Αρχική Blog Σελίδα 2100

Στρατηγός Λεοντάρης στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ για East Med: Υποκριτική η αντίδραση να αναζητούμε έναν άλλον «κακό»-Τι ενίσχυση χρειάζεται ο Στρατός Ξηράς

Από
anixneuseis
-
2

Μάνος Χατζηγιάννης

Μάνος Χατζηγιάννης

Στην επόμενη φάση θα πρέπει να δοθεί βαρύτητα στο Στρατό Ξηράς και κυρίως σε συστήματα Drones και anti-Drones, Ηλεκτρονικού Πολέμου, Επιτήρησης, Αναγνώρισης και Συλλογής Πληροφοριών, Α/Α και Α/Τ Άμυνας μεγάλου βεληνεκούς, θωρακισμένα οχήματα Μάχης και Μεταφοράς προσωπικού και μέσων Αερομεταφοράς, αναφέρει

Συνέντευξη στον Μάνο Χατζηγιάννη-Μέρος Α’ 

“Είναι ανάγκη να προσαρμόσουμε το δόγμα μας και τις τακτικές στα σημερινά (και μελλοντικά) χαρακτηριστικά της απειλής. Η στατική ή η άμυνα «επί ευρέως μετώπου» ίσως δεν εξυπηρετούν πλέον τον ελιγμό μας. Πρέπει να διασφαλισθεί το επιθετικό πνεύμα στις ενέργειές μας” επισημαίνει στο πρώτο μέρος της αποκλειστικής του συνέντευξης στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ, ο Αντιστράτηγος (εα) Ηλίας Λεοντάρης, Επίτιμος Διοικητής 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ & Τέως Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ).

Σχολιάζει το μέγιστο θέμα της επικαιρότητας με τον αγωγό East Med–ενώ όπως αναφέρθηκε σε προηγούμενο μας άρθρο το πρωί οι Αμερικανοί απάντησαν τελικά– στο ευρύτερο πλαίσιο της ενίσχυσης των σχέσεών μας με την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.

Μιλάει ασφαλώς για την τρέχουσα εξοπλιστική δραστηριότητα της χώρα μας κρίνοντας “σωστή την απόφαση της ενίσχυσης της Αεροναυτικής Διάστασης καθόσον αυτό επιβάλλεται ή απαιτείται από την μορφή των επιχειρήσεων που εκτιμάται ότι θα συνθέτουν τον «επόμενο πόλεμο»” , ωστόσο δεν παραλείπει να επισημάνει την ανάγκη ενίσχυσης και των χερσαίων δυνάμεων, “αφενός για να εξασφαλίζεται η διαλειτουργικότητα των συστημάτων μεταξύ των κλάδων αλλά κυρίως διότι δεν νοείται κατάληψη, κατοχή και διατήρηση εδάφους χωρίς τη χερσαία δύναμη”.

Εξηγεί πως η επιχειρησιακή ικανότητα των Ενόπλων δυνάμεων κάθε χώρας είναι προϊόν των επιχειρησιακών δυνατότητων που δημιουργούνται από ένα συγκεκριμένο τρίπτυχο, ενώ αναλύει και τις ανάγκες της Κύπρου.

Ακολουθεί το πρώτο μέρος από την συνέντευξη:

Κύριε Χατζηγιάννη σας ευχαριστώ για την πρόσκληση και τη φιλοξενία στον έγκριτο ιστότοπο «ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ».

Επιτρέψτε μου να ευχηθώ σε σας, το προσωπικό σας καθώς και στους αναγνώστες σας να έχετε ένα δημιουργικό και ευτυχισμένο χρόνο (το 2022) απαλλαγμένο από κάθε μορφής «ιούς και παράσιτα».  

-Στρατηγέ, σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα στα εξοπλιστικά αναμένουμε σε λίγες μέρες τα πρώτα 6 Rafale , αποφασίζει η Βουλή για τις Belharra, το ΠΝ για τις κορβέτες, ενώ μέσα στο χρόνο αναμένουμε και τα Romeo. Πως κρίνετε αυτόν τον οργασμό εξοπλιστικής δραστηριότητας;

Θα μπορούσα να απαντήσω σύντομα ή και σχεδόν μονολεκτικά λέγοντας ότι είναι μια σωστή απόφαση. Ωστόσο θεωρώ ότι για την κατανόηση του θέματος των αμυντικών εξοπλισμών είναι απαραίτητο να επεκταθώ για λίγο.

Το πρόγραμμα του Αμυντικού Εξοπλισμού κάθε χώρας και εν προκειμένω της Ελλάδος είναι μια διαρκής διαδικασία η οποία επηρεάζεται από τον κύκλο ζωής του κάθε οπλικού συστήματος, την εξέλιξη της τεχνολογίας, την επιχειρησιακή σχεδίαση, καθώς και των επιχειρησιακών απαιτήσεων όπως αυτές διαμορφώνονται από την ποιοτική ή/και την ποσοτική εξέλιξη ή αναβάθμιση της/των απειλών.

Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν έχει αναπτυχθεί το Πρόγραμμα Αμυντικού Σχεδιασμού και Προγραμματισμού της χώρας (Πενταετές παλαιότερα, μεγαλύτερης διάρκειας σήμερα). Στόχος του προγράμματος αυτού είναι η δημιουργία των δυνατοτήτων εκείνων που εγγυώνται τη διατήρηση της μαχητικής ισχύος/ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων στο επίπεδο που απαιτείται για την ικανοποίηση των επιχειρησιακών απαιτήσεων.

Δυστυχώς για λόγους που άπτονται της πολιτικής προσέγγισης της κάθε κυβέρνησης, της οικονομικής κατάστασης της χώρας ή και των προτεραιοτήτων που έθεταν κάθε φορά, το πρόγραμμα αυτό δεν τηρήθηκε με αποτέλεσμα να διαταραχθεί η ισορροπία. Δυστυχώς και πάλι, όταν δεν ακολουθείται ο προγραμματισμός αυτός, όταν δε γίνουν δηλαδή οι αναγκαίες ενέργειες στο χρόνο που πρέπει τότε είναι βέβαιο ότι θα υποχρεωθείς σε λύσεις όπως αυτή που βλέπουμε να εξελίσσεται σήμερα και να εμφανίζεται με την μορφή του «οργασμού». Δηλαδή να προβαίνουμε σε μεγάλες αγορές.

Θεωρώ λοιπόν σωστή την απόφαση και δεν έχω λόγο να αναφερθώ στο κόστος και στην ονοματολογία των συστημάτων. Είμαι βέβαιος ότι οι αρμόδιοι που έχουν την ευθύνη της διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων έκαναν τις σωστές επιλογές. Θεωρώ επίσης σωστή την απόφασης της ενίσχυσης της Αεροναυτικής Διάστασης καθόσον αυτό επιβάλλεται ή απαιτείται από την μορφή των επιχειρήσεων που εκτιμάται ότι θα συνθέτουν τον «επόμενο πόλεμο».

Εκμεταλλεύομαι όμως την ευκαιρία να επισημάνω την ανάγκη ενίσχυσης και των χερσαίων δυνάμεων, αφενός για να εξασφαλίζεται η διαλειτουργικότητα των συστημάτων μεταξύ των κλάδων αλλά κυρίως διότι δεν νοείται κατάληψη, κατοχή και διατήρηση εδάφους χωρίς τη χερσαία δύναμη. Νομίζω ότι όλοι συμφωνούν ότι είναι η ώρα για την αναβάθμιση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων του Στρατού Ξηράς.

 

-Είστε ικανοποιημένος με τη σημερινή ισορροπία δυνάμεων των Ελλάδος-Τουρκίας; Επειδή ακούμε διαρκώς πληροφορίες εκατέρωθεν για νέα εξοπλιστικά, αν χρειαζόταν να προχωρήσουμε σε μια περαιτέρω ενίσχυση εσείς τι θεωρείτε πως θα μας ήταν απαραίτητο;

Η ισορροπία δυνάμεων είναι ένα στοιχείο ή μάλλον μια κατάσταση με πολλές παραμέτρους. Ασφαλώς ο αριθμός (η ποσότητα) των οπλικών συστημάτων ή του μέγεθος των Ενόπλων Δυνάμεων είναι ένα από τα συνθετικά στοιχεία, ωστόσο τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του συνόλου αυτού είναι εξ ίσου σημαντικά. Η οργάνωση, η εκπαίδευση, το ηθικό, η αφοσίωση και η αποφασιστικότητα του προσωπικού, η ορθή διάταξη των δυνάμεων και η επιχειρησιακή σχεδίαση, το δόγμα, η τακτική και ο ελιγμός, το λειτουργικό σύστημα Διοικητικής Μέριμνας, σε συνδυασμό με την τεχνολογία, αποτελούν μερικά εξ αυτών.

Όπως ανέφερα και νωρίτερα η προμήθεια των εξοπλισμών είναι μια συνεχής διαδικασία και πρέπει να κλιμακώνεται σε βάθος ώστε να αποφεύγονται οι μαζικές ανάγκες και να κατανέμεται το κόστος καλύτερα και ασφαλώς να διασφαλίζεται η συνεχής υποστήριξη (follow on support) και η αναβάθμιση των υφισταμένων συστημάτων.

