Αρχική Blog Σελίδα 2200

FOREIGN POLICY: ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΑΠΟ ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΟΠΛΩΝ ΟΠΩΣ ΟΙ ΓΑΛΛΟΙ

Από
anixneuseis
-
0

ΜΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΑΠΟΨΗ, ΕΠΙΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ.

Οι καταγγελίες του Παρισιού για το AUKUS είναι εξαιρετικά υποκριτικές, δεδομένης της ιστορίας της Γαλλίας στην πώληση όπλων παρά τις αντιρρήσεις των συμμάχων της.

Του Michael Moran, συγγραφέα για τον πολιτικό κίνδυνο και τις μακροοικονομικές τάσεις.

Φωτογραφία: Ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν εκφωνεί ομιλία στο Lens της Γαλλίας στις 9 Νοεμβρίου 2018. ETIENNE LAURENT/AFP VIA GETTY IMAGES

27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2021, 14:04 ΜΜ

Όταν πρόκειται για διαδηλώσεις αγανάκτησης, κανείς δεν τις κάνει όπως οι Γάλλοι.

Η αποκάλυψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αυστραλία είχαν υπογράψει ένα νέο αμυντικό σύμφωνο – ευρέως γνωστό ως AUKUS – λέγεται ότι τράβηξε την προσοχή του Quai d’Orsay, του υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας, «μέσω αναφορών των ΜΜΕ». Η AUKUS ήρθε μαζί με μια ύπουλη αγγλοσαξονική συμφωνία που παρέχει στην Αυστραλία, προηγουμένως, μυστική πυρηνική τεχνολογία υποβρυχίων και επιτρέπει στους Aussies (στους Αυστραλούς) να απορρίψουν ένα κακώς σχεδιασμένο συμβόλαιο 65 δισεκατομμυρίων δολαρίων για 12 υποβρύχια ηλεκτρικού- ντίζελ Barracuda γαλλικού σχεδιασμού. Αυτό είναι ένα τεράστιο πλήγμα για τη γαλλική βιομηχανία εξοπλισμού, την  τρίτη μεγαλύτερη στον κόσμο πίσω από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία, και ένα ακόμη μεγαλύτερο πλήγμα για την υπερηφάνεια της Γαλλίας.

Υπήρξε φυσικά ένα βήμα και δηλώσεις οργής από εξέχοντες Γάλλους αξιωματούχους και δημόσια πρόσωπα. «Διπλοπροσωπία», δήλωσε ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ζαν-Ιβ Λε Ντριάν.

«Προδοσία», θρήνησε ο Γάλλος πρέσβης στην Ουάσινγκτον Φιλίπ Ετιέν. «Ένας δημόσιος εξευτελισμός», σύμφωνα με τη δεξιά-λαϊκίστρια ηγέτη Μαρίν Λεπέν.

Και για να επισημάνει αυτή τη συμφωνία δυσφορίας, το Παρίσι ανακάλεσε τον Ετιέν πίσω στη Γαλλία, μια κίνηση που προοριζόταν, κάποτε, για στιγμές που δύο χώρες βρίσκονταν στα πρόθυρα πολέμου. Μετά από κάποια γρήγορη τηλεφωνική διπλωματία μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν και του γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, ο Ετιέν επέστρεψε στο Beltway. Έχοντας περάσει μια εβδομάδα να “ξεσηκώνονται και να φουσκώνουν” για την κακομεταχείρισή τους στα χέρια των Αγγλοσαξόνων, ίσως έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό στους Γάλλους ότι το δικό τους ρεκόρ διπλής συναλλαγής στο παγκόσμιο παζάρι όπλων είναι απαράμιλλο.

Μόλις λίγα χρόνια πριν, το 2014, η κυβέρνηση Ομπάμα πάλευε με ένα διαφορετικό είδος γαλλικού ναυτικού εξοπλισμού: η αποφασιστικότητα του Παρισιού να πουλήσει δύο μεγάλα αεροπλανοφόρα στη Ρωσία. Όταν έγραψα για την αμφιλεγόμενη πώληση το 2014, λίγους μήνες αφότου η Ρωσία εισέβαλε και ενσωμάτωσε την Κριμαία, ο Γάλλος υπουργός Άμυνας της εποχής, ο ίδιος ο Le Drian που ήταν τόσο συντονισμένος με τη διπλοπροσωπία σήμερα, ισχυρίστηκε ότι η πώληση θα προχωρήσει επειδή η Γαλλία είχε σκοπό μόνο να παραδώσει άοπλα «αμαξώματα» στο Πολεμικό Ναυτικό του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Χρειάστηκαν άλλοι τέσσερις μήνες για να ακυρώσουν ουσιαστικά οι Γάλλοι την πώληση των δύο πλοίων της κατηγορίας Mistral στη Μόσχα και το Παρίσι επέστρεψε ολόκληρη την προκαταβολή ύψους 1,2 δισ. Δολαρίων που είχε κάνει η Ρωσία. Αν δεν ήταν ο τυχοδιωκτισμός του Πούτιν στην Κριμαία, τα έντονα επιχειρήματα των Αμερικανών αξιωματούχων και των ανήσυχων συμμάχων, στο ΝΑΤΟ, της Γαλλίας στην Ανατολική Ευρώπη, τα δύο αυτά πλοία θα προσετίθεντο στο ρωσικό ναυτικό σήμα.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που η Γαλλία επέλεξε να αγνοήσει τις ανησυχίες των συμμάχων της για την επιδίωξη πωλήσεων όπλων. Ένα ακόμη πιο σημαντικό επεισόδιο σημειώθηκε το 2009, όταν οι Γάλλοι υπέγραψαν μια άλλη συμφωνία υποβρυχίων, αυτή τη φορά πυρηνική, με τη Βραζιλία. Είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς, με δεδομένο το χάος στο οποίο είχε πέσει η Βραζιλία από τότε, , αλλά εκείνη τη στιγμή διψήφια ανάπτυξη και πολλές ανόητες συζητήσεις για τις αναδυόμενες οικονομίες των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική) είχαν κάνει τον ηγέτη της Βραζιλίας την εποχή, Luiz Inácio Lula da Silva, να νομίζει ότι μπορεί μια μικρή αναδυόμενη δύναμη να το κάνει. Έτσι,  παρήγγειλε ένα πυρηνικό υποβρύχιο επίθεσης και οι Γάλλοι ήταν πολύ χαρούμενοι.

Αυτό προκάλεσε κάποιες ανησυχίες στη Βρετανία, η οποία εξακολουθεί να διατηρεί την κυριαρχία της στα Νησιά Φώκλαντ, το αρχιπέλαγος στο οποίο διεξήγαγε έναν σύντομο, δυσάρεστο πόλεμο μετά την κατάληψη των νησιών από την Αργεντινή το 1982. Τότε, αν και η μύτη του Βασιλικού Ναυτικού μάτωσε στην ανακατάληψη των νησιών, υπήρχε ελάχιστος φόβος μεταξύ των Βρετανών ναυάρχων να στείλουν στόλο στον Νότιο Ατλαντικό για να αντιμετωπίσουν τους Αργεντινους. Η Βραζιλία υποστηρίζει τη συνεχιζόμενη διεκδίκηση της Αργεντινής στα νησιά και παρόλο που δεν είναι εχθρική προς το Ηνωμένο Βασίλειο, η παρουσία ενός βραζιλιάνικου πυρηνικού υποβρυχίου αλλάζει τον στρατηγικό υπολογισμό στην περιοχή. Έτσι, επίσης, έγινε η ανακάλυψη πετρελαίου στα Φώκλαντ το 2010.

Οι φόβοι της Βρετανίας για τον Νότιο Ατλαντικό μπορεί κάλλιστα να είναι άστοχοι, αλλά γεγονός είναι ότι η Γαλλία δεν ενδιαφέρθηκε με κανένα τρόπο. Σήμερα, συνεχίζεται η κατασκευή πυρηνικού υποβρυχίου της Βραζιλίας, το SSN varlvaro Alberto, το οποίο δεν αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία μέχρι το 2034. Οι τρέχουσες εκτιμήσεις λένε ότι το Alberto θα κοστίσει 7,4 δισεκατομμύρια δολάρια, το οποίο δεν αντισταθμίζει τα 65 δισεκατομμύρια δολάρια που έχασε η Γαλλία στην συμφωνία για τα υποβρύχια με την Αυστραλία ή τα 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια που έπρεπε να επιστρέψει στον Πούτιν.

Όπως πολλοί έχουν επισημάνει, μακροπρόθεσμα, το AUKUS έχει πολύ περισσότερο νόημα για την εθνική άμυνα της Αυστραλίας-και το ευρύτερο δυτικό συμφέρον για την αντιμετώπιση της επιθετικής συμπεριφοράς της Κίνας στην Ασία-Ειρηνικό-από την απόκτηση γαλλικών πλοίων των οποίων το αρχικό κόστος διπλασιάστηκε λόγω καθυστερήσεων, υπερβάσεων κόστους και των συνηθισμένων απατών της αμυντικής βιομηχανίας. Αυτό είναι επίσης σύμφωνο με το αναδυόμενο Δόγμα Μπάιντεν, το οποίο θα μπορούσε καλύτερα να περιγραφεί ως: «Κάνε το σωστό, αλλά κάντο πραγματικά άσχημα».

Όπως και στην άτεχνη απόσυρση από το Αφγανιστάν, η οποία επίσης αιφνιδίασε τους συμμάχους, και τη λιγότερο θεαματική αλλά αδικαιολόγητη υποχώρηση όσον αφορά τον αγωγό Nord Stream 2 της Γερμανίας – μια ρωσική στρατηγική νίκη στην οποία η Ουκρανία και η Πολωνία είχαν παρακαλέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να αντισταθούν – το τελικό αποτέλεσμα από τις σημαντικές αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής του Μπάιντεν μέχρι σήμερα ήταν να υποκύψουν στο αναπόφευκτο αλλά να εξοργίσουν σχεδόν όλους. Τώρα, οι Γάλλοι είναι επίσης έξαλλοι, αλλά με δεδομένες τις δικές τους παλαιότερες συναλλαγές με όπλα, είναι δύσκολο να τους πάρουμε πολύ στα σοβαρά.

