Αρχική Blog Σελίδα 2197

Ιράν προς Αζερμπαϊτζάν: “Θα εξαφανίσουμε το Μπακού με 4.000 πυραύλους”!

Από
pcuser
-
0

“Το Μπακού θα πάψει να υπάρχει αν το Αζερμπαϊτζάν συνεχίσει να κλιμακώνει τις προκλήσεις του. Θα ρίξουμε 4.000 πυραύλους και θα το εξαφανίσουμε”!

Ο Αρχηγός των ΕΔ του Ιράν δεν “μασά τα λόγια του”.

Το Ιράν προειδοποίησε σήμερα ότι δεν θα επιτρέψει καμία «παρείσφρηση» στο έδαφός του αρμενικών και αζερικών δυνάμεων που εμπλέκονται στις συγκρούσεις στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, μετά τα πυρά όλμων που έπληξαν ιρανικά χωριά κατά μήκος της μεθορίου.

«Κάθε παρείσφρηση στο έδαφος της χώρας μας από το ένα ή από το άλλο μέρος της σύγκρουσης είναι απαράδεκτη και προειδοποιούμε όλα τα μέρη να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα σε σχέση με αυτό» αναφέρεται σε ανακοίνωση του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του.

Πολλά βλήματα όλμων έχουν πέσει σε ιρανικά χωριά που βρίσκονται από την άλλη πλευρά των συνόρων με το Ναγκόρνο-Καραμπάχ από τη Δευτέρα, σύμφωνα με το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Irna.

Ένα παιδί ηλικίας έξι ετών τραυματίστηκε την Τετάρτη, όταν βλήματα όλμου έπληξαν το χωριό Παρβίζ Χάνλου, στην επαρχία Ανατολικό Αζερμπαϊτζάν, προκαλώντας ζημιές σε αγροτικές εκμεταλλεύσεις και σε κατοικίες.

Σύμφωνα με το Irna, ο αναπληρωτής κυβερνήτης της Αρνταμπίλ, Μπεχρούζ Νεντάι, κάλεσε τους πολίτες να μείνουν μακριά από την περιοχή των συγκρούσεων, «δεδομένης της έντασης των μαχών».

Σύμφωνα με το Irna, «ένας μεγάλος αριθμός» των κατοίκων κατά μήκος των συνόρων στην επαρχία Αρνταμπίλ «παρακολουθούν καθημερινά τις ανταλλαγές πυρών ανάμεσα στο Μπακού και το Γερεβάν».

Η Ισλαμική Δημοκρατία περιλαμβάνει μια κοινότητα περίπου δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων που μιλούν την αζερική γλώσσα, καθώς και μια αρμενική κοινότητα που αριθμεί λίγο κάτω από 100.000 ανθρώπους.

Στη σημερινή ανακοίνωση η Ισλαμική Δημοκρατία επανέλαβε την έκκλησή της στους εμπολέμους να θέσουν τέρμα στις μάχες, δηλώνοντας έτοιμη να βοηθήσει την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν να ξεκινήσουν συνομιλίες.

https://www.militaire.gr/iran-azerbaitzan/

Απίστευτο ‘καρφί’ του Πάνου Καμμένου στον κυβερνητικό εκπρόσωπο του Μητσοτάκη: «Γιαννάκη μου θυμάσαι που παρακαλούσες να σε πάρω μαζί μου μετακλητό; Μη με προκαλείς!»

Από
pcuser
-
0

Με ένα tweet που «πονάει» απάντησε ο Πάνος Καμμένος στον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Όλα ξεκίνησαν όταν ο Γιάννης Οικονόμου, με αφορμή τα επεισόδια σε ΕΠΑΛ της Θεσσαλονίκης, και απαντώντας στον Τσίπρα για την «ανοχή της κυβέρνησης», αναφέρθηκε στη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με την άκρα δεξιά του Καμμένου.

Χαρακτηριστικά ανέφερε:
«Ο κ. Τσίπρας που κυβέρνησε με ένα κομμάτι της ακραίας δεξιάς του κ. Καμμένου δεν μπορεί να κουνήσει το δάχτυλο στην παράταξη που ξεκίνησε τη δίωξη της εγκληματικής οργάνωσης και της κυβέρνησης στη διάρκεια της θητείας της ολοκλήρωσης η δίκη και η καταδίκη της Χρυσής Αυγής».

 

Άμεση ήταν η απάντηση του Πάνου Καμμένου που μάλλον δεν περίμενε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος:

«Γιαννάκη μου θυμάσαι που παρακαλούσες να σε πάρω μαζί μου αλλά με θέση μετακλητού. Μη με προκαλείς» ανέφερε ο κ. Καμμένος.

https://europost.gr/apisteyto-karfi-panoy-kammenoy-ston-kyvernitiko-ekprosopo-mitsotaki-giannaki-moy/

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ

Από
anixneuseis
-
4

 

του Στέφανου Καραβίδα*

«Το ποτάμι της Ιστορίας ακολουθεί το δρόμο που έχει χαράξει η γεωιστορική πραγματικότητα, αδιαφορώντας για τις ασήμαντες προσπάθειες των ανθρώπων να το περιορίσουν».

O Ραιημόν Αρόν, ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς φιλοσόφους του 20Οου αιώνα, είπε ότι «Η Ιστορία είναι ένα χρονικό ρευστό που ρέει μέσα σε μια γεωγραφική κοίτη». Η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Γαλλίας και ο υπό διαμόρφωση άξονας που εμπεδώνεται από τη Μάγχη έως και την Ινδία, με τη συμμετοχή Γαλλίας, Ελλάδος, Κύπρου, Αιγύπτου, Ισραήλ, ΗΑΕ, Ινδίας, αλλά παραπλεύρως και Σαουδικής Αραβίας, Ιορδανίας και Λιβάνου, το αποδεικνύει περίτρανα. Ακριβέστερα, επιβεβαιώνει απόλυτα την αναλυτική και προβλεπτική ικανότητα του μεθοδολογικού εργαλείου της Γεωπολιτικής Συστημικής Ανάλυσης, της οποίας θεμελιωτής και εισηγητής είναι ο Δάσκαλος των ακαδημαϊκών δασκάλων, Καθητητής Οικονομικής Γεωγραφίας, Ιωάννης Μάζης.

Ωστόσο, τόσο ο ίδιος όσο και η μέθοδός του, στοχοποιήθηκαν απρεπώς από μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, δίχως ουσιωδώς να τεθούν αντεπιχειρήματα. Δυστυχώς, ως ακαδημαϊκός πολίτης, είμαι υποχρεωμένος να παρατηρήσω ότι η επίθεση εναντίον προσώπων και η προσπάθεια «δολοφονίας χαρακτήρων», δεν αποτελεί κατ’ ουδένα τρόπο …επιστημονική μέθοδο, ούτε δηλώνει «επιστημονικές ευαισθησίες». Η επιστημονική αντιπαράθεση με βάση την αντίθετη επιστημονική άποψη πρέπει να γίνεται -διότι έτσι προχωρά η Επιστήμη- μόνο με επιστημονικά επιχειρήματα και σεβασμό στους συνομιλητές, ιδιαίτερα σε αυτούς με τους οποίους διαφωνούμε επιστημονικά. Αυτό απαιτεί το ακαδημαϊκό ήθος και αυτό υπόσχεται ένα σοβαρό επιστημονικό μέλλον στους νέους επιστήμονες.

Οι Yale H. Ferguson-Ricahard Mansbach[1], μέμφονται χαρακτηριστικά κάτι, που κανένας νέος επιστήμονας, ο οποίος επιθυμεί να υπηρετήσει την Επιστήμη -και την πατρίδα του συνεπώς- διότι «εθνικόν τ’ αληθές», δεν πρέπει να πράττει. Γράφουν λοιπόν:

«Μπορεί να υπάρχουν διάφορες σχολές σκέψης εντός των κοινωνικών επιστημών, αυτές όμως δεν λειτουργούν ως κοινότητες που εργάζονται στο πλαίσιο των δικών τους ξεχωριστών παραδόσεων. Αντίθετα τείνουν να δρούν σαν συμμορίες ανταρτών, με οπαδούς οι οποίοι ερίζουν μεταξύ τους και με τους αντάρτες άλλων σχολών σκέψης επί θεμάτων κανόνων, εννοιών, μεθόδων κοκ. Το εκάστοτε πανεπιστημιακό Τμήμα καταλαμβάνεται κατά καιρούς από συγκεκριμένες συμμορίες ανταρτών που διαφοροποιούνται από άλλα Τμήματα και επιδιώκουν την στρατολόγηση αποφοίτων, προπαγανδίζοντας την ανωτερότητα της δικής τους σχολής σκέψης.»

Η μομφή αυτή των δύο εξεχόντων διεθνολόγων, οι οποίοι τιμούν το όνομά τους και τη Σχολή σκέψης τους, τη διεθνολογική προσέγγιση, περιγράφουν επακριβώς κάποιους «φοιτητές συγκεκριμένων σχολών σκέψης» οι οποίοι δρούν ως «συμμορίτες» και υπό την καθοδήγηση των υψηλοβάθμων «μεντόρων» τους αναλίσκονται σε ανοίκειες επιθέσεις εναντίον προσωπικοτήτων άλλων σχολών σκέψης ή επιστημών, όπως η Συστημική Γεωπολιτική Ανάλυση του Ι. Θ. Μάζη, ώστε να εξασφαλίσουν το ακαδημαϊκό τους μέλλον(sic!). Τα μέλη του εν λόγω συστήματος, έχοντας ως «μέθοδο» τη μίξη δημοσιογραφικών αποδελτιώσεων και διπλωματικής ιστορίας, λειτουργούν ως άλλες Πυθίες, δίνοντας διφορούμενες «προβλέψεις» -κατά κανόνα αλλά και παράλογα απαισιόδοξες- που εκ των υστέρων πασχίζουν μέσω  της συμμετοχής τους σε κυβερνητικά πόστα και δεξαμενές σκέψης που αλληλεπιδρούν με τα πρώτα, να τις υλοποιήσουν ως αυτεκπληρούμενους «προφητικούς εφιάλτες»! Είναι αυτοί ακριβώς οι οποίοι, δεσμεύοντας τη συλλογική στρατηγική σκέψη σε δογματικές αυταπάτες σε σχέση με την Τουρκία, εγλώβισαν τον Ελληνισμό στις γερμανικές και βρετανικές παγίδες, σε Αιγαίο και Κύπρο αντίστοιχα.

Η Επιστήμη της Γεωγραφίας και η Γεωπολιτική Συστημική Αναλύση, δύνανται να δώσουν απαντήσεις και να απολαμβάνουν επαλήθευσης. Το καλύτερο λοιπόν που έχουν να πράξουν «οι συμμορίτες» και «οι μέντορές τους», είναι να προσπαθήσουν να αναπτύξουν ανάλογες ή και καλύτερες επιστημονικές μεθόδους, ώστε να δικαιώσουν ηθικά και επιστημονικά την παρουσία αλλά και την ύπαρξή τους στον ακαδημαϊκό χώρο και να μην προσπαθούν να σπιλώσουν άλλους, οι οποίοι το πράττουν με επιτυχία.

Σύμφωνα με τον ορισμό του ίδιου του θεμελιωτή της, η Γεωπολιτική Ανάλυση, «μελετώντας την ανακατανομή της Ισχύος σε ένα γεωγραφικό σύμπλοκο που η Ισχύς κατανέμεται ανισσόροπα,  δύναται να περιγράφει και να προβλέπει τις συμπεριφορές και τις επιπτώσεις των σχέσεων των αντιτιθέμενων και διακριτών δράσεων ανακατανομής της Ισχύος, καθώς και των ιδεολογικών μεταφυσικών που τις καλύπτουν, στο πλαίσιο των γεωγραφικών συμπλόκων που οι πολιτικές αυτές εφαρμόζονται». Εξετάζοντας λοιπόν συγκεκριμένους Γεωπολιτικούς Παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν ανακατανομή της Ισχύος, στη βάση των 4 Γεωπολιτικών Πυλώνων (Άμυνα, Πολιτική, Οικονομία, Πολιτισμός) με τη χρήση μετρήσιμων Γεωπολιτικών Δεικτών, καταλήγει στη λεγόμενη Συνισταμένη Τάση Ισχύος.

Είναι αυτή η Συνισταμένη Τάση Ισχύος, που έδωσε αντίστοιχα στο συμπλοκο της ανατολικής Μεσογείου το Υπόδειγμα της ανισοκατανομής Ισχύος, κατόπιν ανάλυσης πλήθους γεωπολιτικών παραγόντων και δεικτών, που αφορούν τη δράση του τουρκικού κρατικού δρώντα και των ισλαμοφασιστικών απολήξεών  του.  Αυτή ακριβώς η κενή συναισθημάτων, πραγματιστική και ψυχρή Γεωπολιτική Συστημική Ανάλυση, έδωσε στον Καθηγητή Μάζη και την επιστημονική του ομάδα, τη βεβαιότητα, ότι ο μόνος τρόπος να ανασχεθεί η «Γεωπολιτική Ορμή» της Τουρκίας και να αποτραπεί η ανακατανομή της Ισχύος υπέρ της, είναι η γεωστρατηγική σύγκλιση Ελλάδας-Γαλλίας για την οποία τόσο πολεμήθηκε, αλλά και τελικά δικαιώθηκε.

