Αρχική Blog Σελίδα 2201

Δημήτρης Τσαϊλάς: Δέκα ερωτήματα  για τη συγκρότηση Δόγματος Εθνικής Ασφάλειας με επίκεντρο την προκλητική απειλή της Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
0

 

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Ποιο το ενδεχόμενο να ξεσπάσει ένα θερμό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας; Αυτό το κύριο ερώτημα, αντανακλά βασανιστικά το ρόλο της τύχης στις επιχειρήσεις που διενεργούνται αυτή την ώρα από τα πολεμικά σκάφη που πλέουν στην περιοχή του συμπλέγματος των νήσων του Καστελορίζου και ανατολικά της Κρήτης. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι δεν πολεμούνε τα άψυχα αντικείμενα, αλλά αληθινά άτομα, πληρώματα,  με ιδέες και θέληση. Η έννοια της τριβής του Clausewitz υπάρχει περισσότερο στο επιχειρησιακό και τακτικό επίπεδο. Υπάρχει σε όλα τα επίπεδα, και έτσι αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη για σύνεση στην ανάληψη κινδύνων και στην προσαρμοστικότητα στη στρατηγική σκέψη η οποία δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Ο αντίκτυπος της τύχης είναι γνωστός σε άπαντες. Η αποδοχή της αβεβαιότητας και της τύχης είναι το αδιαμφισβήτητο άγχος του καθενός για τη σύνεση στις υποθέσεις της στρατηγικής.

Τελευταία υπάρχει ένα “άνισος διάλογος”. Ενώ η πολιτικοστρατιωτική αλληλεπίδραση στην ανάπτυξη στρατηγικής είναι ζωτικής σημασίας για τη στρατηγική επιτυχία διαπιστώνουμε ότι παράλληλα, είναι μια μεγάλη πηγή έντασης. Δεν συζητούνται οι στόχοι πολιτικής και οι επιχειρησιακές επιλογές. Ο διάλογος που ακολουθείται για τη δημιουργία και τη βελτίωση στρατηγικών είναι σπάνιο προϊόν. Τελικά, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πρέπει να σταθμίσουν τα απαράδεκτα μέσα από δομημένες συζητήσεις που απομακρύνουν τις προσωπικές, οργανωτικές και εθνικές ψευδαισθήσεις και αλήθειες. Πρέπει να αντιμετωπίσουν με ακρίβεια τα εθνικά συμφέροντα, να διακρίνουν με ακρίβεια τις στρατηγικές επιλογές και να κάνουν επιλογές ακόμη και με ατελείς πληροφορίες καταστρώνοντας ένα Δόγμα Εθνικής Ασφάλειας.

Είναι γνωστό, ότι η Ελλάδα στερείται τυπικής και αποδεκτής «Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας» ή ενός ξεκάθαρου δόγματος εθνικής ασφάλειας, που θα πλαισιώνει τις πολιτικές και τις προσπάθειες για την οικοδόμηση και χρήση στρατιωτικής δύναμης. Αυτό υποδηλώνει την ανάγκη για απόκτηση μιας πυξίδας που θα καθοδηγεί τις εθνικές προσπάθειες και θα καθορίζει τις προτεραιότητες στον αμυντικό τομέα και στο τομέα των πληροφοριών καθώς και τις διπλωματικές και οικονομικές διαστάσεις της πολιτικής.

Το επιχείρημα, είναι ότι αντί να λαμβάνει αποφάσεις ως απάντηση στις τοπικές και άμεσες κρίσεις, η Ελλάδα πρέπει να θεσπίσει ένα σύνολο «Μεγάλων Στόχων» στον τομέα της εθνικής ασφάλειας, που μπορούν να αντέξουν στη φθορά του χρόνου. Ο καθορισμός αυτών των στόχων και μάλιστα ο γραπτός καθορισμός τους θα βοηθούσε στην αποφυγή βιαστικών αποφάσεων που δεν ανταποκρίνονται στις μακροπρόθεσμες ανάγκες της χώρας. Αυτό το έγγραφο είναι μια σύνοψη αυτού που πρέπει να θεωρηθεί, κατά την κρίση μου, ως «η έννοια της εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας» αντί να ανακοινώνονται οι διάφορες «κόκκινες γραμμές» κάθε φορά, που σε τελική ανάλυση δείχνουν έλλειψη αξιοπιστίας.

Να ξεκαθαρίσω ότι η έννοια της εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας δεν είναι μια «συνταγή» που προβλέπεται ως απάντηση σε περιστασιακές προκλήσεις. Επίσης, δεν είναι ένα ιερό κείμενο που παρέχει επίσημες λύσεις. Είναι μια διατύπωση «βασικών αρχών» που μπορεί να βοηθήσει στη σκέψη, ιδιαίτερα στο μακροπρόθεσμο προγραμματισμό, και στο καθορισμό προτεραιοτήτων και στη κατανομή πόρων. Δεν τεκμαίρεται ο καθορισμός του τρόπου αντιμετώπισης συγκεκριμένων κρίσεων.

Αυστηρά μιλώντας, το δόγμα εθνικής ασφάλειας χρησιμεύει για τον προσανατολισμό τόσο της σκέψης όσο και της δράσης όταν οι διπλωματικές λύσεις δεν αποδίδουν πλέον καρπούς, ή όπως έλεγε ο Clausewitz, «η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα». Αυτό θα πρέπει να προκύψει από την υπόθεση ότι οι διπλωματικές προσπάθειες και ρυθμίσεις χάνουν τη σημασία τους ενόψει της χρήσης βίας ή της απειλής βίας από έναν αντίπαλο. Επομένως, οι διπλωματικές προσπάθειες ή συμφωνίες δεν αποτελούν μέρος του εθνικού δόγματος, γεγονός που το φέρνει πιο κοντά στη σφαίρα ενός αμυντικού δόγματος με τη στενή έννοια του όρου.

Ωστόσο, το δόγμα και τα παράγωγά του θα πρέπει να εξυπηρετούν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με στόχο την επίτευξη διπλωματικής συμφωνίας. Σε τέτοιες στιγμές, το δόγμα χρησιμεύει κυρίως για τον προσδιορισμό των σημείων στα οποία οι προτεινόμενες συμφωνίες συμπληρώνουν τις απαιτήσεις της εθνικής ασφάλειας ή μπορεί πράγματι να τις θέσουν σε κίνδυνο. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι συμφωνίες πρέπει να απορριφθούν, αλλά τέτοια αδύνατα σημεία πρέπει να αναδειχθούν.

Το κύριο μέσο για την εφαρμογή του δόγματος εθνικής ασφάλειας είναι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΕΔ), αλλά δεν είναι ο μόνος οργανισμός που εμπλέκεται. Η κοινότητα πληροφοριών έχει επίσης σημαντικό ρόλο να διαδραματίσει στην υπεράσπιση της Ελλάδας, και σε ορισμένες περιπτώσεις επίσης τα Σώματα Ασφαλείας (όπως προέκυψε στα σύνορα του Έβρου με την προσπάθεια παράνομης εισόδου μεταναστών με την υποστήριξη των τουρκικών αρχών). Με την ευρύτερη έννοια, το Υπουργείο Εξωτερικών και άλλες σχετικές κυβερνητικές υπηρεσίες που επηρεάζουν τη θέση της Ελλάδας στον κόσμο (και τις διπλωματικές και οικονομικές αλληλεπιδράσεις του), θα πρέπει επίσης να τηρούν τις κατευθυντήριες αρχές ενός αμυντικού δόγματος και να ενεργούν ανάλογα.

Επιπλέον, δεδομένης της πολύπλοκης πραγματικότητας του σύγχρονου κόσμου, είναι ζωτικής σημασίας να δημιουργηθεί σταθερή και συνεχής συνεργασία μεταξύ όλων των κλάδων της κοινότητας εθνικής ασφάλειας με την ευρύτερη έννοια. Αυτό ισχύει σίγουρα σε ειρηνικές περιόδους, αλλά και κατά τη διάρκεια πολέμου. Στις πολύπλοκες, πολύπλευρες καταστάσεις που προκύπτουν στον τομέα της εθνικής ασφάλειας υπάρχουν πράγματι μη στρατιωτικές ενέργειες που πρέπει και πρέπει να γίνουν για την επίτευξη των εθνικών στόχων της Ελλάδας. Οι διπλωματικές πρωτοβουλίες, οι δραστηριότητες πληροφοριών και οι εμπορικές σχέσεις, καθώς και άλλα στρατηγικά εργαλεία, είναι όλα σημαντικά μέσα σε αυτό το ευρέως καθορισμένο πλαίσιο.

Παρ’ όλα αυτά, θα πρέπει να γίνει σαφές ότι τα διπλωματικά και άλλα μη στρατιωτικά μέσα δεν αντικαθιστούν και δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την ανάγκη ενίσχυσης των στρατιωτικών δυνατοτήτων. Οι στρατιωτικές δυνατότητες παραμένουν αναγκαίες για την αντιμετώπιση των τρομερών καταστάσεων που μπορεί να προκύψουν λόγω των εχθρικών στρατιωτικών ενεργειών εναντίον του Ελληνισμού.

Η δυνατότητα των εθνικών δομών λήψης αποφάσεων και της ικανότητας των ανώτερων επιπέδων να εφαρμόζουν πολιτικές εθνικής ασφάλειας είναι επίσης ζωτικής σημασίας συστατικά για την εκτέλεση των καλά αιτιολογημένων πολιτικών και για την ικανότητα των Ελλήνων ηγετών να αντέχουν σε μεγάλες πιέσεις που επιβάλλονται από τις προκλήσεις της εθνικής ασφάλειας. Ταυτόχρονα, η ανθεκτικότητα της ελληνικής κοινωνίας είναι εξαιρετικά σημαντική και συγκεκριμένα η ικανότητά της να αντέχει στις πιέσεις που έχουν τις ρίζες τους στις προκλήσεις εθνικής ασφάλειας της χώρας, και τις θυσίες που απαιτούνται κατά τη διάρκεια του πολέμου. Κάποιοι θα υποστήριζαν ότι η συζήτηση μιας έννοιας εθνικής ασφάλειας πρέπει να προηγηθεί από μια έκθεση των συνολικών εθνικών αξιών και των βασικών συμφερόντων του έθνους, για να καθοριστεί τι πρέπει να υπερασπιστούν οι δυνάμεις ασφαλείας και ποιοι είναι οι κίνδυνοι που πρέπει να αποφύγουν.

Λαμβάνοντας υπόψη όλες αυτές τις προειδοποιήσεις, μια ξεχωριστή μελέτη θα πρέπει να αναλύσει όλα τα στοιχεία που αναφέρονται παραπάνω με σκοπό, το καθορισμό της ουσίας της «εθνικής δύναμης» για τον Ελληνισμό. Αυτό θα αποτελούσε ένα στρατηγικό, διπλωματικό και πολιτικό ανώτερο στρώμα «συμφερόντων» ευρύτερου πεδίου.

Με βάση το δόγμα εθνικής ασφάλειας, το η Εθνική μας Άμυνα θα πρέπει να συναγάγει τις αρχές για τη συσσώρευση βίας και τη χρήση βίας. Αυτό ισχύει για όλα τα όργανα ασφαλείας, με επικεφαλής τις Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς και τα στοιχεία της κοινότητας πληροφοριών, τα AEI, την Εθνική Κυβερνητική Αρχή, οργανισμούς που υπάγονται στην Εσωτερική Ασφάλεια, και σε κάποιο βαθμό επίσης το Υπουργείο Εξωτερικών και άλλα υπουργεία που ασχολούνται με θέματα εθνικής ασφάλειας.

