Για δεύτερη φορά φέτος, ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης. Παρόλο που ο 66χρονος δεν έχει κάποιο αξίωμα, η επιρροή του είναι αισθητή.
Ο Γάλλος πρώην Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί
Πρόσφατα ζητήθηκε από τον Νικολά Σαρκοζί να μιλήσει στον ραδιοφωνικό σταθμό Europe 1 για την κατάσταση του πολιτικού πολιτισμού στη Γαλλία. Ένας από τους λόγους για αυτό ήταν η αυξανόμενη λαϊκή υποστήριξη στον ακροδεξιό συγγραφέα Ερίκ Ζεμούρ. Ο συγγραφέας που θέλει να ρυθμίστεί με νόμο ώστε τα παιδιά στη Γαλλία να έχουν μόνο γαλλικά ονόματα, παίζει με την ιδέα να θέσει υποψηφιότητα για τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία το 2022. Με 13% προς το παρόν, οι δημοσκόποι βλέπουν τον Ζέμουρ λίγο πίσω από την επίσης ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν.
Για τον Νικολά Σαρκοζί, ο Ζεμούρ δεν είναι η αιτία της κρίσης «αλλά το σύμπτωμα. Αν μπορούσαν οι πολιτικοί να παρουσιάσουν πειστικές ιδέες για θέματα που δεν γίνεται πλέον να αγνοηθούν! Τους λέω πως η μεταναστευτική κρίση δεν έχει καν ξεκινήσει », δήλωσε οργισμένος ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλίας.
Αποτυχημένη επιστροφή
Δίκη στο Παρίσι για την προεκλογική εκστρατεία Σαρκοζί
Δεν υπάρχει αμφιβολία για τους πολιτικούς παρατηρητές ότι ο Νικολά Σαρκοζί θα ήθελε να ασχοληθεί και πάλι με αυτά τα σημαντικά πολιτικά ζητήματα. Ο 66χρονος πολιτικός θεωρεί ντροπή που δεν επανεξελέγη το 2012 στο Μέγαρο των Ηλυσίων, μετά από μία μόνο θητεία. Τότε είχε χάσει από τον μη χαρισματικό Σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ.
Είναι τώρα αυτή, η αποτυχημένη προεκλογική εκστρατεία για την οποία αποφάσισε το αρμόδιο δικαστήριο στο Παρίσι.Η ομάδα του Σαρκοζί αγνόησε το νομικά προκαθορισμένο ανώτατο όριο των 22,5 εκατομμυρίων ευρώ και δαπάνησε συνολικά 42,8 εκατομμύρια ευρώ στην προεκλογική εκστρατεία. Για να καλυφθούν οι υπερβολικές δαπάνες, χρησιμοποιήθηκαν πλασματικά τιμολόγια. Ο τότε υποψήφιος Πρόεδρος λέγεται ότι δεν είχε δημιουργήσει ο ίδιος αυτό το σύστημα δαπανών αλλά αγνοούσε συστηματικά τις προειδοποιήσεις των λογιστών. «Ως υποψήφιος παρέλειψε να ελέγξει τις δαπάνες», δήλωσε στο Παρίσι η πρόεδρος του δικαστηρίου Καρολίν Βιγκιέρ. Ο Σαρκοζί αρνείται τις κατηγορίες και σχεδιάζει να ασκήσει έφεση κατά της καταδικαστικής απόφασης σε κατ’ οίκον περιορισμό για δώδεκα μήνες.
Αμφιλεγόμενη προεκλογική εκστρατεία
Με τον Μουαμάρ Καντάφι το 2007
Ο πρώην Πρόεδρος άσκησε έφεση την περασμένη άνοιξη για ένα άλλο θέμα. Τον περασμένο Μάρτιο, ο Σαρκοζί καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών ετών – τα δύο από αυτά με αναστολή – για παράνομη χρηματοδότηση της προεκλογικής του εκστρατείας. Το δικαστήριο θεωρεί βέβαιο ότι ο πρώην Πρόεδρος προσπάθησε να δωροδοκήσει έναν δικαστή για να λάβει εμπιστευτικές πληροφορίες σχετικά με τη δικαστική έρευνα εναντίον του. Εκείνη την εποχή, το όνομα του Νικολά Σαρκοζί κυκλοφορούσε στους συντηρητικούς κύκλους για τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές την άνοιξη του 2022, αν και ο Σαρκοζί είχε αποκλείσει δημόσια την επιστροφή στην πολιτική το 2017.
Ωστόσο παρασκηνικά ο Σαρκοζί, συνεχίζει να επηρεάζει την πολιτική. Ο σημερινός Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν όχι μόνο ανταλλάσσει τακτικά εμπιστευτικές πληροφορίες με τον Σαρκοζί, αλλά έχει δώσει σημαντικές θέσεις και σε έμπιστούς του.
Τις επόμενες εβδομάδες το κόμμα του, το οποίο έχει σαφώς χάσει τις δυνάμεις του χωρίς τον ίδιο στην ηγεσία, θα εκλέξει υποψήφιο Πρόεδρο και θα είναι η πρώτη φορά μετά από σχεδόν 20 χρόνια που ο Νικολά Σαρκοζί δεν θα είναι στη λίστα των υποψηφίων.
Η πρώτη κοινή ευρω-ιαπωνική διαστημική αποστολή με προορισμό τον Ερμή, η BepiColombo, φθάνει απόψε (στις 02:34 του Σαββάτου ώρα Ελλάδας) στον κοντινότερο στον Ήλιο πλανήτη. Όμως, επειδή κινείται πολύ γρήγορα θα προσπεράσει τον Ερμή, ο οποίος θα επιβραδύνει κάπως την ταχύτητα του σκάφους. Θα χρειαστούν και άλλες κοντινές διελεύσεις του BepiColombo πριν καταφέρει να τεθεί σε σταθερή και ελεγχόμενη τροχιά γύρω από τον πλανήτη προς το τέλος του 2025.
Κατά την αποψινή πρώτη προσέγγιση το σκάφος θα περάσει σε απόσταση περίπου 200 χιλιομέτρων από τον Ερμή, τον οποίο θα φωτογραφήσει, αν και όχι με τις κάμερες υψηλής ανάλυσης που διαθέτει, κάτι που θα συμβεί τα επόμενα χρόνια. Ένα μέρος του σκάφους έχει κατασκευαστεί από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA) και ένα άλλο από την Ιαπωνική Διαστημική Υπηρεσία (JAXA). Αυτά τα δύο ξεχωριστά τμήματα έχουν «παντρευτεί» για να δημιουργήσουν μία ενιαία διαστημοσυσκευή, αλλά θα διαχωριστούν όταν αυτή τεθεί στην τελική τροχιά της το 2025. Τότε θα τεθούν το καθένα σε ξεχωριστή τροχιά και θα ακολουθήσουν διαφορετικούς επιστημονικούς ρόλους.
Το ευρωπαϊκό Mercury Planetary Orbiter (MPO) θα έχει ως προτεραιότητα να χαρτογραφήσει τη γεμάτη κρατήρες επιφάνεια του πλανήτη (που θυμίζει τη Σελήνη) και να συλλέξει στοιχεία για τη δομή και σύνθεση της επιφάνειάς του, καθώς και του υπεδάφους του. Το ιαπωνικό Mercury Magnetospheric Orbiter (MM) θα μελετήσει το μαγνητικό πεδίο του Ερμή και την αλληλεπίδρασή του με τον ηλιακό «άνεμο», τη μάζα φορτισμένων σωματιδίων που ο Ήλιος εκτοξεύει στο διάστημα.
Η επόμενη κοντινή βαρυτική διέλευση θα γίνει τον Ιούνιο του 2022, επιβραδύνοντας περαιτέρω το σκάφος. Θα ακολουθήσουν νέες διελεύσεις τον Ιούνιο του 2023, τον Σεπτέμβριο του 2024, τον Δεκέμβριο του 2024 και τον Ιανουάριο του 2025. Το σκάφος αναμένεται να αρχίσει την πλήρη λειτουργία των επιστημονικών οργάνων του το 2026.
Η νέα αποστολή ελπίζεται ότι θα φωτίσει περισσότερο τα μυστήρια του Ερμή, όπως τον υπερμεγέθη σιδερένιο πυρήνα του, που εκτιμάται ότι αποτελεί περίπου το 60% της μάζας του πλανήτη. Το σκάφος φέρει το όνομα του Ιταλού επιστήμονα και μηχανικού Τζιουζέπε «Μπέπι» Κολόμπο (1920-1984), ο οποίος υπήρξε πρωτοπόρος στη μελέτη του Ερμή και οι υπολογισμοί του επέτρεψαν στο σκάφος Mariner 10 της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA) να φθάσει στον πλανήτη το 1974-75. Ακολούθησε η αποστολή του Messenger της NASA που τέθηκε σε τροχιά γύρω από τον Ερμή το 2011-15.
Για τους α) ανιστόρητους και β) ενσυνείδητα προπαγανδιστές των Τούρκων
Δρ. Νεοκλής Σαρρής
«Σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι θα κάνουν τους Έλληνες να σκέπτονται σαν Τούρκοι και αυτή θα είναι η μεγαλύτερη μας ήττα». Δρ. Νεοκλής Σαρρής
Ο συνάδελφος Κώστας Βενιζέλος με δύο άρθρα του απαντά σε αυτούς που ξεσηκώθηκαν με τόση ευκολία να συμπαρασταθούν στον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο για το ασυγχώρητο «ατόπημά» του. Να περιφρονήσει κάθε έκκληση Ελλάδας και Κύπρου και ομογενειακών οργανώσεων και να συμπαραταχθεί και να «ευλογήσει» το τουρκικό κτίριο στην Νέα Υόρκη δίπλα από τους Ερντογάν και Τατάρ… Γράφτηκαν πολλά για την δραστηριότητα, συμπεριφορά και συμφέροντα του Ελπιδοφόρου, το Πατριαρχείο κτλ. Και δικό μου, σύνδεσμοι στο τέλος του άρθρου αυτού.
«…Λέγεται πως για τα δεινά του ελληνισμού της Πόλης φταίνε οι Ελληνοκύπριοι. Πέραν ότι τούτο είναι ανιστόρητο, επιχειρεί να θέσει εκτός της μεγάλης εικόνας το προφανές. Ότι, δηλαδή, υπάρχει διαχρονικός σχεδιασμός της κατοχικής δύναμης για υλοποίηση της επεκτατικής της πολιτικής, χρησιμοποιώντας πρακτικές εθνοκάθαρσης. Αυτό δεν θέλουν να το βλέπουν, γιατί δεν υποστηρίζει το αφελές αφήγημά τους. Το θέμα τούτο, ως γνωστό, επανήλθε στις μέρες μας από όσους θέλησαν να “προστατεύσουν” τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικήςμετά το ατόπημά του.»
«Εθνικό άθλημα είναι –για κάποιους– το αυτομαστίγωμα. Και σε αυτό το άθλημα ασκούνται όσοι θεωρούν ότι μέσα από το αφήγημα πως για όλα φταίνε οι Ελληνοκύπριοι, θα “δικαιώσουν” την πολιτική της προσαρμογής στις τουρκικές αξιώσεις. Είναι δε εκπληκτικό πως με το παραμικρό “ξυπνούν” τα αντανακλαστικά των διαφόρων αυτών και ξεκινούν τα γνωστά μαζοχιστικά για τις ευθύνες της ελληνικής πλευράς και του γνωστού πως έχουμε… κάνει και εμείς.»
Τα γεγονότα
Μυστική συνεννόηση Λονδίνου/Άγκυρας
Όταν έγραψα το βιβλίο μου « Από την Ένωση στην Κατοχή» το 1995 είχα περιλάβει και το κεφάλαιο « Κωνσταντινούπολη – 6 Σεπτεμβρίου 1955» από την έρευνά μου στο «Βρετανικό Εθνικό Αρχείο». Τα βρετανικά έγγραφα ήσαν αποκαλυπτικά στο να φανερώνουν την μυστική συνεννόηση μεταξύ βρετανικής και τουρκικής κυβέρνησης για την διοργάνωση του πογκρόμ στην Κωσνταντινούπολη. Ίσως να ήμουν η πρώτη που από βρετανικά έγγραφα είχα αγγίξει το θέμα και παρουσίασα τις βρετανικές εκθέσεις για την πρωτοφανή βαρβαρότητα των Τούρκων… Και σε μια τηλεοπτική συνομιλία μας τότε στο σταθμό του «Λόγου» στην Λευκωσία, με τον συμπατριώτη μας ερευνητή, συγγραφέα, δάσκαλο και όχι μόνο, αγωνιστή της ΕΟΚΑ 1955-59 Γιάννη Σπανό, είχα πει ότι οι Βρετανοί ήσαν συνένοχοι με τους Τούρκους. Βάση των γνώσεων μου από τα βρετανικά αποδεσμευμένα έγγραφα. Ακολούθησαν από άλλους πολύ μεγαλύτερες μελέτες και έρευνες που επιβεβαίωσαν τις ευθύνες Βρετανίας/Τουρκίας.
Το υπουργείο Εξωτερικών της Βρετανίας με αρχιτέκτονα τον αξιωματούχο του SirIvoneKirkpatrick, διοργάνωσε την περιβόητη Τριμερή Διάσκεψη στις 27 Αυγούστου 1955 και παραβιάζοντας την Συνθήκη της Λοζάνης και με την βοήθεια της Ελλάδας και του αδύναμου αλλά φιλόδοξου υπουργού Εξωτερικών Στέφανου Στεφανόπουλου, επανέφερε την Τουρκία πίσω ως ενδιαφερόμενο μέρος στο Κυπριακό. Δούλεψαν στην Αθήνα γι΄αυτό, άνθρωποι του αγγλόφιλου κατεστημένου όπως ο Αθανάσιος Μποδοσάκης και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπάγος ήταν βαρετά άρρωστος και δεν μπορούσε να παρευρεθεί. Oτότε τούρκος υπ. Εξωτερικών FatinR. Zorluδήλωσε στην διάσκεψη ότι «η Τουρκία ουδέποτε θα συμφωνήσει η Κύπρος να περάσει στην Ελλάδα και αυτός ήταν ο λόγος που έφερναν ένσταση στην αρχή της αυτό-διάθεσης». Θεωρούσαν την Κύπρο ως γη δική τους «notreterre» ήταν οι λέξεις που χρησιμοποίησε. Ο Zorluμάλιστα έδωσε και τις πρώτες ενδείξεις για τον εποικισμό της Κύπρου που ξεκίνησε μετά την δεύτερη τουρκική εισβολή του 1974 όταν είπε ότι «στην Τουρκία υπήρχαν (τότε) 300,000 Τούρκοι με κυπριακή καταγωγή και ότι η Τουρκία θεωρούσε την Κύπρου προέκταση της Ανατολίας…»(Από το βιβλίο της γράφουσας « Διζωνική vsΔημοκρατία – Διζωνική Εκτέλεση της ΚΔ 1955-2019» Λεμεσός 2019).
Πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης 6-7 Σεπτεμβρίου 1955
Παράλληλα με την Τριμερή διοργανώθηκε στην Κωνσταντινούπολη, σε μυστική συνεργασία βρετανών και τούρκων μια πρωτοφανή επίθεση βαρβαρότητας εναντίον των ελλήνων της Κωνσταντινούπολης με στόχο να φοβέριζαν τους αμερικανούς και το ΝΑΤΟ και έτσι να εξασφάλιζαν την επιστροφή της Τουρκίας ως ενδιαφερόμενο μέρος στο Κυπριακό με την όσο το δυνατό λιγότερη αντίδραση από χώρες του ΝΑΤΟ και κυρίως την Αμερική επικαλούμενοι ότι τα γεγονότα τα προκάλεσαν οι Κομμουνιστές που τότε ήσαν κόκκινο πανί για τους αμερικανούς. Αλλά πολύ γρήγορα εξουδετερώθηκε το ψέμα αυτό και έγραψαν αμερικανικά έντυπα ότι οι βρετανοί ήσαν υπεύθυνοι για τα γεγονότα και ότι σκόπιμα επανέφεραν την Τουρκία πίσω για ένα θέμα που αφορούσε αυστηρά την Ελλάδα και την Μεγάλη Βρετανία. Κανένας δεν είχε ισχυριστεί ότι η τουρκική μειονότητα θα υπέφερε σε μια ελληνο-κυβερνούμενη Κύπρο.
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΑΒΗΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ – ΑΣΤΕ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ
Ενδεικτικά όταν η ελληνική κυβέρνηση έστειλε διάβημα στο Λονδίνο καταγγέλλοντας τις αγριότητες των Τούρκων στην Πόλη, η οδηγία του βρετανού Πρωθυπουργού ήταν να ΜΗΝ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ το διάβημα της Ελληνικής Κυβέρνησης. και είπε αποκαλυπτικά « Άστε το φάρμακο να δουλέψει» , «Letthemedicinework».
