Αρχική Blog Σελίδα 2225

At the 20th anniversary of the 9/11 attacks, ancient Greece and Rome can tell us a lot about the links between collective trauma and going to war

0

September 3, 2021 3.01pm BST

U.S. Secretary of Defense Donald Rumsfeld (C) addresses members of the 10th Mountain Division December 16, 2003 at Baghram Air Base in Afghanistan.
America’s political leaders rushed the nation into war just weeks after the Sept. 11 attacks, just like ancient Greeks and Romans did in response to similar traumatic events. David Hume Kennerly/Getty Images 

On the outskirts of Grapevine, Texas, a town about 5 miles northwest of the Dallas/Fort Worth International Airport, there’s a memorial dedicated to the 33 airline flight crew members who lost their lives in the terrorist attacks on Sept. 11, 2001. When I stumbled upon the monument several years ago with my family, I experienced contrary emotions: sadness inspired by the memorial’s stark figures, mixed with anger over how the attacks quickly became a pretext for U.S. wars in Afghanistan and Iraq.

Now, as U.S. soldiers leave behind uncertainty and violence in Afghanistan, I look back on America’s past 20 years with two sets of eyes.

As the first-year graduate student who stood smoking a cigarette in Washington Square Park at 8:45 a.m. on Sept. 11, 2001 – less than a mile from the World Trade Center’s Twin Towers and where the sound of the jet engines’ final roar mixed in with a Tuesday morning’s bustle – I feel visceral sorrow and remorse.

Today, as a scholar of Greek literature who studies narrative and memory, I see how this collective trauma shaped U.S. actions and has affected Americans’ vision of their identities and shared history – a feedback loop that is reflected in the myths and histories of ancient Greece.

Twenty years is still recent history for many, so memories of the 9/11 attacks may still be too raw to easily reflect on and learn from. That’s why looking for parallels in ancient stories of destruction and loss can help in understanding how shared trauma can shape the stories a nation tells itself, and the decisions that get made in response.

What is “collective trauma”?

Collective trauma is a term that describes the shared experience of and reactions to a traumatic event by a group of people. That group may be as small as a few people or as large as a whole society.

The 9/11 attacks shattered collective American confidence in its safety and sense of place in the world. America’s collective efforts to learn to live with that trauma partly explain why there is a Sept. 11 memorial in a Texas town thousands of miles from where the attacks took place. It also demonstrates that collective tragedies can shape the world views of individuals who were not present at the event.

The traumatized group may go through shared stages of grief, from disbelief to anger. The further the group gets from the traumatizing event itself, the closer it moves to social memory, a concept historians use to describe how groups of people come to share a consistent story about past events. This narrative can be manipulated to reflect or enforce values in the present.

Maria Antonia Fernandez-Lopez touches an original steel beam from one of the twin towers of the World Trade Center to commemorate the 14th anniversary of 9/11 at the Frank Hotchkin Memorial Training Center in Los Angeles.
Americans’ collective trauma over the Sept. 11 attacks is reflected in memorials located near and far from where they took place. Nick Ut/AP Photo

My studies of ancient Greek history suggest to me that this is what happened in the U.S. after the attacks. There are myths and histories of the ancient world that describe how, in the wake of the destruction of cities, societies created cultural memories that helped them find reasons for rushing into war. These episodes have parallels to the U.S. in the early 21st century.

Reshaping history via stories

In the spring of 2002, I attended a New York University conference called “Saving the City,” where speakers were asked to consider such stories. One of the histories we focused on involved Athens after the Persian army invaded Greece – for a second time – in 480 B.C. and burned the temples, groves and homes of the Athenians. The attack was in part vengeance for a past military loss, and also a punishment for Athens’ meddling in Persian affairs in Asia Minor. As with New York on Sept. 11, the attackers targeted an icon: the first version of the Athenian Parthenon.

In the wake of this collective trauma, as the scholar Bernd Steinbock argues, narratives of city destruction became popular in Athenian storytelling and art. In some of these stories, cities that had committed offenses against the gods then suffered at the hands of international armies that formed to set them right.

Athenians told one another these stories as they raised troops and a navy to harry the Persians in Asia Minor. Athenian political rhetoric was shaped by the specter of Persian invasion and the threat of re-invasion, the glory of victory and the casting of Athens as a force for freedom and justice in the world. This rhetoric justified imperial expansion, violence and eventually the murder and enslavement of the city’s own allies..

That led to the Peloponnesian War, a destructive 27-year conflict with Sparta that ended with Athens being conquered again in 404 B.C.

Rhetoric and calls to arms

In 2001, Americans were still in the early days of their collective trauma when talk pivoted to the rhetoric of war. Analogies were made to shared cultural or national stories from the past: The terrorists were “evil-doers,” President George W. Bush said soon after the attacks, and fighting them was “a new crusade.” September 11 was the “Pearl Harbor” that made it OK to invade Afghanistan.

By early 2002, Bush was telling the nation that Iran, Iraq and North Korea – the “axis of evil” – were threats to the United States, although they had not been implicated in the Sept. 11 attacks. His administration would soon use its claim that Iraq possessed weapons of mass destruction as a “Gulf of Tonkin” moment to justify the U.S. invasion of Iraq – a reference to the 1964 event that spurred greater American military involvement in the Vietnam War.

As I listened to this sort of political rhetoric at the time, the language of Greek myth and poetry helped me understand how political speech capitalizes on memory to create shared realities and justify use of violence. I spent that first year of graduate school in New York City studying the language and politics in Homer’s epic, the “Iliad.” The story’s “thousand ships” from different cities sailing east, with a bumbling fool at their head, to punish the Trojans seemed an awful lot like the fractious “coalition of the willing” – Bush’s term for the military alliance he assembled to invade and occupy Iraq.

Collective trauma and imperialism

Rome provides another example from ancient history of the relationship between collective trauma and justifications for imperial pursuits.

The city of Rome fought and won its first war with the powerful city of Carthage – located in what is today Tunisia – between 264-241 B.C., and its second between 218-201 B.C. Rome then imposed a hefty war indemnity on Carthage, which helped it acquire territories that laid the foundation for a pan-Mediterranean empire.

These two victories ended any significant threat that Carthage may have posed, but Roman culture remained obsessed with war. According to the military leader and author Pliny the Elder, the statesman Cato the Elder used to shout “I think Carthage must be destroyed” at every meeting of the Roman Senate. Rome went on to fight a third war with Carthage, besieging and destroying the city between 149-146 B.C.

I can’t think of this anecdote without remembering how Bush agitated for invading Iraq over 10 years after his father’s invasion of the country. Or that just a handful of years after Bush’s 2002 “axis of evil” speech, a presidential candidate sang “bomb bomb Iran” to the tune of a Beach Boys pop hit.

These and other accounts from ancient Greece and Rome suggest that over history, collective trauma has often created an opportunity for leaders to use social memory – a culture’s shared stories – to create justifications for lashing out at the world, careless of any new damage it may cause.

As individuals and nations, we don’t act because of what we suffer, but often because of the stories we tell about it.

theconversation.com

Παρατηρητές ισχυρίζονται ότι το χάος στο Αφγανιστάν θα μπορούσε να αναβιώσει την αποστολή της CIA κατά της τρομοκρατίας

0

Η αστάθεια του Αφγανιστάν «θα μπορούσε να οδηγήσει τη CIA σε μια σύνθετη αποστολή κατά της τρομοκρατίας για τα επόμενα χρόνια»

Η γρήγορη ανάληψη του ελέγχου του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν και η πιθανή κάθοδος της χώρας σε ένα ακόμη βαθύτερο χάος, θα μπορούσε να αναγκάσει την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των Η.Π.Α. να αναβιώσει την αποστολή της κατά της τρομοκρατίας την οποία προσπαθούσε να βάλει σε χαμηλή προτεραιότητα τα τελευταία έτη.

Περί αυτού έγινε λόγος σε ένα διορατικό άρθρο που δημοσιεύτηκε την περασμένη Παρασκευή στους New York Times από τους αρθρογράφους Julian Barnes, Adam Goldman και Mark Mazzetti (συγγραφέας των βιβλίων The Way of the Knife: The CIA, a Secret Army, and a War at the Ends of the Earth).

Οι τρεις δημοσιογράφοι επικαλούνται ανώνυμους «νυν και πρώην αξιωματούχους» που ισχυρίζονται ότι η κατακόρυφα αυξανόμενη αστάθεια του Αφγανιστάν «θα μπορούσε να οδηγήσει τη CIA σε μια σύνθετη αποστολή κατά της τρομοκρατίας για τα επόμενα χρόνια».

Αυτό προκύπτει, καθώς οι Αμερικανοί αξιωματούχοι «επεξεργάζονται σχέδια για την αντιμετώπιση των απειλών που θα μπορούσαν να προκύψουν από το χάος του Αφγανιστάν» σύμφωνα με το ρεπορτάζ. Ο μεγαλύτερός τους φόβος είναι πως το Αφγανιστάν θα μπορούσε να αναδειχθεί ως σφηκοφωλιά για τους παραστρατιωτικούς εκάστης προελεύσεως και τάξεως, όπως ακριβώς συνέβη στη Συρία την δεκαετία του 2010 και πριν στο Αφγανιστάν την δεκαετία του 1990. Ακόμη και αν οι Ταλιμπάν θελήσουν να αποτρέψουν κάτι τέτοιο η CIA σε καμία περίπτωση δεν πιστεύει στις ικανότητές τους, σημειώνουν οι αρθογράφοι.

Τι μπορεί, όμως, να κάνει η CIA σχετικά με αυτό; Η κατασκοπευτική υπηρεσία έχει απολέσει το εκτεταμένο σύστημα σταθμών και φυλακίων της σε όλο το Αφγανιστάν. Τα δίκτυα των πρακτόρων της μέσα στην διαλυμένη από τον πόλεμο χώρα έχουν καταρρεύσει και δεν έχει καν πρόσβαση σε διπλωματικές εγκαταστάσεις των Η.Π.Α. ή άλλων δυτικών χωρών από τις οποίες θα μπορούσε να επιχειρήσει.

