικού, καταπιεστικού καθεστώτος, αδιαφορώντας για στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Πάντως, κάποια πρώτα βήματα διαχείρισης της ανθρωπιστικής κρίσης έγιναν τις τελευταίες ημέρες: η Western Union αποκατέστησε τη λειτουργία της στο Αφγανιστάν, κάτι που σημαίνει ότι θα αποκατασταθεί η ροή των πολύτιμων εμβασμάτων από Αφγανούς της διασποράς, ενώ η υπηρεσία Τροφίμων του ΟΗΕ επανήλθε στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας μέσω των αεροδρομίων του Μαζάρ ι Σαρίφ και της Κανταχάρ. Στο μεταξύ, αποστολή της πολιτικής αεροπορίας του Κατάρ ανέλαβε το δύσκολο έργο για την αποκατάσταση της λειτουργίας του αεροδρομίου της Καμπούλ.

Από την πλευρά τους, οι Ταλιμπάν φρόντισαν να διαμηνύσουν στη Δύση ότι… έχει κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια. Με συνέντευξή του στην ιταλική La Repubblica, την περασμένη Πέμπτη, ο εκπρόσωπος Τύπου των Ταλιμπάν Ζαμπιχουλάχ Μουτζαχίντ δήλωσε ότι το νέο καθεστώς προσβλέπει κυρίως σε κινεζική βοήθεια για την ανοικοδόμηση της χώρας, προσφέροντας στο Πεκίνο δύο ισχυρά δέλεαρ: τη συμμετοχή του Αφγανιστάν στο μεγαλεπήβολο σχέδιο του Σι Τζινπίνγκ για τον «Νέο δρόμο του μεταξιού» και προνομιακές συμβάσεις για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας (λίθιο, χαλκός, σπάνιες γαίες), η αξία του οποίου εκτιμάται σε ένα τρισ. δολάρια και έχει μεγάλη σημασία για την κινεζική βιομηχανία.
“Καθημερινή”

Ο CEO της Marine Traffic στο «Γεύμα με την Κ»: H ψηφιακή επανάσταση στη ναυτιλία

Από
admin
-
0

Πώς ένα «ψυχαγωγικό πρότζεκτ» μετατράπηκε στη μεγαλύτερη διεθνώς εφαρμογή συλλογής δεδομένων των πλοίων

Εικονογράφηση: TITINA XAΛMATZH

Η Marine Traffic, η ευρέως διαδεδομένη εφαρμογή ναυτιλιακών υπηρεσιών, δεν ήταν πάντα αρεστή στους εφοπλιστές. Σε έναν κλάδο όπου παραδοσιακά η αδιαφάνεια ήταν μέσο απόκτησης ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος, η δημοσιοποίηση των δεδομένων –ολοένα και πιο λεπτομερών– για τη θέση και την πορεία των ποντοπόρων πλοίων, την κίνηση στα εμπορικά λιμάνια κ.ο.κ. έριχνε φως σε πτυχές της δραστηριότητας που πολλοί πλοιοκτήτες προτιμούσαν να παραμείνουν στο σκοτάδι.
Ο Δημήτρης Μέμος, CEO της Marine Traffic, θυμάται με ένα σαρδόνιο μειδίαμα ότι «μέχρι πριν από πέντε χρόνια, πήγαινες σε έναν πλοιοκτήτη και το πρώτο πράγμα που σου έλεγε ήταν: “Γιατί είναι τα πλοία μου στο site σου;”. Ημουν σε ένα πάνελ με έναν από τους μεγάλους εφοπλιστές, ο οποίος μετά τη συζήτηση μου λέει: “Εχω μια ιδέα για να βγάλεις πολλά λεφτά. Θα σε πληρώνουμε για να κρύβεις τα πλοία μας”. Δεν αστειευόταν».

Εκτοτε, ισχυρίζεται, έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα. Ειδικά τα τελευταία 4-5 χρόνια, λέει, «έχει αλλάξει εντελώς το τοπίο, έχουν επενδυθεί κάποια δισεκατομμύρια στον χώρο της αξιοποίησης δεδομένων. Οι αποφάσεις πλέον λαμβάνονται με πολύ πιο τεχνοκρατικό τρόπο».

Ο κ. Μέμος δεν είναι φίλος της δημοσιότητας. Παρά τις επίμονες προσπάθειές μου, δεν μου έδωσε παρά ελάχιστη τροφή για την έρευνά μου σχετικά με την προσωπική του διαδρομή – ήθελε να εστιάσει αποκλειστικά στη Marine Traffic, την οποία διευθύνει από το 2012. Μόνο στα τελευταία μίλια της κουβέντας μας αποκάλυψε κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως την αποτυχημένη προσπάθειά του να βιοποριστεί στο Λονδίνο ως διοργανωτής συναυλιών ελληνικών συγκροτημάτων (Ξύλινα Σπαθιά, Τρύπες κ.ά.), αλλά και το θέμα της πτυχιακής του διατριβής στο Imperial: συμπτωματικά, αφορούσε τη χρήση της τεχνολογίας του GPS για την παρακολούθηση της κίνησης των πλοίων σε πραγματικό χρόνο.

Εκανε επίσης επίμονες απόπειρες να αντιστρέψει τους όρους – να θέτει αυτός τις ερωτήσεις αντί να τις απαντάει. Ηταν φανερό ότι ένιωθε πιο άνετα σε αυτόν τον ρόλο. Οι αρχικές του απαντήσεις ήταν –για να το θέσω ευσχήμως– λακωνικές, ενώ περιοδικά με εξέταζε όσον αφορά την εξοικείωσή μου με το θέμα ρωτώντας με τι σημαίνουν διάφορα ακρώνυμα («AIS;» «ΙΜΟ;») και τεχνολογικοί όροι. Παράλληλα, κοιτούσε συχνά το έξυπνο ρολόι του, που τον ενημέρωνε για διάφορα πράγματα αλλότρια προς τη συνομιλία μας. Σιγά σιγά, όμως, άρχισε να εκφράζεται πιο ελεύθερα, εξηγώντας μου πώς η εταιρεία εξελίχθηκε από ένα ευρηματικό χόμπι στην κορυφαία διαδικτυακή εφαρμογή στον χώρο της ναυτιλίας, που χρησιμοποιείται σήμερα κατά κόρον από ναυτιλιακά γραφεία, συνεργάζεται με διεθνείς οργανισμούς και παρέχει ζωτικές πληροφορίες σε διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Η Marine Traffic υπήρχε για κάποια χρόνια πριν την αναλάβει ο κ. Μέμος, ως «ψυχαγωγικό πρότζεκτ» (όπως το θέτει) του Δημήτρη Λέκκα, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, οικογενειακά συνδεδεμένου με τον χώρο της ναυτιλίας και λάτρη της τεχνολογίας των ραδιοεκπομπών. Ο κ. Λέκκας συνδύασε τα σήματα που λάμβαναν κεραίες μέσω του AIS (Automatic Identification System), το οποίο ο Διεθνής Οργανισμός Ναυτιλίας (IMO) είχε πρόσφατα υποχρεώσει τα εμπορικά πλοία με χωρητικότητα άνω των 300 τόνων να ενσωματώσουν, με το νεότευκτο τότε (το 2007) Google Maps, για να δημιουργήσει έναν πρωτόλειο ψηφιακό χάρτη των θαλασσίων μεταφορών.

Με τη συνεισφορά μιας ραγδαία αναπτυσσόμενης κοινότητας χρηστών, ο χάρτης της Marine Traffic πύκνωσε. Το 2010, ο Δ. Μέμος, ως επικεφαλής της εταιρείας ψηφιακού μάρκετινγκ WOW, έχοντας αναλάβει μια δουλειά για τον ΟΛΠ, στέλνει e-mail στον υπερφορτωμένο καθηγητή για να διερευνήσει τη δυνατότητα δημιουργίας ενός χάρτη που θα δείχνει σε πραγματικό χρόνο την κίνηση όλων των πλοίων μέσα στο λιμάνι.

«Δεν απάντησε ποτέ», θυμάται. «Δεν προλάβαινε, το Marine Traffic απορροφούσε όλο και περισσότερο από τον χρόνο του. Και ήδη σκεφτόταν πώς μπορεί να μετεξελιχθεί. Κάποια στιγμή, το 2012, μας σύστησε ένας κοινός φίλος που δίδασκαν μαζί στη Χίο, ο Στέργιος Φωτιάδης. Βρεθήκαμε για έναν καφέ στη λίμνη Βουλιαγμένης και μέσα σε μισή ώρα αποφασίσαμε να συνεχίσουμε μαζί το εγχείρημα – μετατρέποντάς το σε επιχείρηση».

«Περάσαμε άπειρες ώρες με τον Δημήτρη να σχεδιάζουμε ποιο θα είναι το προϊόν», αφηγείται. Ηταν και οι δύο «τρομοκρατημένοι» όταν φανέρωσαν στους χρήστες τους, που παρήγαγαν το περιεχόμενο που δίνει την προστιθέμενη αξία του στο site, ότι θα διέθεταν πλέον το περιεχόμενο αυτό επί πληρωμή. «Το community αυτό είναι πολύ σημαντικό μέρος τού ποιοι είμαστε, ακόμα και σήμερα», λέει. Οι πρώτες συνδρομητικές υπηρεσίες που λάνσαραν, τον Νοέμβριο του 2013, έγιναν «με περίπου μηδενική έρευνα αγοράς. […] Δεν ξέραμε καλύτερα – παρ’ όλα αυτά μας βγήκε».

