Αρχική Blog Σελίδα 2149

Κυριάκος Κυριακόπουλος: Τουρκία: Εχθρός της Ευρωπαϊκής κουλτούρας και κοινωνίας

0
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η έκρηξη της μεταναστευτικής κρίσης στα σύνορα της Πολωνίας, προφανώς είναι κατευθυνόμενη και απολύτως χορογραφημένη…

Ωστόσο, δεν έχει καμία απολύτως αξία να συνεχίσουμε να συζητούμε για το προφανές, αφού το πραγματικά ανησυχητικό – ανησυχητικότερο ίσως ακόμη και από αυτήν καθ’ εαυτή την εξέλιξη της συγκεκριμένης υπόθεσης, που φαντάζει μάλλον αβέβαιη – είναι η εμμονική άρνηση της Ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ να αντιμετωπίσει την συγκεκριμένη πρόκληση με την ενδεδειγμένη σοβαρότητα και να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα για την αποτελεσματική διαχείριση όλων όσων πρόκειται να ακολουθήσουν.

Η Ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία, έσπευσε ατυχώς να τοποθετηθεί με μυωπική μονομέρεια απέναντι στο δίπολο Ρωσία – Λευκορωσία, την στιγμή που οι πάντες γνωρίζουν ότι η «τεχνογνωσία», το «υλικό» και η ακαταμάχητη πρόθεση της γεωπολιτικής εργαλειοποίησης του μεταναστευτικού, έχει ενσωματωθεί αμετάκλητα στην στρατηγική «κουλτούρα» της Τουρκίας. Το γνωρίζει βεβαίως ΚΑΙ η Πολωνία και ας μην τολμά – σε αυτήν την φάση τουλάχιστον – να την κατονομάσει και να τοποθετηθεί απέναντι στο ευκαιριακό στρατηγικό της δεκανίκι, αν και είναι αυτή η οποία δέχεται ισχυρότατη πίεση στα σύνορά της, με ότι μπορεί αυτό να σημαίνει για την επόμενη μέρα στο εσωτερικό της αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Ήδη παρατηρείται ανησυχητική συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων και από τις δύο πλευρές των συνόρων και αυτή η εξέλιξη καθιστά προς το παρόν ιδιαίτερα δύσκολη την διαχείριση της κατάστασης.

Η Ρωσία και η Λευκορωσία προφανώς δεν απενοχοποιούνται για την κλιμάκωση της μεταναστευτικής κρίσης στα Πολωνικά σύνορα. Είναι λογικό, αλλά και με όρους ψυχρής γεωπολιτικής προσέγγισης, θεωρείται ταυτόχρονα ΚΑΙ αναμενόμενο, το να επιδιώκουν αμφότερες την πολιτική και κοινωνική αποσταθεροποίηση της Ευρώπης, αφού στο πλαίσιο του διαμορφωθέντος μεταψυχροπολεμικού στρατηγικού ανταγωνισμού, υφίστανται και οι δύο, Ευρωπαϊκές κυρώσεις, αντιμετωπίζουν και οι δύο ένα πολυσύνθετο Ευρωνατοϊκό σύστημα επιθετικής στρατηγικής περίσφιξης στο μαλακό τους υπογάστριο, και φυσικά βρίσκονται αντιμέτωπες και οι δυο, με μια περαιτέρω κλιμάκωση σοβαρών υπαρξιακών απειλών.

Το να καταγγέλλονται λοιπόν αυτές οι χώρες, επειδή κατάφεραν να ενσωματώσουν στο στρατηγικό τους οπλοστάσιο την γεωπολιτική προστυχιά ενός «συμμάχου» της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών, προκειμένου να υπερασπίσουν ΚΑΙ δια της υβριδικής οδού τα ιστορικά ζωτικά και στρατηγικά τους συμφέροντα, και την ίδια στιγμή να παραμένει στο απυρόβλητο (αλλά και σκανδαλωδώς χρηματοδοτούμενος) ο γεωστρατηγικός «μπαταχτσής» της παρέας, δηλαδή η Τουρκία, είναι σχιζοφρενικά αφελές, αυτοκαταστροφικό, ανερμάτιστο, συνιστά ομολογία ήττας και ως τέτοια, μόνο ειρωνικά σχόλια μπορεί να προκαλέσει.

Η Ευρώπη σύρεται άβουλα πίσω από τους περιφερειακούς τυχοδιωκτισμούς των Αμερικανών αλλά και τον Γερμανικό οικονομικό τακτικισμό και αυτό ανατροφοδοτεί και ενδυναμώνει τους όρους της γεωπολιτικής της αυτοπαγίδευσης.

Το πρώτο πράγμα λοιπόν που οφείλει να συνειδητοποιήσει η Ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ, είναι πως η προσπάθειά της να συρρικνώσει τον χώρο του στρατηγικού ενδιαφέροντος της Ρωσίας ροκανίζοντας το αποτύπωμα των ιστορικών ζωτικών της συμφερόντων, θα έχει κόστος για την ίδια το οποίο θα είναι σημαντικό και κυρίως δυσκολοδιαχειρίσιμο.

Η Ευρώπη οφείλει, παρά και ενάντια στη θέληση των Αμερικανών, να επενδύσει σε ένα στρατηγικό μορατόριουμ με την Ρωσία, που θα διαμορφώσει τους όρους της στρατηγικής τους συνύπαρξης και θα εγγυάται το αμετάβλητο της ιστορικής και φυσικά της πολιτισμικής της φυσιογνωμίας.

Το δεύτερο πράγμα το οποίο οφείλει να κάνει, είναι να απογαλακτιστεί πλήρως από τον Γερμανικό οικονομικό τακτικισμό και να σφυρηλατήσει μια επικαιροποιημένη στρατηγική μακράς πνοής που θα επικεντρώνεται σε πολιτικές στήριξης και περαιτέρω ενίσχυσης των ταυτοτικών χαρακτηριστικών των Εθνών της. Σε πολιτικές που δεν θα αγνοούν αλλά αντιθέτως θα ενσωματώνουν δημιουργικά στον σκληρό πυρήνα τους, την προγενέστερη και άκρως οδυνηρή ιστορική της εμπειρία.

Η Ευρώπη δεν μπορεί να συνεχίσει να παραμένει όμηρος των αυταπατών της για δήθεν συμπόρευση και για αναζήτηση μορφών γεωπολιτικής ενοποίησης με τον νεο-οθωμανισμό. Η Τουρκία ήταν, είναι και θα παραμένει ξένο σώμα για την Ευρώπη. Παράγοντας μαρασμού, αποδυνάμωσης, θεσμικής παράλυσης και κοινωνικής οπισθοδρόμησης και όχι ενισχυτικό στοιχείο της οικονομικής και πολιτικής της ενδυνάμωσης.

Το τρίτο κρίσιμο ζήτημα γύρω από το οποίο η Ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία θα πρέπει να αναθεωρήσει και μάλιστα εκ θεμελίων την συνολική της στάση, σχετίζεται με την δεσπόζουσα αντίληψη που αφορά στην μεταναστευτική της πολιτική. Η καθολική παράδοση της Ευρώπης στους νεολογισμούς μιας κακώς νοούμενης «πολιτικής ορθότητας» και η ταυτόχρονη υπερεκτίμηση της υποτιθέμενης δυνατότητας των πολιτικών της δομών να διαχειριστούν ελεγχόμενα και να υποτάξουν πλήρως στους κανόνες της αγοράς (και με τις λιγότερες δυνατές κοινωνικές επιπτώσεις) τα ανεξέλεγκτα μεταναστευτικά ρεύματα που εισβάλλουν από παντού, έχουν αναγορεύσει την Ευρωπαϊκή Ήπειρο, σε δημοφιλή προορισμό μαζικά μετακινούμενων ισλαμικών πληθυσμών, προερχομένων από την Αφρική αλλά και την Ασία.

Η Ευρώπη οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι δεν βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα διαχειρίσιμο ανθρωπιστικό πρόβλημα, αλλά με την ενορχηστρωμένη και εν τέλει βίαιη εισβολή μιας απολύτως ανταγωνιστικής πολιτισμικής κουλτούρας, που εκδηλώνεται μαζικά και η οποία σε συνθήκες επιθετικού και ανεξέλεγκτου ριζοσπαστισμού, αποτελεί πραγματική απειλή για την γεωπολιτική σταθερότητα και την κοινωνική συνοχή των χωρών της.

Αυτός είναι και ο λόγος που κάθε απόπειρα αντιευρωπαϊκής υβριδικής εργαλειοποίησής της, πλαισιώνεται εύκολα και από χιλιάδες ανθρώπους που είναι φορείς ενός δικού τους κώδικα αξιών, φανατικοί στην πλειοψηφία τους, απρόθυμοι αλλά και παντελώς ακατάλληλοι να ενσωματωθούν σταδιακά στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Επίλογος…

Τα διαδραματιζόμενα αυτές τις ημέρες στα σύνορα της Πολωνίας, υπενθυμίζουν στους πάντες το αυτονόητο. Ότι δηλαδή η Ρωσία και η Λευκορωσία αντιστρατεύονται στρατηγικά κυρίαρχες επιλογές της ΕΕ, γι’ αυτό και εναπόκειται στις Ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες να αναζητήσουν ένα modus vivendi ικανό να σέβεται και να συνυπολογίζει αμοιβαία τα  ιστορικά ζωτικά και στρατηγικά συμφέροντα όλων των μερών, σε ένα ευρύ τόξο συνάντησης ανταγωνιστικών στρατηγικών στο πλαίσιο μιας νέας ισορροπίας ισχύος και να διασφαλίζει – ταυτόχρονα με αυτό – και την αναγκαία περιφερειακή σταθερότητα στα νέα ανταγωνιστικά περιβάλλοντα που έχουν διαμορφωθεί.