Πολύ πιθανό, αυτό το επεισόδιο θα εξαπλωθεί και θα εξασθενίσει στο γνωστό μοτίβο των προηγούμενων φερόμενων προσβολών στη γαλλική τιμή: την προσφυγή στο Freedom Fries (σσ. σημαίνει την αντίθεση της Γαλλίας στον πόλεμο στο Ιράκ) κατά την περίοδο πριν από τον πόλεμο στο Ιράκ, την οργή από την αντίθεση των ΗΠΑ στη γαλλο-βρετανική προσπάθεια να ελέγξουν τη Διώρυγα του Σουέζ από την Αίγυπτο το 1956 και την άδοξη ανάμνηση της απελευθέρωσης, από τη δική τους κυβέρνηση συνεργασίας, από τους Αγγλοσάξονες την D-Day.

Είναι όλα μια καλή υπενθύμιση ότι όσοι ανεβάζουν την οργή στο επίπεδο της υψηλής τέχνης έχουν πολύ επιλεκτική μνήμη. Και ενώ τα υποβρύχια που η Γαλλία ήλπιζε να πουλήσει ήταν τα Barracudas, τα δάκρυα που έριξαν οι επίσημοί της μοιάζουν πολύ με αυτά ενός κροκόδειλου.

*Ο Michael Moran είναι συγγραφέας, ντοκιμαντερίστας και σχολιαστής για παγκόσμιες υποθέσεις και ανώτερο στέλεχος της Microshare, μιας παγκόσμιας εταιρείας ευφυΐας και βιωσιμότητας δεδομένων Smart Buildings.

Foreign Policy

No One Does Self-Interested Arms Deals Like the French

Από
anixneuseis
-
0

ARGUMENT

An expert’s point of view on a current event.

Paris’s complaints about AUKUS are remarkably hypocritical given France’s history of selling weapons despite its allies’ objections.

By , an author on political risk and macroeconomic trends.
French President Emmanuel Macron delivers a speech in Lens, France on Nov. 9, 2018. ETIENNE LAURENT/AFP VIA GETTY IMAGES

When it comes to demonstrations of indignation, no one does them quite like the French.

The revelation that the United States, United Kingdom, and Australia had signed a new defense compact—popularly known as AUKUS—is said to have come to the attention of the Quai d’Orsay, France’s foreign ministry, “through media reports.” AUKUS came along with a perfidious Anglo-Saxon deal that provides Australia with previously secret nuclear submarine technology and allows the Aussies to jettison a poorly conceived $65 billion contract for 12 French-designed Barracuda diesel-electric submarines. This is a huge blow to the French armaments industry, the world’s third largest behind the United States and Russia, and an even bigger blow to Gallic pride.

There was a démarche, of course, and declarations of umbrage by prominent French officials and public figures. “Duplicity,” declared French Foreign Minister Jean-Yves Le Drian.

“Betrayal,” French Ambassador to Washington Philippe Etienne lamented. “A public humiliation,” according to the right-populist leader Marine Le Pen.

And to punctuate this symphony of distress, Paris recalled Etienne back to France, a move once reserved for moments when two countries found themselves on the brink of war. After some quick telephone diplomacy between U.S. President Joe Biden and French President Emmanuel Macron, Etienne was headed back to the Beltway. Having spent a week huffing and puffing about their mistreatment at the hands of the Anglo-Saxons, perhaps it is beginning to dawn on the French that their own record of double-dealing in the global arms bazaar is nonpareil.

Just a few short years ago, in 2014, the Obama administration was wrestling with a different kind of French naval armaments debacle: Paris’s determination to sell two large helicopter carriers to Russia. When I wrote about the controversial sale in 2014, just months after Russia invaded and absorbed Crimea, the French defense minister of the day, the very same Le Drian so attuned to duplicity today, claimed the sale would go ahead regardless because France only intended to deliver unarmed “civilian hulls” to Vladimir Putin’s Navy.

It took another four months for the French to effectively cancel the sale of the two Mistral-class carriers to Moscow, and Paris refunded the entire $1.2 billion down payment Russia had made. Had it not been for Putin’s adventurism in Crimea, the vigorous arguments from U.S. officials and France’s alarmed Eastern European NATO allies notwithstanding, those two ships would be flying the Russian naval ensign.

This was not the first time France chose to ignore the concerns of its allies in pursuing arms sales. An even more significant episode took place in 2009, when the French sealed another submarine deal, this time a nuclear one, with Brazil. It’s easy to forget given the mess Brazil has since stumbled into, but at the time double-digit growth and a lot of foolish talk about the BRICS emerging economies (Brazil, Russia, India, China, and South Africa) had the Brazilian leader of the time, Luiz Inácio Lula da Silva, thinking that a little rising-power bling might be in order. So, as one does, he ordered up a nuclear-powered attack submarine, and the French were only too happy to oblige.

This raised some concerns in Britain, which still retains sovereignty over the Falkland Islands, the archipelago over which it fought a short, nasty war following Argentina’s seizure of the islands in 1982. Back then, though the Royal Navy’s nose was bloodied in the recapture of the islands, there was little fear among British admirals of sending a fleet to the South Atlantic to confront the Argentines. Brazil backs Argentina’s continuing claim on the islands, and though it is hardly hostile to the United Kingdom, the presence of a Brazilian nuclear submarine changes the strategic calculus in the region. So, too, did the discovery of oil off the Falklands in 2010.

Britain’s fears over the South Atlantic may well be misplaced, but the fact is France didn’t care either way. Today, construction continues on Brazil’s lone nuclear attack sub, the SSN Álvaro Alberto, which is not due to be commissioned until 2034. Current estimates say the Alberto will cost $7.4 billion, which doesn’t make up for the $65 billion France lost in the Australian sub deal or the $1.2 billion it had to pay back to Putin.

As many have pointed out, in the long term, AUKUS probably makes a great deal more sense for Australia’s national defense—and the broader Western interest in countering China’s aggressive behavior in the Asia-Pacific—than continuing with the construction of French boats whose original cost had already doubled due to delays, cost overruns, and the usual defense industry shenanigans. This also is in keeping with the emerging Biden Doctrine, which might best be described as, “Do the right thing, but do it really badly.”

As in the bungled withdrawal from Afghanistan, which also caught allies unawares, and the less spectacular but still pusillanimous climbdown with regard to Germany’s Nord Stream 2 pipeline—a Russian strategic victory that Ukraine and Poland had begged the United States to resist—the ultimate outcome of major Biden foreign-policy decisions to date has been to bow to the inevitable yet piss off pretty much everyone. Now the French are furious, too, but given their own past arms dealings, it’s hard to take them very seriously.

Very likely, this episode will wax and wane in the familiar pattern of previous alleged affronts to French honor: the resort to Freedom Fries during the run-up to the Iraq War, the outrage at U.S. opposition to the French-British attempt to steal the Suez Canal from Egypt in 1956, and the ignominious memory of being liberated from their own collaborationist government by the Anglo-Saxons on D-Day.

It’s all a good reminder that those who raise outrage to the level of fine art have very selective memories. And while the submarines France hoped to sell were Barracudas, the tears shed by its officials look very much like those of a crocodile.

Michael Moran is an author, documentarian, and commentator on global affairs and a senior executive at Microshare, a global Smart Buildings data intelligence and sustainability firm.

Foreign Policy

Στράτος Σιμιτζής: Ένας παλαίμαχος γράφει: Μια χρήσιμη ιστορία

Από
anixneuseis
-
0

Του Στράτου Σιμιτζή, δημοσιογράφου- συγγραφέα

Ο Φωκίων Δημητριάδης – Φώκος – χαϊδευτικά για τους συναδέλφους και λίγους που θεωρείται ο κορυφαίος πολιτικός γεγονογράφος- σκιτσογράφος. Συνεργαζόταν με το Συγκρότημα Λαμπράκη – Το Βήμα, Τα Νέα. Προσφυλής και τακτικός τύπος στις γεγονογραφίες του ήταν ο Ντίνος Τσαλδάρης, πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος. Πολύ φυσικό. Για ένα διάστημα, άγνωστο για πόσο, ο Τσαλδάρης απουσίαζε από τα σκίτσα του Δημητριάδη. Την άλλη μέρα κιόλας ο Ντίνος Τσαλδάρης τηλεφώνησε στον Δημητριάδη.

“Φώκο, με ξέχασες” του είπε εκφράζοντας το παράπονό του.

Από την επόμενη, ο Ντίνος Τσαλδάρης ήταν και πάλι ο ήρωας στις γεγονογραφίες του Δημητριάδη.

Ο μύθος διηγεί ότι ο πολιτικός άνδρας και ιδιαίτερα ο ηγέτης καλοδέχεται την προβολή και δημοσιότητα απ’ όπου κι αν προέρχεται, ιδίως από πολιτικό αντίπαλο. Έστω κι αν είναι δυσμενής και δυσάρεστη. Αρκεί να είναι προβολή. Στην καθιερωμένη συνέντευξη στη ΔΕΘ, ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας ανέφερε το όνομα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη εξήντα δύο φορές. Φυσικά θεώρησε πως τον μειώνει και τον βλάπτει.

Αν έτσι τον συμβούλευσε ο επικοινωνιολόγος του, καλά θα κάνει να του πει να αλλάξει ιδιότητα.

Ένας αποκαλυπτικός τίτλος

Ένα ένθετο μεγάλης εφημερίδας που περιλαμβάνει το εβδομαδιαίο τηλεοπτικό πρόγραμμα που σχολιάζουν τους σταρ της TV είχε τον εξής τίτλο “Τα ωραιότερα πόδια της TV με μαγιό”. Τα καλλίγραμμα αυτά πόδια ανήκουν στις πιο γνωστές παρουσιάστριες της ιδιωτικής τηλεόρασης που πρωταγωνιστούν στις ανούσιες ψυχαγωγικές εκπομπές. Αυτό ήταν που εντυπωσίασε τον κειμενογράφο. Τα καλλίγραμμα πόδια αλλά και τα κορμιά “που κόβουν την ανάσα”.