Είναι κρίσιμο επίσης, να αποφύγουμε το σύνηθες σφάλμα πολλών συμμετεχόντων σε άλλες «επαγγελματικές νησίδες» (theory islands), που συγχέουν τη Γεωπολιτική με τη Γεωστρατηγική. Μόνο με τη καθαρή οπτική που μας εξασφαλίζει η «ακτινογραφία» κατά τον Ι. Μάζη της Γεωπολιτικής Ανάλυσης, μπορούμε να προχωρήσουμε στη Γεωστρατηγική Σύνθεση, δηλαδή στο που επιθυμούμε να κατευθύνουμε τις εξελίξεις, βήμα στο οποίο έχουμε πλέον δικαίωμα, να χρησιμοποιήσουμε το προσωπικό αλλά και το Εθνικό συναίσθημα και τις επιδιώξεις.

Στην προκειμένη περίπτωση, είναι απολύτως κρίσιμο η ελληνογαλλική γεωστρατηγική σύζευξη να παραμείνει τέτοια, δημιουργώντας συγκεκριμένο «αποτύπωμα». Διαφορετικά, ελλείψει αξιοπιστίας, οράματος και στόχων,  είναι καταδικασμένη να περιοριστεί και εν τέλει να «εξαχνωθεί» σε τακτικό και επιχειρησιακό επίπεδο, εξασφαλίζοντας όχι αποτροπή, αλλά ακριβέστερα, απλά αύξηση της αποτρεπτικής μας Ισχύος. Αυτό, θα ήταν εμμονή στο νυν ηττοπαθές «δόγμα» της διατήρησης του status quo.

Ο Ελληνισμός εν συνόλω, οφείλει σε επίπεδο Στρατηγικής Σύνθεσης να εξακτινώσει το γεωπολιτικό του δυναμικό, οριοθετώντας  και κερδίζοντας ακόμη και διά της Ισχύος, το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ status quo που του αντιστοιχεί. Και αυτό σημαίνει ότι οι διπλωματικές και εξοπλιστικές επιτυχίες της τελευταίας διετίας, πρέπει να έχουν ως τριπλό και αλληλένδετο στόχο:

Α) Την επι του πεδίου και εν τοις πράγμασι αποδόμηση του τουρκικού casus beli, μέσω της κατόπιν προσεκτικού σχεδιασμού και υλοποίησης, επέκτασης των Εθνικών Χωρικών Υδάτων και Εθνικού Εναερίου Χώρου στα 12 ΝΜ.

Β) Την εξαύλωση της εξελιχθείσης σε Δόγμα, τουρκικής ιδεοληψίας περί «Γαλάζιας Πατρίδας», μέσω της ανακήρυξης και οριοθέτησης ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Γ) Την αποκατάσταση της Διεθνούς Νομιμότητας στην Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω της αποκόλλησης από τη διχοτομική εμμονή της ΔΔΟ και των ανανικών παραφυάδων της, της με ΑΚΑΜΨΙΑ υιοθέτησης του ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ (σε κατάλληλο χρόνο) και τέλος, μέσω της ανάδειξης της Κύπρου σε στρατιωτικό βατήρα ενός «υπονατοϊκού» (βλέπε Ι. Μάζη), ή παρανατοϊκού βραχίονα, που θα οριοθετεί τον ΑΝΕΥ Τουρκίας νέο RIMLAND, της δυτικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.

Η ΕΛΛΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ

*Επγός (Ι) ε.α Στέφανος Καραβίδας Υποψήφιος Διδάκτορας ΕΚΠΑ

[1] Yale H. Ferguson-Ricahard Mansbach, Η Αναζήτηση της Ουτοπίας. Θεωρία και διεθνής πολιτική, [Μτφση: Καθηγητής Μεταφρασιολογίας Δ.Π.Θ: Δρ Παναγιώτης Κριμπάς, Παπαζήσης, Αθήνα 2009, σ. 70 (τίτλος πρωτοτύπου: The Elusive Quest: Theory and International Politics, University of South Carolina Press, 1988)

Αμερική εναντίον Κίνας ή αλλοιώς δημοκρατία κατά του απολυταρχισμού;

Από
anixneuseis
-
0

 Ευάγγελος Κοροβίνης

Πολλοί στην Δύση θεωρούν ότι ο ψυχρός πόλεμος της Αμερικής προς την Κίνα δεν είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, παρά η αντιπαράθεση δημοκρατίας και απολυταρχισμού. Πόσο βάσιμη είναι η αφοριστική αυτή διατύπωση;

Α. Οι δυο αντίθετες διαδρομές

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού, τα κοινοβουλευτικά καθεστώτα των δυτικών χωρών παραδίδουν σταδιακά τις εθνικές τους οικονομίες στην προσοδοθηρία του μη παραγωγικού τμήματος του κεφαλαίου. Οι τράπεζες, οι μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες, οι εταιρείες ακινήτων και οι τεχνολογικοί κολοσσοί που μετατράπηκαν σε πανίσχυρα μονοπώλια αντλούν σίγουρα και μεγάλα κέρδη εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Τα υπερκέρδη αυτών των επιχειρήσεων δεν προέρχονται πλέον από αυτό που παράγουν, όπως γίνονταν στον κλασικό καπιταλισμό, αλλά από αυτό που κατέχουν. Διαθέτοντας μια μονοπωλιακή θέση στην αγορά, απομυζούν τις οικονομίες των παλαιών κέντρων του συστήματος και ευνουχίζουν τον όποιο παραγωγικό δυναμισμό τους.

Στην Κίνα από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ακολουθείται μια πορεία εξαστισμού, η οποία όμως στηρίχθηκε στο παραγωγικό τμήμα του κεφαλαίου, στις εξαγωγικές βιομηχανίες ιδιαίτερα. Οι τράπεζες, που ήταν και παραμένουν κρατικές, υποβοήθησαν την μετατροπή της Κίνας σε μεγάλη βιομηχανική δύναμη, τεχνολογικά ισότιμη με την Δύση.

Β. Η προετοιμασία για την επερχόμενη σύγκρουση και ο ρόλος της νεολαίας

Η άνοδος της Κίνας επέτρεψε να εξέλθουν από το όριο της φτώχειας 800 εκατομμύρια πολίτες της. Το κινεζικό οικονομικό θαύμα όμως συνοδεύθηκε με την εμφάνιση και πολλών δισεκατομμυριούχων.

Σήμερα γίνεται προσπάθεια περιορισμού των καπιταλιστικών υπερβολών, ενώ επιβάλλονται αυστηροί κανόνες στην εκπαίδευση και την ψυχαγωγία. Στόχος των μεταρρυθμίσεων αυτών είναι, μεταξύ των άλλων, η προπαρασκευή της Κίνας για το ενδεχόμενο μιας περαιτέρω όξυνσης των σχέσεων με τις Η.Π.Α.

Για την προαγωγή λοιπόν της κοινής ευημερίας αυξάνεται η φορολογία των περιουσιακών στοιχείων και των κληρονομιών, μειώνονται οι μισθοί των στελεχών των κρατικών επιχειρήσεων, ισχυροποιείται η αντιμονοπωλιακή νομοθεσία και αυξάνονται οι κοινωνικές παροχές.

Στην εκπαίδευση επιβάλλεται δραστικός έλεγχος στον τομέα των φροντιστηρίων ώστε να διασφαλισθούν συνθήκες ισότιμης πρόσβασης στις ανώτατες σχολές.

Στην ψυχαγωγία τώρα επιβάλλονται μεγάλα πρόστιμα για φορολογικές παραβάσεις σε δημοφιλείς αστέρες της μουσικής σκηνής και σε ηθοποιούς, ενώ σε ορισμένους από αυτούς απαγγέλλονται κατηγορίες για βιασμούς και σεξουαλικές παρεκτροπές. Στο χώρο του ακροάματος και του θεάματος, πάντα, όσοι κατέχουν διαβατήρια ξένων χωρών καλούνται να τα παραδώσουν στις αρχές, αν θέλουν να συνεχίσουν να εργάζονται στην Κίνα.

Την εικόνα των εξυγιαντικών αυτών μέτρων συμπληρώνει η απαγόρευση των προγραμμάτων ανάδειξης νέων ταλέντων στα τηλεοπτικά κανάλια και στο διαδίκτυο, ενώ έχουν τεθεί χρονικοί περιορισμοί στην ενασχόληση με τα βιντεοπαιχνίδια για ηλικίες κάτω των 18 ετών.

Γενικότερα σημειώνεται μια προσπάθεια να πάψει να αναπτύσσεται η λατρεία των διασημοτήτων, η προώθηση ευτελών προτύπων για την νεολαία και η ανάδειξη εφημερων ειδώλων. Η μεγάλη στροφή που προωθείται στην οικονομία, την εκπαίδευση και την ψυχαγωγία αποβλέπει στην ισχυροποίηση της κοινωνίας και του κοινωνικού ιστού καθώς και στην προετοιμασία της Κίνας για την επερχόμενη σύγκρουση με την Αμερική. Με την χρήση συμβόλων της μαοϊκής περιόδου και την επιστράτευση της ανάλογης ρητορικής προωθείται αυτό που έχει αποκληθεί πολιτιστική επανάσταση 2.0.

Η πολιτική, οικονομική και διπλωματική πολιορκία της Κίνας που εκτυλίσσεται από το 2016, με υφέσεις και εξάρσεις, έχει στο επίκεντρο της την προσπάθεια να κερδηθεί η κινεζική νεολαία και να στραφεί κατά των αρχών ή έστω να αδιαφορήσει για τα τεκταινόμενα. Στα πλαίσια αυτά η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και η ανάπτυξη αγωνιστικού φρονήματος στην νεολαία προβάλλει σαν αδήριτη ανάγκη.

Γ. Το ιδιόμορφο πολιτικό σύστημα της Κίνας

Κλείνοντας και για να ολοκληρωθεί η απάντηση στο αρχικό ερώτημα περί πάλης της δημοκρατίας και του απολυταρχισμού θα επιχειρηθεί μια σύντομη αναφορά στο πολιτικό σύστημα της Κίνας. Αν τα περισσότερα από τα κοινοβουλευτικά καθεστώτα της Δύσης έχουν εκπέσει σε κληρονομικές σχεδόν ολιγαρχίες που αντιστρατεύονται τα συμφέροντα των πολλών, το κινεζικό μονοκομματικό καθεστώς μοιάζει, προς το παρόν τουλάχιστον, να μεριμνά για το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού της Κίνας.

Το πολιτικο σύστημα της Κίνας είναι μεν μονοκομματικό, αλλά κάθε άλλο παρά μονολιθικό και κλειστό μπορεί να χαρακτηρισθεί. Το κινεζικό κομμουνιστικό κόμμα από την αρχή της ίδρυσης του είχε πολλές τάσεις και παρουσίαζε μια σαφή «πάλη γραμμών» στους κόλπους του. Τα χαρακτηριστικά του αυτά ήταν εκείνα ακριβώς που επέτρεψαν μια σχετικά ομαλή μετάβαση από τις υπερβολές της πρώτης πολιτιστικής επανάστασης στις μεταρρυθμίσεις του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ και την οικονομική απογείωση. Η εκάστοτε κυρίαρχη τάση δεν αποβλέπει στον εξοβελισμό και την εκμηδένιση των κυριαρχούμενων τάσεων, παρά μόνον αν είναι ευθέως απειλητικές για τα εθνικά συμφέροντα.

Το ζητούμενο του πολυκομματισμού, λοιπόν, που είναι να υπάρχουν πάντα εφεδρείες αναγέννησης και μεταρρύθμισης του πολιτικού συστήματος και της χώρας, εξυπηρετείται και με το παραπάνω από τον πολυτασικό μονοκομματισμό της Κίνας. Το κινεζικό κόμμα, όντας επιπλέον ανοιχτό σε όλες τις τάξεις και τα ταλέντα, κατορθώνει προς το παρόν να στρατολογεί τα σχετικά πιο πατριωτικά και ανιδιοτελή στοιχεία της κοινωνίας. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί, όπως θα έλεγαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι, σαν μια αριστοκρατία και όχι σαν μια ολιγαρχία, σαν καθεστώς των λίγων που υπηρετούν τα συμφέροντα των πολλών.

Η μοίρα της αριστοκρατίας, βέβαια, κατά τους αρχαίους είναι να εκπίπτει σε ολιγαρχία, όπως της βασιλείας σε τυραννία και της δημοκρατίας σε οχλοκρατία. Ο χρόνος που η νεομανδαρινική αριστοκρατία του κινέζικου κομμουνιστικού κόμματος θα εκφυλισθεί σε ολιγαρχία είναι άγνωστος, αν και ο εκπεσμός αυτός είναι αναπότρεπτος. Μέχρι τότε όμως οι γενικεύσεις περί πάλης της δημοκρατίας με την απολυταρχία δεν έχουν θέση και παρακάμπτουν την ουσία του ζητήματος.

antifono.gr

Παντελής Κουλούκης: Οι γαλλικές φρεγάτες, η Συμφωνία AUKUS και οι ελληνικές παθογένειες

Από
anixneuseis
-
0

του Παντελή Κουλούκη*

Η συνολική αποτίμηση  του Ελληνικού προγράμματος προμήθειας φρεγατών για το Πολεμικό Ναυτικό, απέδειξε για μια ακόμη φορά την αξία μιας διαγωνιστικής διαδικασίας συγκριτικά με μια απευθείας ανάθεση, καθώς ένας ανοικτός διεθνής διαγωνισμός συνήθως δίνει στον τελικό χρήστη την μέγιστη δυνατή ευελιξία και υπεραξία. Σε συνδυασμό με την χρονική ωρίμανση των κατατεθειμένων προτάσεων, τους δεδομένους  γεωπολιτικούς μετασχηματισμούς και τα κατάλληλα επιχειρησιακά χαρακτηριστικά,  η τελική αξιολόγηση – επιλογή αποτελεί μια σχεδόν ιδανική λύση .