Επομένως, θα είναι αναγκαίο να διαπραγματευτεί με γειτονικές χώρες προκειμένου να δημιουργήσει εγκαταστάσεις που θα της επιτρέπουν να χειρίζεται πράκτορες και να διεξάγει επιχειρήσεις εντός του Αφγανιστάν. Αυτό, όμως, δεν θα είναι εύκολο δεδομένης της επιρροής του Πακιστάν, της Ρωσίας και της Κίνας στην ευρύτερη περιοχή.

Το άρθρο επικαλείται έναν αριθμό «υψηλόβαθμων αξιωματούχων» που υποστηρίζουν ότι οι προτεραιότητες της CIA δεν θα αλλάξουν απαραίτητα μετά από αυτό που συνέβη τις τελευταίες βδομάδες στο Αφγανιστάν.

Παρόλα αυτά, δέχονται πως μπορεί να δοθεί προτεραιότητα στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας ύστερα από τη νίκη των Ταλιμπάν.

Όμως, σημειώνουν ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών είναι απολύτως ικανές να χειριστούν «πολλαπλές προτεραιότητες ταυτόχρονα».

Αλλά το άρθρο παραθέτει και τον Don Hepburn, ο οποίος υπηρέτησε στη CIA καθώς και στο FBI, να λέει ότι το να εστιάσεις με την ίδια ένταση σε κρατικούς και μη κρατικούς παράγοντες δεν είναι πάντα τόσο απλό όσο ακούγεται κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου δηλώνοντας: «Η Υπηρεσία τραβιέται σε πολλές, πολλές κατευθύνσεις».

Μετάφραση: Γιάννης Λιναρδάτος

Πηγή: intelnews.org

Γιατί οι Ταλιμπάν, ακόμη, δεν μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση

0
Zero Hedge, 5-9-21  Authored by Pepe Escobar via The Asia Times,

Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Οι εσωτερικές διαιρέσεις των Ταλιμπάν έρχονται στο προσκήνιο καθώς οι διαμάχες εμποδίζουν τον σχηματισμό του νέου Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν…

Φαινόταν ότι όλα ήταν έτοιμα για να ανακοινώσουν οι Ταλιμπάν τη νέα κυβέρνηση του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν μετά τις απογευματινές προσευχές της Παρασκευής. Αλλά τότε επικράτησε εσωτερική διαφωνία.

Αυτό επιδεινώθηκε από την αρνητική οπτική μιας άτακτης «αντίστασης»  στην κοιλάδα Παντσίρ που δεν έχει ακόμα κατασταλεί. Η “αντίσταση” καθοδηγείται από ένα όργανο ουσιαστικά της CIA, τον πρώην αντιπρόεδρο Αμρουλάχ Σάλεχ.

Οι Ταλιμπάν υποστηρίζουν ότι έχουν καταλάβει αρκετές περιοχές και τουλάχιστον τέσσερα σημεία ελέγχου στο Panjshir, ελέγχοντας το 20% του εδάφους του. Και πάλι, δεν φαίνεται τέλος στο παιχνίδι.

Ο Ανώτατος Ηγέτης Χαϊμπατουλάχ Ακουντζάντα, θρησκευτικός λόγιος της Κανταχάρ, αναμένεται να είναι η νέα εξουσία του Ισλαμικού Εμιράτου όταν τελικά σχηματιστεί.

Ο Μουλάς Μπαράνταρ πιθανότατα θα προεδρεύσει ακριβώς υπ’ αυτόν ως προεδρική φυσιογνωμία, μαζί με ένα 12μελές διοικητικό συμβούλιο γνωστό ως “σούρα”.

Σε αυτή την περίπτωση, θα υπήρχαν ορισμένες ομοιότητες μεταξύ του θεσμικού ρόλου της Akhundzada και του Ayatollah Khamenei στο Ιράν, παρόλο που τα σουνιτικά και σιιτικά θεοκρατικά πλαίσια, είναι εντελώς διαφορετικά.Ο Mullah Haibatullah Akhundzada ποζάρει για μια φωτογραφία σε μια άγνωστη τοποθεσία το 2016.

Ο Mullah Baradar, συνιδρυτής των Ταλιμπάν με τον Μουλά Ομάρ το 1994 και φυλακισμένος στο Γκουαντάναμο και στη συνέχεια στο Πακιστάν, έχει διατελέσει ο κορυφαίος διπλωμάτης των Ταλιμπάν ως επικεφαλής του πολιτικού του γραφείου στη Ντόχα.

Υπήρξε επίσης βασικός συνομιλητής στις παρατεταμένες διαπραγματεύσεις με την πλέον εξαφανισμένη κυβέρνηση της Καμπούλ και την διευρυμένη τρόικα της Ρωσίας, της Κίνας, των ΗΠΑ και του Πακιστάν.

Το να χαρακτηρισθούν φραξιονιστικές οι  διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό νέας αφγανικής κυβέρνησης θα ήταν μια ωραιοποίηση.

Τις διαχειρίζονται, στην πράξη, ο πρώην πρόεδρος Χαμίντ Καρζάι και ο πρώην επικεφαλής του Συμβουλίου Συμφιλίωσης Αμπντουλάχ Αμπντουλάχ: ένας Παστούν και ένας Τατζίκος που έχουν τεράστια διεθνή εμπειρία.

Τόσο ο Καρζάι όσο και ο Αμπντουλάχ είναι υποψήφιοι για να συμμετάσχουν στη 12μελή σούρα.

Καθώς οι διαπραγματεύσεις φαίνονταν να προχωρούν, αναπτύχθηκε μια μετωπική σύγκρουση μεταξύ του πολιτικού γραφείου των Ταλιμπάν στη Ντόχα και του δικτύου Haqqani σχετικά με την κατανομή βασικών κυβερνητικών θέσεων.

Προσθέστε σε αυτό το ρόλο του Μουλά Γιακούμπ, γιου του Μουλά Ομάρ, και του επικεφαλής της ισχυρής στρατιωτικής επιτροπής των Ταλιμπάν που επιβλέπει ένα τεράστιο δίκτυο διοικητών πεδίου, μεταξύ των οποίων είναι εξαιρετικά σεβαστός.

Πρόσφατα, ο Γιακούμπ είχε αφήσει να διαρρεύσει ότι εκείνοι που «ζουν στην πολυτέλεια στη Ντόχα» δεν μπορούν να υπαγορεύουν όρους σε όσους δίνουν μάχες στα μέτωπα. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Γιακούμπ έχει επίσης σοβαρά προβλήματα με τους Χαγκάνι – οι οποίοι είναι τώρα υπεύθυνοι για ένα καίριο αξίωμα: την ασφάλεια της Καμπούλ μέσω του μέχρι στιγμής υπέρ-διπλωματικού Χαλίλ Χαγκάνι.Ο Μουλάς Γιακούμπ σε μια φωτογραφία αρχείου. Φωτογραφία: AFP

Εκτός από το γεγονός ότι οι Ταλιμπάν αποτελούν μια πολύπλοκη συλλογή φυλών και περιφερειακών πολεμάρχων, η διαφωνία απεικονίζει την άβυσσο μεταξύ αυτού που θα μπορούσε να εξηγηθεί κατά προσέγγιση ως περισσότερο αφγανικές εθνικιστικές και περισσότερο πακιστανικές φατρίες.

Στην τελευταία περίπτωση, οι βασικοί πρωταγωνιστές είναι οι Χαγκάνι, οι οποίοι δρουν πολύ κοντά στις Διακλαδικές Μυστικές Υπηρεσίας (ISI) του Πακιστάν.

Η δημιουργία πολιτικής νομιμότητας, αποτελεί ένα Σισύφειο έργο τουλάχιστον, ακόμα και σε ένα Αφγανιστάν που είναι βέβαιο ότι θα κυβερνηθεί από Αφγανούς που απαλλάσσουν το έθνος τους από μια ξένη κατοχή.

Από το 2002, τόσο με τον Καρζάι όσο και με τον Ασράφ Γκάνι, το καθεστώς στην εξουσία θεωρήθηκε από τους περισσότερους Αφγανούς ως εγκάθετο από ξένους κατακτητές που επικυρώθηκε από νόθες  εκλογές.

Στο Αφγανιστάν, τα πάντα έχουν να κάνει με φυλή, συγγενείς και φάρα. Οι Παστούν είναι μια απέραντη φυλή με μυριάδες υποδίκτυα που όλοι τηρούν το κοινό παστουνουαλί, έναν κώδικα συμπεριφοράς που συνδυάζει τον αυτοσεβασμό, την ανεξαρτησία, τη δικαιοσύνη, τη φιλοξενία, την αγάπη, τη συγχώρεση, την εκδίκηση και την ανοχή.

Θα είναι και πάλι στην εξουσία, όπως κατά τη πρώτη περίοδο Ταλιμπάν -από το 1996 έως το 2001. Οι Τατζίκοι που μιλούν την γλώσσα Dari, από την άλλη πλευρά, είναι μη φυλετικοί και αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων των πόλεων Καμπούλ, Χεράτ και Μαζάρ-ι-Σαρίφ.

Υποθέτοντας ότι θα λύσει ειρηνικά τις εσωτερικές διαμάχες των Παστούν, μια κυβέρνηση υπό την ηγεσία των Ταλιμπάν θα πρέπει αναγκαστικά να κατακτήσει τις καρδιές και τα μυαλά του Τατζικιστάν μεταξύ των εμπόρων, των γραφειοκρατών και των μορφωμένων κληρικών του έθνους.