Στην επόμενη φάση θα πρέπει να δοθεί βαρύτητα στο Στρατό Ξηράς και κυρίως σε συστήματα Drones και anti-Drones, Ηλεκτρονικού Πλέμου, Επιτήρησης, Αναγνώρισης και Συλλογής Πληροφοριών, Α/Α και Α/Τ Άμυνας μεγάλου βεληνεκούς, θωρακισμένα οχήματα Μάχης και Μεταφοράς προσωπικού και μέσων Αερομεταφοράς.

Πέραν όμως της οποιασδήποτε «υλικής ενίσχυσης» των Ενόπλων Δυνάμεων ιδιαίτερης σημασίας κρίνεται η ανάγκη η αξιοποίηση της τεχνολογίας καθώς επίσης η μέριμνα και η εξασφάλισης συνθηκών ορθής/κατάλληλης Επιχειρησιακής Εκπαίδευσης στη βάση ενδεχόμενων σεναρίων και όχι στη βάση του «Ενός Σχεδίου». Είναι ανάγκη να προσαρμόσουμε το δόγμα μας και τις τακτικές στα σημερινά (και μελλοντικά) χαρακτηριστικά της απειλής. Η στατική ή η άμυνα «επί ευρέως μετώπου» ίσως δεν εξυπηρετούν πλέον τον ελιγμό μας. Πρέπει να διασφαλισθεί το επιθετικό πνεύμα στις ενέργειές μας, η πρωτοβουλία, το αποφασιστικό πλήγμα και κυρίως η αντοχή σε παρατεταμένες επιχειρήσεις. Οι αριθμοί έτσι κι αλλιώς δεν ήταν ποτέ με το μέρος του ελληνικού έθνους. Ήταν πάντα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, σε συνδυασμό με την τακτική που έκαναν τη διαφορά και έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Καλόν είναι τέλος να έχουμε υπόψη μας ότι η επιχειρησιακή ικανότητα των Ενόπλων δυνάμεων κάθε χώρας είναι προϊόν των επιχειρησιακών δυνατότητων που δημιουργούνται από το τρίπτυχο:

  • Εξοπλισμός (Οπλικά Συστήματα και Μέσα)
  • Προσωπικό και Εκπαίδευση
  • Διαδικασίες (Πρόθεση Ηγεσίας, Αποστολή, Επιχειρησιακή Σχεδίαση, Κανόνες Εμπλοκής κλπ).

-Η Κύπρος θα χρειαζόταν ανάλογη ενίσχυση; Και σε ποιο βαθμό;

Οι Ένοπλες Δυνάμεις (Εθνική Φρουρά/ΕΦ) της Κυπριακής Δημοκρατίας βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο επιχειρησιακής ικανότητας και αποτελούν μια αξιόπιστη δύναμη αποτροπής στο πλαίσιο των δυνατοτήτων που διαθέτουν. Λέγοντας αυτό εννοώ ότι αξιοποιούνται πλήρως τα διαθέσιμα μέσα. Είναι γεγονός όμως ότι και στην Κύπρο υπήρξε ένα μεγάλο χρονικό κενό στην ανανέωση ή την ενίσχυση των οπλικών συστημάτων και των μέσων της ΕΦ.

Το 2015 έγινε η παραγγελία του πρώτου ΠΑΘ και ολοκληρώθηκε η παραλαβή του το Δεκέμβριο του 2017. Παρότι δε η μελέτη προέβλεπε τρία σκάφη, μέχρι και σήμερα έχουμε μείνει στο ένα. Την περίοδο 2017-2019 συνεχίστηκε η προσπάθεια και ακολούθησε η υπογραφή κάποιων άλλων συμβάσεων πού αφορούσαν στην προμήθεια ή και στην αναβάθμιση υφισταμένων Οπλικών Συστημάτων και ευτύχησα να δω τις πρώτες παραλαβές αυτών των μέσων στον τελευταίο χρόνο της υπηρεσίας μου (2019/2020) στο νησί και στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Στην ουσία του ερωτήματός σας, θεωρώ ότι βαρύτητα θα πρέπει να δοθεί και εκεί στην ενίσχυση της Αεροναυτικής Διάστασης της ΕΦ, συμπεριλαμβανομένης της Έγκαιρης Προειδοποίησης και της Αντιαεροπορικής Άμυνας. Είναι καιρός όμως να εξετασθεί και η ένταξη στην Πολεμική Αεροπορία της ΕΦ ενός αριθμού Ελαφρών Επιθετικών και Μεταγωγικών Αεροσκαφών και να ενισχυθεί το Πολεμικό Ναυτικό σύμφωνα με τις υπάρχουσες μελέτες που αφορούν στα πλοία, στα μέσα επιτήρησης και θαλάσσιας αποτροπής αλλά και τα έργα υποδομής στην ξηρά.

Ο στρατός ξηράς της ΕΦ ασφαλώς και έχει κι αυτός τις ανάγκες του στην Α/Τ Άμυνα, την Μηχανοκίνηση των Μονάδων, την αναβάθμιση των Αρμάτων Μάχης, τις Επικοινωνίες, την Κυβερνοάμυνα και τον Ηλεκτρονικό Πόλεμο καθώς και στα Μέσα Επιτήρησης. Ωστόσο θεωρώ επιβεβλημένη, ως προτεραιότητα, τη βελτίωση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων της ΠΑ και του ΠΝ ώστε να ενισχυθεί και η διακλαδικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Θεωρώ επίσης ως απολύτως απαραίτητο, να επανεξεταστούν και να επικαιροποιηθούν οι πρόνοιες και οι απαιτήσεις του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΔΕΑΧ) στη βάση των σημερινών και κυρίως των μελλοντικών επιχειρησιακών απαιτήσεων και συνθηκών, ώστε να διασφαλίζεται η στρατηγική και επιχειρησιακή λειτουργία του Άξονα, Έβρος – Αιγαίο – Κύπρος.

Η Εθνική Φρουρά όμως πέρα από εξοπλισμούς και εγκαταστάσεις είναι το προσωπικό της. Και η ενίσχυση του προσωπικού θα πρέπει να είναι η ΠΡΩΤΗ προτεραιότητα.

–Μετά από την συμφωνία με τις ΗΠΑ πως κρίνετε την πολυποίκιλη κι ενισχυμένη αμερικανική παρουσία στην χώρα μας το τελευταίο διάστημα;

Θεωρώ σημαντική και ορθή κίνηση την αναθεώρηση και τη χρονική επέκταση της Συμφωνίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA )με τις ΗΠΑ. H πολυποίκιλη, από πλευράς μέσων και περιοχών και η ενισχυμένη από την άποψη των αριθμών παρουσία είναι μια ένδειξη του αυξημένου ενδιαφέροντος και της αναγνώρισης εκ μέρους των ΗΠΑ της γεωστρατηγικής αξίας της χώρας μας και του καταλυτικού ρόλου που έχει στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων και των επιδιώξεων της κυβέρνησης των ΗΠΑ.

Το σημαντικό όμως στοιχείο σ’ αυτή τη σχέση είναι η αμφίδρομη λειτουργία της συμφωνίας και η αμοιβαιότητα των παροχών ή εξυπηρετήσεων στο βαθμό που οι συνθήκες το επιτρέπουν ώστε να εξυπηρετούνται και τα εθνικά συμφέροντα της χώρας μας και να διασφαλίζονται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα καθώς και η ασφάλεια και η σταθερότητα στην περιοχή. Θεωρώ επιπλέον χρήσιμο να επισημάνω ότι συμφωνίες και συνεργασίες αυτής της μορφής καλόν είναι να σχεδιάζονται σε βάθος χρόνου, να έχουν συγκεκριμένους (μετρήσιμους) στόχους και επιδιώξεις, να εδράζονται στη βάση των κοινών αρχών και αξιών και όχι στην εξυπηρέτηση περιστασιακών αναγκών που προέρχονται ή προκαλούνται από την πρόσκαιρη διατάραξη των σχέσεων (του ενός ή του άλλου εκ των συμβαλλομένων) με άλλους «παίκτες» στην περιοχή ενδιαφέροντος.

Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας θα πρέπει να αποφεύγονται και ατυχείς (όπως χαρακτηρίστηκε από κάποιον ειδικό) ενέργειες με την μορφή του «non paper» του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ για τον East Med Pipeline. Είναι γνωστό ότι οι ΗΠΑ τάσσονται υπέρ των Euro-Asia καιEuro-Africa Interconnectors για τη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας από το Ισραήλ και την Αίγυπτο αντίστοιχα στην Ευρώπη και όχι υπέρ τουEast Med Pipeline, από καθαρά οικονομική προσέγγιση, όπως ισχυρίζονται.

Άλλωστε ο σχετικός με το θέμα χάρτης «Μπάιντεν» δεν είχε αναφορά στον EastMed Pipeline και επιπλέον ο συντάκτης του (Χόκσταϊν), έχει αξιοποιηθεί σε ανάλογο τομέα της διοίκησης Μπάιντεν. Είναι λογικό λοιπόν η κίνηση αυτή να θεωρηθεί (θα μπορούσε και να είναι ),ως μία κίνηση αβρότητας και κατευνασμού της Τουρκίας για τον περιορισμό της έντασης στην περιοχή. Στην πραγματικότητα όμως πέραν της όποιας συναισθηματικής φόρτισης και αντίδρασης προκάλεσε σε αρκετούς κύκλους, οι ΗΠΑ δεν είναι συμβαλλόμενη χώρα στο συγκεκριμένο έργο και ως εκ τούτου προέχουν η θέληση και η αποφασιστικότητα των ενδιαφερομένων χωρών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την υλοποίησή του μάλλον παρά οιοδήποτε τρίτου.