Το Πολεμικό Ναυτικό θα αποκτήσει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα τις προηγμένες  Γαλλικές  φρεγάτες FDI,  συνεπικουρούμενες από τις πλέον αξιόλογες Γαλλικές κορβέτες GoWind.

Κατά την άποψη μου,  η προμήθεια υπερσύγχρονων  Γαλλικών φρεγατών μαζί με την αντίστοιχη  αμυντική συμφωνία θα προσδώσει στην Ελληνική πλευρά πρωτόγνωρες αποτρεπτικές και άλλες δυνατότητες σε υψηλής γεωστρατηγικής σημασίας περιοχές  εκτός Αιγαίου, όπως είναι η Κύπρος και η Ανατολική Μεσόγειος ευρύτερα .Το γεωπολιτικό κενό που αφήνει στην περιοχή η απόσυρση των ΗΠΑ μπορεί κάλλιστα να καλυφθεί από την Ελληνογαλλική αμυντική συνεργασία,  αυξάνοντας κατακόρυφα το γεωστρατηγικό αποτύπωμα της χώρας.

Ωστόσο, τα διαμειφθέντα στο εσωτερικό της χώρας όλο αυτό το διάστημα μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας, κατέδειξαν για μια ακόμη φορά την απουσία μιας ψύχραιμης αποτίμησης της συνολικής πορείας του διαγωνισμού και της σημασίας του για αντίστοιχες μελλοντικές παραγγελίες.

Ειδικότερα,  μια ανάλυση σε πρωτο επίπεδο θα ήταν χρήσιμο να περιστρέφεται γύρω από το κατά πόσον η Ελληνική πλευρά είχε εξαρχής καθορίσει συγκεκριμένες προδιαγραφές που θα περιελάμβαναν εξειδικευμένα ερωτηματολόγια για το τελικό κόστος, την ενδιάμεση λύση, την εν συνέχεια   υποστήριξη (FOS), την απρόσκοπτη διάθεση κρίσιμων οπλικών συστημάτων και τέλος την δυνατότητα εγχώριας βιομηχανικής συμμετοχής.

Δηλαδή, είχε γίνει κατανοητό από τους υποψήφιους προμηθευτές τι ακριβώς ζητάμε στην βάση συγκεκριμένων δικών μας απαιτήσεων;

Για παράδειγμα: θέλαμε φρεγάτες  αεράμυνας περιοχής ή γενικής χρήσης ή και τα δυο;

Επιδιώκαμε ποσότητα σε βάρος της ποιότητας, προκρίναμε ετοιμοπόλεμα πλοία ή μελλοντικές σχεδιάσεις ρίσκου;

Σε ένα δεύτερο επίπεδο,  η ανάλυση θα όφειλε να συνυπολογίσει και την απαραίτητη γεωπολιτική διάσταση από την κάθε μια υποψηφιότητα,  που θα απέφερε το μέγιστο όφελος για τα Εθνικά συμφέροντα.

Για παράδειγμα, μια  συμφωνία με την Γαλλία αμοιβαίας αμυντικής  συνδρομής σε περίπτωση απειλής, θα αφορούσε τις ζώνες που ασκούμε κυριαρχία ή περιοχές όπου διαθέτουμε κυριαρχικά δικαιώματα; Θα μπορούσε άραγε να αφορά και την Κύπρο;

Ένα τρίτο επίπεδο ανάλυσης θα έπρεπε να αφορούσε παρελθοντικές προβληματικές συνεργασίες σε εξοπλιστικά προγράμματα μεταξύ Ελλάδας και προμηθευτών. Έχει η Ελληνική πλευρά μάθει από αυτά τα παθήματα, και επομένως έχει θέσει εκείνες τις ασφαλιστικές δικλείδες για να μην επαναληφθούν παρόμοια λάθη;

Ένα κρίσιμο ερώτημα είναι επίσης το αν θα μπορούσαν να ενσωματωθούν όλα τα παραπάνω σε ένα εθνικό σχέδιο στρατηγικής που καθορίζει επακριβώς τους στόχους μας σε Αιγαίο και Μεσόγειο μακροπρόθεσμα.

Στα πλαίσια αυτής της συλλογιστικής, είναι άραγε φρόνιμο να θέσουμε ως απαράβατο πλέον Ελληνικό κανόνα την απαραίτητη διαφοροποίηση χωρών προέλευσης αμυντικού υλικού έστω και αν μια τέτοια πρακτική οδηγεί πολλές φορές σε πολυτυπία, μικρότερη προσφερόμενη ποσότητα και αυξημένο κόστος;

Και τέλος, όλα τα παραπάνω εναρμονίζονται με το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο των δημοσίων Συμβάσεων για την Άμυνα αναφορικά με τον προγραμματισμό ,την σύνοψη και την εκτέλεση του συγκεκριμένου τεράστιου εξοπλιστικού προγράμματος;

Στην Ελλάδα όμως, μεταξύ 2019 – 2021 στον δημόσιο διάλογο αναλωθήκαμε σε μια διαφορετική προσέγγιση : πήραμε  με επιπολαιότητα θέση υπέρ της μιας ή της άλλης υποψηφιότητας, χωρίς να γνωρίζουμε όλα τα δεδομένα, προεξοφλήσαμε εθνικές μειοδοσίες , εκτοξεύσαμε αλληλοκατηγορίες για μεροληπτική στάση και καταλήξαμε ότι το Ελληνικό κράτος λίγο πολύ έγινε για μια ακόμη φορά προτεκτοράτο ξένων συμφερόντων.

Για παράδειγμα, η εξοντωτική κριτική που δέχθηκε η ομολογουμένως μέτρια από πλευράς πλοίου   (αν και συνολικά καλή ) Αμερικανική υποψηφιότητα και η ταυτόχρονη αποθέωση της Γαλλικής λύσης, αποτέλεσαν χαρακτηριστική εικόνα λανθασμένης αντίληψης και κριτικής.

Εάν αποδεχόμασταν την πρόταση των ΗΠΑ θα ήταν περίπου εσχάτη προδοσία και θα παίρναμε αλουμινότρατες,  ενώ στον αντίποδα η Γαλλική πρόταση αποτελούσε εξ ορισμού «το μάννα εξ ουρανού».

Βέβαια οι Γάλλοι, ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις μέσω απευθείας ανάθεσης από την Ελληνική πλευρά, ζητώντας περίπου τον μισό Ελληνικό προϋπολογισμό για μόλις δυο πλοία. Εν συνέχεια, στα πλαίσια του διαγωνισμού,  προσέφεραν ενδιάμεση λύση στην οποία το θωρηκτό Αβερωφ …εκσυγχρονισμένο..ενδεχομένως  και να υπερτερούσε ( φυσικά  υπερβάλλω ).  Ακολούθησε μια νέα πρόταση που  περιελάμβανε  γαλλικές υποεξοπλισμενες  FDI  συνδυαστικά με τις αναβαθμισμένες Ελληνικές  FDI  προκειμένου να συγκρατήσουν το υψηλότατο κόστος συγκριτικά με  όλους τους υπόλοιπους υποψήφιους. Τελικά, λόγω της  τεράστιας οικονομικής ζημιάς από την απώλεια του Αυστραλιανού συμβολαίου ναυπήγηση Γαλλικών υποβρυχίων, κατέληξαν σε μια τακτική  αναδίπλωση με σημαντική έκπτωση  επί του αρχικού κόστους.

Τώρα,  αν προσθέσουμε και την πικρή Ελληνική εμπειρία σχετικά μέ την εφοδιαστική υποστήριξη των Γάλλων στο παρελθόν, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι κάθε μια υποψηφιότητα έχει σχεδόν πάντα συν και πλην.

Εν μέσω όλων αυτών , το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό  ως το μόνο καθ’ύλην αρμόδιο, αξιολογούσε λεπτομερώς όλες τις επιμέρους παραμέτρους ακόμα και αν κάποιες από αυτές ενοχλούσαν  τους απανταχού «ειδικούς».

Ωστόσο, αυτό που δεν υπολόγιζε το Πολεμικό Ναυτικό και σχεδόν κανείς από μας, ήταν η σύναψη μιας τριμερής συμμαχίας ασφαλείας (AUKUS) μεταξύ των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυστραλίας, που αποτέλεσε μια τεκτονική γεωπολιτική εξέλιξη με απώτερο στόχο την ανάσχεση της αναδυόμενης Κινεζικής απειλής.

Τα απόνερα αυτής της συμφωνίας είναι ποικίλα και πολυσύνθετα καθώς περιλαμβάνουν :

  • την απώλεια ενός γιγαντιαίου γαλλικού συμβολαίου, προκαλώντας την οργή των Γάλλων
  • την εμφανέστατη ανεπάρκεια της Ε.Ε. ως γεωπολιτικό μέγεθος
  • την ενδεχόμενη αλλαγή του Νατοϊκού ρόλου
  • την απαρχή ενός νέου Ψυχρού Πολέμου
  • την οριστική μετατόπιση της στρατηγικής των ΗΠΑ  προς τον Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό
  • τις γεωπολιτικές επιπτώσεις από πιθανή σύμπραξη και άλλων χωρών (Ιαπωνία, Ινδία) στην νέα συμφωνία
  • την μεταφορά απόρρητης πυρηνικής τεχνογνωσίας  σε τρίτες χώρες (πυρηνική πρόωση στα υποβρύχια της Αυστραλίας)
  • την ανάγκη για ισχυρούς συμμάχους που θα κάνουν την «δουλειά» των ΗΠΑ σε αλλά θέατρα επιχειρήσεων (Ανατολική Μεσόγειο, Λιβύη, Περσικός Κόλπος, Βόρεια Αφρική  κ.ο.κ.).

Γίνεται αντιληπτό, ότι καμία Ελληνική Κυβέρνηση και κανένα Στρατιωτικό επιτελείο δεν μπορεί από μόνο του να αντεπεξέλθει σε όλα αυτά τα τεκταινόμενα  χωρίς την ύπαρξη ισχυρών εξωτερικών συμμαχιών ( Γαλλία, Ισραήλ ), εσωτερικής πολιτικής σύμπνοιας (;)  και κυρίως θεσμοθετημένων  Εθνικών Δομών Ασφαλείας. Οι τελευταίες  θα περιλαμβάνουν το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας και τον αντίστοιχο εντεταλμένο για σχετικά θέματα, με βασική αρμοδιότητα να αναλύει τις ευρύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις  και να συνθέτει προτάσεις για την  εκάστοτε πολιτικοστρατιωτικη ηγεσία, εναρμονισμένες κατά το δυνατόν  σε ένα ξεκάθαρο δόγμα Ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής.

Εν κατακλείδι, μια προσεκτικά δομημένη ενιαία  εθνική στρατηγική άμυνας και ασφάλειας θα λειτουργούσε ως ένας ασύγκριτος  πολλαπλασιαστής ισχύος με εμφανή πλεονεκτήματα στο πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό πεδίο. Ειδικότερα, θα ενδυνάμωνε την αξιοπιστία  του κράτους στην διεθνή κοινότητα, θα δημιουργούσε  πολύτιμο διαπραγματευτικό πολιτικό κεφάλαιο και θα  λειτουργούσε  επικουρικά στην εκάστοτε στρατιωτική ηγεσία να προκρίνει ανεπηρέαστη βέλτιστες λύσεις σε βάθος τριακονταετίας.

 Είμαστε λοιπόν έτοιμοι για το επόμενο βήμα που θα μεγιστοποιήσει τα οφέλη από την Ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία; Είδωμεν!

*Ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΟΥΛΟΥΚΗΣ είναι τελειόφοιτος του μεταπτυχιακού τμήματος ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ : ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ.

 

Μίσος και σβάστικες: Τι συμβαίνει στην Τesla;

Από
anixneuseis
-
0

Με βαριές κατηγορίες για ρατσισμό, διακρίσεις και άθλιες συνθήκες εργασίας η Tesla οδηγείται στα δικαστήρια. Το παρελθόν της είναι ήδη βεβαρημένο.

Ο Όουεν Ντίας είναι συνηθισμένος. Για έναν Αφροαμερικάνο οι προσβολές είναι κομμάτι της καθημερινότητάς του. Αλλά όλα όσα έζησε ο Ντίας ως εργαζόμενος στην αυτοκινητοβιομηχανία Tesla δεν συγκρίνονται με τίποτα. Ο 53χρονος Ντίας εργάστηκε από το 2015 ως το 2016 σε μονάδα παραγωγής της Tesla στο Φρίμοντ της Καλιφόρνιας. Χειριζόταν ανελκυστήρες και μέσα στα καθήκοντά του ήταν να φροντίζει για τη μεταφορά μεταλλικών στοιχείων και εξαρτημάτων στη γραμμή παραγωγής. Όμως αντί για ένα ανθρώπινο εργασιακό περιβάλλον βρέθηκε εκτεθειμένος σε απαράδεκτες συνθήκες εργασίας, γεγονός που τον οδήγησε στην παραίτηση. Τα υποτιμητικά σχόλια και οι εκδηλώσεις μίσους αποτελούσαν τον κανόνα στις αίθουσες παραγωγής.

Πέντε χρόνια μετά, ο Ντίας ξανασυναντά τον πρώην εργοδότη του. Αυτή τη φορά όμως στις δικαστικές αίθουσες, μετά από αγωγή που άσκησε σε βάρος του πρώην εργοδότη του για ρατσισμό και διακρίσεις. Σύμφωνα με τον Ντίας τα εργοστάσια της Tesla αποτελούν «χώρους ρατσιστικής συμπεριφοράς». Η εκδίκαση της υπόθεσης ξεκίνησε την Τετάρτη σε ομοσπονδιακό δικαστήριο της Καλιφόρνιας.