Ωρίμανση

Οταν ελήφθη η απόφαση να γίνει το Marine Traffic εταιρεία, η χώρα βρισκόταν ακόμα στα βαθιά της πολυετούς της κρίσης και το κύμα μετανάστευσης προς το εξωτερικό ενισχυόταν. Σήμερα, από τους 154 υπαλλήλους της εταιρείας, περίπου 120 εργάζονται στην Ελλάδα – μεταξύ των οποίων Ελληνες που ζούσαν στο εξωτερικό αλλά και αρκετοί ξένοι που μετακόμισαν για τον σκοπό αυτό. «Το επιχειρηματικό κλίμα πλέον εδώ είναι ευνοϊκό», λέει ο κ. Μέμος. «Υπάρχει αρκετή κινητικότητα στο startup οικοσύστημα, ιδρυτές και στελέχη με εμπειρίες. Και υπάρχει πολιτική σταθερότητα και πολιτικές προσέλκυσης εταιρειών και ατόμων, που πρέπει να συνεχιστούν».

o-ceo-tis-marine-traffic-sto-geyma-me-tin-k-h-psifiaki-epanastasi-sti-naytilia0
Με τον εμπνευστή της Marine Traffic, καθηγητή Δημήτρη Λέκκα, γνωρίστηκαν μόλις το 2012. «Βρεθήκαμε για έναν καφέ στη λίμνη Βουλιαγμένης και μέσα σε μισή ώρα αποφασίσαμε να συνεχίσουμε μαζί το εγχείρημα – μετατρέποντάς το σε επιχείρηση», λέει ο Δημήτρης Μέμος.

 

Η συνεχής εξέλιξη και το μυστικό της επιτυχίας

Η μεταμόρφωση της ναυτιλίας, σύμφωνα με τον κ. Μέμο, δεν είναι απλώς θέμα αλλαγής γενιάς, με τη σκυτάλη να περνάει από τα χέρια των αυτοδημιούργητων καπετάνιων στους γιους και στις κόρες με χρηματοοικονομικά πτυχία και –εσχάτως– με τριβή με τη σύγχρονη ψηφιακή τεχνολογία. «Εχει να κάνει και με την ευρύτερη τάση. Τα πάντα γύρω μας είναι ψηφιακά. Ειδικά επί πανδημίας, ακόμα και ο τελευταίος αρνητής της τεχνολογίας έχει κάνει ένα λογαριασμό στο Zoom, βλέπει Netflix και το πληρώνει διαδικτυακά με την κάρτα του κ.ο.κ. Αυτό διευκολύνει τη διαδικασία να πειστεί να αγοράσει online μια συνδρομητική υπηρεσία που θα βοηθήσει τη δουλειά του».

Καθώς δίνουμε μάχη με τις τελευταίες γαρίδες –εκείνος με άψογους τρόπους, χρησιμοποιώντας μαχαίρι και πιρούνι, εγώ λίγο πιο άξεστα– τον ρωτάω τι θεωρεί ότι διαφοροποιεί τη Marine Traffic από τον ολοένα εντεινόμενο ανταγωνισμό. «Ενα κατά τρόπον άδικο πλεονέκτημα που έχουμε είναι ότι είμαστε οι πιο μεγάλοι στον χώρο, οι πιο γνωστοί. Και αυτό πηγάζει από τις καταβολές της εταιρείας ως ανοιχτό εγχείρημα, βασισμένο στην κοινότητα των χρηστών. Η έννοια του freemium (σ.σ. συνδυασμός δωρεάν περιεχομένου με συνδρομητικές υπηρεσίες) δεν υπήρχε στη ναυτιλία πριν από τη Marine Traffic. Αυτό συνδέεται και με την ευκολία χρήσης της εφαρμογής. Ημασταν ξένοι στον χώρο των συνδρομητικών υπηρεσιών για τη ναυτιλία. Είχαμε παραστάσεις από πιο καταναλωτικού χαρακτήρα πράγματα και καταλαβαίναμε ότι δεν πουλάμε σε μια ναυτιλιακή, μια απρόσωπη οντότητα, αλλά στον Γιάννη, το στέλεχος που θα τη χρησιμοποιήσει – και θέλουμε να απολαμβάνει ο Γιάννης την εφαρμογή, όπως απολαμβάνει το Χ καταναλωτικό προϊόν. Παραδοσιακά, το λογισμικό που απευθύνεται σε επιχειρήσεις συνδεόταν με κακή εμπειρία για τον χρήστη».

Παράλληλα με τη συνεχή εξέλιξη των προϊόντων και των υπηρεσιών της Marine Traffic, o Δ. Μέμος μιλάει και για τη δική του προσπάθεια να βελτιωθεί ως μάνατζερ. Το μεγαλύτερο ελάττωμά του πριν από τη θητεία του στην εταιρεία, μου λέει, ήταν η τάση προς το micro-management. «Νόμιζα ότι βοηθούσα. Ηταν θέμα άγνοιας. Κυκλοφορούσα στο γραφείο, κοιτούσα τι έκανε ο καθένας και έκανα παρατηρήσεις, ώσπου έλεγα “κάτσε λίγο στην άκρη, θα το κάνω εγώ”. Για χρόνια νόμιζα ότι ήταν καλό αυτό το πράγμα. Αλλά όταν κάποια στιγμή η Marine Traffic άρχισε να μεγαλώνει γρήγορα, κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να τα κάνω όλα καλύτερα από όλους. Παράλληλα, μέσω της συμμετοχής στο Enterpreneurs’ Organization (σ.σ. διεθνές δίκτυο επιχειρηματιών) γνώρισα άτομα που προλάβαιναν να κάνουν πράγματα που θεωρούσα ότι ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας. Αυτό λοιπόν με βοήθησε να το πάρω απόφαση να αλλάξω προσέγγιση – και αυτό έχει αφήσει το στίγμα του και στην κουλτούρα της εταιρείας».

Ενημερωτικό «εργαλείο»

Το Marine Traffic έχει γίνει ευρύτερα γνωστό εν μέρει ως ιστοσελίδα αναφοράς για μεγάλα ειδησεογραφικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στη θάλασσα, από τη συντριβή της πτήσης MH370 έως τις εκρήξεις σε δεξαμενόπλοια στον κόλπο του Ομάν το 2019 και τον πρόσφατο εγκλωβισμό του «Ever Given» στη διώρυγα του Σουέζ. «Αξιοποιούν τα δεδομένα μας όλα τα μεγάλα ειδησεογραφικά μέσα. Εχουμε φτιάξει εξειδικευμένη μονάδα για να βοηθάει τους δημοσιογράφους να αποκτούν ταχύτερα πρόσβαση στην πληροφορία και να την καταλάβουν καλύτερα», εξηγεί ο κ. Μέμος. Θα μπορούσε να είναι κι αυτό πηγή εσόδων; «Δυνητικά θα μπορούσε, αλλά δεν είναι κάτι που σχεδιάζουμε. Οπως είναι τώρα η κατάσταση, έχουμε μια συμβιωτική σχέση: παρέχουμε πληροφορίες απλόχερα, τόσο στα ΜΜΕ όσο και στο ευρύτερο κοινό, και με τον τρόπο αυτό γίνεται ακόμα πιο γνωστό το Marine Traffic».

Η συνάντηση

Βρεθήκαμε στο «Υπερωκεάνειο» στον Πειραιά, μια θερμόπληκτη μέρα στο τέλος του περασμένου μήνα. Φάγαμε γαρίδες ψητές, μύδια αχνιστά, πατάτες τηγανητές («σπατάλη χώρου», σχολίασε δηκτικά ο συνδαιτυμόνας της «Κ»), χόρτα με ντομάτα και μανιτάρια, ντολμαδάκια κασιώτικα, τζατζίκι, μαζί με δύο καραφάκια τσίπουρο. Παρά τις συνεχείς νύξεις του, δεν παραγγείλαμε ποτέ εκείνο το έξτρα χταπόδι. Οταν τον προσκάλεσα σε «Γεύμα» με την «Κ», με υποχρέωσε να δεσμευτώ ότι αν δεν προέκυπτε τίποτα ενδιαφέρον από τη συζήτηση, θα κερνούσε εκείνος και δεν θα τη δημοσιεύαμε. Τελικά, τα 61 ευρώ τα χρεώθηκε η «Κ». Για την ουσία της κουβέντας, θα κρίνει ο αναγνώστης.

o-ceo-tis-marine-traffic-sto-geyma-me-tin-k-h-psifiaki-epanastasi-sti-naytilia2

Δασικές πυρκαγιές: Η θεσμική ρίζα του κακού

Από
admin
-
0

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΡΓΟΣ*

Η κλιματική αλλαγή δεν είναι η μόνη αιτία για τον εφιάλτη των δασικών πυρκαγιών που ζει η χώρα μας. Η αφετηρία του κακού είναι ο νόμος 2612/1998 που μετέφερε την αρμοδιότητα της δασοπυρόσβεσης από τη δασική υπηρεσία στην πυροσβεστική και ειδικότερα το άρθρο 9, που μετέφερε και τις αντίστοιχες πιστώσεις στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εγκατάλειψη της πρόληψης, την κατάργηση των εργασιών καθαρισμού των δασών με συνεπακόλουθο τη συσσώρευση καύσιμης ύλης στο έδαφος, αλλά και την αδυναμία αντιμετώπισης της φωτιάς από την Πυροσβεστική Υπηρεσία στο πεδίο, λόγω άγνοιας των συνθηκών του δάσους. Στην έκθεση που συνέταξε η επιτροπή εμπειρογνωμόνων υπό τον συντονισμό του διευθυντή του Global Fire Monitoring Center (GFMC), καθηγητή Dr. Johann Georg Goldammer για τη φωτιά στο Μάτι, αναλύθηκαν τα βαθύτερα αίτια του διαρκώς εντεινόμενου προβλήματος των δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα (7-2-2019). Αυτά, σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έκθεσης, είναι η έμφαση της ελληνικής πολιτικής στην καταστολή έναντι της πρόληψης, η συσσώρευση στο έδαφος καύσιμης ύλης, η έλλειψη συντονισμού μεταξύ συναρμόδιων φορέων, αλλά και η έλλειψη κατανόησης μεταξύ πυροσβεστικής υπηρεσίας και δασικής υπηρεσίας.