Η Ντάρι, που προέρχεται από τα Περσικά, είναι εδώ και πολύ καιρό η γλώσσα της κυβερνητικής διοίκησης, του υψηλού πολιτισμού και των εξωτερικών σχέσεων στο Αφγανιστάν. Τώρα όλα θα αλλάξουν σε Πάστο πάλι. Αυτό είναι το σχίσμα που θα πρέπει να γεφυρώσει η νέα κυβέρνηση.Μαχητές Ταλιμπάν φρουρούν ένα όχημα κατά μήκος του δρόμου στην Καμπούλ στις 16 Αυγούστου 2021, μετά από ένα εκπληκτικά γρήγορο τέλος στον 20ετή πόλεμο του Αφγανιστάν. Φωτογραφία: AFP

Υπάρχουν ήδη εκπλήξεις στον ορίζοντα. Ο εξαιρετικά καλά συνδεδεμένος Ρώσος πρέσβης στην Καμπούλ, Ντμίτρι Ζίρνοφ, αποκάλυψε ότι συζητά το αδιέξοδο του Παντσίρ με τους Ταλιμπάν.

Ο Zhirnov σημείωσε ότι οι Ταλιμπάν θεώρησαν ορισμένα από τα αιτήματα των Panjshiris «υπερβολικά» – καθώς ήθελαν πάρα πολλές έδρες στην κυβέρνηση και αυτονομία για ορισμένες επαρχίες που δεν είναι Παστούν, συμπεριλαμβανομένου του Panjshir.

Δεν είναι τραβηγμένο να αναλογιστούμε ότι ο ευρέως έμπιστος Zhirnov θα μπορούσε να γίνει μεσολαβητής όχι μόνο μεταξύ των Παστούν και του Panjshiris, αλλά ακόμη και μεταξύ των αντιτιθέμενων φατριών παστούν.

Όσοι θυμούνται τον ιερό πόλεμο (Τζιχάντ) εναντίον της Σοβιετικής ΄Ενωσης από ενωμένους τους Αφγανούς μουτζαχεντίν τη δεκαετία του 1980 θα αντιληφθούν την απολαυστική ιστορική ειρωνεία της σημερινής αντιστροφής των πραγμάτων –με την Ρωσία στον ρόλο μεσολαβητού μεταξύ των κάποτε συνασπισμένων αντιπάλων της.

infognomonpolitics.gr

Το Αφγανιστάν αναγκάζει τον Ερντογάν να αναδιατάξει τις σχέσεις της Τουρκίας με τον αραβικό κόσμο

0
Βιάζεται να κλείσει ανοιχτά μέτωπα ο Ερντογάν – Το Αφγανιστάν αλλάζει το τοπίο

Πέρυσι τέτοιο καιρό, η Τουρκία διέκοπτε τις σχέσεις της με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα –με τα οποία ούτως ή άλλως διεξήγαγε «πόλεμο μέσω αντιπροσώπων», υποστηρίζοντας διαφορετικά στρατόπεδα στη Λιβύη– λόγω των περίφημων «Συμφωνιών του Αβραάμ» που προωθούσαν οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ και οδηγούσαν στην επίσημη προσέγγιση μεταξύ αραβικών κρατών του Κόλπου και Ισραήλ, εις βάρος της παλαιστινιακής υπόθεσης.

Την ίδια στιγμή, βρισκόταν σε διπλωματικό πόλεμο με τη Σαουδική Αραβία λόγω της πολύκροτης υπόθεσης Κασόγκι, όπως και με την Αίγυπτο, με την οποία ήρθε σε ρήξη ήδη από το 2013, όταν υποστήριξε τους Αδελφούς Μουσουλμάνους εναντίον του Αμπντελφατάχ αλ Σίσι.

Ενα χρόνο αργότερα, η κατάσταση διαγράφεται πολύ διαφορετική. Την περασμένη Δευτέρα, ο Ταγίπ Ερντογάν μίλησε τηλεφωνικά με τον ντε φάκτο ηγέτη των Εμιράτων, Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ αλ Ναχιάν, με στόχο να επιταχυνθεί η εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των δύο κρατών.

Οι παλιές κατηγορίες της Αγκυρας, ότι δηλαδή τα Εμιράτα είχαν ενισχύσει το αποτυχημένο πραξικόπημα του δικτύου Γκιουλέν, το 2016, μπήκαν στο συρτάρι, καθώς ο Τούρκος πρόεδρος δίνει προτεραιότητα αυτόν τον καιρό στα πετροδολάρια του Κόλπου, τα οποία τόσο χρειάζεται η χωλαίνουσα οικονομία της χώρας του.

Την ερχόμενη εβδομάδα, ο Αιγύπτιος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Χάμντι Λόζα θα συναντηθεί στην Αγκυρα με τον Τούρκο ομόλογό του Σεντάτ Ονάλ για τον δεύτερο γύρο των επαφών που έχουν στόχο την επανασυμφιλίωση.

Η στροφή του Ερντογάν προς τον πραγματισμό επηρεάστηκε καταλυτικά από τις επιλογές του Τζο Μπάιντεν. Υπερασπιζόμενος την πολιτική του για απεγκλωβισμό από το ναρκοπέδιο του Αφγανιστάν, κήρυξε μια ριζική στροφή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, με περιορισμό των στρατιωτικών επεμβάσεων και τερματισμό των προσπαθειών «οικοδόμησης εθνών» με βάση τα αμερικανικά πρότυπα.

Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή αντιλαμβάνονται ότι δεν πρέπει να επαφίενται στην αμερικανική ασπίδα για την άμυνά τους. Οι επιπτώσεις διαγράφονται θεαματικές, καθώς παραδοσιακοί εχθροί στην περιοχή του Κόλπου προσπαθούν να μειώσουν τις εντάσεις, δίνοντας το προβάδισμα στη διπλωματία.

Τα Εμιράτα, που μέχρι πρότινος συνέκριναν τον Αγιατολάχ Χαμενεΐ με τον Χίτλερ, διεμήνυσαν ότι η αποκατάσταση σχέσεων με το Ισραήλ δεν στρέφεται εναντίον του Ιράν, αλλά αποτελεί μέρος μιας γενικότερης στρατηγικής για την περιφερειακή σταθερότητα. Η ανταπόκριση της Τεχεράνης ήταν άμεση.

Ο σκληροπυρηνικός νέος πρόεδρος του Ιράν, Εμπραχίμ Ραϊσί, δήλωσε ότι η χώρα του επιθυμεί καλές σχέσεις με τα Εμιράτα και ότι θα ξανανοίξει την πρεσβεία της στη Σαουδική Αραβία. Την περασμένη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε στη Βαγδάτη διάσκεψη όλων των κρατών του Κόλπου –χωρίς τη συμμετοχή της Αμερικής–, όπου συμμετείχαν τόσο το Ιράν όσο και η Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα.

Σε αυτό το φόντο, ο Ερντογάν δεν έχει την πολυτέλεια να επιμείνει στις βεντέτες. Αλλωστε, τα περιφερειακά στηρίγματά του εξασθένησαν με το πρόσφατο συνταγματικό πραξικόπημα του προέδρου Καΐς Σαγέντ στην Τυνησία, που έβγαλε, τουλάχιστον προσωρινά, εκτός παιχνιδιού την Ενάχντα, το μετριοπαθές τυνησιακό παρακλάδι των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Σε κάθε περίπτωση, όσοι είχαν επενδύσει σε λογικές «αντι-αξόνων», θεωρώντας δεδομένη την αντιπαλότητα της Τουρκίας με ισχυρές αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου, θα χρειαστεί να αναζητήσουν δεύτερες σκέψεις.

Πηγές: REUTERS, A.P., Καθημερινή

Αλέξης Παπαχελάς: Ελλάδα και Τουρκία σε αναζήτηση συμμαχιών στη διεθνή σκηνή

0

 Ελληνοτουρκική παρτίδα στη διεθνή σκακιέρα

Αλέξης Παπαχελάς

Η Αθήνα, παίζοντας σωστά τα «χαρτιά» της, έχει κάνει μια συστηματική προσπάθεια να ενισχύσει τη χώρα έναντι της Τουρκίας. Στον αμυντικό τομέα ελήφθησαν αποφάσεις για ζητήματα που εκκρεμούσαν και άρχισε η υλοποίηση εξοπλιστικών προγραμμάτων με γρήγορο ρυθμό. Στον διπλωματικό η Ελλάδα ψάχνει πάντοτε έναν πολλαπλασιαστή ισχύος μέσα από τις συμμαχίες της με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και, τελευταία, τα Εμιράτα.

Οι συμμαχίες αυτές είναι εξαιρετικά σημαντικές, χωρίς όμως να αποτελούν κάποια εγγύηση για απτή βοήθεια σε μια δύσκολη στιγμή στις σχέσεις μας με την Τουρκία.

Η Αγκυρα είχε βοηθήσει πολύ την εξωτερική μας πολιτική ανοίγοντας όσο περισσότερα μέτωπα μπορούσε. Από εκεί που διαφήμιζε το δόγμα Νταβούτογλου για «μηδενικές τριβές με όλους τους γείτονες» κατάφερε να τις προκαλέσει με γείτονες αλλά και μακρινούς γεωπολιτικούς παίκτες.

Κάτι άλλαξε όμως εδώ και μερικούς μήνες. Ο Ερντογάν κατάλαβε ότι έφτασε στα όρια των αντοχών του και πως ήταν ανάγκη να αρχίσει να κλείνει γρήγορα μέτωπα. Μπορεί να είναι ένας υπερφιλόδοξος και απομονωμένος ηγέτης, ξέρει όμως πώς να κινηθεί πρακτικά και να διορθώσει τα λάθη του όταν αισθάνεται απειλούμενος.

Εχει επιδοθεί σε μια διπλωματική εκστρατεία που ξεκινάει από τη Γαλλία και φθάνει στο Ισραήλ, την Αίγυπτο και τα Εμιράτα.

Η καμπάνια είναι μεθοδική και κινείται πάνω και κάτω από το ραντάρ. Σε μερικές περιπτώσεις έχει φέρει αποτελέσματα. Σε άλλες, σε σχέση με το Κάιρο και την Ιερουσαλήμ για παράδειγμα, ο Ερντογάν κάνει ό,τι μπορεί χωρίς να έχει πετύχει κάτι ιδιαίτερο έως τώρα.