Από γκράφιτι της Ku Klux Klan μέχρι σβάστικα

Τesla δικαστική διαμάχη ρατσισμόςΠλήττεται η φήμη της Tesla – θα δικαιωθεί ο Όουεν Ντίας;

H Tesla αρνείται προφανώς τις αιτιάσεις του Ντίας και αναφέρει ότι η εταιρεία δεν είχε καμία γνώση για ενδεχόμενη κακή συμπεριφορά υπαλλήλων της. Ταυτόχρονα η Tesla επαναλαμβάνει ότι είναι αντίθετη σε κάθε μορφή διάκρισης, παρενόχλησης ή άδικης μεταχείρισης και ότι αντίστοιχα περιστατικά διερευνώνται με σοβαρότητα. Ωστόσο τέτοιες διατυπώσεις δεν αρκούν στον Ντίαζ, ο οποίος ζητά αποζημίωση για τα ψυχικά τραύματα που υπέστη. «Συνεχώς άκουγα εκφράσεις όπως ‘Έλα εδώ, νέγρε!’ ή ‘Γύρνα στην Αφρική’» έχει δηλώσει ο Ντίας στην εφημερίδα New York Times. «Έρχεται κάποια στιγμή και αναρωτιέσαι: Πού είναι το όριο;».

Στο επίμαχο εργοστάσιο της Tesla λέγεται ότι υπήρχαν ρατσιστικά γκράφιτι υπέρ της ρατσιστικής οργάνωσης Ku Klux Klan μαζί με απειλές για Αφροαμερικανούς αλλά και γκράφιτι με τη ναζιστική σβάστικα.

Ο Ντίας πάντως δεν είναι ο μόνος εργαζόμενος στην Τesla που έχει κινηθεί νομικά. Μεταξύ 2018 και 2021 άλλοι 120 εργαζόμενοι υπέβαλαν σχετικές αγωγές. Εννέα εξ αυτών δεν έγιναν δεκτές εξαιτίας ανεπαρκών στοιχείων. Συνολικά 104 αντίστοιχες περιπτώσεις περιλαμβάνονται στη δικογραφία των 500 σελίδων. Στην πραγματικότητα ο αριθμός των θιγόμενων μπορεί να είναι μεγαλύτερος, επειδή πολλοί εργαζόμενοι ήταν αναγκασμένοι να υπογράφουν ρήτρες διαιτησίας, ώστε να αποφευχθεί η προσφυγή στην τακτική δικαιοσύνη σε περίπτωση διαφορών. Ωστόσο ο Ντίας, όπως και άλλοι εργαζόμενοι, είχαν υπογράψει συμβάσεις προσωρινής εργασίας μέσω γραφείων πρόσληψης χωρίς ρήτρες διαιτησίας, γεγονός που του έδινε ευχέρεια κινήσεων.

Πλήγμα στην εικόνα της Silicon Valley

Silicon Valley«Υψηλή τεχνολογία και εργασιακές συνθήκες 19ου αιώνα στην Silicon Valley»

Οι πρακτικές της Tesla δεν αποτελούν εξαίρεση. «Οι εταιρείες της Silicon Valley συνδυάζουν συχνά την ανάπτυξη υψηλής τεχνολογίας με ξεπερασμένες εργασιακές συνθήκες που παραπέμπουν στον 19ο αιώνα» αναφέρει ο Ντέλσον Λιχτενστάιν, ιστορικός της Εργασίας από το Κέντρο για τη Μελέτη της Εργασίας και της Δημοκρατίας στο Πανεπιστήμιο Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνιας. Όπως επισημαίνει, εταιρείες όπως η Tesla προσπαθούν να αποποιηθούν της νομικής, ηθικής και κοινωνικής ευθύνης απέναντι στους υπαλλήλους τους για να εξοικονομήσουν χρήματα. Προκρίνουν μάλιστα τη διαιτησία ως μέσο επίλυσης των εταιρικών διαφορών για λόγους ταχύτητας και αποτελεσματικότητας, ωστόσο εκπρόσωποι εργαζομένων κάνουν λόγο για αδιαφανείς διαδικασίες σε βάρος των εργαζομένων.

Σύμφωνα με συνέντευξη του Λάρι Όργκαν, δικηγόρου του Ντίαζ στην ιστοσελίδα Protocol: «Η Tesla επικεντρώνεται μόνο στην κατασκευή αυτοκινήτων χωρίς να την ενδιαφέρει η συμπεριφορά των εργαζομένων της. Αυτό δείχνουν οι έρευνες σε πέντε υποθέσεις μας». Ο Όργκαν είχε υποστηρίξει νομικά και άλλους εργαζομένους της Tesla στο παρελθόν. Σε όλες εκείνες τις υποθέσεις η Tesla αντέδρασε σχεδόν «με αλλεργία» αλλά και επιθετική ρητορική, αναφέρει ο Όργκαν. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις η Tesla κέρδισε τη διαμάχη, με εξαίρεση μια περίπτωση: εκείνη του 47χρονου Μέλβιν Μπέρι, ο οποίος, όπως και ο Όουεν Ντίας, επέρριπτε στους ανωτέρους του ρατσιστική συμπεριφορά. Η Tesla υποχρεώθηκε να καταβάλει ένα εκατομμύριο δολάρια στον Μπέρι. Το μεγαλύτερο μέρος αφορούσε την κάλυψη δικαστικών εξόδων. 250.000 δολάρια κατέληξαν καθαρά στον ίδιο, εκ των οποίων 100.000 για ηθική βλάβη.

Σαμπρίνα Κέσλερ, Νέα Υόρκη

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

DW

Κι αν μείνει καγκελάριος η Μέρκελ;

Από
anixneuseis
-
0

Όλα δείχνουν ότι οι διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης στη Γερμανία χρειάζονται χρόνο. Για πόσο ακόμη μπορεί να μείνει καγκελάριος η Άνγκελα Μέρκελ;

Κανείς δεν βιάζεται σε αυτή τη διαπραγμάτευση. Αν και είθισται ο νικητής των εκλογών να καλεί τα μικρότερα κόμματα σε διαβουλεύσεις, αυτή τη φορά οι Πράσινοι και οι Φιλελεύθεροι (FDP) θέλησαν πρώτα να μιλήσουν μεταξύ τους και μετά να ανταποκριθούν στην πρόσκληση του σοσιαλδημοκράτη Όλαφ Σολτς. Όμως δεν αποκλείουν ούτε μία συμμαχία με τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU). Ίσως γι αυτό ο ηττημένος των εκλογών Άρμιν Λάσετ πήρε προσωρινή «παράταση» στην ηγεσία του CDU, πείθοντας τους επικριτές του ότι ακόμη υπάρχoυν πιθανότητες να σχηματίσει κυβέρνηση.

Όλα αυτά παίρνουν χρόνο και, προς το παρόν, καγκελάριος παραμένει η Άνγκελα Μέρκελ. Αλλά για πόσο ακόμη μπορεί να παραμείνει στο αξίωμά της; Ο μόνος χρονικός περιορισμός που προβλέπεται στο γερμανικό Σύνταγμα είναι ότι η νέα Βουλή θα πρέπει να συγκληθεί σε Σώμα το αργότερο τριάντα ημέρες μετά τις εκλογές. Πράγματι, η σύγκληση της Βουλής προγραμματίζεται για τις 26 Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσιεύματα γερμανικών ΜΜΕ. Την ημέρα εκείνη ολοκληρώνεται η θητεία της καγκελαρίου.

Μέρκελ μέχρι 19 Δεκεμβρίου;

Άνγκελα Μέρκελ, Χέλμουτ ΚολΆνγκελα Μέρκελ και Χέλμουτ Κολ σε κομματικό συνέδριο το 1991

Ωστόσο, εάν το ζητήσει ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Γερμανίας, η Άνγκελα Μέρκελ μπορεί να παραμείνει στη θέση της για ένα επιπλέον μεταβατικό διάστημα ως επικεφαλής «υπηρεσιακής κυβέρνησης», μέχρι να ορκιστεί η νέα κυβέρνηση που θα πρκύψει από τις μετεκλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των κομμάτων. Για τη διαδικασία αυτή δεν προβλέπεται συγκεκριμένη προθεσμία. Θεωρητικά τα κόμματα μπορούν να διαπραγματεύονται εις το διηνεκές, μέχρι να καταλήξουν σε συμφωνία. Η τελευταία διαπραγμάτευση του 2017, που διήρκεσε 171 ημέρες μετά την κάλπη, αποτελεί ρεκόρ και οφείλεται σε μία απρόβλεπτη ανατροπή: Ενώ αρχικά το επικρατέστερο σενάριο ήταν μία κυβέρνηση με τη συμμετοχή Χριστιανοδημοκρατών (CDU), Πρασίνων και FDP, τα δεδομένα άλλαξαν όταν ο αρχηγός των Φιλελευθέρων αποχώρησε αιφνιδιαστικά από τη διαπραγμάτευση, εκτιμώντας ίσως ότι η Άνγκελα Μέρκελ θα σπεύσει να τον επαναφέρει με μία καλύτερη προσφορά. Αλλά αυτό δεν συνέβη. Απλώς η καγκελάριος προσέγγισε τον επόμενο διαθέσιμο εταίρο, δηλαδή τους Σοσιαλδημοκράτες, ξεκινώντας τη διαπραγμάτευση από την αρχή.

Εάν συμβεί τώρα κάτι παρόμοιο, η Άνγκελα Μέρκελ θα καταρρίψει το ιστορικό ρεκόρ παραμονής στην εξουσία, που σήμερα κατέχει ο Χέλμουτ Κολ. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να παραμείνει στην καγκελαρία τουλάχιστον μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου. Σήμερα έχει ήδη συμπληρώσει 5.791 ημέρες, ενώ ο Κολ είχε καταγράψει συνολικά 5.870 ημέρες. Αλλά και ο μετεκλογικός μαραθώνιος του 2013 θα ήταν αρκετός για να καταρριφθεί το ρεκόρ του Χέλμουτ Κολ. Τη χρονιά εκείνη οι Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ και οι Σοσιαλδημοκράτες χρειάστηκαν 86 ημέρες για να επισφραγίσουν τον «μεγάλο συνασπισμό». Σημειώνεται ότι και ο σοσιαλδημοκράτης Χέλμουτ Σμιτ, το μακρινό 1976, είχε χρειαστεί 74 ημέρες για να καταλήξει σε συμφωνία με τους Φιλελεύθερους.

Περιορισμένες, αλλά ουσιαστικές εξουσίες

Ανγκελα ΜέρκελΗ Άνγκελα Μέρκελ μπορεί να παραμείνει ως επικεφαλής υπηρεσιακής κυβέρνησης, μέχρι να ορκιστεί η νέα κυβέρνηση

Εάν χρειαστεί να παραμείνει στην εξουσία για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, η Άνγκελα Μέρκελ θα ενεργεί ως «υπηρεσιακή» καγκελάριος. Αυτό συνεπάγεται κάποιους περιορισμούς, για παράδειγμα δεν θα μπορει να ορίζει ή να απομακρύνει υπουργούς. Κατά τα άλλα ωστόσο, ακόμη και μία υπηρεσιακή κυβέρνηση διαθέτει σοβαρές αρμοδιότητες στη Γερμανία. Μπορεί να ψηφίζει τον κρατικό προϋπολογισμό της επόμενης χρονιάς ή να χειρίζεται μία διεθνοπολιτική κρίση. Αναλυτές εκτιμούν, για παράδειγμα, ότι εάν προέκυπτε σήμερα μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης όπως η ταχεία αποχώρηση των στρατευμάτων από το Αφγανιστάν και ο απεγκλωβισμός των αμάχων, μία «μεταβατική κυβέρνηση» θα μπορούσε να την χειριστεί, χωρίς να υπάρχει συνταγματικό κώλυμα.

«Ποτέ δεν ξέρεις τι προκύπτει…»

Στιγμιότυπο από τη γερμανική προεδρία στους G7 το 2015Το 2022 αναλαμβάνει και πάλι, μετά από 7 χρόνια, την προεδρία της ομάδας G7

Η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ συνεχάρη τον Όλαφ Σολτς «για την εκλογική επιτυχία του», αλλά αποφεύγει κάθε ανάμειξη στις μετεκλογικές ζημώσεις. Την Τετάρτη οι δημοσιογράφοι ρώτησαν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Στέφεν Ζάιμπερτ τι θα κάνει η ίδια η καγκελάριος μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Εκείνος απάντησε ότι μέχρι την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης υπάρχουν σημαντικές προκλήσεις, στις οποίες καλείται να ανταποκριθεί η παλαιά κυβέρνηση, όπως ο συντονισμός της βοήθειας για τους πλημμυροπαθείς και η καταπολέμηση της πανδημίας. Επιπλέον, ανέφερε, «η καγκελάριος θα συνεχίσει να καλλιεργεί τις διεθνείς σχέσεις, ταξιδεύοντας στο εξωτερικό και συναντώντας ξένους ηγέτες». Από κει και πέρα, δήλωσε με νόημα ο Στέφεν Ζάιμπερτ «ποτέ δεν ξέρει κανείς, τι άλλο μπορεί να προκύψει…»

Γιάννης Παπαδημητρίου (N-TV, DPA) 

DW

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στα «πίσω έδρανα»

Από
anixneuseis
-
0

Ο Τύπος για τη δύση της πολιτικής καριέρας του Σόιμπλε μετά τις εκλογές, τη μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ και το «πόκερ συνασπισμών» στις μετεκλογικές διαπραγματεύσεις.