Τίθεται όμως από πολλούς και ένα εύλογο ερώτημα. Προς τι τόση ανησυχία και αγανάκτηση;

Αφού η Ελλάδα έχει σχεδόν αποποιηθεί την ιδιότητα της «παραγωγού χώρας», αφού οι προκαταρτικές εργασίες του έργου βρίσκονται ακόμη σε νηπιακή μορφή, αφού η σχέση κόστους οφέλους εκτιμάται ως αρνητική, αφού τα χρονικά περιθώρια δε συνάδουν με τις χρονικές δεσμεύσεις της ΕΕ σ’ ότι αφορά στην μεταφορά των χωρών στην πράσινη ενέργεια.

Μήπως είναι ελαφρώς υποκριτική η αντίδραση και αναζητούμε και σ’ αυτή την περίπτωση έναν άλλον «κακό»; Προσωπικά εκτιμώ ότι η μεταφορά των όποιων ενεργειακών αποθεμάτων τελικά αξιοποιηθούν θα είναι περισσότερο συμφέρουσα με τη διαδικασία της υγροποίησης και τη μεταφορά με τα ειδικά πλοία. Είναι πιο γρήγορη και θα δώσει έργο και εργασία στον τοπικό πληθυσμό Ελλάδας και Κύπρου αλλά και στην ελληνική ναυτιλία.

Αύριο ακολουθεί το δεύτερο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης… 

pentapostagma.gr

Καζακστάν  αυτή η άγνωστη, γνωστή χώρα στους ποντίους από το σταλινικό δίλημμα : ή πηγαίνετε εκεί για να το αναπτύξετε ή φεύγετε στην πατρίδα σας

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Ο γράφων δεν είναι ιστορικός ούτε θα ήθελε να μπει αυθαίρετα στα χωράφια των ιστορικών, διακινδυνεύοντας να κάνει τραγικά λάθη. Επιτρέψτε του όμως, με αφορμή τις συγκρούσεις που συμβαίνουν αυτές τις μέρες στο Καζακστάν, να σκιαγραφήσει το προσωπικό αφήγημα της μητέρας του που ήταν 15 ετών, όταν το 1939 με την οικογένειά της εγκατέλειψαν τα περίχωρα του Σοχουμίου και με μερικούς μπόγους προσωπικών τους ειδών έφτασαν στην πατρίδα τους την Ελλάδα, όπου συνέχισαν τη ζωή τους, των αγροτών και κτηνοτρόφων, από το μηδέν και τα κατάφεραν. Δεν αποδέχθηκαν την σοβιετική υπηκοότητα που τους πρότεινε αυταρχικά το 1936  ο Στάλιν, ως δέλεαρ, για να ξεριζωθούν από τις εκεί εστίες τους, να εγκαταλείψουν τα χωράφια τους, τα ζώα τους, τα σχολεία τους και να πάνε να εγκατασταθούν στις αφιλόξενες και κολλεκτιβοποιημένες στέπες αυτής της νέας σοβιετικής επικράτειας. Ολοι οι πόντιοι δεν αντέδρασαν όπως η οικογένεια της μητέρας μου, μαζί με άλλες συγγενικές οικογένειες. Κάποιοι πόντιοι, όπως ο γαμπρός μου, πήγαν τότε και εγκαταστάθηκαν στο Καζακστάν. Μερικοί από αυτούς ήρθαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 70’ και κάποιοι τέλος έμειναν οριστικά εκεί. Τα ΜΜΕ αναφέρουν ότι 10.000 περίπου Έλληνες ζουν σήμερα σε αυτήν την τεράστια χώρα.

Μερικά γεωγραφικά, πληθυσμιακά και πολιτικά στοιχεία για το Καζακστάν

Το Καζακστάν είναι ένα κράτος της Κεντρικής Ασίας, όπως δείχνει ο παραπάνω χάρτης, με περίπου 19 εκατομμύρια κατοίκους, όσο πέντε φορές το μέγεθος της Γαλλίας και επτά φορές της Γερμανίας. Χώρα των στεπών, συνορεύει με τη Ρωσία, τη Μογγολία, την Κίνα, το Κιργιστάν, το Ουζμπεκιστάν και το Τουρκμενιστάν, καθώς και με τη Θάλασσα της Αράλης και την Κασπία Θάλασσα. Ο πληθυσμός του είναι κυρίως Κοζάκοι και Μουσουλμάνοι, αλλά και πολλές εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες.

Ο σοβιετοποίηση  αυτής της «Δημοκρατίας» συνοδεύτηκε από την ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας και της παραγωγής δημητριακών, αλλά το Καζακστάν έγινε επίσης τόπος μαζικών απελάσεων και πυρηνικών δοκιμών. Το κοσμοδρόμιο Baikonur, το οποίο λειτουργεί από τη Ρωσία, είναι το μόνο που μπορεί να στείλει δορυφόρους στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Το 1991, το Καζακστάν ήταν ένας από τους τελευταίους δορυφόρους της ΕΣΣΔ που κήρυξε την ανεξαρτησία του στις 16 Δεκεμβρίου. Ήδη στην εξουσία από το 1989, ο Πρόεδρος Nursultan Nazarbayev βασίλεψε για 30 χρόνια, πριν αφήσει την εξουσία το 2019 στον διάδοχό του, τον σημερινό αρχηγό του κράτους Kassym-Jomart Tokayev.

Μια στρατηγική χώρα για την παγκόσμια γεωπολιτική και οικονομία

Ελάχιστα γνωστό, το Καζακστάν είναι μια στρατηγική χώρα από γεωπολιτική και οικονομική άποψη. Είναι η μεγαλύτερη από τις πέντε πρώην σοβιετικές «δημοκρατίες» στην Κεντρική Ασία και η πιο ισχυρή οικονομικά. Στο σταυροδρόμι μεταξύ Κίνας και Ρωσίας, το Καζακστάν είναι ο βασικός σύμμαχος της Μόσχας και έχει μεγάλη ρωσική μειονότητα (περίπου το 19% του πληθυσμού). Η χώρα διαθέτει το 75% των αποθεμάτων πετρελαίου στην Κασπία Θάλασσα, ή το 3% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου και το 17% των παγκόσμιων αποθεμάτων ουρανίου. Η χώμα που βρίθει από μαγγάνιο, σίδηρο, χρώμιο και κάρβουνο. Όμως η οικονομία της έχει υποφέρει από το 2014 από την πτώση των τιμών των υδρογονανθράκων και την οικονομική κρίση  του συμμάχου της Ρωσία., σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας Journal du dimanche στις 7-1-2022, με τίτλο : «Τι είναι το Καζακστάν;» (Qu’est-ce que le Kazakhstan?).

Παρόλο όμως ότι βλέπουμε στα ΜΜΕ τη Ρωσία να κυριαρχεί στο Καζακστάν, ο δημοσιογράφος  Emmanuel Grynszpan αναλύει σε άρθρο του ότι «Το Καζακστάν πραγματοποιεί μια στρατηγική προσέγγιση με την Τουρκία» (Le Kazakhstan opère un rapprochement stratégique avec la Turquie) στον ηλεκτρονικό  Le Monde στις 5-1-2022. Παρά τη συμφωνία ασφαλείας που υπογράφηκε με τη Μόσχα, η πρώην σοβιετική «δημοκρατία» ευνοεί όλο και περισσότερο μια προσέγγιση με την Άγκυρα, για να αντιμετωπίσει την επιρροή των ισχυρών Ρώσων και Κινέζων γειτόνων της.

Οι εορτασμοί των 30 χρόνων ανεξαρτησίας είχαν μόλις τελειώσει όταν το Καζακστάν υπέγραφε συμφωνία ασφαλείας με τον πρώην άρχοντά του στις 22 Δεκεμβρίου 2021. Εκείνη την ημέρα, το κοινοβούλιο του Καζακστάν επικύρωσε ένα έγγραφο που επικεντρώνεται στη συνεργασία με τη Ρωσία στον τομέα της κυβερνο-ασφάλειας, των πληροφοριών και της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Στα χαρτιά, η συμφωνία αντικατοπτρίζει αυτό που προσπαθεί να επιβάλει η Μόσχα στην αυλή της στην Κεντρική Ασία : καμία αμερικανική βάση ή συνεργασία με το ΝΑΤΟ, σε ένα πλαίσιο οξείας κρίσης γύρω από την Ουκρανία, όπου η Μόσχα απαιτεί από τον Διατλαντικό Οργανισμό να αποσυρθεί από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες.

Ωστόσο, οι πρόσφατοι προσανατολισμοί για την εξωτερική πολιτική του Καζακστάν δείχνουν ότι η συμφωνία λειτουργεί ως κατασταλτικό της όρεξης για μια Ρωσία που βιάζεται να αναδειχθεί σε μια υπερδύναμη. Το 2021, το Καζακστάν απέκτησε drones και τεθωρακισμένα από την Τουρκία, μια χώρα του ΝΑΤΟ. Στις 7 Δεκεμβρίου 2021, το υπουργείο Άμυνας του Καζακστάν ανανέωσε μια πενταετή συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Νωρίτερα, τον Οκτώβριο, η Noursoultan, η πρωτεύουσα της χώρας, υπέγραψε για μια στρατιωτική συνεργασία το 2022 με την Ιταλία –δηλαδή και πάλι με ένα μέλος του ΝΑΤΟ.