(Βιβλίο Φ.Α. « Από την Ένωση στην κατοχή» Λευκωσία 1995).
Το αποκαλυπτικό έγγραφο από την πρωθυπουργική κατοικία προς το Φόρειν ΄Οφις με τις οδηγίες του βρετανού Πρωθυπουργού.
«Άστε το φάρμακο να ενεργήσει. Το ελληνικό διάβημα να μην απαντηθεί.»
Τρία από τα κυριότερα βιβλία για τις τουρκικές βαρβαρότητες τον Σεπτέμβριο του 1955 είναι:
«The Mechanism of Catastrophe: The Turkish Pogrom Of September 6-7, 1955, And The Destruction Of The Greek Community Of Istanbul» 2005 τουΣπύρου Βρυώνη
The events of 6/7 September were planned by the Democratic Party (DP) government of the period, and were accomplished with the participation of the Secret Service, the DP’s local administrations and organisations guided by the state such as student unions, youth associations, syndicates and the “Association of Turkish Cyprus” (Kıbrıs Türktür Cemiyeti– KTC).
GuvenDilekέγραψε μεταξύ άλλων «Τα γεγονότα της 6 και 7 Σεπτεμβρίου είχαν σχεδιαστεί από το Δημοκρατικό Κόμμα (DP) που κυβερνούσε εκείνη την περίοδο και είχαν εκτελεστεί με την συμμετοχή των Μυστικών Υπηρεσιών (Τουρκίας), την τοπική διοίκηση του DPκαι οργανώσεις καθοδηγούμενες από το κράτος όπως φοιτητικές συντεχνίες, οργανώσεις νεολαίας, συνδικάτα και την «Οργάνωση της Τουρκικής Κύπρου» ((KıbrısTürktürCemiyeti– KTC)».
Και το δίγλωσσο βιβλίο (ελληνικό και αγγλικό) «Αιματηρή αλήθεια – BloodyTruth» της Κίνησης για Ελευθερία και Δικαιοσύνη στην Κύπρο που εκδόθηκε το 2009 στην Λευκωσία και διαθέσιμο στο διαδίκτυο.
Κλείνοντας δεν μπορώ παρά να συνεχίζω να θυμίζω τα λόγια του αείμνηστου Καθηγητή Δρ. Νεοκλή Σαρρή. Γιατί τέτοιες είναι οι στιγμές που επιβεβαιώνεται δυστυχώς η πρόβλεψή του.
«Σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι θα κάνουν τους Έλληνες να σκέπτονται σαν Τούρκοι και αυτή θα είναι η μεγαλύτερη μας ήττα».
Σταύρου Αυγολούπη Ομότιμου Καθηγητή Αστρονομίας του Τμήματος Φυσικής του Α.Π.Θ.
Στην ένδοξη πορεία της Χαλκιδικής, της γενέθλιας γης του Αριστοτέλη, μια κορυφαία θέση στο διάβα των αιώνων της κατέχει και η Ηρωική Επανάστασή της το 1821. Αυτή η Επανάσταση υπήρξε καθοριστική για την επιτυχία της Επανάστασης του Έθνους μας, διότι χωρίς την Επανάσταση της Χαλκιδικής δεν θα ήταν δυνατόν να είχε αυτήν την τύχη στην Πελοπόννησο και στη Στερεά Ελλάδα ο αγώνας της Εθνεγερσίας.
Από την εξέγερση στον Πολύγυρο στις 17 Μαΐου 1821, τη μάχη στον κάμπο της Ν. Απολλωνίας στις 6 Ιουνίου, την ηρωική θυσία στο χώρο των Βασιλικών στις 10 Ιουνίου, μέχρι και το Ολοκαύτωμα της Κασσάνδρας στις 13 Νοεμβρίου 1821, πέρασαν έξι ολόκληροι μήνες. Αυτοί οι έξι μήνες, που καθυστέρησαν τα Τουρκικά στρατεύματα, τα οποία θα πήγαιναν να καταπνίξουν την Επανάσταση στη Νότια Ελλάδα και τα οποία δεν έφθασαν ποτέ εκεί, ήταν απαραίτητοι για να γιγαντωθεί η Επανάσταση στο Νότο και να επιτευχθεί, τελικά, η Άλωση της Τριπολιτσάς.
Ο αγώνας στη Μακεδονία για την ελευθερία από τον Τουρκικό ζυγό ξεκίνησε από τη Χαλκιδική, διότι τόσο ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, που ήταν η κεφαλή της Φιλικής Εταιρείας, όσο και αρκετοί άλλοι Φιλικοί διέκριναν ότι η Χαλκιδική, παρότι είχε το σοβαρό μειονέκτημα της γειτνίασής της με τη Θεσσαλονίκη, είχε τα ακόλουθα στρατηγικά πλεονεκτήματα:
α) Είχε μεγάλο και αμιγή πληθυσμό με υψηλό εθνικό φρόνημα και με πολλούς Φιλικούς, όπως θα αναφέρουμε στη συνέχεια. Κατοικούνταν από ανθρώπους με ξεχωριστή ανδρεία και διψασμένους για τη λευτεριά τους. Απόδειξη γι’ αυτό είναι τα όσα γράφει το 1860 ο ιστορικός Ι. Φιλήμων : «Στην Πελοπόννησο υπήρχε ένα ορμητήριο, η Λακωνία, στην Κρήτη ένα άλλο τα Σφακιά, αλλά η Μακεδονία είχε δύο αντί για ένα, δυναμικά και πολεμικότατα, την μεγάλη Χερσόνησο του Άθω της Χαλκιδικής και την Χερσόνησο της Παλλήνης (της αρχαίας Φλέγρας) μεταξύ του Τορωναίου και του Θερμαϊκού Κόλπου» ( Φιλήμων Ι., 1860 ).
β) Είχε τη δυνατότητα στήριξης του αγώνα από τη θάλασσα, λόγω του μεγάλου μήκους των ακτών της, αλλά και του μεγάλου πλήθους των όρμων της.
γ) Είχε τον μεγάλο απρόσιτο όγκο του όρους Χολομώντα για καταφύγιο των καταδιωκόμενων από τους Τούρκους , αλλά και για ορμητήριο των επαναστατών και
δ) Είχε τις προνομιακές με τον Σουλτάνο σχέσεις των Μαντεμοχωρίων και κυρίως όμως του Αγίου Όρους, οι οποίες βοηθούσαν ώστε να μπορούν πιο εύκολα οι επαναστάτες να αποκρύβουν οπλισμό και πολεμοφόδια. Ιδιαίτερα το Άγιο Όρος ήταν και κατάλληλος τόπος προετοιμασίας και συγκέντρωσης επαναστατών από τον ντόπιο πληθυσμό και από το πλήθος των μοναχών, που υπήρχαν τότε στις Αγιορείτικες Ιερές Μονές.
Ο ίδιος ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, που είχε υψηλά αξιώματα στο Ρωσικό Στρατό, όρισε από την αρχή ακόμη αρχηγό του αγώνα στη Μακεδονία τον Ιωάννη Φαρμάκη. Αμέσως ο Ιωάννης Φαρμάκης επισκέφθηκε το Άγιο Όρος, όπου ήταν εξόριστος ο ηρωικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ και μύησε στη Φιλική Εταιρεία τον αρχιγραμματέα του Πατριάρχη, τον Ιωάννη Παπαγεωργάκη από τον Πολύγυρο και αρκετούς μοναχούς.
Στη συνέχεια, ο Ι. Φαρμάκης επισκέφθηκε και άλλες περιοχές της Χαλκιδικής και, αφού δημιούργησε αρκετές εστίες της Φιλικής Εταιρείας, επέστρεψε στη Μολδοβλαχία, όπου τον περίμενε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης. Ο Πολυγυρινός Ιωάννης Παπαγεωργάκης, ο αποκαλούμενος και Λογοθέτης του Πατριάρχη, μύησε στη συνέχεια τον αδελφό του και πρόκριτο του Πολυγύρου Κύρκο Παπαγεωργάκη και τον μικρότερο αδελφό τους Μαυρουδή και πολλούς άλλους Χαλκιδικιώτες.
Ο Φαρμάκης, όμως, στην ιστορική μάχη του Δραγατσανίου συνελήφθη με δόλιο τρόπο από τους Τούρκους και εφονεύθη στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, από τον ίδιο τον Αλέξανδρο Υψηλάντη ορίσθηκε αρχηγός πλέον και προστάτης της Μακεδονίας ο μεγάλος από τις Σέρρες πατριώτης Εμμανουήλ Παπάς (1772-1821). Αμέσως ο Εμμανουήλ Παπάς στις 23 Μαρτίου 1821 – την ίδια μέρα που οι ξεσηκωμένοι του Μωριά καταλάμβαναν την Καλαμάτα – με το καράβι του Λημνιού φίλου του και επίσης μεγάλου πατριώτη Χατζή Βισβίζη, φορτωμένο με όπλα και πολεμοφόδια, που αγόρασε με δικά του έξοδα, αποβιβάστηκε με τη συνοδεία του και με τον γιο του Ιωάννη στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, της οποίας ο ηγούμενος και πολλοί μοναχοί ήταν Φιλικοί.
Ο Εμμανουήλ Παπάς ήταν μεγάλος τραπεζίτης. Αψήφησε τους κινδύνους και εγκατέλειψε τα πλούτη και τα παλάτια του για να γράψει μία από τις ωραιότερες σελίδες θυσίας για την πατρίδα στο βιβλίο της Ελληνικής Ιστορίας και ιδιαίτερα της Ιστορίας της Χαλκιδικής. Είχε 8 γιους και τρεις θυγατέρες. Οι τρεις γιοι του άφησαν τις επιχειρήσεις τους και ακολούθησαν τον πατέρα τους, συνεχίζοντας και μετά το θάνατο του πατέρα τους τον αγώνα στη νότια Ελλάδα και έδωσαν την ίδια τους τη ζωή μαζί με τις περιουσίες τους. Ο Νικόλαος 18 ετών έπεσε πολεμώντας στο Καματερό στο πλευρό του Καραϊσκάκη, ο Ιωάννης 23 ετών έπεσε πολεμώντας στο Μανιάκι στο πλευρό του Παπαφλέσσα, ενώ ο Αθανάσιος 27 ετών πολεμώντας αποκεφαλίστηκε στη Χαλκίδα. Τα άλλα αγόρια του κατά το έτος 1821 ήταν ανήλικα σε ηλικίες μόλις 16,14,10,5 ετών, εκτός από τον Αναστάσιο, που ήταν 25 ετών και ο οποίος έλλειπε στις εμπορικές επιχειρήσεις του πατέρα του στη Βιέννη και από εκεί ενίσχυε οικονομικά τον αγώνα (Καρτσιώτης Μιχ. , 2021).
Στη Μονή Εσφιγμένου εγκαθιστά ο Εμμανουήλ Παπάς το Στρατηγείο του. Οι πατέρες ευλογούν τον αρχηγό και αρχίζουν οι προετοιμασίες για έναν συντονισμό με άλλους οπλαρχηγούς της Μακεδονίας και για την αποστολή βοήθειας απ’ αυτούς.
Στη Θεσσαλονίκη ο Διοικητής της Γιουσούφ Μπέης, όταν πληροφορήθηκε την άφιξη του Εμμανουήλ Παπά στο Άγιο Όρος άρχισε να ανησυχεί, διότι είχε ήδη πληροφορηθεί για την Επανάσταση στην Πελοπόννησο και στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες. Γι’ αυτό το λόγο αποφάσισε να μεταβεί ο ίδιος με στρατό στην Ιερισσό και να δει την κατάσταση από κοντά, καθώς γνώριζε τα προνόμια που ο Σουλτάνος είχε δώσει στο Άγιο Όρος.
Ο Εμμανουήλ Παπάς έστειλε αμέσως μια επιτροπή από μοναχούς στην Ιερισσό για να υποδεχθούν τον Γιουσούφ Μπέη με δώρα και αισθήματα φιλίας προς το Σουλτάνο και ταυτόχρονα να του υπενθυμίσουν ότι ένα από τα παλαιά προνόμια του Αγίου Όρους ήταν και η απαγόρευση στρατευμάτων σ’ αυτό.
Τότε ο Γιουσούφ Μπέης αποφάσισε να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη αφού, όμως, άφησε μια φρουρά στην Ιερισσό και μικρότερα αποσπάσματα σε διάφορα χωριά της Βορειοανατολικής περιοχής και μάλιστα ζήτησε να του αποσταλούν και ως όμηροι οι προεστοί των χωριών. Ταυτόχρονα βέβαια κράτησε ως ομήρους και τους μοναχούς της Επιτροπής, που τον υποδέχθηκαν στην Ιερισσό, δηλαδή τους απεσταλμένους του Εμμανουήλ Παπά.
Όταν, όμως, διαπίστωσε ότι ως όμηροι στη Θεσσαλονίκη του απεστάλησαν όχι οι προεστοί των χωριών, αλλά απλοί χωρικοί, τότε, όπως αναφέρει ο ίδιος Ιστορικός Ι. Φιλήμων στο ίδιο δοκίμιό του, του 1860, που αναφέραμε προηγουμένως, αποφάσισε να συλλάβει τους προεστούς των χωριών αυτών και κυρίως του Πολύγυρου, που ήταν η πρωτεύουσα των Χάσικων χωριών της Χαλκιδικής.
Έτσι διέταξε τον αρχηγό της Παζαρούδας Τσιρίβαση με 500 άνδρες και τον διοικητή των Χάσικων χωριών Χασάν αγά με άλλους 500 άνδρες να περικυκλώσουν τον Πολύγυρο, να συλλάβουν τους προύχοντες και να αφοπλίσουν τους κατοίκους του.
Οι στρατιώτες του Τούρκου υποδιοικητή του Πολύγυρου αμέσως αποθρασύνθηκαν και άρχισαν τις απειλές και τις σφαγές, ενώ την ίδια νύχτα της 16ης Μαΐου 1821 δολοφόνησαν και τον πρόκριτο του Πολύγυρου, τον φιλικό Κύρκο Παπαγεωργάκη, που αναφέραμε προηγουμένως.
Οι κάτοικοι του Πολύγυρου εντωμεταξύ πληροφορήθηκαν και αυτοί τα σχέδια του Γιουσούφ Μπέη και, βλέποντας την πολεμική συμπεριφορά των στρατιωτών του Τούρκου υποδιοικητή με φόνους και συλλήψεις καθ’ όλη τη διάρκεια της 16ης Μαΐου 1821, αποφάσισαν να αμυνθούν με τα όπλα προτού σφαγιασθούν όλοι τους από τους επερχόμενους Τσιρίμπαση και Χασάν αγά με τους 1000 στρατιώτες τους.
Το πρωινό τελικά της 17ης Μαΐου 1821 βρίσκει τον Πολύγυρο σε πλήρη επαναστατική κίνηση. Οι Πολυγυρινοί καταρχήν σκότωσαν τον Τούρκο υποδιοικητή και τους δεκαοχτώ στρατιώτες του και αμέσως, αφού χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, πρόλαβαν και επιτέθηκαν έξω από τον Πολύγυρο, η μία ομάδα εναντίον του Τσιρίβαση και η άλλη εναντίον του Χασάν αγά, επιτυγχάνοντας την πρώτη νικηφόρα μάχη κατά των 1000 Τούρκων στρατιωτών, οι οποίοι διαλύθηκαν και τράπηκαν σε φυγή.
Ο Γιουσούφ, μόλις πληροφορήθηκε την όλη κατάσταση στον Πολύγυρο, αμέσως για εκδίκηση έσφαξε 200 τουλάχιστον ομήρους, τον επίσκοπο Κίτρους Μελέτιο και άλλους προύχοντες της Θεσσαλονίκης και των Σερρών, δίνοντας και την εντολή στους Τούρκους να λεηλατούν τα σπίτια των Χριστιανών. Στη συνέχεια, ο ίδιος ο Γιουσούφ με ένα εκστρατευτικό σώμα διαμέσου του Λαγκαδά κινήθηκε προς τα χωριά της Βορειοανατολικής Χαλκιδικής και άρχισε τις σφαγές και τις μεγάλες καταστροφές. Αρχικά έπνιξε στη λίμνη Βόλβη πολλούς κατοίκους της Παζαρούδας και κατέσφαξε πάνω από 300 κατοίκους της Ρεντίνας και της κωμοπόλεως των Πετροκέρασων.