Κεντρικός στόχος πάντως είναι η αποκατάσταση της σχέσης με την Ουάσιγκτον. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και παράδοξο πως ο Τραμπ, παρά την προσωπική τους σχέση, αποσταθεροποιούσε τον Ερντογάν. Ισως επειδή ήταν απρόβλεπτος και μιλούσε την ίδια «γλώσσα». Ο μηχανισμός εξωτερικής πολιτικής έχει ξαναποκτήσει τώρα την ισχύ του και παίζει τον παραδοσιακό του ρόλο.

Ταυτόχρονα μοιάζει να επιστρέφει στην κλασική πολιτική των ισορροπιών και ίσων αποστάσεων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Ο Ερντογάν έχει βέβαια ισχυρούς εχθρούς στις ΗΠΑ και η Ελλάδα σημαντικούς φίλους, με πρώτο τον γερουσιαστή Μενέντεζ. Ο Τούρκος πρόεδρος όμως έχει καταφέρει να μπει σε ένα πάρε-δώσε με την κυβέρνηση Μπάιντεν με αφορμή τις εξελίξεις στην Καμπούλ και άλλα ζητήματα.

Η Ελλάδα θα χρειαστεί να κάνει τη δική της εκστρατεία και να πείσει τους διάφορους παίκτες ότι μπορεί να φέρει στο τραπέζι γερά «χαρτιά» που να μετράνε. Μαζί με μια καμπάνια δημόσιας και ιδιωτικής διπλωματίας θα πρέπει να φτιάξει τα δικά της αναχώματα πέρα από δηλώσεις και συναντήσεις που καταλήγουν συνήθως σε ευχολόγια. Το παιχνίδι του πόκερ στη γειτονιά μας συνεχίζεται και θα έχει ακόμη πολλές εκπλήξεις.

Καθημερινή

Κώστας Ράπτης: Τουρκία: Κοινοβουλευτική διερεύνηση των “Σεπτεμβριανών” του 1955 ζητά το HDP

0

Του Κώστα Ράπτη

Την διενέργεια κοινοβουλευτικής εξεταστικής επιτροπής για το πογκρόμ εναντίον των Ρωμιών και λοιπών μειονοτικών της Κωνσταντινούπολης στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου του 1955 ζήτησε επισήμως από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση, ο αρμενικής καταγωγής βουλευτής Ντιγιάρμπακιρ του φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών (HDP) Γκάρο Παϊλάν με αφορμή την 66η επέτειο των γεγονότων.

Τα “Σεπτεμβριανά”, όμως έμειναν στη μνήμη, ξέσπασαν στο φόντο των τότε διεργασιών για το Κυπριακό και είχαν ως θλιβερό απολογισμό την καταστροφή 73 ελληνορθόδοξων εκκλησιών της Πόλης (από τις περίπου 80), οκτώ αγιασμάτων, δύο μοναστηριών και 5.538 οικιών και καταστημάτων (εκ των οποίων 3.584 ανήκαν σε Έλληνες), ενώ καταγράφηκαν και φόνοι, καθώς και 60 βιασμοί, σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Παϊλάν, υποσημειώνοντας ότι η πραγματικότητα υπήρξε οπωσδήποτε χειρότερη όσων καταγράφηκαν επισήμως.

Ο βουλευτής του HDP σημειώνει ότι οι αυτουργοί του πογκρόμ όχι μόνο δεν διώχθηκαν ποτέ αλλά και προήχθησαν σε κυβερνητικές θέσεις. Και προσθέτει:

“Μολονότι 66 χρόνια έχουν περάσει αφότου διαπράχθηκε στη χώρα μας αυτό το μεγάλο έγκλημα, το τουρκικό κοινοβούλιο δεν έχει κάνει κάποιο βήμα για να αποκαλύψει τους δράστες”, ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη έστω και καθυστερημένα.

“Για να εξασφαλίσουμε ίσα δικαιώματα μεταξύ των πολιτών και να οικοδομήσουμε ένα μέλλον απαλλαγμένο από το μίσος και τις διακρίσεις, αλλά και για να διαφυλάξουμε την κοινωνική ειρήνη, το αίσχος αυτό που διαπράχθηκε εναντίον αρχαίων λαών της χώρας πρέπει να αντιμετωπισθεί” σημειώνεται χαρακτηριστικά στην επιστολή Παϊλάν προς την Εθνοσυνέλευση.

Το γεγονός ότι το ίδιο το κόμμα του Παϊλάν βρίσκεται ουσιαστικά υπό διωγμόν, με εκκρεμή δικαστική έρευνα για την απαγόρευση λειτουργίας του, δεν είναι ασφαλώς τυχαίο. Ούτε οι υπαινιγμοί του Παϊλάν για το τουρκικό “βαθύ κράτος” (ειδικότερα τη συνδεδεμένη με τη Gladio Διευθύνση Ειδικών Επιχειρήσεων) ως διοργανωτή του πογκρόμ του 1955. Δεν πρόκειται για ζήτημα ελληνο-τουρκικών σχέσεων (απλώς), αλλά αυτοσυνειδησίας της ίδιας της Τουρκίας και απαλλαγής της από τις σκοτεινές κηδεμονίες του παρελθόντος.

Σε παλαιότερη ανάλυση του Capital.gr για τα “Σεπτεμβριανά” σημειωνόταν:

(…) Η προσδοκία του αυθεντικού εκδημοκρατισμού της γείτονος, που επέτρεψε τα προηγούμενα χρόνια και μια πιο ανοικτή προσέγγιση στις πληγές της νεότερης τουρκικής ιστορίας, έχει πια ακυρωθεί.

Και οι πληγές αυτές είναι πολλές: δεν περιορίζονται στα “Σεπτεμβριανά”, για τα οποία η τουρκική κοινή γνώμη είναι πλέον ενήμερη, αλλά αφορούν και άλλες, λιγότερο γνωστές πτυχές, όπως το αντισημιτικό πογκρόμ της ανατολικής Θράκης το 1933, ο “φόρος περιουσίας” του 1942, οι απελάσεις Ελλήνων υπηκόων το 1964 ή το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης το 1971. Άλλωστε, δεν περιορίζονται στον διωγμό των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων, αλλά απλώνονται μέχρι λ.χ. τη ματωμένη Εργατική Πρωτομαγιά του 1977 στην πλατεία Ταξίμ ή τη σφαγή της Σεβάστειας το 1993, όταν στο στόχαστρο του όχλου βρέθηκε συνέδριο Αλεβιτών διανοουμένων.

Η λογική του “εσωτερικού εχθρού”, του αυταρχικού κράτους και της βίαιης ομογενοποίησης της κοινωνίας παραμένει πάντοτε παρούσα – και με αυτή την έννοια η σημερινή επέτειος διατηρεί πλήρως την επικαιρότητά της.

Οι Τούρκοι ιθύνοντες βέβαια αρέσκονται πλέον σε εκδηλώσεις “μεγαλοθυμίας” οθωμανικού τύπου απέναντι στις συρρικνωμένες μη μουσουλμανικές μειονότητες – όμως και μόνο η ανοικτή επιστολή που υπέγραψε πρόσφατα το συμβούλιο των μειονοτήτων, προφανώς με άνωθεν υπόδειξη, για να υποστηρίξει ότι, παρά τον σάλο της υπόθεσης Μπράνσον, στη γείτονα επικρατεί θρησκευτική ελευθερία, λέει πολλά.

Μπορεί εξάλλου τον σχεδιασμό των “Σεπτεμβριανών” να είχε το πάλαι ποτέ “βαθύ κράτος”, που οι οι νυν κυβερνώντες ήρθαν να αντικαταστήσουν, ωστόσο, ο Αντνάν Μεντερές, πρωθυπουργός της Τουρκίας το 1955, αποτελεί έναν από τους ήρωές τους και μπορεί να θεωρηθεί προπάτορας των τωρινών “ισλαμοδημοκρατών”.

Τα αναδυόμενα ισλαμίζοντα κοινωνικά στρώματα της Ανατολίας που ανέδειξαν τον Μεντερές και πρωτοστάτησαν τότε στη βίαιη εκτόπιση των μειονοτήτων από την τουρκική οικονομία, αποτελούν τη βάση και τον κορμό της σημερινής εξουσίας. Και συνεχίζουν τον ιδιόμορφο πόλεμό τους απέναντι στην ιστορικά διαμορφωμένη φυσιογνωμία της Κωνσταντινούπολης με όπλο όχι τα λοστάρια του 1955 αλλά την (εύθραυστη, όπως αποδείχθηκε) κατασκευαστική φρενίτιδα που αντικαθιστά τα ίχνη των μειονοτήτων με τον “πολιτισμό” των εμπορικών κέντρων και των κραυγαλέων τζαμιών.

capital.gr

Do the Taliban Pose a Threat to Stability in Central Asia?

0
It goes without saying that the crisis in Afghanistan will create new risks for the region, but Central Asia has long lived with chaos on its borders, and already has twenty years of experience in dealing with the Taliban.

With the Taliban back in power in Afghanistan following the U.S. withdrawal, there has been increasing speculation over what that will mean for the neighboring countries of Central Asia. Concerns have been expressed that the region will be flooded with refugees and drugs, that it will suffer a constant stream of terrorist attacks, and that the ruling regimes will be defeated by Islamists inspired by the victory of their Afghan counterparts.

Much depends, of course, on the future actions of the Taliban, but it’s already clear that such catastrophic forecasts are generally based on false perceptions of the fragility of the Central Asian states. After all, the region lived with the Taliban on its borders last time they ruled Afghanistan in the late 1990s and early 2000s, and began to prepare for their return long ago. Even in the worst-case scenario, the situation in Central Asia will therefore be far less dire than some are predicting. That does not change the fact, however, that the Taliban’s victory in Afghanistan could transform both the Central Asian regimes and their attitudes to the outside world.

The fall of Kabul may have come quicker than everyone expected—including the Taliban themselves—but the region has had plenty of time to prepare for the Taliban returning to power, and those preparations included shoring up borders and holding military exercises, including joint drills with each other, with Russia, and with the Collective Security Treaty Organization.