Η εγκατάλειψη των εργασιών καθαρισμού των δασών από τη δασική υπηρεσία με τη μεταφορά των αντίστοιχων κονδυλίων στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης, είναι η βασική αιτία της αδυναμίας ελέγχου των δασικών πυρκαγιών, λόγω της αύξησης της ποσότητας και της συνέχειας της καύσιμης ύλης. Αυτή είναι ουσιαστικά η αιτία της διαπιστωμένης από τους εμπειρογνώμονες έμφασης της ελληνικής πολιτικής στην καταστολή έναντι της πρόληψης. Στην πρόσφατη πυρκαγιά στη Βαρυμπόμπη είδαμε περιπτώσεις σπιτιών που σώθηκαν γιατί οι ιδιοκτήτες είχαν φροντίσει να καθαρίσουν επιμελώς γύρω γύρω το σπίτι τους από τα ξερά χόρτα, όταν γειτονικά τους σπίτια κάηκαν ολοσχερώς.

Πριν από τον νόμο 2612/1998, τα στελέχη της δασικής υπηρεσίας, με τη συνδρομή των δασικών συνεταιρισμών, είχαν ενεργό ρόλο στη διαχείριση, στον καθαρισμό και στην απομάκρυνση της καύσιμης ύλης από το δάσος στην περιοχή ευθύνης τους, προλαμβάνοντας τις δασικές πυρκαγιές. Σε συνεργασία με τους τοπικούς παράγοντες και τα μέλη των δασικών συνεταιρισμών, οι εργαζόμενοι στη δασική υπηρεσία είχαν πλήρη εικόνα της περιοχής τους, γνώριζαν τις ιδιομορφίες του δάσους, γνώριζαν πρόσωπα και πράγματα, αλλά διαπίστωναν και αντιμετώπιζαν άμεσα τυχόν έκνομες ενέργειες. Σήμερα, οι εργαζόμενοι στη δασική υπηρεσία έχουν μετατραπεί σε γραφειοκράτες και όταν συμβεί το κακό της δασικής πυρκαγιάς, οι παραδασόβιοι πληθυσμοί εκλιπαρούν για «εναέρια μέσα» πυρόσβεσης, αφού τα πεζοπόρα τμήματα της πυροσβεστικής, λόγω έλλειψης γνώσης των ειδικών συνθηκών του δάσους, αδυνατούν να ελέγξουν τη φωτιά, που τροφοδοτούμενη από τη συσσωρευμένη καύσιμη ύλη επεκτείνεται ανεξέλεγκτα. Μια όχι τυχαία παρατήρηση είναι ότι οι δασικές πυρκαγιές επαναλαμβάνονται έπειτα από περίοδο επτά – δέκα ετών, όταν συσσωρεύεται αρκετή καύσιμη ύλη.

Ομως, η καύσιμη ύλη του δάσους αντί να αποτελεί πηγή κακού, μπορεί να αποτελέσει, με ενεργό διαχείριση, πηγή ευημερίας και εισοδήματος. Η αειφόρος διαχείριση και η προστασία των δασικών πόρων είναι η κύρια αποστολή της δασικής υπηρεσίας. Το δάσος, εκτός από τη συμβολή του στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, παράγει προϊόντα και πολύτιμες υπηρεσίες για την τοπική οικονομία και δίνει απασχόληση στον τοπικό πληθυσμό. Η διάθεση κονδυλίων για τον καθαρισμό και την απομάκρυνση από το δάσος της καύσιμης ύλης με ενεργό διαχείριση μπορεί να αποτελέσει σημαντική πηγή απασχόλησης, εισοδήματος και οικονομικής δραστηριότητας για τις τοπικές οικονομίες. Το κόστος αυτό είναι σημαντικά μικρότερο από το κοινωνικό κόστος της πυρκαγιάς. Η ενεργός διαχείριση του δάσους μπορεί να στηρίξει μικρές βιοτεχνίες προϊόντων ξύλου, παραγωγής πέλλετ για θέρμανση, ηλεκτρικής ενέργειας, κ.λπ. Πολλές από αυτές τις δραστηριότητες ίσως είναι αμφίβολης βιωσιμότητας με όρους αγοράς, αλλά για τον λόγο αυτό υπάρχει ο αναπτυξιακός νόμος, αφού τα κοινωνικά οφέλη είναι πολλά και σημαντικά, με σημαντικότερο αυτών την πρόληψη της πυρκαγιάς και τη διαφύλαξη της ζωής, της περιουσίας και της ευημερίας των παραδασόβιων πληθυσμών.

Επειτα από είκοσι και πλέον χρόνια εφαρμογής του νόμου 2612/1998, πρέπει να επανεξεταστεί το θεσμικό πλαίσιο της διαχείρισης των δασών και της πρόληψης των δασικών πυρκαγιών, ώστε να ξαναγίνει το δάσος πηγή απασχόλησης, εισοδήματος και ευημερίας, αντί αιτία καταστροφής περιουσιών, απώλειας ζωής και κοινωνικής δυστυχίας. Για να υπάρξει ανάπτυξη και ανάπλαση των κατεστραμμένων περιοχών χρειάζεται αλλαγή του θεσμικού πλαισίου. Μια κοινωνική ανάλυση κόστους-οφέλους μπορεί πολύ εύκολα να αναδείξει τα αναπτυξιακά και κοινωνικά οφέλη της αλλαγής του υφιστάμενου σήμερα θεσμικού πλαισίου διαχείρισης των δασών. Η έλλειψη πολιτικής για τη διαχείριση και τον καθαρισμό των δασών από την καύσιμη ύλη οδηγεί ουσιαστικά στην έλλειψη πρόληψης, που συνεπάγεται νομοτελειακά αύξηση του όγκου της καύσιμης ύλης και ταχύτατη επέκταση της πυρκαγιάς, που η πυροσβεστική αδυνατεί να αντιμετωπίσει. «Τη φωτιά πρέπει να την προλάβεις, να μη σου φύγει», είναι η γνωστή έκφραση στους παραδασόβιους πληθυσμούς της Εύβοιας, που ζουν σήμερα τον χειρότερο εφιάλτη τους.

* Ο κ. Γεώργιος Μέργος είναι ομότιμος καθηγητής Οικονομικών Επιστημών, ΕΚΠΑ, πρώην γενικός γραμματέας, υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών.

“Καθημερινή”

Πύραυλοι S-400 και η ακανθώδης πορεία των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας

Από
admin
-
0
Γράφει ο Νικόλαος – Γεώργιος Ιωαννίδης* 

Οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας αποτελούνται από ένα πολυδιάστατο πλέγμα συμμαχιών, φιλιών και ενισχύσεων στο κλασσικό γεωπολιτικό πλαίσιο της θεωρίας του Rimland, και της ανάσχεσης της Ρωσσίας από τα θερμά ύδατα της Μεσογείου. Τι συμβαίνει όμως όταν η Τουρκία αποφασίζει να ενισχύσει το αμυντικό της σώμα με ένα υπερσύγχρονο ρωσσικό πυραυλικό σύστημα, όπως αυτό των S-400 και πως αυτή η κίνηση θα επηρεάσει τις σχέσεις Ουάσινγκτον-Άγκυρας;

Η αλλαγή του διεθνούς κατεστημένου

Το έτος του 1991, είναι ένα σημαντικότατο έτος για την παγκόσμια ιστορία και πολιτική, διότι με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, παρατηρούμε ότι για πρώτη φορά το διεθνές σύστημα, κυριαρχείται επί της ουσίας από μόνο έναν πόλο ισχύος, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πλέον η συλλογιστική Ηγεμονία που διατηρούσαν οι ΗΠΑ στον δυτικό κόσμο μέσω των πολλαπλών αμυντικών και οικονομικών ιδρυμάτων τους μετατρέπεται σε μία απόλυτη Αμερικανική Ηγεμονία, η οποία πλέον δεν προσπαθεί να πείσει τους συμμάχους της μέσω οικονομικής βοήθειας ή της διπλωματίας αλλά αντίθετα τους προστάζει διότι πλέον έχει την απόλυτη ισχύ. Ταυτοχρόνως η αλλαγή αυτή επηρεάζει εντόνως και την Τουρκία, η οποία πλέον συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται δέσμια στις αμερικανικές βλέψεις ενώ θεωρεί ότι αρχίζει να αποξενώνεται σιγά σιγά από τη δυτική πολιτική και αμυντική σκηνή.