Παρ’ όλα αυτά υπάρχει μια τάση στους ελληνικούς κύκλους διαμόρφωσης πολιτικής, να επιμένουν στις γραμμικές και ορθολογικές διαδικασίες, σαν να μπορούμε να απομονωθούμε από τον πόλεμο. Όπως υποστήριξε ο Clausewitz, οι σχεδιαστές στρατηγικής πρέπει να αποδεχτούν ότι η πολιτική συχνά εισβάλλει στη στρατηγική και στον πόλεμο. Οι ένοπλες δυνάμεις, διατηρούν την παροιμιώδη γέφυρα μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικών μέσων, και είναι αυτοί που πρέπει να αποδεχτούν το ιστορικό γεγονός ότι οι καθαρά ορθολογικές μέθοδοι δεν είναι ο κανόνας στη στρατηγική. Αντίθετα, οι φυσικοί λόγοι αναπαραγωγής της στρατηγικής είναι η συμβολή της πολιτικής, της πολυπλοκότητας, της αβεβαιότητας και των περιορισμών. Οι εθνικές στρατηγικές αναπτύσσονται για να υποστηρίξουν την επίτευξη της πολιτικής όπως καθορίζεται από την πολιτική, καθώς η πολιτική επηρεάζει ή καθοδηγεί την πολιτική και επομένως έχει αντίκτυπο στη στρατηγική.

Γνωρίζουμε ότι, η στρατηγική πρέπει να είναι ανταγωνιστική. Το να είσαι ανταγωνιστικός σημαίνει ότι αναγνωρίζεις πως οποιαδήποτε στρατηγική λειτουργεί σε ένα διαδραστικό και εχθρικό περιβάλλον στο οποίο οι αντίπαλοι επιδιώκουν να προωθήσουν ο καθένας τα δικά του συμφέροντα. Μια ανταγωνιστική στρατηγική εκτιμά  και αναλύει τις επιλογές που μπορεί να θέσει ο αντίπαλος. Αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα ότι ο πόλεμος είναι μια αμοιβαία μονομαχία, μια διαδραστική άσκηση επιχειρήσεων, απάντησης και αντιπαράθεσης. Αυτή η σκέψη είναι το μέρος της χάραξης στρατηγικής όπου κάποιος λαμβάνει υπόψη τις σχετικές δυνάμεις και αδυναμίες του εαυτού του καθώς και του αντίπαλό του. Πολλές στρατηγικές δεν δίνουν πάντα ιδιαίτερη σημασία σε αυτό το ζήτημα. Μάλιστα πολλοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής φαίνεται συχνά «να ξεχνούν ότι ο εχθρός έχει επίσης προτιμήσεις και επιλογές».

Πρέπει λοιπόν να δοθούν αξιόπιστες απαντήσεις στις παρακάτω 10 ερωτήσεις για την εφαρμογή μιας αξιόπιστης στρατηγικής:

  1. Ποια σενάρια εν τέλει, θα μας οδηγήσουν στην χρήση της σκληρής ισχύος ως προς την απειλή της Τουρκίας πλην των εχθρικών ενεργειών όπου η χρήση βίας είναι δεδομένη;
  2. Ποια θα είναι η αποστολή των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων; Πως δεν θα επιτραπεί η αποβίβαση στρατευμάτων σε μικρονήσο; Να καταστραφούν οι τουρκικές αερο-ναυτικές δυνάμεις;
  3. Μας συμφέρει μια παρατεταμένη και γενικευμένη σύγκρουση;
  4. Ποιες επιχειρησιακές δυνάμεις θα χρησιμοποιηθούν κατά τον πόλεμο αυτών των σεναρίων;
  5. Ποιες είναι οι βασικές παραδοχές που επιτρέπουν την αποτελεσματική απόδοση αυτών των δυνάμεων;
  6. Πώς έχει αντισταθμίσει η Κυβέρνηση το ενδεχόμενο οι παραδοχές αυτές να είναι λανθασμένες;
  7. Έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές αυτές οι δυνάμεις στην αποτροπή μέσω της άρνησης; Σε ποια σενάρια; Εάν όχι, πρέπει να προσαρμοστούν αυτές οι δυνάμεις;
  8. Ποιες δυνατότητες χρειάζονται περισσότερο για την ενίσχυση της αποτροπής;
  9. Τι αλλαγές πρέπει να γίνουν στο αμυντικό πρόγραμμα για την ενίσχυση της αποτροπής μέσω της άρνησης;
  10. Υπάρχουν σχέδια για μετάβαση αυτών των επιχειρησιακών δυνάμεων σε δόγμα; Εάν όχι, γιατί όχι;

Κλείνοντας αυτές τις σκέψεις να τονίσουμε ότι η στρατηγική είναι μια ακατάστατη και μη γραμμική διαδικασία, όπως τόνιζε συχνά ο μεγάλος δάσκαλος της στρατηγικής, Colin Gray. Πρέπει να σχεδιάζεται, νωρίτερα και σοφότερα από τους αντιπάλους. Η ικανότητα μας να αμφισβητούμε τη συμβατικότητα, να βλέπουμε μέσα από το φλοιό και να διακρίνουμε την ουσία ενός προβλήματος, να αποκαλύπτουμε την ψευδαίσθηση ή την αλαζονεία, και να σχεδιάζουμε μια στρατηγική που προωθεί μια θεωρία επιτυχίας είναι σκληρή δουλειά. Η υγιής στρατηγική δεν είναι ψευδαίσθηση. Είναι απλά το καλύτερο αντίδοτο για τη στρατηγική φτώχεια και την καλύτερη ασφάλεια που έχει κάθε χώρα έναντι των εθνικών καταστροφών.

*Ο Υποναύαρχος Δημήτριος Τσαϊλάς δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου, είναι μέλος και ερευνητής του Ινστιτούτου για την Εθνική και Διεθνή Ασφάλεια.

geopolitics.iisca.eu

 

Γερμανία: σενάρια, απρόοπτα, ιστορικά προηγούμενα

Από
anixneuseis
-
0

Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες αναζητούν συμμάχους για τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης στο Βερολίνο. Αναμένονται μακροχρόνιες και επίπονες διαπραγματεύσεις.

Απόλυτη ισοψηφία έδειχναν τα πρώτα έξιτ πολς το απόγευμα της Κυριακής με τα χριστιανικά κόμματα της Κεντροδεξιάς (CDU/ CSU) και τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) να συγκεντρώνουν από 25% των ψήφων. Κάποιοι θυμήθηκαν τις εκλογές του 2002, όταν το SPD του Γκέρχαρντ Σρέντερ και η Κεντροδεξιά του Έντμουντ Στόιμπερ πρωταγωνιστούσαν σε ένα άλλο εκλογικό θρίλερ με τα έξιτ πολς να δίνουν στις οκτώ το βράδυ σε κάθε στρατόπεδο περίπου 38% των ψήφων και τους δύο πολιτικούς να δηλώνουν εξίσου έτοιμοι και αποφασισμένοι για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Τελικά κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση ο Γκέρχαρντ Σρέντερ μαζί με τους Πράσινους, έχοντας διεμβολίσει τον χώρο της Αριστεράς, με το «Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού» (PDS) να μένει εκτός Βουλής.

 

Σρέντερ και Στόιμπερ το 2002Προεκλογική τηλεμαχία Σρέντερ-Στόιμπερ τον Σεπτέμβριο του 2002

Όμως υπάρχει μία βασική διαφορά σε σχέση με το 2002: Το πολιτικό σκηνικό στη Γερμανία είναι σήμερα πολύ πιο κατακερματισμένο και οι προβλέψεις για μελλοντικές συμμαχίες πολύ πιο παρακινδυνευμένες. Εν είδη ανεκδότου κάποιοι δημοσιογράφοι λένε ότι αναμένουν με ενδιαφέρον το πρωτοχρονιάτικο διάγγελμα της Άγκελα Μέρκελ για το… 2022, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι ενδιαφερόμενοι δύσκολα θα καταλήξουν σε μετεκλογική συμφωνία μέχρι τα Χριστούγεννα. Άλλωστε υπάρχει το προηγούμενο του 2017, όταν CDU, CSU και SPD χρειάστηκαν ακριβώς 172 ημέρες για να τα «βρουν» σε μία νέα κυβέρνηση, που τελικά δεν ήταν παρά μία επανέκδοση της παλαιάς, δηλαδή του «μεγάλου συνασπισμού».

Και οι… δεύτεροι έσονται πρώτοι

Ο Άρμιν Λάσετ στο βήμαΣκεπτικισμός για τις εκλογικές απώλειες στους Χριστιανοδημοκράτες, αλλά ο Άρμιν Λάσετ διατηρεί τη φιλοδοξία να διαδεχθεί την Άνγκελα Μέρκελ.

Μετά τα πρώτα έξιτ πολς της Κυριακής και καθώς συνεχιζόταν η καταμέτρηση των ψήφων οι σοσιαλδημοκράτες του Όλαφ Σολτς άρχισαν να διευρύνουν το προβάδισμα απέναντι στο κόμμα του Άρμιν Λάσετ. Αλλά αυτό, από μόνο του, δεν σημαίνει κάτι. Και στη Γερμανία το πρώτο κόμμα έχει ασφαλώς τον πρώτο λόγο για τον σχηματισμό κυβέρνησης, δεν αποκλείεται όμως το ενδεχόμενο να σχηματίσει κυβέρνηση και ο δεύτερος των εκλογών, εφόσον εκείνος διασφαλίσει την απαραίτητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα. Το πιο εντυπωσιακό ήταν οι ιστορικές εκλογές του 1969, όταν η Κεντροδεξιά αναδείχθηκε πρώτη με 46,1%, αλλά καγκελάριος αναδείχθηκε τελικά ο σοσιαλδημοκράτης Βίλλυ Μπραντ. Το κόμμα του είχε συγκεντρώσει το 42,7% των ψήφων, ωστόσο με τη βοήθεια των Φιλελευθέρων (FDP) κατάφερε να εξασφαλίσει την απαραίτητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην Ομοσπονδιακή Βουλή της Βόννης. Ήταν μάλιστα η πρώτη φορά στη μεταπολεμική Γερμανία που οι Σοσιαλδημοκράτες ανέρχονταν στην εξουσία.

 

Ο Βίλυ ΜπραντΒίλυ Μπραντ, ο πρώτος σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος στην ιστορία της Ομοσπονδιακής Γερμανίας

Έκτοτε οι Φιλελεύθεροι παραμένουν περιζήτητοι ως «ρυθμιστές» του πολιτικού παιχνιδιού, ενώ δεν έχουν πρόβλημα να αλλάζουν στρατόπεδο κατά το δοκούν, κυβερνώντας πότε με την Κεντροδεξιά και πότε με τους Σοσιαλδημοκράτες. Στην τελευταία τηλεμαχία πριν από τις εκλογές της 26ης Σεπτεμβρίου ο πρόεδρος του FDP Κρίστιαν Λίντνερ είχε προειδοποιήσει τον σοσιαλδημοκράτη Όλαφ Σολτς ότι «ακόμη κι αν το κόμμα του αναδειχθεί πρώτο με 30%, αυτό θα σημαίνει ότι το 70% δεν τον έχει ψηφίσει, άρα δεν είναι τόσο αυτονόητο ότι θα είναι ο επόμενος καγκελάριος». Πρόκειται περί σοφιστείας, γιατί ναι μεν το επιχείρημα αυτό ισχύει για το πρώτο κόμμα, αλλά ακόμη περισσότερο ισχύει για το δεύτερο και τέλος πάντων κάποιος πρέπει να κυβερνήσει. Ήταν όμως μία μικρή προεκλογική επίδειξη δύναμης από τους Φιλελεύθερους, για την οποία μετεκλογικά δικαιώνονται και τώρα αυτοπροβάλλονται ως περιζήτητοι «μνηστήρες», τόσο για τον σοσιαλδημοκράτη Σολτς, όσο και για τον χριστιανοδημοκράτη Λάσετ. Ποιος θα προσφέρει περισσότερα για να εξασφαλίσει τη στήριξή τους; Το ελάχιστο που θα ζητήσουν είναι μάλλον το υπουργείο Οικονομικών, για να σταματήσουν τις «δημοσιονομικές ατασθαλίες» στη Γερμανία και στην Ευρώπη.