    Απλός βουλευτής πλέον ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε

Οι Γερμανοί ψήφισαν. 734 βουλευτές – ένας από αυτούς θα γίνει καγκελάριος. Τι έκαναν όμως οι πολιτικοί τη νύχτα των εκλογών; Η εφημερίδα ZEIT συνόδευσε κάποιους από αυτούς – μεταξύ εκείνων και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Σχολιάζοντας τη δύση της καριέρας του, αναφέρεται και στην στάση του απέναντι στην Ελλάδα στο παρελθόν:

«Βερολίνο, 10 μ.μ.: „τελείωσε” („isch over”) είπε κάποτε ο Σόιμπλε, στο ζενίθ της κρίσης στην Ελλάδα, αναφερόμενος στο τελεσίγραφο που έδωσε στους Έλληνες για να πληρώσουν. Και τώρα όντως τελείωσε. Για τους Χριστιανοδημοκράτες. Και για εκείνον. Βέβαια το είχε ήδη υποψιαστεί εδώ και καιρό. Από το βράδυ (σ.σ. των εκλογών) ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ξέρει πότε θα τελειώσει η καριέρα του ως κορυφαίος πολιτικός στη Γερμανία: Στις 26 Οκτωβρίου. Στη συνεχεία θα συγκροτηθεί η νέα βουλή και θα εκλεγεί το νέο προεδρείο. Τον πρόεδρο όμως επιλέγει το ισχυρότερο κόμμα. Ακόμη και αν τελικά καταφέρει ο Άρμιν Λάσετ να σχηματίσει κυβέρνηση όντας δεύτερος: Η θέση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν θα είναι πλέον στα μπροστινά έδρανα. „Δεν πιστεύω ότι θα προτείνουν εμένα οι Σοσιαλδημοκράτες”, δήλωσε. Και αυτός ήταν ο τρόπος που δρούσε πάντα ο Σόιμπλε: Τα δυσάρεστα προτιμούσε να τα μεταφέρει ο ίδιος, πριν τα πούνε οι άλλοι. Φαίνεται όμως λυπημένος ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αυτή την ημέρα; Γελάει. Σιωπά. Και μετά λέει πως μπορεί να κατανοήσει όλους όσους λένε πως τώρα πρέπει να αναλάβουν άλλοι, νεότεροι. Μία πρόταση που επαναλαμβάνει συχνά και σε διαφορετικές εκδοχές το βράδυ των εκλογών. Ίσως αυτός να είναι και ο τρόπος του, να αντιμετωπίσει αυτή την δυσάρεστη τροπή που πήρε η λήξη της εποχής Μέρκελ. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θέλει να πάει στο σπίτι, στη γυναίκα του. Στην εκλογική του περιφέρεια έλαβε 31%, την τελευταία φορά ήταν 48,1%. Μπορεί άραγε να το φανταστεί κανείς; Ο Σόιμπλε ως απλώς βουλευτής, στα λεγόμενα πίσω έδρανα; „Είμαι ακόμη ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε“, λέει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε».

Προσφυγικό: Ευρωπαϊκό σχέδιο κατά των διακινητών

ΦρόντεξΗ ΕΕ σχεδιάζει συμφωνίες, ανάλογα με τις ανάγκες των χωρών υποδοχής και των χωρών κατά μήκος προσφυγικών διαδρομών

Η Süddeutsche Zeitung, αναφερόμενη στα σχέδια της Κομισιόν και τα μέτρα για την προσφυγική κρίση, επισημαίνει πως η ΕΕ σχεδιάζει συμφωνίες, οι οποίες είναι ανάλογες με τις ανάγκες των χωρών υποδοχής και των χωρών που βρίσκονται κατά μήκος των προσφυγικών διαδρομών. Όπως αναφέρει, τα σχέδια αυτά συμπεριλαμβάνουν «διευκολύνσεις στις θεωρήσεις βίζα, αλλά κυρίως χρηματοδοτήσεις της ΕΕ σε αυτές (σ.σ. τις χώρες). Σε αντάλλαγμα οι χώρες θα πρέπει να συνεργαστούν με την Europol και την Ευρωπαϊκή Συνοριοφυλακή, Frontex. Δεδομένου ότι πολλοί από τους μετανάστες παρασύρονται από την προοπτική της παράνομης απασχόλησης στην ΕΕ, η Κομισιόν καλεί τα κράτη μέλη της γίνουν πιο αποτελεσματικά στην καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας, η οποία είναι ιδιαίτερα συνηθισμένη στον κατασκευαστικό τομέα, στις υπηρεσίες φροντίδας και διανομής».

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η Ευρωπαϊκή Ένωση γίνεται μέσω της πολιτικής που ασκεί στο μεταναστευτικό πολιτικά ευάλωτη: «Τίθεται πλέον το ζήτημα για το αν θα πρέπει να επιτρέπονται οι επαναπροωθήσεις σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Οι ευρωπαϊκές αρχές κλονίζονται. Τώρα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσπαθεί να αποδείξει την ικανότητά της να ενεργήσει με ένα „σχέδιο δράσης” κατά των διακινητών. Στην πραγματικότητα όμως αυτό είναι ακόμη ένα σημάδι ανικανότητας. Πριν από ένα χρόνο παρουσιάστηκε η συμφωνία σε θέματα μετανάστευσης και ασύλου, ένα σχέδιο για μία ομοιόμορφη προσέγγιση του μεταναστευτικού. Η καταπολέμηση των διακινητών ήταν ένα τμήμα αυτής (…) Αλλά το σύμφωνο προς το παρόν φαίνεται να έχει πεθάνει και αυτό δεν οφείλεται μόνο στην έλλειψη αλληλεγγύης της Πολωνίας και της Ουγγαρίας. Η άποψη ότι η αντιμετώπιση της μετανάστευσης αποτελεί μέρος της εθνικής ταυτότητας και ότι η ΕΕ δεν έχει λόγο σε αυτό φαίνεται να αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη αποδοχή στις χώρες της Ευρώπης».

Μετεκλογικό «πόκερ συνασπισμών» στη Γερμανία

Η selfie των Βίσινγκ, Μπέρμποκ, Λίντνερ και ΧάμπεκΗ selfie των Βίσινγκ, Μπέρμποκ, Λίντνερ και Χάμπεκ έγινε viral στα κοινωνικά δίκτυα

Σχόλιο στην Handelsblatt αναφέρεται στις μετεκλογικές διαπραγματεύσεις Πρασίνων-Φιλελευθέρων, κάνοντας λόγο για ένα «πόκερ συνασπισμού», το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει τελικά τους Σοσιαλδημοκράτες σε διαπραγματεύσεις με τα χριστιανικά κόμματα: «Οι Φιλελεύθεροι και οι Πράσινοι μπορούν να επιδιώξουν την επιβολή των θέσεών τους στον Όλαφ Σολτς – όσο τουλάχιστον ο επικεφαλής των Σοσιαλδημοκρατών δεν τους απειλεί με τον Μεγάλο Συνασπισμό. Έτσι μπορούν να εξασφαλίσουν την δύναμή τους στις διαπραγματεύσεις. Μόλις καταλήξουν σε συμφωνία, μπορούν να επιλέξουν καγκελάριο. Και αυτό σημαίνει ότι μπορούν να ζητήσουν σχεδόν τα πάντα από τους Σοσιαλδημοκράτες ή την Χριστιανική Ένωση – πάντα υπό την απειλή να στραφούν τελικά στον άλλο. Με μία τέτοια απειλή ωστόσο, Πράσινοι και Φιλελεύθεροι διατρέχουν τον κίνδυνο να αποφασίσουν οι Σοσιαλδημοκράτες ότι θέλουν να επιλέξουν μία διαφορετική πορεία».

Μάλιστα, όπως σχολιάζει ο συντάκτης «μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαντάζει αντιλαϊκό για τον Σολτς να φέρει στο παιχνίδι έναν ακόμη Μεγάλο Συνασπισμό. Θα επρόκειτο για μία συγχώνευση με τον ηττημένο των εκλογών και η συνέχεια μίας κατεστραμμένης κυβερνητικής συμμαχίας, βάση μίας ξεκάθαρης αφήγησης. Αλλά για τον Σολτς δεν θα έπρεπε να έχει σημασία κάτι τέτοιο, γιατί αυτή η στρατηγική θα συμβάδιζε με ένα κεντρικό μέλημα: να διατηρήσει τη δική του ατζέντα (…). Γιατί ο Σολτς έχει κατ’ αρχήν μία βασική αποστολή: να επικρατήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες από τις θέσεις του SPD. Διότι ο ψηφοφόρος επιλέγει κόμμα, όχι συμμαχία».

Χρύσα Βαχτσεβάνου

DW

Καβάλα: Η οινοποίηση σε αμφορείς δημιουργεί κρασιά υψηλών προδιαγραφών

Από
anixneuseis
-
0

Τα τελευταία χρόνια είναι γεγονός πως η οινοποίηση παρουσιάζει μια θεαματική τεχνολογική άνθηση επιτρέποντας τη δημιουργία εξαιρετικής ποιότητας κρασιών αλλά και οργανωμένες κάβες, ικανές να καλύψουν και τι πιο γευστικές ποιοτικές ανάγκες των οινόφιλων.

Τι συμβαίνει όμως όταν αυτή η τεχνολογική άνθηση συμβάλει πλέον ώστε ξεχασμένες οινοποιητικές μέθοδοι, που ακολουθούνταν από την αρχαιότητα ακόμα, να επιστρέφουν στο παρόν αποτελώντας μια πραγματική πρόκληση για νέους οινοποιούς που επιχειρούν να τις ακολουθήσουν;

Την απάντηση δίνει ο Ευθύμης Αποστολίδης που μαζί με την αδελφή του Βασιλική, τρίτη γενιά μιας οικογενειακής οινοποιητικής επιχείρησης στο Διαλεχτό του δήμου Νέστου, ανατολικά της Καβάλας, αποφάσισαν να πειραματιστούν με νέες μεθόδους οινοποίησης περισσότερο απλές, στοχεύοντας στην παραγωγή κρασιού με ιδιαίτερες γευστικές προδιαγραφές.

Ο τόπος που επιλέχθηκε γι’ αυτή την πρώτη πειραματική και πρωτότυπη οινοποίηση είναι το παραδοσιακό καρνάγιο της Καβάλας. Μια ιστορική περιοχή για την πόλη, με θέα το απέραντο γαλάζιο και στο βάθος το νησί της Θάσου, σε μια μικρή παραλία ποτισμένη από τη μυρωδιά του ξύλου, γεμάτη αρώματα της φύσης με ιδανικές συνθήκες υγρασίας. Η μέθοδος οινοποίησης που επέλεξαν είναι μέσα σε χειροποίητους αμφορείς από τερακότα.

Όπως εξηγεί ο κ. Αποστολίδης, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «είναι μια εντελώς νέα μέθοδος οινοποίησης χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση ή χημική προσθήκη, καθώς βασιζόμαστε μόνο στη φυσική ζύμωση του κρασιού. Δεν ήταν τυχαία η περιοχή που επιλέξαμε καθώς η τοποθεσία είναι βραχώδης και οι θερμοκρασίες χαμηλές. Καταγράψαμε τις θεοκρασίες τόσο του εδάφους όσο και της θάλασσας και ήταν ιδανικές για το εγχείρημα που υλοποιήσαμε».

Η καινοτομία της οινοποίησης σε αμφορείς

Οι δυο αμφορείς που θάφτηκαν στο έδαφος (χωρητικότητας 400 λίτρων έκαστος) περιέχουν αντίστοιχες ποικιλίες κρασιού: Μια ποικιλία λευκό Βιδιανό και μια ποικιλία με ερυθρό Αγιωργίτικο, σε αναλογία 40% πατημένα σταφύλια, 40% ολόκληρες ρώγες και 20% ολόκληρα τσαμπιά. Το προϊόν, που ξεκίνησε ήδη την αλκοολική του ζύμωση, θα αποθηκευτεί μέχρι τον Μάρτιο σε σταθερές θερμοκρασίες μέσα στη γη και στη συνέχεια θα παραμείνει για παλαίωση.

«Σε σχέση με τις άλλες μορφές οινοποίησης και παλαίωσης σε δρύινα βαρέλια», τονίζει ο κ. Αποστολίδης, «αυτή έχει περισσότερα ρίσκα. Καθώς μέσα στον αμφορέα τα καλά στοιχεία πολλαπλασιάζονται, αλλά και τα κακά, γίνονται χειρότερα. Ωστόσο, αν υπάρχει ισορροπία, τότε τα πλεονεκτήματα της οινοποίησης μέσα στον αμφορέα είναι περισσότερα. Ελέγχω το κρασί καθημερινά και ομολογώ ότι, μέχρι στιγμής, το αποτέλεσμα με δικαιώνει. Δεδομένου ότι οι αμφορείς είναι θαμμένοι στο έδαφος, σε συνδυασμό με την υγρασία του θαλασσινού νερού και της άμμου, με σχεδόν καθόλου οξυγόνο να διεισδύει στο κρασί, πραγματοποιείται μια  μικρό-οξείδωση από τις εισροές της άμμου, η οποία είναι θετική για την τελική ωρίμανσή του. Με τον τρόπο αυτό απελευθερώνονται περισσότερες τανίνες και πολυφαινόλες στο κρασί, δίνοντάς του μακρύ και γεμάτο σώμα».

Ο κ. Αποστολίδης δεν κρύβει πως αυτή η νέα διαδικασία οινοποίησης που εφαρμόζει παραξένεψε φίλους και συνεργάτες, αλλά με την αδελφή του ήταν απόλυτα σίγουροι ότι ύστερα από έναν χρόνο μετρήσεων και αναλύσεων το εγχείρημά τους θα στεφθεί με επιτυχία. Προηγήθηκε πριν από κάποιους μήνες η πετυχημένη οινοποίηση ρετσίνας σε αμφορέα. Μάλιστα, το χάλκινο μετάλλιο που έλαβαν σε οινικό διαγωνισμό της Γαλλίας τους ενθάρρυνε να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα.