1: Θεωρία του Αναχωματικού Δακτυλίου κατά τον Γεωγράφο Nikolas J. Spykman. Πηγή: https://alchetron.com/Rimland

Το πρώτο μεγάλο πλήγμα μεταξύ των αμερικανοτουρκικών σχέσεων εντοπίζεται τον Μάρτιο του 2003 με την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, όπου το τουρκικό κοινοβούλιο με ψήφισμά του απαγορεύει την είσοδο αμερικανικών στρατευμάτων στο τουρκικό έδαφος, ενώ τον Ιούλιο του ιδίου έτους οι σχέσεις των δύο χωρών φτάνουν στο ναδίρ, εξαιτίας της έντονης διαφωνίας μεταξύ Άγκυρας-Ουάσιγκτον για το μέλλον του Ιράκ αλλά ιδιαιτέρως τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ. Εξαιτίας των συγκυριών αυτών νέες ιδεολογίες άρχισαν να διαμορφώνονται και να ακμάζουν στο εσωτερικό της Τουρκίας. Μία εξ’ αυτών είναι η ιδεολογία του Νέο-οθωμανισμού, με κύριο εκπρόσωπο τον 21ο αιώνα τον πρώην ΥΠΕΞ της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου. Η ιδεολογία αποτελεί μία εξαιρετική έκφανσή του λεγόμενου πολιτικού Ισλάμ. Δηλαδή έναν συνδυασμό της κοσμικότητας και του ρεαλισμού όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις και την εξωτερική εικόνα αλλά ταυτόχρονά προωθεί μία επεκτατική και επιθετική πολιτική βασισμένη σε μία διαστρεβλωμένη έννοια του οθωμανικού παρελθόντος και της θρησκείας του Ισλάμ. Η θεωρία λοιπόν του Νέο-οθωμανισμού ήθελε μία Τουρκία ως περιφερειακή δύναμη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου, η οποία θα συνομιλούσε επί ίσοις όροις με τις λοιπές δυνάμεις του διεθνούς συστήματός, ενώ ταυτόχρονά θα ήλεγχε τις γειτονικές της χώρες είτε μέσω της θρησκείας είτε μέσω κάποιας άλλη μορφής ισχύος. Η χρυσή αυτή εποχή όπως την ονόμασε ο Νταβούτογλου όμως δεν ήρθε ποτέ. Στο περιφερειακό επίπεδο η αποτυχημένη απόπειρα της Τουρκίας να επωφεληθεί από την αναταραχή της Αραβικής Άνοιξης ειδικά στην περιοχή της Γάζας και της Συρίας, την έκανε ιδιαίτερα μισητή στους γείτονες της, ενώ στο διεθνές πεδίο οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε πολύ άσχημά επίπεδα, με μία δημοσκόπησή του 2009 να δείχνει πως μόνο το 14% των συμμετεχόντων είχαν θετική άποψη για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ποσοστό αυτό ήταν το χαμηλότερό ποσοστό που σημειώθηκε από όσες χώρες διεξήγαγαν αυτή την δημοσκόπηση.

Το χρονικό μίας κρίσεως

Βλέποντας λοιπόν την τροπή που είχαν πάρει οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις τα τελευταία χρόνια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κρίση των S-400 είναι αποτέλεσμά μίας βαθιάς πληγής που έχει δημιουργηθεί κατά την πάροδο αρκετών ετών. Για την τουρκική πλευρά η απόκτησή των ρωσσικών S-400 είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικό, διότι η Άγκυρα υποστηρίζει πως οι αποσταθεροποιητικές πράξεις της Ουάσιγκτον και η διεθνής αποξένωσή που λαμβάνει από την διεθνή κοινότητα την ωθεί να βελτιώσει γρήγορα το αμυντικό της πρόγραμμά με όποιο τρόπο μπορεί για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στην εχθρικότητα των γειτόνων της και να είναι προετοιμασμένη αμυντικά, λησμονώντας όμως ότι και η ίδια ήταν βασικός παράγον στην αποσταθεροποίηση της περιοχής. Από την άλλη πλευρά οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν αυτή την προσέγγιση της Τουρκίας επικίνδυνή αλλά και εφιαλτική σε περίπτωσή συσφίξεως των Ρωσσώ-τουρκικών σχέσεων.

Η αρχή της κρίσης ξεκινάει στις 25 Ιουλίου του 2017 όταν ο πρόεδρος Ερντογάν αναφέρει ότι τα σχέδια για την απόκτησή των S-400  προχωρούν κανονικά και τα απαραίτητα έγγραφα είναι προετοιμασμένα, ενώ το ίδιο έτος δόθηκε από την Τουρκία χρηματικό πόσο ύψους 2,5 δισεκατομμυρίων στην Ρωσσία. Με την απόκτησή ενός τέτοιου  συστήματος η Τουρκία δυνητικά μπορεί να δημιουργήσει, ένα από τα ισχυρότερα αντιαεροπορικά συστήματά στην Μέση Ανατολή, την Μαύρη Θάλασσα και την Μεσόγειο, καθότι μόνο με μόλις λίγα τέτοια συστήματά μπορεί να καλύψει σχεδόν όλη της την επικράτεια δοθέντος ότι κάθε S-400 έχει μέγιστη εμβέλεια 400 χιλιομέτρων κάτι το οποίο σημαίνει ότι εάν ένα μαχητικό απογειωθεί από την βάση της Σούδας με προορισμό τα τουρκικά παράλια δεν θα προλάβει να διανύσει καν την μισή διαδρομή, πριν το υποδεχθούν δύο βαλλιστικοί πύραυλοι. Η επιχειρησιακή ισχύς του επεκτείνεται περαιτέρω ειδικά αν συνδυαστεί με ένα ικανό σώμα αεροπορίας, το οποίο θα χρησιμοποιείται συμπληρωματικά για τον εμποδισμό μαχητικών αλλά και βαλλιστικών πυραύλων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες φυσικά και δεν έλαβαν με θετικό τρόπο αυτή την τροπή των γεγονότων και κατά τους πρώτους μήνες η διευθέτηση του ζητήματός παρέμεινε σε καθαρά διπλωματικό επίπεδό καθότι η έκβασή της προμήθειας των S-400 ήταν ακόμη αβέβαιη. Από τις 19 Ιουνίου του 2018 όμως, αφού επισημοποιήθηκε η γραμμή παραγωγής και μεταφοράς των S-400 προς την Τουρκία, βλέπουμε εμπράκτως την δυσχέρεια της αμερικανικής ηγεσίας, όταν η επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων της Γερουσίας ενέκρινε ένα νομοσχέδιο προϋπολογισμού, το οποίο ενείχε την πρόβλεψή, ότι εάν η Τουρκία δεν εγκαταλείψει την προμήθεια των S-400 θα αποκλειστεί από το πρόγραμμά παραλαβής υπερηχητικών μαχητικών F-35 Lockheed, δηλαδή το πιο κοστοβόρο οπλικό σύστημα που έχουν να προσφέρουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, στου οποίου την παραγωγή συμμετείχε και η Τουρκία. Η Τουρκία όμως παραμένοντας πιστή στην επιθυμία της να αναπτυχθεί σε περιφερειακή δύναμη δεν διακόπτει την συνεργασία με την Ρωσσία, κάτι το οποίο είχε ως αποτέλεσμα στις 28 Μαρτίου του 2019 31 γερουσιαστές και από τα δύο κόμματά, να προτείνουν στον επικεφαλής της επιτροπής πιστώσεών του Λευκού Οίκου, να προταθεί προς ψηφοφορία δικομματικό νομοσχέδιο, το οποίο θα αποκλείει την χρήση αμερικανικών ομοσπονδιακών κεφαλαίων για την μεταφορά των F-35, κάτι το οποίο θα παρακάμπτεται μόνο εάν ο ίδιος ο πρόεδρος παραθέσει στο Κογκρέσο αποδείξεις ότι η Τουρκία δεν έχει πλέον βλέψεις ως προς την αγορά των S-400. Στις 7 Ιουνίου του ιδίου έτους οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφασίζουν να σταματήσουν να δέχονται νέους Τούρκους πιλότους για τις πτήσεις με τα F-35, ενώ μέχρι το τέλος του έτους η Τουρκία αποκλείστηκε από τα προγράμματά παραγωγής των F-35 και όλοι οι Τούρκοι υπάλληλοι (ακόμα και αυτοί που εργάζονταν στο μικτό αμερικανικό γραφείο) έπρεπε να αποχωρήσουν από το πρόγραμμά το αργότερο στις 31 Ιουλίου. Χαρακτηριστική είναι η απάντησή που δίνει σε αυτό το ζήτημά το γραφείο τύπου του Λευκού Οίκου: «Η απόφασή της Τουρκίας να αγοράσει το ρωσσικό αντιαεροπορικό σύστημα ασφαλείας S-400 καθιστά την συνεχή ενασχόλησή της με τα F-35 αδύνατη. Τα F-35 δεν μπορούν να συνυπάρξουν με μία ρωσσική πλατφόρμα συλλογής πληροφοριών η οποία θα χρησιμοποιηθεί για να μαθευτούν οι ανεπτυγμένες ικανότητές του.» 