Το γεγονός ότι το Καζακστάν είναι ιδρυτικό μέλος του «Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας», μιας στρατιωτικής συμμαχίας που κυριαρχείται από τη Μόσχα, δεν εμποδίζει τη χώρα να κοιτάξει αλλού. Ειδικότερα στην Τουρκία, η οποία εργάζεται εδώ και ένα χρόνο για να αναπτύξει τον «Οργανισμό Τουρκικών Κρατών», ένα έμβρυο ένωσης που δημιουργήθηκε το 2009 και αναβίωσε έκτοτε, συγκεντρώνοντας πέντε πρώην δορυφορικές χώρες της ΕΣΣΔ στην Κεντρική Ασία και τον Καύκασο. Αυτές οι χώρες έχουν μεγάλη γλωσσική και πολιτιστική εγγύτητα με την Τουρκία και οι πληθυσμοί τους ασπάζονται, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, τη μουσουλμανική θρησκεία.

Προσέγγιση με την Τουρκία

«Στόχος μας είναι να κάνουμε τον τουρκικό κόσμο μια από τις πιο σημαντικές οικονομικές, πολιτιστικές και ανθρωπιστικές περιοχές του 21ου αιώνα», δήλωσε ο Πρόεδρος του Καζακστάν Kassym-Jomart Tokayev σε μια σύνοδο κορυφής του «Οργανισμό Τουρκικών Κρατών» τον Μάρτιο του 2021. Στο μέλλον, η οικονομική συμμαχία θα μετατραπεί σε πολιτική και στρατιωτική συμμαχία, προβλέπει ο Καζάκος πολιτικός επιστήμονας Dossym Satpaïev: «Η Τουρκία έχει αποδειχθεί βασικός παίκτης [στη σύγκρουση για το] Ναγκόρνο-Καραμπάχ το 2020, έχει ισχυρά επιχειρήματα στα μάτια των μελών του «Οργανισμό Τουρκικών Κρατών». Τώρα όλα περιστρέφονται γύρω από δύο πράγματα: την οικονομία και την ασφάλεια. Η Παν-τουρκική συμμαχία σχεδιάζει ήδη να δημιουργήσει μια δομή ταχείας αντίδρασης σε καταστροφές, λειτουργώντας με στρατιωτικά μέσα.

Η προσέγγιση με την Άγκυρα υπακούει στο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής του Καζακστάν, το οποίο ορίζεται ως «πολύπλευρο». Η μεγαλύτερη χώρα της Κεντρικής Ασίας, το Καζακστάν αισθάνεται, όπως και οι γείτονές του, το ρωσο-κινεζικό ασφυκτικό κλοιό να κλείνει στην περιοχή, μετά την αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το Αφγανιστάν.

Η εύρεση ενός τρίτου πόλου στήριξης είναι ζωτικής σημασίας για την αντιστάθμιση της ρωσικής και κινεζικής επιρροής. Οι πρόσφατες επεκτατικές στάσεις που υιοθέτησαν οι δύο γίγαντες τροφοδοτούν τις ανησυχίες των ηγετών του Καζακστάν. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν πλήγωσε την κυριαρχία του πρώην σοβιετικού εδάφους τονίζοντας ότι «[δεν] είχε ιδρύσει ποτέ κράτος» πριν από το 1991 και ότι αυτή η χώρα ήταν ένα «γενναιόδωρο δώρο από τον ρωσικό λαό». Στον επίσημο κινεζικό τύπο εμφανίζονται επίσης κατά καιρούς άρθρα που υποδηλώνουν ότι το έδαφος του Καζακστάν ανήκει ιστορικά στην Κίνα.

Ρωσική οξύνοια

Μέχρι στιγμής, η διπλωματία του Καζακστάν έχει προχωρήσει σε μια πράξη εξισορρόπησης για να χειριστεί τους δύο γείτονές της, οι οποίοι με διαφορά αντιπροσωπεύουν τους κύριους εμπορικούς του εταίρους. Εάν δεν αναγνωρίζει την Κριμαία ως ρωσικό έδαφος, ο Πρόεδρος Τοκάγιεφ αποφεύγει να χρησιμοποιεί τον όρο «προσάρτηση». Στο  σχετικά ευαίσθητο θέμα των Ουιγούρων, εθνικά συγγενών, η κυβέρνηση αρνείται την ύπαρξη μαζικών διώξεων από την Κίνα.

Στη Μόσχα, ο παν-τουρκισμός που αγκάλιασαν οι αρχές του Καζακστάν έχει προκαλέσει μια χιονοστιβάδα σκληρών σχολίων επί δύο μήνες στα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια. Τα ρωσικά (η δεύτερη επίσημη γλώσσα του Καζακστάν) θα καταπνιγούν, τα δικαιώματα της ρωσικής μειονότητας (19% του πληθυσμού, συγκεντρωμένο στο βόρειο τμήμα της χώρας) θα παραβιάζονται. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ παραπονέθηκε τον Νοέμβριο του 2021 για «πρόσφατη ξενοφοβία (…), προϊόν εισαγόμενων μεθόδων κατήχησης με στόχο την καλλιέργεια του τοπικού εθνικισμού και την απαξίωση της συνεργασίας με τη Ρωσία». Μια φρασεολογία που χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν από Ρώσους αξιωματούχους για να δικαιολογήσουν την προσάρτηση της Κριμαίας και την υποστήριξη των αυτονομιστών του Ντονμπάς.

Ακολούθησε μια σπάνια λεκτική κλιμάκωση, όταν η Dariga Nazarbayeva, μια από τις κόρες του πρώτου προέδρου του Καζακστάν, απάντησε επικαλούμενη μια ρωσική «ενέργεια εκτροπής». «Το Καζακστάν υπερασπίζεται τον πολύπλευρό του χαρακτήρα και αντιδρά έντονα σε κάθε υπαινιγμό ή αμφισβήτηση της εδαφικής ακεραιότητας από τη Ρωσία, σε οποιοδήποτε επίπεδο», σημειώνει ο Ρώσος πολιτικός επιστήμονας Alexei Makarkin (δεξιά). Για τον Temur Umarov (αριστερά), ειδικό της Κεντρικής Ασίας στη δεξαμενή σκέψης Carnegie στη Μόσχα, «καθώς επιδεινώνεται η αντιπαράθεση μεταξύ των παγκόσμιων δυνάμεων, γίνεται όλο και πιο δύσκολο για το Καζακστάν να διατηρήσει τη γεωπολιτική του ισορροπία χωρίς να παρασυρθεί στο καυγά».

Και ο γράφων θεωρεί τελείως εξωπραγματικό να καλείς τη Μόσχα να σώσει το καθεστώς σου από τους εξεγερμένους και από την άλλη να μπορείς να το παίξεις ανεξάρτητος ως Καζακστάν.

Ο EASTMED ΩΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Από
anixneuseis
-
1
του Παντελή Σαββίδη
Η απόσυρση του αμερικανικού ενδιαφέροντος για τον αγωγό EastMed αποτελεί μια σπάνια ευκαιρία.
Οι αμερικανοί δεν θέλουν να στεναχωρήσουν την Τουρκία αλλά δεν θα βάλουν και εμπόδια αν κάποιος άλλος θελήσει να προχωρήσει τον αγωγό.
Και αυτός ο άλλος είναι η Ευρώπη, πρωτίστως, στην οποία συμφέρει μια εναλλακτική ενεργειακή οδός, το Ισραήλ, την Ιταλία και τελευταία την Ελλάδα.
Είναι καιρός να σηκώσουν το ανάστημά τους απέναντι στις ΗΠΑ.Αν δεν έχουν ανάστημα και τα περιμένουν όλα απο τους αμερικανούς τότε δεν μπορεί να διαμαρτύρονται όταν η Ουάσιγκτον τους εγκλωβίζει στην πολιτική της.
Με απλά λόγια, δεν μπορεί να θέλουμε να μας βοθούν οι αμερικανοί αλλά και να είμαστε και ανεξάρτητοι. Η βοήθεια προϋποθέτει και κάποιου είδους δέσμευση ή εξυπηρέτηση.
Είναι ώρα να αρχίσουν να διαφαίνονται κάποια σημάδια ανεξάρτητης ευρωπαϊκής -συνεπώς και ελληνικής- πολιτικής.
Αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί διότι η Ευρώπη δεν αποτελεί γεωπολιτική οντότητα.
Αποδεικνύεται καθημερινά αλλά αυτές τις ημέρες υπογραμμίζεται απο την παντελή απουσία της Ε.Ε. απο τις αμερικανορωσικές συνομιλίες για την Ουκρανία. Απο ένα θέμα, δηλαδή, που πρωτίστως, απασχολεί την ασφάλεια της Ευρώπης.
Άλλοι θα αποφασίσουν γι αυτήν.
Αυτό είναι αποτέλεσμα της γερμανικής πολιτικής για την Ευρώπη.
Η Γερμανία ήθελε μια διευρυμένη Ευρώπη χωρίς εμβάθυνση. Μια Ευρώπη που θα ικανοποιούσε την διαχρονική πολιτική του Γερμανικού Ράιχ. Πέτυχε τον στόχο της αλλά ακύρωσε το ευρωπαϊκό όραμα. Ακύρωσε την πορεία μιας ομοσπονδιακής ευρώπης που θα αποτελούσε σημαντικό γεωπολιτικό παράγοντα παγκοσμίως και θα βοηθούσε πολλαπλάσια και τη Γερμανία.
Ακόμη και αν αλλάξει πολιτικη το Βερολίνο θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να επανέλθουμε στο δίλημμα: εμβάθυνση η διεύρυνση.
Οι ευρωπαϊκές χώρες είναι, σήμερα, αδύνατον να συγκλίνουν σε κοινές πολιτικές.
Το χειρότερο παράδειγμα δείνει η Γερμανία που για τα δικά της-και μόνο- συμφέροντα υπονομεύει ή, ακόμη, έρχεται σε αντίθεση με χώρες μέλη της Ένωσης.
Το πληρώνει με την γεωπολιτική της υποβάθμιση η Γερμανία. Αλλά, μάλλον, το Βερολίνο δεν ενδιαφέρεται γι αυτό. Το απασχολεί αποκλειστικά να πηγαίνουν καλά οι εξαγωγές. Και αυτές καλά πάνε. Αλλά κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσουν πως θα ήταν, πρωτίστως, για το γερμανικό συμφέρον μια Ευρώπη με γεωπολιτική αξία. Και αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς κόπο, κόστος και χρόνο.
Ο αγωγός EastMed αποτελεί ευκαιρία να αρχίσει η Γερμανία και η ΕΕ να τονίζει την ύπαρξή της.
Θα το κάνει;