Φυσικά κρασιά και βιοδυναμική οινοποίηση 

Αφορμή για να ανακαλύψει τα λεγόμενα φυσικά κρασιά και τις μεθόδους οινοποίησής τους, όπως αυτή που ακολούθησε ο ίδιος, στάθηκε μια εκδήλωση γευσιγνωσίας, που διοργάνωσε ο φορέας πιστοποίησης βιοδυναμικών κρασιών Demeter International. «Ομολογώ», σημειώνει με έμφαση, «ότι την επόμενη μέρα που ξύπνησα εκείνα τα κρασιά που δοκίμασα μου γέννησαν πρωτόγνωρα συναισθήματα, ήταν πολύ ιδιαίτερα και ξεχωριστά. Έτσι, ξεκίνησα να ψάχνω γύρω από την οινοποίηση των λεγόμενων φυσικών οίνων».

Στην κατηγορία των φυσικών κρασιών συγκαταλέγονται όσα πληρούν μια σειρά από συγκεκριμένα κριτήρια όπως: χειρωνακτικός τρύγος και διαλογή καρπού, βιολογική ή βιοδυναμική καλλιέργεια, ζύμωση με γηγενείς ζύμες χωρίς προσθήκη ενζύμων ή λοιπών οινολογικών σκευασμάτων, καμία τεχνική επεξεργασία όπως σταθεροποίηση ή φιλτράρισμα και το βασικότερο όλων, χωρίς πρόσθετα θειώδη.

Τα τελευταία χρόνια, στην ελληνική οινική αγορά εμφανίστηκαν και κρασιά που βασίζονται στη λεγόμενη βιοδυναμική οινοποίηση, που υιοθετεί μια ολιστική προσέγγιση για τη γεωργία, βασιζόμενη στην παρακολούθηση της πορείας των ουρανίων σωμάτων (το φεγγάρι, τους πλανήτες και τα αστέρια). Όλες οι βιοδυναμικές γεωργικές πρακτικές λαμβάνουν χώρα σύμφωνα με το σεληνιακό κύκλο, ακολουθώντας την πεποίθηση ότι ορισμένες ημέρες είναι καλύτερες για ορισμένες γεωργικές εργασίες από άλλες και ότι η πραγματοποίησή τους την κατάλληλη στιγμή αποδίδει καλύτερα αποτελέσματα. Η βιοδυναμική καλλιέργεια ενθαρρύνει τη βιοποικιλότητα στον αμπελώνα.

Ο Ευθύμης Αποστολίδης, ακολουθώντας πλέον και τη βιοδυναμική οινοποιεία, εφαρμόζει νέες μεθόδους για την παραγωγή κρασιών άριστης ποιότητες. Με σπουδές αμπελουργίας και οινολογίας στη Γερμανία, ο ίδιος, αμπελουργίας και μάρκετινγκ η Βασιλική, τα δυο αδέλφια κατάφεραν να συνεχίσουν -αλλά και να εξελίξουν- με τον καλύτερο τρόπο μια οικογενειακή επιχείρηση που ξεκίνησε το 1958 από τον παππού Ευθύμιο Αποστολίδη και εκσυγχρονίστηκε από τον Ιωάννη Αποστολίδη σε ένα μικρό χωριό του όρου Λεκάνη στην περιοχή του Νέστου.

Σήμερα, οι διαλεχτοί βιολογικοί αμπελώνες της οικογένειας Αποστολίδη καλύπτουν έκταση 130 στρεμμάτων, σε μια χαρισματική περιοχή με αργιλοπηλώδες, ασβεστολιθικά εδάφη και ένα ιδιαίτερο μικρoκλίμα. Το σύγχρονο οινοποιείο  στεγάζεται σε ένα όμορφο μοντέρνο – πετρόχτιστο κτίσμα μέσα στην αγκαλιά της φύσης, δίνοντας την ευκαιρία σε όσους το επιθυμούν να γνωρίσουν από κοντά τα μυστικά της οινοποίησης.

Βασίλης Λωλίδης (ΑΠΕ-ΜΠΕ)

*Τις φωτογραφίες παραχώρησε ο Ευθύμης Αποστολίδης

Πλάμεν Τόντσεφ: Μικρογραφία της κινεζικής οικονομίας η Evergrande;

Από
anixneuseis
-
0

του Πλάμεν Τόντσεφ

φωτ. Evergrande

Μια από τις κυριότερες ειδήσεις που σχετίζονται με την Κίνα αυτήν την περίοδο αφορά την περιδίνηση, στην οποία βρίσκεται ο τεράστιος όμιλος Evergrande, η δεύτερη μεγαλύτερη επιχείρηση στην χώρα στον τομέα της διαχείρισης και ανάπτυξης ακινήτων. Για την υλοποίηση των φιλόδοξων προγραμμάτων της η Evergrande προσλαμβάνει έως και 4 εκατ. εργαζόμενους ετησίως. Αυτήν τη στιγμή έχει στο χαρτοφυλάκιό της περίπου 1,5 εκατ. διαμερίσματα, τα οποία όμως δεν έχουν ολοκληρωθεί και δεν μπορούν να παραδοθούν, ενώ έχουν προπληρωθεί από τους αγοραστές τους. Το χρέος του ομίλου υπερβαίνει το ιλιγγιώδες ποσό των 300 δισ. δολαρίων και τα αδιέξοδα της Evergrande σημαίνουν ότι δεν θα πληρωθούν έγκαιρα εργαζόμενοι, προμηθευτές, υπεργολάβοι, πελάτες, πιστωτές και επενδυτές.

Διαχείριση της κρίσης

Ολα δείχνουν ότι οι κινεζικές αρχές δεν σκοπεύουν να διασώσουν την Evergrande εκταμιεύοντας ζεστό κρατικό χρήμα για δύο λόγους:

– Πρώτον, για να μην ενθαρρύνουν κι άλλες υπερχρεωμένες εταιρείες που αντιμετωπίζουν παρεμφερή προβλήματα, έστω και μικρότερης κλίμακας. Ενα τσουνάμι από αιτήσεις για bail-out από εκατοντάδες ή/και χιλιάδες επιχειρήσεις θα έφερνε σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση.

– Δεύτερον, τα τελευταία χρόνια η κεντρική τράπεζα PBoC ακολουθεί αρκετά αυστηρή πολιτική που αποβλέπει στον έλεγχο του συνεχώς διογκούμενου συνολικού χρέους στην Κίνα, το οποίο είναι περίπου τριπλάσιο του ΑΕΠ της χώρας. Σημειωτέον, ο Κινέζος πρόεδρος Xi Jinping έχει χαρακτηρίσει την αντιμετώπιση των χρηματοπιστωτικών κινδύνων ως μια από τις τρεις σκληρές μάχες που πρέπει να δώσει η κυβέρνηση της χώρας.

Ταυτόχρονα, όμως, το Πεκίνο δεν θα επιτρέψει σε καμία περίπτωση η κατάρρευση του ομίλου να προκαλέσει οικονομική ή κοινωνική αστάθεια. Ισως γι’αυτό η PBoC ήδη διοχετεύει πρόσθετη ρευστότητα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας, ώστε να το προστατεύσει από τυχόν παρενέργειες της χρεοκοπίας της Evergrande. Στην παρούσα φάση η κεφαλαιακή επάρκεια του συνολικού τραπεζικού συστήματος θεωρείται ικανοποιητική, στο 14,7% έναντι της ελάχιστης απαίτησης για 9,5%. Ωστόσο, πολλές περιφερειακές τράπεζες είναι εκτεθειμένες σε κίνδυνο, καθώς κατέχουν εταιρικά ομόλογα του αμφιλεγόμενου ομίλου.

Ως προς τη διαχείριση της Evergrande, οι αρχές προκρίνουν την εκκαθάριση εν λειτουργία, με εκποίηση περιουσιακων στοιχείων του ομίλου, ώστε να ανταποκριθεί στις βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις του και, μάλιστα, κατά σειρά προτεραιότητας. Σε πρώτο χρονο θα αναγκαστεί να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις προμηθευτών, υπεργολάβων και απλών πολιτών, προκειμένου να διατηρηθεί η σταθερότητα στην αγορά και την κοινωνία. Τα δε χρέη προς εγχώρια και εξωχώρια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα αντιμετωπιστούν με μεγάλη καθυστέρηση, έστω κι αν αυτό συνεπάγεται απώλειες για τους ξένους επενδυτές έως και 80% της ονομαστικής αξίας των εταιρικών ομολόγων που διακρατούν.

Είναι σαφές, λοιπόν, ότι οι κινεζικές αρχές θα χρησιμοποιήσουν όλα τα εργαλεία στην διάθεσή τους, ώστε να αποτραπεί η αποσταθεροποίηση του εθνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος και, κατ’επέκταση, της οικονομίας της χώρας. Ωστόσο, εάν η κρίση της Evergrande πάρει ανεπιθύμητες διαστάσεις, δεν αποκλείεται το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (ΚΚΚ) να επιρρίψει όλες τις ευθύνες στην “άπληστη” διοίκηση του ομίλου, στο πνεύμα της εν εξελίξει καμπάνιας κατά του νεοπλουτισμού και των κοινωνικών ανισοτήτων.

Σε ό,τι αφορά τις διεθνείς αγορές, ήταν αναμενόμενο να προκληθεί κάποια νευρικότητα, αλλά πολλές αναλύσεις συντείνουν στην πρόβλεψη ότι στην παρούσα φάση δεν φαίνεται πολύ πιθανή μια επανάληψη της παγκόσμιας κρίσης που ξεκίνησε το 2008 με την κατάρρευση της Lehman Brothers. Εκτιμάται πως η Evergrande παρουσιάζει μεγαλύτερο κίνδυνο για την ίδια την Κίνα παρά για την ευστάθεια του διεθνούς συστήματος. Εξάλλου, οι τρέχουσες υποχρεώσεις της Evergrande στο εξωτερικό ανέρχονται σε 20 δις δολάρια περίπου, κάθε άλλο παρά αμελητέο ποσό, το οποίο όμως αποτελεί μικρό μόνο μέρος του συνολικού χρέους του ομίλου. Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Christine Lagarde τονίζει σε δηλώσεις της ότι η έκθεση της Ευρωζώνης στην κινεζική αγορά ακινήτων είναι πολύ περιορισμένη. Επιπροσθέτως, εικάζεται βασίμως πως οι κινεζικές αρχές δεν θα διακινδύνευαν μια μεγάλη διεθνή αναστάτωση λίγους μήνες πριν από τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου που θα διεξαχθούν τον ερχόμενο Φεβρουάριο.

Η κορυφή του παγόβουνου

Ωστόσο, η κρίση της Evergrande δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου σ’έναν “αμαρτωλό” τομέα της κινεζικής οικονομίας και ενδεικτική ευρύτερων παθογενειών του αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας. Ο τομέας των ακινήτων αντιστοιχεί άμεσα ή έμμεσα στο 29% του ΑΕΠ της Κίνας και για πολλά χρόνια υπήρξε κινητήριος δύναμη της εθνικής οικονομίας, αν και συσσωρεύοντας συνεχώς αυξανόμενα χρέη. Σημαντικότατη είναι και η κοινωνική διάσταση αυτού του φαινομένου, καθώς περίπου 80% του οικογενειακού εισοδήματος των Κινέζων είναι δεσμευμένο σε ακίνητα. Πρόκειται για την κατασκευή όχι μόνο δρόμων και πολυκατοικιών, αλλά ολόκληρων πόλεων που έχει καθιερωθεί να ονομάζονται “φαντάσματα” (ghost cities), καθώς παραμένουν εν πολλοίς ακατοίκητες. Κι ενώ πολλές εταιρείες είναι ιδιωτικές, ο κατασκευαστικός αυτός οργασμός προκλήθηκε με απόφαση των κινεζικών αρχών, σε συνθήκες κεντρικά ελεγχόμενης και κατευθυνόμενης οικονομίας.

Ως αποτέλεσμα της φούσκας ακινήτων στην χώρα, έως και το εν πέμπτον όλων των διαμερισμάτων και επαγγελματικών χώρων στην Κίνα παραμένει αχρησιμοποίητο. Καταγράφονται, μάλιστα, περιπτώσεις μαζικής κατεδάφισης πολυκατοικιών που δεν δικαιολογούν την ύπαρξή τους. Μια άλλη παρενέργεια του κατασκευαστικού “παροξυσμού” στην Κίνα είναι ο κερδοσκοπικός χαρακτήρας όλων αυτών των επενδύσεων, με αποτέλεσμα οι τιμές πολλών νεόδμητων διαμερισμάτων να είναι απρόσιτες για τον μέσο Κινέζο πολίτη. Ακόμη και η ανερχόμενη μεσαία τάξη στην Κίνα δυσκολεύεται να αποκτήσει οικίες σε λογικές τιμές κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που εξωθεί Κινέζους πολίτες να αναζητούν ακίνητα στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας που υλοποιεί το πρόγραμμα Χρυσής Βίζας.