Μετά την επανάσταση στον Πολύγυρο, αμέσως ο Εμμανουήλ Παπάς κήρυξε επίσημα την Επανάσταση με πανηγυρική δοξολογία στο Πρωτάτο των Καρυών του Αγίου Όρους, προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Μαρώνειας Κωνσταντίου, γεννημένου στα Μαντεμοχώρια της Χαλκιδικής και αναγορεύθηκε Αρχηγός και Προστάτης της Μακεδονίας. Αμέσως η Επανάσταση ως πύρινη φλόγα μεταδόθηκε στην Κασσάνδρα, στην Καλαμαριά, στην Ορμύλια, στη Συκιά, στα Μαντεμοχώρια, στη Λόκοβη και σε όλα σχεδόν τα χωριά της Χαλκιδικής με καθολική συμμετοχή όλων των Χαλκιδικιωτών, “ως φύσει δίκαιον τούτον όντα τον πόλεμον” ( Αριστοτέλους Πολιτικά 2566,25) και κινούνταν όλοι από την επιθυμία να ελευθερώσουν ως γνήσιοι Έλληνες το “σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ’ ανθρώποις…”( Πλάτωνος Κρίτων Σ1b).
Ο μοναχός της μονής Ξενοφώντος Γεδεών και ο Δημήτριος Νικολάου, όπως αναφέρει ο ιστορικός Βακαλόπουλος, γράφουν: «Όλα τα χωριά βρίσκονται στα όπλα και κινούνται εναντίον του κοινού εχθρού του γένους και της πίστεως με μεγάλο θάρρος και ορμή, ώστε οι μουσουλμάνοι κυριεύονται από άκρα δειλία, αναχωρούν αγεληδόν από τα χωριά των και δραπετεύουν με μεγάλο φόβο» ( Βακαλόπουλος Απ., 1981).
Σε άρθρο της στον Παγχαλκιδικό Λόγο η ιστορικός Ερατώ Ζέλλιου καταγράφει διάφορες αναφορές αυτόπτων μαρτύρων της εποχής εκείνης και επιστολές προκρίτων προς τον Εμμανουήλ Παπά: «Από την Λόκοβη (σημερινό Ταξιάρχη) όλοι και οι 100 μάχιμοι άνδρες έτρεξαν στον αγώνα με ζήλο και ορμή για να κομματιάσουν τους τυράννους τους, αλλά ούτε όπλα είχαν πολλά και καλά, ούτε γυμνασμένοι ήταν στην τέχνη του πολέμου και από το άλλο μέρος ούτε οι καπεταναίοι εγνώριζαν από πόλεμο και δεν ημπορούσαν να τους κρατήσουν σε τάξη και υποταγή». Στις 2 Ιουνίου μάλιστα οι προύχοντες των χωριών της Καλαμαριάς, καθώς πληροφορήθηκαν την κατάσταση στα Μαντεμοχώρια, ζητούσαν από τον Εμμανουήλ Παπά πολεμοφόδια, διότι οι περισσότεροι επαναστάτες ήταν μόνο με ξύλα στο χέρι (Ζέλλιου Ερ., 2010).
Μετά την τελετή στο Πρωτάτο των Καρυών του Αγίου Όρους, αμέσως οι επαναστάτες διώχνουν τον Τούρκο διοικητή του Αγίου Όρους Χασεκή Χαλήλ Μπέη με τους χωροφύλακές του και διορίζουν διοικητή τον Νικηφόρο Ιβηρίτη. Ο αριθμός των επαναστατών, κατά τον Ι. Βασδραβέλη, τελικά ανήλθε στους 3900 από τους οποίους οι 1000 ήταν μοναχοί (Βασδραβέλης, 1967). Στην Ιερισσό στήριγμα του Εμμανουήλ Παπά είναι ο Επίσκοπος Ιγνάτιος, ο οποίος τελικά βρήκε τραγικό θάνατο από τους Τούρκους.
Στη συνέχεια, σε σύσκεψη των οπλαρχηγών αποφασίσθηκε να δημιουργηθούν δύο Τμήματα Επαναστατών με στόχο πλέον την κατάληψη της Θεσσαλονίκης. Το πρώτο Τμήμα με αρχηγό τον Εμμανουήλ Παπά αποτελούμενο από τους 1000 μοναχούς και αρκετούς από τα Μαντεμοχώρια, αφού την 1η Ιουλίου κατέλαβε την Ιερισσό, κινήθηκε στην ανατολική πλευρά της Χαλκιδικής και στις 6 Ιουνίου έφθασε στα στενά της Ρεντίνας για να προφθάσει να τα καταλάβει πριν περάσει από εκεί η μεγάλη δύναμη του Μπαϊράμ Πασά, που με εντολή του Σουλτάνου εκινείτο προς την Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο για να καταστείλει τις εκεί επαναστάσεις.
Η Υψηλή Πύλη όμως, μόλις πληροφορήθηκε την Επανάσταση της Χαλκιδικής, διέταξε τον Μπαϊράμ Πασά με την τεράστια δύναμη των 30.000 στρατιωτών, των 3000 ιππέων και με το άφθονο πυροβολικό του να αλλάξει πορεία και να καταπνίξει πρώτα την επανάσταση της Χαλκιδικής.
Δυστυχώς, όταν έφθασε ο Εμμανουήλ Παπάς στη Ρεντίνα, ο Μπαϊράμ Πασάς είχε ήδη περάσει από τα στενά και έτσι αναγκάσθηκε να εμπλακεί σε μάχη με την οπισθοφυλακή του και μάλιστα στον πεδινό χώρο της Ν. Απολλωνίας. Οι πολεμιστές του Εμμανουήλ Παπά πολέμησαν γενναία, αλλά λόγω του πεδινού εδάφους και του πολυάριθμου Τουρκικού Στρατού αναγκάσθηκαν να υποχωρήσουν προς το Άγιο Όρος και προς τον ορεινό όγκο του Χολομώντα με σκοπό να ανασυνταχθούν και να συνεχίσουν αλλού τον αγώνα τους.
Το δεύτερο Τμήμα είχε αρχηγό τον Καπετάν Χάψα με δύναμη 2000 ανδρών, που αποτελούνταν από Χασικοχωρίτες οπλοφόρους της Κασσάνδρας και της Συκιάς με υπαρχηγό τον Χυμευτό και οπλαρχηγό τον Δουμπιώτη, οι οποίοι αξίζει να σημειώσουμε ότι ως γενναίοι ήρωες και οι δύο, μετά την πτώση της Κασσάνδρας, που θα αναφέρουμε στη συνέχεια, θα ενταχθούν στις διαταγές του Αναστασίου Καρατάσου και θα λάβουν μέρος σε πολλές μάχες στη Νότια Ελλάδα (Ν. Παπαοικονόμου, 2016).
Ο Καπετάν Χάψας ξεκίνησε από την Ιερισσό και μέσω Μεγάλης Παναγίας και Αρναίας, έχοντας στη δύναμή του και τους καπετάνιους Βασιλικό, Αγγέλου κ.ά. και αφού ενσωματώθηκαν και οι Πολυγυρινοί Επαναστάτες, έφθασε στη Γαλάτιστα όπου στρατοπέδευσε, αφού πρώτα την απελευθέρωσε.
Ο Καπετάν Στάμος Κάψας, ο οποίος στη συνέχεια πήρε το όνομα Χάψας, με το οποίο και έμεινε στην ιστορία, διότι κατά κάποιον τρόπο έχαφτε (έτρωγε), δηλαδή κατέστρεφε τους Τούρκους στις μάχες με τον μεγάλο ηρωισμό του, ήταν ένας απλός σερδάρης (φύλακας) του Αγίου Όρους, που γεννήθηκε στα Παζαράκια (Κρυοπηγή) και έζησε στη Συκιά της Χαλκιδικής. Ήταν μια ηρωική μορφή με ανυποχώρητη πίστη στην πατρίδα και στην ελευθερία του γένους των Ελλήνων και συνέβη μ’ αυτόν στο όνομά του, αυτό που συνέβη και με τον άλλο μεγάλο μας ήρωα τον Νικηταρά, που ονομάσθηκε Τουρκοφάγος.
Την επόμενη ημέρα, αφού προστέθηκαν και οι επαναστάτες των Βασιλικών και του Βάβδου, απελευθέρωσε τα Βασιλικά, διαλύοντας όλες τις Τουρκικές δυνάμεις και στις 8 Ιουνίου προχώρησε για τον μεγάλο στόχο της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης.
Στο δρόμο του συνάντησε το ισχυρό ιππικό του Αχμέτ Μπέη των Γιαννιτσών το οποίο όμως κατόρθωσε να το διαλύσει και έτσι έφθασε στο Σέδες, δηλαδή μόνον το πολύ 2 ώρες από τη Θεσσαλονίκη και εύκολα θα την απελευθέρωνε εάν είχε και τη βοήθεια του Εμμανουήλ Παπά.
Δυστυχώς όμως, αντί για τη βοήθεια από τον Εμμανουήλ Παπά, έφθασε ο Μπαϊράμ Πασάς που είχε ήδη διαλύσει το στρατό του Εμμανουήλ Παπά στη Ν. Απολλωνία χάρις στον πολυάριθμο στρατό του, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως.
Ο Καπετάν Χάψας αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει την πεδινή έκταση του Σέδες και με τη σύμφωνη γνώμη του γέρου προεστού των Βασιλικών αποφάσισε να δώσει τη Μεγάλη Μάχη στους πρόποδες του όρους Βούζιαρη, αμέσως μετά τα Βασιλικά, στις πλαγιές του οποίου είναι κτισμένο το Μοναστήρι της Αγίας Αναστασίας, όπου μεταφέρθηκαν οι άμαχοι και τα γυναικόπαιδα της περιοχής.
Έτσι η πόλη των Βασιλικών παραδόθηκε στη σφαγή και τη λεηλασία του Αχμέτ Μπέη, που με το ιππικό του ερήμωσε ολόκληρο τον κάμπο σφάζοντας και συλλαμβάνοντας αμάχους και κυρίως γυναίκες για τα σκλαβοπάζαρα της Βεγγάζης και της Τρίπολης. Για πολλά χρόνια οι γεωργοί των Βασιλικών ξέθαβαν με το αλέτρι τους στα χωράφια τους τα οστά των σφαγιασθέντων και τα τοποθετούσαν σε ειδικό οστεοφυλάκιο του Μοναστηριού της Αγίας Αναστασίας.
Σε λίγο έφθασε και ο Μπαϊράμ Πασάς με τον πολυάριθμο στρατό του. Ο Καπετάν Χάψας κατάλαβε ότι δεν υπήρχε πλέον ελπίδα νίκης. Προτίμησε όμως με τους συμπολεμιστές του (από τους οποίους 62 ήταν συγχωριανοί του από τη Συκιά) να πολεμήσουν και να θυσιαστούν χωρίς να υποχωρήσει ή να λιποψυχήσει κανένας και έπεσαν όλοι στο πεδίο της τιμής αυτοθελήτως. Η τοποθεσία αυτή από τότε προς τιμή τους ονομάζεται “Σκιωτούδια” ή “Κομμένοι”, διότι οι Τούρκοι μετά τη μάχη τούς έκοψαν μικρά κομμάτια. Να πώς περιγράφει ο ιστορικός Ι. Φιλήμων (Φιλήμων Ι., 1861) το χρονικό της ιστορικής αυτής για το Έθνος μας μάχης: «Ο Χάψας εμάχετο όρθιος ως λέων και δια κραυγών και ύβρεων απέκρουε τους εχθρούς. Τα παλληκάρια του έπιπτον το εν κατόπιν του άλλου και τελικώς αφού ανέσπασε την μάχαιραν ερρίφθη εις το μέσον του εχθρικού στρατού και μετά λυσσώδη και φρικαλέον αγώνα έπεσεν ενδόξως επί του πεδίου της τιμής μαζί με όλα του τα παλληκάρια εκ Συκιάς και τους οπλαρχηγούς του Βάβδου…».
Ο μεγάλος αρχηγός Καπετάν Χάψας έπεσε λοιπόν την 10η Ιουνίου 1821 ηρωικά μαχόμενος ως άλλος Παπαφλέσσας στο πεδίο της μάχης. Δόθηκε όμως χρόνος να διαφύγει ο άμαχος πληθυσμός από το Μοναστήρι της Αγίας Αναστασίας κατά τη διάρκεια της νύχτας, πριν ο Μπαϊράμ Πασάς το περικυκλώσει. Έτσι έφθασαν στα παράλια του Αγίου Νικολάου και από εκεί με πλοιάρια μεταφέρθηκαν στη Σκιάθο, στη Σκόπελο και στην Αταλάντη.
Ο Μπαϊράμ Πασάς πυρπόλησε το Μοναστήρι και αποκεφάλισε τους μοναχούς. Τις επόμενες ημέρες νικητής πλέον για δεύτερη φορά ο Μπαϊράμ Πασάς συνέχισε τις επιχειρήσεις του στη Χαλκιδική πυρπολώντας και ερημώνοντας όλα τα χωριά παράλληλα με τον Γιουσούφ Μπέη της Θεσσαλονίκης και στέλνοντας τις μάνες Ελληνίδες με τα παιδιά τους για να πουληθούν στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης, γεγονός που, έστω και αρκετά καθυστερημένα, προκάλεσε τον εκνευρισμό της Ευρώπης απέναντι των Τούρκων.
Στην Ιερισσό ακόμη και σήμερα την Τρίτη ημέρα του Πάσχα όλο το χωριό με βαθειά πατριωτικά συναισθήματα και με μεγαλειώδη πομπή, με την εικόνα της Αναστάσεως, τα λάβαρα, τους ιερείς και την εθνική μας σημαία, πηγαίνουν μετά τη Θεία Λειτουργία στη θέση «Μαύρο Αλώνι», όπου εκεί έγινε η σφαγή των 400 νέων της Ιερισσού. Εκεί οδηγήθηκαν οι μελλοθάνατοι και διατάχθηκαν να σχηματίσουν αλυσιδωτό χορό και όταν περνούσαν κάτω από τα σπαθιά των δημίων τους αποκεφάλιζαν. Πιστή αναπαράσταση του τραγικού αυτού γεγονότος του 1821 γίνεται ακόμη και τώρα στην ίδια θέση «Μαύρο Αλώνι», την Τρίτη ημέρα του Πάσχα και θεωρείται ιερό καθήκον να πάρει μέρος στο χορό αυτόν ο κάθε Ιερισσιώτης με το γνωστό συμβολικό τραγούδι στο στόμα του: «Άκουσι συ Προυτουσυρτή και συ Προυτουκαγκελευτή…».
Ο ίδιος ο Μπαϊράμ Πασάς σε επιστολή του προς τον Σουλτάνο (Βακαλόπουλος Απ., 1988) αναφέρει υπερηφανευόμενος : “….καταπολεμήσας τους απίστους εξόντωσα και εξαφάνισα από προσώπου γης 42 πόλεις και χωριά αυτών…, αυτούς μεν τους ίδιους διεπέρασα εν στόματι ρομφαίας, τας γυναίκας και τα τέκνα των εξηνδραπόδισα, τα υπάρχοντά των τα διένειμα μεταξύ των πιστών νικητών, τις εστίες δε αυτών παρέδωσα εις το πυρ και την τέφραν, ώστε φωνή αλέκτορος να μην ακούγεται πλέον εις αυτά…”
Η βορειοανατολική Χαλκιδική ερημώθηκε ολοσχερώς απ’ άκρη σ’ άκρη και ο Εμμανουήλ Παπάς μετέφερε το Στρατηγείο του στην Ποτίδαια. Εκεί συγκεντρώθηκαν οι εναπομείναντες επαναστάτες του και μαζί με τους Κασσανδρινούς μαχητές οχυρώθηκαν στο πιο στενό σημείο του Ισθμού, τις «Πόρτες», όπου κατασκεύασαν οχυρωματικά έργα και μετέβαλαν τα στενά αυτά σε νέες Θερμοπύλες.
Στη συνέχεια στο μέρος αυτό στους περίπου 2000 εγχώριους πολεμιστές, σύμφωνα με τον ιστορικό Ι.Βασδραβέλη, προσέτρεξαν και 400 μαχητές του Ολύμπου με αρχηγό τον Λιακόπουλο και λίγο αργότερα και άλλοι 200 μαχητές με αρχηγό τον Διαμαντή και με τη βοήθεια και 11 Ψαριανών πλοίων συνεχίσθηκε η Επανάσταση της Χαλκιδικής με νέα αισιοδοξία, έχοντας ως παρατηρητήριο τον Πύργο του Αγίου Παύλου στη Νέα Φώκια. Από εκεί τώρα ο Εμμανουήλ Παπάς με συνεχείς επιστολές του άρχισε να ζητάει βοήθεια από τους Ψαριανούς και από τον Δημήτριο Υψηλάντη, ο οποίος από τις 12 Ιουνίου 1821 βρίσκονταν στην Ύδρα και μετά στο Άργος διορισμένος από τον αδελφό του Αλέξανδρο Υψηλάντη πληρεξούσιος Αρχιστράτηγος Πελοποννήσου.