The UN expects about half a million Afghan refugees to flee their country by the end of this year, but Central Asia has not been a popular destination for them in the past: most go straight to neighboring Pakistan and Iran, from where many try to go on to developed countries. In 2020, the EU took in the most Afghan refugees (over 40,000), followed by Australia (11,000), and the UK (9,000).

Central Asia has its own emigration problem, and has neither a flourishing labor market in need of new workers, nor generous social programs, nor an Afghan diaspora that would ease the transition for refugees. Both Kazakhstan and Uzbekistan have said they are not taking in Afghan refugees, while Tajikistan is “temporarily” allowing thousands to await onward flights from its Kulyab airport.

The Taliban have said at all of their talks with other countries in the region that they pose no threat to the countries of Central Asia. Yet the group’s willingness and, most importantly, its ability to fulfill that promise have been questioned, especially as far as terrorist attacks are concerned.

The most vulnerable country in this respect is Tajikistan, where terrorist attacks occurred while American troops still controlled Afghanistan. An attack on a Tajik border post close to the Uzbek border in November 2019 was blamed by the Tajik authorities on Islamic State militants who had come over from Afghanistan, while the previous year, four foreign cyclists were murdered in the Tajik mountains. Islamic State claimed responsibility for both attacks, but judging by the many inconsistencies in the authorities’ versions of events, those responsible were not Afghans, but local radicals.

There have been terrorist attacks in other Central Asian nations, but most had nothing to do with Afghanistan or the Taliban, and the situation can hardly be described as critical, though it could, of course, get worse—especially if the Taliban, having vanquished their main enemy the United States, lose control over the various groups of their fighters.

The popularity of radical Islam in Central Asia and the threat to the region’s stability from events in Afghanistan should not be exaggerated. The fact that the countries border Afghanistan and that their regimes are neither particularly efficient nor popular does not mean that their inhabitants are ready to take inspiration from the Taliban’s success and build something similar at home. Afghanistan and the Central Asian nations may be close in terms of religion and ethnicity, but they have long been developing under completely different conditions, and have a lot less in common than might appear.

Afghans have been living in a permanent state of warfare for more than four decades now. Given that the median age there is just nineteen, the vast majority of people have never experienced peacetime. In Central Asia, on the other hand, peace has become something of a cult, and people are prepared to sacrifice their rights and freedoms to preserve it.

In Uzbekistan, the late president Islam Karimov is still popular—despite the corruption and abuse of power that marked his rule—because he prevented a war. In Tajikistan, which had a bitter experience of civil war in the early 1990s, President Emomali Rahmon has popular support for the same reason: that he ended the bloodshed. While Afghan children were learning to shoot, and only 55 percent of them were attending school, no fewer than 90 percent of children in Central Asia enjoyed free access to education.

Women in Central Asia, meanwhile, have not worn the parandja (burqa) en masse since the Soviet Hujum campaign of female emancipation there during the 1920s. Women have long held senior positions (in the parliaments of Kazakhstan and Uzbekistan, a third of deputies are women), while only 21 percent of Afghan women have any kind of paid employment.

In other words, the average person in Central Asia has a lot more in common with the average Russian than with Afghans. Unlike in Afghanistan, most people in Central Asia are not particularly religious, drink alcohol, use the internet, don’t wear traditional dress, watch movies and TV shows, and are subject to close monitoring by the state.

This final point is particularly important, because ever since they gained independence, the Central Asian regimes have battled any perceived religious fervor, for which they have frequently been criticized by the West and human rights activists. In Karimov’s Uzbekistan, beards were forbidden, children were not allowed to attend the mosque, and preachers regularly ended up in jail. The rules were eased a little following Karimov’s death, but the distribution of religious materials remains strictly controlled.

Next door, the Islamic Renaissance Party of Tajikistan—the only legal Islamic party in the post-Soviet space—was shut down by the authorities in 2015, and its leader sentenced to jail in absentia. Dushanbe also keeps a close eye on any Tajiks who have gone abroad for religious training.

This doesn’t mean, of course, that Islam is perceived exclusively as a potential threat in Central Asia, just that people there are not likely to look to Afghanistan’s Taliban for an example. Central Asian leaders are still more than happy to demonstrate religious solidarity with the public by going to the mosque, meeting with muftis, and sending their congratulations on Muslim holidays.

With the exception of Kyrgyzstan, which underwent another revolution just last year, the current regimes in Central Asia still look very stable: their ruling elites are consolidated, the use of violence is the preserve of the state, and there is little potential for protest. The two biggest countries in the region—Kazakhstan and Uzbekistan—have both undergone a transition of power in the not-so-distant past, and are still seeing the positive effect from the first concessions and reforms made by their new rulers.

It goes without saying that the crisis in Afghanistan will create new risks for the region, but Central Asia has long lived with chaos on its borders, and already has twenty years of experience in dealing with the Taliban. During that time, the countries have had time to strengthen their position, and are now far better prepared for the unexpected. Recent events in Afghanistan are, therefore, unlikely to plunge Central Asia into chaos. A more likely consequence is that the ruling regimes will tighten their control of society, and that Russia will increase its role in regional security.

By:
  • Temur Umarov

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

carnegie.ru

Μπορεί το καθεστώς των Ταλιμπάν να αποσταθεροποιήσει τις χώρες της Κεντρικής Ασίας

0

Αποτελούν οι Ταλιμπάν απειλή για τη σταθερότητα στην Κεντρική Ασία;

Του Temur Umarou

Με τους Ταλιμπάν να επιστρέφουν στην εξουσία στο Αφγανιστάν μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ αυξάνονται οι εικασίες για το τι θα σημαίνει αυτό για τις γειτονικές χώρες της Κεντρικής Ασίας. Εκφράστηκαν ανησυχίες ότι η περιοχή θα γεμίσει με πρόσφυγες και ναρκωτικά, ότι θα υπάρχει ένα συνεχές κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων και ότι τα κυβερνώντα καθεστώτα θα ηττηθούν από τους ισλαμιστές που θα έχουν εμπνευστεί από τη νίκη των ομοίων τους στο Αφγανιστάν. 

Πολλά εξαρτώνται φυσικά από τις μελλοντικές ενέργειες των Ταλιμπάν αλλά είναι ήδη σαφές ότι τέτοιες καταστροφικές προβλέψεις βασίζονται γενικά σε ψευδείς αντιλήψεις για την ευθραυστότητα των κρατών της Κεντρικής Ασίας.

Υπενθυμίζεται πως οι Ταλιμπάν την τελευταία φορά που κυβέρνησαν το Αφγανιστάν ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και άρχισαν να προετοιμάζονται για την επιστροφή τους εδώ και πολύ καιρό. Ακόμα και στο χειρότερο σενάριο, η κατάσταση στην Κεντρική Ασία θα είναι λιγότερο τρομερή απ’ ό,τι προβλέπουν ορισμένοι. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι η νίκη των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν θα μπορούσε να αλλάξει τόσο τα καθεστώτα στην Κεντρική Ασία όσο και τη στάση τους απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο.

Η πτώση της Καμπούλ μπορεί να ήρθε πιο γρήγορα απ’ ό,τι περίμεναν μερικοί – συμπεριλαμβανομένων και των Ταλιμπάν – αλλά η περιοχή είχε άφθονο χρόνο για να προετοιμαστεί για την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία και αυτές οι προετοιμασίες περιελάμβαναν την ενίσχυση των συνόρων και τη διεξαγωγή στρατιωτικών ασκήσεων συμπεριλαμβανομένων κοινών ασκήσεων μεταξύ τους, με τη Ρωσία και τον Οργανισμό Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (ΟΣΣΑ).

Ο ΟΗΕ αναμένει περίπου μισό εκατομμύριο Αφγανοί πρόσφυγες να εγκαταλείψουν τη χώρα τους μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους αλλά η Κεντρική Ασία δεν ήταν δημοφιλής προορισμός για αυτούς στο παρελθόν.

Οι περισσότεροι πηγαίνουν κατευθείαν στο γειτονικό Πακιστάν και στο Ιράν και από εκεί προσπαθούν να πάνε στις αναπτυγμένες χώρες. Το 2020 η ΕΕ δέχτηκε τους περισσότερους Αφγανούς πρόσφυγες (πάνω από 40.000), ακολουθούν η Αυστραλία (11.000 πρόσφυγες) και το Ηνωμένο Βασίλειο (9.000).

Η Κεντρική Ασία έχει το δικό της πρόβλημα μετανάστευσης και δεν έχει μια αγορά εργασίας που να χρειάζεται νέους εργαζόμενους, ούτε γενναιόδωρα κοινωνικά προγράμματα, ούτε μια αφγανική διασπορά που θα διευκολύνει τη μετάβαση των προσφύγων.  Τόσο το Καζακστάν όσο και το Ουζμπεκιστάν έχουν δηλώσει ότι δεν δέχονται Αφγανούς πρόσφυγες ενώ το Τατζικιστάν επιτρέπει προσωρινά σε χιλιάδες να αναμένουν τις επόμενες πτήσεις τους από το αεροδρόμιο στο Κουλιάμπ.

Οι Ταλιμπάν δήλωσαν σε όλες τις συνομιλίες τους με άλλες χώρες της περιοχής ότι δεν αποτελούν απειλή για τις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Ωστόσο η προθυμία των Ταλιμπάν και η ικανότητά τους να εκπληρώσουν αυτή την υπόσχεση αμφισβητήθηκε ειδικά όσον αφορά τις τρομοκρατικές επιθέσεις. 