Ωστόσο… Είναι φανερό πως οι χιλιάδες μετανάστες Ισλαμιστές, δεν έφτασαν στα σύνορα της Πολωνίας πετώντας ούτε βεβαίως και κολυμπώντας στα (ανύπαρκτα) πελάγη ευτυχίας καμίας αμφιλεγόμενης διαδρομής. Έφτασαν εκεί χάρη στην πολύτιμη βοήθεια και πρόστυχη όσο και μπαμπέσικη, αλλά κυρίως εχθρική απέναντι ΚΑΙ στην Πολωνία αλλά ΚΑΙ στην Ευρώπη, συμπεριφορά της ανέντιμης και ύπουλης Τουρκίας.

Γι’ αυτό και επιμένουμε ότι τα διαδραματιζόμενα αυτές τις ημέρες στα σύνορα της Πολωνίας, αυτό που κυρίως υπενθυμίζουν στους πάντες, είναι πως η Τουρκία ήταν, είναι και θα παραμείνει εις το διηνεκές, ένας ορκισμένος εχθρός της Ευρωπαϊκής κουλτούρας και της Ευρωπαϊκής κοινωνίας. Ήταν, είναι και παραμένει, ένας αδίστακτος και ύπουλος περιφερειακός μπαμπέσης, απέναντι στον οποίο η Ευρώπη, δεν έχει λόγο να αναζητά κανένα modus operandi, εξωραΐζοντας έτσι με την αφέλειά της, τους όρους ακόμη και αυτού του γεωπολιτικού της ακρωτηριασμού.

Αντιθέτως αυτό που έχει υποχρέωση να κάνει μετά και από αυτήν την εξέλιξη, είναι να σταματήσει να παραμυθιάζει εαυτόν και αλλήλους με φλυαρίες για κυρώσεις, θολώνοντας έτσι τα νερά και βγάζοντας από το κάδρο των αυταπόδεικτων και πρωταγωνιστικών ευθυνών του, τον νεο-οθωμανό νταβατζή του ανεκπλήρωτου ονείρου της.

Αν δεν αξιοποιήσουν στρατηγικά ούτε αυτήν την πρόκληση – ευκαιρία οι Ευρωπαϊκές χώρες, προκειμένου να διαδραματίσουν ρόλο ουσιαστικό στον επαναπροσδιορισμό των ισορροπιών στην Ευρασία, ακυρώνοντας τα σχέδια του περιφερειακού νταβατζή, τότε πάρα πολύ σύντομα θα βρεθούν οι πάντες αντιμέτωποι με πολύ δυσάρεστες εκπλήξεις.

Η εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού, με τον Ερντογάν να κάνει το δικό του παιχνίδι, δεν προσφέρεται για πειραματισμούς, ούτε βεβαίως για φοβικές, ψευδοουμανιστικές και άτολμες προσεγγίσεις. Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια συντονισμένη υβριδική επίθεση την οποία χορογραφεί ένας υποτιθέμενα στρατηγικός της σύμμαχος και εταίρος και οι παρεμπίπτουσες απειλές αφορούν ευθέως στην κοινωνική συνοχή και την εθνική ασφάλεια των χωρών της.

Αν δεν αντιμετωπίσει το πρόβλημα ως τέτοιο και την Τουρκία ως ορκισμένο και αμετανόητο εχθρό, τότε είναι βέβαιο πως θα κληθεί να παραδώσει τα κλειδιά για να ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως…

Στράτος Σιμιτζής: “Όχι πώς καταντήσαμε, αλλά πώς μας κατάντησαν”

0

του Στράτου Σιμιτζή*

Πολίτης μπήκε στο κατάστημα και ο υπάλληλος τον υπέβαλε στον προβλεπόμενο έλεγχο του πιστοποιητικού εμβολιασμού. Εκείνος με αγανάκτηση παρατήρησε “Πως καταντήσαμε;”

Λάθος αγαπητέ μου.

Όχι πώς καταντήσαμε, αλλά πώς μας κατάντησαν οι πόλεμοι του εμβολιασμού.

Αν όλοι συνεχίζαμε να εμβολιαζόμαστε με εκείνον τον εντυπωσιακό αρχικό ρυθμό, τώρα θα ήμασταν μια χαρά, θωρακισμένοι εναντίον του Covid 19. Θα ήμασταν κάτι ανάλογο σε ποσοστό με την Πορτογαλία που σημείωσε το υψηλότερο ποσοστό εμβολιασμένων που εγγίζει το 85%.

Όμως, οι ολίγοι ανεγκέφαλοι, όπως και κάτι η πολιτικοποίηση του εμβολιασμού και κάτι ορισμένοι ιεράρχες, μας κατάντησαν εδώ που είμαστε. Συνεπώς, πως μας κατάντησαν οι ολίγοι, οι συνήθεις ύποπτοι, αυτοί που χωρίς αποδείξεις και επιστημονικά επιχειρήματα μας κατάντησαν στη σημερινή κατάσταση.

Και όπως έλεγε ο κορυφαίος Βασίλης Λογοθετίδης “Υπάρχει μία μερίς που αντιστέκεται, αλλά που θα πάει κι’ αυτή θα συνέλθει”.

Η οδός Ιωάννη Τσιμισκή

Σε κάθε πόλη μεγάλη αλλά και μεγαλούπολη, πάντοτε υπάρχει η κεντρική οδός. Η High ή Main Street των Αγγλωσαξώνων ή Hauptstrasse των Γερμανών ή Avenue των Γάλλων.

Στη Θεσσαλονίκη αυτή είναι η οδός Ιωάννη Τσιμισκή. Η Θεσσαλονίκη όπως την γνωρίζουν οι νεότεροι, δεν ήταν πάντοτε κατ’ ανάγκη και ο κεντρικός εμπορικός δρόμος, με την έννοια της γυναικείας και ανδρικής μόδας, αλλά εκείνα τα χρόνια την διέκρινε μια εντυπωσιακή ποικιλία και διαφορετικότητα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.

Κοντά στα δύο πολυκαταστήματα της εποχής – Αφοι Λαμπρόπουλος και Καντράντζος Σπορ, με ειδίκευση στην σπορ ένδυση και τα σπορ, θα συναντούσαμε μία αντιπροσωπεία αυτοκινήτων ή ένα εστιατόριο.

Γενικά, η οδός Τσιμισκή ήταν “πιάτσα” συγκεκριμένων ειδών. Στην ίδια αυτή θα βρίσκαμε συγκεντρωμένα καταστήματα:

– Είδη εξηλεκτρισμού και ραδιοφωνίας

Νέστωρ Τελλογλου, Γουναρίδης – Μαρίδης, Πρώτσιος, Σταυρίδης – Λαϊτμερ, Ραμόγλου, Φελεκης Οίκος ΑΡΑ – Marelli Κάστρο  , Ζάννας – Μαυροκορδατος, Ράδιο – Κοσμίδης.

– Γουναρικά – Δερμάτινα

Κοσμάς, Σαμαράς, Πασχάλης, Χατζηιωάννου

– Υποδηματοπωλεία

Αφοι Σιμα, Πετρίδης, Σεβαστάκης, Παπαδάκης, Παράσχος, Καρακαδας, Καμπουρίδης, Συντελής

– Αντιπροσωπείες αυτοκινήτων

Opel-Σίνης, Mercedes, Borgward – Φωστηρόπουλος VW – WILLYS Studebalter – Αφοι Τσιώλη, RENAULT – VOLVO – Ελαστικά KELLY – Σαρακακης – Καλόμοιρος, FORD – Αναστασιάδης, Ελαστικά FULDA – Τσιρικος κλπ.

– Φωτογραφεία

– Αφοι Νικολέρη, Μαυρίδης – Λιόντας, Φώτο τέχνη, Φώτο-Πάολο, Φώτο-Μισέλ, Φώτο-Νικολαϊδης, Γεωργιάδης.

– Ζαχαροπλαστεία

Φλόκας, Αγαπητός, Τερκενλής, Μοντερν, Λίγδας, Αργύρης, Διεθνές, Βιολέτα, Ριρής, Χατζής-Παρισινον – Αφοι Παυλίδη.