Φαίνεται πως στην ιδιωτική τηλεόραση, κυρίως, αυτά είναι τα προσόντα, στα οποία δίνουν ιδιαίτερη σημασία. Εδώ που τα λέμε, όταν διαθέτεις τέτοια προσόντα, γιατί να νοιάζονται για την πνευματικότητα, τις πνευματώδεις ατάκες, την ευτροφία, την καλή γνώση και χρήση ελληνικής γλώσσας, την ετυμολογία και την σκηνική άνεση; Αυτές είναι ιδιότητες που περισσεύουν για την ιδιωτική τηλεόραση.

Όσον αφορά τους άρρενες εκεί τα πιο απαραίτητα προσόντα είναι τονισμένοι κοιλιακοί μύες, τα μούσκουλα και η επιτυχημένη συμμετοχή σε κάποιο ριάλιτι σόου.

Αποτελούν σφραγές δια βατήριο εισόδου και εμφάνισης σε τηλεοπτικό πρόγραμμα.

Όμως αλιεύσαμε και κάτι πολύ χαρακτηριστικό για την κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική τηλεόραση. Γνωστή παρουσιάστρια τηλεοπτικής εκπομπής ‘λόγου και τέχνης’, το είδος απασχολεί σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα την δημόσια τηλεόραση, σε δηλώσεις της είπε:

“Όταν εργαζόμουν στην ιδιωτική τηλεόραση είχαμε ένα σωρό μέσα και ασχολούμασταν με ανοησίες. Στην δημόσια τηλεόραση έχουμε λίγα μέσα και μας απασχολεί η ουσία ”

No, comment!

Έρανος και πάσης Ελλάδος

Ο όρος Έρανος τα τελευταία χρόνια έχει πάψει να χρησιμοποιείται ευρέως ως άκομψος, κακόηχος και ντεμοντέ. Όχι πως δεν εφαρμόζεται. Κάθε άλλο.  Στην πραγματικότητα έχει πάρει μορφή καταιγίδας. Αυτό τουλάχιστον μας δείχνει η καθημερινότητα.

Ξεκινάει μια ομάδα με την καλοπροαίρετη πρόθεση να προσφέρουν στον ανήμπορο συνάνθρωπο, το παιδί που έχει προβλήματα, αυτόν που έχει ανάγκη.  Αρχίζουν πομπωδώς, κάνουν θόρυβο για την προβολή στην δημοσιότητα του εγχειρήματος τους και όταν στην πορεία συνειδητοποιούν πως αυτό είναι απώτερο από τις δυνάμεις τους και απαιτεί σημαντικά κεφάλαια και εμφανίζονται με φιλμάκια και σποτάκια στην τηλεόραση και με όμορφα συγκινητικά λόγια εμμέσως σαφώς ζητούν την συνδρομή όλων για να συνεχίσουν το έργο τους.

Το σλόγκαν “βοηθήστε μας ή ενισχύσετε το έργο μας, για να συνεχίσουμε να προσφέρουμε” ή κάτι παρεμφερές παίρνει και δίνει στην τηλεόραση.

Όταν κάποιος απευθύνεται στον ελληνικό λαό και ζητά την βοήθειά του για να προσφέρει αυτό με απλά ελληνικά λέγεται “Έρανος” και στην καθομιλούμενη “μνημόσυνο μεζε τα κόλλυβα”. Αξιέπαινος είναι εκείνος που προσφέρει ακόμη και από το υστέρημά του. Όταν όμως ζητά την βοήθεια των άλλων, αυτομάτως γίνεται διαμεσολαβητής γιατί κάποιος άλλος προσφέρει.

Ο μέγας φιλάνθρωπος Ελβετός Άλμπερτ Σβάιτσερ, όταν ίδρυσε λεπροκομείο, νοσοκομείο και σχολεία στη Δυτική Αφρική, το έκανε από τα εισοδήματά του, δεν έκανε πανελβετικό έρανο.

“Έρανος και πάσης Ελλάδος” και η δημοσιογραφία δεν ασκείται για να χαϊδεύει αυτιά αλλά να ελέγχει, να κρίνει και φυσικά να ενημερώνει και να πληροφορεί.

 

 

 

Αθανάσιος Έλλις: Η νέα γερμανική κυβέρνηση και η Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0

 

Πώς οι πολιτικές των Πρασίνων και των Ελεύθερων Δημοκρατών επηρεάζουν σειρά ζητημάτων που απασχολούν την Αθήνα.

Σε λίγους μήνες η Ελλάδα θα κληθεί να συνεργαστεί με μια διαφορετική κυβέρνηση στο Βερολίνο. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις σε αυτή θα συμμετέχουν το τρίτο και το τέταρτο κόμμα, οι Πράσινοι και οι Ελεύθεροι Δημοκράτες. Με αρκετές ιδεολογικές διαφορές να τους χωρίζουν, θα περάσουν από την αντιπολίτευση σε θέσεις ευθύνης και λήψης αποφάσεων, μερικές εκ των οποίων αναπόφευκτα αφορούν και εμάς.

Υπό μια έννοια τα δυο αυτά κόμματα – που θα συμμετάσχουν σε κυβέρνηση συνασπισμού, είτε με τους νικητές Σοσιαλδημοκράτες, είτε με το δεύτερο κόμμα, τους Χριστιανοδημοκράτες – φαίνεται να αποτελούν το μέλλον του πολιτικού συστήματος της ισχυρότερης χώρας της Ευρώπης καθώς τα ψήφισαν σχεδόν οι μισοί από τους νέους ψηφοφόρους, 23% το FDP και 22% τους Πράσινους.

Για την Ελλάδα, στα τρία κορυφαία ζητήματα που μας απασχολούν και στα οποία ο ρόλος της Γερμανίας είναι σημαντικός, τις σχέσεις μας με την Τουρκία, το μεταναστευτικό, και τη γενικότερη οικονομική πολιτική στην ΕΕ, προφανώς έχει σημασία η σύνθεση της νέας κυβέρνησης στο Βερολίνο, και στο πλαίσιο αυτό η προσέγγιση Πρασίνων και Ελεύθερων Δημοκρατών που αυτή τη στιγμή εμφανίζονται ως απαραίτητοι εταίροι στη νέα κυβέρνηση.

Η ανοχή στην Τουρκία θα είναι μάλλον μικρότερη από μια κυβέρνηση στην οποία θα συμμετέχουν οι Πράσινοι, ιδιαίτερα αν οι τελευταίοι, οι οποίοι τάχθηκαν υπέρ του παγώματος της προμήθειας υποβρυχίων στην Αγκυρα λόγω της επιθετικής της συμπεριφοράς έναντι της Αθήνας, αναλάβουν το υπουργείο Εξωτερικών.

Φυσικά, τα οικονομικά μεγέθη της γερμανοτουρκικής επενδυτικής δραστηριότητας και κατ’ επέκταση η έκθεση γερμανικών επιχειρήσεων στην οικονομία της γειτονικής χώρας είναι μεγάλη και δεν θα είναι εύκολη υπόθεση για μια γερμανική κυβέρνηση η απόσυρση από την εμπλοκή σε αυτή.
Παράλληλα, κανείς Γερμανός πολιτικός δεν μπορεί να αγνοήσει τη σημαντική αριθμητική παρουσία των τουρκικής καταγωγής κατοίκων της Γερμανίας.

Σε ό,τι αφορά τη διαχείριση προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, οι Πράσινοι (και το SPD) έχουν μια πιο προοδευτική προσέγγιση, τόσο σε ό,τι αφορά την υποδοχή τους στη Γερμανία όσο και για τον αν και πόσο θα πρέπει να επιβαρύνονται τα κράτη “πρώτης γραμμής” όπως η Ελλάδα.
Από την άλλη, το FDP, ο έτερος πιθανός κυβερνητικός εταίρος, επιδεικνύει λιγότερη “κατανόηση” στην εισροή μεταναστών και θα ασκεί πίεση προς την αντίθετη κατεύθυνση ώστε μεγαλύτερο βάρος να πέφτει στις χώρες πρώτης υποδοχής. Είναι προφανές ότι για μας έχει ιδιαίτερη σημασία σε ποιο σημείο θα καταλήξει αυτή η εσωτερική διελκυστίνδα.

Σε ό,τι αφορά την οικονομία, τόσο στο εσωτερικό όσο και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, οι Πράσινοι (όπως και οι Σοσιαλδημοκράτες) τάσσονται υπέρ μια πιο χαλαρής δημοσιονομικής πολιτικής και μεγαλύτερης ευελιξίας από αυτή που ακολούθησε η Μέρκελ και ιδιαίτερα ο Σόιμπλε, η οποία είχε μετρήσιμες συνέπειες για την ελληνική οικονομία.

Και εδώ θα υπάρξουν έντονες διαπραγματεύσεις με τους Ελεύθερους Δημοκράτες μέχρι τη διαμόρφωση ενός κοινού σχεδίου. Στο πλαίσιο αυτό καθίσταται σαφές ότι πολλά θα κριθούν και από το εάν τελικά οι τελευταίοι θα εξασφαλίσουν το υπουργείο Οικονομικών όπως διακαώς επιθυμούν.
Στο προσκήνιο της οικονομικής πολιτικής θα βρεθούν ζητήματα όπως ο ρόλος των δημόσιων επενδύσεων, οι δυνατότητες δανεισμού, τα ευρωομόλογα, και μια σειρά από αποφάσεις που άμεσα ή έμμεσα αγγίζουν και την Ελλάδα.

Ολόκληρη η Ευρώπη θα παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις ζυμώσεις των επομένων εβδομάδων στη Γερμανία. Ισως περισσότερο από όλους ο έτερος πόλος του γαλλογερμανικού άξονα, καθώς ο πρόεδρος Μακρόν επιδιώκει την ανάπτυξη μιας κοινής ευρωπαϊκής δημοσιονομικής πολιτικής, κάτι που υποστηρίζουν μεν οι Πράσινοι, αλλά απορρίπτει το FDP.