Η πιο ευάλωτη χώρα από αυτή την άποψη είναι το Τατζικιστάν όπου σημειώθηκαν τρομοκρατικές επιθέσεις όταν τα αμερικανικά στρατεύματα εξακολουθούσαν να ελέγχουν το Αφγανιστάν. Οι αρχές του Τατζικιστάν είχαν κατηγορήσει μαχητές του Ισλαμικού κράτους που είχαν έρθει από το Αφγανιστάν για μια επίθεση σε συνοριακό σταθμό στο Τατζικιστάν κοντά στα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν τον Νοέμβριο του 2019 ενώ το προηγούμενο έτος τέσσερις ξένοι ποδηλάτες δολοφονήθηκαν στα βουνά του Τατζικιστάν. Το Ισλαμικό κράτος ανέλαβε την ευθύνη και για τις δύο επιθέσεις αλλά κάποιες αβεβαιότητες γύρω από τις εκδοχές των αρχών για τα γεγονότα έδειξαν πως οι υπεύθυνοι δεν ήταν Αφγανοί αλλά τοπικοί ριζοσπάστες.

Υπήρξαν τρομοκρατικές επιθέσεις σε άλλα κράτη της Κεντρικής Ασίας αλλά οι περισσότερες δεν είχαν καμία σχέση με το Αφγανιστάν ή τους Ταλιμπάν και η κατάσταση δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως κρίσιμη αν και θα μπορούσε η κατάσταση να χειροτερέψει αν οι Ταλιμπάν χάσουν τον έλεγχο των διαφόρων ομάδων των μαχητών τους.

Η δημοτικότητα του Ισλάμ στην Κεντρική Ασία και η απειλή για τη σταθερότητα της περιοχής λόγω της κατάστασης στο Αφγανιστάν δεν θα έπρεπε να υπερτονιστεί. Το γεγονός ότι οι χώρες που συνορεύουν με το Αφγανιστάν και ότι τα καθεστώτα τους δεν είναι ούτε ιδιαίτερα αποτελεσματικά ούτε δημοφιλή δεν σημαίνει ότι οι κάτοικοί τους είναι έτοιμοι να “εμπνευστούν” από την επιτυχία των Ταλιμπάν στη γειτονική χώρα και να δημιουργήσουν κάτι ανάλογο στην χώρα τους. Το Αφγανιστάν και τα υπόλοιπα κράτη της Κεντρικής Ασίας μπορεί να είναι σχετικά κοντά ως προς τη θρησκεία και την εθνότητα, έχουν ωστόσο πολύ λιγότερα κοινά απ’ ό,τι φαίνεται.

Οι Αφγανοί ζουν σε μια μόνιμη κατάσταση πολέμου για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες και η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν έχει ζήσει ποτέ σε καιρό ειρήνης. Στην Κεντρική Ασία από την άλλη, η ειρήνη έχει γίνει κάτι σαν θρησκεία και οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν τα δικαιώματά  και τις ελευθερίες τους για να τη διατηρήσουν.

Στο Ουζμπεκιστάν ο εκλιπών πρόεδρος Ισλάμ Καρίμοφ εξακολουθεί να είναι δημοφιλής  παρά τη διαφθορά και την κατάχρηση εξουσίας που σημάδεψε την εξουσία του – επειδή απέτρεψε έναν πόλεμο.

Στο Τατζικιστάν, το οποίο είχε μια πικρή εμπειρία εμφυλίου πολέμου στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Πρόεδρος Εμομαλί Ραχμόν έχει τη λαϊκή υποστήριξη για τον ίδιο λόγο: έβαλε τέλος στην αιματοχυσία. Την ώρα που τα παιδιά από το Αφγανιστάν μάθαιναν να πυροβολούν και μόνο το 55% από αυτά φοιτούσαν στο σχολείο, τουλάχιστον το 90% των παιδιών στην Κεντρική Ασία απολάμβαναν δωρεάν πρόσβαση στην εκπαίδευση.

Οι γυναίκες στην Κεντρική Ασία, εν τω μεταξύ, δεν έχουν φορέσει μπούρκα από την εκστρατεία Χουτζούμ που έγινε εκεί για τη γυναικεία χειραφέτηση τη δεκαετία του 1920. Οι γυναίκες κατείχαν από καιρό ανώτερες θέσεις (στα κοινοβούλια του Καζακστάν και του Ουζμπεκιστάν το ένα τρίτο των βουλευτών είναι γυναίκες) ενώ μόνο το 21% των Αφγανών γυναικών έχουν κάθε είδους μισθωτή εργασία.

Με άλλα λόγια ο μέσος άνθρωπος στην Κεντρική Ασία έχει πολλά περισσότερα κοινά με τον μέσο Ρώσο παρά με τους Αφγανούς. Σε αντίθεση με το Αφγανιστάν, οι περισσότεροι άνθρωποι στην Κεντρική Ασία δεν είναι ιδιαίτερα θρησκευόμενοι, πίνουν αλκοόλ, χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, δεν φορούν παραδοσιακά ρούχα, παρακολουθούν ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές και υπόκεινται σε στενή παρακολούθηση από το κράτος.

Αυτό το τελευταίο σημείο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, διότι από τότε που απέκτησαν την ανεξαρτησία τους, τα καθεστώτα της Κεντρικής Ασίας πολεμούσαν κάθε θρησκευτικό φανατισμό, κάτι για το οποίο συχνά επικρίνονταν από τη Δύση και τους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στο Ουζμπεκιστάν του Καρίμοφ, τα γένια απαγορεύονταν, τα παιδιά δεν επιτρεπόταν να παρευρεθούν στο τζαμί και οι ιεροκήρυκες κατέληγαν τακτικά στη φυλακή. Οι κανόνες άλλαξαν λίγο μετά το θάνατο του Καρίμοφ, αλλά η διανομή θρησκευτικού υλικού ελέγχεται αυστηρά.  Δίπλα στο Τατζικιστάν το Ισλαμικό Αναγεννησιακό Κόμμα σταμάτησε το 2015 και ο αρχηγός του καταδικάστηκε σε φυλάκιση. Στενά παρακολουθούνται και όλοι όσοι έχουν φύγει στο εξωτερικό για θρησκευτική εκπαίδευση.

Με εξαίρεση το Κιργιζιστάν, στο οποίο πραγματοποιήθηκε μια επανάσταση μόλις πέρυσι, τα σημερινά καθεστώτα στην Κεντρική Ασία εξακολουθούν να φαίνονται πολύ σταθερά. Οι δύο μεγαλύτερες χώρες στην περιοχή-το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν-που και στις δύο υπήρχε αλλαγή εξουσίας στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν, εξακολουθούν να βλέπουν το θετικό αποτέλεσμα από τις πρώτες μεταρρυθμίσεις που έκαναν οι νέοι ηγεμόνες τους.

Είναι αυτονόητο ότι η κρίση στο Αφγανιστάν θα δημιουργήσει νέους κινδύνους για την περιοχή, αλλά η Κεντρική Ασία ζει εδώ και πολύ καιρό με ένα χάος στα σύνορά της και έχει ήδη είκοσι χρόνια εμπειρίας στην αντιμετώπιση των Ταλιμπάν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι χώρες είχαν χρόνο να ενισχύσουν τη θέση τους και τώρα είναι πολύ καλύτερα προετοιμασμένες για το απροσδόκητο.

Ως εκ τούτου, τα πρόσφατα γεγονότα στο Αφγανιστάν είναι απίθανο να βυθίσουν την Κεντρική Ασία στο χάος. Το πιο πιθανό είναι ότι τα κυβερνώντα καθεστώτα να ενισχύσουν τον έλεγχο της κοινωνίας και ότι η Ρωσία να αυξήσει τον ρόλο της στην περιφερειακή ασφάλεια.

Δείτε ολόκληρο το κείμενο εδώ

capital.gr

Σοσιαλδημοκράτες-Πράσινοι-Αριστερά ante portas;

0

Πρόσφατες δημοσκοπήσεις θεωρούν εφικτή μια συγκυβέρηση Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Αριστεράς. Ποια επιχειρήματα συνηγορούν υπέρ και ποια κατά ενός τέτοιου σεναρίου;

    Ποια τα σενάρια κυβερνητικών συμμαχιών μετά τις εκλογές;

Η Άγκελα Μέρκελ αν και θα αποχωρήσει από την ενεργό πολιτική μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές της 26ης Σεπτεμβρίου βλέπει με ανησυχία τις δημοσκοπήσεις: Μετά από 16 χρόνια κυβέρνησης Μέρκελ, οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) κινδυνεύουν να βρεθούν στην αντιπολίτευση. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις μαζί με τους Πράσινους (Die Grünen) και την Αριστερά (Die Linke), ο υποψήφιος καγκελάριος των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) Όλαφ Σολτς θα μπορούσε να σχηματίσει αυτή τη στιγμή κυβέρνηση συνασπισμού.

Το SPD, η Αριστερά και το ΝΑΤΟ

Όλαφ ΣολτςΜε ποιους θα μπορούσε να συγκυβερνήσει ο υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών Όλαφ Σολτς;

Κατά πόσο είναι εφικτός ένας συνασπισμός «Κόκκινου-Κόκκινου-Πράσινου» (από τα χρώματα των εν λόγω κομμάτων) σε ομοσπονδιακό επίπεδο; Η 67χρονη Άγκελα Μέρκελ είχε δηλώσει ότι «υπό τη δική της καγκελαρία δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει συγκυβέρνηση με την Αριστερά». Ο υποψήφιος των Σοσιαδημοκρατών στο τηλεοπτικό ντιμπέιτ με τον Άρμιν Λάσετ, διάδοχο της Μέρκελ, και την υποψήφια των Πρασίνων Αναλένα Μπέρμποκ δεν απάντησε θετικά αλλά ούτε και αρνητικά σε σχετικό ερώτημα. Ωστόσο ανέφερε ως προϋπόθεση μιας τέτοιας συνεργασίας τη δέσμευση της Αριστεράς για το ΝΑΤΟ. Από την πλευρά της η Αριστερά στο προεκλογικό της μανιφέστο «απαιτεί τη διάλυση του ΝΑΤΟ και την αντικατάστασή του από ένα σύστημα συλλογικής ασφάλειας με τη συμμετοχή της Ρωσίας».