Η θέση της Τουρκίας από την άλλη σε αυτό το ζήτημά είναι λίγο πιο περίπλοκή από την αμερικανική. Η τουρκική ηγεσία παρότι επιθυμεί να αναπτύξει ένα πολεμικό οπλοστάσιο το οποίο θα της δώσει την δυνατότητα να ασκεί άτυπα την στρατιωτική ισχύ της στις γειτονικές χώρες, δεν μπορεί να ρισκάρει να αποξενωθεί εντελώς από σύσσωμο το δυτικό μπλοκ. Οπότε αυτό το οποίο προσπαθεί να επιτύχει είναι να ικανοποιήσει εαυτόν και τους πάντες ταυτοχρόνως. Παράδειγμά αυτού είναι η πρότασή που παρατέθηκε από την Τουρκία στις 3 Απριλίου του 2019, η οποία καλούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες να δημιουργήσουν ένα κοινό γραφείο με τις τουρκικές αρχές, το οποίο θα καθόριζε ότι τα ρωσσικά S-400 δεν αποτελούν κίνδυνο για την Βορειοατλαντική Συμμαχία ούτε για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Την καθησυχαστική στάση που διατηρεί η Τουρκία μπορούμε επίσης να την διακρίνουμε  από τις δηλώσεις του ΥΠΕΞ Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου: «Θα έχουμε πλήρη έλεγχό των συστημάτων των S-400. Οι τεχνικοί μας πήγαν στην Ρωσσία για να εκπαιδευτούν αλλά δεν θα υπάρχουν Ρώσσοι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες στην Τουρκία. Όποτε, αιτιάσεις άλλων χωρών για να μη χρησιμοποιηθούν οι S-400 είναι απαράδεκτες.» Αξίζει να σημειωθεί ότι λίγο μετά τις δηλώσεις αυτές το Κρεμλίνο επιβεβαιώνει την δήλωσή της Βαλέριας Ρεσατνικόβα, εκπρόσωπο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Τεχνικής-Στρατιωτικής συνεργασίας, η οποία ανέφερε ότι: «Η επιστροφή των Ρώσσων τεχνικών εμπειρογνωμόνων οι οποίοι βρίσκονται στην Τουρκία για την αποστολή των S-400 θα πραγματοποιηθεί με βάση το συμφωνηθέν πρόγραμμά.» Η Τουρκία όμως πλην του καθησυχασμού για να προσπαθήσει να προσδώσει στον  εαυτό της νομικό και ηθικό κάλυμμά, κατηγορεί ευθέως την Αμερική και το ΝΑΤΟ για δύο μέτρα και δύο σταθμά όσον αφορά τα πυραυλικά συστήματά S-300 παλαιότερης γενιάς τα οποία βρίσκονται στην Ελλάδα και την Κύπρο. Λησμονώντας για ακόμη μία φορά ότι ακόμα και όταν η Ελλάδα προμηθεύτηκε τους S-300 στρατιωτικοί αναλυτές και του ΝΑΤΟ και συγκεκριμένα των Ηνωμένων Πολιτειών εξέφρασαν την ανησυχία τους για το πόσο τα συστήματά αυτά θα μπορούσαν να αποτελέσουν έναν δυνητικό κίνδυνο για τις σχέσεις Ελλάδος-Κύπρου-ΗΠΑ αλλά και για την γενικότερή ασφάλεια του νατοϊκού συστήματός, και επίσης αγνοεί ότι ο κινητήριος παράγον που ώθησε και την Ελλάδα και την Κύπρο στην αγορά των S-300, ήταν η προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας το 1990 στο κυπριακό ζήτημά.

Τι μέλλει γενέσθαι;

Με βάση αυτά λοιπόν κάποιος εύλογα θα μπορούσε να θεωρήσει ότι βαίνουμε τις τελευταίες περιόδους της αμερικανοτουρκικής φιλίας, ότι οι κινήσεις κατευνασμού και από τις δύο πλευρές είναι η έσχατή λύση, και ότι πλέον η Τουρκία απογοητευμένη από την Βορειοατλαντική Συμμαχία και έχοντας υψηλότατες προσδοκίες για τον ρόλο της στην περιοχή στρέφεται προς την Ρωσσία για να εκπληρώσει τους στόχους της. Τα ερωτήματά αυτά παρότι λογικά είναι εν μέρη λανθασμένα, διότι εμπόδιο σε αυτές τις υποθέσεις μπαίνει η ίδια η γεωγραφία και η γεωπολιτική. Σίγουρα είναι αληθές ότι η αποδυνάμωσή του ΝΑΤΟ και οι αποδιοργανωτικές πράξεις των Ηνωμένων Πολιτειών κρίθηκαν ως επωφελής από την Τουρκία, διότι από την μία από την ευρωπαϊκή πλευρά εισπράττει μία ήπια στάση σε όλες τις πράξεις τις ενώ η αποχώρησή των αμερικανικών δυνάμεών από την περιοχή της Μοσούλης, και του Κιρκούκ επί προεδρίας Τραμπ, αφήνουν το πεδίο ελεύθερο για τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις να εξυπηρετήσουν έναν σημαντικότατό διττό στόχο. Από την μία να ελέγξουν τα στρατηγικής σημασίας κοιτάσματά των προαναφερθεισών περιοχών κα ταυτόχρονά να ολοκληρώσουν την συστηματική εξολόθρευσή των κουρδικών πληθυσμών που διαμένουν στην περιοχή του Βορείου Ιράκ και της Συρίας, δημιουργώντας ένα έτσι ένα Buffer Zone, το οποίο θα δράσει ως ανάχωμά σε οποιαδήποτέ κουρδική διεκδίκησή και ταυτόχρονα θα διακόψει την επικοινωνία μεταξύ των Κούρδων των περιοχών αυτών. Η Τουρκία λοιπόν, εκμεταλλεύεται την αποδυνάμωσή του δυτικού μπλοκ υπέρ της και για αυτό αρχίζουμε και βλέπουμε μία ανάπτυξή των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Άγκυρας-Κρεμλίνου, και για αυτό προκλήθηκε η κρίση των S-400. Σημαίνει όμως αυτό ότι είναι πιθανή μία Ρώσσο-Τουρκική συμμαχία, η οποία θα κλονίσει δια παντός τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις; Η πιθανότητά για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι ιδιαίτερά μικρή όσο και αισιόδοξες και αν φαίνονται οι σχέσεις μεταξύ Ρωσσίας και Τουρκίας, διότι μόνο και μόνο από την γεωγραφία τους και τις φιλοδοξίες που τρέφουν και οι δύο, μία σύγκρουσή είναι αναπόφευκτή, κάτι το οποίο το γνωρίζουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

2: Το προτεινόμενό τουρκικό Buffer Zone στην κουρδική περιοχή της Βορείου Συρίας. Πηγή: https://www.bbc.com/news/world-middle-east-49973218

Από την πλευρά των ΗΠΑ τα πράγματά είναι λίγο διαφορετικά, διότι παρόλο που γνωρίζουν ότι τα συμφέροντά της Τουρκίας μακροπρόθεσμά βρίσκονται κυρίως στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, δεν μπορούν παρά να ανησυχήσουν για μία εν δυνάμει περίπτωσή όπου η Ρωσσία εκμεταλλευόμενη την κατάστασή καταφέρει να εδραιώσει την ναυτική της παρουσία στην Μεσόγειο, μέσω της Τουρκίας, κάτι το οποίο θα αποβεί μοιραίο για τις ναυτικές δυνάμεις, διότι τότε η Ρωσσία πλην από την ναυτική της βάση στην Ταρσό της Συρίας θα ελέγχει και άλλα πολεμικά λιμάνια μέσα στην Μεσόγειο. Για αυτό τον λόγο βλέπουμε μία τάση κατευνασμού στις πράξεις της Τουρκίας, κάτι το οποίο λέγεται ότι φαινομενικά σταμάτησέ, όταν ο νέος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών αναγνώρισε επισήμως την αρμενική γενοκτονία. Ότι και αν συμβεί όμως και όποιος και αν είναι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, η Τουρκία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του μακροχρόνιου στρατιωτικού και γεωπολιτικού σχεδιασμού του λεγόμενου Deep State των ΗΠΑ. Το μόνο ερώτημά που τίθεται είναι το σε πιο βαθμό είναι διατεθειμένες οι Ηνωμένες Πολιτείες να υποκύψουν στις αιτιάσεις της Τουρκίας και το πόσο η ίδια η μεταψυχροπολεμική Τουρκία είναι διατεθειμένη να διαταράσσει το Status Quo, για να γείρει την πλάστιγγά υπέρ της.

Κατά την άποψη του συγγραφέως, οι Αμερικανοτουρκικές σχέσεις αυτή την περίοδο είναι αληθές ότι έχουν φτάσει σε ένα πρωτόγνωρο ναδίρ, και η πυραυλική κρίση των S-400 αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα για να φτάσουν σε αυτό το σημείο οι σχέσεις αυτές. Όσο όμως και να θεωρούμε ότι η Τουρκία θα αφήσει την Αμερική για το Κρεμλίνο, ή ότι η Αμερική θα απαρνηθεί την συμμαχία των ΗΠΑ, κάτι τέτοιο είναι απίθανό διότι από την μία για τις Ηνωμένες Πολιτείες η Νοτιοανατολική πτέρυγά του ΝΑΤΟ είναι ίσως η πιο σημαντική, κάτι το οποίο εκμεταλλεύεται πλήρως η Τουρκία, εν αντίθεσή με την Ελλάδα, η οποία απαξιώντας κάθε κανόνα της γεωπολιτικής γραπώνεται μονάχα στο Διεθνές Δίκαιο, ενώ από την άλλη η Τουρκία γνωρίζει ότι οποιαδήποτε συμμαχία με την Ρωσσία έχει καιροσκοπικό και σύντομό χαρακτήρα, καθότι εξαιτίας των ιδεολογικών και γεωγραφικών περιορισμών τους οι δύο αυτές δυνάμεις βρίσκονται συνεχόμενά σε μία τροχιά συγκρούσεών.