Προφανώς το ιδεολογικό υπόβαθρο της νέας κυβέρνησης συνασπισμού θα επηρεάσει πρωτίστως τον χειρισμό των μεγάλων ζητημάτων που απασχολούν την ίδια τη Γερμανία, από την κλιματική αλλαγή και την φορολογία, μέχρι τα όρια της λιτότητας. Ωστόσο, με δεδομένο το μέγεθος της γερμανικής οικονομίας και τον πρωταγωνιστικό ρόλο που διαδραματίζει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, το τι θα συμβεί τελικά στο Βερολίνο θα επηρεάσει ολόκληρη τη γηραιά ήπειρο, και φυσικά την Ελλάδα.

“Καθημερινή”

Γεωργιάδης: Η Μέρκελ έριξε τον Σαμαρά γιατί δεν της έδινε το υπερταμείο και τον συμβιβασμό με τα Σκόπια

Από
pcuser
-
2

Ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων Άδωνις Γεωργιάδης σχολίασε την αποχώρηση της Άνγκελα Μέρκελ από την Καγκελαρία.

Sτην εκπομπή «Ώρα Ελλάδος», στην τηλεόραση του OPEN δήλωσε ότι η καγκελάριος της Γερμανίας έριξε την κυβέρνηση Σαμαρά και πως αυτά που δεν έδωσε ο πρώην πρωθυπουργός στην απερχόμενη καγκελάριο, τα έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας. Ακόμα, αναφέρθηκε στις «μπηχτές» του Αντώνη Σαμαρά στον Πρωθυπουργό τονίζοντας πως ο πρώην πρωθυπουργός στηρίζει απόλυτα τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Γεωργιάδης: Ο Τσίπρας ήταν ο αγαπημένος της Μέρκελ

«Διαβάζοντας την εξομολόγηση του κ. Τσίπρα, αυτό τον διθύραμβο που έγραψε για την κ. Μέρκελ, θυμόμουν τις εποχές του “go back madam Merkel” και του “τέταρτου Ράιχ”. Και ομολογώ ότι μειδίασα λίγο για τη στροφή που έκανε ο κ. Τσίπρας που μας κατηγορούσε ως Μερκελιστές, και ήταν τελικά ο βασικός απολογητής της θητείας της κ. Μέρκελ στην Ελλάδα. Αυτό είναι εντυπωσιακό», είπε ο κ. Γεωργιάδης και συνέχισε:

«Δε νομίζω ότι υπάρχει καμία αμφιβολία ότι μεταξύ του κ. Τσίπρα και του
κ. Σαμαρά, ο αγαπημένος της κ. Μέρκελ ήταν ο κ. Τσίπρας. Ο κ. Σαμαράς δεν έκανε τα χατίρια της κ. Μέρκελ. Ο κ. Σαμαράς ως πρωθυπουργός είπε όχι στην κ. Μέρκελ και στο υπερταμείο και στο συμβιβασμό με τα Σκόπια. Αυτά που δεν έδωσε ο κ. Σαμαράς τα έδωσε ο κ. Τσίπρας. Και αυτό εξηγεί τους λόγους που η κ. Μέρκελ τότε έριξε την κυβέρνηση του κ. Σαμαρά».

«Ασφαλώς (σ.σ. έριξε την κυβέρνηση η κ. Μέρκελ) γιατί δεν έκλεινε την 4η αξιολόγηση και δημιούργησε πολιτική αστάθεια τότε στην Ελλάδα. Ο κ. Τσίπρας ήρθε και έδωσε στην κ. Μέρκελ αυτά που δεν έδωσε ο κ. Σαμαράς», συνέχισε και τόνισε πως «εάν ο κ. Σαμαράς είχε κλείσει την αξιολόγηση και μπορούσε να προχωρήσει σε δημοσιονομική χαλάρωση, θα μπορούσε να δώσει με πολύ καλύτερους όρους τη μάχη για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Εάν είχε ολοκληρώσει τη θητεία ο κ. Σαμαράς τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Η ουσία είναι ότι οι Γερμανοί τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια του κ. Σαμαρά γιατί ήθελαν να έρθει ο κ. Τσίπρας».

Τι είπε για τη συνέντευξη Σαμαρά

Σχολιάζοντας τη συνέντευξη Σαμαρά που άφηνε αιχμές κατά του πρωθυπουργού για τον ανασχηματισμό, ο κ. Γεωργιάδης ανέφερε πως «δεν είδα καμία μπηχτή από τον κ. Σαμαρά». Ανέφερε πως τα όσα είπε ο πρώην πρωθυπουργός για τα εθνικά θέματα είναι πάγιες θέσεις του, λέγοντας πως δεν υπάρχει κανένα ζήτημα αμφισβήτησης.

Για τις ανατιμήσεις

Σχολιάζοντας τις αυξήσεις τιμών σε βασικά αγαθά και τους λογαριασμούς ρεύματος, ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων υπογράμμισε  μέχρι στιγμής δεν υπάρχει ζημιά στο καλάθι της νοικοκυράς. Ακόμα, αναφέρθηκε στη ΔΕΗ αναφέροντας πως «παράλαβαν από τον Τσίπρα μια χρεοκοπημένη ΔΕΗ» και πως οι «Συριζαίοι δεν πρέπει να ξαναμιλήσουν για αυτή».

Με πληροφορίες από Open Tv

https://hellasjournal.com/2021/09/georgiadis-i-merkel-erixe-ton-samara-giati-den-tis-edine-to-ipertamio-ke-ton-simvivasmo-me-ta-skopia-video/

«Κρείττον εστί το σιγάν του λαλείν»

Από
anixneuseis
-
0

Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής γνωρίζει ότι πρέπει να βαδίσει σε μακρύ και δύσκολο δρόμο για να υπηρετήσει τις οδηγίες του Οικουμενικού Πατριάρχη κκ Βαρθολομαίου. Έπραξε αυτό που επιβάλλει το θρησκευτικό και εθνικό καθήκον. 

Στη Νέα Υόρκη η Ελλάδα έφτασε με θέσεις, απολύτως ξεκαθαρισμένες επί θεμάτων διεθνούς ενδιαφέροντος, με προτεραιότητα στο Κυπριακό, την τουρκική προκλητικότητα, αλλά και τις προοπτικές ελληνοτουρκικής επικοινωνίας, κυρίως στο πλαίσο του ΝΑΤΟ. Οι συνομιλίες του έλληνα Πρωθυπουργού και του Υπουργού του επί των Εξωτερικών πολλές και πυκνές, άλλοτε ουσιαστικές, τις περισσότερες φορές εθιμοτυπικές, βραχείας διάρκειας, όπως συμβαίνει πάντοτε στην τακτική ετήσια σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

Οι μεγάλοι διεθνείς παίκτες ανοίγουν δυναμικά τα χαρτιά τους στη διεθνή σκηνή, με αποτέλεσμα η διεθνής κοινότητα άλλοτε να γίνεται μύστης των μελλοντικών εξελίξεων και άλλοτε να παραμένει ένας έκπληκτο και αμήχανος θεατής, που ελπίζει ότι σύντομα θα κατανοήσει τους νέους κανόνες, επικοινωνίας, αντιπαραθέσεων, συνομιλιών (εμφανών ή πίσω από τις βαριές κουρτίνες της απόρρητης διπλωματίας, και όχι της μυστικής, όπως εσφαλμένως χαρακτηρίζεται, με ξεπερασμένη αντίληψη).

Με το διπλωματικό φορτίο της εξελισσόμενης πραγματικότητας κράτη, που ακόμη δεν κατόρθωσαν να αντιληφθούν τους ρόλους, που τους αναλογούν, προβαίνουν σε κινήσεις διπλωματικού εντυπωσιασμού, σαν νεόπλουτοι, χωρίς αστική και κοινωνική παιδεία. Ο πρόεδρος Ερντογάν με τις κοινωνικές, πολιτικές και θρησκευτικές του εμπειρίες γοητεύεται από επιλογές μεγάλων σαραγιών, μεγαλεπήβολων σχεδιασμών και εγκαινίων, που προσφέρουν θέαμα, χλιδή και κατασκευές για να στεγάσουν διπλωματικές και άλλες υπηρεσίες του τουρκικού κράτους στη Νέα Υόρκη. Στο νέο κτήριο προσφέρεται και ένα «δωματιάκι» στο φίλο, του τουρκοκύπριο ηγέτη, που δεν έχει οποιαδήποτε αναγνωρισμένη διεθνή προσωπικότητα.

Στην εκδήλωση των εγκαινίων του νέου κτηρίου, τουρκικής ιδιοκτησίας στη Νέα Υόρκη, κοντά στην έδρα του ΟΗΕ (καλή επένδυση στην αγορά ακινήτων) προσκαλεί ο κ. Ερντογάν τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, που ορθώς αποδέχεται την πρόσκληση και τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Ελπιδοφόρο, ο οποίος ορθότατα παρίσταται στην εκδήλωση, αδιαφορώντας για τη συμμετοχή του κ. Τατάρ, ο οποίος για όλο τον κόσμο και κυρίως για τον αρχιερέα του Οικουμενικού θρόνου δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά ένας λαϊκός πολιτικός, άλλου δόγματος. Ο σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής αποδέχεται την πρόσκληση του τούρκου Προέδρου διότι αντιλαμβάνεται ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν, έμμέσως πλήν σαφώς απευθύνεται στην οικουμενικότητα του θρόνου, επειδή εκφράζει όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς Ανατολικού δόγματος. Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής γνωρίζει ότι πρέπει να βαδίσει σε μακρύ και δύσκολο δρόμο για να υπηρετήσει τις οδηγίες του Οικουμενικού Πατριάρχη κκ Βαρθολομαίου. Έπραξε αυτό που επιβάλλει το θρησκευτικό και εθνικό καθήκον. Σιωπηρά υπέμεινε την αντίδραση. Ως καλός ποιμένας απέφυγε οποιαδήποτε άκαιρη απάντηση.