Οι αναταράξεις που προκαλεί η επαπειλούμενη χρεοκοπία του κινεζικού ομίλου Evergrande έχουν προϊστορία. Η φούσκα των ακινήτων στην Κίνα έχει ξεκινήσει πριν από τουλάχιστον μια δεκαετία και υπήρξαν πολλές προειδοποιητικές βολές, πλην όμως όλες αγνοήθηκαν από τις κινεζικές αρχές στο όνομα της συνεχούς μεγέθυνσης της οικονομίας με τους υψηλότερους δυνατούς ρυθμούς. Εκτός από την κατασπατάληση πόρων γιγαντιαίας κλίμακας, το κατασκευαστικό “θαύμα” της Κίνας συνοδεύεται από σοβαρότατη περιβαλλοντική επιβάρυνση, αλλά μέχρι πρότινος το περιβάλλον δεν αποτελούσε προτεραιότητα για την κινεζική κυβέρνηση, η οποία πάντα προέκρινε τους υψηλούς (ονομαστικούς) ρυθμούς ανάπτυξης και τα υψηλά ποσοστά απασχόλησης.

Πολιτικές προεκτάσεις της κρίσης

Σ’αυτό το σημείο υπεισέρχεται η κατ’εξοχήν πολιτική διάσταση του θέματος. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ) έχει οικοδομηθεί στην βάση ενός άτυπου κοινωνικού συμβολαίου ανάμεσα στο κόμμα-κράτος και τους πολίτες: εφόσον το ΚΚΚ διασφαλίζει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, οι πολίτες δεν αμφισβητούν την εξουσία του. Ωστόσο, εδώ κια μια δεκαετία οι ρυθμοί μεγέθυνσης του ΑΕΠ πέφτουν συνεχώς και πυκνώνουν τα σύννεφα στον – ούτως ή άλλως γκρίζο – ουρανό του Πεκίνου. Μια από τις πιεστικές προτεραιότητες του ΚΚΚ είναι η διατήρηση της κοινωνικής γαλήνης και της πολιτικής σταθερότητας, εξ ου και το νέο δόγμα για “κοινή ευμερία”, με στόχο την αντιμετώπιση των τρομακτικών ανισοτήτων στην χώρα.

Η κρίση στον τομέα των ακινήτων καταρρίπτει το θέσφατο ότι “η Κίνα δεν μπορεί να έχει κρίσεις”. Συνιστά δε ευθεία αμφισβήτηση του μύθου για το αλάνθαστο ΚΚΚ που όλα τα προνοεί και μεριμνά για την ευημερία των Κινέζων πολιτών. Ακόμη χειρότερα, η αναταραχή που προκαλεί η επαπειλούμενη κατάρρευση της Evergrande έρχεται σε μια χρονική στιγμή που η Κίνα βρίσκεται αντιμέτωπη με εκτεταμένες διακοπές ρεύματος στις μισές τουλάχιστον περιφέρειες της χώρας. Ολα αυτά αντιβαίνουν προς την κυβερνητική ρητορική για την ασταμάτητη άνοδο της Κίνας χάρη στην “Σκέψη του Xi Jinping” που διέπει όχι μόνο όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής, αλλά ολοένα και περισσότερο και πτυχές του ιδιωτικού βίου. Σημειώνεται πως, σε μια απροκάλυπτη έκφραση της προσωπολατρίας του προέδρου Xi Jinping, το 2018 η “σκεψη” του κατοχυρώθηκε στο σύνταγμα της Κίνας και πλέον διδάσκεται υποχρεωτικά στα σχολεία της χώρας.

Αρκετοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η “ελεγχόμενη κατάρρευση” της Evergrande μπορεί κάλλιστα να σηματοδοτήσει το τέλος του μέχρι τούδε αναπτυξιακού μοντέλου της Κίνας, χάρη στο οποίο τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες σημείωσε αλματώδη – αλλά και αμφίβολης ποιότητας και αξιοπιστίας – ανάπτυξη. Η επιμονή στις κατασκευές (build, build, build) όχι απλά δεν αποδίδει πια, αλλά έχει καταστεί επικίνδυνος εθισμός. Υπάρχουν δε καταγγελίες ότι η Evergrande είναι μια τεράστια επιχείρηση-πυραμίδα που βασίζεται στην συστηματική παραπλάνηση ή/και εξαπάτηση των πελατών της. Τρόπον τινά, η Evergrande αποτελεί μια μικρογραφία της κινεζικής οικονομίας, με την εν πολλοίς εντυπωσιακή πρόσοψή της και τα βαθιά κρυμμένα μυστικά της.

Γι’αυτούς τους λόγους, λοιπόν, ενώ η περιδίνηση του ομίλου Evergrande δεν αναμένεται να έχει σημαντικό διεθνή αντίκτυπο, φαίνεται πως αυξάνει την πίεση στις κινεζικές αρχές για επώδυνες μεταρρυθμίσεις και την επιβεβλημένη – πλην δύσκολη – μετάβαση προς ένα νέο αναπτυξιακό υπόδειγμα. Παρά την θεαματική οικονομική ανάπτυξη και τα μεγάλα τεχνολογικά της επιτεύγματα, η Κίνα εξακολουθεί να εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από ένα μοντέλο που έχει εξαντληθεί και καθίσταται πλέον βαρίδι. Πρόκειται για μοντέλο που για πολύ καιρό βασιζόταν κυρίως στην ποσότητα και πολύ λιγότερο στην ποιότητα ή στην επένδυση (input) παρά στην απόδοση (output). Τα φαραωνικά έργα της Evergrande δεν είναι παρά απότοκο μια εμμονικής προσήλωσης σε αμφιλεγόμενους στόχους, τους οποίους οι κινεζικές αρχές καλούνται να αναθεωρήσουν ριζικά. Χωρίς να το παραδεχθεί επισήμως, το ΚΚΚ προβληματίζεται σοβαρά, καθώς αντιλαμβάνεται πως το πολιτικό διακύβευμα υπερβαίνει κατά πολύ την κατάρρευση μιας συγκεκριμένης επιχείρησης.

Ο Plamen Tonchev (Πλάμεν Τόντσεφ) είναι επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ)

moneyreview.gr

Ποιοι απειλούν ποιους;

Από
anixneuseis
-
0

Απόστολος Παπαδημητρίου

Συνήλθε πρόσφατα στην Αθήνα η στρατιωτική Επιτροπή του ΝΑΤΟ. Οι εκπρόσωποι της χώρας μας βρήκαν την ευκαιρία να τονίσουν για πολλοστή φορά ότι αυτή αποτελεί παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή, αφού δεν απειλεί κανένα, δεν τόλμησαν όμως να τονίσουν ότι διαρκώς απειλείται και μάλιστα από μέλος της «συμμαχίας»! Κατά τη διάσκεψη ο πρόεδρός της  τόνισε τη μεγάλη σημασία της ναυτικής βάσης της Σούδας για τους σκοπούς της «συμμαχίας». Πράγματι, ο πολύ γνωστός Αμερικανός δημοσιογράφος Σάυρους Σουλτσμέργκερ είχε γράψει στους Ν.Υ. Times ότι οι στρατιωτκές εγκαταστάσεις στην Ελλάδα έπαιξαν και παίζουν βασικό ρόλο στον έλεγχο του δρόμου προς τις πετρελαιοφόρες  περιοχές και στον ανεφοδιασμό σε περίπτωση στήριξης του Ισραήλ. Τότε πολύτιμες ήταν για το ΝΑΤΟ επίσης οι εγκαταστάσεις στην Τουρκία και στην Περσία. Έχει γραφεί ότι τη Σούδα δεν αξιοποίησαν, όπως θα ήθελαν, οι Αμερικανοί κατά τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο, επειδή η τότε δικτατορική κυβέρνηση, την οποία είχαν εγκαθιδρύσει βέβαια οι ίδιοι, αρνήθηκε να παράσχει τις διευκολύνσεις που της είχαν ζητηθεί. Με το ζήτημα ελάχιστα απασχολήθηκαν οι αναλυτές κατά τη μεταπολίτευση, επειδή δεν θέλουν να σχολιάσουν πεπραγμένα αυτού του είδους από ξενόδουλους, ωσάν οι «δημοκρατικά» εκλεγμένοι να μην είναι του ιδίου φυράματος. Πάντως η Σούδα «αξιοποιήθηκε» πλήρως από τους Γάλλους, για να καταστρέψουν από αέρος τη Λιβύη!

Κύλισαν τα χρόνια και η «συμμαχία» δοκιμάστηκε αρκετά κατά περιόδους. Ο μεγάλος Γάλλος ηγέτης Ντε Γκώλ βλέποντας ότι η «συμμαχία» δεν αποτελούσε μόνο δύναμη ανάσχεσης του κομμουνισμού, αλλά και  δύναμη επιβολής των ΗΠΑ επί της δυτικής Ευρώπης, επιχείρησε αποστασιοποίηση.  Το σύστημα εξουσίας τον ανέτρεψε μέσω του «Μάη του 68», τον οποίο ακόμη αρκετοί πολιτικοί, διανοούμενοι και άλλοι εκθειάζουν! Το ίδιο επιχείρησε, αργότερα, και δικός μας ηγέτης, όταν οι «σύμμαχοί» μας ευλόγησαν την εισβολή και κατοχή της μισής Κύπρου από τη «συμμαχική» μας χώρα! Βέβαια εδώ είχαμε κίνηση εσωτερικής κατανάλωσης! Παρ’ αυτά η χώρα μας για να δείξει ότι όντως αποτελεί παράγοντα σταθερότητας, συνυπέγραψε την απόφαση για τον ανηλεή βομβαρδισμό της Σερβίας και συμμετείχε στις επιχειρήσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, ευτυχώς όχι με μαχητές. Άραγε τόλμησαν οι κυβερνώντες τότε να μην δεχθούν την αποστολή ή απλά δεν τους ζητήθηκε;

Η Περσία (Ιράν) έπαψε μετά την ανατροπή του Σάχη, να αποτελεί, μέσω των βάσεών της, παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή και μετετράπη σε κίνδυνο για τη διεθνή ειρήνη! Εδώ και δεκαετίες αιωρείται η απειλή εισβολής στη χώρα κατά το προηγούμενο του Ιράκ, το οποίο διέλυσαν, επειδή ο αμερικανοπρόβλητος μέχρι τότε δικτάτοράς του, ο γενοκτόνος των Κούρδων, κατέστη απειλή για το Ισραήλ! Καλός ήταν όσο πολεμούσε και νικούσε τους Πέρσες! Έτσι καλοί ήταν οι αμερικανοκίνητοι Ταλιμπάν, όσο κατατρόπωναν τους Σοβιετικούς στο Αφγανιστάν! Μετά το τρομοκρατικό κτύπημα στους διδύμους πύργους, που καταρράκωσε το γόητρο των πλανηταρχών συμπληρώνοντας την άσχημα εικόνα που σχηματίστηκε με την αποχώρησή τους από το Βιετνάμ, όχι μόνο οι Ταλιμπάν αλλά όλοι οι μουσουλμάνοι έγιναν εν δυνάμει τρομοκράτες, σύμφωνα με το δόγμα Μπους! Πρόσφατα οι Αμερικανοί (και το ΝΑΤΟ) υπέστησαν και νέα δεινή ήττα με την αποχώρησή τους από το Αφγανιστάν, όπου ο λαός τρέπεται σε φυγή, για να διασωθεί από τους φανατικούς ομοθρήσκους του! Αλλά και η Τουρκία φαίνεται να έχει επιφέρει ρωγμές στη «συμμαχία» με την ανεξάρτητη (;) εν πολλοίς πολιτική της στη Μέση Ανατολή και την προμήθεια οπλικών συστημάτων από την απειλούσα την Ευρωατλαντική ασφάλεια Ρωσία. Ναι, ως απειλή πρόβαλε τη Ρωσία στην Αθήνα ο πρόεδρος της στρατιωτικής επιτροπής του ΝΑΤΟ! Βέβαια δεν περιμέναμε στο ανακοινωθέν να γραφεί ότι η Τουρκία δέχθηκε επίπληξη για την πολιτική της.

Παράπονα έχει για τη «συμμαχία» και η Γαλλία μετά την πρόσφατη στρατιωτική συνεργασία ΗΠΑ-Αγγλίας-Αυστραλίας, καθώς η τελευταία ακύρωσε συμφωνία προμήθειας εξοπλισμού από την παραπονούμενη χώρα. Αλλά το αγγλοσαξωνικό τρίο δεν είναι δυνατό να δεχθεί ξένες παρεμβάσεις, με συνέπεια οικονομικές απώλειες. Ας περιοριστεί λοιπόν η Γαλλία στη «συμμαχία» της με τη χώρα μας, στην οποία της επιτρέπεται ακόμη να πουλάει οπλικά συστήματα, για την άμυνά της έναντι της «συμμάχου» γείτονος. «Ελλάς-Γαλλία συμμαχία»! Βέβαια ο σημερινός πρόεδρος πόρω απέχει από το κύρος και τη φιλοπατρία του Ντε Γκώλ.