Πιθανή κυβερνητική συμμαχία Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Αριστεράς θα μπορούσε να υπάρξει μόνο εάν η Αριστερά υποχωρούσε στο σημείο αυτό, κάτι για το οποίο δεν υπάρχουν ακόμη ενδείξεις.Σε πρόσφατη συνέντευξή της στην DW η υποψήφια της Αριστεράς Ζανίν Βίσλερ επανέλαβε την απόρριψη του ΝΑΤΟ από το κόμμα της. Οι αποκλίσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας με την Αριστερά φαίνονται ακόμη ανυπέρβλητες. Εάν η Αριστερά παρέμενε ανυποχώρητη στις θέσεις για το ΝΑΤΟ, τα σενάρια συγκυβέρνησης θα τέλειωναν. Αλλά ακόμη κι αν άλλαζε ριζικά στάση, πάλι θα έπρεπε να διευκρινιστούν κι άλλα ζητήτημα, όπως η συμμετοχή του γερμανικού στρατού σε αποστολές στο εξωτερικό, στο οποίο η Αριστερά εναντιώνεται κατηγορηματικά. Μια συμβιβαστική φόρμουλα για τους Σοσιαλδηκράτες και τους Πρασίνους θα μπορούσαν να θεωρηθούν οι ανθρωπιστικές επιχειρήσεις υπό την ηγεσία του ΟΗΕ.

Πιθανή σύγκλιση για κλιματική πολιτική, εκπαίδευση, φόρους

Ζανίν ΒίσλερΗ υποψήφια της Αριστεράς για την καγκελαρία Ζανίν Βίσλερ

Πέρα από το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας, σε άλλους τομείς όπως η κλιματική ή η εκπαιδευτική πολιτική ή η οικονομία φαίνεται ότι πιο πιθανή μια σύγκλιση. Και τα τρία κόμματα τάσσονται υπέρ μιας πλήρους μετάβασης σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και περισσότερης ψηφιοποίησης στη δημόσια διοίκηση, την εκπαίδευση και τις επιχειρήσεις. Τάσσονται υπέρ μιας αύξησης του κατώτατου μισθού και της φορολόγησης των πλουσιότερων. Κοινά σημεία υπάρχουν και στην μεταναστευτική πολιτική, αν και οι Σοσιαλδημοκράτες δεν απορρίπτουν το ενδεχόμενο απελάσεων Αφγανών υπό προϋποθέσεις. «Είναι αλήθεια ότι κάποιος που τέλεσε σοβαρά εγκλήματα, δεν μπορεί να υπολογίζει στο γεγονός ότι μπορεί να μείνει εδώ» ανέφερε ο υποψήφιος καγκελάριος του SPD Όλαφ Σολτς σε συνέντευξή του στην DW.

Aξίζει πάντως να σημειωθεί ότι προς το παρόν σε τρία από τα 16 ομόσπονδα γερμανικά κρατίδια (Βερολίνο, Βρέμη, Θουριγγία) υπάρχουν ήδη συνασπισμοί «Κόκκινου-Κόκκινου-Πράσινου», ωστόσο τα κρατίδια δεν διαθέτουν αρμοδιότητες επί της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας. Αυτοί οι τομείς εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

Σενάρια συνεργασιών

Κρίστιαν ΛίντνερΟ πρόεδρος των Φιλελευθέρων Κρίστιαν Λίντνερ

Στη Γερμανία πιο ευέλικτα κόμματα για κυβερνητικές συμμαχίες θεωρούνται οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι, που απορρίπτουν κατηγορηματικά μόνο τη συνεργασία με την εθνολαϊκιστική Εναλλακτική για τη Γερμανία. Από την άλλη τα Χριστιανικά Κόμματα (CDU/CSU) και οι Φιλελεύθεροι (FDP)απορρίπτουν κατηγορηματικά όποια συνεργασία με την Αριστερά. Για τους Χριστιανοδημοκράτες του Άρμιν Λάσετ φαίνεται να υπάρχει ελπίδα για συμμαχία με τους Πράσινους και τους Φιλευθέρους.

Πιθανή από μαθηματική άποψη θα μπορούσε να θεωρηθεί και μια συμμαχία Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Φιλελευθέρων, που φαίνεται να συγκεντρώνει γύρω στο 54%, έναντι 47% για το σενάριο Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Αριστεράς. Αν και ορισμένα μέλη από τη δεξιά πτέρυγα του SDP θα προτιμούσαν μια συνεργασία με το FDP, εντούτοις αναλυτές, όπως ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Όσκαρ Ντιτερμάιερ, δεν αποκλείει το ενδεχομένο συμμαχίας Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων, Αριστεράς, διότι και στα τρία αυτά κόμματα υπάρχουν στελέχη που είναι «πρόθυμα για συμβιβασμούς»

Μάρσελ Φυρστενάου

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

DW

Δεν είναι οικόπεδο η Κύπρος και θέλουν να συζητηθεί «συνιδιοκτησία»: Η συνίδρυση τερματίζει την μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας

0

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Όλες οι «ιδεοθύελλες» έχουν σημείο αναφοράς τις βρετανικές φόρμουλες. Επειδή προφανώς κάποιους τους βολεύει (κατοχική Τουρκία), ενώ άλλοι (Λευκωσία) «πάσχουν» από έλλειψη ιδεών.

Γι’ αυτό και το χαλί το στρώνουν οι του Φόρεϊν Όφις και όσοι πιστοί, που δεν και λίγοι, ακολουθούν. Είναι δε ιδιαίτερα ενδιαφέρον το γεγονός ότι βρίσκονται αρκετοί καλοθελητές να εξηγήσουν και να προωθήσουν τις ιδέες του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών.

Τι είναι το ζητούμενο; Η επανέναρξη διαπραγματεύσεων. Σε ποια βάση; Αυτό είναι το ερώτημα, που καλούνται να απαντήσουν οι εμπλεκόμενοι καθώς είναι σαφές πλέον ότι η «συμφωνημένη βάση» έχει μετακινηθεί προς την κατεύθυνση του νέου τουρκικού αφηγήματος. Δηλαδή, ενός μοντέλου συγκαλυμμένης ή μη συνομοσπονδίας δύο κρατών.

Ένα μοντέλο, που θα διευκολύνει την Άγκυρα στη στρατηγική επιδίωξή της για πλήρη έλεγχο της Κύπρου.

Είναι προφανές πως καταβάλλεται παρασκηνιακά μια προσπάθεια να βρεθεί μια «αποδεκτή φόρμουλα», κοντά σε αυτά που επιδιώκει η Άγκυρα. Γι’ αυτό και η ανακάλυψη διαφόρων ορολογιών, που παραπέμπουν σε εκείνο που διαχρονικά επιδίωκε η κατοχική δύναμη.

  • Υπενθυμίζεται συναφώς ότι ο  Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών στην έκθεση του αναφέρθηκε σε «έμφυτα δικαιώματα» (inherent rights). Είναι μια αναφορά που μπορεί να τύχει πολλών ερμηνειών και σίγουρα η τουρκική πλευρά την έχει έτοιμη.
  • Θα είναι τα «έμφυτα δικαιώματα» προπομπός και μια συγκαλυμμένη αναφορά στην κυριαρχική ισότητα; Αυτό παρασκηνιακά έχει ήδη ερμηνευθεί, από τους «συνήθεις υπόπτους» με τρόπο που είναι (η ερμηνεία) κομμένη ραμμένη στην τουρκική εκδοχή.

Περαιτέρω, είναι προφανές πως για κάποιους, που συνήθως έχουν έφεση να εφευρίσκουν ορολογίες, που να ικανοποιούν τις τουρκικές επιδιώξεις, ο «συμβιβασμός» βρίσκεται σε μια φόρμουλα, που περίπου θα προβλέπει τα εξής:

Οι Τουρκοκύπριοι να εκχωρήσουν κυριαρχία στη «νέα κατάσταση πραγμάτων», που θα παραπέμπει σε δύο κράτη και στη δυνατότητα απόσχισης, την ώρα που οι Ελληνοκύπριοι θα θεωρούν πως θα υπάρξει συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι μετρ της εποικοδομητικής ασάφειας γνωρίζουν πώς θα λειτουργήσουν.

Το Κυπριακό θα λυθεί με διαπραγματεύσεις. Φαίνεται, όμως, ότι για να επαναρχίσουν οι συνομιλίες πρέπει η ελληνική πλευρά να πληρώσει τον λογαριασμό. Γιατί πρέπει να δώσει προκαταβολικά όλα όσα ζητούν οι Τούρκοι;

Συνομιλίες με τουρκικούς όρους, σερβιρισμένους από τους Βρετανούς διά του Γκουτέρες ή συνομιλίες, που θα οδηγήσουν στην ανατροπή των κατοχικών δεδομένων;

Εάν είναι να συμφωνηθεί εκ προοιμίου μια φόρμουλα «δύο αυτοδιοικούμενων περιοχών», όπως ήθελε να «περάσει» η κ. Λουτ στο τελευταίο ταξίδι της, δεν θα χρειαστεί καν διαπραγμάτευση. Μια τηλεδιάσκεψη είναι αρκετή και παίκτες να αποδεχθούν τον ενταφιασμό της Κύπρου.

Ο τέως υπουργός Εξωτερικών, Γιαννάκης Κασουλίδης, θεωρεί πως μπορούμε  να δεχθούμε τη βρετανική φόρμουλα. Είπε (συνέντευξη στην Καθημερινή, στην Μαρίνα Οικονομίδου), ότι «γράφτηκε και κατακρίθηκε ότι προωθούνται κάποιοι όροι από τους Βρετανούς οι οποίοι είναι απαράδεκτοι. Από αυτά τα έξι σημεία, εγώ τα τρία δεν τα θεωρώ κακά…».

Και εξήγησε πως τα καλά είναι τα εγγενή ίσα δικαιώματα, η συνιδιοκτησία και η συνίδρυση.