Το «φαινόμενο Σολτς»

Πανηγυρισμοί για το SPD στο ΒερολίνοΠανηγυρισμοί στα γραφεία του SPD στο Βερολίνο μετά την ανακοίνωση των πρώτων exit polls

Η μεγάλη επιτυχία του Όλαφ Σολτς ήταν ότι έπεισε τους Γερμανούς ψηφοφόρους ότι συμβολίζει τη συνέχεια και την αλλαγή ταυτόχρονα. Ότι θα κρατήσει τα «καλά και ωφέλιμα» της διακυβέρνησης Μέρκελ, για τα οποία άλλωστε ως αντικαγκελάριος είναι εν μέρει συνυπεύθυνος, αλλά παράλληλα θα προχωρήσει στις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις, μπολιάζοντας περισσότερη σοσιαλδημοκρατία στο DΝA της κυβέρνησης. Με αριστοτεχνικό τρόπο είχε προτάξει τις τελευταίες εβδομάδων το θέμα των συντάξεων, φιλοτεχνώντας ένα πιο αριστερό προφίλ. Και μπορεί οι Πράσινοι να πανηγυρίζουν για το ότι προσελκύουν τις ψήφους των νέων, αλλά ποιος είπε ότι οι νέοι κρίνουν τις εκλογές; Σύμφωνα με στοιχεία του πρώτου καναλιού της γερμανικής τηλεόρασης (ARD) η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα ψηφοφόρων ήταν οι άνω των 60 ετών, καθώς φτάνουν πλέον το 38,3% του συνόλου (!)

Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ευκαταφρόνητη η επιτυχία των Πρασίνων να αναδειχθούν τρίτο κόμμα και μάλιστα με διαφορά από τους Φιλελεύθερους. Για τη συμμετοχή τους σε μία μελλοντική κυβέρνηση θα ζητήσουν και εκείνοι σημαντικά ανταλλάγματα. Σαφώς πιο σημαντικά από το υπουργείο Εξωτερικών και το υπουργείο Περιβάλλοντος που είχαν πάρει το 1998 ως ένα κόμμα του 6,7% για να συμμετάσχουν στην πρώτη κυβέρνηση του σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

ΚΑΤΑΡ: ΕΞΑΓΟΡΑΖΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ

Από
anixneuseis
-
0

[Με δύο αναρτήσεις στις Ανιχνεύσεις το 2019 (ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ισλαμοποίησης της Ευρώπης και την Επενδυτική τζιχάντ του Κατάρ στην Ευρώπη!) είχαμε επισημάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Εμιράτου του Κατάρ στην προώθηση του Ισλάμ. Σήμερα, με αφορμή μια δίκη στο Παρίσι, έγινε γνωστό – όσο υπάρχουν ιστότοποι μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα μαθαίνουμε ειδήσεις που μας αφορούν άμεσα – ότι, εδώ που τα λέμε, είναι πολλά τα λεφτά…Ε.Δ.Ν.]

Mπερνάρ-Ανρί Λεβί: Πρωταγωνίστησε στη δημιουργία – με πόλεμο- ισλαμικών «εμιράτων» στα Βαλκάνια, στην ανατροπή -και πάλι με πόλεμο -του Καντάφι και μόλις ήταν έτοιμος να φορέσει τη μάσκα του ανθρωπιστή φιλοσόφου στηρίζοντας το κύμα μουσουλμάνων προσφύγων που κατακλύζουν την Ευρώπη και πρωτίστως την Ελλάδα, κάποιοι δημοσιογράφοι του χάλασαν το ίματζ..PHILIPPE LOPEZ / AFP

Το Κακουργιοδικείο του Παρισιού απέρριψε τη μήνυση του φιλόσοφου Μπερνάρ – Ανρί Λεβί, για συκοφαντική δυσφήμηση από το Media Blast και τον διευθυντή του Ντενίς Ρομπέρ για ανάρτηση που τον έφερε ύποπτο για χρηματοδότηση με 9,1 εκ. ευρώ από το Κατάρ. Παράλληλα απορρίφθηκε το αίτημά του για αφαίρεση της ανάρτησης ενώ υποχρεώνεται να πληρώσει 3000 ευρώ στο μέσο για δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε κατά τη διαδικασία.

Ο Λεβύ μήνυσε το διαδικτυακό μέσο ενημέρωσης και τον διευθυντή του για μια έρευνα που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Απρίλιο . Αυτό το άρθρο ήταν ένα από μια σειρά αποκαλύψεων σχετικά με τα παρασκήνια της εξωτερικής πολιτικής του Κατάρ.

Το Blast έγραψε ότι μεταξύ του 2009 και του 2011, ο εμίρης του Κατάρ είχε πραγματοποιήσει μεταφορές προς όφελος πολλών δημοσίων προσώπων, όπως οι Μπερνάρ – Ανρί Λεβί (9,1 εκατομμύρια ευρώ), Κάρλα Μπρούνι – σύζυγος του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Σαρκοζί – (6 εκατομμύρια), Λωράν Πλατινί (9,1 εκατομμύρια) και η ΜΚΟ Human Rights Watch (3 εκατομμύρια), σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή τους στην περιφερειακή πολιτική του Κατάρ.

Οι συντάκτες αυτής της έρευνας, οι ερευνητές δημοσιογράφοι Μπερνάρ Νικολά και Tιερύ Γκαντώ, βασίστηκαν σε έγγραφα που προέρχονταν, σύμφωνα με αυτούς, από το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών του Κατάρ. Διαβεβαιώνουν ότι αυτές οι «διαρροές» έγιναν γνωστές από μια πηγή που θεωρείται αξιόπιστη, μέσω μιας κρυπτογραφημένης πλατφόρμας επικοινωνίας.

Ένα από τα έγγραφα – πειστήρια που επικαλείται ο ιστότοπος.

Στο άρθρο τους, οι δημοσιογράφοι εξηγούν ότι τα «δώρα» του Κατάρ αποκτούν το νόημά τους αν τα τοποθετήσουμε στο πλαίσιο των ετών 2009 έως 2011. Δηλαδή: την επιθυμία του Κατάρ να επεκτείνει την περιφερειακή του επιρροή και να εκδιώξει τον Μουαμάρ Καντάφι από τη Λιβύη προς όφελος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, τον καθοριστικό ρόλο της γαλλικής παρέμβασης – της οποίας ο Μπερνάρ- Ανρύ Λεβί ήταν ένας βασικός παράγων – στην κατάρρευση του “Οδηγού στην Επανάσταση” και, τέλος, την ανάθεση – έκπληξη της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2022 στο Εμιράτο ενώ όλοι προεξοφλούσαν ότι θα κέρδιζαν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Πιστεύοντας ότι δυσφημήθηκε από αυτήν την έρευνα, ο Μπερνάρ – Ανρί Λεβί  ζήτησε τη διαγραφή αυτής της έρευνας και αποζημίωση 100.000 ευρώ. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα έγγραφα που παρουσίασε το Blast δεν είναι παρά “ωμή πλαστογραφία” και υπονομεύουν την τιμή του.

Ωστόσο, το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η “υπαινιγμός” ότι η BHL “μπορεί να έχει λάβει χρήματα από ξένο κράτος (…) δεν προσβάλλει ευθέως την τιμή και την εκτίμηση” και έτσι ότι η έρευνα του Blast δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί δυσφημιστική.

Το δικαστήριο σημειώνει, ωστόσο, “ότι πρόκειται για ένα συμπέρασμα, και μάλιστα για μια δίκη προθέσεων, η ορθότητα του οποίου μπορεί να συζητηθεί ελεύθερα, αλλά η αλήθεια του οποίου είναι αδύνατο να αποδειχθεί” .

Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας Le Monde , ο Μπερνάρ – Ανρί Λεβί  άσκησε έφεση κατά αυτής της απόφασης μέσω του δικηγόρου του. Από την πλευρά του, ο Tιρύ Γκαντώ, ένας από τους συν-συγγραφείς της έρευνας, ανακοινώνει στο Twitter ότι «αυτή η απόφαση θα επιτρέψει την επανέναρξη της δημοσίευσης των εγγράφων της Qatar Connection. Νέες αποκαλύψεις θα έρθουν, συμπεριλαμβανομένων των δεσμών του Μπερνάρ – Ανρί Λεβί  με το Κατάρ » .

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή:  https://www.marianne.net/societe/police-et-justice/argent-du-qatar-bernard-henri-levy-deboute-de-son-recours-contre-le-media-blast

 

 

 

 

Μαρία Παπαδοπούλου: AUKUS- ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ.

Από
anixneuseis
-
1
Υποβρύχιο στη Σούδα

 

 Της Μαρία Ν.Παπαδοπούλου

Την 10.2.2021 η πρώτη δημόσια δήλωση «Πέρασα δύο ώρες στο τηλέφωνο χωρίς διακοπή με τον Σι Τζινπίνγκ. Αν δεν κάνουμε τίποτα θα μας συντρίψουν!», του νεοεκλεγέντα, με το δόγμα «Δημιούργησε ξανά Καλύτερα», Τζο Μπάϊντεν Προέδρου των ΗΠΑ, δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολιών πως άνοιγε η πόρτα του Νέου Ψυχρού Πολέμου(2) μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας.

Το επόμενο διάστημα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, μέσα από το κλίμα πόλωσης που καλλιεργούσε η δήλωση του, θα δοκίμαζε τις συμμαχίες των ΗΠΑ και τους πρόθυμους να συστρατευτούν στην νέα στρατηγική της χώρας του.

Στις 14.6.2021, στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, ο Τζο Μπάϊντεν, αντιμετώπισε την αμφισημία πολλών Ευρωπαίων συμμάχων του, που λόγω των οικονομικών αλληλεξαρτήσεων ορισμένων από αυτούς με την Κίνα, δυσκολεύτηκαν να την αναγνωρίσουν με την Έκθεση Συμπερασμάτων της Συνόδου ως «στρατηγική αντίπαλο».

Δύο ακριβώς μήνες μετά, στις 15.8.2021, οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ διαμαρτύρονταν για την ανεπαρκή διαβούλευση με την αμερικανική διοίκηση, που οδήγησε σε χαοτικές διαδικασίες εκκένωσης του Αφγανιστάν.

Ένα μήνα ακριβώς μετά την εκκένωση του Αφγανιστάν, στις 15.9.2021, οι ΗΠΑ μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία εξήγγειλαν την στρατιωτική αμυντική συμφωνία AUKUS στον Ινδο-Ειρηνικό, οδηγώντας την Γαλλική συμφωνία, με την Αυστραλία, πώλησης ντιζελοκίνητων υποβρυχίων της NAVAL Group του 2016, αρχικής αξίας περίπου 55,6 δις.€, στον κάλαθο των αχρήστων.

Το λιγότερο που σηματοδοτεί αυτή η εξέλιξη είναι η πρόθεση των ΗΠΑ να προχωρήσουν μπροστά, αναδιαμορφώνοντας τις συμμαχίες τους ενόψει της σκληρής αντιπαλότητας τους που εξελίσσεται στον Ινδο-Ειρηνικό με την Κίνα, αφήνοντας πίσω τους όσους διαφωνούν. Όλες οι κινήσεις των ΗΠΑ υποδηλώνουν ξεκάθαρα την αντίληψη ότι δεν σκοπεύουν να φανούν αξιόπιστοι, σε όσους τους φέρονται αναξιόπιστα και δεν εκπληρώνουν τις προσδοκίες τους για τον ρόλο ενός «συμμάχου». Σε έναν κόσμο όπου τα στρατόπεδα διαχωρίζονται σε συμπαγείς δομές, δεν δίνεται το περιθώριο σε κανέναν για παλινωδίες κι αμφιταλαντεύσεις.