– Ανθοπωλεία

Μάρκος, Πανταζής, Φλορέξ, Σαπουντζάκης

– Φαρμακεία

Τσούκας, Κολοτούρος, Παπαζαχαρίου, Αρσενάκης, Αφοι Παπαδόπουλος, Κατσογιάννης, Πετρόπουλος

– Καφενεία

Αστόρια Α, Τιτάνια, Κρυστάλ

– Βιβλιοπωλεία

Μόλχο, Ζαχαρόπουλος, Πυρσός, Συρόπουλος

Συνοπτικά η οδός Τσιμισκή φιλοξενούσε καταστήματα μόδας, καφενεία, ζαχαροπλαστεία, παντοπωλεία, εστιατόρια, βιβλιοπωλεία, ανθοπωλεία, φαρμακεία, πρακτορεία λαχείων, αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και μια … ξυλαποθήκη (μετέπειτα Φλόκας, σήμερα DIL). Απόλυτη διαφορετικότητα.

Η οδός φέρει το όνομα του αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Ιωάννου Τσιμισκή, ο οποίος διαδέχτηκε τον δολοφονηθέντα Νικηφόρο Φωκά. Γεννήθηκε το 925 και πέθανε σε ηλικία 51 ετών, βασίλευσε από το 969 μέχρι το 976 και από κει στον Οίκο της Μακεδονικής Δυναστείας.

*Ο Στράτος Σιμιτζής είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Από τα βιβλιοπωλεία διατίθεται η νέα συλλογή διηγημάτων του με τίτλο: “Η αρχόντισσα του κάμπου”. Εκδόσεις “Μέθεξις”.

Turkish Imperialism: Whither the Syrian Kurds?

0

On October 9, 2019, the Turkish army and its proxy Syrian National Army (SNA) invaded the autonomous Kurdish region in northeastern Syria, or Rojava as it is known to Kurds.[1] Accompanied by a White House clarification that U.S. forces in the area would not resist the Turkish incursion and would be shortly withdrawn from Syria, Operation Peace Spring, as the Turkish invasion was codenamed, kindled immediate accusations of Washington’s betrayal of its loyal Kurdish ally.[2]

“The challenges of the European Armies and the cooperative security opportunities to overcome them”

0

General (ret.) Mikhail Kostarakos
Former Chief of the Hellenic National Defence General Staff
Former Chairman of the European Union Military Committee

7th Forum of the Commanders of the European Land Forces
****************

**************************
Is the creation of the European Army a necessity?
****************
Athens, 11 November 2021
Dear Gentlemen, Chiefs of the European Armies,
Dear General Lalousis,
Ladies and Gentlemen,
I would like to thank you for your kind invitation to participate in
your Forum. I hope that you enjoy your staying in Greece because
I am more the certain that General Lalousis and his staff did their
best for that. I enjoy it personally. We thank them.
The well known saying goes like “A direct question request a direct
answer” and therefore my reply to the question of this panel “Is the
creation of a European Army a necessity?” is a strong, bold and
loud “Yes, it is”.
And then the obvious follow on question pops up: What kind of an
Army does Europe need? Is the European Army a possible reality
or a deliberate delusion?
2
Let’s take things from the beginning.
First and foremost, for the EU MS, national defence and security are
national responsibility. The MS have to be able to defend their own
territory and their sovereignty. In order to be able to do so, against a
stronger or more capable threat, they participate in Alliances like
NATO, which take responsibility of the Collective Defense of their
members. Collective Defence of Europe therefore is a NATO
responsibility. This has not changed and will not change in the
foreseeable future.
This was the situation when in 2016 the EU launched the EU Global
Strategy (EUGS). With the adoption of this Strategy, the EU has
launched an ambitious and substantial two-fold effort. First line of
effort was to upgrade itself to a credible global geopolitical player,
providing security and stability to the Member States in their territory
and protecting their interests. Second line of effort was to define new
strategic tasks representing its practical level of ambition, setting thus
the foundation for Strategic Autonomy, although nowhere in the
EUGS, was this clearly stated. In the EUGS, the main strategic
tasks for the EU were described as follows: Crisis Management,
Support to Partners and Protection of Europe.
Following the Joint EU-NATO Declarations, task deconfliction with
NATO is now clear, at least in the mind of the average European
citizen. NATO should concentrate on collective defence, while the EU
should be in the lead for all crisis management, human security and
human rights related issues. The key words that best describe and
govern EU-NATO relationship are mutual reinforcement and burden
sharing.
This was the situation until recently, with EU politicians making from
time-to-time statements to the media on the necessity of a European
Army. Unfortunately, there was no actual follow-up or clear actions
towards that target.
The latest events in Afghanistan have rekindled the ever-creeping
discussions about a possible European Army. The EU leadership
mentioned a 5.000-strong force (essentially a Brigade) to be set up,
3
while in other discussions Helsinki’s 1999 “Primary Goal” of a force
of 50-60.000 troops reappeared. Last month in Brussels, at the
EUMC at CHODs level, discussions and staff procedures were
initiated for an “EU Rapid Response Toolbox” and a new EU
Battlegroup (EUBG) concept, based on current geopolitical
requirements and EU needs. But is really the creation of a credible
force within the EU’s intentions and capabilities or will the effort end
ingloriously, without result?
During the Global Strategy Implementation Phase, EU MS and the
EU institutions realized that the new GS tools that were initiated
(CARD, PESCO, EDF, EPF), are overwhelmingly focused on either
• The Industrial / technical development of some defense
capabilities or on
• The development of the defense industry.
But something was missing.
As important as these two factors remain, in order to restore hard
military power, there is a third factor that must also be included. This
third factor is the potential for:
• Real, dynamic military involvement with troops on the ground,
in the face of an unfolding international crisis.
In the meantime, at the strategic level, the EU as well as the MS
realized that if the EU was seeking for a more important global role
and a higher security profile, three strategic/political factors were
necessary:
• Political credibility in decision-making,
• “Strategic Autonomy”, the new EU requirement and the more
practical requirement ,
• Real dynamic troop deployment capabilities in time and the
necessary for the situation organization of forces and
configuration of weapons, based on the existence and
availability (at national or European level) of the necessary
4
military capabilities required to implement dynamic operational
engagement.
What happened in Kabul last August must never be forgotten. The
EU should not continue pretending that it is possible to play a role in
the geopolitical arena without having concrete dynamic action
capabilities.
Having explained that, I hope that it is now clear to all of us that a
military force is a necessity for the EU. We could call it “European
Army” or better “European Military Force”, although it really does not
make any difference”. As I mentioned before, there is no provision
for a European Army anywhere in the Treaties or in any other
capstone EU document. The three EU Operations and the four
Training Missions that are currently active, they are all set up in an
ad-hoc manner, tailored to fulfil a specific purpose and portraying
unique organization and forces set up. The same applies to the
system of the multinational EU Battlegroups, created since 2007 to
become (unsuccessfully to date) the European Immediate Reaction
Forces.
In a non-paper earlier this year, 14 EU MS made a specific proposal.
They supported the creation of a “First Entry Force” of 5.000 troops,
which would be organized around an Army brigade, reinforced with
air and naval elements. As I mentioned before, last month in
Brussels at the EUMC at CHODs level, discussions took place and
staff procedures were initiated for the creation of a “Rapid Response
Toolbox” and a new EU BG concept based on current geopolitical
requirements and EU needs.
At this point and since there are no other open sources information
and the Staffs have already began working in high gear, I would like
to share with you some personal thoughts on this issue.
The ability to deploy a Brigade, which now sounds like the most
obvious solution, would indeed provide the EU with a wider range of
options in a short time. But this is the “nominal value”. Not enough.
The underlying danger is that the MS, as usually is the case, will
5
interpret even this lowest common denominator proposal in a
minimalistic way, that is, as a call for the creation of a single
multinational brigade for EU operations. This could provide a
political alibi and be hailed as a success or a breakthrough, creating
the usual euphoria and igniting a round of applauses. Unfortunately,
it would be too little for the following reasons:
• A single Brigade can obviously deal with only one crisis at a
time, and possibly, not any crisis. The EU should be able to deal
with more than one in its periphery at any given moment. A Brigade
does not split.
• There are many types of brigades. Any given brigade will never
be suitable to deploy in every theatre, against all possible
adversaries. A number of brigades, of different composition,
organization and training are required to cover a wider range of
risks.
• More than a single “First Entry Force” is required, for the simple
reason that “Follow on Forces”, which are replacement forces from
the EU MS, should also be provided to continue the operation. A
Brigade can be deployed, according to international standards, only
for 4-6 months and its personnel cannot remain in readiness status
or in deployment forever. Therefore, the deployment of one Brigade,
requires the existence of at least two additional Brigades as Follow
on Forces (three Brigades in total) for the same mission, where one
will be undergoing pre-deployment training, the second will be
deployed and the third, having returned, will be reorganizing and
recovering. And the rotation would repeat.
What is needed, in my opinion, is a multinational formation at the
size of an Army Corps, comprising of a number of national Brigades
(preferably a multiple of three), that will form the basic building
blocks of this multinational force. National brigades must not
alternate. They must be permanently assigned to the Multinational
Corps and participate in annual multinational exercises. Some
countries have the tendency to assign to standing multinational
units, different units every time, in the hope that they will all benefit
6
from the experience and the multinational training. This is
unfortunately far from the truth and actually, as experience has
proved, quite counter-productive. Training and experience are as a
consequence lost, together with the millions of euros spent, while it
hampers the overall performance of the multinational unit as a
whole. This unfortunately is the case with the Battlegroups.
Therefore, the new proposal of the 5.000-strong force, Brigade size,
is incomplete and obviously based on political aspirations or
expediencies without taking into account the views of military
advisers. As mentioned, they are a “nominal value”. Therefore,
although this idea is a good start, much more than 5.000 troops are
needed for the so called “European Military Force”.
It may sound strange, but the model for such a scheme already
exists. It is being developed as one of the Permanent Structured
Cooperation (PESCO) programs, under the name CROC (Crisis
Response Operational Core). CROC is designed to decisively
contribute to the creation of a coherent full spectrum force package,
which could accelerate the provision of forces for dealing with crises.
The “European Military Force” could be designed in such a way as
to finally create a European military tool but also to achieve the
“Headline Goal”. We should not forget that this, despite reservations
and amendments, remains the final official EU level of ambition. In
reality this is the minimum level of ambition required in the
contemporary strategic environment. Europeans can easily
implement it since they actually have very large armed forces and
they collectively spend annually well above 200 billion euros on
defense, being second only to the US.
Our experience from the Battlegroups indicates that MS are not
eager to shoulder the cost of their troops participating in EU
missions. This was one of the reasons (the other being the lack of
political will) the Battlegroups were never deployed. To give you an
idea of the cost, a Battlegroup costs around 100 million euros for a 6
month deployment. MS are surprisingly not ready to pay this amount
of money for an EU mission. I strongly believe that the NATO
principle “cost lays where it falls” should not apply for the EU, since
7
it appears to be a game-stopper. It should change and I believe it
will. For the first time in EU’s history, the EU Budget, aka MFF
(Multiannual Financial Framework) 2021-27 features a section on
defence and security. This was a real breakthrough, a ground
breaking decision. Many problems of a future European military
force will be solved, if the MS agree that this force will enjoy the
benefits of common funding and a separate EU budget.
It is certain that some MS, each for its own reasons will raise serious
objections, under the fear that this development would affect
NATO’s capabilities. In reality, this “European Military Force”, like
any other EU military force, could affect NATO, in a positive way. It
could join, for instance, a NATO Rapid Reaction Force as one of the
Army Corps provided for NATO defense planning, under certain
conditions and only if Article 5 is invoked. Non-NATO and unwilling
MS could automatically withdraw their forces. The “European Army”,
instead of an obstacle would become a way (perhaps the only way)
to fulfill at the same time the goals of EU and NATO, should the EU
MS agree.
Concluding, EU MS need military forces not to defend but to protect
their citizens, to preserve the European way of life, to support their
diplomacy and to manage and stabilize crises outside Europe.
These will be the tasks of the European Military Force or European
Army.
I stop here and I am ready for your questions. Thank you for your
attendance.

ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΦΟΝΙΑΣ

5
Το ιστολόγιο anixneuseis.gr το έχω απο τα τέλη του ΄90. Έχω παρακολουθήσει τις στατιστικές διακυμάνσεις του εδώ και 20 χρόνια.
Το συμπέρασμα;
1.-Όσο πιο συνομοσιολογικό, και αβέβαιο, για την εξελιξή του θέμα αναρτούνταν τόσο πιο ψηλά ανέβαινε στς προτιμήσεις.
2.-Όσο πιο πολύ καλλιεργείται ο φόβος απο ένα θέμα τόσο πιο πολλές προτιμήσεις συγκεντρώνει.
3.- Όσο πιο επιθετικό είναι σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας τόσο πιο δημοφιλές γίνεται.
4.-Και, φυσικά, τελευταία, όσο πιο πολύ επικρίνει το πολιτικό σύστημα, πάλι δίνει μεγάλο αριθμό προσελεύσεων.
5.-Στις μέρες μας όσο πιο πολύ αναπαράγει τις φοβίες για το εμβόλιο και τον covid πάλι ψηλά ανεβαίνει.
Στο διαδίκτυο, τώρα, ήμασταν απο τους πρώτους, αν όχι οι πρώτοι που καθιερώσαμε διαδικτυκή τηλεόραση.
Παρακολουθώ ότι και στις διαδικτυακές μεταδόσεις άρχισε να υπεισέρχεται αυτό που έκανε αντιπαθητικές τις εφημερίδες προς το τέλος του βίου τους και στη συνέχεια τα επήγεια κανάλια. Αναπτύσσονται εκθετικά όσα ακολουθούν την γνωστή συνταγή.
Θεωρώ ότι αυτή η τάση θα κυριαρχήσει στο διαδίκτυο.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
1.-Αυτά δεν θα τα γράφω για να σας πω δείτε μας ή διαβάστε μας. Αυτό επαφίεται στς δική σας βούληση και είναι αδιαπραγμάτευτο και απο εσάς και απο εμάς. Εσείς θα βλέπετε και θα διαβάζετε ό,τι σας αρέσει και εμείς θα κάνουμε ό,τι μας εκφράζει. Δεν πάμε άσχημα. Κατά το “μη πόλεμος” του Ανδρέα.
2.-Είμαστε αρκετά ξεροκέφαλοι να μην αλλάξουμε μοτίβο. Το στίγμα μας το καταθέτουμε χρόνια τώρα. Αυτό είναι δεν θα μας αλλάξει ούτε η απειλή εξαφάνισης.
3.-ΤΡΙΤΟΝ ΚΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΝ: Αν κάποιος θέλει να αποκτήσει πολλούς αναγνώστες ή τηλεθεατές και ακολουθήσει την βέβαιη συνταγή που περιέγραψα παραπάνω, θα φταίει ο ίδιος ή ο κόσμος στον οποίο απευθύνεται; Μήπως είναι υποκριτικό να έχουμε προτιμήσεις όπως περιγράφηκαν και να κατηγορούμε τους παραγωγούς τους ή την λοιπή κοινωνία;
Για την καλή, μέτρια ή κακή κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε ως πολιτεία και ως κοινωνία δεν μας φταίνε ούτε οι Αμερικανοί, ούτε οι Ρώσοι, ούτε οι Γερμανοί. Δεν μας φταίνε ούτε οι πολιτικοί μας. Εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι. Διότι και οι πολιτικοί δεν ήλθαν απο το διάστημα. Κομμάτι δικό μας, με τις δικές μας νοοτροπίες είναι.
Μήπως δεν φταίει, πάντα, ο φονιάς.
ΥΓ: Και αυτά στα οποία καταλήγω έχουν την σχετικότητά τους. Υπάρχουν, πάντα, οι εξαιρέσεις. Ούτε σημαίνουν ότι και εμείς δεν υποποπτίμουμε στις ίδιες αμαρτίες, μερικές φορές.
Παντελής Σαββίδης

ΕΕΤ: Ενημερωτικά βίντεο για την αντιμετώπιση της ηλεκτρονικής απάτης

0

Σε εξέλιξη βρίσκεται εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού για θέματα κυβερνοασφάλειας, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Μήνα Ασφάλειας στον κυβερνοχώρο.

Στο πλαίσιο αυτό η Ελληνική Ένωση Τραπεζών(ΕΕΤ) έχει αναρτήσει στην ιστοσελίδα της ενημερωτικά βίντεο και infographics με οδηγίες αναγνώρισης και προστασίας από διάφορους τύπους ηλεκτρονικής απάτης (phishing, smishing και vishing).

Οι συναλλασσόμενοι μπορούν να δουν όλες τις σχετικές πληροφορίες και το ενημερωtικό υλικό

στο link https://www.hba.gr/News/Details/2061

Στο ενημερωτικό υλικό με την τυπολογία των απατών στον «κυβερνοχώρο» και τους τρόπους πρόληψης, πέραν των ακόλουθων περιπτώσεων:

-απάτη του CEO (CEO Fraud),

-απάτη μέσω τιμολογίων και λοιπών παραστατικών (invoice Fraud),

-απατηλές τηλεφωνικές κλήσεις (vishing), απατηλά μηνύματα SMS (smishing), απατηλά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (phishing),

-απατηλές ιστοσελίδες τραπεζών (spoofed bank websites),

-απάτη μέσω διαδικτυακών ραντεβού (romance scam),

-κλοπή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα (personal data theft),

-απάτες σχετιζόμενες με επενδύσεις (investment scams),

-απάτες σε αγορές μέσω διαδικτύου (online shopping scams),

προστέθηκαν και οι απάτες υποτιθέμενης τεχνικής υποστήριξης, ηλεκτρονικές απάτες μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας, κλοπές στοιχείων ταυτότητας, και απάτες μέσω αλλαγής κάρτας SIM (SIM Swapping).