Πολιτικοί με πολύ μεγάλη εμπειρία στα θέματα εκκλησιών, Πατριαρχείων και σύγχρονης δυναμικής διπλωματίας απόρησαν με τη στάση των υποκινητών μίας τόσο ισχυρής αντίδρασης στη συμμετοχή του Αρχιεπισκόπου σε εκδήλωση εγκαινίων και τα ερωτηματικά που προκύπτουν είναι πάρα πολλά

  1. Από πότε η παρουσία του κ.Τατάρ, κύπριου πολιτικού τουρκοκυπριακής καταγωγής που στρέφεται κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, μπορεί να επιβάλλει την αποχώρηση του Αρχιεπισκόπου Αμερικής από εκδήλωση στην οποία συμμετέχει θεσμικά, εκπροσωπώντας τον ύψιστο θεσμό της οικουμενικής ορθοδοξίας;
  2. Πώς τολμούν οποιοιδήποτε κύκλοι να ολισθαίνουν στο σφάλμα ανάμιξης της θρησκείας με την εξελισσόμενη διπλωματική αντιπαράθεση,,ς που προκαλείται και κλιμακώνεται από την Τουρκία σε βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου;
  3. Τι σκοπιμότητα εξυπηρετεί ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης σε θέματα όπως αυτό που δημιουργήθηκε με τα εγκαίνια του νέου σπιτιού της Τουρκίας, αντί να επικεντρωνόμαστε με όλες τις δυνάμεις μας στην διεκδίκηση των μεγάλων στοιχημάτων της πολιτικής και της διπλωματίας που μας αφορούν και άπτονται των εθνικών μας προτεραιοτήτων;
  4. Γιατί πρέπει να σπαταλιέται πολιτικό κεφάλαιο της Λευκωσίας και της Αθήνας για να ξεπερασθούν παθογένειες ακρότατου λαϊκισμού με αποτέλεσμα να εμπλέκονται ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, η εκκλησία της Κύπρου υπάγεται στον Οικουμενικό θρόνο, και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος στο διάλογο ποιμενάρχη με το ποιμνιό του;
  5. Πως κινήθηκε η Ελληνική Αντιπροσπεία στον ΟΗΕ, υπό τον παρόντα Υπουργό Εξωτερικών, η Ελληνική Πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, το Γενικό Προξενείο στη Νέα Υόρκη και το Υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα, ώστε να μην εξελιχθεί σε πρόβλημα η θεσμική συμμετοχή του εκπροσώπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στα εγκαίνια του κτηρίου της Τουρκίας και να αποφευχθούν δημόσιες δηλώσεις, που δεν συνέπιπταν τελικώς με τις διπλωματικές κινήσεις του κ.πρωθυποργου;

Η κα Ντ. Μπακογιάννη, ο κ. Ελ. Βενιζέλος με σημαντικότατες, αυστηρές, αλλά πολύ προσεκτικές δημόσιες δηλώσεις τους, στις οποίες προσήλθε και ο κ. Γ. Κατρούγκαλος παρενέβησαν αποτελεσματικά, ώστε να κλείσει εγκαίρως ένα θέμα, που όμως άφησε σκιά άκαιρων και αμελέτητων, διπλωματικών κινήσεων. Τουλάχιστον πήραμε το διπλωματικό μας μάθημα; μάλλον όχι, διότι συνεχίζονται οι δημοσιεύσεις κατά του Αρχιεπισκόπου, χωρίς να αξιολογείται ορθολογικά η σκληρή διπλωματική και πολιτική συμπεριφορά των ΗΠΑ απέναντι στον κ. Ερντογάν.

Κανένα κράτος δεν ασχολήθηκε με τη συμμετοχή του κ. Ελπιδοφόρου στην εκδήλωση των εγκαινίων. Η Ρωσία που παρακολουθεί και διεκδικεί ο,τιδήποτε στην Ανατολική Μεσόγειο αδυνατεί να κατανοήσει το λόγο, που ο κ. Ερντογάν προβάλλει την Οικουμενικότητα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, απευθύνοντας πρόσκληση στον εκπρόσωπο του στις ΗΠΑ.

Η Μόσχα με μεγάλη εμπειρία στη διπλωματία των Πατριαρχείων σιωπά, αναδεικνύοντας τη βαρύτητα της πολιτικής των θρησκειών, που απαιτεί βαθιά γνώση των θεμάτων, λεπτότατους διπλωματικούς χειρισμού, και σεβασμό στους θεσμούς της Χριστιανοσύνης, που συντάσσεται, σύμφωνα με τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, με τον Οικουμενικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως.

Κρείττον εστί το σιγάν.

reader.gr

ISIS and Its War on the Taliban

Από
anixneuseis
-
0

By September 27, 2021

ISIS fighters after surrendering to the Taliban at the Battle of Darzab, April 2018, image by Mirwais Bezhan VOA via Wikipedia

BESA Center Perspectives Paper No. 2,161, September 27, 2021

EXECUTIVE SUMMARY: The attack by ISIS on Hamid Karzai International Airport in Kabul at the end of August targeted both the American “crusaders” and the Taliban, demonstrating the group’s unwillingness to cooperate with potential Islamist partners as well as its determination to advance toward its global goals (“Caliphate Now”) all by itself.

A powerful suicide bombing at Hamid Karzai International Airport in Kabul, Afghanistan on August 26 killed 13 American soldiers and 169 Afghans, including about 30 Taliban fighters. The attack once again pointed to ISIS’s high operational capabilities even during a slump period, as well as the rigid and consistent ideological line against all “infidels” to which it has held ever since its inception.

Unlike other Islamist terrorist organizations that tend to unite under threat or common interest as needed, ISIS remains true to its DNA and refuses to cooperate with other Islamist organizations of which it does not approve. As ISIS declared in June 2014, Islam must be imposed and enforced around the world “under one flag, a flag of faith,” and that flag is solely its own. Anyone who does not practice Islam the ISIS way is a sworn enemy, “infidel,” “crusader,” or “abandoner of Islam,” including other Islamist terrorist organizations. Hence, ISIS refrains from forming alliances with such organizations, even when doing so could strengthen its position in various locations around the world. ISIS’s “war on infidels” is as intolerant of other Muslims as it is of Jews and Christians.

Unlike other Islamist terrorist organizations like Hamas, ISIS took a critical view of the Taliban’s takeover of Afghanistan and neither welcomed nor identified with its success. Recently, an article was published in an ISIS magazine that poured fire and brimstone on the cooperation between the Taliban and the US during the Taliban’s takeover of Afghanistan. It claimed that the Taliban’s conquest of the country had been accomplished in full agreement and coordination with the US military and therefore did not attest to the organization’s impressive operational capabilities. The thousands of “Crusader” soldiers were evacuated in good spirits and with mutual trust between the parties, whereas, according to ISIS, they should have been shamefully expelled without any prior negotiations or agreements. In ISIS’s view, the US evacuation of Afghanistan was a transfer of power from one friend to another and was therefore a disgrace rather than a triumph for the Taliban.

It was thus to be expected (and there were clear intelligence warnings to this effect) that ISIS-Khurasan province would raise its head and take a violent course against the Taliban and its “foreign allies.” Kabul airport, from which tens of thousands of American and Western soldiers and civilians were being evacuated, was the ideal ground for a terrorist attack. On August 26, ISIS conducted a suicide bombing there that killed at least 182 people, including 169 Afghan civilians and 13 members of the US military. On August 30, the organization fired rockets at the airport that were intercepted by the US military.

Despite a number of key ideological intersections, such as establishing sharia, carrying out jihad, and taking over territory, there is an inherent hostility on the part of ISIS toward the Taliban due to what it perceives as its compromises with the West. The attacks in Kabul reiterated ISIS’s adherence to an uncompromising ideological line and unwillingness to be part of an Islamist terrorist alliance, even if it contains Sunni Muslims like the Taliban who hearken back to Islam’s early days. As the late ISIS leader Abu Bakr Baghdadi defined it, the ISIS “Islam and Faith Camp” stands firmly ahead of the “camp of heresy and hypocrisy” represented by the rest of the world, including non-ISIS Islamist terrorists.

View PDF

Dr. Galit Truman Zinman, a BESA Center associate, teaches at the School of Political Science at the University of Haifa. 

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Από
anixneuseis
-
0
Στις γερμανικές εκλογές πρώτοι ήρθαν οι Σοσιαλδημοκράτες, δεύτεροι οι Χριστιανοδημοκράτες με τους Χριστιανοκοινωνιστές , τρίτοι οι Πράσινοι και τέταρτοι οι Φιλελεύθεροι.
Οποιαδήποτε κυβέρνηση σχηματιστεί απαιτεί τη συνεργασία τριών κομμάτων. Είτε των Σοσιαλιστών με τους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους, είτε των Χριστιανοδημοκρατών με τους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους. Βεβαίως, μπορεί να σχηματιστεί και ο μεγάλος συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών και Χριστιανοδημοκρατών αλλά αυτό θα είναι η τελευταία επιλογή.
Το πιθανότερο είναι να σχηματίσουν κυβέρνηση οι Σοσιαλδημοκράτες με τους άλλους δύο διότι οι Χριστιανοδημοκράτες κούρασαν 16 χρόνια στην εξουσία.
Εκτός Γερμανίας όσοι πιστεύουν, ακόμη, στο ευρωπαϊκό όραμα μιας ενωμένης Ευρώπης επιθυμούν ο όποιος κυβερνητικός συνασπισμός να βγάλει την ήπειρο απο το τέλμα στο οποίο την κράτησε τόσα χρόνια η Μέρκελ.
Η Μέρκελ εκθειάζεται σήμερα αλλά όταν οι ευρωπαϊκοί λαοί συνειδητοποιήσουν ο τέλμα στο οποίο κράτησε την ευρωπαϊκή προσπάθεια θα της γίνει σκληρή κριτική.
Μια Ευρώπη που θα θελήσει να αποκτήσει γεωπολιτική υπόσταση και θα συνειδητοποιήσει το συμφέρον της απο μια κοινή οικονομική, αμυντική και εξωτερική πολιτική είναι και προς το συμφέρον της Ελλάδας.
Αν υπάρχει μια πιθανότητα να δοθεί τέτοια διάσταση στην Ευρώπη αυτή βρίσκεται στον συνασπισμό των Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Φιλελευθέρων.
Παντ. Σαββίδης
Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "Κατανομή εδρών Συνολικός αριθμός εδρών 735 196 206 83 92 CDU/CSU SPD 39 AfD 118 FDP 1 Linke Πρόεδρος Grüne SSW Εφορευτικής Επιτροπής Τελευταία ενημέρωση: 27.09.2021, 06:20 UTC+2"
Πανος Τρυφιδης
Μου αρέσει!