Ο Μπαϊράμ Πασάς, τελικά, αφού καθυστέρησε 2 ολόκληρους μήνες στη Χαλκιδική, αναχώρησε για τη Νότια Ελλάδα, αφού όμως εγκατέστησε τον Αχμέτ Μπέη στον Άγιο Μάμα με δύναμη 4500 ανδρών, εκεί όπου βρίσκονταν και το μεγάλο Κονάκι-Τσιφλίκι του Γιουσούφ μπέη. Από τις 27 Ιουνίου και μετά ο Αχμέτ επιχείρησε πολλές φορές να καταλάβει τον Ισθμό στην Ποτίδαια χωρίς αποτέλεσμα και μάλιστα με μεγάλες απώλειες και για το λόγο αυτό περιορίζονταν στο να παρενοχλεί από μακριά τους επαναστάτες προκειμένου να ρίξει το ηθικό τους.
Στις 12 Αυγούστου 1821 όμως ο Διαμαντής σε συνεννόηση με τον Εμμανουήλ Παπά, τον Λιακόπουλο και τον προύχοντα της Κασσάνδρας τον Μεγάλο Γιαννιό παραπλάνησαν τον Αχμέτ και τον παρέσυραν στο Βάλτο της λίμνης του Αγίου Μάμαντα, όπου ο Διαμαντής επέτυχε μεγάλη νίκη, γνωστή ως «Μάχη των ελών», κατορθώνοντας να σκοτώσει 500 και πλέον Τούρκους στρατιώτες και να αποκομίσει άφθονα πυρομαχικά. Την άλλη μέρα απέκρουσαν, ύστερα από εφτάωρη μάχη, επίθεση 2000 Τούρκων ιππέων προξενώντας τους μεγάλες ζημιές, ενώ αργότερα Έλληνες μαχητές σε επίθεση στην στρατιωτική διοίκηση των Τούρκων στον Άγιο Μάμα σκότωσαν περισσότερους από 300 Τούρκους.
Αυτές οι μεγάλες νίκες των Επαναστατών και η άφιξη 11 Ψαριανών πλοίων στον κόλπο της Κασσάνδρας, τα οποία πυρπόλησαν το στρατόπεδο του Αχμέτ στον Άγιο Μάμα και που τους εφοδίασαν και με πυρομαχικά, ενδυνάμωσε σε μεγάλο βαθμό το ηθικό τους.
Ο καιρός όμως περνούσε και οι χωρίς αποτέλεσμα προσπάθειες του Εμμανουήλ Παπά για ενίσχυση του αγώνα τους από τη θάλασσα και αποστολής βοήθειας από τον Δημήτριο Υψηλάντη δημιούργησαν ξανά πτώση του ηθικού τους, καθώς μάλιστα εμφανίστηκαν και διάφορες ασθένειες. Το χειρότερο όμως ήταν η διχόνοια μεταξύ των οπλαρχηγών, που είχε ως αποτέλεσμα ο Λιακόπουλος με τους 400 άνδρες του να φύγει οριστικά από το μέτωπο και ο Διαμαντής με τους 200 μαχητές του να φύγει για τον Όλυμπο με την πρόθεση να συγκεντρώσει νέους πολεμιστές.
Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β, βλέποντας την ανικανότητα του Γιουσούφ πασά της Θεσσαλονίκης, το Σεπτέμβριο του 1821 τον αντικατέστησε με τον Μεχμέτ Εμίν, που έφερε την επωνυμία Εμπού Λουμπούτ, δηλαδή ροπαλοφόρος. Ο νέος αυτός πασάς αμέσως άρχισε τη στρατολόγηση των Τούρκων και των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και κατόρθωσε να δημιουργήσει έναν ισχυρό στρατό με 18.000 πεζούς, ιππείς, πυροβόλα και 20 πλοία, στον οποίο ενσωμάτωσε και τον στρατό του Αχμέτ Μπέη που βρίσκονταν στον Άγιο Μάμα, όπως αναφέραμε παραπάνω.
Στις 7 Νοεμβρίου ο Μεχμέτ Εμίν έστειλε τον Εβραίο συνεργάτη του Ιωσήφ Περέζ με επιστολή του προς τους Επαναστάτες με την οποία τους καλούσε να καταθέσουν τα όπλα και θα απολάμβαναν γενική αμνηστία. Ο Εμμ. Παπάς με τους οπλαρχηγούς Γιαννιό Χατζηχριστοδούλου από τη Βάλτα, Αβραάμ από τον Βάβδο, Κατσάνη, Παπαστεργίου και Δεληχρήστου από την Άθυτο, Αναστάση από τα Παζαράκια και Μαυρουδή Παπαγεωργάκη από τον Πολύγυρο ομόφωνα και χωρίς πολλές συζητήσεις απέρριψαν την πρότασή του και τότε άρχισαν οι επιθέσεις των Τούρκων σ’ όλο το μέτωπο.
Δόθηκαν διάφορες μάχες με τους κυριολεκτικά ξυπόλυτους ήρωες της Ποτίδαιας με πολλές απώλειες στην Τουρκική πλευρά και χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Δυστυχώς όμως υπήρχε και μια σημαντική ήττα των αμυνομένων επαναστατών, όταν προσπάθησαν, 600 τον αριθμό, να αποβιβαστούν στα νώτα των Τούρκων. Η επιχείρηση αυτή προδόθηκε και οδηγήθηκε σε τραγωδία, όπως επισημαίνει ο καθηγητής της Ιστορίας του Α.Π.Θ. Αθανάσιος Καραθανάσης ( Καραθανάσης Αθ., 2019).
Οι Έλληνες επαναστάτες αμύνονταν θερίζοντας κυριολεκτικά τα Τουρκικά στρατεύματα. Τότε ο έμπειρος στις μάχες Μεχμέτ Εμίν, στις 13 Νοεμβρίου 1821, κατέστρωσε ένα σχέδιο παραπλάνησης των αμυνομένων. Παρέσυρε όλη τη δύναμη των Ελλήνων επαναστατών στο ανατολικό τμήμα του Ισθμού. Στο δυτικό τμήμα έμεινε μόνο μία μικρή δύναμη 100 περίπου ανδρών με διοικητή τον προύχοντα της Κασσάνδρας Γιαννιό. Το κομμάτι όμως αυτό του Ισθμού ήταν αρκετά ρηχό και στενό και ο Μεχμέτ με μια δύναμη 1000 στρατιωτών κατόρθωσε με κορμούς δένδρων, με πέτρες και με σάκους γεμάτους με άμμο να το γεφυρώσει και έτσι βρέθηκαν οι αμυνόμενοι περικυκλωμένοι. Επακολούθησε μάχη σώμα με σώμα και η πλειοψηφία των αγωνιστών έπεσαν μαχόμενοι ηρωικά στο πεδίο της τιμής με πολλές απώλειες και από τα δύο μέρη και ακολούθησε το φρικτό ολοκαύτωμα της Κασσάνδρας.
Ο Εμμανουήλ Παπάς με τον υπασπιστή του Χατζηπέτρου και το γιο του Ιωάννη και με λίγους αγωνιστές μπόρεσαν και κατέφυγαν στο Άγιο Όρος, ενώ οι οπλαρχηγοί Αναστάσιος Χυμευτός, Αθανάσιος Σαραφιανός, Μεγάλος Γιαννιός, Κωνσταντίνος Δουμπιώτης και άλλοι με πλοιάρια κατευθύνθηκαν προς τη Νότια επαναστατημένη Ελλάδα και εντάχθηκαν στην αρχή κυρίως στα Μακεδονικά Στρατεύματα του Αναστάσιου Καρατάσου. Αργότερα κάποιους απ’ αυτούς τους συναντάμε, ως εκατόνταρχους, πεντακοσίαρχους και χιλίαρχους σε διάφορες περιοχές της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου, να πολεμούν τους Τούρκους και τον Ιμπραήμ και αργότερα τους συναντάμε με τον Τσάμη Καρατάσο το 1854 στο Δεύτερο Ηρωικό Επαναστατικό Κίνημα της Χαλκιδικής, που θα εορτάσουμε την διακοσιοστή του επέτειο το 2054.
Μετά την κατάληψη της διώρυγας, ύστερα από έξι μηνών άνισου αγώνα, τα άγρια στίφη κυρίως των Τούρκων, αλλά και των Εβραίων με την άδεια του Μεχμέτ Εμίν ξεχύθηκαν στην όμορφη χερσόνησο της Κασσάνδρας και πυρπόλησαν όλα τα χωριά, διαπράττοντας ακατανόμαστα αίσχη και σφάζοντας ανηλεώς σχεδόν όλους τους εναπομείναντες κατοίκους. Ο καθηγητής του Α.Π.Θ. Τιμολέων Μακρογιάννης (Μακρογιάννης Τιμ., 2021) αναφέρει την περιγραφή του αυτόπτη συγχωριανού του μάρτυρα των γεγονότων αυτών εφημέριου της Βάλτας Παπαγεώργη: «Ήμουν τότε εφημέριος στη Βάλτα. Κρύφτηκα στο ταβάνι της εκκλησίας και από εκεί, επί 3 μέρες, μπόρεσα να παρακολουθήσω τις φρικαλεότητες που γίνονταν μπροστά στα μάτια μου. Η εκκλησία λεηλατήθηκε, το ιερό μιάνθηκε. Το χωριό ήταν μέσα στις φλόγες. Ο ναός του Κυρίου χρησίμευε για στρατηγείο και καταφύγιο των Μουσουλμάνων και των Εβραίων… Τα πτώματα έφραζαν τους δρόμους του χωριού. Είδα τους δήμιους να αρπάζουν τα παιδιά από την αγκαλιά των μανάδων τους και να τα τινάζουν στον αέρα ή να συντρίβουν το κεφάλι τους στο καλντερίμι και άλλα πολλά…».
Η Κασσάνδρα είχε μεταβληθεί σε ένα μακάβριο τοπίο γεμάτο νεκρά σώματα, άταφα και άκλαφτα. Η Κασσάνδρα ερημώθηκε, δεν έμεινε ψυχή ζώσα και ο τόπος κάπνιζε για αρκετούς μήνες από τις πυρπολήσεις και ο αριθμός των νεκρών ίσως ξεπερνά τις 10.000, καθώς εκεί είχαν καταφύγει οικογένειες από όλη τη Χαλκιδική, που είχε ρημάξει ο Μπαϊράμ πασάς με τον Γιουσούφ Μπέη πριν ο πρώτος φύγει για την Πελοπόννησο. Για το λόγο αυτό η καταστροφή αυτή της Κασσάνδρας ονομάσθηκε από τους ιστορικούς «ΧΑΛΑΣΜΟΣ», ενώ οι διασωθέντες, που πρόφθασαν να φύγουν με πλοιάρια κυρίως για τις βόρειες Σποράδες και την Αταλάντη, την ονόμασαν «ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ».
Στην επιστολή που έστειλε μετά το “Χαλασμό” ο Λουμπούτ πασάς προς τον Γιουσούφ μπέη της Θεσσαλονίκης αναφέρει: “….Πλέον των 1000 στρατιωτών τους διαπεράσθηκαν δια των ξιφών των νικητών μουσουλμάνων, 600 δε περίπου γυναίκες και άνδρες δέθηκαν με αλυσίδες και εξανδραποδίστηκαν..”. Ο δε Σουλτάνος για να εκφράσει την εύνοιά του προς τον Λουμπούτ πασά γράφει: “…Μεχμέτ Εμίν πασά σου χαρίζω ένα καλό ένδυμα, κεντημένο ολόκληρο, με γούνα σαμουρίου, προς εκδήλωση της αυτοκρατορικής χαράς και αγαλίασης, ως και ένα ξίφος αδαμαντοκόλλητο, για να θερίζει τους εχθρούς μας. Όταν θα φοράς την γούνα και ζώνεις το ξίφος στη μέση σου, να είσαι αφοσιωμένος ολόψυχα σε μένα και να εύχεσαι υπέρ της μακροημέρευσής μου…” (Μακρογιάννης Τιμ., 2021)
Λίγα μέρη της χώρας μας μπορούν να καυχηθούν για την καθολική συμμετοχή στον αγώνα για τη λευτεριά της χώρας μας και μάλιστα από τις πρώτες ακόμη ημέρες της κήρυξης της Ελληνικής Επανάστασης, μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς.
Τον Ιανουάριο του 1822 παραδόθηκε και το Άγιο Όρος, το οποίο φιλοξένησε πολλές οικογένειες Χαλκιδιωτών, όπως αυτές αναφέρονται και επώνυμα σε διάφορα έγγραφα των διαφόρων Μονών και ήταν η πρώτη φορά που παραβιάζονταν το “Άβατο” με τη σύμφωνη γνώμη και απόφαση της Ιεράς Επιστασίας του.
Η επανάσταση της Χαλκιδικής, τελικά, έληξε με τον τραγικό αυτόν τρόπο, αφήνοντας πίσω της σε ολική καταστροφή 78 χωριά, καθώς και 59 Αγιορείτικα Μετόχια. Οι κάτοικοι στα περισσότερα χωριά μετρούνταν στα δάκτυλα της μίας χειρός και, όπως αναφέρεται στα δημοτικά μας τραγούδια, μόνον πετεινοί ακούγονταν να λαλούν απ’ άκρη σ’ άκρη σ’ ολόκληρη τη Χαλκιδική. Μια εικόνα παρόμοια μ’ αυτή που αναφέρει ο Διονύσιος Σολωμός για τη μετέπειτα καταστροφή των Ψαρών.
Ο Εμμανουήλ Παπάς από το Άγιο Όρος με δύο από τους γιους τους τον Αθανάσιο και Ιωάννη, με τον ηγούμενο της Μονής Εσφιγμένου Κύριλλο και με μερικούς έμπιστους μοναχούς και καλούς πολεμιστές με το πλοίο του Βισβίζη έφυγε για την Πελοπόννησο για να συνεχίσει εκεί τον επαναστατικό του αγώνα. Καθ’ οδόν όμως υπέστη καρδιακή προσβολή και κηδεύτηκε στην Ύδρα με τιμές Αρχιστράτηγου.
Τελικά, μόνον τον Ιούλιο του 1827 ο Σουλτάνος με το παρακάτω “φιρμάνι”, που έστειλε προς τον Ομέρ Πασά της Θεσσαλονίκης, έδωσε αμνηστία στους Κασσανδρινούς να επιστρέψουν στην κατεστραμμένη και έρημο αυτή Χερσόνησο, που μόνον ληστές πλέον κατοικούσαν: “…Εσύ ο έξοχος στρατάρχης, ο ρυθμιστής του κόσμου, να διορίσεις κατάλληλο μουσουλμάνο Διοικητή της χερσονήσου αυτής με την προϋπόθεση βέβαια της εκπλήρωσης των απαιτούμενων τύπων της υποτέλειας υπακουής, πίστεως και τιμιότητας. Να ανακοινώσεις το γεγονός αυτό σ’ όλους τους ραγιάδες της Χερσονήσου και να επιδείξεις την απαιτούμενη ικανότητα και εμπειρία αποφεύγοντας κάθε αντίθετη ενέργεια”.
Ο δε Μπαϊράμ πασάς μετά τη μάχη των Βασιλικών της Χαλκιδικής βρήκε την καταστροφή στην ομώνυμη μάχη των Βασιλικών της Φθιώτιδας στις 26 Αυγούστου 1821 από τον Γκούρα, τον Ανδρούτσο και τον Δυοβουνιώτη. Μετά την ολική καταστροφή της μεγάλης στρατιάς του ούτε ξαναφάνηκε, ούτε ξανακούστηκε και κατ’ άλλους πέθανε εξ οργής και λύπης και κατ’ άλλους θανατώθηκε με διαταγή του Σουλτάνου και έτσι δεν έφθασε ποτέ στην Πελοπόννησο, που ήταν ο προορισμός του για να καταπνίξει την Εθνεργεσία του Ελληνισμού.
Οι ήρωες της Επανάστασης της Χαλκιδικής μίλησαν με την Ιστορία του Έθνους μας και όλοι εμείς έχουμε χρέος να μιλάμε γι’ αυτούς. Στις σελίδες της νεώτερης ελληνικής ιστορίας η θυσία του Καπετάν Χάψα με τα παλληκάρια του στα Βασιλικά στις 10 Ιουνίου 1821 είναι παρόμοια με τη θυσία του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι και του Διάκου στην Αλαμάνα, ενώ η θυσία των αγωνιστών στις Πόρτες της Ποτίδαιας στις 13 Νοεμβρίου 1821 είναι όμοια με τη θυσία των 300 του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, διότι όλοι αυτοί επέλεξαν να μην αποφύγουν το βέβαιο θάνατο και έτσι προτίμησαν την αρετή της θυσίας με δική τους απόφαση και όχι με εντολές των ανωτέρων τους.