Ανδρέας Σταλίδης: Πόθεν η έκπληξη από τις εξελίξεις στα Σκόπια;

1
 Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 10 Νοεμβρίου 2021

Αφέλεια, ανικανότητα ή στρουθοκαμηλισμός η έκπληξη και αγωνία ορισμένων στην Ελλάδα, από τις εξελίξεις στα Σκόπια;

Όταν από τον Δεκέμβριο του 2017 έγινε σαφές και δημοσίως ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε αποφασίσει την πλήρη υποχώρηση έναντι των Σκοπίων, πίστευε κανείς ότι η εκείνη η πολιτική ηγεσία θα βρισκόταν αιωνίως στην εξουσία;

Ή μήπως δεν ξεκίνησε τη διαδικασία ξεπουλήματος της Μακεδονίας ο Νίκος Κοτζιάς από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών στις αρχές του 2015, με επίσκεψη μάλιστα στα Σκόπια ώστε να τους καταστήσει γνωστές τις προθέσεις του να αποδεχθεί τον «ψευδομακεδονισμό τους», επί πρωθυπουργίας Γκρουέφσκι παρακαλώ;

Ο Νίκος Γκρουέφσκι, πρωθυπουργός των Σκοπίων 2006-16, και πρόεδρος του VMRO. Προκάτοχος του σημερινού προέδρου του VMRO Μισκόσκι, ο οποίος μετά την παραίτηση του Ζάεφ είναι πολύ πιθανό τις επόμενες ημέρες να γίνει πρωθυπουργός των Σκοπίων. Εδώ βλέπουμε τον Γκρουέφσκι να καταθέτει στεφάνι σε μνημείο της χώρας, ως πρωθυπουργός το 2008, με αναρτημένο χάρτη της «Μεγάλης Μακεδονίας».

Το ξεχάσαμε; Ναι λοιπόν. Τον Ιούνιο του 2015 όταν ο Βαρουφάκης έτρεχε στα eurogroups, έπαυε τις πληρωμές και ο Τσίπρας αποφάσιζε το δημοψήφισμα, ο Κοτζιάς συναντούσε τον Γκρουέφσκι στην πόλη των Σκοπίων και του έλεγε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν διατεθειμένος να δεχθεί και το ελληνικό όνομα στο κράτος και στην εθνότητα και στη γλώσσα. Ο ίδιος ο Κοτζιάς τα λέει αυτά υπερηφάνως για τις πράξεις του. Θυμίζω ότι ένα χρόνο μετά έχασε τις εκλογές το VMRO και διευκολύνθηκε η παρουσίαση της «λύσης», αφού πρωθυπουργός ήταν πια ο δήθεν διαλλακτικός Ζάεφ.

[Σημείωση: στις 24 Ιουνίου 2015 έκανε κοινή δήλωση στα Σκόπια με τον υπουργό εξωτερικών του VMRO, δηλώνοντας ότι ήταν η τέταρτη φορά που τον συναντούσε κατά τη διάρκεια της θητείας του. Δεν είχαν κλείσει ούτε πέντε μήνες από τις εκλογές]

Ή μήπως δεν είδαμε ότι και ο Ζάεφ σε ορισμένες στιγμές δεν τήρησε ούτε καν τα προσχήματα και προέβη σε ωμές παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών; Μέχρι και η λοίσθια πολιτική πνοή του ήταν μία κοροϊδία στα μάτια μας. Η τελευταία του δημόσια δήλωση ήταν ότι παραιτείται από πρωθυπουργός και από πρόεδρος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος «της Μακεδονίας». Χώρια οι 170 συγκεκριμένες παραβιάσεις που κατέγραψε η Επιτροπή Ελληνισμού και απέστειλε στον κ. Μητσοτάκη στα τέλη Σεπτεμβρίου για ενημέρωση.

Αυτή λοιπόν την ύστατη πρόκληση του Ζάεφ, τη μετέδωσαν μεν ορισμένα ελληνικά ΜΜΕ, αλλά αποκρύπτωντας τη μετάφρασή της! Έβαλαν τελεία στο «κόμμα» και αποσιώπησαν το «της Μακεδονίας». Από πού πηγάζει τόση ενδοτικότητα; πού στηρίζεται αυτή η συνενοχή στο έγκλημα;

Ας τα πούμε λοιπόν ωμά. Οι Σκοπιανοί, επίσημοι ή απλοί πολίτες, φορείς ή ιδιώτες, δεν έχουν καμία πρόθεση να σταματήσουν να αναφέρονται στον εαυτό τους ως «Μακεδόνες» και στο κράτος τους ως «Μακεδονία». Ο «μακεδονισμός» είναι το Raison d’ être του κράτους των Σκοπίων. Η καρδιά του αφηγήματός τους. Ήδη, δημοτικοί σύμβουλοι του VMRO δήλωσαν σαφώς ότι δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσουν ποτέ τον όρο της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Οι Έλληνες, ο εγγράμματος κόσμος του πλανήτη και το απαύγασμα της Ιστορίας, δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι οι Σλάβοι με τη Μακεδονία έχουν τόσο σχέση όση περίπου οι Κινέζοι με τη Σκανδιναβία.

Εάν σήμερα υπήρχαν απόγονοι των αρχαίων Αιγυπτίων, που μιλούσαν αρχαία Αιγυπτιακά, ασφαλώς και θα έθεταν αντιρρήσεις βλέποντας Άραβες που μιλάνε αραβικά να χρησιμοποιούν το όνομά τους. Στην περίπτωσή μας όμως, υπάρχουμε εμείς, οι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων (ως τμήμα των αρχαίων Ελλήνων), που μιλάμε ελληνικά (δηλαδή τη γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων), και ασφαλώς έχουμε δικαίωμα και αντιρρήσεις να φέρουμε, αλλά και να αρνούμαστε να χρησιμοποιούν τρίτοι το όνομά μας.

Ο μόνος τρόπος να πάψει να είναι ενοχλητικό για μας το πλαστό αυτό αφήγημα είναι ο ιστορικός χρόνος. Αφ’ ενός οι πραγματικοί πρόγονοι του μεγαλύτερου τμήματος των Σκοπιανών, δηλαδή οι Βούλγαροι, αφ’ ετέρου οι Αλβανοί αποκτώντας ολοένα και μεγαλύτερη εξουσία στη χώρα (όπως την παρούσα στιγμή είναι ολοφάνερο, διότι απαρτίζουν τον μόνιμο ρυθμιστικό κυβερνητικό εταίρο και των δύο πολιτικών πόλων της χώρας), σε δεδομένη στιγμή θα οδηγήσουν τα γεγονότα σε ένα ουδετεροεθνές όνομα, το οποίο ούτε θα ενισχύει και επιβραβεύει τον επικίνδυνο, ακραίο εθνικισμό του «μακεδονισμού», ούτε όμως θα αναδεικνύει μία από τις δύο εθνικές ταυτότητες της χώρας.

Θα συγκλίνει σε ένα ουδετεροεθνές όνομα κράτους, κατά παρόμοιο τρόπο που το ουδετεροεθνές όνομα Βέλγιο εκφράζει τις δύο εθνότητες των Γαλλόφωνων Βαλλόνων και Ολλανδόφωνων Φλαμανδών, χωρίς να ενοχλείται ή να εγείρει ζητήματα ούτε η Γαλλία, ούτε η Ολλανδία.

Ας το καταλάβουμε, να αφήσουμε τον χρόνο να δράσει.

Πηγή – https://www.antibaro.gr/article/31510

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΡΒΑΛΙΑΣ-Αναγνωρίζεται η καλή στιγμή του Πρωθυπουργού: Ενας εξαιρετικός Μητσοτάκης σε μια …καλοδεχούμενη προβοκάτσια

0

Δεν είναι μυστικό ότι η εφημερίδα μας (σ.σ.: Δημοκρατία) και εγώ προσωπικά, ασκούμε ιδιαίτερα σκληρή κριτική στο πρόσωπο του πρωθυπουργού.

Το βέβαιο είναι ότι θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, πρωτίστως επειδή ο κ. Μητσοτάκης εξελέγη με την σημαία της κεντροδεξιάς παράταξης, αλλά στην πράξη πολιτεύεται με μία ατζέντα «Ποταμιού» και «Δράσης» του Στέφανου Μάνου με…ολίγη από Βαλλιανάτο και ΛΟΑΤΚΙ.

  • Αυτό δεν αναιρεί βέβαια την υποχρέωση μας να τον υπερασπίσουμε όταν-όχι ως πρόσωπο-αλλά ως εκλεγμένος πρωθυπουργός της Ελλάδας, δέχεται κακόβουλη επίθεση από ενεργούμενα ξένων κέντρων που εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία.

Παραδόξως προχθές, ο Μητσοτάκης δεν χρειάστηκε υπεράσπιση. Ούτε τη δικιά μας, ούτε οποιουδήποτε άλλου. Τα κατάφερε μια χαρά μόνος του. Και έβαλε στην θέση της την  ανάγωγη Ολλανδή «δημοσιογράφο» που πήγε να κάνει σόου ακτιβισμού «μη κυβερνητικής οργάνωσης», αλλά έφυγε με την ουρά κάτω απ΄τα σκέλια.

Ήταν πολύ καλός ο πρωθυπουργός στην αντίδραση του, πολύ καλύτερος απ΄όσο συνήθως εμφανίζεται από το βήμα της βουλής. Γιατί χωρίς να βγάλει την εικόνα μιας θεατρικής οργής, αντιμετώπισε την πρόκληση με ηγετική αυστηρότητα. Με εξαιρετική χρήση αγγλικών, ψυχραιμία και αυτοκυριαρχία έδωσε πληρωμένη απάντηση σε ανυπόστατες κατηγορίες που εκστομίζονται εναντίον της χώρας μας.