Πηγές

  • Ιωάννης Θ, Μάζης «Γεωπολιτικά Ζητήματά στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή και την Μεσόγειο- ΙΙ», τόμος 2ος, εκδόσεις Λειμών, Αθήναι, 2018
  • Bac Müftüler, Meltem «Turkey and the United States: The Impact of the War in Iraq», International Journal, τόμος 61ος, υπ’ αρίθ’ 1, Sage Publications, Χειμώνας 2005/2006
  • Hale, William, «Τουρκική Εξωτερική Πολιτική», εκδόσεις Πεδίο, Αθήναι, 2006
  • Kasapoglu, Can «Turkey’s S-400 Dilemma», Centre for Economics and Foreign Policy Studies, Κωνσταντινούπολη, 1η Ιουλίου 2017
  • Lahiry, Sujit «Theorising Hegemony, US Hegemony and the Post Second World War Order», World Affairs: The Journal International Issues, τόμος 17ος, υπ’ αρίθ. 2, Απρίλιος-Ιούνιος 2013
  • Lindgaard, Jacob, Pieper, Moritz «Turkey’s NATO Future: Between Alliance Dependency, Russia, and Strategic Autonomy», Danish Institute for International Studies, Δανία, 1η Ιανουαρίου 2020

Ιστοσελίδες

ΠΗΓΗ: geopolitics.iisca.eu

Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης: Το ελληνικό λόμπι στις ΗΠΑ μπορεί να κάνει θαύματα

Από
admin
-
0
Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης

Ομάδες επιρροής στην άσκηση εθνικής στρατηγικής

Η επίσκεψη σε Αθήνα και Λευκωσία του γερουσιαστή και προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας των ΗΠΑ, Μπομπ Μενέντεζ, αλλά και η εν γένει στάση του σε θέματα, που άπτονται ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και αποκατάστασης της διεθνούς νομιμότητας στην Κύπρο, υπομιμνήσκει τη μεγάλη σημασία των ομάδων επιρροής, γνωστών και ως λόμπι στη διαμόρφωση και πραγμάτωση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Σημειώνεται πως, ως γνωστόν, η έννοια λόμπι ενσαρκώνει τη διεργασία πραγμάτωσης στον μέγιστο δυνατό βαθμό άσκησης επιρροής στην Ουάσιγκτον, εν προκειμένω στη διαμόρφωση εξωτερικής πολιτικής υπέρ των συμφερόντων της χώρας, την οποία το κάθε λόμπι εκπροσωπεί. Η παραπάνω διεργασία, όχι μόνο δεν εμπεριέχει αρνητικά στοιχεία, αλλά συνιστά επιβεβλημένη δράση στο πλαίσιο ανάπτυξης εξωτερικών δράσεων και πολιτικών κάθε υποκειμένου διεθνούς δικαίου σε έναν σύγχρονο κόσμο, που διακρίνεται από την απουσία δομών και θεσμών επιβολής της διεθνούς νομιμότητας.

Κλασική διάσταση στις διαδικασίες διαμόρφωσης πολιτικής και άσκησης επιρροής συνιστούν το εβραϊκό, το αρμενικό, αλλά και το ελληνικό λόμπι που λειτουργούν αυτοδύναμα και αυτοτελώς, εκκινούμενα από τη θέλησή τους να στηρίξουν τις εθνικές υποθέσεις των χωρών τους, ενώ αντιθέτως ταυτοχρόνως και διαχρονικά η Τουρκία δαπανά τεράστια ποσά για την οικοδόμηση χρηματοδοτούμενων λόμπι, έτσι ώστε να ασκήσουν επιρροή υπέρ των τουρκικών συμφερόντων στις δομές εξουσίας των ΗΠΑ.

Τούτο συμβαίνει στην Ουάσιγκτον κατά τρόπο παραδοσιακό σε μια διαδρομή δεκαετιών. Ενετάθη δε πολύ περισσότερο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και όσον αφορά το ελληνικό λόμπι εκδηλώθηκε τη δεκαετία του 1950, εντατικοποιήθηκε δε με την ανάδειξη της κυπριακής υπόθεσης σε διεθνές πρόβλημα κατά τη δεκαετία του 1970, μετά την τουρκική εισβολή.

Είναι χαρακτηριστικό πως η τουρκική εισβολή του 1974 βρήκε το ελληνοαμερικανικό λόμπι σε πλήρη κινητοποίηση, σε βαθμό που κατάφερε να επιβάλει ένα τριετές εμπάργκο (1975 – 1978) εναντίον της Τουρκίας από την Ουάσιγκτον σε σχέση με τη στρατιωτική συνεργασία σε εξοπλιστικά προγράμματα. Ως εκ τούτου, οι ΗΠΑ έπαυσαν να χορηγούν δωρεάν οπλικά συστήματα στην Άγκυρα, όπως έκαναν με τους συμμάχους τους, υποχρεώνοντάς την να προχωρήσει σε πολυδάπανες αγορές, που οδήγησαν την τουρκική οικονομία στα όρια της κατάρρευσης το 1978. Σημειώνεται πως η υπόσχεση που έδωσε ο τότε Πρωθυπουργός της Τουρκίας, Μπουλέντ Ετσεβίτ, στον Κωνσταντίνο Καραμανλή πως θα φροντίσει να άρει τα στρατεύματα κατοχής, η οποία και δεν ετηρήθη εν τέλει, οδήγησε τον Καραμανλή σε καθοδήγηση του ελληνοαμερικανικού λόμπι για άρση του εμπάργκο, όπερ και επήλθε.

Πρόσφατο παράδειγμα εν προκειμένω επιτυχούς άσκησης πολιτικής ομάδων επιρροής συνιστά η αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας από τις ΗΠΑ, που αποτελεί προϊόν πολυετούς προσπάθειας και αγώνα των ανά τον κόσμο Αρμενίων, ιδιαιτέρως δε του αρμενικού λόμπι στην Ουάσιγκτον.

Η παρουσία του Γερουσιαστή Μενέντεζ σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και ο ρόλος του στη Γερουσία των ΗΠΑ, σε συνάρτηση με την υφιστάμενη κρίση στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις συνιστούν μια ευκαιρία για την ηγεσία του Ελληνισμού σε Λευκωσία και Αθήνα να θέσουν επί τάπητος την πραγματική διάσταση του κυπριακού προβλήματος, που παραπέμπει σε πρόβλημα εισβολής και κατοχής, αλλά και το συναφώς διαπραττόμενο διεθνές έγκλημα του εποικισμού.

Η παρούσα χρονική συγκυρία, που χαρακτηρίζεται και από την αρνητική για τους Αμερικανούς παρουσία του Ερντογάν στην ηγεσία της Τουρκίας, αλλά και τη διαδραματιζόμενη ρωσοτουρκική προσέγγιση, ίσως εκδηλώνεται και ως παράθυρο ευκαιρίας για τα ελληνικά συμφέροντα με την έννοια της αξιοποίησης του μομέντουμ για την εμπέδωση στην αμερικανική εξωτερική πολιτική της αρνητικής διάστασης της παρουσίας και στρατηγικού ελέγχου της κρίσιμης γεωπολιτικά Κύπρου από την Άγκυρα.

Συναφώς, εν κατακλείδι και γνωστού όντος πως η αφετηρία εκπόνησης επιτυχούς στρατηγικής για ένα κράτος είναι να γνωρίζει ευκρινώς τι θέλει, δηλαδή ποια είναι η στοχοθεσία του πολιτικού του συστήματος, καθώς και η ικανότητά του να «παντρεύει» τα μέσα με τους στόχους, το ερώτημα που προκύπτει είναι σαφές. Τι θέλουν σήμερα Ελλάδα και Κύπρος ως προς τη βούληση των δυο κρατών για εθνική επιβίωση, επιβολή της διεθνούς νομιμότητας και ενίσχυση της διεθνούς παρουσίας τους σε έναν κόσμο κυριαρχούμενο από συγκρούσεις και ανταγωνισμούς;

Σημερινή

TAZ: Τι δεν πάει καλά στις γερμανοελληνικές σχέσεις

Από
admin
-
0

Οι σχέσεις μεταξύ Βερολίνου και Αθήνας εξακολουθούν να μην είναι απαλλαγμένες από στερεότυπα, υποστηρίζει γερμανός σχολιαστής.

Η αριστερή εφημερίδα TAZ του Βερολίνου επιχειρεί σύντομη ανασκόπηση των διμερών σχέσεων με βάση πρόσφατα γεγονότα που επιβαρύνουν το κλίμα μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Ανάμεσα σε αυτά αναφέρει την ανοιχτή διπλωματική διαφωνία ανάμεσα στα υπουργεία Εξωτερικών Βερολίνου – Αθήνας, επειδή η Ελλάδα δεν προσκλήθηκε στη Διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη, ενώ ήταν παρούσα η Τουρκία ή ακόμη και η Δημοκρατία του Κονγκό. Η εφημερίδα κάνει ιδιαίτερη μνεία σε δήλωση του Μπάμπη Παπαδημητρίου, βουλευτή της ΝΔ, ο οποίος όταν έγιναν οι καταστροφικές πλημμύρες στη Γερμανία παρατήρησε ότι επρόκειτο για “τιμωρία από τον Θεό σε κάποιους, οι οποίοι μας κούναγαν το δάχτυλο και μας έδειχναν σαν τριτοκοσμική χώρα”.