Η επίσημη ανακοίνωση την 15η.9.2021, της τριπλής αμυντικής συνεργασίας AUKUS, για την ασφάλεια & σταθερότητα στον Ειρηνικό, ήταν η προκαταβολική, και μάλλον ειρωνική, απάντηση των ΗΠΑ που ήρθε, μία μέρα νωρίτερα της από 16 Σεπτεμβρίου 2021, δεκαεπτασέλιδης ανακοίνωσης της Στρατηγικής της ΕΕ στον Ινδο-Ειρηνικό.

Σύμφωνα με αυτήν: «Η ΕΕ θα συνεχίσει επίσης την πολύπλευρη δέσμευσή της με την Κίνα5, συμμετέχοντας διμερώς στην προώθηση λύσεων σε κοινές προκλήσεις, συνεργαζόμενη σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος και ενθαρρύνοντας την Κίνα να παίξει τον ρόλο της σε μια ειρηνική και ακμάζουσα περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού….».

Οι συνεχείς, την 16.9.2021, στην συνέντευξη τύπου, προτροπές Μπορέλ «Για συνεργασία κι όχι αντιπαράθεση», μάλλον είχαν απαντηθεί από την προηγουμένη.

Από ότι φαίνεται οι αντιλήψεις για τις σχέσεις και το μέλλον της Βορειοατλαντικής συμμαχίας δεν συμπίπτουν. Η στρατηγική ΕΕ δείχνει να επικεντρώνεται στις πολιτικές της για αυτονομία. Στην ουσία, ας μην κρυβόμαστε, πίσω της υποκρύπτονται κι εξυπηρετούνται τα άρρηκτα συνδεδεμένα  οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας με την Κίνα, ίσως κι ο δισυπόστατος ρόλος ως παίχτη στον Ινδο-Ειρηνικό, που προσδιόριζε στον εαυτό της η Γαλλία. Η ακύρωση της συμφωνίας της Naval, ήταν μια περιφρόνηση προς αυτή της  την επιλογή.

Η Κίνα, έχει αυξήσει δραματικά τις επιθέσεις της στα γύρω της κράτη στον Ινδο-Ειρηνικό. Εχει επεκτείνει το πυρηνικό της πρόγραμμα, καρφώνει σημαίες της σε όλα ανεξαιρέτως τα νησιά του Ειρηνικού ακόμα κι όταν αυτά ξεπερνούν τα 200 νμ, ποδοπατά σταθερά την απόφαση του Μόνιμου Διαιτητικού Δικαστηρίου της Χάγης του 2016, που της υπέδειξε τα όρια της ΑΟΖ της στην αντιδικία της με τις Φιλιππίνες, κατασκευάζει τεχνητά νησιά για να επικαλεστεί διευρυμένη ΑΟΖ της, καταπατά απροκάλυπτα τις ΑΟΖ των γύρω της κρατών, ανάμεσα τους και της Αυστραλίας, με καθημερινές εισβολές είτε εκατοντάδων κινέζικων αλιευτικών στις θάλασσες τους , είτε μέσω πυρηνικών της πλοίων κι υποβρυχιών, που με την παρουσία τους ενέχουν την απειλή εξαπόλυσης πυρηνικής επίθεσης, σε περίπτωση αντίδρασης των υπολοίπων προς υποστήριξη των  δικαιωμάτων τους.  Μόλις στις 6.9.2021, στις Νότιες Θάλασσες της Κίνας 19 αεροσκάφη της,  πολλά εκ των οποίων πυρηνικά βομβαρδιστικά, πέταξαν πάνω από την ζώνη ταυτοποίησης αεροπορικής άμυνας της Ταϊβάν, προκαλώντας πλέον ανησυχίες ότι θα εισβάλλει στο νησί. Αναμφίβολα, η Κίνα δεν έχει ηθικούς ενδοιασμούς και δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα ώστε να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο  του Ινδο-Ειρηνικού.

Δεν διαφέρει σε τίποτα από τις παράνομες τακτικές της Τουρκίας στην ΝΑ Μεσόγειο, εκτός της πυρηνικής απειλής που χρησιμοποιεί η Κίνα ως μέσο πειθαναγκασμού κι επίδειξης της ισχύος της.

Η στρατηγική της ΕΕ πατά, κατά το κοινώς λεγόμενο, σε δύο βάρκες. Επιδιώκει μεν μπίζνες κι οικονομικές αλληλεξαρτήσεις με την Κίνα, αλλά ως προς την ασφάλεια και την άμυνά της στηρίζεται εν πολλοίς στις ΗΠΑ και σε σημαντικά τμήματα της τεχνολογία τους. Η κίνηση της Γαλλίας να επαναφέρει στις ΗΠΑ, μόλις 5 ημέρες μετά την απόσυρσή του, τον Γάλλο Πρέσβη Philippe Ettien, για νέες σε βάθος διαβουλεύσεις, υποδηλώνει αβεβαιότητα κινήσεων, δεύτερες σκέψεις και την επαμφοτερίζουσα στάση μιας Ευρώπης που φοβάται τον κίνδυνο πλήρους εκτοπισμού της από τις εξελίξεις, χωρίς ωστόσο να εγγυάται ευθυγράμμιση στρατηγικής.

Τα ερωτήματα , που τίθενται εξακολουθούν να παραμένουν αμείλικτα :

Πόσο η ΕΕ μπορεί να αγνοεί τις αυταρχικές, επιθετικές πολιτικές της Κίνας στον Ινδο-Ειρηνικό  για να κάνει μπίζνες μαζί της ?

Πόσο μπορεί η ΕΕ να αντέξει γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις, δίχως να εμπλέκεται σε αυτές?

Πόσο έτοιμη είναι να διαρρήξει τις σχέσεις της με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού θέτοντας υπό αμφισβήτηση το κλίμα αξιοπιστίας κι εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών της βορειοατλαντικής συμμαχίας   ?

Εχει αναλογιστεί το κόστος ? Μπορεί να το αντέξει ? Ή μήπως είναι στις προθέσεις κάποιων κρατών μελών της να  σύρουν την ΕΕ να μεταπηδήσει σε άλλο στρατόπεδο κι αν ναι ,σε ποιο ?

Οι ΗΠΑ φαίνεται να έχουν πάρει τις αποφάσεις τους να προστατεύσουν τα ζωτικά συμφέροντα τους στον Ινδο-Ειρηνικό κι έχουν μπει σε διαδικασία διαλογής των συμμάχων τους, ανακατανέμοντας τους παγκόσμιους ρόλους. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι πρόθυμο στην μετα-BREXIT εποχή να συστρατευτεί, επιστρέφοντας στον πάλαι ποτέ παγκόσμιο ρόλο του “Global Britain”.

Το πρόγραμμα AUKUS, δεν συγκαταλέγεται στους περιοριομούς της Συνθήκης της Ραροτόνγκα 1985, περί Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων στον Νότιο Ειρηνικό. Τα προβλεπόμενα, 8 και για άλλους 12, πυρηνικά Ν-SS υποβρύχια, θα εγγυηθούν εκ μέρους ΗΠΑ και Ηνωμένου Βασιλείου, την ασφάλεια της Αυστραλίας στις επιθέσεις της Κίνας.  Δεν προορίζονται να φέρουν πυρηνικό οπλισμό, παρά μόνον κινητήρες πυρηνικής πρόωσης που, συγκριτικά με τα συμβατικά ισοδύναμα ντιζελοκίνητα, τους επιτρέπουν να παραμένουν έως και 5 μήνες κάτω από τον νερό, με δυσκολία εντοπισμού τους, παρέχοντάς τους συγχρόνως δυνατότητα κάλυψης μεγαλύτερων αποστάσεων σε μικρότερο χρόνο. Η Αυστραλία, μετά το Ηνωμένο Βασίλειο, το 1958, γίνεται η δεύτερη χώρα που οι ΗΠΑ μοιράζονται πυρηνική τεχνολογία. Η κατασκευή των Αυστραλιανών πυρηνοκίνητων υποβρυχίων, θα γίνει σε συμπαραγωγή των τριών χωρών και σύμφωνα με το αρχικό πλάνο θα ξεκινήσει μετά από 18 μήνες. Στην Αδελαϊδα της Αυστραλίας πρόκειται να κατακευαστεί το σκάφος. Οι Αυστραλιανές αρχές ανακοίνωσαν ότι οι πυρηνικοί κινήτηρες , θα βασίζονται σε ουράνιο υψηλού εμπλουτισμού και θα παράγονται στις ΗΠΑ ή στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου θα κατασκευάζονται από τη Rolls-Royce, βρετανική πολυεθνική αεροδιαστημική και αμυντική εταιρεία που ιδρύθηκε τον 2ο/2011 κι είναι ο 2ος μεγαλύτερος κατασκευαστής κινητήρων στον κόσμο.

Την Παρασκευή, 24.9.2021, τα μέλη της QUAD, Ινδία, Ιαπωνία, Αυστραλία και ΗΠΑ, συναντήθηκαν διαπροσωπικά στον Λευκό Οίκο, με ότι κι αν σημαίνει αυτό.

Υστερα από την ανακοίνωση πως οι Φιλιππίνες ανοίγουν την νομοθεσία τους για είσοδο αμερικανικών πυραυλικών συστημάτων στο έδαφος τους, το παιχνίδι μοιάζει να παίρνει νέα τροπή…

*Η Μαρία Παπαδοπούλου είναι Δικηγόρος.

       

                                                                 

Δημοψήφισμα στην Ελβετία: 2 στους 3 Ελβετούς λένε “ναι” στους γάμους ομοφυλοφίλων

Από
pcuser
-
0

Η Ελβετία φαίνεται πως λέει ένα ηχηρό «ναι» στον γάμο μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών στο δημοψήφισμα που οργανώθηκε σήμερα, με σχεδόν τα δύο τρίτα των ψηφοφόρων να τάσσονται υπέρ, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που δημοσιεύτηκαν, μετά το κλείσιμο των εκλογικών κέντρων.

  • Βάσει των πιο πρόσφατων εκτιμήσεων του ινστιτούτου δημοσκοπήσεων gfs.bern, το «ναι» συγκεντρώνει ποσοστό 64%, με ένα περιθώριο λάθους +-2%.

Αυτό το αποτέλεσμα, προς το παρόν προσωρινό όμως που δεν μπορεί να αντιστραφεί, ξεπερνά τις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, οι οποίες προηγήθηκαν του δημοψηφίσματος, σε μια πρωτοβουλία στην οποία αντιτίθεντο το λαϊκιστικό κόμμα SVP-UDC, πρώτο κόμμα στη χώρα και ορισμένες θρησκευτικές οργανώσεις.

«Πρόκειται για μια ιστορική ημέρα», έλεγαν όλοι στο αρχηγείο των υποστηρικτών του “ναι”, που στήθηκε σε ένα εστιατόριο στη Βέρνη και στο οποίο είχαν συγκεντρωθεί 200-250 άνθρωποι.

Με πληροφορίες από AFP-Reuters μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ
Γενεύη, Ελβετία

https://hellasjournal.com/2021/09/dimopsifisma-stin-elvetia-2-stous-3-elvetous-lene-ne-stous-gamous-omofilofilon/

Πρώτα exit poll για εκλογές στη Γερμανία: Δυο μονάδες μπροστά οι Σοσιαλδημοκράτες * Λεπτό προς λεπτό όλες οι εξελίξεις

Από
pcuser
-
0

Τα πρώτο exit poll για τις γερμανικές εκλογές από το κρατικό δίκτυο ZDF επιβεβαιώνει το εκλογικό θρίλερ, αλλά δίνει προβάδισμα δυο μονάδων στους Σοσιαλδημοκράτες έναντι των Χριστιανοδημοκρατών.

  • Tα πρώτα αποτελέσματα μετά την έναρξη της καταμέτρησης ψήφων τα οποία δημοσιοποιήθηκαν λίγο μετά τις 8μμ ώρα Ελλάδας δίνουν οριακό προβάδισμα στους Σοσιαλδημοκράτες με 24,9% έναντι 24,7% της Χριστιανικής Ένωσης (CDU/CSU) .Ακολουθούν οι Πράσινοι με 14,8%, η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) με 11,3%, οι Φιλελεύθεροι (FDP) με 11,2% και η Αριστερά με το οριακό 5%.