Θα προτιμούσα ασφαλώς να πει ορθά-κοφτά ότι η απώθηση των παράνομων λάθρο-εισβολέων, με κάθε μέσο, είναι όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση κάθε ευνομούμενου κράτους. Δέχομαι όμως ότι υιοθέτησε τη γλώσσα της «πολιτικής ορθότητας». Και μου αρκεί το γεγονός ότι για πρώτη φορά υπερασπιζόμενος τις ελληνικές θέσεις απέναντι σε αναιδείς και υποκινούμενες επιθέσεις, εξέπεμψε μια στιβαρότητα.

Η κυρία βεβαίως αυτή που εξύβρισε τον Ελληνα πρωθυπουργό αποκαλώντας τον «ψεύτη» και «θεατρίνο», δεν είναι δημοσιογράφος. Επαγγελματίας συνοδός… «ασυνόδευτων» είναι. Και ενεργούμενο ξένων συμφερόντων. Επρεπε να έχει απελαθεί εδώ και καιρό.

Αυτές τις «μαγκιές» δεν θα τις έκανε ποτέ στο Προεδρικό Μέγαρο του Ερντογάν, γιατί απλούστατα θα την είχαν στείλει στο άψε-σβήσε, με βραχιολάκια, να κάνει παρέα στη μπουζού με τίποτα Γκιουλενιστές.

  • Το πώς κατάφερε, αν και «σεσημασμένη» να τρυπώσει στην πρώτη σειρά των καθισμάτων και να υποβάλει ερώτηση στον πρωθυπουργό, παραμένει ένα ερώτημα. Ίσως και να ήταν καλοδεχούμενη η παρουσία της.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η παρολίγον προβοκάτσια λειτούργησε καλά και για την χώρα, λειτούργησε θετικά και για την εικόνα του Μητσοτάκη. Το γεγονός βέβαια, ότι η Ελλάδα έχει φτάσει να απολογείται για την μεταναστευτική της πολιτική σχετίζεται άμεσα με τους λόγους που ασκούμε κριτική στην σημερινή κυβέρνηση.

Αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση. Την καλή στιγμή που είχε προχθές ο πρωθυπουργός οφείλουμε να την αναγνωρίσουμε.

FILE PHOTO: Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης (Δ) με τον πρωθυπουργό της Ολλανδίας Mark Rutte (Α), κάνουν κοινές δηλώσεις κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους, στο Μέγαρο Μαξίμου, την Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2021. Με το κόκκινο καπέλο η Ολλανδέζα δημοσιογράφος. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΤΣΑΡΑΣ

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2021/11/anagnorizete-i-kali-stigmi-tou-prothipourgou-enas-exeretikos-mitsotakis-se-mia-kalodechoumeni-provokatsia/

Κυνηγητό πανικού Ερντογάν στον Ιμάμογλου: Του πήρε ακόμη και τα Πριγκηπονήσια, του έστησε δίκη παρωδία

0
epa07677671 Newly elected Istanbul mayor Ekrem Imamoglu (C - on bus) of main opposition Republican People's Party (CHP) cheers during handover ceremony after receiving the official mandate for Istanbul Metropolitan Municipality (IBB), at the headquarters of the Municipality in Istanbul, Turkey, 27 June 2019. Imamoglu won the election with 54 percent of the votes. The Turkish Electoral Commission ordered a repeat of the mayoral election in Istanbul for 23 June 2019, after Turkish President Erdogan's AK Party had alleged there was 'corruption' behind his party losing to a candidate of main opposition Republican People's Party's (CHP) in the 31 March 2019 polls. EPA/SEDAT SUNA

Είναι προφανώς ο φόβος της νέας ήττας που έρχεται σε συνδυασμό με τον εξευτελισμό της προηγούμενης που οδηγεί τον Ερντογάν να έχει εξαπολύσει ανηλεές κυνηγητό στον εν δυνάμει προεδρικό του αντίπαλο, δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου.

Η νίκη του τελευταίου, στο προπύργιο του Ερντογάν, εκεί από όπου και ο ίδιος είχε ξεκινήσει την πολιτική του σταδιοδρομία σε συνδυασμό με τις δημοσκοπήσεις είναι προφανές ότι συνιστούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ στο μυαλό του ισλαμιστή προέδρου.

Όπως αναφέρεται σε ρεπορτάζ που υπογράφει ο Πέτρος Κράνιας στο capital.gr

Με προεδρικό διάταγμα, τα Πριγκηπονήσια που ελέγχονται από την αντιπολίτευση της Τουρκίας χαρακτηρίστηκαν ως «περιοχή υπό περιβαλλοντική προστασία», ενώ παράλληλα μεταβιβάστηκε η διαχείριση των δικαιωμάτων των εκεί ζωνών στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Αστικοποίησης της Άγκυρας.

Παρουσιαζόμενη ως περιβαλλοντική πολιτική για τον μετριασμό της περαιτέρω οικολογικής υποβάθμισης στη Θάλασσα του Μαρμαρά, όπου βρίσκονται τα νησιά, ακριβώς νότια της Κωνσταντινούπολης, η κίνηση προκάλεσε ανησυχίες για αντιδημοκρατικότητα από το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) της Τουρκίας, το οποίο έχει κατηγορηθεί για ανάμειξη σε πολλούς δήμους που διοικούνται από την αντιπολίτευση τα τελευταία χρόνια.

Από την πρώτη μέρα

Από τότε που έχασε τον έλεγχο της κυβέρνησης της πόλης της Κωνσταντινούπολης από το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) της αξιωματικής αντιπολίτευσης της Τουρκίας στις τοπικές εκλογές του 2019, οι υποστηρικτές της δημοκρατίας λένε ότι το AKP του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει περιορίσει τη δικαιοδοσία του δήμου, αρπάζοντας τις κυβερνητικές εξουσίες σε ορισμένες περιοχές ενώ εκτρέπει τα έσοδα από τον τουρισμό που δημιουργούνται σε άλλες και εμποδίζει επίσης δημοτικά έργα, όπως ειδικά περίπτερα ψωμιού σε έκπτωση, σε ορισμένες περιοχές.

«Αυτό είναι κάτι που η κυβέρνηση κάνει αρκετά συστηματικά από το 2019», δήλωσε στο Al-Monitor ο Μπερκ Έσεν, επίκουρος καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Sabanci.

Ειδικά στην Κωνσταντινούπολη, ο Έσεν είπε ότι η Άγκυρα “πιέζει σκληρά” για να περιορίσει τη δικαιοδοσία της δημοτικής αρχής, όχι μόνο για πολιτικά κίνητρα ενόψει των γενικών εκλογών που αναμένονται τον Ιούνιο του 2023, αλλά και για να εξαλείψει την αντίθεση στα μεγάλα κατασκευαστικά έργα που παραμένουν ζωτικής σημασίας για το AKP ως οδός δημιουργίας εσόδων και ενίσχυσης της οικονομικής δραστηριότητας της Τουρκίας.

Ο Πύργος του Γαλατά

Σε μια περίπτωση το 2020, το υπουργείο Τουρισμού και Πολιτισμού ανέλαβε τη διαχείριση του εμβληματικού Πύργου του Γαλατά της Κωνσταντινούπολης , ανακατευθύνοντας τα έσοδα από τον τουρισμό στην Άγκυρα, ενώ ανέθεσε ένα έργο ανακαίνισης σε μια κατασκευαστική εταιρεία φιλική προς το AKP.

«Έγινε επίσης, νομίζω, για να περιοριστεί η ταμειακή ροή προς τον δήμο”, είπε ο Έσεν. “Εννοώ τον Πύργο του Γαλατά, κάποιες άλλες περιοχές που έχουν καταλάβει, παράγουν χρήματα. Έτσι με αυτό τον τρόπο περιορίζουν την οικονομική δυνατότητα της δημοτικής αρχής να αναλάβει τα δικά της έργα».

Και στις περιοχές των Κούρδων

Σε περιοχές όπου τα μέλη του φιλοκουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP) κέρδισαν τις δημοτικές εκλογές του 2019 , το AKP έχει επίσης αντικαταστήσει δεκάδες εκλεγμένους αξιωματούχους με διορισμένους από την κυβέρνηση διαχειριστές τα τελευταία χρόνια, συλλαμβάνοντας ή θέτοντας υπό κράτηση χιλιάδες μέλη του HDP με κατηγορίες που σχετίζονται με την τρομοκρατία.

Τα Πριγκηπονήσια

Όσο αφορά τα Πριγκηπονήσια, των οποίων οι κάτοικοι τείνουν να ψηφίζουν υπέρ του CHP, η Ογιά Οζαρσλάν, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Διεθνούς Διαφάνειας και ιδρυτής του τμήματος της οργάνωσης στην Τουρκία, είπε ότι το διάταγμα της περασμένης εβδομάδας ήταν μια ακόμη “παραβίαση των δικαιωμάτων των τοπικών αρχών”, τα οποία διαλύθηκαν “ένα προς ένα και πολύ επιλεκτικά”.

«Είναι σαφές ότι η κεντρική κυβέρνηση του AKP ανησυχεί για την απώλεια της εξουσίας μετά τις τοπικές εκλογές του 2019 και προσπαθεί να καταλάβει την εξουσία μέσω αυτών των διαταγμάτων, αλλά είναι σίγουρα ένας αντιδημοκρατικός τρόπος», είπε η Οζαρσλάν στο Al-Monitor.