Μόσχα: «Μπορούμε να «κλειδώσουμε» την Μεσόγειο με Zircon – Οι Αμερικανοί είναι ευαίσθητοι στην ήττα»

Από
pcuser
-
0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος
Ρωσική πρόταση για να αναγκαστούν οι ΗΠΑ να υποχωρήσουν στο μέτωπο της Ουκρανίας

Στην Μόσχα έχουν κατανοήσει πως για να περιορίσουν την επιθετικότητα του ΝΑΤΟ θα πρέπει να κατανοήσει η Ουάσινγκτον ότι οι αμερικανικές δυνάμεις θα μπορούν να υποστούν ανυπολόγιστες ζημιές.

Σε αυτό το πλαίσιο το ρωσικό στρατιωτικό κατεστημένο προτείνει να αναπτυχθούν ρωσικά πολεμικά πλοία εξοπλισμένα με τους υπερηχητικούς πυραύλους cruise τύπου 3M22 Zircon (γράφονται και 3M22 Tsirkon), στη Μεσόγειο Θάλασσα και πιο συγκεκριμένα στις ακτές της Συρίας.

Καθώς η Ρωσία διαθέτει στρατιωτικές βάσεις στη Συρία, όπως η αεροπορική βάση Khmeimim αλλά και η ναυτική βάση, με εγκαταστάσεις και υποδομές που υποστηρίζουν ρωσικές ναυτικές δυνάμεις στην Ταρτούς θα ήταν εφικτή η ανάπτυξη κύριων μονάδων κρούσης, δηλαδή φρεγάτες ή κορβέτες εξοπλισμένες με τα ρωσικά υπερόπλα που τους δίνουν την δυνατότητα να ελέγχουν όλη την Μεσόγειο και να δύνανται να μπορούν να βυθίσουν οποιαδήποτε ναυτική δύναμη από αποστάσεις χιλίων χιλιομέτρων.

Το βεληνεκές των πυραύλων καλύπτει μία περιοχή από τις συριακές ακτές μέχρι την Ρόδο.

Ο επικεφαλής της Επιτροπής Άμυνας της Κρατικής Δούμας, Αντρέι Καρταπόλοφ είπε χαρακτηριστικά ότι με αυτόν τον τρόπο τα ρωσικά πλοία θα μπορούν να «μπλοκάρουν» ολόκληρη τη Μεσόγειο, χωρίς να θεωρηθεί ως κλιμάκωση, διότι «τα στρατιωτικά μέτρα δεν συνιστούν απαραίτητα πόλεμο».

Στη συνέχεια πρόσθεσε ότι έτσι θα αποτραπούν οι Αμερικανοί (τους εννοεί, δεν τους αναφέρει) από το να συνεχίζουν τις προκλήσεις καθώς θα φοβούνται άμεση καταστροφή των μονάδων τους: «Έτσι αποτρέπουμε τους εχθρούς μας από το να προχωρήσουν σε περαιτέρω προκλητικές και απειλητικές ενέργειες. Δηλαδή, συνειδητοποιούν ότι υπάρχει άμεσος κίνδυνος να καταστραφούν οι μονάδες και τα μέσα επίθεσης που διαθέτουν στην ανατολική Ευρώπη. Πώς θα αποφασίσουν να μας απειλήσουν, όταν γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι θα καταστραφούν; Είναι πολύ ευαίσθητοι στην ήττα».

https://www.defencenet.gr/defencenet-tv/913972_mosha-mporoyme-na-kleidosoyme-tin-mesogeio-me-zircon-oi-amerikanoi-einai

Πρόεδρος Καζακστάν: «Aντιμετωπίσαμε απόπειρα πραξικοπήματος – Συμμετείχαν και ξένοι μαχητές»

Από
pcuser
-
0

Όσα είπε ο Κασίμ Τζομάρτ Τοκάγεφ

Ο πρόεδρος του Καζακστάν, Κασίμ Τζομάρτ Τοκάγεφ, αναφέρθηκε στις αιματηρές αναταραχές που έπληξαν τη χώρα και έκανε λόγο για απόπειρα πραξικοπήματος που αντιμετωπίστηκε με επιτυχία.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του σε έκτακτη διαδικτυακή συνάντηση των αρχηγών του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO), ο Τοκάγιεφ σημείωσε χαρακτηριστικά ότι «ο κύριος στόχος των τρομοκρατών ήταν η υπονόμευση της συνταγματικής τάξης, η κατάληψη της εξουσίας και η απόπειρα πραξικοπήματος». Πρόσθεσε, μάλιστα ότι «ξένοι μαχητές συμμετείχαν στην επίθεση κατά του Καζακστάν», ενώ η κατάσταση ήταν κρίσιμη, καθώς το Αλμάτι, αλλά και εννιά περιφερειακά κέντρα καταλήφθηκαν από τρομοκράτες.

Νωρίτερα, ο υπουργός Επικρατείας της Δημοκρατίας του Καζακστάν, Ερλάν Καρίν, δήλωσε ότι το χάος που προκλήθηκε ήταν μια «υβριδική τρομοκρατική» επίθεση που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή τόσο εσωτερικών, όσο και εξωτερικών δυνάμεων με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης.

«Είμαστε αντιμέτωποι με μια υβριδική τρομοκρατική επίθεση στο Καζακστάν, με στόχο την αποσταθεροποίηση και το πραξικόπημα», ανέφερε χαρακτηριστικά στο Khabar24.

Δημοφιλή άρθραpronews.gREAD MOREΚαζακστάν: Πάνω από 160 ξένοι υπήκοοι κρατούνται από τις Αρχές – Την Δευτέρα η τηλεδιάσκεψη με τον Β.Πούτιν

Παράλληλα, υποστήριξε ότι ότι υπήρξε μια «συνωμοσία» από εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις, αλλά και ότι εκτός από τρομοκρατικές ομάδες, χρησιμοποιήθηκε και αντικυβερνητική προπαγάνδα.

«Υπάρχει μια συνωμοσία εσωτερικών και ορισμένων εξωτερικών δυνάμεων, αφού οι συμμετέχοντες στις, ας πούμε, τρομοκρατικές ομάδες κρούσης, ήταν τόσο πολίτες του Καζακστάν, όσο και ξένοι», ανέφερε.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/1048160_proedros-kazakstan-antimetopisame-apopeira-praxikopimatos

Έξαλλοι πανηγυρισμοί από Έλληνες και Σέρβους για τη νίκη του Ν.Τζόκοβιτς: Χορεύουν συρτάκι στη Μελβούρνη!

Από
pcuser
-
0

Χριστιανοί Ορθόδοξοι πανηγυρίζουν για τη νίκη του Νόβακ Τζόκοβιτς

Ο κορυφαίος τενίστας, ο Νόβακ Τζόκοβιτς, κέρδισε τη δίκη και παίζει κανονικά στο OPEN της Αυστραλίας, παρόλο που είναι ανεμβολίαστος! 

Μετά τη νίκη του τενίστα οι Σέρβοι και οι Έλληνες ομογενείς που περίμεναν έξω από το δικαστήριο της Μελβούρνης την ετυμηγορία για τον Νόβακ Τζόκοβιτς έστησαν ένα τρελό πάρτι!

Οι Έλληνες σήκωσαν γαλανόλευκες σημαίες και ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους Σέρβους, χορεύοντας συρτάκι. Φυσικά ο «Νόλε» αναμένεται να έχει στο πλευρό του χιλιάδες Έλληνες και Σέρβους μετανάστες στην προσπάθεια που θα κάνει για να κατακτήσει για δέκατη φορά το Australian OPEN.

Σέρβοι μίλησαν σε ΜΜΕ της Αυστραλίας. «Θέλουμε να σε δούμε να παίζει και να κερδίζεις το Αustralian OPEN», είπε μια θαυμάστρια του Τζόκοβιτς «Νιώθω τέλεια, επειδή συνειδητοποίησα ότι το νομικό σύστημα της Αυστραλίας δουλεύει», είπε άλλος οπαδός του και πρόσθεσε ότι «είναι απόδειξη ότι η δικαιοσύνη βασίζεται στη δικαιοσύνη και όχι στις αποφάσεις των πολιτικών». 