Την ίδια εθελοθυσία έδειξε και ο οπλαρχηγός και αρχηγός της Επανάστασης ήρωας Εμμανουήλ Παπάς που, ακόμη και όταν έκλεινε τα μάτια του μέσα στο καΐκι, καθώς πήγαινε για να συνεχίσει τον αγώνα για την Ελευθερία στη Νότια Ελλάδα, πίστευε με αισιοδοξία ότι και αν έχασε τη μάχη στη Χαλκιδική, κέρδισε τον αγώνα του Έθνους για τη Λευτεριά.
Η ιστορία έγραψε στο δικό της βιβλίο τη Μεγάλη αυτή Επανάσταση της Χαλκιδικής. Οι Χαλκιδικιώτες ήταν οι πρώτοι που απορρόφησαν στη Μακεδονία το μένος των Οθωμανών, οι οποίοι όρμησαν για να καταπνίξουν την Εθνέγερση του Ελληνισμού, και μάλιστα κατορθώνοντας να λυγίσουν όσο μπορούσαν τις δυνάμεις των Τούρκων. Τα ποτάμια αίματος και οι ωκεανοί των δακρύων, που χύθηκαν στη Χαλκιδική, δεν πήγαν χαμένα. Πότισαν το δένδρο της λευτεριάς. Καθυστέρησαν έξι μήνες τα Τουρκικά στρατεύματα, που θα πήγαιναν να καταπνίξουν την Επανάσταση στη Νότια Ελλάδα και τα οποία δεν έφθασαν ποτέ εκεί.
Έτσι δόθηκε η δυνατότητα στους εκεί αγωνιζόμενους Έλληνες να εδραιώσουν την Επανάσταση και να ελευθερώσουν τελικά περίπου τη μισή Ελλάδα. Η ηρωική Χαλκιδική και οι άλλες περιοχές της Μακεδονίας, οι οποίες έστησαν τα δικά τους τρόπαια και υπέστησαν τα ολοκαυτώματα, βυθίστηκαν ξανά στη σκλαβιά για άλλα περίπου 100 χρόνια έως το 1912, που ήρθε η πολυπόθητη ελευθεριά.
Όλοι όμως εμείς οι Χαλκιδικιώτες έχουμε ένα μεγάλο παράπονο για τη μεγάλη παράλειψη της Επανάστασης της Χαλκιδικής από τα Σχολικά βιβλία, που τελικά κάνουν μία μόνον απλή αναφορά στο όνομα και μόνον του Εμμανουήλ Παπά και καμία απολύτως για τον Καπετάν Χάψα. Η ιστορία έχει ακόμη ανοιχτούς λογαριασμούς με τους αθάνατους ήρωες της Χαλκιδικής. Πολλοί γνωρίζουν και πρέπει να γνωρίζουν τη Μάχη των Βασιλικών της Φθιώτιδας, που έγινε στις 26 Αυγούστου 1821, αλλά δυστυχώς ελαχιστότατοι γνωρίζουν τη μεγάλη Μάχη των Βασιλικών της Χαλκιδικής στις 10 Ιουνίου 1821.
Εμείς όμως οι Χαλκιδικιώτες καθιερώσαμε τέσσερις επίσημες τοπικές γιορτές και γιορτάζουμε κάθε χρόνο:
α) Στις 17 Μαΐου την έναρξη της Επανάστασης της Χαλκιδικής στον Πολύγυρο.
β) Στις 10 Ιουνίου την ηρωική θυσία του Καπετάν Χάψα και των παλικαριών του στην Ιερά Μονή της Αγίας Αναστασίας.
γ) Την Τρίτη ημέρα του Πάσχα τη σφαγή των 400 Ιερισσιωτών στο «Μαύρο Αλώνι».
δ) Στις 14 Νοεμβρίου το Χαλασμό-Ολοκαύτωμα της Κασσάνδρας και επιπλέον
ανεγέρθησαν από τους οικείους Δήμους ή παλαιές Κοινότητες και ανάλογα περικαλλή μνημεία.
Ο δε Παγχαλκιδικός Σύλλογός μας, με έτος ιδρύσεως το 1903, έχει μάλιστα αναγείρει:
1) Μεγαλόπρεπο μνημείο με τον ανδριάντα του ήρωα Καπετάν Χάψα και αναπαράσταση της ιστορικής Μάχης των Βασιλικών στο χώρο της ομώνυμης μάχης και στο οστεοφυλάκιο, που κτίσθηκε εκεί δίπλα, εναποτέθηκαν τα οστά των ηρώων του 1821, τα οποία μέχρι το 1998 φυλάσσονταν στο οστεοφυλάκιο της Αγίας Αναστασίας,
2) Μία προτομή του ήρωα Καπετάν Χάψα στην ανατολική είσοδο της Θεσσαλονίκης και
3) Έχει εκδώσει ειδικό ιστορικό φυλλάδιο για την Επανάσταση της Χαλκιδικής, ενώ στο τριμηνιαίο του περιοδικό ο «Παγχαλκιδικός Λόγος» δημοσιεύει τακτικά άρθρα από έγκριτους επιστήμονες και ερευνητές για την Επανάσταση της Χαλκιδικής και ενισχύει τις ερευνητικές εργασίες ειδικών ιστορικών.
Τώρα όμως ήρθε η ώρα επιτακτικά πλέον για να συμπεριληφθεί η Επανάσταση της Χαλκιδικής του 1821 στα Σχολικά Βιβλία και να αποκατασταθεί η Ιστορική Αλήθεια, διότι όπως είχε πει το 1954 και ο τότε Υπουργός Εθνικής Αμύνης Παν. Κανελλόπουλος κατά τον εορτασμό στον Πολύγυρο Χαλκιδικής της Εκατονταετηρίδος της Δεύτερης Επανάστασης της Χαλκιδικής του έτους 1854 : “….Τα γεγονότα των Ηρώων της Χαλκιδικής του 1821 και του 1854 εις τους πολλούς είναι άγνωστα. Είναι ανάγκη όθεν όπως η διδασκόμενη εις τα Σχολεία ιστορία συμπληρωθή δια να γνωρίσει και ο Νότος την ιστορία του Βορρά…”
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Βακαλόπουλος Απ. , Εμμανουήλ Παπάς-η ιστορία και το αρχείο της οικογένειάς του, Θεσσαλονίκη 1981.
Βακαλόπουλος Απ. , Ιστορία της Μακεδονίας 1354-1833, 1988.
Βασδραβέλης Ι. , Οι Μακεδόνες κατά την Επανάσταση του 1821, εκδ. 3η Ε.Μ.Σ. 1967.
Τουρκία – Ρωσία: Οι συντάκτες της εφημερίδας Duvar αξιολόγησαν τη συνάντηση Ερντογάν-Πούτιν και αν θα επηρεάσει τις σχέσεις των δύο χωρών.
Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν είχε μια κρίσιμη συνάντηση με τον πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν στο Σότσι, αμέσως μετά την επίσκεψή του στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις ΗΠΑ. Ενώ ήταν αξιοσημείωτο ότι δεν έγινε καμία δήλωση Τύπου μετά τη σύνοδο κορυφής, ο Πούτιν χαρακτήρισε τη συνάντηση ως “πολύ χρήσιμη και χωρίς αποκλεισμούς” και ο Ερντογάν ως “παραγωγική”. Οι συντάκτες της εφημερίδας Duvar, Aydın Selcen, Sezin Öney, Musa Özuğurlu και Mühdan Sağlam αξιολόγησαν τη συνάντηση των ηγετών.
Εμμονή με τη Ρωσία, εμμονή με τον Πούτιν
Aydın Selcen
Το συμπέρασμα που έβγαλα από το Σότσι το συμπύκνωσα στον τίτλο, όμως πρέπει να να τονίσω ότι δεν υπάρχει η λέξη εξωτερική πολιτική η λέξ «εμμονή». Τονίστηκε από τον Ερντογάν ότι η συνάντηση θα είναι «πρόσωπο με πρόσωπο» με τον Πούτιν και χωρίς τη συμμετοχή αντιπροσωπειών.
Ένα άλλο στοιχείο είναι ότι ο Ερντογάν πήγε στη Ρωσία, αν και ήταν η σειρά του Πούτιν να έλθει στην Τουρκία. Να σημειωθεί ότι πριν την επίσκεψη Ερντογάν προηγήθηκαν τα εξής:
Πρώτον η επίσκεψη του Μπασάρ Ασάντ, ο οποίος κλήθηκε στη Μόσχα τα μεσάνυχτα πριν από αυτή τη συνάντηση, μετά από έξι χρόνια, και
Δεύτερον οι αεροπορικές επιθέσεις και βομβαρδισμοί από τη ρωσική πολεμική αεροπορία εναντίον στόχων γύρω από τα παρατηρητήρια του τουρκικού στρατού και εναντίον τμημάτων υποστηρίζονται από την Τουρκία, τόσο στο Ιντλίπ όσο και στο Αφρίν.
Ένα άλλο αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η επίσκεψη αυτή έγινε ενώ ο Ερντογάν γύρισε από τη Νέα Υόρκη, χωρίς να καταφέρει να φωτογραφηθεί με τον Μπάιντεν, κάτι που τον ανάγκασε να δηλώσει ότι “δεν αντιμετώπισε τέτοια συμπεριφορά με κανέναν άλλον Πρόεδρο των ΗΠΑ”. Επίσης η επίσκεψη αυτή έγινε ενώ είχε ανακοινωθεί ότι ο Ερντογάν θα συναντηθεί με τον Μπάιντεν στην Ιταλία τα τέλη του Οκτωβρίου, στη σύνοδο των G-20.
Δεν πραγματοποιήθηκε συνέντευξη Τύπου μετά τη συνάντηση στο Σότσι. Σε αντίθεση με τις προσδοκίες, αν αφαιρεθεί ο χρόνος που αφιερώνεται για τη μετάφραση, τα άλλα στοιχεία είναι ότι η διμερής συνάντηση κράτησε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Στην κοινή συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε πριν από τη συνάντηση, ο Ερντογάν μίλησε όχι μόνο για την αγορά των S-400, αλλά και για “τα βήματα που έχουμε κάνει μαζί στην αμυντική βιομηχανία”. Είναι ενδιαφέρον αυτό που είπε ότι «Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ορισμένα άτομα ρωτούσαν συγκεκριμένα για ορισμένα θέματα. Τους έχουμε δώσει ήδη την απαραίτητη απάντηση». Εκφράζοντας ότι δεν είναι δυνατή η επιστροφή από τα βήματα που έγιναν, αναφέρθηκε έμμεσα στην αγορά των S-400. Πρόσθεσε: «Υπάρχουν μεγάλα οφέλη για εμάς να συνεχίσουμε στις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας, ενισχύοντάς τες κάθε μέρα». Δήλωσε ότι σκοπεύει να ξεκινήσει τη λειτουργία του πυρηνικού σταθμού του Akkuyu σε σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν μπήκε στο θέμα του φυσικού αερίου. Μίλησε για τη σημασία της συνέχισης της συνεργασίας, παρά το χάσμα μεταξύ των δύο χωρών και τα αντικρουόμενα εθνικά συμφέροντα στη Συρία.
Ο Πούτιν, από την άλλη πλευρά, τόνισε τα ζητήματα του αγωγού “Τουρκικό Ρεύμα”, της Συρίας, της Λιβύης και του Καραμπάχ ως θετικούς παράγοντες.
Ο Ερντογάν ήταν ήδη υπό την πίεση στο εσωτερικό λόγω του τρόπου που ασκεί την εξουσία και λόγω του ότι έρχεται δεύτερος για πρώτη φορά και στις δημοσκοπήσεις. Επίσης, έχει να αντιμετωπίσει επί πλέον τα προβλήματα της οικονομία, της τιμής του φυσικού αερίου και της διαχείρησης της πανδημίας. Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η κατάστασή του επιδεινώθηκε, καθότι επέστρεψε απογοητευμένος από την επίσκεψή του στη Νέα Υόρκη.
Η Ρωσία από την πλευρά της αύξησε την πίεση προς την Τουρκία στη Συρία, προκαλώντας την απώλεια ζωής μελών των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.
Αυτή είναι η πρώτη εικόνα του προφίλ που προέκυψε από το Σότσι, με αυτόν τον θυμό και την οργή και τη διάθεση του Ερντογάν, που είπε «Θα το διαχειριστώ αυτό». Αν υπάρχει εικόνα για συζήτηση. Συνοψίζοντας, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω και όλοι οι συνομιλητές του Ερντογάν γνωρίζουν αυτήν την τάση των πραγμάτων. Κανείς δεν στέκεται στην ουρά για να αγοράσει εισιτήριο σε πλοίο που βυθίζεται.
Μέχρι πού θα πάει το εκρεμμές μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας;
Sezin Öney
Υπάρχει μια εξίσωση που έχει γίνει κλασική: Η Τουρκία φέρνει στο προσκήνιο τις παραδοσιακές σχέσεις της με τις ΗΠΑ και τη “Δυτική Συμμαχία” όταν τον συμφέρει και τις προστατεύει και άλλες φορές προκαλεί εντάσεις και κρίσεις. Το θέμα είναι ότι χώρες όπως η Ινδία είναι σε θέση να διατηρήσουν πιο δυναμικές και συγκυριακές «στιγμιαίες» σχέσεις με τις ΗΠΑ. Για παράδειγμα, η «Ινδία προμηθεύτηκε από τη Ρωσία των αμυντικό σύστημα S-400», όμως αυτή η αγορά δεν συζητιέται τόσο στον κόσμο όσο η αγορά από πλευράς της Τουρκίας. Κι αυτό γιατί, σε σύγκριση με την Ινδία, η Τουρκία είναι πολύ πιο δυτική και πιο εγκλωβισμένη στις ΗΠΑ.
Λέγεται από διαφόρους ότι η Τουρκία «αποκόπτεται από τη Δύση», όμως αυτό δεν έχει τεθεί ποτέ στην εξωτερική πολιτική της Άγκυρας. Απλώς κάποιοι έπαιξαν ο ένας εναντίον του άλλου, κάτι που δεν είναι στην πραγματικότητα «εξωτερική πολιτική». Αν η κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε εκφράσει τη συμπάθειά της για την Άγκυρα, ίσως να μην είχαμε δει μια εικόνα όπου ο Πρόεδρος Ερντογάν χαρακτήρισε τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν ως «συνάδελφό μου» και αυτά που συνέβησαν στο Σότσι. Αυτή η περίοδος μπορεί επίσης να είναι η αρχή μιας πιο τρομακτικής περιόδου στην Τουρκία όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα αγνοούνται περαιτέρω.
Το Κρεμλίνο γνωρίζει εξαιρετικά την κατάσταση που βρίσκεται ο Ερντογάν και η Τουρκία. Όταν λέμε Κρεμλίνο δεν μιλάμε μόνο για τον Πούτιν: Η Ρωσία είναι πλέον ένας συνασπισμός ομάδων εξουσίας που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν μια συλλογική κρατική δομή. Το Κρεμλίνο εξετάζει επίσης τι μπορεί να πάρει από την Άγκυρα και αυτό θα συνεχίσει να είναι.
Επιπλέον, παρόλο που το Κρεμλίνο είναι σαφώς σε επαφή με τον δυτικό κόσμο, έχει μια προσέγγιση που εκφράζει την αντίθεσή του σε αυτή τη δομή. Από αυτήν την άποψη, βρίσκεται σε θέση ιδεολογικής σύγκρουσης πέρα από την Κίνα. Το Κρεμλίνο, το οποίο θα χρησιμοποιήσει την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή το μέγιστο δυνατό, θα έχει πολύ μεγαλύτερη επιρροή σε αυτήν την περιοχή.
Το αμυντικό σύμφωνο ΗΠΑ-Βρετανίας-Αυστραλίας, AUKUS, για το οποίο η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει «παραμελήσει» το ΝΑΤΟ, θα ενισχύσει επίσης αυτό το ρήγμα (σ.τ.μ. της Μέσης Ανατολής).
Η Τουρκία, επίσης, θα συνειδητοποιήσει πώς εξελίσσεται η πολιτική επικοινωνία Μόσχας-Άγκυρας, με την κατάσταση των λογαριασμών ηλεκτρικής ενέργειας και θέρμανσης αυτό το χειμώνα.