Σχόλιο
Κοινοποίηση

Η Τουρκία κάλεσε τις ΗΠΑ να αποσύρουν άμεσα τις στρατιωτικές τους δυνάμεις από Συρία και Ιράκ

Από
pcuser
-
0

Δήλωση «κεραυνός» από τον Ρ.Τ.Εντογάν

Μία δήλωση «κεραυνό» έκανε ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Εντογάν, καθώς κάλεσε τις ΗΠΑ να αποχωρήσουν από το Ιράκ και την Συρία, όπως έφυγαν από το Αφγανιστάν. 

Όπως αναφέρει το defencenet.gr ο Τούρκος πρόεδρος ενοχλημένος από την παρουσία των ΗΠΑ στην Βόρεια Συρία τους κάλεσε να φύγουν από εκεί.

«Οι ΗΠΑ πρέπει να αποσυρθούν από τη Συρία και το Ιράκ όπως αποσύρθηκαν από το Αφγανιστάν. Διότι αν θέλουμε να υπηρετήσουμε την ειρήνη, δεν έχει κανένα νόημα να βρίσκεσαι εκεί», είπε σήμερα χαρακτηριστικά.

Ενώ πρόσθεσε «δεν μπορώ να ξέρω τι εννοούσε ο Μπάιντεν αποκαλώντας με “αυταρχικό”. Εγώ το 40 ετών πολιτικό μου παρελθόν, το έζησα χωνεύοντας την δημοκρατία». 

Πρόκειται για την πρώτη φορά που γίνεται τέτοια δήλωση. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μπορεί να μας έχει συνηθίσει σε σκληρές δηλώσεις τις οποίες χρησιμοποιεί ως διαπραγματευτικό χαρτί, αλλά είναι η πρώτη φορά που κάνει τόσο προχωρημένη δήλωση, κάτι που θα ενισχύσει τη θέση του ως ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου, όπως αναδεικνύουν οι δημοσκοπήσεις.

Είναι σαφές πως η Τουρκία δεν θέλει πλέον να είναι ένα απλό μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά θέλει να είναι ο ισχυρός πόλος και η περιφερειακή υπερδύναμη.

Γιατί αφορά την Ελλάδα

Υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να είναι θετικό για την Ελλάδα, για να παίξει τον αντίποδα, αλλά δυστυχώς η ελληνική πολιτική ελίτ έχει μάθει μόνο να δίνει και όχι να παίρνει από τις ΗΠΑ με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις «αποικιακές» συμβάσεις.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/1020411_i-toyrkia-kalese-tis-ipa-na-aposyroyn-amesa-tis-stratiotikes-toys

Γερμανικές εκλογές: Τα εμπόδια για τον σχηματισμό κυβέρνησης

Από
anixneuseis
-
0

Η Γερμανία, πόλος σταθερότητας στην εποχή της Μέρκελ, εισέρχεται σε μια πολύ πιο απρόβλεπτη φάση με δύσκολες διαβουλεύσεις

germanikes-ekloges-ta-empodia-gia-ton-schimatismo-kyvernisis-561513772
Φωτ. AP/ Michael Sohn

Η Γερμανία, πόλος σταθερότητας στην εποχή της Μέρκελ, εισέρχεται σε μια πολύ πιο απρόβλεπτη φάση με δύσκολες διαβουλεύσεις προκειμένου να σχηματισθεί η επόμενη κυβέρνηση μετά τις βουλευτικές εκλογές: τόσο οι σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι είναι οι νικητές με βραχεία κεφαλή, όσο και οι συντηρητικοί διεκδικούν την ηγεσία της.

Ήδη από σήμερα το πρωί, οι ηγεσίες των διαφόρων κομμάτων που είναι πιθανό να συμμετάσχουν σ’ ένα μελλοντικό συνασπισμό συνεδριάζουν στο Βερολίνο και αναμένεται να δώσουν ενδείξεις για τις συμμαχίες που εξετάζουν.

Σύμφωνα με τα επίσημα προσωρινά αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν από την εκλογική επιτροπή, το κεντροαριστερό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) και ο επικεφαλής του Όλαφ Σολτς συγκέντρωσαν 25,7% των ψήφων, ξεπερνώντας με μικρή διαφορά τη συντηρητική ένωση Χριστιανοδημοκρατών και Χριστιανοκοινωνιστών (CDU-CSU) του Άρμιν Λάσετ, που συγκέντρωσε το ιστορικά χαμηλό ποσοστό του 24,1%.

⇒ Διαβάστε επίσης: Γερμανία: Το χειρότερο ποσοστό για τους Συντηρητικούς στην ιστορία τους

Ποτέ οι συντηρητικοί δεν είχαν πέσει κάτω από το όριο του 30%. Πρόκειται για ηχηρή ήττα για το στρατόπεδο της καγκελαρίου Άγγελα Μέρκελ τη στιγμή που εκείνη συνταξιοδοτείται πολιτικά.

Πέρα απ’ αυτό, τίποτε δεν θεωρείται ακόμη πως έχει κριθεί στη χώρα. Διότι στη Γερμανία δεν είναι οι ψηφοφόροι που εκλέγουν απ’ ευθείας τον επικεφαλής της κυβέρνησης, αλλά οι βουλευτές, μόλις σχηματίσουν μια πλειοψηφία.

Η πλειοψηφία αυτή είναι τούτη τη φορά ιδιαίτερα περίπλοκο να σχηματισθεί διότι θα πρέπει να συμμετάσχουν τρία κόμματα – κάτι που έχει να γίνει από τα χρόνια του 1950- λόγω του κατακερματισμού των ψήφων.

«Η παρτίδα πόκερ αρχίζει», διαπιστώνει το περιοδικό Der Spiegel. Διότι «μετά την ψηφοφορία, τα ουσιαστικά ερωτήματα παραμένουν ανοικτά: ποιος θα είναι καγκελάριος; Ποιος συνασπισμός θα κυβερνήσει τη χώρα στο μέλλον;», σημειώνει.

Για τους σοσιαλδημοκράτες, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι πολλοί πολίτες» ψήφισαν το SPD διότι «θέλουν μια αλλαγή κυβέρνησης και επίσης επειδή θέλουν ο επόμενος καγκελάριος να ονομάζεται Όλαφ Σολτς», δήλωσε ο 63χρονος πολιτικός.

Το ζήτημα είναι πως ο κεντροδεξιός αντίπαλός του, παρά το «απογοητευτικό» αποτέλεσμα, δεν είναι διατεθειμένος να καθίσει στα έδρανα της αντιπολίτευσης: «θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να οικοδομήσουμε μια κυβέρνηση με επικεφαλής της Ένωση» CDU-CSU, διαβεβαίωσε ο χριστιανοδημοκράτης υποψήφιος.

«Πριν από τα Χριστούγεννα»

Στη Γερμανία, οι συνομιλίες για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης εξαρτώνται μόνο από τα πολιτικά κόμματα.

Στο τέλος των προηγούμενων εκλογών το 2017, ο σημερινός μεγάλος συνασπισμός δεν είχε καταστεί δυνατό να σχηματισθεί παρά μόνο έξι μήνες αργότερα, γεγονός που προκάλεσε πολιτική παράλυση στη Γερμανία, ιδιαίτερα όσον αφορά τα ευρωπαϊκά ζητήματα.

Εντούτοις τόσο το SPD όσο και η κεντροδεξιά είπαν ότι έχουν στόχο να υπάρξει μια κατάληξη πριν από τα Χριστούγεννα. Θα τα καταφέρουν;

⇒ Διαβάστε ακόμη: Γερμανία: Τα επόμενα βήματα για σχηματισμό κυβέρνησης με ορίζοντα τα… Χριστούγεννα 

«Η Γερμανία θα πάρει την προεδρία της G7 το 2022», υπενθύμισε ο Λάσετ, και γι’ αυτό μια νέα κυβέρνηση πρέπει «να έρθει πολύ γρήγορα».

Με τα σημερινά δεδομένα, λύσεις είναι δυνατές για μια πλειοψηφία στην Μπούντεσταγκ, η οποία θα έχει αριθμό ρεκόρ 735 βουλευτών, δηλαδή 137 περισσότερους απ’ ό,τι πριν από τέσσερα χρόνια, σύμφωνα με την εκλογική επιτροπή.

Το SPD, με 206 βουλευτές, θα μπορούσε έτσι να συμμαχήσει με τους Πράσινους, που ήρθαν τρίτοι στην ψηφοφορία με 14,8% (118 βουλευτές) και τους φιλελεύθερους του FDP, ένα κόμμα της δεξιάς το οποίο συγκέντρωσε 11,5% (92 βουλευτές). Εναλλακτικά, οι συντηρητικοί (196 έδρες) θα μπορούσαν να κυβερνήσουν με τους Πράσινους και το FDP.

Σύμφωνα με μια δημοσκόπηση της Yougov που δημοσιοποιήθηκε την περασμένη νύκτα, μια πλειονότητα των ψηφοφόρων ευνοεί την πρώτη επιλογή. Και 43% εξ αυτών εκτιμούν ότι ο Όλαφ Σολτς πρέπει να γίνει ο επόμενος καγκελάριος της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής οικονομίας.

«Ρυθμιστές»

Όλα θα εξαρτηθούν συνεπώς από την καλή βούληση δύο μικρών κομμάτων, που χαρακτηρίζονται σήμερα από τη Bild «ρυθμιστές».