“Δασκαλίστικο σηκωμένο δάχτυλο”

Πολλοί ΄Έλληνες θεωρούν ταπεινωτική την πολιτική διάσωσης αυτή που προωθήθηκε πρωτίστως, όπως θεωρούν, από το ΒερολίνοΠολλοί ΄Έλληνες θεωρούν ταπεινωτική την πολιτική “διάσωσης” αυτή που προωθήθηκε πρωτίστως, όπως θεωρούν, από το Βερολίνο

Γράφει ο Γερμανός αρθρογράφος: “Η δήλωση του Παπαδημητρίου, εκτός από ανόητη και προσβλητική, αντικατοπτρίζει τις γερμανοελληνικές σχέσεις, που από το καλοκαίρι του 2021 χαρακτηρίζονται από παρανοήσεις, κατηγορίες και λάθη που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Για άλλη μια φορά παρατηρεί κανείς πώς Έλληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι δεν μπορούν να αποφύγουν τον πειρασμό της αναίτιας πόλωσης. Από την άλλη είναι απαραίτητο να διατηρεί κανείς ένα νηφάλιο βλέμμα στις διμερείς σχέσεις. Εάν το κάνει, θα διαπιστώσει ότι οι πρόσφατες διαφωνίες έχουν βαθύτερα αίτια (…) Το `δασκαλίστικο σηκωμένο δάχτυλο` και η κατηγοριοποίηση ως `τριτοκοσμική χώρα` παραπέμπουν στην ευρωπαϊκή πολιτική διάσωσης της Ελλάδας την προηγούμενη δεκαετία. Πολλοί ΄Έλληνες, ακόμη και σήμερα, θεωρούν ταπεινωτική την πολιτική αυτή που προωθήθηκε πρωτίστως, όπως θεωρούν, από το Βερολίνο και τη “χώρα της Μέρκελ”. Το σύγχρονο υπόβαθρο (διαφωνιών) αφορά στην ελληνοτουρκική διένεξη στο Αιγαίο, το Κυπριακό και τα ενεργειακά αποθέματα στην ανατολική Μεσόγειο. Η διάθεση του Βερολίνου να μεσολαβήσει σε αυτές τις διενέξεις ανάμεσα στην Αθήνα και την Άγκυρα είναι περιορισμένη. Αντίθετα, Γαλλία και ΗΠΑ θεωρούνται πιο αξιόπιστοι νατοϊκοί εταίροι, που είναι σε θέση να αντιταχθούν στον Τούρκο αυταρχικό πρόεδρο Ερντογάν και να το αποδείξουν εμπράκτως με στρατιωτικά μέσα. Η γερμανική διπλωματία αντίθετα εκλαμβάνεται από την Αθήνα ως μια ελάχιστα αξιόπιστη προσπάθεια να ευχαριστήσει, όσο γίνεται, και τις δύο πλευρές. Σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα θεωρεί τις εξαγωγές γερμανικών υποβρυχίων στην Τουρκία ως προσβολή. Συχνά Έλληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι αναρωτιούνται, γιατί οι υπεύθυνοι στο Βερολίνο συμπεριφέρονται με τόσον οπορτουνισμό απέναντι στον Ερντογάν”.

Στο άρθρο του ο σχολιαστής κάνει αναφορά και στην καθυστέρηση με την οποία αντέδρασε το Βερολίνο στην αποστολή πυροσβεστών και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι “η άθροιση αυτών κι άλλων γεγονότων υπογραμμίζει πόσο εύθραυστες είναι οι γερμανοελληνικές σχέσεις και πόσο γρήγορα βελτιώσεις από τα προηγούμενα χρόνια μπορεί να γυρίσουν σε στερεότυπες  απόψεις.Η ατμόσφαιρα το καλοκαίρι του 2021χαρακτηρίζεται από προστριβές και ανακλαστικές αντιδράσεις αλληλοκατηγοριών”.

Όλαφ Σολτς, ο μεγάλος άγνωστος

Μεγαλώνει η ψαλίδα ανάμεσα στους δύο νυν κυβερνητικούς εταίρουςΜεγαλώνει η ψαλίδα ανάμεσα στους δύο νυν κυβερνητικούς εταίρους

Με την δημοσκοπική “νεκρανάσταση” του Όλαφ Σολτς, του υποψήφιου καγκελάριου των Σοσιαλδημοκρατικών, ασχολείται ο γερμανικός τύπος. Η Handelsblatt υπογραμμίζει χαρακτηριστικά ότι το μεγάλο comeback της χρονιάς δεν είναι το συγκρότημα Abba, αλλά το γερμανικό SPD. „Ο Σολτς κατάφερε δύο πολιτικά επιτεύγματα” σημειώνει η οικονομική επιθεώρηση του Ντίσελντορφ.“Μετά τη χαμένη εκλογική αναμέτρηση για την προεδρία του κόμματος το 2019, επέτυχε, πρώτον, να αντιστρέψει ντε φάκτο εκείνη τη ψήφο και να ενώσει το διαιρεμένο κόμμα για την προεκλογική εκστρατεία και, δεύτερον, παρά την κακή θέση εκκίνησης του κόμματός του, κατάφερε να ξεπεράσει την Χριστιανική Ένωση με το να καροφυλαχτεί για τα λάθη των άλλων και να εμφανίζεται ως ανδρική μετενσάρκωση της Άγκελας Μέρκελ”.

Ο Γερμανός σχολιαστής αποκαλεί τον Σολτς πολιτικό χαμαιλέοντα. “Με κίνητρο την κατάκτηση της εξουσίας άλλαξε χωρίς πρόβλημα τις θέσεις του προσαρμόζοντάς τις στις υπάρχουσες συνθήκες. Στον προεκλογικό αγώνα κατάφερε να κάνει να ξεχαστούν οι ασάφειες και επωφελήθηκε από μια γερμανική αντίφαση: Μετά από 16 χρόνια κυβέρνησης Χριστιανοδημοκρατών οι ψηφοφόροι επιζητούν αλλαγή, αλλά χωρίς στην πραγματικότητα να θέλουν να αλλάξει κάτι ουσιαστικό. Θέλουν κάτι άλλο, αλλά να είναι η συνέχειά του. Θέλουν ένα άλλο πρόσωπο, αλλά γνωστό από παλαιά. Έτσι ο Σολτς τοποθετεί τον εαυτό του ως τον λογικό διάδοχο της Μέρκελ. Ακόμη και η προεκλογική του στρατηγική προσομοιάζει με αυτήν της Μέρκελ το 2013. Το βασικό σύνθημα του Σολτς είναι `με ξέρετε´ συμπληρωμένο με τη φράση `έχω ένα σχέδιο`… Ακόμη κι αν έχει κανείς την αίσθηση ότι ο Σολτς είναι πάντα παρών, στην πραγματικότητα είναι ο μεγάλος άγνωστος αυτής της προεκλογικής εκστρατείας. Ποιος είναι στην πραγματικότητα, τι ακριβώς θέλει, δεν είναι σαφές. Κατά συνέπεια δεν είναι σαφές και ποιον οι ψηφοφόροι θα στείλουν πιθανότητα στην καγκελαρία”.

Ειρήνη Αναστασοπούλου

Η περιπέτεια του 62χρονου ψαρά Α. Μόσχα που πάλεψε με τα κύματα

Από
admin
-
0

Πέντε ημέρες πάλευε με κύματα ύψους πέντε μέτρων, μέσα σε ένα μικρό φουσκωτό σκάφος που ανεβοκατέβαινε σαν τσόφλι, στα ανοιχτά της θάλασσας. Δίχως νερό, δίχως φαγητό, με μοναδική προστασία μία πετσέτα, κατάφερε να μείνει ζωντανός. Η μαρτυρία του 62χρονου ερασιτέχνη ψαρά Αστέριου Μόσχα, στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων είναι συγκλονιστική.

«Το μόνο που είχα μαζί μου ήταν μια πετσέτα»

«Δεν είχα τίποτα μαζί μου. Είχα μόνο μια πετσέτα, ήμουν ξαπλωμένος μέσα στο φουσκωτό και σκέπαζα το πρόσωπο και το σώμα μου. Τα πόδια μου όμως ήταν έξω και ερχόντουσαν τα γλαρόνια και μου τσιμπούσαν τα δάκτυλα. Τους έλεγα ή εσείς θα με φάτε ή εγώ θα σας φάω», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Αστέριος Μόσχας και χαμογελώντας με το αίσιο τέλος, εξομολογείται πως: «Η ελπίδα μου ήταν να με ακούσει ο Θεός, το Σάββατο το βράδυ, είχαν αφυδατωθεί τα χείλια μου, δεν άντεχα πλέον και ήδη ήμουν πέντε ημέρες μέσα και του έλεγα εάν δεν με βγάλεις έξω, δεν θα αντέξω μέχρι τη Δευτέρα».

Ο 62χρονος ερασιτέχνης ψαράς την 1η Σεπτεμβρίου αποφάσισε να ψαρέψει στη θαλάσσια περιοχής της νέας Καλλικράτειας σε μια απόσταση 100 μέτρων από την ακτή και όπως ο ίδιος περιγράφει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «ξαφνικά έπιασε ένας δυνατός αέρας και σήκωσε κύματα βουνά. Με γύρισε προς την Κατερίνη, βλέπω την πετονιά και καταλαβαίνω πως με ξαγκίστρωσε, μέσα σε λίγα λεπτά έφυγα μέσα. Πάω να κάνω κουπί και μου σπάει το δεξί κουπί. Εκείνη τη στιγμή λέω μέσα μου, ”τώρα είμαι στο έλεος του Θεού με ένα κουπί που να πάω…”, τα κύματα ήταν βουνά».