Συμπέρασμα: Δεν είναι καιρός για καβγάδες
Musa Özuğurlu
Στα μηνύματα που δόθηκαν πριν από τη συνάντηση, η έμφαση στη διμερή συνεργασία, την οικονομία και το εμπόριο και όχι στα «κύρια θέματα», δείχνει ότι και οι δύο πλευρές προτιμούν να «παίζουν με το το σκόπο» ή τουλάχιστον θέλουν να δείχνουν κάτι τέτοιο.
Ωστόσο, υπάρχουν μερικά πολύ σημαντικά ζητήματα. Η μη αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων, υποδηλώνει ότι υπάρχουν διαφορές απόψεων σχετικά με την επίλυση ορισμένων προβλημάτων ή προτεραιοτήτων. Για παράδειγμα, η ανυπομονησία της Συρίας, η οποία είναι έμμεσα στο τραπέζι σχετικά με το Ιντλίμπ, συνεχίζεται. Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, γνωρίζει ότι το ζήτημα του Ιντλίμπ αποτελεί εμπόδιο στην εξομάλυνση της πολιτικής στη Συρία, στην ανάκαμψη της οικονομίας και στη λύση του Κουρδικού Προβλήματος. Ωστόσο, η παρουσία των ΗΠΑ στην ανατολική Συρία, με την οποία είναι αντίθετη η Ρωσία, όπως και η Τουρκία, κάνει τον Ερντογάν να έχει θετικές προσδοκίες.
Οι δύο ηγέτες φαίνεται να έχουν υιοθετήσει τη «φυσική ροή των πραγμάτων» και την έμμεση λύση (όπως οι βομβαρδισμοί της Ρωσίας) αντί να προσπαθούν να επιλύσουν τις διαφορές τους άμεσα και οριστικά ή με τρόπο που να αντιμετωπίζει ο ένας τον άλλον. Φαίνεται ότι η κατάσταση του Ερντογάν θα καθορίσει το πώς θα εξελιχθεί αυτή η κατάσταση στο μέλλον. Εξάλλου, για τη Ρωσία και τη Συρία δεν υπάρχει τίποτα προς συζήτηση μαζί μας και είναι σαφές τι θέλουν να κάνουν με τη στάση τους. Από την άλλη, η προσέγγιση του Ερντογάν στη Ρωσία, η οποία έχει προβλήματα με το δυτικό μπλοκ, μπορεί να μην είναι αρκετή για τη Ρωσία.
Ο Πούτιν θα περιμένει απάντηση από τον Ερντογάν, ο οποίος χρειάζεται χρόνο στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Η κατάσταση στο πεδίο απαιτεί συγκεκριμένα βήματα στο εξής.
Για το λόγο αυτό, είναι πολύ πιθανό μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν να συζητήθηκε η εξομάλυνση των σχέσεων της Τουρκίας με τη Συρία. Επίσης, είναι πιθανόν να ζητήθηκε από την Τουρκία να τηρήσει μια πιο ήπια προσέγγιση στο ζήτημα της Ιντλίμπ, και ένα σχέδιο στο οποίο η Τουρκία θα επιχειρούσε ενάντιον της παρουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην ανατολική Συρία.
Οι προσδοκίες δεν εκπληρώθηκαν
Mühdan Sağlam
Πρέπει να ειπωθεί ότι η σύνοδος κορυφής μεταξύ των δύο ηγετών διήρκεσε μικρότερο χρόνο από τον αναμενόμενο. Με βάση τη δήλωση του Πέσκοφ, προβλεπόταν ότι αυτή η συνάντηση θα διαρκούσε 4-5 ώρες. Ωστόσο, η συνάντηση, συμπεριλαμβανομένης της μετάφρασης, διήρκεσε 2 ώρες και 45 λεπτά. Με άλλα λόγια, οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν για περίπου 1,5 ώρα. Λαμβάνοντας υπόψη την ένταση της ατζέντας, νομίζω ότι συζήτησαν μόνο εν συντομία ορισμένα θέματα. Η απουσία αντιπροσωπειών έδωσε ήδη κάποια στοιχεία για το αποτέλεσμα της συνάντησης. Το τι είπε ο Ερντογάν στον Πούτιν, τι είδους απάντηση έλαβε, είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Μόνο ο Ερντογάν έχει τις απαντήσεις. Ωστόσο, η απουσία συνέντευξης Τύπου μετά τη συνάντηση δείχνει ότι η συνάντηση δεν πήγε καλά ή ότι δεν ήταν δυνατή η επίτευξη συναίνεσης. Περιμένουμε μια σειρά συναντήσεων με την πάροδο του χρόνου, όπου είναι πολύ πιθανό ότι οι αντιπροσωπείες να εξετάσουν τα θέματα που συζητήθηκαν μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν. Ωστόσο, μπορεί να ειπωθεί ότι η συνάντηση δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες του Ερντογάν.
Οι αιτήσεις για απογραφή στη χώρα και για την αυτοαπογραφή της διασποράς κλείνουν απόψε στις 20:00, ολοκληρώνοντας έτσι τις δραστηριότητες απογραφής στο πλαίσιο της Απογραφής Πληθυσμού, Νοικοκυριών και Κατοικιών στη Βόρεια Μακεδονία το 2021.
Η μεγαλύτερη στατιστική δραστηριότητα εδώ και 20 χρόνια στη χώρα διήρκεσε 26 ημέρες, από τις 5 Σεπτεμβρίου έως σήμερα.
Τις επόμενες ημέρες, η Κρατική Στατιστική Υπηρεσία θα πρέπει να κάνει τους τελικούς ελέγχους και τη σύνοψη των δεδομένων, καθώς και τεχνικές δραστηριότητες για την ελάφρυνση του χρέους των απογραφέων.
Τα επίσημα αποτελέσματα της απογραφής πρέπει να ανακοινωθούν από την Κρατική Στατιστική Υπηρεσία το αργότερο σε έξι μήνες, δηλαδή έως το τέλος Μαρτίου 2022.
Η απογραφή του 2021 διεξήχθη υπό αυστηρά πρωτόκολλα υγείας και σε συνθήκες πανδημίας Covid-19.
Σύμφωνα με μια νέα μεθοδολογία της Eurostat και για πρώτη φορά με συνδυασμένο μοντέλο – εκτός από τη συλλογή δεδομένων απευθείας από τον πληθυσμό στο πεδίο, χρησιμοποιήθηκαν επίσης δεδομένα από τη λεγόμενη συνδρομητική βάση δεδομένων, όπου με την εισαγωγή του προσωπικού αριθμού αναγνώρισης του πολίτη στην αίτηση απογραφής, αποσύρθηκαν αυτόματα όλα τα δεδομένα που υπάρχουν σχετικά με αυτό το άτομο στις βάσεις δεδομένων της χώρας.
Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (NSC) θα συνεδριάσει με κρίσιμα θέματα για την εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Ο Πρόεδρος Ερντογάν θα προεδρεύσει της συνάντησης.
Θα αξιολογηθούν τα βήματα που πρέπει να γίνουν στη διεθνή σκηνή για τη σταθεροποίηση της περιοχής. Τα μέτρα που ελήφθησαν κατά της μεταναστευτικής πίεσης που προέρχονται από το Αφγανιστάν θα επανεξεταστούν.
Θα συζητηθούν οι αυξανόμενες επιθέσεις στο Ιντλίμπ
Οι εξελίξεις στη Συρία θα είναι επίσης στην ατζέντα του διοικητικού συμβουλίου. Συγκεκριμένα, θα συζητηθούν οι αυξανόμενες επιθέσεις στο Ιντλίμπ και η κατάσταση των Τούρκων στρατιωτών στην περιοχή. Θα γίνει αξιολόγηση της καταπολέμησης των τρομοκρατικών οργανώσεων.
Οι αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις είναι ένα άλλο θέμα στο τραπέζι. Θα γίνει αξιολόγηση για την καταπολέμηση των τρομοκρατικών οργανώσεων, ιδίως του PKK, του FETO και του DAESH. Θα συζητηθεί η τελευταία κατάσταση στις τρεις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο βόρειο Ιράκ.
Αιγαίο, Κύπρος, Ανατολική Μεσόγειος
Στη συνάντηση, θα συζητηθούν επίσης οι εξελίξεις στο Αιγαίο, την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Θα αξιολογηθούν μελέτες για την προστασία των δικαιωμάτων της Τουρκίας και της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο.
Γραπτή ανακοίνωση θα γίνει μετά τη συνάντηση στο Μπεστεπέ.
«Η εποχή της αποικιοκρατίας τελείωσε, ηλίθιε! Γύρνα στην Αμερική, όπως ήρθες»! Τα σκληρά αυτά λόγια ανήκουν στον Ιμπραήμ Καραγκιούλ, τον διευθυντή της Yeni Safak,της πιο φιλο-Ερντογανικής εφημερίδας στην Τουρκία!
Ποιος είναι «ο ηλίθιος», στον οποίο αναφέρεται; Ο Τζεφ Φλέικ, ο νεοδιορισμένος από τον πρόεδρο Μπάιντεν, νέος πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αγκυρα.
Τι ήταν αυτό που προκάλεσε την απίστευτη έκρηξη στον Τούρκο δημοσιογράφο; Ο Αμερικανός πρεσβευτής έκανε λόγο για «ελευθερία του Τύπου» και για «δημοκρατία» στην Τουρκία, προσθέτοντας ότι «η σχέση των Ηνωμένων Πολιτειών με την Τουρκία αντιμετωπίζει επίσης βαθιές προκλήσεις».
Και κάτι ακόμη: Κάλεσε την Αγκυρα «να μην αγοράσει νέα ρωσικά όπλα», προσθέτοντας ότι η Ουάσιγκτον «θα καταστήσει την Τουρκία υπεύθυνη». Απόψεις που θα μπορούσαν να συζητηθούν με φυσιολογικό τρόπο μεταξύ δύο, υποτιθέμενων, συμμαχικών χωρών.
Μόνο που για το «καθεστώς Ερντογάν» -και αυτή τη φράση χρησιμοποίησε ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Αγκυρα- οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες του Μπάιντεν, έχουν περιέλθει στο χειρότερο δυνατό σημείο. Και αυτό ακριβώς, εκφράζει ο στενός συνεργάτης του Ερντογάν, Ιμπραήμ Καραγκιούλ, ξιφουλκώντας με αμετροέπεια εναντίον του πρεσβευτή, τον οποίο κατηγορεί ευθέως ότι μεταβαίνει στην Αγκυρα για να ανατρέψει τον Πρόεδρο Ερντογάν!
«Σας έδωσαν εντολή να πάτε να ανατρέψετε τον Ερντογάν; Να κάνετε πραξικόπημα; Είστε ο αποικιοκράτης κυβερνήτης;», διερωτάται με απειλητικό τρόπο ο διευθυντής της Yeni Safak.
Μέσα στο παραλήρημά του, ο Τούρκος δημοσιογράφος δεν ξεχνά επίσης και τις τουρκικές επεκτατικές βλέψεις στο Αιγαίο:
«Ο χάρτης του Αιγαίου θα καταρρεύσει επίσης. Βλέπουμε τι οργανώνετε Τζεφ Φλέικ. Γνωρίζουμε το σκοπό των στρατιωτικών σας βάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Καταλαβαίνουμε για τι ετοιμάζεστε, εξοπλίζοντας τα νησιά του Αιγαίου, δημιουργώντας βάση ακόμη και στην Αλεξανδρούπολη»…
Ο Ερντογάν δεν έχει μάθει να τον …κόβουν
Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν γραφικές αυτές οι απειλές, αν δεν αποτελούσαν όμως μια de profundis αποκάλυψη των συζητήσεων που διεξάγονται στους πιο στενούς κύκλους του «καθεστώτος Ερντογάν».
Ο ίδιος ο Τούρκος Πρόεδρος άλλωστε το τελευταίο διάστημα εξαπολύει συνεχώς και με κάθε ευκαιρία, τα πυρά του εναντίον του Αμερικανού ομολόγου του, ιδιαίτερα μετά την άρνηση του Μπάιντεν να τον δεχτεί έστω και για λίγα λεπτά, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη.
«Οι σχέσεις με τον Αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν δεν ξεκίνησαν καλά », δήλωσε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, επιστρέφοντας από τη Νέα Υόρκη. Αναφέρθηκε μάλιστα ιδιαίτερα, στο ζήτημα των αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών F-35-η Τουρκία έχει παραγγείλει 100-αλλά η Ουάσιγκτον έχει παγώσει τη σύμβαση ,στο πλαίσιο των κυρώσεων για την αγορά των ρωσικών πυραύλων S-400.
Με αυτά και μ` αυτά-όπως γράφει η αυστριακή εφημερίδα Die Presse- «ο Τούρκος πρόεδρος τα έσπασε με τον Μπάιντεν και αναζητά προσέγγιση με τον Πούτιν, γιατί δεν έχει μάθει να τον …κόβουν. Θεωρεί ότι η άρνηση του Αμερικανού προέδρου να του μιλήσει στη Νέα Υόρκη ,αποτελεί μεγάλο αδίκημα».
Στο ίδιο πνεύμα, η γερμανική Tagesschau τονίζει ότι «ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν αισθάνεται ότι τον αντιπαθεί ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάιντεν».
Σε αντιπερισπασμό λοιπόν, ο Ερντογάν έτρεξε την περασμένη Τετάρτη στο ρωσικό θέρετρο Σότσι για συνομιλίες με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν. Σε μια κίνηση, που θύμιζε περισσότερο προσπάθεια ενίσχυσης του ηγετικού προφίλ του Ερντογάν στο εσωτερικό της χώρας, καθώς η δημοτικότητά του κατρακυλά συνεχώς.
Ο Τούρκος πρόεδρος είχε μια τρίωρη συνάντηση με τον Πούτιν ,αλλά μετά το πέρας των επαφών, δεν ακολούθησε κοινή συνέντευξη Τύπου, γεγονός που εξέπληξε τους περισσότερους αναλυτές. Ο Πούτιν περιορίστηκε να ευχαριστήσει τον Ερντογάν για την επίσκεψη και ο Τούρκος πρόεδρος να ανεβάσει -φεύγοντας για το αεροδρόμιο- στο twitter ότι «αναχωρήσαμε από το Σότσι μετά από μια παραγωγική συνάντηση με τον συνάδελφό μου Πούτιν».
Λόγια τυπικά, που δεν μπορούν να κρύψουν ότι «ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ερντογάν δεν είναι πλέον τόσο κοντά όσο στο παρελθόν», γράφει η Le Figaro.
Νέα κρίση με το ΝΑΤΟ
Ο Τούρκος πρόεδρος φαίνεται να εξασφάλισε μεν την αγορά από τη Ρωσία μιας δεύτερης συστοιχίας πυραύλων S-400. Για τον Πούτιν βέβαια, η πώληση ενός στρατηγικού οπλικού συστήματος όπως το S-400 σε μια χώρα του ΝΑΤΟ όπως η Τουρκία είναι μια επιτυχία, όχι μόνο όσον αφορά τη ρωσική βιομηχανία όπλων, αλλά και όσον αφορά τις «ρωγμές» που προκαλεί στο ΝΑΤΟ.
Σύμφωνα με πληροφορίες πάντως, αυτό δεν εμπόδισε τον Ρώσο πρόεδρο να ψάλλει τα εξ αμάξης στον Ερντογάν για την πώληση μη επανδρωμένων μαχητικών αεροσκαφών από την Τουρκία στην Ουκρανία, αλλά και την αντι-ρωσική στάση του Ερντογάν στην Κριμαία.
Η Άγκυρα επέκρινε πρόσφατα τη διεξαγωγή εκλογών στη χερσόνησο της Κριμαίας που προσαρτήθηκε από τη Ρωσία και επανέλαβε την υποστήριξή της για την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. Ισως και σε αντίποινα, ρωσικές δυνάμεις βομβάρδισαν πρόσφατα θέσεις φιλοτουρκικών πολιτοφυλακών στη Συρία ,που προσπαθούν να εμποδίσουν το συριακό καθεστώς και τους συμμάχους του να ανακαταλάβουν το Ιντλίμπ, το τελευταίο φρούριο των ανταρτών.
Ο πολύ γνωστός Τούρκος σχολιαστής Σεντάτ Εργκίν γράφει μάλιστα στη Hurriyet ότι «η συνάντηση του Σότσι διέφερε σημαντικά από τις προηγούμενες συνόδους κορυφής Πούτιν -Ερντογάν,γιατί πιθανότατα, δεν έχει βρεθεί ακόμη σημείο συμφιλίωσης ανάμεσα στη διαφορετική στάση των δύο χωρών, ειδικά στη Συρία»
Ο Τούρκος πρόεδρος γνωρίζει λοιπόν, ότι βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Εάν προκύψει η εντύπωση ότι η Τουρκία οδηγείται ξανά στην αγκαλιά της Ρωσίας και ο Πούτιν δώσει στον Ερντογάν οπλικά συστήματα -μια προσφορά στην οποία ο Ερντογάν δεν μπορεί φυσικά να πει όχι- η επόμενη κρίση μεταξύ της Αγκυρας και των άλλων συμμάχων του ΝΑΤΟ, θα είναι θέμα χρόνου να ξεσπάσει.