Η Ρωσία λοιπόν αποτελεί απειλή για την ευρωατλαντική ασφάλεια με τη σύμφωνη γνώμη και της χώρας μας, μέλους του ΝΑΤΟ. Αλλά ποια κυβέρνηση κατά το παρελθόν δεν θα υπέγραφε το ανακοινωθέν, που ήλθε έτοιμο από το Πεντάγωνο (όχι το δικό μας). Και ποια δεν θα υπογράφει παρόμοια ανακοινωθέντα στο μέλλον; Το τίμημα του να «ανήκομεν εις την Δύσιν»! Όχι βέβαια ότι μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά. Απλά με ενοχλούν οι μεγαλοστομίες μας περί συμμετοχής της χώρας μας σε διεθνείς οργανισμούς ως ισότιμο μέλος! Η Ρωσία που δεν έπαψε να δέχεται προκλήσεις με την ανάφλεξη αντιπαραθέσεων στη Γεωργία και στην Ουκρανία, η Ρωσία, της οποίας ο οικονομικός στραγγαλισμός επιχειρείται μέσω του δυναμικού παιγνίου των αγωγών φυσικού αερίου, αποτελεί απειλή. Βέβαια η ενεργός παρουσία της στο πλευρό του Άσαντ, του «αιμοσταγούς» δικτάτορα, όπως η προπαγάνδα έχει επιβάλει να τον θεωρεί η δυτική κοινή γνώμη, είναι άκρως ενοχλητική για τις ΗΠΑ και τους «συμμάχους» της. Εμείς ποιο όφελος αποκομίσαμε από την απομόνωση της Συρίας, με τα πλούσια κατάλοιπα πολιτισμού των ελληνιστικών χρόνων και την εκεί παρουσία χριστιανών, που δοκιμάστηκαν από τον αμερικανοκίνητο δολοφονικό στρατό; Και ποιο όφελος θα αποκομίσουμε από τη «συμμαχία» μας με το αιμοσταγές καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, που αφού δεν επέτυχε την ανατροπή του Άσαντ, επιδιώκει τον αφανισμό του λαού της Υεμένης;

Ο Αμερικανός στρατηγός αναφέρθηκε και στην πρόκληση της Κίνας! Μήπως και αυτή ετοιμάζεται να μας επιτεθεί; Στις αρχές του 20ου αιώνα Κινέζοι πατριώτες επαναστάτησαν κατά της άνευ όρων οικονομικής εισβολής των δυτικών χωρών και της Ιαπωνίας στη χώρα τους, την μέχρι πρότινος άκρως εσωστρεφή. 55 ημέρες κράτησε η εξέγερση και η πολιορκία των ξένων διπλωματικών αποστολών. Ακολούθησε εισβολή, η κατάπνιξή της και η πρόσδεση της χώρας στο δυτικό άρμα. Με την εγκατάσταση του κομμουνιστικού καθεστώτος, αφού ο λαός της υπέστη τα πάνδεινα από τους Ιάπωνες κατακτητές, γνώρισε νέες δοκιμασίες και συνεχίζει να δοκιμάζει με την αλλαγή πολιτικής και την παροχή άδειας ασυδοσίας του διεθνούς κεφαλαίου σε βάρος του. Βέβαια οι Κινέζοι ηγήτορες καυχώνται ότι ο λαός τους δεν είναι εξαθλιωμένος όπως ο ινδικός. Αυτό είναι αλήθεια. Αλήθεια όμως είναι επίσης η προς αμοιβαίο όφελος συνεργασία τους με το αδηφάγο κεφάλαιο.

Ήδη όμως επί του προηγουμένου προέδρου των ΗΠΑ φάνηκε να επέρχεται ψυχρότητα στις σχέσεις της χώρας του με την Κίνα, την οποία εκείνος είχε κατηγορήσει ως υπεύθυνη για την χαρακτηριζόμενη πανδημία, που μας ταλαιπωρεί. Αλλά, αφού ενοχοποιήθηκε στην αρχή κάποιο είδος νυχτερίδας, η μαύρη προπαγάνδα χάνει διαρκώς έδαφος και οι ενδείξεις ότι γίνονται έρευνες επί των ιών σε εργαστήρια πολλαπλασιάζονται. Μάλιστα, μπορεί να διεξάγονται κάποιες από αυτές στην Κίνα, όμως χρηματοδοτούνται από πολυεθνικές εδρεύουσες στις ΗΠΑ! Μήπως οι καπιταλιστές διείδαν ότι υπήρξε σφάλμα τους αν επενδύσουν στην Κίνα, η οποία με τα προϊόντα της, ακόμη και τεχνολογικής αιχμής, τείνει να επικρατήσει στη διεθνή αγορά; Κρίμα που δεν πρόλαβαν να μας εμποδίσουν να εκχωρήσουμε στους Κινέζους το πρώτο λιμάνι της χώρας μας! Ο νέος πρόεδρος της χώρας δια του αρμοδίου υπουργού επετέθη πολύ άκομψα κατά της Κίνας. Είσοδος σε νέα περίοδο ψυχρού πολέμου;        

Τελικά ποιοι απειλούν ποιους;

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“Whaam!” 1963) είναι έργο του, αμερικανού, Roy Lichtenstein.

antifono.gr

Ο Σολτς και η νέα πολιτική εποχή στην Ευρώπη

Από
anixneuseis
-
0

 Του Μιχάλη Ψύλου

REUTERS / HANNIBAL HANSCHKE
Τον «λευκό καπνό» στο Βερολίνο για τη νέα κυβέρνηση , δεν τον περιμένουν με αγωνία μόνο οι Γερμανοί πολίτες, αλλά και οι ευρωπαίοι ηγέτες. «Εστω και ανεπίσημα, ο Γερμανός καγκελάριος είναι άλλωστε και ο ηγέτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης», γράφει η  Frankfurter Allgemeine Zeitung. «Ο Γερμανός καγκελάριος αποφασίζει σε μεγάλο βαθμό πως θα εξελιχθούν πανευρωπαϊκά  τα πράγματα, στο θέμα του χρέους, στον αγώνα για το κράτος δικαίου, στην αποδοχή των μεταναστών, στην αντιπαράθεση με την Κίνα και τη Ρωσία», εξηγεί η γερμανική εφημερίδα.

Μπορεί η ευρωπαϊκή πολιτική να απουσίασε από την προεκλογική εκστρατεία, αλλά μετά τις εκλογές, το συναίσθημα της αβεβαιότητας για την πορεία της ΕΕ φαίνεται να κυριαρχεί ,τόσο στο Βερολίνο όσο και στις  Βρυξέλλες. Κατ` αρχήν , η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αντιμετώπισε  το αποτέλεσμα των εκλογών για την  Bundestag  με μια ασυνήθιστα επιφυλακτική απάντηση. «Είναι καλό που έχασαν τα ακραία ριζοσπαστικά κόμματα και ότι θα υπάρξει μια μετριοπαθής κυβέρνηση» ,ειπώθηκε από κύκλους της ΕΕ. Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν (πρώην στέλεχος των Χριστιανοδημοκρατών), απέφυγε να σχολιάσει το αποτέλεσμα, αλλά και να συγχαρεί τον νικητή Ολαφ Σολτς.«Μόλις εκλεγεί αρχηγός κυβέρνησης, θα ακολουθήσουν τα δημόσια συγχαρητήρια», εξήγησαν κύκλοι της Κομισιόν.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έδρασε εντελώς διαφορετικά: Ο σοσιαλιστής πρόεδρός του, Νταβίντ  Σασόλι, συνεχάρη τον Σολτς:«Η Ευρώπη χρειάζεται έναν ισχυρό και αξιόπιστο εταίρο στο Βερολίνο, ώστε να συνεχίσουμε τη δουλειά  μαζί για μια κοινωνική και πράσινη ανάκαμψη», έγραψε ο Σασόλι στο Twitter.

Ανεξάρτητα από τις πολιτικές καταβολές των ηγετών της ΕΕ , η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με πολύ σημαντικές αποφάσεις στις οποίες ο νέος Καγκελάριος- κατά πάσα πιθανότητα ο Σοσιαλδημοκράτης Ολαφ Σολτς- θα έχει καθοριστικό λόγο. Δύο ερωτήματα ,που ζητούν απάντηση από τον νέο καγκελάριο, αρκούν , τονίζει η FAZ:

-«Το Ταμείο ανασυγκρότησης των 750 δισεκατομμυρίων ευρώ για την αντιμετώπιση της πανδημίας θα αποτελέσει το πρότυπο για άλλα προγράμματα της ΕΕ που χρηματοδοτούνται με δανεισμό;

– Οι Ηνωμένες Πολιτείες πιέζουν την Ευρώπη να τοποθετηθεί σαφώς στον ανταγωνισμό με το Πεκίνο. Η Άνγκελα Μέρκελ ήταν διστακτική και έβαζε πρώτα τα οικονομικά συμφέροντα. Δεν ήταν τυχαίο ότι η ΕΕ συνήψε εσπευσμένα την επενδυτική συμφωνία με το Πεκίνο την τελευταία ημέρα της γερμανικής Προεδρίας τον Δεκέμβριο του 2020. Ο νέος Καγκελάριος θα ακολουθήσει αυτή την πολιτική ή θα στέλνει πλοία του Γερμανικού Ναυτικού πιο συχνά στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας;

Τι σκοπεύει να κάνει επίσης ο νέος καγκελάριος και η επόμενη κυβέρνηση της Γερμανίας στο θέμα της δημοσιονομικής πολιτικής, μόλις τελειώσει το 2023 η λεγόμενη «ρήτρα διαφυγής» από το Σύμφωνο Σταθερότητας;

Επιστροφή στη λιτότητα;

«Η Γερμανία μετά την Μέρκελ θα φέρει την Ευρώπη πίσω στη λιτότητα; », είναι το ερώτημα που θέτει το Ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων AGI στην Ρόζα Μπάλφουρ ,  διευθύντρια του ινστιτούτου Carnegie για την Ευρώπη. «Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο νέος κυβερνητικός  συνασπισμός που θα σχηματιστεί στο Βερολίνο θα έχει ουσιαστικό αντίκτυπο στις επιλογές των Βρυξελλών σε ότι αφορά τα δημόσια οικονομικά της ΕΕ», λέει η Μπάλφουρ. «Λόγω της πανδημίας υπήρξε μια καμπή στην οικονομική πολιτική, όσον αφορά τη χαλάρωση των κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας . Αυτό που συνέβη με το πρόγραμμα “Next Generation EU” και το Ταμείο Ανάκαμψης είναι ένα μοναδικό φαινόμενο και πολλοί στην Ευρώπη θα ήθελαν να το εδραιώσουν, μεταρρυθμίζοντας τους κανόνες», σημειώνει η διευθύντρια του Carnegie. Εκτιμά πάντως ότι αν στον νέο κυβερνητικό συνασπισμό -θα μετάσχουν όπως φαίνεται -και οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) με τον Κρίστιαν Λίντνερ ως υπουργό Οικονομικών ,η πολιτική της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής ,θα επιστρέψει.   «Το FDP είναι απολύτως αντίθετο σε κάθε είδους μεταρρύθμιση και αποτελεί μέρος της ομάδας των λεγόμενων «φειδωλών» στην Ευρώπη. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν οι Πράσινοι  οι  οποίοι αντίθετα, τουλάχιστον στα χαρτιά, θα ήταν πρόθυμοι να κάνουν διάλογο για μια πιθανή αναθεώρηση των αυστηρών κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας», εκτιμά η Ρόζα Μπάλφουρ.

Νέα εποχή

Σε κάθε περίπτωση, η νίκη των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών και η άνοδος των Πρασίνων αλλάζει το κλίμα στην Ευρώπη. Η Die Zeit σημειώνει σε κύριο άρθρο της ότι «η νίκη του SPD έγινε δεκτή με ενδιαφέρον στην υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία, καθώς θεωρείται πιθανή αρχή μιας νέας πολιτικής εποχής: μιας σοσιαλδημοκρατικής δεκαετίας», εκτιμά η γερμανική εφημερίδα. «Θα  μπορούσε να πει κανείς ότι η Σοσιαλδημοκρατία ενισχύεται διεθνώς. Στην Ευρώπη, όλες οι σκανδιναβικές χώρες, καθώς και η Πορτογαλία και η Ισπανία βρίσκονται τώρα σε σοσιαλδημοκρατικά χέρια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες καθοδηγούνται από έναν σοσιαλδημοκράτη, όπως και ο Καναδάς και η Νέα Ζηλανδία. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν μπορεί να ίδρυσε το δικό του κόμμα και  Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι να μην είναι κομματικός, αλλά και οι δύο είναι λίγο πολύ μέρος της κεντροαριστεράς».

Η Die Zeit υποστηρίζει ότι «οι απώλειες των Συντηρητικών είναι πιθανώς έκφραση μιας ιστορικής αλλαγής στις προτεραιότητες των πολιτών. Μετά από δύο παγκόσμιες κρίσεις (χρηματοπιστωτική και πανδημία), για μεγάλα τμήματα του δυτικού πληθυσμού πιθανότατα, ένα ισχυρό κράτος δεν εκλαμβάνεται πλέον ως απειλή, αλλά ως υπόσχεση. Αυτό ενισχύει τις σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις, οι οποίες, μετά τις δικές τους φιλελεύθερες περιπέτειες στην αγορά, επιστρέφουν τώρα στο βασικό τους κοινωνικό πρόγραμμα: προστασία, ασφάλεια, μείωση των ανισοτήτων», γράφει η γερμανική εφημερίδα.

Ο Ολαφ Σολτς νίκησε γιατί  κατέστησε τον κατώτατο μισθό, τις συντάξεις και τη φορολογική ελάφρυνση για τα άτομα με χαμηλό και μεσαίο εισόδημα, ως τους κεντρικούς πυλώνες του προγράμματός του. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Τζο Μπάιντεν ακολουθεί κάτι παρόμοιο. Συνολικά, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα διαχειρίστηκαν καλά τη μεγάλη πρόκληση του 20ού αιώνα, οπότε είναι αξιόπιστο ότι θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στη μεγάλη πρόκληση του 21ου αιώνα. Επομένως, εκτιμά η Die Zeit, είναι αρκετά πιθανό  μετά από χρόνια συντηρητικής ηγεμονίας, μια φάση σοσιαλδημοκρατικής κυριαρχίας να ξεκινήσει τώρα στις χώρες της Δύσης.

naftemporiki.gr

1...2,1962,1972,198...3,039Σελίδα 2,197 από 3,039