Ο επικεφαλής του FDP Κρίστιαν Λίντνερ δήλωσε εξάλλου χθες, Κυριακή, πως θα ήταν «επιθυμητό» για το κόμμα του και τους οικολόγους «να συζητήσουν κατ’ αρχάς μεταξύ τους» πριν αποφασίσουν αν θα συμμαχήσουν με τους συντηρητικούς ή με τους σοσιαλδημοκράτες.

Για το παλαιότερο κόμμα της Γερμανίας, οι ερχόμενες εβδομάδες θα είναι μια δοκιμή. Στη διάρκεια όλης της προεκλογικής εκστρατείας, οι σοσιαλδημοκράτες έβαλαν τέλος στους θρυλικούς καβγάδες τους ανάμεσα στην αριστερή και την κεντρώα πτέρυγα για να υποστηρίξουν άπαντες τον επικεφαλής τους, νυν υπουργό Οικονομικών της Άγκελα Μερκελ.

«Όμως πώς θα αντιδράσει το κόμμα αν ο νέος του “ήρωας Όλαφ” υποχρεωθεί να θάψει το μισό πρόγραμμά του για να καλοπιάσει τη φιλελεύθερη δεξιά;», αναρωτιέται η εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung. Διότι το FDP δεν θα δεχθεί ποτέ μια αύξηση των φόρων για τους πλουσιότερους, όπως επιθυμούν το SPD και οι Πράσινοι.

Και σε τελική ανάλυση, υπογραμμίζει η εφημερίδα, ο σχηματισμός ενός συνασπισμού θα τεθεί σε ψηφοφορία μεταξύ των μελών του SPD. Το 2018 είχαν προτιμήσει να διορίσουν ένα ντουέτο αγνώστων της αριστερής πτέρυγας του κόμματος.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ, AFP

Η ξαφνική αριστερή στροφή του Σι Τζινπίνγκ

Από
anixneuseis
-
0

Λιγότερος Ντενγκ Σιαοπίνγκ, περισσότερος Μάο Τσετούνγκ και εκστρατεία εναντίον ολιγαρχών και ανισοτήτων

Το φθινόπωρο του 2022 ο Σι Tζινπίνγκ θα επιχειρήσει να εξασφαλίσει και τρίτη θητεία, προσπάθεια χωρίς προηγούμενο στη μετά Μάο εποχή. Φωτ. EPA / XINHUA / XIE HUANCHI
REUTERS, A.P.

«Στην Κίνα, η ανησυχητική μαοϊκή στροφή του Σι Τζινπίνγκ» ήταν ο πηχυαίος πρωτοσέλιδος τίτλος της γαλλικής Le Figaro, πριν από λίγες ημέρες. «Μαοϊκοί αντίλαλοι στο παιχνίδι εξουσίας του Σι» τιτλοφορούνταν ολοσέλιδη ανάλυση των βρετανικών Financial Times. «Μπορεί η εκστρατεία καταστολής στην Κίνα να οδηγήσει σε μια δεύτερη Πολιτιστική Επανάσταση;», ήταν το ερώτημα πρόσφατου ρεπορτάζ του πρακτορείου Bloomberg. Σε Ευρώπη και Αμερική, τα πιο επιδραστικά μέσα ενημέρωσης ανησυχούν εδώ και ένα μήνα για την αριστερή στροφή του Κινέζου ηγέτη, με τις συχνές αναφορές του στον ιδρυτή της Λαϊκής Κίνας.

Οταν ο Μεγάλος Τιμονιέρης κήρυττε τη Μεγάλη Πολιτιστική Επανάσταση, το 1966, ο 13χρονος Σι έβλεπε τον πατέρα του, βετεράνο και ηγετικό στέλεχος του ΚΚ Κίνας, να καθαιρείται και να διαπομπεύεται ως εχθρός του λαού από τους νεαρούς ερυθροφρουρούς, ενώ ο ίδιος οδηγούνταν σε επταετή εξορία, σε χωριό της ενδοχώρας.

Προσαρμόστηκε και κατάφερε να αναρριχηθεί στην κλίμακα της κομματικής ιεραρχίας μετά τον θάνατο του Μάο, όταν ο νέος ισχυρός άνδρας της Κίνας, Ντενγκ Σιαοπίνγκ, άνοιγε τη χώρα στις δυνάμεις της αγοράς, διακηρύσσοντας ότι «μπορούμε να επιτρέψουμε σε ορισμένους να πλουτίσουν πριν από τους υπόλοιπους». Η Πολιτιστική Επανάσταση, τα δεινά της οποίας ο Ντενγκ δεν δίστασε να χρεώσει προσωπικά στον Μάο, ήταν πλέον κακόφημη. Ο ίδιος ο Σι, μιλώντας το 2018 σε κομματική εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την έναρξη των μεταρρυθμίσεων Ντενγκ, είχε δηλώσει ότι η Πολιτιστική Επανάσταση «έφερε τη χώρα στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης». Να όμως που ο ίδιος άνθρωπος ήρθε να κηρύξει το τέλος της εποχής Ντενγκ στις 17 Αυγούστου, όταν, στη διάρκεια μιας κρίσιμης συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής, εγκαινίασε αυτό που πολιτογραφήθηκε στα κινεζικά μίντια ως «βαθιά επανάσταση», μια εκστρατεία εναντίον των ολιγαρχών, του μεγάλου πλούτου και των προκλητικών κοινωνικών ανισοτήτων. Στη θέση του δόγματος Ντενγκ ανέσυρε από τη ναφθαλίνη και επανέφερε στο προσκήνιο το παλιό σύνθημα του Μάο περί «ευημερίας για όλους». Ο ίδιος εξήγησε τα βαθύτερα κίνητρα της στροφής: «Η επίτευξη της ευημερίας για όλους δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα. Είναι μείζον πολιτικό ζήτημα, αφορά τα θεμέλια του κόμματος στην εξουσία. Δεν μας επιτρέπεται να αφήσουμε αγεφύρωτο το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς».

Πολλοί Δυτικοί αναλυτές βιάστηκαν να κατακεραυνώσουν τον Σι για «κυνήγι εναντίον των πλουσίων», εκτιμώντας ότι θα κλονίσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών και θα προκαλέσει μεγάλες οικονομικές αναταράξεις. Ωστόσο οι προειδοποιήσεις του έχουν ισχυρή βάση. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ερευνών της Credit Suisse, η Κίνα είναι μία από τις πιο άνισες χώρες του κόσμου, όπου το 1% του πληθυσμού συγκεντρώνει στα χέρια του το 31% του εθνικού πλούτου (στις ΗΠΑ το αντίστοιχο ποσοστό υπολογίζεται σε 35%). Με την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση, σε αξιοπρεπή υγειονομική περίθαλψη και στέγη να είναι δύσκολη για την πλειονότητα του πληθυσμού, η κατάσταση διαγράφεται ευεπίφορη σε κοινωνικές αναστατώσεις. Κάτι τέτοιο θα απειλούσε να αποσταθεροποιήσει τον πολιτικό έλεγχο του ΚΚ Κίνας, το οποίο έχει αρχίσει να ετοιμάζεται για το τρίτο συνέδριό του, το φθινόπωρο του 2022, όπου ο Σι θα επιχειρήσει να εξασφαλίσει και τρίτη θητεία, γεγονός χωρίς προηγούμενο στη μετά τον Μάο Τσετούνγκ εποχή. Αλλά και στο καθεαυτό οικονομικό πεδίο, η στροφή Σι έχει τη λογική της. Η χώρα του έχει ήδη εισέλθει στη δύσκολη μετάβαση από την πυρετώδη ανάπτυξη που βασίζεται στο φτηνό εργατικό δυναμικό και στην ξένη τεχνολογία, σε ένα νέο, περισσότερο ισορροπημένο μοντέλο που δίνει προτεραιότητα στις τεχνολογίες αιχμής, από την τεχνητή νοημοσύνη και τη ρομποτική μέχρι τη βιοτεχνολογία και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι απολύτως αναγκαίο να ξεπεραστεί το παρωχημένο κοινωνικό μοντέλο του «996», όπως έχει πολιτογραφηθεί – δουλειά από τις 9 π.μ. μέχρι τις 9 μ.μ., έξι μέρες την εβδομάδα.

Ατολμία

Αν ο Σι μπορεί να δεχθεί κριτική για τη «βαθιά επανάσταση» που υποσχέθηκε, είναι όχι για τη ριζοσπαστικότητα, αλλά, αντίθετα, για την ατολμία της. Περιορίζεται μέχρι τώρα σε αυστηρότερους κρατικούς ελέγχους πάνω στους ολιγάρχες, που αποκτούσαν υπερβολικά μεγάλη ισχύ, ιδιαίτερα στα πεδία των τεχνολογιών αιχμής, και στον εξαναγκασμό τους να μοιραστούν μέρος των αστρονομικών κερδών τους. Ο πολύς Τζακ Μα της Alibaba ανακοίνωσε ότι θα συνεισφέρει στην «ευημερία για όλους» ποσό 15,5 δισ. δολαρίων, για να ακολουθήσει, με το ίδιο ακριβώς ποσό, η ιδιοκτησία του διαδικτυακού κολοσσού Tencent. Ωστόσο ο Σι αποφεύγει να αποτολμήσει μεταρρυθμίσεις, όπως η επιβολή φόρου κληρονομιάς και φόρου μεγάλης ιδιοκτησίας – πράγματα που ισχύουν στις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες, αλλά όχι στην «κομμουνιστική» Κίνα.
Περισσότερο εύλογες είναι οι ενστάσεις που διατυπώνονται για τις πολιτικές ελέγχου των μαζών και της καθημερινότητας των πολιτών. Στη διδακτέα ύλη των δημοτικών και γυμνασίων εισάγεται η «Σκέψη Σι Τζινπίνγκ για σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά», ενώ απαγορεύεται στα κινεζόπουλα να παίζουν video games, με εξαίρεση Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή και αργίες, αυστηρά από 8 μέχρι 9 το βράδυ. Κινήσεις που επιβεβαιώνουν ότι, αν ο Μάο Τσετούνγκ εξαπέλυσε την Πολιτιστική Επανάσταση για να κάμψει, με τη δύναμη των επαναστατημένων νέων, την αδράνεια της κομματικής γραφειοκρατίας, ο Σι δεν έχει καμία πρόθεση να βγάλει το τζίνι από το μπουκάλι: η αγωνία του είναι πώς θα το κρατήσει καλά κλεισμένο μέσα.