Ενδεχόμενη παράδοση στην Τουρκία της δεύτερης συστοιχίας των S-400 θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε νέες κυρώσεις από την αμερικανική κυβέρνηση, αλλά και θα κλονίσει ανεπανόρθωτα τις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις.
Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
Ποιές εναλλακτικές προσέφεραν οι γερμανικές εκλογές στον γερμανικό λαό με τη διεξαγωγή τους; Απολύτως καμία. Διότι οι δύο ανταγωνιστές για την εξουσία, οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) και οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD), συγκυβέρνησαν την Γερμανία επί δύο τετραετίες στα πλαίσια του μεγάλου συνασπισμού, μάλιστα ο υποψήφιος καγκελάριος του SPD, Όλαφ Σόλτς, ήταν αντικαγκελάριος και ταυτόχρονα υπουργός οικονομικών της απερχόμενης κυβέρνησης της Άγκελα Μέρκελ. Εξ άλλου, πόσο μπορεί να διαφέρει η πολιτική ενός συνασπισμού του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος με τους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους έναντι της πολιτικής ενός συνασπισμού των Χριστιανοδημοκρατών, πάλι με τους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους, όταν δηλαδή οι δύο από τις τρεις συνιστώσες κάθε συνασπισμού θα παραμένουν οι ίδιες και θα επιβάλλουν τους όρους τους; Μάλιστα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο σοσιαλδημοκράτης Γκέρχαρντ Σρέντερ ήταν αυτός που έως καγκελάριος επέβαλε την “Ατζέντα 2010” των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων με πρόσχημα την υπέρβαση των προβλημάτων της επανένωσης των δύο Γερμανιών μεταφέροντας το κοινωνικό κόστος της επανένωσης στους εργαζόμενους ενώ τον πλούτο της Ανατολικής Γερμανίας τον οικειοποιήθηκε με την ιδιωτικοποίηση το γερμανικό κεφάλαιο. Γιαυτό εξυμνήθηκε από τους Χριστιανοδημοκράτες ως θεμελιωτής του οικονομικού “θαύματος” της χώρας. Καθίσταται λοιπόν ηλίου φαεινότερο ότι οι εκλογές ήταν μια θεσμική διαδικασία συνέχισης της ίδιας πολιτικής.
Όμως προεκλογικά και τα δύο κόμματα, το CDU και το SPD, είχαν στοχεύσει την Αριστερά αφήνοντας στο απυρόβλητο την Ακροδεξιά της AfD η οποία κατόρθωσε να υπερβεί το 10%, καίτοι το προσφυγικό που την ανέδειξε εκλογικά ως πολιτική δύναμη στο παρελθόν, εξέλιπε ως “απειλή” για την Γερμανία.. Οι Χριστιανοδημοκράτες κατηγορούσαν τους Σοσιαλδημοκράτες πως αν πρωτεύσουν στις εκλογές θα συνεργαστούν με την Αριστερά (Linke) ενώ οι δεύτεροι απέκλειαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Μίασμα λοιπόν η Αριστερά για τους Σοσιαλδημοκράτες; Το αποτέλεσμα ήταν να συρρικνωθεί η Αριστερά από το 9,2% των εκλογών του 2017 στο 4,9% σήμερα. Ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Berliner Zeitung Μαξίμ Λέο, Ανατολικογερμανός στην καταγωγή, σε συνέντευξη που παραχώρησε τον Φεβρουάριο του 2020 με την ευκαιρία παρουσίασης βιβλίου του στην Αθήνα, είχε πει: « Δυστυχώς το δυναμικό της Ανατολικής Γερμανίας δεν χρησιμοποιήθηκε για να οικοδομήσει κάτι καινούργιο. Να το πω απλά: Αν έχετε δύο ομάδες ποδοσφαίρου και θέλετε να τις συγχωνεύσετε, αλλά αγνοείτε τους παίκτες της μιας ομάδας, τότε δεν θα καταλήξετε με την καλύτερη σύνθεση – και κυρίως οι παίκτες θα έχουν την αίσθηση ότι δεν είναι χρήσιμοι. Ο λόγος για τα πολλά προβλήματα που έχουμε σήμερα, και ειδικά την άνοδο του ακροδεξιού AfD στην Ανατολική Γερμανία, είναι αποτέλεσμα αυτού του αισθήματος: ότι οι άνθρωποι δεν είναι αρκετά καλοί για τη σημερινή πραγματικότητα». Ήταν ένας τρόπος η Αριστερά που συγκέντρωνε πολύ υψηλά ποσοστά στην πρώην Ανατολική Γερμανία να συρρικνωθεί από το 12% των εκλογών του 2013, σε ομοσπονδιακό επίπεδο, σε 4,9%. Διότι οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Σοσιαλδημοκράτες που κυβέρνησαν, προτιμούν την Ακροδεξιά του AfD από την Αριστερά του Linke.
Γιατί συνέβη αυτή η πολιτική μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας; Ιστορικά, η σοσιαλδημοκρατία ασπάστηκε τον ρεφορμισμό, ο οποίος ευαγγελίζονταν τη μετάβαση στον σοσιαλισμό με την βαθμιαία εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, προκειμένου να αποτρέψει την επανάσταση. Χρησιμοποίησε ως αποτρεπτικό όπλο το πλεόνασμα που προκύπτει από τις αναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις για να εξαγοράσει την επανάσταση. Υπήρξε το αντίδοτο της Δύσης στην επικράτηση του σοσιαλισμού σ’ ένα μεγάλο τμήμα του πλανήτη αλλά και στην ύπαρξη ισχυρών κομμουνιστικών κομμάτων στις ίδιες τις χώρες της μητρόπολης του καπιταλισμού (Ιταλία, Γαλλία, κ.α.). Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα αξιοποιήθηκαν από τη Δύση αντιπαραθετικά προς τον σοσιαλισμό του προλεταριάτου με την ενδυνάμωσή τους ως φορείς της κοινωνικής πολιτικής. Σήμερα, μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ και την εξάλειψη του αντίπαλου ιδεολογικού δέους, οσονδήποτε μεγάλο κι αν είναι το πλεόνασμα που προκύπτει από τις αναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις δεν υπάρχει λόγος να αποσπαστεί από το κεφάλαιο για το κοινωνικό κράτος “το νόθο τέκνο του κομμουνισμού” που “γεννήθηκε από το φόβο απέναντί του”, διότι ο φόβος εξέλιπε πλέον. Γιαυτό δεν χρηματοδοτεί το κεφάλαιο την άσκηση κοινωνικής πολιτικής και οικειοποιείται αυτό το πλεόνασμα με την ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών δράσεων του κράτους. Με άλλα λόγια στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού, τα όρια του ρεφορμισμού, των μεταρρυθμίσεων δηλαδή που ήταν ευρύτερα μέχρι το 1989 για να αντιμετωπιστεί το αντίπαλο δέος, έχουν εξαντληθεί. Μας το εξηγεί και ο Τέρι Ίγκλετον: «Η μεταρρύθμιση έχει ζωτική σημασία, σημειώνει. Αλλά αργά ή γρήγορα φθάνει σε ένα σημείο όπου το σύστημα αρνείται πλέον να υποχωρήσει περαιτέρω… Πρόκειται δηλαδή για μια κυρίαρχη κοινωνική τάξη που ελέγχει τα πλουτοπαραγωγικά μέσα και είναι καταφανώς απρόθυμη να τα παραχωρήσει». Και τα άλλα κόμματα πέρα από τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Σοσιαλδημοκράτες; Ο Μαρξ ήταν σαφής σε αυτό: «Την εξουσία, έλεγε, δεν την παίρνουν τα κόμματα και οι οργανώσεις αλλά οι τάξεις».
Σε υψηλούς τόνους η πρώτη αντίδραση της Τουρκίας στην ελληνογαλλική συμφωνία, που περιλαμβάνει την αγορά των φρεγατών Belharra αλλά και των Rafale.
Η Τουρκία κατηγορεί την Ελλάδα για «μαξιμαλιστικές θέσεις», ότι θέλει να επιβάλλει τις θέσεις της στην Τουρκία και απειλεί την περιφερειακή ειρήνη.
Η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ:
«Οι μαξιμαλιστικές θέσεις της Ελλάδας για τις θαλάσσιες ζώνες αλλά και για τον εναέριο χώρο είναι ενάντια στο Διεθνές Δίκαιο. Είναι ένα όνειρο της Ελλάδος ότι μπορεί δημιουργώντας στρατιωτικές συμμαχίες που δημιουργούν προβλήματα και εντός του ΝΑΤΟ ότι θα μπορέσει να επιβάλλει τις θέσεις της στην Τουρκία.
Τέτοιες μάταιες προσπάθειες ουσιαστικά αυξάνουν την αποφασιστικότητά μας για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο, όπως και τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων. Η Ελλάδα αντί να συνεργαστεί, εξοπλίζεται, προσπαθεί να αποξενώσει την Τουρκία και αυτό θα προκαλέσει ζημιές στην ΕΕ, στην περιφερειακή ειρήνη και τη σταθερότητα».
Πληθαίνουν οι καταγγελίες ότι σε καθημερινούς ανθρώπους, χωρίς κανένα σημαντικό ρόλο στα δημόσια πράγματα και χωρίς να έχουν εκδηλώσει κανενός είδους κριτική απέναντι στην Τουρκία, απαγορεύεται η είσοδος στη γειτονική χώρα.
Το καθεστώς Ερντογάν καθώς παραπαίει γίνεται ολοένα και πιο αυταρχικό. Και όσο θα συνειδητοποιεί ότι μπορεί να χάσει τις εκλογές θα γίνεται ακόμη χειρότερο.
Φίλος, ποντιακής καταγωγής, που επισκέπτεται κάθε χρόνο τον Πόντο για να δει γνωστούς του και τα μέρη που γεννήθηκαν οι πρόγονοί του, χωίς καμιά δημόσια εκδήλωση δυσαρέσκειας και κριτικής απέναντι στην Τουρκία, επρόκειτο να παρευρεθεί στον γάμο συγγενικού του προσώπου με τούρκο πολίτη. Θα πήγαινε και μια βόλτα στον Πόντο. Του απαγορεύθηκε η είσοδος.
Το ερώτημα είναι αν η Τουρκία έχει φθάσει στο σημείο να απαγορεύει την είσοδο στη χώρα και σε τέτοιου είδους ανθρώπους κάτι πρέπει να γίνει. Και αυτό το κάτι πρέπει να το κάνει το υπουργείο εξωτερικών.
Να θέσει, επισήμως, στη γειτονική χώρα το ζήτημα και αν δεν βρει ανταπόκριση να προχωρήσει σε αμοιβαία μέτρα. Και, μάλιστα, στοχευμένα στο περιβάλλον Ερντογάν.
Γιατί όσο αυθαίρετο και αν ακούγεται αυτό, άλλο τόσο αυθαίρετο είναι αυτό που κάνουν οι Τούρκοι.Να απαγορεύουν την είσοδο σε ανθρώπους επειδή, απλώς, είναι ποντιακής καταγωγής.
Για να είμαι σαφής, η δική μου κριτική εστιάζεται στην πολιτική του τουρκικού κράτους σε δυο τομείς. Πρώτον στο ότι δεν στέκεται με σεβασμό στο ζήτημα της γενοκτονίας του ελληνισμού της Ανατολής και στο ότι προκαλεί και υπονομεύει την Ελλάδα με τη σημερινή του πολιτική. Σε επίπεδο λαών επιδιώκω τις επαφές και, μάλιστα, έχω προσπάθήσει ανεπιτυχώς, να βοηθήσω τούρκους πολίτες να επισκεφθούν την Θεσσαλονίκη, κάτι που επιθυμούν διακαώς.
Περιμένουμε απο το υπουργείο εξωτερικών να αναλάβει πρωτοβουλία.
Και λάθη μπορεί να κάνουμε και θύματα κακής πληροφόρησης να πέσουμε. Πολλές φορές την “πατήσαμε”. Όλα είναι μέσα στο “παιχνίδι”.
Αλλά σε όσα γράψαμε για την μη θεώρηση απο τον ελληνικό ποινικό κώδικα της διενέργειας αλιείας απο τουρκικά αλιευτικά σε ελληνικά χωρικά ύδατα ήταν σωστά. Παρά την αμφισβήτησή τους απο ορισμένους αναγνώστες.
Χθές το βράδυ μου τηλεφώνησε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Α! Θεσσαλονίκης και μου είπε πως η σχετική πρόβλεψη αλλάζει και το αδίκημα θα θεωρείται κακούργημα και πάλι.
Υπενθυμίζεται ότι με το νέο Ποινικό Κώδικα που κυρώθηκε επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με τον ν. 4619/2019 (Α’ 95), δεν αποτελεί, πλέον, ποινικό αδίκημα.
Αυτό θα αλλάξει.
Το ελληνικό κράτος πρέπει να εκπέμψει το μήνυμα ότι είναι αποφασισμένο να υπερασπίσει αυτά που το συνιστούν. Και τα χωρικά ύδατα είναι μια τέτοια συνιστώσα.
Πρέπει, επίσης, να υπερασπίσει το ψωμί των πολιτών του. Οι ψαράδες των νησιών βγάζουν το ψωμί τους με καθημερινή αγωνία.
Θα υπάρξει, βεβαίως, το πρόβλημα με τα Ίμια και το αν η Αθήνα θεωρεί πως είναι ελληνικά (επι της ουσίας, όχι στα λόγια) και αν έχουν χωρικά ύδατα. Σίγουρα την εποχή της τσιπούρας οι Τούρκοι θα στείλουν τα αλιευτικά τους που, πολλές φορές, το πλήρωμά τους είναι τούρκοι κατάσκοποι.
Και εκεί θα δούμε τι θα κάνει η ελληνική κυβέρνηση.
Η μεγαλύτερη αμερικανική τράπεζα προετοιμάζεται για τη χρεοκοπία των ΗΠΑ, όπως παραδέχθηκε ο CEO της JP Morgan, Jamie Dimon. Μοιάζει αδιανόητο, όμως το σενάριο της χρεοκοπίας της μεγαλύτερης οικονομίας του πλανήτη είναι όχι μόνο πολύ πραγματικό, αλλά και πολύ κοντινό. Η ίδια η υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Τζάνετ Γέλεν, προειδοποίησε ότι εάν δεν επιτευχθεί μία συμφωνία για το όριο χρέους το πολύ σε τρεις εβδομάδες από σήμερα, έως τις 18 Οκτωβρίου, τότε το αμερικανικό κράτος πολύ σύντομα θα ξεμείνει από χρήματα. Θα ακολουθήσει το default ενός κράτους που έχει χρέη 28 τρισ. δολαρίων.
Η JP Morgan έχει αρχίσει ήδη να καταρτίζει σενάρια για το πώς θα επηρεάσει ένα default των ΗΠΑ τις αγορές, τους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας, τα συμβόλαια των πελατών της και την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, προκειμένου να προετοιμαστεί όσο μπορεί, αποκάλυψε ο Dimon σε συνέντευξή του στο Reuters.
Πώς βρέθηκαν, όμως, οι ΗΠΑ στο χείλος του γκρεμού; Τα μεσάνυκτα της Πέμπτης, 30 Σεπτεμβρίου, λήγει το οικονομικό έτος για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και μαζί του, η διορία που έχει το Κογκρέσο για να περάσει ένα μέτρο για να συνεχιστεί η χρηματοδότηση του κράτους. Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς πότε θα τελειώσουν τα χρήματα των ΗΠΑ, όμως σύμφωνα με την Τζάνετ Γέλεν, εάν δεν έχει εγκριθεί η αύξηση ή η αναστολή του ορίου χρέους (δηλαδή το ποσό το οποίο μπορεί να δανειστεί το υπουργείο Οικονομικών) έως τις 18 Οκτωβρίου, θα ακολουθήσει η χρεοκοπία των ΗΠΑ.
Είναι ένα πολιτικό θρίλερ που έχει παιχτεί και άλλες φορές στην Ουάσιγκτον, όπως το 2011 και το 2013.
Ουσιαστικά, πρόκειται για το λεγόμενο «game of chicken», όπου τα δύο κόμματα αρνούνται να υποχωρήσουν έως το παρά πέντε, ποντάροντας στο ότι η άλλη πλευρά θα κάνει πίσω πρώτη.