Σύμφωνα με το exit poll της ZDF τα ποσοστά των Σοσιαλδημοκρατών [με άνοδο 5 μονάδων]  είναι 26% έναντι 24% για τους Χριστιανοδημοκράτες – με πτώση οκτώ μονάδων από το 2017.

Μεγάλη άνοδο εμφανίζουν οι “Πράσινοι” με ποσοστό 15% και γίνονται έτσι το τρίτο κόμμα στο γερμανικό πολιτικό σκηνικό,  ενώ στο 11% κυμαίνονται οι ακροδεξιοί της “Εναλλακτικής για τη Γερμανία” αλλά και οι “Φιλελεύθεροι”.

Πτώση που το  βγάζει από τη Βουλή εμφανίζει το κόμμα της Αριστεράς, Die Linke με ποσοστό 5%.

  • “Έχουμε εντολή να κυβερνήσουμε και ο Όλαφ Σολτς να γίνει Καγκελάριος”, δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του SPD Λαρς Κλινγκμπάιλ, λίγο μετά την δημοσιοποίηση του exit poll.

Ένα δεύτερο exit poll που δημοσίευσε το κανάλι ARD προβλέπει απόλυτη ισοπαλία με ποσοστό 25% τόσο για Σοσιαλδημοκράτες όσο και για Χριστιανοδημοκράτες.

Οι Πράσινοι εμφανίζονται με ποσοστό 15%, το κόμμα των Φιλελευθέρων (FDP) και το ακροδεξιό κόμμα (AfD) με 11%, ενώ το Αριστερό Κόμμα (Die Linke) με 5%.

  • Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στα exit poll δεν περιλαμβάνεται η εκλογική συμπεριφορά της επιστολικής ψήφου.

Οι ειδικοί προβλέπουν μία μακρά εκλογική βραδιά. Τα αποτελέσματα των exit poll βασίζονται στη δημοσκόπηση που διεξάγουν τα ινστιτούτα δημοσκοπήσεων έξω από επιλεγμένα εκλογικά κέντρα, μετά την έξοδο των ψηφοφόρων. Η διαφορά με τις δημοσκοπήσεις πριν από τις εκλογές είναι ότι ο ψηφοφόρος δεν απαντά για τις προθέσεις του, αλλά για τοποιο κόμμα πραγματικά έχει ψηφίσει. Σε λίγη ώρα θα δημοσιευτούν τα πρώτα προγνωστικά. Σε αυτά θα συμπεριλαμβάνεται και η επιστολική ψήφος. Το ποσοστό της επιστολικής ψήφους υπολογίζεται σε τουλάχιστον 40%.

“Έχουμε εντολή να κυβερνήσουμε και ο Όλαφ Σολτς να γίνει Καγκελάριος”, δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του SPD Λαρς Κλινγκμπάιλ, αναφερόμενος στην πρόγνωση αποτελέσματος που δίνει στο κόμμα του προβάδισμα δύο μονάδων έναντι των CDU/CSU.

Οριακό προβάδισμα στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) με 24,9% έναντι 24,7% της Χριστιανικής Ένωσης (CDU/CSU) έδωσε πριν από λίγο το ARD, μεταδίδοντας τα πρώτα επίσημα αποτελέσματα από την καταμέτρηση των ψήφων.

Ακολουθούν οι Πράσινοι με 14,8%, η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) με 11,3%, οι Φιλελεύθεροι (FDP) με 11,2% και η Αριστερά με το οριακό 5%.

Με αυτά τα ποσοστά, όλοι οι συνδυασμοί εκτός από το SPD, τους Πράσινους, την Αριστερά, είναι πιθανοί.

Με πληροφορίες DW, ΑΠΕ -ΜΠΕ

https://hellasjournal.com/2021/09/proto-exit-poll-gia-tis-ekloges-sti-germania-brosta-me-dio-monades-i-sosialdimokrates/

H NASA εντόπισε έξι «νεκρούς» γαλαξίες

Από
anixneuseis
-
0

Οι γαλαξίες ακολουθούν λίγο πολύ τον κύκλο ζωής που γνωρίζουμε στη φύση. Όσο είναι νέοι είναι πολύ δραστήριοι και ενεργητικοί κάτι που μεταφράζεται σε μαζική παραγωγή νέων άστρων. Καθώς οι γαλαξίες ενηλικιώνονται ο ρυθμός παραγωγής νέων άστρων μειώνεται και κάποια στιγμή σταματούν να παράγουν άστρα περνώντας στο στάδιο της απόλυτης ηρεμίας και ησυχίας με τους επιστήμονες να καταγράφουν ένα γαλαξία που δεν παράγει πλέον άστρα ως ένα γαλαξία που έχει πλέον… αποβιώσει.

Mε ανακοίνωση της η NASA έκανε γνωστό ότι ερευνητική ομάδα με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble και της επίγειας συστοιχίας τηλεσκοπίων ALMA στη Χιλή εντόπισε έξι «νεκρούς» πλανήτες. Η ανακάλυψη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature» είναι πολύ σημαντική για αρκετούς λόγους. Είναι η πρώτη φορά που εντοπίζονται ταυτόχρονα τόσοι γαλαξίες που δεν παράγουν πλέον άστρα. Πρόκειται για τους γαλαξίες MRG-M1341, MRG-M0138, MRG-M2129, MRG-M0150, MRG-M0454 and MRG-M1423 οι οποίοι βρίσκονται στα βάθη του Σύμπαντος.

Η δεύτερη και ίσως πιο ενδιαφέρουσα ανακάλυψη είναι ότι οι γαλαξίες αυτοί σταμάτησαν να παράγουν άστρα όταν ήταν ακόμη σε αρκετά νεαρή ηλικία. Οι έξι γαλαξίες δημιουργήθηκαν λίγο μετά τη γέννηση του Σύμπαντος η οποία τοποθετείται πριν από περίπου 13,8 δισ. έτη. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι οι έξι γαλαξίες σταμάτησαν να παράγουν άστρα όταν το Σύμπαν είχε ηλικία τριών δισ. ετών εποχή που σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία ήταν αυτή με τη μεγαλύτερη παραγωγή άστρων στο Σύμπαν σε αυτά τα περίπου 14 δισ. έτη της ύπαρξης του. Έτσι η διακοπή παραγωγής άστρων σε νεαρής ηλικίας γαλαξίες στην πιο παραγωγική φάση του Σύμπαντος αποτελεί σίγουρα ένα κοσμολογικό μυστήριο που ζητά απαντήσεις.

Όπως είναι ευνόητο η ανακάλυψη έχει προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον στην επιστημονική κοινότητα η οποία πρέπει να βρει απαντήσεις στο τι συνέβη και το νήμα της ζωής αυτών των γαλαξιών κόπηκε απότομα τόσο νωρίς. Η δράση μιας γιγάντιας μαύρης τρύπας στο κέντρο των γαλαξιών θα μπορούσε θεωρητικά να καταστρέψει τα αέρια του γαλαξία που είναι απαραίτητα για τη γέννηση άστρων. Αν κάτι τέτοιο συνέβη οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι τα ίχνη αυτής της παρέμβασης θα μπορούν να εντοπιστούν σε επόμενες παρατηρήσεις σε αυτούς τους γαλαξίες.

Μια δεύτερη πιθανότητα είναι τα αέρια αυτά να… εξορίστηκαν για κάποιο λόγο από τους γαλαξίες. Μια ακόμη πιθανή εξήγηση είναι ότι οι γαλαξίες αυτοί απλά ξόδεψαν όλα τα αποθέματα αερίων που συνδέονται με την γέννηση άστρων πολύ γρήγορα.Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι τα νέας γενιάς διαστημικά τηλεσκόπια που θα τεθούν σε λειτουργία τα απόμενα 15 χρόνια θα μπορέσουν να εντοπίσουν τα στοιχεία που θα δώσουν λύση σε αυτό το κοσμικό μυστήριο.

naftemporiki.gr

Σάββας Καλεντερίδης: Βρες το λάθος

Από
anixneuseis
-
0
Του Σάββα Καλεντερίδη
Ελλάδα, η χώρα που χαρίζει στους γείτονες τα… ιμάτιά της

Στο άρθρο μας της Παρασκευής κλείναμε με τη φράση του τίτλου, καλώντας τον αναγνώστη να το εντοπίσει την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην ελληνική –με βάση το διεθνές δίκαιο- υφαλοκρηπίδα ανατολικά της Ρόδου και της Κρήτης και νοτίως του Καστελορίζου, μετά την υπογραφή της μυστικής συμφωνίας του Βερολίνου, τον Ιούλιο του 2020.

Όμως τα προβλήματα δεν τελειώνουν εκεί ούτε γεωγραφικά ούτε πολιτικά. Εδώ και παραπάνω από δύο χρόνια, η Τουρκία χρησιμοποιεί τα τουρκικά αλιευτικά για να επεκτείνει τις διεκδικήσεις της ακόμα και μέσα στην αιγιαλίτιδα ζώνη των νησιών του Αιγαίου, η οποία αιγιαλίτιδα ζώνη αποτελεί μέρος της σκληρής κυριαρχίας της πατρίδας μας.

Δηλαδή, με κεντρικό σχεδιασμό και κρατική χρηματοδότηση, η Τουρκία στέλνει εκατοντάδες τουρκικά αλιευτικά να ψαρεύουν ή να κάνουν ότι ψαρεύουν μέσα στα χωρικά μας ύδατα, σε νησιά όπως η Γαύδος, τα Κήθυρα και τα Αντικήθυρα, η Μύκονος κ.ά.

Δηλαδή δεν μιλάμε για νησιά όπως η Σάμος, η Χίος και η Κως, όπου οι αποστάσεις από τις μικρασιατικές ακτές είναι μικρές, αλλά για νησιά που απέχουν από τις τουρκικές ακτές πολλές δεκάδες μίλια, όπου είναι προφανές ότι τουλάχιστον τα καύσιμα επιδοτούνται από το τουρκικό κράτος.

Όσο για τους στόχους της Τουρκίας, ο ένας είναι να εγγράψει εθιμικώ δικαίω υποθήκες, για να διεκδικήσει δικαιώματα αλιείας εντός της αιγιαλίτιδας ζώνης, σε περίπτωση οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, ακόμα και σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.

Η Τουρκία έχει ως παράδειγμα τη συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Ιταλία, στην οποία η Ελλάδα αναγνωρίζει αυτό το δικαίωμα σε ιταλικά αλιευτικά, με ορισμένους όρους και προϋποθέσεις.

Ένας άλλος στόχος είναι να καταστήσει πιστευτό ακόμα και σε μερίδα της ελληνικής κοινωνίας τον ισχυρισμό της ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν είναι ελληνικά.

Τέλος, ο τρίτος της στόχος είναι να καταστήσει αληθοφανές το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, ο χάρτης του οποίου παρουσιάζει τα ελληνικά νησιά περικυκλωμένα από τουρκική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Όμως γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί οι Τούρκοι ψαράδες έχουν στην κυριολεξία ξεσαλώσει, ψαρεύοντας ακόμα και 500 μέτρα από τις ακτές των νησιών μας, κόβοντας τα δίχτυα των Ελλήνων ψαράδων και βγάζοντας ακόμα και όπλα όταν τους ζητούνται εξήγήσεις;

Κυρίως για δύο λόγους.

Ο ένας είναι γιατί η Ελλάδα δεν έχει οριοθετήσει την ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία, κίνηση η οποία θα κατοχύρωνε το δικαίωμα αποκλειστικής εκμετάλλευσης του πλούτου των θαλασσών μας.