“Καθημερινή”

Όλαφ Σολτς: Ποιο είναι το προφίλ του πιθανού Γερμανού καγκελάριου

Από
anixneuseis
-
0

Τι είναι γνωστό για τον επικεφαλής του SPD και υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης Μέρκελ, Όλαφ Σολτς;

Φωτ. AP/ Lisa Leutner

Νικητές των βουλευτικών εκλογών που διεξήχθησαν χθες Κυριακή στη Γερμανία αναδείχθηκαν οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD), με επικεφαλής τον Όλαφ Σολτς.

Με όλες τις ψήφους να έχουν καταμετρηθεί από τις εφορευτικές επιτροπές, το SPD συγκεντρώνει το 25,7% των ψήφων, το καλύτερο αποτέλεσμα που έχει καταγράψει εδώ και πολλά χρόνια, ενώ τα CDU/CSU έλαβαν 24,1% (-8,9% σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές), σημείωσαν με άλλα λόγια τη χειρότερη επίδοση στην ιστορία τους, έπειτα από 16 χρόνια στην κυβέρνηση.

Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ο Σολτς έκανε λόγο για «πολύ ξεκάθαρη εντολή για τον σχηματισμό μιας καλής, πραγματιστικής κυβέρνησης για τη Γερμανία».

⇒ Διαβάστε επίσης: Γερμανικές εκλογές: Τα εμπόδια για τον σχηματισμό κυβέρνησης

Τι είναι όμως γνωστό για τον επικεφαλής του SPD και πιθανό διάδοχο της Άγκελα Μέρκελ;

Η πολιτική του πορεία

Υπήρξε Σοσιαλδημοκράτης όλη του τη ζωή. Γεννήθηκε στο Όσναμπρικ στο δυτικό κρατίδιο της Κάτω Σαξωνίας και μεγάλωσε στο Αμβούργο.

Παρ’ όλο που συχνά τον χαρακτηρίζουν ως «βαρετό», ο 63χρονος Σολτς έχει υπάρξει πρόθυμος να δείξει την εικόνα ενός δραστήριου ανθρώπου που αξίζει κανείς να τον εμπιστευτεί, αναφέρει σε δημοσίευμά του το Sky News.

Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι υπόσχεται συνέπεια και σταθερότητα, ο Σολτς έχει διατηρήσει τις αποστάσεις του από τους Συντηρητικούς πρώην συνεργάτες του στη συμμαχία, ισχυριζόμενος ότι είναι υπερβολικά επιεικείς με τις επιχειρήσεις.

Δικηγόρος στο επάγγελμα, ο Σολτς είναι ένας πολύ έμπειρος πολιτικός, ο οποίος έχει αναλάβει πολύ υψηλές θέσεις τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο.

⇒ Διαβάστε ακόμη: Γερμανία: Το χειρότερο ποσοστό για τους Συντηρητικούς στην ιστορία τους

Μπήκε για πρώτη φορά στο γερμανικό κοινοβούλιο σε ηλικία 40 ετών το 1998, και, εν μέσω διαφόρων περιόδων εντός της κυβέρνησης της πόλης-κράτους του Αμβούργου, βρισκόταν ψηλά στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση ή το SPD τα τελευταία 20 χρόνια.

Διετέλεσε δήμαρχος του Αμβούργου από το 2011 έως το 2018, ενώ έχει επίσης αναλάβει τη θέση του κοινοβουλευτικού γραμματέα και του αναπληρωτή επικεφαλής του SPD καθώς και τη θέση του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων στην πρώτη κυβέρνηση της Άγκελα Μέρκελ, συμπεριλαμβανομένων και των πιο πρόσφατων ρόλων που ανέλαβε.

Η Covid-19 και ο έπαινος του ΔΝΤ

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επαίνεσε τον Σολτς για τα μέτρα που έλαβε, αφότου θυσίασε έναν ισορροπημένο προϋπολογισμό για να προστατεύσει τη γερμανική οικονομία, και βοήθησε στη δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης της Ε.Ε., παρά την αρχική αντίρρηση της Μέρκελ.

Εν μέσω του αυξανόμενου γερμανικού πληθωρισμού και της πίεσης από τους συντηρητικούς αντιπάλους του, ο Σολτς επιθυμούσε να κρατήσει τις δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) χωριστές από τη διαχείριση της γερμανικής οικονομίας από την κυβέρνηση, επισημαίνοντας την ανάγκη σεβασμού της ανεξαρτησίας της ΕΚΤ, ακολουθώντας το παράδειγμα της καγκελαρίου του.

Έχει επίσης συνεργαστεί με τη Γαλλία για την προώθηση των προσπαθειών επιβολής του ελάχιστου εταιρικού φόρου καθώς και νέων κανόνων σε ό,τι αφορά τη φορολόγηση τεχνολογικών κολοσσών.

Η σύνεση που έχει επιδείξει σε συνδυασμό με τη ζωτική βοήθεια που παρείχε εν μέσω της κρίσης, απέδωσαν καρπούς, αναφέρει το Sky News.

Τα σκάνδαλα και οι επικρίσεις

Παρ’ όλα αυτά, η πολιτική καριέρα του Σολτς έχει πληγεί από πολλά σκάνδαλα. Ως δήμαρχος του Αμβούργου βρέθηκε αντιμέτωπος με επικρίσεις για τους χειρισμούς του στη Σύνοδο των 20 το 2017, καθώς η εκδήλωση κατέληξε σε εκτεταμένη βία μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας.

Σε ερώτηση στο κοινοβούλιο, βουλευτές της αντιπολίτευσης τον εγκάλεσαν νωρίτερα φέτος για έλλειψη εποπτείας καθώς κατά τη διάρκεια της θητείας του ως ΥΠΟΙΚ, ήρθε στο φως η επιχείρηση απάτης της εταιρείας ηλεκτρονικών πληρωμών Wirecard, που αποτελεί το μεγαλύτερο μεταπολεμικό σκάνδαλο στη Γερμανία. Ωστόσο, ο ίδιος έχει απορρίψει τις κατηγορίες ότι φέρει οποιαδήποτε πολιτική ευθύνη.

Επιπλέον, του έχει τεθεί άλλο ένα ερώτημα σχετικά με το αν επιχείρησε να επηρεάσει τις φορολογικές αρχές εκ μέρους τράπεζας του Αμβούργου, σκάνδαλο που στέρησε δισεκατομμύρια ευρώ από το γερμανικό κράτος. Και πάλι, αρνείται πως διέπραξε το οποιοδήποτε αδίκημα, ενώ δεν έχουν υπάρξει συγκεκριμένα στοιχεία εναντίον του.

Πιο πρόσφατα, ο Σολτς αναγκάστηκε να επιστρέψει από το Βερολίνο, όπου βρισκόταν στο πλαίσιο της προεκλογικής του εκστρατείας, προκειμένου να απαντήσει σε ερωτήματα της οικονομικής επιτροπής του κοινοβουλίου. Αυτό συνέβη αφότου ο εισαγγελέας έδωσε εντολή για έρευνα στο υπουργείο Οικονομικών για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης στη μονάδα καταπολέμησης της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.

Αξιωματούχοι του SPD άφησαν να εννοηθεί ότι η χρονική στιγμή που συνέβη αυτό μαρτυρούσε πολιτικά κίνητρα, καθώς το κόμμα του Σολτς είχε το προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις.

Παρ΄ όλα αυτά ο Σόλτς βγήκε σχετικά αλώβητος. «Δεν είχε σοβαρό αντίκτυπο», αναφέρει ο Πίτερ Ματουσέκ, αναλυτής της εταιρεία δημοσκοπήσεων Forsa.

«Υποψήφιος για Καγκελάριος, όχι για το τσίρκο»

Προερχόμενος από την πιο μετριοπαθή πλευρά του κόμματός του και έχοντας πλήρη γνώση της πραγματικότητας της γερμανικής διακυβέρνησης, αναμένεται να προσπαθήσει να χτίσει μια συμμαχία, ίσως με τη μορφή ενός μεγάλου συνασπισμού σαν κι αυτόν με τον οποίο η κ. Μέρκελ έχει καταφέρει να πορευτεί επιτυχημένα και επανειλημμένα, παράλληλα δηλαδή με το CDU.

Κατά την περίοδο της πανδημίας, τόνισε τα κεντροαριστερά χαρακτηριστικά του με ένα σημαντικό πακέτο οικονομικής ενίσχυσης αλλά, σε αντίθεση με κάποιους από την πιο αριστερή πλευρά του κόμματος, επιθυμούσε η Γερμανία να αντιμετωπίσει το χρέος μέχρι το 2023, επαναφέροντας αυστηρά όρια στις δαπάνες τόσο σε ομοσπονδιακό επίπεδο όσο και σε επίπεδο κρατιδίων.

Ωστόσο, ο ισχυρισμός του ότι είναι τόσο ήρεμος και συγκρατημένος όσο η Μέρκελ ίσως να μην βασίζεται σε τόσο στέρεο έδαφος όσο θα ήθελε να παραδεχτεί, καθώς στο παρελθόν υπήρξε ευέξαπτος απέναντι στα ΜΜΕ και τους διαδηλωτές κατά τη Σύνοδο των G20 στο Αμβούργο. Ωστόσο, σύμφωνα με το δημοσίευμα συνήθως καθοδηγείται από τον πραγματισμό και όχι από την προσωπικότητά του.

«Είμαι υποψήφιος για Καγκελάριος, όχι για διευθυντής τσίρκου», δήλωσε σε συνέντευξή του σε γερμανικό γυναικείο περιοδικό.

Πηγή: Sky News, Washington Post, Καθημερινή

1...2,1992,2002,201...3,039Σελίδα 2,200 από 3,039