Πάγια θέση των Δημοκρατικών είναι ότι οι Ρεπουμπλικάνοι θα πρέπει και αυτοί να ψηφίσουν στο ζήτημα του ορίου χρέους και του κρατικού shutdown, όπως είχαν κάνει και εκείνοι όταν το όριο χρέους αυξήθηκε, επί της προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ.
Όμως οι Ρεπουμπλικάνοι επιμένουν ότι η αντιμετώπιση του ορίου χρέους θα πρέπει να ενταχθεί στο νομοσχέδιο για το ύψους 3,5 τρισ. δολαρίων πακέτο για τις υποδομές, το οποίο οι Δημοκρατικοί σκοπεύουν να περάσουν με διαδικασίες fast-track, δηλαδή χωρίς να απαιτείται η ψήφος του άλλου κόμματος.
Όπως έχει συμβεί και άλλες φορές, το πιθανότερο είναι ότι κάποια συμφωνία θα επιτευχθεί στο παρά πέντε της χρεοκοπίας, και ενδεχομένως αφότου οι ΗΠΑ θα έχουν οδηγηθεί στο government shutdown, δηλαδή στο «κλείσιμο» κομματιών του ομοσπονδιακού κράτους, όπου χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να πάνε στα σπίτια τους.
Πάντως, οι προειδοποιήσεις της Τζάνετ Γέλεν δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για τις τεράστιες επιπτώσεις που θα είχε ένα αμερικανικό default.
«Είναι αναγκαίο το Κογκρέσο να αντιμετωπίσει το θέμα του ορίου χρέους. Διαφορετικά, η εκτίμησή μας είναι ότι το υπουργείο Οικονομικών θα έχει εξαντλήσει όλα τα έκτακτα μέτρα του έως τις 18 Οκτωβρίου. Σε αυτό το σημείο, περιμένουμε ότι το υπουργείο θα έχει απομείνει με πολύ περιορισμένους πόρους, οι οποίοι θα εξαντληθούν γρήγορα. Η Αμερική θα χρεοκοπήσει για πρώτη φορά στην ιστορία της», τόνισε η Γέλεν.
«Η πλήρης εμπιστοσύνη και το αξιόχρεο των ΗΠΑ θα υπονομευτούν και η χώρα μας πιθανότατα θα αντιμετωπίσει μία χρηματοοικονομική κρίση και οικονομική ύφεση ως αποτέλεσμα», πρόσθεσε.
Ασφαλώς, μία αμερικανική χρεοκοπία θα βυθίσει τις αγορές στο χάος και θα ταρακουνήσει και την παγκόσμια οικονομία. «Θα ήταν οικονομικός Αρμαγεδδών», δήλωνε προ ημερών στο CNN ο Μαρκ Ζάντι, επικεφαλής οικονομολόγος της Moody’s Analytics. «Είναι εντελώς τρελό ακόμα και να μας περνά από το μυαλό να μην πληρώσουμε τα χρέη μας εγκαίρως».
Υπενθυμίζεται ότι το 2011, ένα αντίστοιχο θρίλερ με το όριο χρέους οδήγησε την Standard & Poor’s να υποβαθμίσει το αξιόχρεο των ΗΠΑ.
Δίκη στο Παρίσι για την προεκλογική εκστρατεία Σαρκοζί
Με τον Μουαμάρ Καντάφι το 2007
Σταύρου Αυγολούπη Ομότιμου Καθηγητή Αστρονομίας του Τμήματος Φυσικής του Α.Π.Θ.
όπως θα αναφέρουμε στη συνέχεια. Κατοικούνταν από ανθρώπους με ξεχωριστή ανδρεία και διψασμένους για τη λευτεριά τους. Απόδειξη γι’ αυτό είναι τα όσα γράφει το 1860 ο ιστορικός Ι. Φιλήμων : «Στην Πελοπόννησο υπήρχε ένα ορμητήριο, η Λακωνία, στην Κρήτη ένα άλλο τα Σφακιά, αλλά η Μακεδονία είχε δύο αντί για ένα, δυναμικά και πολεμικότατα, την μεγάλη Χερσόνησο του Άθω της Χαλκιδικής και την Χερσόνησο της Παλλήνης (της αρχαίας Φλέγρας) μεταξύ του Τορωναίου και του Θερμαϊκού Κόλπου» ( Φιλήμων Ι., 1860 ).
Ο Φαρμάκης, όμως, στην ιστορική μάχη του Δραγατσανίου συνελήφθη με δόλιο τρόπο από τους Τούρκους και εφονεύθη στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, από τον ίδιο τον Αλέξανδρο Υψηλάντη ορίσθηκε αρχηγός πλέον και προστάτης της Μακεδονίας ο μεγάλος από τις Σέρρες πατριώτης Εμμανουήλ Παπάς (1772-1821). Αμέσως ο Εμμανουήλ Παπάς στις 23 Μαρτίου 1821 – την ίδια μέρα που οι ξεσηκωμένοι του Μωριά καταλάμβαναν την Καλαμάτα – με το καράβι του Λημνιού φίλου του και επίσης μεγάλου πατριώτη Χατζή Βισβίζη, φορτωμένο με όπλα και πολεμοφόδια, που αγόρασε με δικά του έξοδα, αποβιβάστηκε με τη συνοδεία του και με τον γιο του Ιωάννη στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, της οποίας ο ηγούμενος και πολλοί μοναχοί ήταν Φιλικοί.
υποδεχθούν τον Γιουσούφ Μπέη με δώρα και αισθήματα φιλίας προς το Σουλτάνο και ταυτόχρονα να του υπενθυμίσουν ότι ένα από τα παλαιά προνόμια του Αγίου Όρους ήταν και η απαγόρευση στρατευμάτων σ’ αυτό.
Ο Γιουσούφ, μόλις πληροφορήθηκε την όλη κατάσταση στον Πολύγυρο, αμέσως για εκδίκηση έσφαξε 200 τουλάχιστον ομήρους, τον επίσκοπο Κίτρους Μελέτιο και άλλους προύχοντες της Θεσσαλονίκης και των Σερρών, δίνοντας και την εντολή στους Τούρκους να λεηλατούν τα σπίτια των Χριστιανών. Στη συνέχεια, ο ίδιος ο Γιουσούφ με ένα εκστρατευτικό σώμα διαμέσου του Λαγκαδά κινήθηκε προς τα χωριά της Βορειοανατολικής Χαλκιδικής και άρχισε τις σφαγές και τις μεγάλες καταστροφές. Αρχικά έπνιξε στη λίμνη Βόλβη πολλούς κατοίκους της Παζαρούδας και κατέσφαξε πάνω από 300 κατοίκους της Ρεντίνας και της κωμοπόλεως των Πετροκέρασων.
διώχνουν τον Τούρκο διοικητή του Αγίου Όρους Χασεκή Χαλήλ Μπέη με τους χωροφύλακές του και διορίζουν διοικητή τον Νικηφόρο Ιβηρίτη. Ο αριθμός των επαναστατών, κατά τον Ι. Βασδραβέλη, τελικά ανήλθε στους 3900 από τους οποίους οι 1000 ήταν μοναχοί (Βασδραβέλης, 1967). Στην Ιερισσό στήριγμα του Εμμανουήλ Παπά είναι ο Επίσκοπος Ιγνάτιος, ο οποίος τελικά βρήκε τραγικό θάνατο από τους Τούρκους.
Ο Καπετάν Χάψας ξεκίνησε από την Ιερισσό και μέσω Μεγάλης Παναγίας και Αρναίας, έχοντας στη δύναμή του και τους καπετάνιους Βασιλικό, Αγγέλου κ.ά. και αφού ενσωματώθηκαν και οι Πολυγυρινοί Επαναστάτες, έφθασε στη Γαλάτιστα όπου στρατοπέδευσε, αφού πρώτα την απελευθέρωσε.
κατάλαβε ότι δεν υπήρχε πλέον ελπίδα νίκης. Προτίμησε όμως με τους συμπολεμιστές του (από τους οποίους 62 ήταν συγχωριανοί του από τη Συκιά) να πολεμήσουν και να θυσιαστούν χωρίς να υποχωρήσει ή να λιποψυχήσει κανένας και έπεσαν όλοι στο πεδίο της τιμής αυτοθελήτως. Η τοποθεσία αυτή από τότε προς τιμή τους ονομάζεται “Σκιωτούδια” ή “Κομμένοι”, διότι οι Τούρκοι μετά τη μάχη τούς έκοψαν μικρά κομμάτια. Να πώς περιγράφει ο ιστορικός Ι. Φιλήμων (Φιλήμων Ι., 1861) το χρονικό της ιστορικής αυτής για το Έθνος μας μάχης: «Ο Χάψας εμάχετο όρθιος ως λέων και δια κραυγών και ύβρεων απέκρουε τους εχθρούς. Τα παλληκάρια του έπιπτον το εν κατόπιν του άλλου και τελικώς αφού ανέσπασε την μάχαιραν ερρίφθη εις το μέσον του εχθρικού στρατού και μετά λυσσώδη και φρικαλέον αγώνα έπεσεν ενδόξως επί του πεδίου της τιμής μαζί με όλα του τα παλληκάρια εκ Συκιάς και τους οπλαρχηγούς του Βάβδου…».
Ο ίδιος ο Μπαϊράμ Πασάς σε επιστολή του προς τον Σουλτάνο (Βακαλόπουλος Απ., 1988) αναφέρει υπερηφανευόμενος : “….καταπολεμήσας τους απίστους εξόντωσα και εξαφάνισα από προσώπου γης 42 πόλεις και χωριά αυτών…, αυτούς μεν τους ίδιους διεπέρασα εν στόματι ρομφαίας, τας γυναίκας και τα τέκνα των εξηνδραπόδισα, τα υπάρχοντά των τα διένειμα μεταξύ των πιστών νικητών, τις εστίες δε αυτών παρέδωσα εις το πυρ και την τέφραν, ώστε φωνή αλέκτορος να μην ακούγεται πλέον εις αυτά…” 
Κασσάνδρας, τα οποία πυρπόλησαν το στρατόπεδο του Αχμέτ στον Άγιο Μάμα και που τους εφοδίασαν και με πυρομαχικά, ενδυνάμωσε σε μεγάλο βαθμό το ηθικό τους.
Τότε ο έμπειρος στις μάχες Μεχμέτ Εμίν, στις 13 Νοεμβρίου 1821, κατέστρωσε ένα σχέδιο παραπλάνησης των αμυνομένων. Παρέσυρε όλη τη δύναμη των Ελλήνων επαναστατών στο ανατολικό τμήμα του Ισθμού. Στο δυτικό τμήμα έμεινε μόνο μία μικρή δύναμη 100 περίπου ανδρών με διοικητή τον προύχοντα της Κασσάνδρας Γιαννιό. Το κομμάτι όμως αυτό του Ισθμού ήταν αρκετά ρηχό και στενό και ο Μεχμέτ με μια δύναμη 1000 στρατιωτών κατόρθωσε με κορμούς δένδρων, με πέτρες και με σάκους γεμάτους με άμμο να το γεφυρώσει και έτσι βρέθηκαν οι αμυνόμενοι περικυκλωμένοι. Επακολούθησε μάχη σώμα με σώμα και η πλειοψηφία των αγωνιστών έπεσαν μαχόμενοι ηρωικά στο πεδίο της τιμής με πολλές απώλειες και από τα δύο μέρη και ακολούθησε το φρικτό ολοκαύτωμα της Κασσάνδρας.
Η Κασσάνδρα είχε μεταβληθεί σε ένα μακάβριο τοπίο γεμάτο νεκρά σώματα, άταφα και άκλαφτα. Η Κασσάνδρα ερημώθηκε, δεν έμεινε ψυχή ζώσα και ο τόπος κάπνιζε για αρκετούς μήνες από τις πυρπολήσεις και ο αριθμός των νεκρών ίσως ξεπερνά τις 10.000, καθώς εκεί είχαν καταφύγει οικογένειες από όλη τη Χαλκιδική, που είχε ρημάξει ο Μπαϊράμ πασάς με τον Γιουσούφ Μπέη πριν ο πρώτος φύγει για την Πελοπόννησο. Για το λόγο αυτό η καταστροφή αυτή της Κασσάνδρας ονομάσθηκε από τους ιστορικούς «ΧΑΛΑΣΜΟΣ», ενώ οι διασωθέντες, που πρόφθασαν να φύγουν με πλοιάρια κυρίως για τις βόρειες Σποράδες και την Αταλάντη, την ονόμασαν «ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ».
Ιωάννη, με τον ηγούμενο της Μονής Εσφιγμένου Κύριλλο και με μερικούς έμπιστους μοναχούς και καλούς πολεμιστές με το πλοίο του Βισβίζη έφυγε για την Πελοπόννησο για να συνεχίσει εκεί τον επαναστατικό του αγώνα. Καθ’ οδόν όμως υπέστη καρδιακή προσβολή και κηδεύτηκε στην Ύδρα με τιμές Αρχιστράτηγου.
Την ίδια εθελοθυσία έδειξε και ο οπλαρχηγός και αρχηγός της Επανάστασης ήρωας Εμμανουήλ Παπάς που, ακόμη και όταν έκλεινε τα μάτια του μέσα στο καΐκι, καθώς πήγαινε για να συνεχίσει τον αγώνα για την Ελευθερία στη Νότια Ελλάδα, πίστευε με αισιοδοξία ότι και αν έχασε τη μάχη στη Χαλκιδική, κέρδισε τον αγώνα του Έθνους για τη Λευτεριά.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Το συμπέρασμα που έβγαλα από το Σότσι το συμπύκνωσα στον τίτλο, όμως πρέπει να να τονίσω ότι δεν υπάρχει η λέξη εξωτερική πολιτική η λέξ «εμμονή». Τονίστηκε από τον Ερντογάν ότι η συνάντηση θα είναι «πρόσωπο με πρόσωπο» με τον Πούτιν και χωρίς τη συμμετοχή αντιπροσωπειών.
Υπάρχει μια εξίσωση που έχει γίνει κλασική: Η Τουρκία φέρνει στο προσκήνιο τις παραδοσιακές σχέσεις της με τις ΗΠΑ και τη “Δυτική Συμμαχία” όταν τον συμφέρει και τις προστατεύει και άλλες φορές προκαλεί εντάσεις και κρίσεις. Το θέμα είναι ότι χώρες όπως η Ινδία είναι σε θέση να διατηρήσουν πιο δυναμικές και συγκυριακές «στιγμιαίες» σχέσεις με τις ΗΠΑ. Για παράδειγμα, η «Ινδία προμηθεύτηκε από τη Ρωσία των αμυντικό σύστημα S-400», όμως αυτή η αγορά δεν συζητιέται τόσο στον κόσμο όσο η αγορά από πλευράς της Τουρκίας. Κι αυτό γιατί, σε σύγκριση με την Ινδία, η Τουρκία είναι πολύ πιο δυτική και πιο εγκλωβισμένη στις ΗΠΑ.
Στα μηνύματα που δόθηκαν πριν από τη συνάντηση, η έμφαση στη διμερή συνεργασία, την οικονομία και το εμπόριο και όχι στα «κύρια θέματα», δείχνει ότι και οι δύο πλευρές προτιμούν να «παίζουν με το το σκόπο» ή τουλάχιστον θέλουν να δείχνουν κάτι τέτοιο.
Πρέπει να ειπωθεί ότι η σύνοδος κορυφής μεταξύ των δύο ηγετών διήρκεσε μικρότερο χρόνο από τον αναμενόμενο. Με βάση τη δήλωση του Πέσκοφ, προβλεπόταν ότι αυτή η συνάντηση θα διαρκούσε 4-5 ώρες. Ωστόσο, η συνάντηση, συμπεριλαμβανομένης της μετάφρασης, διήρκεσε 2 ώρες και 45 λεπτά. Με άλλα λόγια, οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν για περίπου 1,5 ώρα. Λαμβάνοντας υπόψη την ένταση της ατζέντας, νομίζω ότι συζήτησαν μόνο εν συντομία ορισμένα θέματα. Η απουσία αντιπροσωπειών έδωσε ήδη κάποια στοιχεία για το αποτέλεσμα της συνάντησης. Το τι είπε ο Ερντογάν στον Πούτιν, τι είδους απάντηση έλαβε, είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Μόνο ο Ερντογάν έχει τις απαντήσεις. Ωστόσο, η απουσία συνέντευξης Τύπου μετά τη συνάντηση δείχνει ότι η συνάντηση δεν πήγε καλά ή ότι δεν ήταν δυνατή η επίτευξη συναίνεσης. Περιμένουμε μια σειρά συναντήσεων με την πάροδο του χρόνου, όπου είναι πολύ πιθανό ότι οι αντιπροσωπείες να εξετάσουν τα θέματα που συζητήθηκαν μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν. Ωστόσο, μπορεί να ειπωθεί ότι η συνάντηση δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες του Ερντογάν.