Eδώ και μια ώρα έχει στηθεί ένα πραγματικό πάρτι έξω από τα δικαστήρια από χιλιάδες οπαδούς του Σέρβου τενίστα, ενώ ο Τζόκοβιτς εδώ και αρκετή ώρα έχει φύγει από το ξενοδοχείο καραντίνας και πλέον αναμένεται να παραθέσει συνέντευξη Τύπου.

https://www.pronews.gr/athlitismos/1048153_exalloi-panigyrismoi-apo-ellines-kai-servoys-gia-ti-niki-toy-ntzokovits-horeyoyn
 

Ο ΕΛΛΗΝΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ “ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΩΝ

Από
anixneuseis
-
2

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

(Φωτ.: EUROKINISSI / Γιώργος Κονταρίνης)

Ένα από τα πολλά προβλήματα της νεοελληνικής κοινωνίας είναι και η «εκσυγχρονιστική» τάση, η οποία αποδομεί μια ήδη αποδομημένη σε πολλά χώρα.

«Εκσυγχρονιστική» ονομάστηκε η ομάδα και οι κοινωνικές δυνάμεις που εξέφρασε ο κ. Σημίτης. Ορισμοί για τον εκσυγχρονισμό υπάρχουν πολλοί, όμως στην Ελλάδα δεν αποδόθηκε κανείς. Ως «εκσυγχρονιστές» αποκλήθηκε μια ομάδα πολιτικών και ακαδημαϊκών που υπό την ηγεσία Σημίτη θέλησε να αντικαταστήσει τον ανδρεοπαπανδρεϊσμό (ο οποίος είχε ιδεολογικά χαρακτηριστικά). Ηχούσε καλά στα λαϊκά αυτιά.

Συνήθως –και πολύ απλοϊκά– εκσυγχρονιστές ονομάστηκαν στην Ελλάδα όσοι θέλησαν η χώρα να προσομοιάσει με τα κράτη της Δυτικής Ευρώπης. Όσοι ήταν φιλοευρωπαϊστές.

Οι άλλοι, όσοι δηλαδή θέλησαν (ή θέλουν) ν’ αναφέρονται στην παράδοση και επιμένουν στη λειτουργία του εθνικού κράτους θεωρούνται από τους «εκσυγχρονιστές» ως αναχρονιστές. (Στην καλύτερη περίπτωση «παραδοσιακοί»).

Είναι, όμως, και μία τρίτη κατηγορία (μπορεί να υπάρχουν και άλλες), η οποία ακολουθεί την παράδοση αλλά θέλει τη χώρα στις δυτικές δομές και σέβεται τις αξίες που πήραν σύγχρονη μορφή με τη Γαλλική Επανάσταση. Αυτή η ομάδα δεν είναι η κλασική παραδοσιακή που εμμένει στην απομόνωση, ούτε και η σημιτική «εκσυγχρονστική» που «Δύση δώστε και πάρτε μας την ψυχή»· βλέπει και στην παράδοση και στον εκσυγχρονισμό.

Αυτή η τάση στην Ελλάδα δεν εκφράζεται ούτε ιδεολογικά ούτε πολιτικά, διότι η ελληνική κοινωνία είναι μανιχαϊστική. Δεν μπορεί να ανεχθεί τις συνθέσεις και τις πολυπλοκότητες, προτιμά τις απλοποιήσεις.

Ένας από τους εκπροσώπους της κλασικής εκσυγχρονιστικής αντίληψης όπως περιγράφηκε παραπάνω  είναι ο ομότιμος καθηγητής του ΕΚΠΑ Παναγιώτης Ιωακειμίδης.

Τον αναφέρω διότι δίνει συχνά με την αρθρογραφία του το στίγμα των Ελλήνων εκσυγχρονιστών – και τελευταία απασχόλησε την επικαιρότητα με ένα άρθρο του στα Νέα. Ως μεμονωμένη άποψη του κ. Ιωακειμίδη το άρθρο έχει μια δεδομένη σημασία. Ως έκφραση όμως της εκσυγχρονιστικής αντίληψης τα όσα αναφέρει αποκτούν άλλη διάσταση.

Αυτό που περιγράφει είναι η αναγκαιότητα σύγκλισης με την Τουρκία, διότι είναι ανώφελο να την συναγωνίζεται η Ελλάδα στους εξοπλισμούς.

Η άποψη Ιωακειμίδη δεν είναι πρωτόγνωρη. Δεν στερείται και βάσης. Έχει μάλιστα και ιστορικό βάθος.

Εντούτοις είναι ανεδαφική και μη συμφέρουσα:

1. Είναι ανεδαφική διότι, ακόμη και αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα το θελήσει, δεν είναι σίγουρο ότι θα θελήσει τη σύγκλιση η Τουρκία αν δεν υπάρχουν όροι υποταγής της Ελλάδας. Αν η πρόταση προϋποθέτει υποταγή, τότε είναι εντελώς ανεδαφική. Υπάρχει κάποιος που θα θελήσει να υποταγεί στην Τουρκία για να σταματήσουν οι ενοχλήσεις;

2. Ο κ. καθηγητής καθώς κάνει την πρότασή του θα πρέπει να μας πει πώς εννοεί την σύγκλιση. Αν είναι σε ζητήματα χαμηλής πολιτικής, είναι ευκταία. Και γίνεται προσπάθεια να επιτευχθεί. Μια σύγκλιση σε επίπεδο κοινωνιών, επίσης. Είναι και επιδίωξη του υπογραφόμενου μια επικοινωνία σε επίπεδο κοινωνίας των πολιτών.

Αλλά μια πολιτική σύγκλιση πού μπορεί να επιτευχθεί; Η Τουρκία έχει διατυπώσει συγκεκριμένες απαιτήσεις από την Ελλάδα. Δεν θα θελήσει καμιά σύγκλιση αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά της αυτά. Η Άγκυρα δεν ακολουθεί καιροσκοπική πολιτική, όπως η Αθήνα. Έχει στρατηγική και τακτική. Πλανάται ο αρθρογράφος αν νομίζει πως θα εγκαταλείψει τις διεκδικήσεις της για μια ισότιμη σύγκλιση.

Ζητά ο κ. Ιωακειμίδης να παραχωρήσει η Ελλάδα ό,τι απαιτεί η Τουρκία για να υπάρξει σύγκλιση; Ας μας το διευκρινίσει.

3. Στην πρόταση του κ. καθηγητή περιλαμβάνεται και το πάγωμα των εξοπλισμών από ελληνικής πλευράς, με το επιχείρημα ότι η Τουρκία έχει δική της πολεμική βιομηχανία και ότι όσο και αν ξοδευτεί η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να την παρακολουθήσει.

4. Δυστυχώς η μοίρα το έφερε η Ελλάδα να είναι εξ ορισμού ανταγωνιστική δύναμη της Τουρκίας. Οι δύο χώρες εκπροσωπούν στην ίδια περιοχή δύο διαφορετικούς πολιτισμούς και διεκδικούν επιρροή στον ίδιο γεωπολιτικό χώρο. Είναι χώρες που διαδέχθηκαν δύο διαφορετικούς πολιτισμούς.

Η Ελλάδα, όπως εξελίχθηκε από την Επανάσταση του 1821 (που δεν ήταν Παλιγγενεσία, αλλά συνέχεια ενός έθνους και ενός πολιτισμού) για να μπορέσει να ικανοποιήσει τους στόχους της έπρεπε να έρθει σε βίαιη αντιπαράθεση με την Τουρκία. Η αντιπαράθεση αυτή συνεχίζεται.

Η Επανάσταση του 1821, ως κομβικό σημείο μιας ελληνικής συνέχειας, δεν τελείωσε. Συνεχίζεται. Και δεν συνεχίζεται μόνο από την ελληνική πλευρά. Και η Τουρκία έτσι αντιμετωπίζει την εξέλιξη. Η αναθεωρητική της πολιτική αμφισβητεί ό,τι συμφωνήθηκε κατά τη συνεχιζόμενη εξέλιξη αυτής της Επανάστασης.

5. Υπήρξε μια περίοδος κατά την οποία η σύγκλιση αυτή μπορούσε να επιτευχθεί. Ήταν η περίοδος μιας τάσης που αναπτύχθηκε κυρίως στην Κωνσταντινούπολη από Ρωμιούς και η οποία έβλεπε τον ελληνισμό (όρος που καθιέρωσε ο Παπαρρηγόπουλος) να εξελίσσεται ως μια οθωμανο-ελληνική σύγκλιση. Να αναλάβουν, δηλαδή, τα ηνία της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οι Έλληνες.

Μια παρόμοια αντίληψη είχε αργότερα και ο Ίωνας Δραγούμης. Δεν θα ήταν κακή ιδέα. Αλλά η ευκαιρία χάθηκε και το γεγονός δεν συνέβη.

Για όσους θα είχαν αντίρρηση στην ιδέα, καλό είναι να μας εξηγήσουν γιατί. Η Ελλάδα μέσω της σύνθεσης αυτής θα περιλάμβανε σε ένα νέο κρατικό μόρφωμα το σύνολο του ελληνισμού. Η ιστορία στην περιοχή θα εξελισσόταν πολύ διαφορετικά. Βεβαίως το κρατικό μόρφωμα δεν θα ήταν αμιγώς εθνικό και χριστιανικό, αλλά ο ελληνισμός έζησε σε διάφορες κρατικές μορφές στο πέρασμα των αιώνων.