Τα κύματα σήκωναν το φουσκωτό πέντε μέτρα

«Την Πέμπτη το πρωί, έφτασα στη θαλάσσια περιοχή, στον Αγιόκαμπο και έμεινα εκεί για τέσσερις ημέρες στο ίδιο σημείο, περνούσαν κάποια καράβια και νόμιζα ότι ήμουν στην Σκόπελο», εκμυστηρεύεται και αναρωτιέται και ο ίδιος πως άντεξε καθώς, «τα κύματα ήταν τόσο μεγάλα, σαν βουνά, που έπαιρναν το φουσκωτό, το σήκωναν ψηλά και το κατέβαζαν τέσσερα, πέντε μέτρα ύψος».

Παρακαλούσα τον Θεό να με σώσει γιατί με εγκατέλειπαν οι δυνάμεις μου

Όταν πλέον οι δυνάμεις του αρχίσαν να τον εγκαταλείπουν ο κ. Μόσχας άρχισε να προσεύχεται για να σωθεί. «Με άκουσε ο Θεός, την Κυριακή στις 5:00 πμ ξύπνησα και άρχισα να κάνω κουπί, είχε ανατολικό άνεμο. Άγιε Νικόλα μου, παρακαλούσα, εσύ που προστατεύεις τους ναυτικούς, κράτησε αυτό το αεράκι για να βγω έξω. Έκανα δυο φορές κουπί από τη μία πλευρά, δυο φορές από την άλλη και μετά από επτά ώρες στις 13:00, κατάφερα να πλησιάσω την παραλία Βελίκας στη Λάρισα», περιγράφει με ανακουφισμένη φωνή.

Όταν πλησίασε στην ακτή όπως εξηγεί, «φώναζα από τα 500 μέτρα για να με βοηθήσουν και όταν έφτασα στα τρία μέτρα, μπήκε ένας κάτοικος της περιοχής στη θάλασσα για να με βγάλει και με το ασθενοφόρο με μετέφεραν στο Κέντρο Υγείας. Μου τοποθέτησαν ορό, με φρόντισαν και ο γιατρός και οι νοσηλευτές, μου έφεραν κοτόπουλο, θέλω να τους ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όλους».

Είναι ευγνώμων που κατάφερε να μείνει ζωντανός, όπως λέει, ωστόσο θεωρεί ότι οι έρευνες δεν διεξήχθησαν όπως θα έπρεπε. «Το λιμενικό θεωρώ ότι δεν έκανε καμία ενέργεια. Ήμουν τέσσερις ημέρες ακινητοποιημένος στο ίδιο σημείο, τρία χιλιόμετρα έξω από το Θερμαϊκό και δεν είδα κανέναν, με ένα εμφανέστατο φουσκωτό δυο μέτρων και είκοσι εκατοστών κίτρινο που λαμπυρίζει στον ήλιο. Πως δεν με είδε κανείς, αναρωτιέται».

Αλεξάνδρα Χατζηγεωργίου

*φωτογραφία αρχείου

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Χ.Στυλιανίδης: Ο Κ.Μητσοτάκης βάζει μπουρλότο στη ΝΔ με έναν «εισαγόμενο» κεντροαριστερό υπουργό -Υφυπουργός ο Ε.Τουρνάς

Από
pcuser
-
0

Σήμερα στις 11:30 οι σχετικές ανακοινώσεις

Ο κύβος ερρίφθη και όπως όλα δείχνουν ο Χρήστος Στεφανίδης θα είναι αυτός που θα αναλάβει το υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, με τις σχετικές ανακοινώσεις να γίνονται από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Γιάννη Οικονόμου, σήμερα στις 11:30. 

Έπειτα από κυοφορία ημερών και στη σκιά του ναυαγίου που προκλήθηκε εξαιτίας της υπαναχώρησης του ναυάρχου Ευάγγελου Αποστολάκη, η κυβέρνηση κατέληξε στην ανάθεση του νέου υπουργείου σε δύο πολύ έμπειρα πρόσωπα, όπως είναι ο Κύπριος πρώην Επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση με αρμοδιότητα τη την Ανθρωπιστική Βοήθεια και τη Διαχείριση Κρίσεων Χρήστος Στυλιανίδης, ο οποίος θα ορκιστεί υπουργός και ο πτέραρχος εν αποστρατεία Ευάγγελο Τουρνά, ο οποίος έχει διατελέσει αρχηγός της Αεροπορίας και, σύμφωνα με κυβερνητικούς αξιωματούχους, διαθέτει «μεγάλη επιχειρησιακή εμπειρία και εγνωσμένη ικανότητα».

Η επιλογή όμως του Χ.Στυλιανίδη έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στα εσωτερικά της ΝΔ, καθώς πρόκειται γι’ ακόμη ένα πρόσωπο που δεν προέρχεται από το χώρο. Η ενέργεια του πρωθυπουργού να υπουργοποιήσει έναν άνθρωπο που δεν έχει καμία σχέση με τα ελληνικά πολιτικά πράγματα παρά μόνο με το σύστημα Σημίτη και τον Μαργαρίτη Σχοινά, αντί κάποιου από τα στελέχη του κόμματος δεν κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ.

Ένας Κύπριος πολιτικός, πάντως, «αντάξιος» του προφίλ της σημερινής κυβέρνησης: Υπέρ του σχεδίου Ανάν το 2004, αντίπαλος του Τάσσου Παπαδόπουλου, στενές σχέσεις με το ΕΛΙΑΜΕΠ, μέλος της «παρέας της Ύδρας» (θα δούμε σε μελλοντικό σημείωμα ποιοι την αποτελούν) και πάει λέγοντας.

Η στενή προσωπική σχέση που διατηρεί με τον αντιπρόεδρο της Κομισιόν και «εναλλακτικό πρωθυπουργό» της Ελλάδας, Μαργαρίτη Σχοινά ήταν καταλυτική για την επιλογή του.

Ένας ακόμη κεντροαριστερός στην κυβέρνηση Μητσοτάκη

Ο Χρήστος Στυλιανίδης προέρχεται από την κεντροαριστερά. Υπήρξε συνοδοιπόρος του Κώστα Σημίτη και ένας εκ των στενών φίλων του αείμνηστου Νίκου Θέμελη, διευθυντή του γραφείο του Κώστα Σημίτη. Ο κ. Στυλιανίδης ίδρυσε στην Κύπρο τον ΟΠΕΚ (Ομιλο Προβληματισμού για τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας) το ιδεολογικό όχημα που χρησιμοποίησε ο Σημίτης για να κυριαρχήσει στην κεντροαριστερά και το ΠΑΣΟΚ.

Ως φοιτητής υπήρξε μέλος της νεολαίας Ρήγα Φεραίου. Στην Κύπρο, το 2013, στήριξε τον Νίκο Αναστασιάδη για την εκλογή του στην Κυπριακή Δημοκρατία και στη συνέχεια τοποθετήθηκε κυβερνητικός εκπρόσωπος. Στη συνέχεια, τοποθετήθηκε Επίτροπος της Κύπρου στην ΕΕ και διαφώνησε ανοικτά με τον κ. Αναστασιάδη για την υπόθεση των χρυσών διαβατηρίων. Τον προειδοποίησε, δε, ότι θα υπάρξουν βαριές τιμωρίες, γεγονός που προκάλεσε τη ρήξη με τον Κύπριο πρόεδρο, γι’ αυτό και δεν ανανεώθηκε η θητεία του ως Επίτροπος.

Ο κ. Στυλιανίδης αποτελεί ένα πρόσωπο με επιρροή στις Βρυξέλλες με μεγάλη απήχηση στα κέντρα εξουσίας της Κομισιόν και ήταν ένας Επίτροπος, που εκτιμούσε για τη δουλειά και τις ικανότητες του η Ανγκελα Μέρκελ. Το τελευταίο διάστημα εργάζεται ως σύμβουλος στην Κομισιόν σε θέματα που αφορούν την Ανθρωπιστική Βοήθεια και τη Διαχείριση Κρίσεων.

Ο Ε.Τουρνάς ο νέος υφυπουργός 

Στο πλευρό του κ. Στυλιανίδη ως υφυπουργός θέλουν πληροφορίες θέλουν να βρίσκεται ο πρώην Αρχηγός ΓΕΑ, Ευάγγελος Τουρνάς, ο πολύπειρος Πτέραρχος Ε.Α., με πάνω από 4.000 ώρες πτήσης στα μαχητικά.

Γεννήθηκε στα Χανιά. Εισήλθε στη Σχολή Ικάρων το 1976 και ονομάστηκε Ανθυποσμηναγός το 1980. Ο Πτέραρχος Ευάγγελος Τουρνάς διετέλεσε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας από 7 Μαρτίου 2013 έως 27 Φεβρουαρίου 2015.

Έχει ιπταθεί με αεροσκάφη: Τ-41D, T-37B/C, T-2E, T-33A/B, F-5Α/Β, Mirage F-1CG και Mirage 2000.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/kyvernisi/1015002_hstylianidis-o-kmitsotakis-vazei-mpoyrloto-sti-nd-me-enan

1...2,2252,2262,227...3,038Σελίδα 2,226 από 3,038