Ο άλλος είναι γιατί η Ελλάδα δεν έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, αποδεχόμενη στην πράξη την παράνομη με βάση το διεθνές δίκαιο και τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ απειλή πολέμου – casus belli. Γιατί αν γίνει αυτό, τότε περιορίζονται τα διεθνή ύδατα, στα οποία μπορεί να ψαρεύει ξένο αλιευτικό.

Όμως, λογικό είναι να αναρητηθεί κανείς για ποιο λόγο οι ελληνικές αρχές επιτρέπουν τα τουρκικά αλιευτικά να ψαρεύουν σε τμήματα της ελληνικής σκληρής κυριαρχίας, δηλαδή εντός των χωρικών μας υδάτων.

Για ποιο λόγο επιτρέπουν στην Τουρκία να υλοποιεί τους σχεδιασμούς τους, που ισχυροποιούν την αμφισβήτηση της ελληνικότητας των νησιών του Αιγαίου και εγγράφουν υποθήκες για ρυθμίσεις που πιθανόν να γίνουν μελλοντικά;

Η απάντηση βρίσκεται στην τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα που έγινε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, με ισχύ από το 2019.

Στην απάντηση του Υπ. Ναυτιλίας & Νησιωτικής Πολιτικής, στις 14 Σεπτεμβρίου 2021 σε Ερώτηση των Βουλευτών Α. Αβδελά της Ελληνικής Λύσης και Γ. Λογιάδη του ΜέΡΑ25, αναφέρονται τα εξής ανήκουστα:

“… Επισημαίνεται ότι σύμφωνα με τον νέο Π.Κ. που κυρώθηκε με τον ν. 4619/2019 (Α 95) η διενέργεια αλιείας από αλιευτικά (Α/Κ) σημαίας Τουρκίας εντός Ελληνικών Χωρικών Υδάτων (Ε.Χ.Υ.) δεν αποτελεί πλέον ποινικό αδίκημα”!

Σημειώνεται ότι αυτή η απαράδεκτη για τα Εθνικά μας συμφέροντα διάταξη του Ποινικού μας Κώδικα περιλαμβάνεται στον Νόμο που ψηφίστηκε επί Κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα, στον περιβόητο δηλαδή “Νόμο Παρασκευόπουλου” και καταργεί προηγούμενη διάταξη με την οποία παρόμοιες ενέργειες τιμωρούνταν με χρηματικό πρόστιμο και ποινή φυλάκισης μέχρι πέντε μηνών!

Και καλά, το ψήφισε αυτόν τον κατάπτυστο νόμο η κυβέρνηση Τσίπρα, λογικό είναι να ρωτάει κανείς γιατί δεν τον καταργεί τόσους μήνες η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Είναι υπόθεση λίγων ημερών. Γιατί δεν το κάνει;

Και αναρωτιέται κανείς.

Τι συμβαίνει επιτέλους σ’ αυτήν τη χώρα;

Όλες οι κυβερνήσεις από το 1994, οπότε τέθηκε σε ισχύ η Συμφωνία για το Δίκαιο της Θαλάσσης, αρνούνται να κάνουν  χρήση ενεός απολύτως νομίμου δικαιώματός μας και να επεκτείνουν τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, πειθόμενοι στις επιταγές της Τουρκίας.

Η Κώστας Σημίτης, ως πρωθυπουργός και ο Γιώργος Παπανδρέου, ως υπουργός Εξωτερικών, όχι μόνο δεν προχώρησαν σε οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά την πίεσαν να μην προβεί σε πλήρη οριοθέτηση με την Αίγυπτο, με το σκεπτικό ότι  έτσι θα φαινόταν ότι η Τουρκία δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Η Κυπριακή Δημοκρατία δυστυχώς αποδέχτηκε αυτή τη σύσταση.

Έτσι, ενώ εμείς αποφύγαμε να οριοθετήσουμε την ΑΟΖ με την Κύπρο με βάση το διεθνές δίκαιο, αφήσαμε το πεδίο ανοιχτό για να οριοθετήσει η Τουρκία με τη Λιβύη, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, προκαλώντας τεράστιο πρόβλημα στην Ελλάδα.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ελληνική κυβέρνηση έρχεται και νομοθετεί, για να ψαρεύουν οι Τούρκοι ακόμα και δέκα μέτρα από τις ακτές των ελληνικών νησιών.

Με βάση τα παραπάνω, είναι λογικό να σκέφτεται κανείς μήπως υπάρχει κάτι άλλο πίσω από αυτές τις ενέργειες των ελληνικών κυβερνήσεων.

Πάντως, καλό θα ήταν να ερωτηθεί κάποια φορά ο κύριος Τσίπρας από κάποιον πραγματικό δημοσιογράφο και όχι φερέφωνο οποιουδήποτε κόμματος, για ποιο λόγο επέτρεψε να ψηφιστεί αυτός ο κατάπτυστος νόμος, που δωρίζει στο… ταψί το Αιγαίο στους Τούρκους.

Τέλος, είναι λογικό να αναρωτιέται κανείς.

Τι συμβαίνει σ’ αυτή τη χώρα και συνεχώς προβαίνουμε σε παραχωρήσεις στους γείτονές μας;

Δώσαμε το όνομα της Μακεδονίας και μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα στους Σκοπιανούς, βάλαμε την Αλβανία στο ΝΑΤΟ, η οποία στη συνέχεια μας «δούλεψε» κανονικά, ακυρώνοντας τη συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών. Ενώ πρώτα θα έπρεπε να περάσει από όλα τα στάδια η συμφωνία, να κυρωθεί από τα δύο κοινοβούλια, να κατατεθεί στον ΟΗΕ και μετά να επιτρέψει η Ελλάδα την είσοδο της Αλβανία στο ΝΑΤΟ. Ας ελπίσουμε να μην κάνουμε το ίδιο λάθος με την είσοδο στην Ε.Ε.

Δώσαμε δικαίωμα αλιείας στην Ιταλία.

Δώσαμε μέρος της υφαλοκρηπίδας μας στην Αίγυπτο.

Δώσαμε, δώσαμε, δώσαμε…

Και γιατί όλα αυτά;

Βρες το λάθος.

Δημοσιεύεται στην εφημερίδα κυριακάτικη δημοκρατία και το pontosnews.gr

Γαβριήλ Χαρίτος: Σουδάν, ο αδύναμος κρίκος των “Συμφωνιών του Αβραάμ”

Από
pcuser
-
0

 

ΓΑΒΡΙΗΛ ΧΑΡΙΤΟΣ

Σουδάν: Η διακυβέρνηση Μπάιντεν δεν βιάστηκε να αποδεχθεί τα τετελεσμένα των διπλωματικών κινήσεων επί προεδρίας Τραμπ στη Μέση Ανατολή. Αυτό τουλάχιστον προέκυπτε από τις ανακοινώσεις του Στέητ Ντηπάρτμεντ, αφότου ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ ανέλαβε καθήκοντα, στις οποίες οι λεγόμενες ‘Συμφωνίες του Αβραάμ’ αναφέρονταν ως ‘συμφωνίες εξομάλυνσης των διπλωματικών σχέσεων του Ισραήλ με ορισμένες αραβικές χώρες’, σε μία προσπάθεια να αποφορτισθεί όσο ήταν δυνατόν η θριαμβευτική -σχεδόν μεσσιανικού τύπου- επικοινωνιακή εικόνα, που καλλιεργούσε το περιβάλλον του Ντόναλντ Τραμπ

Η απόσταση που διατήρησε ως προς τις συγκεκριμένες συμφωνίες η νέα ηγεσία της αμερικανικής διπλωματίας προβλημάτισε όχι μόνο το Ισραήλ, αλλά και τις αραβικές χώρες που προχώρησαν σε αυτό το τολμηρό βήμα. Ίσως να ακούγεται υπερβολικό να δοθεί ιδιαίτερη σημασία σε μία τόσο μικρή μεταβολή στη διατύπωση των ανακοινώσεων του Στέητ Ντηπάρτμεντ.

Όταν όμως ο Λευκός Οίκος απαιτεί ολοένα και περισσότερο από το Ισραήλ να μεταβάλει τη στάση του έναντι της Παλαιστινιακή Αρχής και της Χαμάς, όταν υπενθυμίζει όλο και πιο συχνά την προσήλωσή του στην αρχή ‘δύο έθνη-δύο κράτη’ ως βάση λύσης του Παλαιστινιακού και δηλώνει ότι προτίθεται να λειτουργήσει στην Ιερουσαλήμ νέο προξενείο με περιοχή ευθύνης την παλαιστινιακή Δυτική Όχθη – τότε πράγματι, κάθε ανεπαίσθητη λεκτική μεταβολή, σημαίνει πολλά περισσότερα.

Έπρεπε να συμπέσει η περιπετειώδης αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν με την πρώτη επίσημη επίσκεψη του ισραηλινού πρωθυπουργού, Ναφτάλι Μπένετ, στον Λευκό Οίκο, στα τέλη Αυγούστου 2021, για να θυμηθεί το Στέητ Ντηπάρτμεντ την αρχική ονομασία των ‘Συμφωνιών του Αβραάμ’. Δεν θα ήταν υπερβολικό να ειπωθεί ότι αυτή η, λεκτική έστω, αποκατάσταση της νέας μεσανατολικής πραγματικότητας στις επίσημες ανακοινώσεις της αμερικανικής διπλωματίας, ήταν και το μοναδικό απτό επίτευγμα της πρώτης αμήχανης παρουσίας του νέου ισραηλινού πρωθυπουργού στο Οβάλ Γραφείο – η οποία ολοκληρώθηκε μετ’ εμποδίων, ενόσω οι Ταλιμπάν εκδήλωναν την ισχύ τους έναντι των ΗΠΑ.

Χωρίς περιττές δημόσιες διαπιστώσεις, η νέα αμερικανική διακυβέρνηση των Δημοκρατικών συνειδητοποίησε τελικά ότι, εάν σε κάτι θα πρέπει να εναποθέτει τις ελπίδες της για την θέση των ΗΠΑ στη σημερινή Μέση Ανατολή, είναι το απρόσμενο consensus που επετεύχθη μεταξύ του Ισραήλ, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του Μπαχρέιν, του Μαρόκου και του Σουδάν – ένα συμπέρασμα που τόσο το Ισραήλ, όσο και οι μετριοπαθείς Άραβες ηγέτες, προσπαθούσαν επίμονα να τονίσουν στο περιβάλλον του Τζο Μπάιντεν, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα ηνία της χώρας.

Τελικά, το χάος που άφησε πίσω της η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν, στάθηκε αφορμή να αναδειχθεί πόσο σημαντικές είναι τελικά οι ‘Συμφωνίες του Αβραάμ’. Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα, όσων είπε ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, Άντονι Μπλίνκεν, σε πανηγυρική τηλεδιάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2021, στην οποία συμμετείχαν οι ομόλογοί του των χωρών που τις υπέγραψαν: Του Ισραήλ, των ΗΑΕ, του Μπαχρέιν και του Μαρόκου. Ωστόσο, από τις αραβικές χώρες που εξομάλυναν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Ισραήλ, έλαμψε δια της απουσίας του το Σουδάν. Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, η απουσία αυτή δεν ήταν τυχαία.

Μόλις τέσσερεις ημέρες αργότερα, το πρωί της 21ης Σεπτεμβρίου 2021, εκδηλώθηκε απόπειρα πραξικοπήματος στην αφρικανική αυτή χώρα, δίνοντας το στίγμα ότι οι ‘Συμφωνίες του Αβραάμ’ δεν συσπειρώνουν μόνο χειροκροτητές. Δημιουργούν πολώσεις, αντεγκλήσεις και αντιδράσεις.