Πρόσθεσε ότι η συνεχιζόμενη πρακτική της Άγκυρας συγκεντρώνει την εξουσία υπό την κεντρική κυβέρνηση και πιο μακριά από τις εκλογικές περιφέρειες και τους εκλεγμένους αντιπροσώπους, μειώνοντας το βαθμός στον οποίο λογοδοτούν οι άνθρωποι που λαμβάνουν αποφάσεις, οι οποίοι απέχουν πολύ από την τοπική εποπτεία.

Μιλώντας σε κοινοβουλευτική επιτροπή την Πέμπτη, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Αστικοποίησης Μουράτ Κουρούμ είπε ότι το σχέδιο αναδιάρθρωσης της Θάλασσας του Μαρμαρά θα βοηθήσει το υδάτινο σώμα να ανακάμψει από τη “θαλάσσια βλέννα” που “πάγωσε” το ψάρεμα την περασμένη άνοιξη και εγείρει ανησυχίες για μόνιμη οικολογική ζημιά στην περιοχή.

Εκτός από την τοπική ρύπανση και την άνοδο της παγκόσμιας θερμοκρασίας που προκαλείται από την κλιματική αλλαγή, ο Κουρούμ είπε ότι το ακατέργαστο νερό που απορρίπτεται από τις αστικές περιοχές πιθανότατα τροφοδοτεί την άνθιση των θαλάσσιων βλεννών, λέγοντας ότι μόνο το 46% των λυμάτων στην περιοχή του Μαρμαρά υποβάλλεται σε προηγμένη επεξεργασία.

“Ας επιταχύνουμε την αναβάθμιση των εγκαταστάσεων επεξεργασίας απορριμμάτων σε όλο τον Μαρμαρά”, είπε ο Κουρούμ την Πέμπτη. “Πρέπει να εφαρμόσουμε όλες τις διαρθρωτικές αλλαγές μέσα στα επόμενα τρία χρόνια”.

Τα νησιά δεν μολύνουν τη θάλασσα

Σε μήνυμα στο Twitter ο Γκιουρκάν Ακγκιούν, επικεφαλής του Τμήματος Ζώνης και Πολεοδομίας του Μητροπολιτικού Δήμου Κωνσταντινούπολης, επέκρινε τη μεταβίβαση εξουσίας στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Πολεοδομίας, λέγοντας ότι επιδιώκει να παρακάμψει τα σχέδια δημοτικής ανάπτυξης, αφήνοντας τα νησιά έρμαια στην υπερανάπτυξη και αποψίλωση των δασών που παρατηρήθηκε σε άλλα μέρη της Κωνσταντινούπολης τις τελευταίες δεκαετίες.

“Η προστασία της θάλασσας του Μαρμαρά είναι εξαιρετικά ζωτικής σημασίας!” έγραψε ο Ακγκιούν στο Twitter. “Αλλά δεν είναι τα νησιά που μολύνουν τη θάλασσα του Μαρμαρά”.

Τα σχέδια του ίδιου του υπουργείου για τα νησιά μένουν να φανούν, αλλά ο Έσεν είπε ότι οι συνεχιζόμενες παραβιάσεις στις δημοτικές δικαιοδοσίες από την κεντρική κυβέρνηση της Άγκυρας θα συνεχίσουν να αποδυναμώνουν στελέχη της αντιπολίτευσης, που έχουν λίγα “εργαλεία στη διάθεσή τους” για να αντιμετωπίσουν τέτοιες κινήσεις.

“Όταν πρόκειται μόνο για μια αλλαγή δικαιοδοσίας, είναι δύσκολο ακόμη και να ενημερώσει τους ψηφοφόρους ότι υπήρξε μια τέτοια αλλαγή”, είπε ο Έσεν στο Al-Monitor.

Ο Έσεν είπε ότι μέσω τέτοιων διαταγμάτων, το μήνυμα της Άγκυρας θα μπορούσε να διαβαστεί ως εξής: “Εάν νικήσει ο Ερντογάν ή το κόμμα του, αυτό είναι εντάξει. Αλλά αν κερδίσει η αντιπολίτευση, τότε βασικά η αυτοδιοικητική δικαιοδοσία θα περιοριστεί σε τέτοιο βαθμό που το αποτέλεσμα μιας τέτοιας εκλογικής νίκης δεν θα είναι επιτυχία”.

Σε δίκη ο Ιμάμογλου, με κατηγορία παρωδία

Στο μεταξύ απών από την πρώτη ακρόαση της δίκης για εξύβριση των μελών της Ανώτατης Εκλογικής Επιτροπής, ήταν προχθές ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου, σε μία προσπάθεια να υποτιμήσει την αξία της κυβερνητικής προσπάθειας εναντίον του.

Ο δήμαρχος της Πόλης αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και 4 ετών και ενός μήνα.

Τούρκοι εισαγγελείς κατηγορούν τον Ιμάμογλου για προσβολή μελών του Ανώτατου Εκλογικού Συμβουλίου, το οποίο δεν αναγνώρισε την αρχική του νίκη στις τοπικές εκλογές του 2019 και διέταξε την επανάληψη της ψηφοφορίας για τη δημαρχία της μεγαλύτερης πόλης της χώρας.

Τότε είχε κάνει δηλώσεις που φέρεται να πρόσβαλε τον Σαντί Γκιουβέν, πρόεδρο της Εκλογικής Επιτροπής, και 10 μέλη της, με αποτέλεσμα να υποβληθεί μήνυση εναντίον του.

Η κίνηση έρχεται καθώς η δημοτικότητα του Ιμάμογλου ξεπερνά εκείνη του Ερντογάν πριν από τις προεδρικές εκλογές που έχουν προγραμματιστεί για το 2023, σύμφωνα με δημοσκόπηση.

Η βαθμολογία δημοσκοπήσεων του Ερντογάν φτάνει στο χαμηλό όλων των εποχών καθώς αυξάνονται τα οικονομικά δεινά της χώρας.

Με πληροφορίες από capital.gr / Πέτρος Κράνιας

https://hellasjournal.com/2021/11/kinigito-panikou-erntogan-ston-imamoglou-tou-pire-akomi-ke-ta-prigkiponisia-tou-estise-diki-parodia/

Η Κάμαλα και ο Εμμανουέλ συμφώνησαν για τη Λιβύη: Να φύγουν ξένοι στρατοί και μισθοφόροι… Η ανάλυση του Μιχάλη Ιγνατίου

0

Έχει φτάσει ήδη στο Παρίσι η αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Κάμαλα Χάρις, και έχει ήδη συναντηθεί με τον πρόεδρο της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν. Είναι μία επίσκεψη που χαρακτηρίζεται απ’ όλες τις πλευρές σημαντική καθώς:

Πρώτον, συνεχίστηκε η κουβέντα που ξεκίνησε ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν με τον Εμανουέλ Μακρόν για τη βελτίωση των σχέσεων της Γαλλίας και της Αμερικής, οι οποίες κινδύνευσαν με απόλυτη ρήξη. Οι Αμερικανοί πρόσβαλαν την υπερηφάνεια των Γάλλων και όχι μόνο. Κτύπησαν και την οικονομία τους μέσω της πολεμικής βιομηχανίας.

  • Για το θέμα αυτό, αλλά και για άλλα, αναφέρθηκε ο δημοσιογράφος και αναλυτής Μιχάλης Ιγνατίου κατά την παρουσία του στο δελτίο ειδήσεων του καναλιού OPEN με την Πόπη Τσαπανίδου.

Σημείωσε σχετικά:

Ως γνωστό, τραυματίστηκαν σοβαρά οι σχέσεις μετά την κίνηση των Αμερικανών να στρέψουν την προσοχή τους σχεδόν αποκλειστικά στη Κίνα και στον Ινδο-Ειρηνικό, που προκάλεσε και την ακύρωση από την Αυστραλία της αγοράς των γαλλικών φρεγατών.

Χαρακτηρίστηκε σημαντική η επίσκεψη και για ένα άλλο λόγο:

Δεύτερον, έκαναν τις τελευταίες συνεννοήσεις πριν από τη διεθνή σύνοδο για τη Λιβύη, η οποία γίνεται χωρίς την παρουσία της Τουρκίας για τους γνωστούς λόγους: Επειδή, δήθεν, συμμετέχουν η Ελλάδα και η Κύπρος, μετά από απόφαση του προέδρου της Γαλλίας.

Ο πραγματικός λόγος είναι άλλος: Θα ανακάλυπτε για πρώτη φορά ο Ταγίπ Ερντογάν ότι θα ήταν απελπιστικά μόνος. Και θα αναγκαζόταν να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη.

Η συνεννόηση της κ.Χάρις και του κ. Μακρόν αφορούσε τη διεξαγωγή των εκλογών στη Λιβύη και την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων και των μισθοφόρων. Συμφωνούν απόλυτα σε αυτόν τον στόχο.