«Αν πιστεύουμε ότι θα καταλήξουμε σε λύση αποδεκτή στη βάση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, θα πρέπει να πάρουμε απόφαση ότι δημιουργούμε δύο κοινότητες με συνίδρυση, με συνιδιοκτησία και με αναγνωρισμένα τα εγγενή ίσα δικαιώματα, τα οποία δεχτήκαμε σε όλα τα έγγραφα, ακόμα και στη συμφωνία του Φεβρουαρίου του 2014, μεταξύ Αναστασιάδη – Έρογλου. Εκεί αναφέρεται πως η νέα κατάσταση πραγμάτων πηγάζει από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους».

Αλλά και στη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου της περασμένης Τετάρτης αναφέρθηκε πως ούτως ή άλλως το 2014 συμφωνήσαμε ότι η κυριαρχία  πηγάζει από τους Ε/κ και Τ/κ.

  • Ο κ. Κασουλίδης, ο οποίος διετέλεσε δύο θητείες ΥΠΕΞ, με ευκολία αποδέχεται ορολογίες. Πού έχει συναντήσει στο διεθνές δίκαιο τον όρο συνιδιοκτησία; Είναι οικόπεδο ή χώρα; Το λένε οι Τούρκοι, όπως και το θέμα της συνίδρυσης. Το αναφέρουν και οι Βρετανοί.

Πρόκειται για ένα νεολογισμό, που εάν υιοθετηθεί τερματίζει τη θέση για μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς θα συν- ιδρυθεί κάτι το καινούργιο. Αλλά και το θέμα των εγγενών δικαιωμάτων, είναι σαφές πως όταν είναι χωριστά αποκτούν νέο περιεχόμενο από αυτά που διασφαλίσθηκαν για τους Κύπριους πολίτες με το Σύνταγμα του 1960.

Είναι σαφές πως ακόμη και η πολυσυζητημένη ιδέα για το Σύνταγμα του 1960, αντιμετωπίζεται από κάποιους μέσα από τη βρετανική φόρμουλα. Δηλαδή, επιστροφή στο Σύνταγμα και μετά διά της φόρμουλας αυτής σε δύο πλήρως αυτόνομες περιοχές.

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

https://hellasjournal.com/2021/09/den-ine-ikopedo-i-kipros-ke-theloun-na-sizitithi-sinidioktisia-i-sinidrisi-termatizi-tin-metexelixi-tis-kipriakis-dimokratias/

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΡΒΑΛΙΑΣ-Από τον Αποστολάκη στον Στυλιανίδη μεσολαβούν δέκα βουνά δρόμος: Ήταν ένα λάθος ο διορισμός του…

0

Τελικά τι σόι υπουργείο είχε στο μυαλό του να δημιουργήσει ο κ. Μητσοτάκης; Υπουργείο μάχιμο με στελέχη-τρεχαλατζήδες που θα οργώνουν την επικράτεια, σε καθεστώς διαρκούς επιφυλακής για να μην επαναληφθούν φαινόμενα όπως αυτά που ζήσαμε τον περασμένο Αύγουστο και παλιότερα, στο Μάτι και τη Μάνδρα; ‘Η υπουργείο επιτελικής…διαννόησης που ενώ ο τόπος καίγεται θα συσκέπτεται για να στοχαστεί τα παγκόσμια προβλήματα της κλιματικής αλλαγής και το μέλλον του αργυροπελεκάνου στη Δοιράνη;

Στην αρχή φάνηκε ότι επέλεξε την πρώτη εκδοχή βάζοντας στο τιμόνι έναν έμπειρο αξιωματικό που γνωρίζει την ελληνική πραγματικότητα έχοντας διαχειριστεί καυτά προβλήματα σε δύσκολα μέτωπα.

Κι όταν το σχέδιο ναυάγησε, έκανε στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών και στράφηκε σε μία λύση “σαλονάτη”, από αυτές που έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν τις κρίσεις στα γραφεία, μέσα από τον παραμορφωτικό φακό, αλλά και τα παχυλά κονδύλια των ΜΚΟ…

  • Από το “βατράχι” των ΟΥΚ, ο Κυριάκος κατέληξε σε ένα άλλο…προιόν, ασπόνδυλο σαν τη μέδουσα και γλιτσερό σαν το σαλιγγάρι με σπουδαίες όμως, αναριχητικές ικανότητες από εκείνες που αποκτώνται μόνο στα ευρωπαικά σαλόνια των Βρυξελλών και αναδεικνύουν λαμπρές παραδουλεύτρες των Γερμανών σε ρόλο επιτρόπων.

Ο Στυλιανίδης είναι μία κλασσική περίπτωση ευρωγενίτσαρου. Με τη διαφορά ότι τον ενδοτισμό του τον “φωνάζει”. Δεν κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες, όπως ο άλλος, ο δικός μας. Σε σημείο τέτοιο που κατάντησε ανυπόφορος ακόμη και για τον “μετριοπαθή” Ανα(ν)στασιάδη…

Ο νέος υπουργός Πολιτικής Προστασίας, λοιπόν, είναι ένας φιλόδοξος Κύπριος οδοντίατρος που ξεκίνησε ως ταλαντούχος κυβερνητικός εκπρόσωπος  και έχτισε καριέρα ως σημαιοφόρος του σχεδίου Ανάν. Με το αζημίωτο βεβαίως.

Το πως πληρώθηκε για αυτές του τις υπηρεσίες είναι γνωστό. Οταν υπήρχε ακόμη δημοσιογραφία στην Ελλάδα, τα ίδια μέσα που σήμερα τον υμνούν ως “εξαιρετική επιλογή” τον είχαν ξεμπροστιάσει αποκαλύπτωντας ότι έκανε τον “ανιδιοτελή του αγώνα” του εις βάρος του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου με την ευγενική χορηγία της αμερικανικής πρεσβείας. Στο τέλος αναγκάστηκε να το ομολογήσει και ο ίδιος.

Από τον Αποστολάκη στον Στυλιανίδη, λοιπόν, μεσολαβούν δέκα βουνά δρόμος. Αλλά αφήσουμε κατά μέρος τις εθνομηδενιστικές απόψεις του Κύπριου που ενδόμυχα μπορεί να ασπάζονται και αυτοί που τον επέλεξαν. Για να σβήσεις μια φωτιά στο κάτω-κάτω, δεν χρειάζεται να πουλήσεις το Καστελλόριζο…

Το ερώτημα είναι αν μπορεί αυτός ο άνθρωπος που δεν έχει ιδέα από την ελληνική πραγματικότητα, τουλάχιστον έξω από τα οικοδομικά τετράγωνα του Συντάγματος και του Κολωνακίου, να ανταποκριθεί στις επιταγές του νέου του…επαγγέλματος.

Ο Στυλιανίδης είναι καλος για να στήσει μια ημερίδα με θέμα την Κλιματική Αλλαγή προσκαλώντας, ας πούμε, τον Αλ Γκορ που επίσης σιτίζεται από τέτοιου είδους “παγκόσμιες ανησυχίες”, αλλά αμφιβάλω αν θα θελήσει να φορέσει γαλότσες για να τρέξει στη πρώτη πλημμύρα.

  • Μπορεί να μιλήσει με τεχνοκρατική επάρκεια για την απειλή του …έμπολα στην Αφρική, αλλά διερωτώμαι αν γνωρίζει έστω και στοιχειωδώς το ανάγλυφο της ελληνικής υπαίθρου επί της οποίας θα κληθεί να διαχειριστεί φυσικές καταστροφές.

Ενας φίλος μου που γνωρίζει άριστα την κυπριακή πραγματικότητα διακινδύνευσε την πρόβλεψη ότι στο πρώτο… πανελλαδικό κράξιμο, θα παραιτηθεί και θα φύγει τρέχοντας. Εγώ πιστεύω ότι τέτοιου τύποι έχουν εκπαιδευθεί για να επιβιώνουν, βαφτίζοντας το φτύσιμο παροδική… βροχούλα. Θα δούμε.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Μητσοτάκης τελεί σε σύγχυση και μοναδικό κριτήριο πλέον των επιλογών του είναι η διάσωση, όχι των πολιτών, αλλά των εντυπώσεων. Που έχουν αρχίσει πλέον να γκριζάρουν επικίνδυνα…

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2021/09/apo-ton-apostolaki-ston-stilianidi-mesolavoun-deka-vouna-dromos-itan-ena-lathos-o-diorismos-tou/

Στο ‘σκαμνί’ ο ψευτομουφτής Κομοτηνής για αντιποίηση αρχής – Τώρα ζητάει την βοήθεια του Αλλάχ και του κόσμου!

0

Την βοήθεια του Αλλάχ και του κοινού ζητάει ο ψευτομουφτής Κομοτηνής Ιμπραήμ Σερίφ που δικάζεται σε ένα μήνα για αντιποίηση αρχής.

Η Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης καλεί τον ψευτομουφτή και φερέφωνο της Άγκυρας στην Θράκη να παρουσιαστεί στις 7 Οκτωβρίου στο Γ’ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης.

Μάλιστα ο ίδιος ισχυρίζεται ότι «Κληθήκαμε στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης στις 7 Οκτωβρίου καθώς η συμμετοχή μας σε ένα μαζικό μεβλίτ που διοργάνωσαν οι αδερφοί μας από το Αλάν Κουγιού πριν από 5 χρόνια κρίθηκε ως αντιποίηση αρχής. Ο Αλλάχ να είναι βοηθός μας».

Στο πλευρό του έσπευσε αμέσως ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου, δηλώνοντας ότι «η Ελλάδα πρέπει να δώσει τέλος στις παρεμβατικές εφαρμογές και τις καταπιεστικές πολιτικές κατά των μουφτήδων που έχουν εκλέξει οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης»!

Πάντως, περισσότερο χρήσιμος θα ήταν ένας καλός δικηγόρος…

Στο ‘σκαμνί’ ο ψευτομουφτής Κομοτηνής για αντιποίηση αρχής – Τώρα ζητάει την βοήθεια του Αλλάχ και του κόσμου!