Το Σουδάν είναι ο αναμενόμενος αδύναμος κρίκος των ‘Συμφωνιών του Αβραάμ. Η χώρα δεν έχει ακόμα συνέλθει από τον μακροχρόνιο εμφύλιο, που επέφερε τον ακρωτηριασμό της έκτασής του, όταν τον Ιούλιο του 2011 το χριστιανικό Νότιο Σουδάν ανεξαρτητοποιήθηκε. Η σουδανική εξωτερική πολιτική δεν έχει βρει τον βηματισμό της, μετά την απότομη μεταστροφή της στάσης της έναντι του Ιράν και με την πρόσδεσή της στο άρμα της Σαουδικής Αραβίας, με αφορμή την εμπλοκή της δεύτερης στον εμφύλιο της γειτονικής Υεμένης, τον Μάρτιο του 2015. Τέλος, οι προωθημένες θέσεις που εξέφρασε η τωρινή ηγεσία του Σουδάν ως προς το παραδοσιακό παναραβικό αφήγημα της αραβοϊσραηλινής διένεξης και μία σειρά από παρασκηνιακές κινήσεις που οδήγησαν στην επισημοποίηση των διπλωματικών σχέσεων με το Ισραήλ, ήταν φυσιολογικό να προκαλέσουν την αντίδραση των Αδελφών Μουσουλμάνων, οι οποίοι, κατά τρόπο κεκαλυμμένο μέχρι πρότινος, τελούν υπό διωγμό.

Αναμφίβολα, οι ‘Συμφωνίες του Αβραάμ’ τερμάτισαν μία μακρά περίοδο διπλωματικής απομόνωσης του Σουδάν εκ μέρους της Δύσης και οι πόρτες των μεγάλων πιστωτικών ιδρυμάτων άνοιξαν διάπλατα για την πολύπαθη τοπική οικονομία.  Ωστόσο, είναι σαφές ότι η κυβέρνηση του Χαρτούμ θα δυσκολευτεί να απεμπλακεί από το παλιό μουσουλμανικό-επαναστατικό αφήγημα της εξωτερικής της πολιτικής. Απόδειξη: Στις 23 Σεπτεμβρίου, δύο μόλις μέρες μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα, η σουδανική κυβέρνηση αποφάσισε να δημεύσει κάθε περιουσιακό στοιχείο της παλαιστινιακής οργάνωσης Χαμάς, συνολικής αξίας 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Στο στόχαστρο του σουδανικού Δημοσίου τέθηκαν τουλάχιστον δώδεκα ιδιωτικές εταιρείες, υπό την ιδιοκτησία των οποίων βρίσκονται αστικά ακίνητα, ένα ξενοδοχείο πολυτελείας στο κέντρο της πρωτεύουσας, αγροτικά κτήματα συνολικής έκτασης άνω του ενός εκατομμυρίου εκταρίων, ένας τηλεοπτικός σταθμός και μία αλυσίδα ανταλλακτηρίων συναλλάγματος.

Χωρίς να αναφέρεται ρητά ότι η απόφαση αυτή σχετίζεται με την πρόσφατη απόπειρα πραξικοπήματος, είναι σαφές ότι η σουδανική κυβέρνηση δηλώνει εμπράκτως ότι παύει να εξυπηρετεί οικονομικά το παγκόσμιο κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων – και εν προκειμένω, την οργάνωση Χαμάς, προκειμένου να αποπληρώνει τα χρέη της προς το Ιράν για την απόκτηση στρατιωτικού εξοπλισμού.

Η απάντηση της Χαμάς δεν άργησε να έρθει. Με επίσημη ανακοίνωσή της στις 25 Σεπτεμβρίου 2021, υποστήριξε ότι «δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά με τις σουδανικές Αρχές» και ότι τα συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία που τελούν υπό εθνικοποίηση «ανήκουν σε Παλαιστινίους επιχειρηματίες, που επί χρόνια δραστηριοποιούνται στο Σουδάν και δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την οργάνωση, ούτε είναι μέλη της». Παρ’ όλα αυτά, και παρά τον ισχυρισμό της Χαμάς ότι δεν υφίσταται κανένα πρόβλημα στις σχέσεις της με την σουδανική κυβέρνηση, πηγές που πρόσκεινται σε αυτήν αναφέρουν, ότι το τελευταίο επτάμηνο έχουν συλληφθεί ή τελούν υπό παρακολούθηση στο Σουδάν μία πλειάδα Παλαιστινίων επιχειρηματιών, ακαδημαϊκών ερευνητών και φοιτητών, που κατάγονται από τη Γάζα και είναι εγκατεστημένοι στο Σουδάν εδώ και χρόνια, προερχόμενοι κυρίως από τη Συρία και τον Λίβανο.

Από την άλλη, η απόφαση της σουδανικής κυβέρνησης να δείξει πόσο διατεθειμένη είναι να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, που επιβάλουν οι ‘Συμφωνίες του Αβραάμ’, πυροδότησε και μία πρόσθετη απρόσμενη αντίδραση εκ μέρους της Παλαιστινιακής Αρχής. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι, μόλις έγινε γνωστή η εθνικοποίηση περιουσιακών στοιχείων της Χαμάς στο Σουδάν, ο επικεφαλής της επιτροπής υποθέσεων προστασίας του πολίτη της Παλαιστινιακής Αρχής και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Φάταχ, Χουσέιν αλ-Σέχ, με ανάρτησή του στο twitter στις 25/9 ζήτησε από την κυβέρνηση «της αδελφής αραβικής χώρας, που ανέκαθεν στήριζε τον λαό και την κυβέρνηση της Παλαιστίνης, να αποδώσει στην Παλαιστινιακή Αρχή τα παλαιστινιακά περιουσιακά στοιχεία, που αποφάσισε να δημεύσει». Και η συνέχεια προβλέπεται ενδιαφέρουσα.

Αυτή τη στιγμή, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς ακριβώς θα εξελιχθεί η συγκεκριμένη υπόθεση και πόσες άλλες παράπλευρες πτυχές θα αποκαλύψει. Δεν αποκλείεται να καταδειχθεί ο τρόπος με τον οποίον χρηματοδοτείται η Χαμάς και ποιος ο ρόλος του Ιράν, του Κατάρ, ή ακόμα και της Τουρκίας – όπου η οργάνωση διατηρεί γραφείο συμφερόντων στην Κωνσταντινούπολη, με πολυπληθές προσωπικό.

Οι εσωτερικές εξελίξεις που σημειώνονται στο Σουδάν συνδέονται με την μακρά και επίπονη διαδικασία μεταστροφής της εξωτερικής του πολιτικής – με την εξομάλυνση των διπλωματικών του σχέσεων με το Ισραήλ να επισφραγίζει την αποφασιστική μεταβολή του διεθνούς του προσανατολισμού. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η πρόσφατη αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και η δήμευση των περιουσιακών στοιχείων που εξυπηρετούν τα ταμεία της οργάνωσης Χαμάς, συνδέονται με την υπογραφή της σουδανοϊσραηλινής ‘Συμφωνίας του Αβραάμ’.

Από την άλλη όμως, οι ποικίλες εσωτερικές περιπέτειες που αντιμετωπίζει το Σουδάν αυτήν την περίοδο, εξηγούν γιατί οι ΗΠΑ, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ δεν απαιτούν περαιτέρω φιλοδυτικές κινήσεις. Εάν το Σουδάν αποφασίσει να ανοίξει την δική του πρεσβεία στο Τελ Αβίβ – ακολουθώντας το παράδειγμα των ΗΑΕ και του Μαρόκου – ή εάν εκδηλώσει την παραμικρή στήριξη προς το ρόλο της Σαουδικής Αραβίας στον εμφύλιο της Υεμένης – κάτι που πράττει το Μπαχρέιν επανειλημμένα τον τελευταίο ενάμισι χρόνο –, τότε θα είναι πολύ πιθανό να εκδηλωθεί ακόμα ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, που θα ανέκοπτε την πορεία της χώρας προς την αγκαλιά της Δύσης.

*Ο δρ. Γαβριήλ Χαρίτος ζει στο Ισραήλ και είναι ερευνητής στο Ινστιτούτο Μπεν-Γκουριόν (Ben-Gurion Research Institute). Διδάσκει Ιστορία των Πολιτικών Σχέσεων Ισραήλ-Ελλάδος-Κύπρου στο ισραηλινό Πανεπιστήμιο Μπεν-Γκουριόν και στο Τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου.

Σουδάν, ο αδύναμος κρίκος των “Συμφωνιών του Αβραάμ”

Ερίκ Ζεμούρ, αναταράξεις στη γαλλική ακροδεξιά

Από
anixneuseis
-
0

Στη Γαλλία ξεκίνησε ήδη ο προεκλογικός αγώνας για τις προεδρικές του ερχόμενου Μαΐου. Ενδεικτικό ένα ντιμπέιτ αυτή την εβδομάδα που προμηνύει εξελίξεις στην ακροδεξιά.

    Ντιμπέιτ ανάμεσα στον Μελανσόν και τον Ζεμούρ

Ήταν μια αντιπαράθεση-σοκ των δύο ακραίων ιδεολογιών, της ριζοσπαστικής αριστεράς κατά της ακραίας ακροδεξιάς. Ήταν μια συγκλονιστική δίωρη ρητορική κονταρομαχία του Ζαν Λυκ Μελανσόν κατά του Ερίκ Ζεμούρ, προσκεκλημένων στο κανάλι BFM TV την Πέμπτη το βράδυ.

Για το γαλλικό κοινό ήταν ταυτόχρονα ένα πολιτικό γεγονός : Η έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας για τις προεδρικές του Μαΐου, παρά το ότι πολλές υποψηφιότητες δεν έχουν ακόμα αναγγελθεί επίσημα. Ανάμεσά τους και αυτή του Ερίκ Ζεμούρ, που παρ’ όλα αυτά θεωρείται σίγουρη, αφού ο ίδιος δήλωσε : «Έχω δικαίωμα να διαλέξω πότε θα την ανακοινώσω». Την επομένη, το ερώτημα όλων ήταν «ποιος κέρδισε;»«Κανείς ή και οι δύο, ανάλογα …» εκτιμά η Λιμπερασιόν.

«Κρεολισμός» κατά της «αφομοίωσης»

Γαλλία / Ζαν Λυκ ΜελανσόνΖαν Λυκ Μελανσόν

Ταλαντούχοι ομιλητές και οι δύο ανέπτυξαν τις θέσεις τους. Ο Ζαν Λυκ Μελανσόν, κορυφαία μορφή της γαλλικής Αριστεράς, που πρώτος απ’ όλους ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του από τις αρχές του χρόνου και έχει συγκεντρώσει στην ειδική πλατφόρμα υποστήριξης πάνω από 200.000 υπογραφές πολιτών, μίλησε για τις κοινωνικές και οικολογικές προτάσεις του. Παράλληλα, μπρος στην εμμονή Ζεμούρ για την ανάγκη «αφομοίωσης» των ξενόφερτων στη γαλλική κοινωνία, και όχι απλής ένταξης , ο Μελανσόν ανέπτυξε με θέρμη το νέο πιστεύω του γύρω από τη θεωρία της « créolisation » (κρεολισμός) που εισήγαγε ο Εντουάρ Γκλισάν, συγγραφέας και φιλόσοφος από τη Μαρτινίκα (Γαλλικές Αντίλλες).

Κατά τον Μελανσόν, η συνένωση και μίξη πολλών διαφορετικών πολιτισμών σε ένα μέρος του κόσμου έχει συχνά σαν αποτέλεσμα νέα απρόβλεπτα θετικά δεδομένα για τη συμβίωση, καθώς και τη δημιουργία μιας κρεολικής γλώσσας που γίνεται μητρική για το κοινωνικό σύνολο. Από γλωσσολογικής απόψεως η κρεολική γλώσσα θεωρείται «το ίδιο περίπλοκη και πλούσια όσο οιαδήποτε άλλη γλώσσα».

Μονομανής γύρω από το θέμα της «αφομοίωσης» και υποστηρικτής μιας αλώβητης γαλλικής ταυτότητας ο 63χρονος σήμερα Ερικ Ζεμούρ δεν διστάζει να επικρίνει τους μετανάστες ακόμα και για τα μουσουλμανικά ονόματα που κατά παράδοση δίνουν στα παιδιά τους, δείγμα – για αυτόν –  έλλειψης της θέλησης για αφομοίωση.