Η αποχώρηση των στρατευμάτων δεν είναι μία απλή υπόθεση και θα πρέπει οι Γάλλοι, οι Αμερικανοί, και οι λοιποί που θα λάβουν μέρος στη διάσκεψη να προσφέρουν και λύσεις. Διότι με τα ευχολόγια και τις ανακοινώσεις δεν αποχώρησε πολλές ξένες δυνάμεις από καμία υπό κατοχή χώρα. Και επειδή αναφερόμαστε στην Τουρκία να θυμίσουμε ότι διατηρεί κατοχικά στρατεύματα στην Κύπρο, για 47 χρόνια, στο Ιράκ, στη Συρία και στη Λιβύη, αλλά (πιθανότατα) και στον Καύκασο.

Οι μισθοφόροι στη Λιβύη είναι δικοί της, αλλά και της Ρωσίας, αν και η Μόσχα το αρνείται και ομιλεί για ιδιωτικό στρατό.

Με βάση τα παραπάνω πρέπει να τεθεί μία πραγματική πρόταση στη διάσκεψη και για τον τρόπο με τον οποίο θα εξαναγκαστούν να αποχωρήσει οι ξένοι στρατοί και οι μισθοφόροι. Και οι αναλυτές έχουν κάποιες αμφιβολίες αν θα συμβεί αυτό μέχρι το τέλος του χρόνου.

Όσον αφορά τους Ρώσους μισθοφόρους, αυτοί συνεργάζονται με τον Χαφτάρ, ο οποίος θα συμφωνήσει να αποχωρήσουν μόνο αν φύγουν ταυτόχρονα και οι Τούρκοι. Ο κ. Μακρόν και οι προσκεκλημένοι του θα πρέπει να εξέλθουν της διάσκεψης με απαντήσεις, διότι πρέπει να βρεθούν απέναντι στους Τούρκους και τους Ρώσους.

Την ίδια ώρα στην Ουάσιγκτον πραγματοποιήθηκε συνάντηση του Προέδρου Μπάιντεν με την επικεφαλής της Κομισιόν. Στην ατζέντα ήταν η Λιβύη και η κρίση στα σύνορα Πολωνίας-Λευκορωσίας. Πρέπει να συζητήθηκε και η κατάσταση στην ανατολική Μεσόγειο, αν και δεν αναφέρεται στην ανακοίνωση του Λευκού Οίκου.

Είχε ασήμαντη αξία η συνάντηση της Ούρσουλας με τον πρόεδρο Μπάιντεν. Ακριβώς επειδή η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας αδύναμος οργανισμός…

Το βίντεο της ανταπόκρισης του αναλυτή του OPEN και αρθρογράφου της Hellas Journal ακολουθεί:

https://hellasjournal.com/2021/11/i-kamala-ke-o-charis-simfonisan-gia-ti-livii-na-figoun-xeni-strati-ke-misthofori-i-analisi-tou-michali-ignatiou/

ΑΝΤΙΜΕΤΡΑ, ΤΩΡΑ, ΣΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ DRONES. Σε αέρα, θάλασσα και στεριά.

0
Τα εναέρια drones της Τουρκίας καθιερώνονται, τουλάχιστον, στην περιοχή μας. Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Η γειτονική χώρ παρουίασε, χθες, και επήγεια μη επανδρωμενα οχήματα ενώ είναι γνωστό ότι κατασκεύασε ή κατασκευάζει και θαλάσσια.
Ο κίνδυνος είναι σαφής και καθόλου υβριδικός. Αυτός είναι ο πόλεμος του μέλλοντος. Η, και του παρόντος απο δω και πέρα.
Αντί να κάθονται και να παρακολουθούν οι δυνάμεις που ενδιαφέρονται για την περιοχή ή να αναζητούν τρόπους περιορισμού ή απαγόρευσης των τουρκικών εξαγωγών καλόν θα ήταν να ανακαλύψουν αντίμετρα στα τουρκικά όπλα και να υπερβούν τεχνολογικά τις δυνατότητες της Τουρκίας.
Αυτό, όμως, χρειάζεται κόπο και υψηλού επιπέδου πανεπιστήμια. Όχι Ανώτατη Εκπαίδευση παραδομένη στις ορέξεις των μπαχαλάκηδων ή ορισμένων θυλάκων του Συριζα.
Οι προκλήσεις είναι σαφείς. Δυνατότητα αντίδρασης υπάρχει. Χρειάζεται, όμως, και βούληση. Υπάρχει;

Μόνιμη η γαλλική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο

0

Τη διαρκή και μόνιμη παρουσία της Γαλλίας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη στήριξη προς τη Λευκωσία υποδηλώνει η νέα επίσκεψη της φρεγάτας «Auvergne» στη Λάρνακα, η δωδέκατη σε τρία χρόνια από το συγκεκριμένο πλοίο στην Κύπρο.

Για 12η φορά σε τρία χρόνια έδεσε τη Δευτέρα στο λιμάνι της Λάρνακας το πολεμικό πλοίο «Auvergne», η τελευταία φρεγάτα τύπου FREMM του γαλλικού ναυτικού. Η επίσκεψη της «Auvergne» έτυχε ευρείας κάλυψης από τοπικά και διεθνή ΜΜΕ, με τον κυβερνήτη Πολ Μερβεγιέ ντε Βινιό να σημειώνει ότι ο ελλιμενισμός της φρεγάτας με πλήρωμα 150 ατόμων σηματοδοτεί το «πόσο σημαντικό θεωρεί η Γαλλία αυτό το κομμάτι της Ανατολικής Μεσογείου» και να υπογραμμίζει τη βούληση της πατρίδας του να «συμβάλει στη σταθεροποίηση της περιοχής». Ο Γάλλος αξιωματικός είπε, ακόμα, ότι «δεν μπορεί να υπάρξουν αποτελεσματικές και βιώσιμες ναυτικές επιχειρήσεις χωρίς υποστήριξη και η Κύπρος αποτελεί το επίκεντρο».

Κοινές ασκήσεις

Οι επισκέψεις του ναυτικού και της αεροπορίας στη Μεγαλόνησο αποτελούν απόδειξη της γαλλικής δέσμευσης για τη στήριξη της κυπριακής κυριαρχίας.

Η συχνότητα της παρουσίας του γαλλικού ναυτικού και της γαλλικής αεροπορίας στην Κύπρο έχουν σχεδόν αφαιρέσει από τις επισκέψεις την έννοια της είδησης, κάτι που αποτελεί μια πολύ ουσιαστική απόδειξη της δέσμευσης του Παρισιού για τη στήριξη της κυπριακής κυριαρχίας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία αυτή αμφισβητείται από την Αγκυρα. Μόλις τον περασμένο Μάιο το αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκωλ» είχε ελλιμενισθεί στη Λάρνακα, ενώ το 2020, το ίδιο πλοίο είχε αποτελέσει το βασικό στοιχείο για εκτεταμένες ασκήσεις εντός της κυπριακής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ). Σε αρκετές από αυτές τις περιστάσεις φρεγάτες του πολεμικού ναυτικού (Π.Ν.) και μαχητικά αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας (Π.Α.) εκτέλεσαν κοινές ασκήσεις με τα γαλλικά πολεμικά. Μάλιστα, σε κάθε πλου του «Σαρλ ντε Γκωλ» προς το Σουέζ ή την ανατολική Μεσόγειο γενικότερα, το Π.Ν. παραχωρεί φρεγάτα ή υποβρύχιο προκειμένου να ενταχθεί στην ομάδα κρούσης που είθισται να συνοδεύει ένα αεροπλανοφόρο.

Πέρα από το λιμάνι της Λάρνακας, στη Γαλλία έχει παραχωρηθεί και η δυνατότητα στάθμευσης γαλλικών μαχητικών τύπου Ραφάλ στην αεροπορική βάση της Πάφου. Υπενθυμίζεται ότι τον Αύγουστο του 2020, ενώ ξεκινούσε η κρίση του «Ορούτς Ρέις» δυτικότερα, στο αεροδρόμιο της Πάφου προσγειώνονταν δύο γαλλικά μαχητικά Ραφάλ, στο πλαίσιο υλοποίησης της διμερούς συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας που είχε υπογραφεί κάποιες εβδομάδες νωρίτερα ανάμεσα σε Παρίσι και Λευκωσία.

Η διαρκής επιστροφή των Γάλλων στην Κύπρο συνδέεται και με τον σχεδιασμό της Total που μαζί με την ιταλική ENI θα ξεκινήσουν τις γεωτρήσεις σε τμήμα του οικοπέδου 6 της κυπριακής ΑΟΖ, κατά το πρώτο εξάμηνο του 2022. Είναι σαφές ότι Αθήνα, Παρίσι και Λευκωσία αντιλαμβάνονται πως η Αγκυρα θα επιχειρήσει να επέμβει προληπτικά. Οπως αποκάλυψε την περασμένη Κυριακή η «Κ», στην Αγκυρα υπάρχει σχεδιασμός για έρευνες σε τμήμα του οικοπέδου 6, το οποίο αντιμετωπίζεται ως τμήμα της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Υπό αυτές τις συνθήκες καθίσταται σαφές ότι η γαλλική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή αναμένεται να ενταθεί κατά το επόμενο χρονικό διάστημα.
“Καθημερινή”