Φέρνει μάλιστα σαν παράδειγμα τον εαυτό του : εβραϊκής καταγωγής από την Αλγερία (Berbère) υπογραμμίζει τα καθαρά γαλλικά ονόματα που του έδωσαν οι γονείς του : Eric, Justin, Léon. Αρκετά νωρίς, από τα 28 του, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα μετά από τη φοίτησή του  στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών. Η φήμη του αυξήθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, με τη συμμετοχή του σε τηλεοπτικές εκπομπές.

«Μεγάλη Αντικατάσταση» και Δημογραφία

Γαλλία / Ερίκ ΖεμούρΕρίκ Ζεμούρ

Λίγες ώρες πριν από το «ντιμπέιτ» με τον Ζαν Λυκ Μελανσόν, ο Ερίκ Ζεμούρ ήταν προσκεκλημένος στη Βουδαπέστη από τον Βίκτωρ Όρμπαν για να συμμετάσχει στο « 4ο Συνέδριο για τη Δημογραφία». Από χρόνια δηλώνει θαυμαστής της πολιτικής του Ούγγρου πρωθυπουργού όχι μόνο για τα θέματα εθνικής ταυτότητας, κυριαρχίας και φύλαξης των συνόρων, αλλά και για την πολιτική ενίσχυσης των γεννήσεων, ώστε να μην έχει ανάγκη τη μετανάστευση.

Ο Ερίκ Ζεμούρ ανέπτυξε τη δική του συνωμοσιολογική θεωρία για τον κίνδυνο «της Μεγάλης Αντικατάστασης». Δηλαδή, το πως σιγά- σιγά, η Γαλλία αλλά και η Ευρώπη πολιορκούνται από το Ισλάμ και τους αραβομουσουλμάνους μετανάστες,  τους οποίους βλέπει ως «νέους αποικιοκράτες».

Προσκεκλημένη μαζί με τον Ζεμούρ ήταν και η ανιψιά της Μαρίν Λεπέν, η Μαριόν Μαρεσάλ, υποστηρίκτρια επίσης της θεωρίας της Μεγάλης Αντικατάστασης. Στο περιθώριο του συνεδρίου η Μαρεσάλ δήλωσε μάλιστα ότι «εάν δεν γίνει τίποτα για τη δημογραφία, μέσα σε 60 χρόνια η Γαλλία θα έχει μετατραπεί σε «Ισλαμική Δημοκρατία» (République islamique).

Για τη Μαρίν Λεπέν ο κίνδυνος έρχεται από τα δεξιά της

Γαλλία | Μαρίν Λεπέν | προεδρικές εκλογέςΗ Μαρίν Λεπέν σε πρόσφατη εκδήλωση

Πολλοί αναρωτιούνται κατά πόσο είναι δυνατή η διαμόρφωση ενός πιθανού διώνυμου Ζεμούρ-Μαριόν Μαρεσάλ, αφού και οι δύο κινούνται πολιτικά στο ίδιο μήκος κύματος.  Η ανιψιά όμως της Μαρίν Λεπέν δήλωσε αποφασισμένη να μη δραστηριοποιηθεί ακόμα στην πολιτική, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στη θεία της για την τρίτη της εκλογική προσπάθεια.

«Ελευθερίες, αγαπημένες ελευθερίες» (Libertés, libertés cheries) είναι το σλόγκαν που διάλεξε αυτή τη φορά η Λεπέν για την εκστρατεία της. Ένα σύνθημα που συνάδει με την όλη προσπάθεια «αποδαιμονοποίησης» του κόμματός της:

Του άλλαξε το όνομα, έγινε «Εθνικός Συναγερμός», (από Εθνικό Μέτωπο), απομάκρυνε τον πατέρα, προχώρησε σε ήπιες τοποθετήσεις για την Ευρώπη και ανέπτυξε πλούσια ρητορική για κοινωνικά θέματα. Η Μαρίν Λεπέν θέλει να κυβερνήσει και μετακινήθηκε προς το κέντρο, αφήνοντας ακάλυπτη την ακροδεξιά της. Όπως η φύση όμως, έτσι και η πολιτική δεν αγαπάει τα κενά.

Γαλλία | Ντιμπέιτ ανάμεσα στον Μελανσόν και τον Ζεμούρ Τα ΜΜΕ χειρίζονται τον Ζεμούρ ήδη ως υποψήφιο

Οι φίλοι του Ζεμούρ δεν χρειάστηκαν και πολύ για να συνειδητοποιήσουν ότι υπάρχει ένας χώρος για κάλυψη. Έτσι από το  καλοκαίρι είχαμε ήδη τις πρώτες προκλήσεις με συνθήματα και αφίσες για μια υποψηφιότητα του Ζεμούρ. Ο ίδιος δε με δηλώσεις του, δεν έχει διστάσει να διαβεβαιώσει χωρίς περιστροφές ότι κατά τη γνώμη του «η Μαρίν Λεπέν δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσει». Ο κίνδυνος για τη Λεπέν προέκυψε τελικά από τα δεξιά της…

Τα μέσα ενημέρωσης προωθούν παράλληλα με το δικό τους τρόπο τον Ερίκ Ζεμούρ στο σκηνικό του «μελλοντικού υποψηφίου», του οποίου η προσωπική ζωή θεωρείται αυτομάτως εκτεθειμένη, και οι παπαράτσι είναι ανομολόγητα προσκεκλημένοι. Η μεγάλη πρόκληση αυτήν την εβδομάδα ήρθε από το θεωρούμενο ως «σοβαρό» περιοδικό Paris Match που έχει στο εξώφυλλό του  τον όχι ακόμα υποψήφιο Ερίκ Ζεμούρ στη θάλασσα μαζί με την 28χρονη σύμβουλο επικοινωνίας νεαρή Σαρά Ναφό ( Sarah Knafo). Ο Ζεμούρ δήλωσε ότι θα προσφύγει στη Δικαιοσύνη για υποβολή μηνύσεων στα περιοδικά Paris Match και Voici.

Ολυμπία Τσίπηρα, Παρίσι

DW

Κυρ. Μητσοτάκης: Φιλελεύθερη δημοκρατία. Ανοικτή κοινωνία με ανοιχτούς ορίζοντες

Από
anixneuseis
-
1

Κωνστ. Χολέβας: Η συμμαχία AUKUS, η ζώνη του Ειρηνικού και ο ρόλος του ελληνισμού.

Από
anixneuseis
-
0

KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ  

Μία νέα συμμαχία με τα αρχικά AUKUS (A=Αυστραλία, UK=Ηνωμένο Βασίλειο, US=Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής) μπήκε ξαφνικά στη ζωή μας και στις αναλύσεις των δημοσιογράφων. Από τις 15 Σεπτεμβρίου είναι πλέον γεγονός ότι οι τρεις αγγλόφωνες ναυτικές δυνάμεις, εκ των οποίων η μία είναι Υπερδύναμη, συμμάχησαν με στόχο την αντιμετώπιση της Κίνας και την ανταλλαγή τεχνογνωσίας.

Η συμμαχία προβλέπει μία σειρά από διπλωματικές και τεχνολογικές συνεργασίες, από την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο έως την τεχνητή νοημοσύνη. Στο επίκεντρο βρίσκεται η συμφωνία, με την οποία  οι ΗΠΑ δεσμεύονται να  βοηθήσουν την Αυστραλία να αποκτήσει ένα στόλο πυρηνοκίνητων υποβρυχίων (όχι πυρηνικά όπλα). Κατόπιν τούτου η Αυστραλία ακύρωσε τη σύμβαση, αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων δολλαρίων, που υπογράφηκε το 2016 με τη Γαλλία για την κατασκευή ντίζελ-ηλεκτρικών υποβρυχίων.

Εδώ και δεκαετίες οι Αμερικανοί αναλυτές μιλούσαν για την στροφή προς τη ζώνη του Ειρηνικού Ωκεανού (Pacific Rim), η οποία τώρα υλοποιείται πανηγυρικά αφήνοντας έκπληκτη την Ευρώπη. Οι ΗΠΑ δίνουν σαφώς το μήνυμα ότι δεν θεωρούν την ευρωπαϊκή Ήπειρο ως το επίκεντρο του Κόσμου, σε αντίθεση με όσα ίσχυαν κατά τον 20ό αιώνα. Θυμίζω την αμερικανική παρέμβαση, καταλυτική και νικηφόρο, σε δύο ευρωπαϊκές συγκρούσεις που μετατράπηκαν σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Αντί για τις ακτές του Ατλαντικού (Νέα Υόρκη, Βοστώνη, Γαλλία) το γεωπολιτικό και γεωοικονομικό ενδιαφέρον των Αμερικανών τώρα στρέφεται δυναμικά προς τις ακτές του Ειρηνικού (Καλιφόρνια, Ιαπωνία, Αυστραλία), αλλά και του Ινδικού Ωκεανού.

Τα μηνύματα είναι πολλά και ενδιαφέρουν ιδιαιτέρως τον Ελληνισμό:

Α) Η συμμαχία αυτή βασίζεται στην κοινή ταυτότητα των τριών χωρών που συμμετέχουν. ΗΠΑ, Βρετανία και Αυστραλία μιλούν αγγλικά, μετέχουν στον αγγλοσαξωνικό πολιτισμό και έχουν στενή  πολιτισμική συγγένεια. Η συμμαχία AUKUS αποδεικνύει τη σπουδαιότητα της πολιτιστικής ταυτότητας σε μία εποχή πολυπολιτισμικότητας. Πρόκειται για μία συνεργασία, η οποία καταδεικνύει την αντοχή των ταυτοτήτων, γλωσσικών, εθνικών, θρησκευτικών, παρά τις αντίθετες προβλέψεις.

Β) Είναι μία συνεργασία τριών ναυτικών δυνάμεων, όπως οι ίδιες αυτοπροσδιορίζονται. Το “μέγα το της θαλάσσης κράτος” που  επισημαίνει ο Θουκυδίδης, έχει στις ημέρες μας μεγάλη αξία. Η Ελλάς ως ναυτική χώρα πρέπει να δώσει έμφαση στη θαλάσσια αμυντική και αποτρεπτική παρουσία της, αλλά και στο εμπορικό ναυτικό της.

Γ) Η πολιτική και οικονομική βαρύτητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης φαίνεται μειωμένη. Όμως δεν παύει η Ευρώπη να έχει τον δικό της ρόλο. Από τη Γηραιά Ήπειρο, με τη συνδρομή της Ελλάδος, αναμένει η Ανθρωπότητα να διατηρήσει τις πολιτιστικές ρίζες της και τις ηθικές αξίες, στις οποίες βασίζεται.  Να ανταγωνισθεί η Ευρώπη τις ΗΠΑ και την Κίνα στην τεχνολογία είναι δύσκολο. Αν, όμως, η Ευρώπη αναδείξει τις αρχαιοελληνικές, Χριστιανικές και δημοκρατικές ρίζες της θα είναι μία πολύτιμη πηγή οικουμενικών αξιών.

Δ) Η ζώνη του Ειρηνικού δεν είναι ξένη για τους Έλληνες. Στην Αυστραλία, η οποία μετέχει στη νέα συμμαχία, έχουμε 400.000 ομογενείς, με μόρφωση, εμπορική δραστηριότητα και σημαντικά πολιτικά αξιώματα. Στην  Αυστραλία ο αριθμός των Ελλήνων εκφράζει ένα ποσοστό διόλου αμελητέο. Ο εκεί Ελληνισμός διαφυλάσσει Ορθοδοξία, γλώσσα και πατριωτισμό. Ας τους πλησιάσουμε περισσότερο. Είναι η γέφυρά μας στην αναβαθμισμένη  πλέον περιοχή του Ειρηνικού.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 25.9.2021

πηγή φωτογραφίας: SBS Greek

1...2,2002,2012,202...3,039Σελίδα 2,201 από 3,039