Κανείς δεν μπορεί να μας πει ότι η εξέλιξη θα ήταν αρνητική. Αν οι Έλληνες έχουν εμπιστοσύνη στον πολιτισμό τους θα έπρεπε να είναι σίγουροι ότι θα επικρατούσε. Στην Ιστορία οι ισχυρότεροι πολιτισμοί επικρατούν των λιγότερο δελεαστικών.

Αυτή η εποχή, όμως, πέρασε με τελευταία προσπάθεια από τον Βενιζέλο, μια προσπάθεια που διακωμωδείται από όσους βλέπουν επιφανειακά τα πράγματα.

6. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Όπως έγραψα και παραπάνω, η Ελλάδα εξ ορισμού είναι ανταγωνιστική της Τουρκίας δύναμη στην περιοχή. Και έτσι βλέπει τα πράγματα και η Τουρκία. Αν η γειτονική χώρα αλλάξει σε επίπεδο ηγεσίας, ιδεολογίας και προτάξεων της αναθεωρητικής πολιτικής της, τότε να βάλουμε το θέμα προς συζήτηση.

Όμως, όπως έχουν σήμερα τα πράγματα αυτό είναι αδύνατο. Η Ελλάδα μπορεί να ωφεληθεί από την αντιπαράθεση. Κυρίως, μπορεί να επωφεληθεί από την κούρσα των εξοπλισμών. Αν και πράγματι είναι σαν να επενδύει σε τρύπιο κουμπαρά. Θα έλεγα πως οι εξοπλισμοί αυξάνουν την εξάρτηση.

Πρέπει να τους κάνει –και καλώς τους κάνει–, αλλά πρώτη προτεραιότητά της θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη δικής της στρατιωτικής βιομηχανίας, έστω και αν οικονομικά είναι ασύμφορη.

Διότι η παραγωγή πολεμικού υλικού δεν παρέχει απλώς στη χώρα κάποιο βαθμό αυτονομίας σε δύσκολες στιγμές. Γύρω από την ανάπτυξη στρατιωτικής βιομηχανίας μπορεί να αναπτυχθεί το σύνολο της οικονομίας και να αυξηθεί εκθετικά η σύγχρονη γνώση στις νέες τεχνολογίες.

Η περί την ανάπτυξη της στρατιωτικής βιομηχανίας προσπάθεια μπορεί να δώσει ώθηση σε όλες τις μορφές της οικονομίας και να εισάγει τεχνογνωσία την οποία στερείται αυτήν την ώρα η χώρα.

Όπως συνέβη με τους Αμερικανούς στην διαστημική τους περιπέτεια.

Απορώ γιατί δεν το βλέπει έτσι το θέμα η «εκσυγχρονιστική» ομάδα, η οποία επενδύει στην οικονομία. Θα μου πείτε πως απεχθάνεται τις στρατιωτικές δαπάνες.

Ως εκσυγχρονιστές θα πρέπει να γνωρίζουν πως η φιλειρηνική τους διάθεση θα ικανοποιηθεί μόνο αν υπάρχει ισορροπία ισχύος. Η στρατιωτική εξισορρόπηση είναι που θα μειώσει τον κίνδυνο πολέμου, και όχι η εγκατάλειψη των αμυντικών προσπαθειών.

Θα θυμούνται, άλλωστε, το μέγα λάθος της κυβέρνησης Σημίτη όταν μετά το Ελσίνκι και την έναρξη της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας, η τότε ελληνική κυβέρνηση εγκατέλειψε τους εξοπλισμούς με το επιχείρημα ότι πλέον το λόγο έχει η διπλωματία.

Ναι, ισχύει αυτό. Αλλά για μια διπλωματία η οποία υποστηρίζεται από ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις. Διαφορετικά μιλάμε για διπλωματία που συνδιαλέγεται για τους όρους της υποταγής.

Θα ήθελα να αναφερθώ εν τάχει και σε τρία άλλα σημεία όπου ο «εκσυγχρονισμός» στην Ελλάδα είναι προβληματικός. Θα τα αναπτύξω μια άλλη φορά, αλλά επιγραμματικά ο ελληνικός «εκσυγχρονισμός»:

  • Λειτούργησε αποδομητικά στο θέμα της χριστιανικής πίστης. Το θρησκευτικό φαινόμενο δεν εξαντλείται στο δίλημμα αν θα πάμε στην Κόλαση ή στον Παράδεισο. Αυτά είναι για μαθητές δημοτικού. Η θρησκεία ενός λαού είναι ένας ολόκληρος πολιτισμός. Γύρω της διαπλέκονται τα πάντα. Και αν την αποδομήσεις πρέπει να την αντικαταστήσεις με κάτι το ίδιο αποτελεσματικό. Όλες οι προσπάθειες απέτυχαν.
  • Λειτούργησε αποδομητικά και στην πρόσληψη της ελληνικής ιστορίας από την ελληνική κοινωνία. Το αποτέλεσμα είναι εμφανές. Η κοινωνική δομή καταρρέει. Τα στοιχεία που κρατούν συνεκτική μια κοινωνία εκλείπουν. Και βοηθούσης της μετανάστευσης ασιατικών λαών ο κίνδυνος είναι εμφανής.
  • Αντί να κάνει τομές στην οικονομία αναπαράγει ένα κοτζαμπάσικο σύστημα σε ένα κράτος συγκεντρωτικό μέχρι ολοκληρωτισμού. Και τα χαρακτηριστικά αυτά δεν παραπέμπουν σε δημοκρατία. Είναι ολοκληρωτισμός.

Το εκσυγχρονιστικό φαινόμενο διατρέχει οριζόντια το πολιτικό φάσμα, αλλά επειδή εκφραστής του στην μεταπολίτευση υπήρξε ο Κώστας Σημίτης περιστρέφεται γύρω από το ΠΑΣΟΚ.

Ας τα έχει αυτά υπόψη ο νέος ηγέτης του Κινήματος. Η υιοθέτηση αυτών των απόψεων δεν θα τον βοηθήσει.

ΜΑΣ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΗΠΑ; ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΠΤΗ; ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ

Από
anixneuseis
-
5
του Παντελή Σαββίδη
Ο κόσμος του διαδικτύου είναι αρκετός, αριθμητικά, για να μπορεί να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα των διαθέσεων και της νοοτροπίας μας ως κοινωνίας.
Ο κόσμος αυτός αντέδρασε αρνητικά στην επιστολή των ΗΠΑ σε Ελλάδα-Ισραήλ-Τουρκία ότι δεν ενδιαφέρονται για τον αγωγό EastMed.
Φταίνε-μόνο- οι ΗΠΑ;
Για να είμαστε ξεκάθαροι. Δεν είμαι απο αυτούς που υποστηρίζουν πως πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στις ΗΠΑ. Ανήκουμε, όμως, στο δυτικό σύστημα ασφαλείας, δεν μπορούμε να παρεκλίνουμε απο αυτό χωρίς σοβαρές επιπτώσεις στα εθνικά μας θέματα-και στην οικονομία μας- και αναγκαστικά πρέπει να αξιοποιούμε κάθε παράθυρο που παρουσιάζεται εντός αυτού του συστήματος.
Πολλές φορές το παιχνίδι είναι σαν τη γάτα με το ποντίκι.
Αυτό το παιχνίδι δεν το αξιοποιούν καλά οι πολιτικές ηγεσίες. Το παίζουν με όρους δουλικότητας, διότι είναι ευάλωτες στην δυνατότητα ΗΠΑ, Βρυξελλών και Βερολίνου να καθαιρέσουν μια μη αρεστή στις πρωτεύουσες αυτές πολιτική ηγεσία.
Τα παραδείγματα αρκετά τα χρόνια της κρίσης.
Άκουσα ο ίδιος με τα αυτιά μου πρώην πρωθυπουργό να λέει πως ζήτησε απο τις ΗΠΑ να του αφήσουν περιθώρια να ελιχθεί σε σχέση με την Ρωσία και του είπαν, όχι.
Άρα, η χώρα δεν μπορεί να ασκήσει ούτε καν στοιχειωδώς ευέλικτη πολιτική.
Ευθυγραμμίζεται απόλυτα με το πλαίσιο που θέτουν Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες έστω και αν το πλαίσιο αυτό δεν εξυπηρετεί την Ελλάδα. Και για να δικαιολογήσουν αυτήν την αρνητική συμμόρφωσή τους, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενες, οι ηγεσίες επικαλούνται αρχές διεθνούς ή ευρωπαϊκού δικαίου. Ίσως υπάρχουν και δεσμεύσεις ή εκβιασμοί που έχουν να κάνουν με τα μνημόνια.
Δεν θέλω να επιμείνω περισσότερο στο θέμα.
Οι ίδιες αρχές καταπατούνται ή ερμηνεύονται διαφορετικά απο ισχυρά κράτη ή κράτη που έχουν άλλη αντίληψη για την σχέση εθνικού συμφέροντος και συμμετοχής τους σε ευρωπαϊκούς ή διεθνείς θεσμούς.
O EastMed δεν ήταν ελληνική επινόηση. Η Ελλάδα δεν παράγει πολιτική. Προσπαθεί να προσαρμοστεί σε πλαίσια που διαμορφώνουν άλλοι. Άνθρωποι που μπορούν να σκεφθούν υπάρχουν αλλά η πολιτική βούληση για εφαρμογή πολιτικής που ξεπερνά τα συνηθισμένα δεν υπάρχει. Γι αυτό και η πολιτεία δεν διαμορφώνει ένα πλαίσιο του τι θέλει τα επόμενα χρόνια να επιτύχει. Είναι της λογικής “προσπαθούμε να διατηρήσουμε τα σημερινά και να προσαρμοστούμε στα μελλούμενα για να μην απωλέσουμε τα σημερινά”.Μέχρι εκεί.
Το ότι για να διατηρήσεις τα σημερινά σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται συνεχώς πρέπει να αναπτύξεις μια δυναμική πολιτική για να μην χάσεις αυτά που έχεις δεν περνά απο το νου των πολιτικών ηγεσιών.
Αφού υποστεί ήττες η ελληνική πολιτική αρχίζει να κινείται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Λιβύη. Ένα άλλο παράδειγμα η Ρωσική Εξαρχεία στην Αφρική. Ο Υπουργός εξωτερικών ανακάλυψε την Αφρική αφού η χώρα έμεινε πολύ πίσω στην διαμόρφωση πολιτικής με τις αφρικανικές χώρες.
Ο EastMed ήταν παιδί του Νετανιάχου. Αν υποστηρίζονταν γεωπολιτικά θα γινόταν λόγω των επαφών και των διεθνών διασυνδέσεων του Νετανιάχου.
Μόλις ο Νετανιάχου αποχώρησε, ο EastMed έμεινε χωρίς πατρική φροντίδα και άρχισε να υποχωρεί. Ο πρώτος που έριξε χαριστική βολή εναντίον του ήταν ο Έλληνας ΥΠΕΞ με εκείνες τις οικολογικές δηλώσεις του περί βλαπτικών, του περιβάλλοντος, γεωτρήσεις.
Την φοβία τους να διαμορφώσουν πολιτική την αποδίδουν στην οικολογική ευαισθησία τους.
Όλα συγκλίνουν στο ότι οικονομικά ο EastMed ήταν ασύμφορος. Μπορεί να ήταν.
Αλλά, υπάρχουν και περιπτώσεις που τα κράτη, ιδίως οι μεγάλες δυνάμεις προκρίνουν τους γεωπολιτικούς λόγους αντί των οικονομικών.
Θυμάμαι μια αντίστοιχη δήλωση του Κλίντον όταν επρόκειτο να κατασκευαστεί ένας αγωγός στην Τουρκία που θα κατέληγε στο Τσεϊχάν. Είχε πει “μπορεί οικονομικά να είναι ασύμφορος, μας ενδιαφέρει, όμως, γεωπολιτικά”.
Οι δυνάμεις, λοιπόν, που θα υποστήριζαν γεωπολιτικά τον αγωγό δεν υπάρχουν.
Ίσως,να συνέφερε την Ευρώπη ένας εναλλακτικός αγωγός ενεργειακού ανεφοδιασμού της. Η υλοποίηση, όμως, του αγωγού περιείχε γεωπολιτικούς κινδύνους τους οποίους η ανύπαρκτη στρατιωτικά και γεωπολιτικά Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι διατεθειμένη να αναλάβει.
Προϋποθέτει, δηλαδή, ρήξη με την Τουρκία στις απαιτήσεις της στην παράνομη ανακήρυξη της “Γαλάζιας Πατρίδας”.
Άρα, ο πατέρας του EastMed εξέλιπε, η ωφελούμενη Ε.Ε. δεν έχει την διάθεση να αναλάβει τις ευθύνες της και οι δευτερεύοντες παίκτες, όπως η κυβέρνηση στην Αθήνα είναι οικολόγοι.
Περιμέναμε, λοιπόν, απο τις ΗΠΑ να αναλάβουν τα πάντα. Ποιοι περιμέναμε; Ο λαός, αφού η κυβέρνηση δήλωσε πως δεν ενδιαφέρεται για εξορύξεις που θα μολύνουν το περιβάλλον.
Μπορεί οι ΗΠΑ να υποχώρησαν, αν και εξ αρχής είχαν επιφυλάξεις, για να ικανοποιήσουν τον Ερντογάν.
Αλλά όταν οι κύριοι παράγοντες που ενδιαφέρονται για τον αγωγό υποχωρούν ή δεν υπάρχουν μπορούμε να ρίξουμε όλες τις ευθύνες στην Ουάσιγκτον;
Όχι ότι μπορεί να εμπιστευτεί κανείς τους Αμερικανούς. Αλλά να περιμένουμε να τα κάνουν όλα οι άλλοι για μας δεν είναι δείγμα υγιούς και δυναμικής κοινωνίας.
Τι χάσαμε απο την ακύρωση του EastMed ως αγωγού;
Οικονομικά τίποτε. Η Ελλάδα θα γινόταν χώρα διέλευσης. Μπορεί οι εναλλακτικές λύσεις για να προωθηθεί το φυσικό αέριο απο τις ίδιες περιοχές στην Ευρώπη να είναι συμφερότερες απο άποψη οικονομίας.
Εκείνο που ενδεχομένως να σκεφθεί κανείς ότι χάσαμε είναι η διαδικασία -όχι ο αγωγός- EastMed και ο εξαναγκασμός της Τουρκίας να αποδεχθεί τετελεσμένα σε σχέση με την ελληνική ΑΟΖ που θα της επιβάλλονταν απο ισχυρές δυνάμεις για να προχωρήσει ο αγωγός.
Ο EastMed ως διαδικασία ήταν και είναι κάτι ευρύτερο του αγωγού. Περιλάμβανε τον αγωγό αλλά δεν ήταν μόνο ο αγωγός.
Είναι η διαδικασία σύγκλισης και συνεργασίας χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, στην οποία συμμετέχουν Ελλάδα και Κύπρος, να συνδιαμορφώσουν μια ομάδα χωρών που θα συνεργασθεί οικονομικά, ίσως πολιτικά, και αργότερα και γεωπολιτικά, ως αντιστάθμισμα της τουρκικής αξίωσης να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη και να συνδιαλέγεται με τις χώρες αυτές με όρους υποταγής.
Στην διαδικασία αυτή ad hoc θα συμμετείχαν και οι ΗΠΑ, ή η Γαλλία, ή η Ιταλία.
Αυτή η διαδικασία όχι, μόνο, δεν ακυρώνεται με την ατυχή επιστολή του State Department αλλά έχει πάρει και τη μορφή νόμου στις ΗΠΑ. Θα συνεχισθεί και υποστηρίζεται και απο τα δύο μεγάλα κόμματα στις ΗΠΑ.
Όπως διαβεβαιώνει ο Έντυ Ζεμενίδης στην εκπομπή “Ο Καφές της Κυριακής” της διαδικτυακής τηλεόρασης Ανιχνεύσεις web tv αυτή η διαδικασία είναι ενεργή και οι Ελληνοαμερικανοί πιέζουν να συμμετάσχει ο αμερικανός ΥΠΕΞ στην συνάντηση 3+1 (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ + ΗΠΑ).
Η άλλη απώλεια απο την υποχώρηση της ιδέας του EastMed ήταν η πίεση να αποδεχθεί η Τουρκία ΑΟΖ που προβλέπονται απο το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της θάλασσας.
Ούτε και αυτό έχει χαθεί ως δυνατότητα.
Διότι οι ΗΠΑ δήλωσαν πως υποστηρίζουντην διαδικασία ηλεκτρικής δισύνδεσης Ελλάδας με Αίγυπτο, μια διαδικασία που υπεγράφη στις 14 Οκτωβρίου 2021 και τα σχετικά ρεπορτάζ ανέφεραν και τα εξής:
“Η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία θα περιλαμβάνει σαφή αναφορά στην ανάγκη σεβασμού της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων των δύο χωρών, η οποία συνδέεται ευθέως με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) και τις θαλάσσιες ζώνες τους, που έχουν οριστεί με βάση τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982”.
Δηλαδή, το καλώδιο θα περάσει απο περιοχές που θα περνούσε και ο αγωγός και θα τεθεί και πάλι θέμα του ποιος δικαιούται τι στην διαδρομή αυτή.
Όλα αυτά, όμως, προϋποθέτουν ενεργό και δυναμική εξωτερική πολιτική.
Δεν μπορούμε να τα περιμένουμε όλα απο τους άλλους.
Ακόμη και το πως θα ενταχθεί η Τουρκία, αν ενταχθεί, στο διαμορφούμενο σύστημα ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο εξαρτάται και απο εμάς. Και αν οι ΗΠΑ έχουν άλλη άποψη να διαφωνήσουμε με τις ΗΠΑ.
Συμφέρει τα κόμματα να έρθουν σε συνεννόηση για κοινή εξωτερική πολιτική. Σήμερα μπορεί να υποστηρίξουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αύριο, όμως μπορεί να υπάρχει μια άλλη κυβέρνηση.
Εκείνο το οποίο πρέπει να εξαλείψουν απο την πολιτική ζωή της χώρας είναι η δυνατότητα ξένων δυνάμεων να αλλάζουν κυβερνήσεις σαν πουκάμισα. Και αυτό, μόνο με μια κοινή θέση σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας μπορούν να το πετύχουν. Εμπρός, λοιπόν, ήρθε η ώρα.

Θεσ/νίκη-Κολωνία: «Διαιρεμένες Μνήμες» ψηφιακά

Από
anixneuseis
-
0

Μια ελληνογερμανική έκθεση, ψηφιακή λόγω πανδημίας, φωτίζει την περίοδο της Κατοχής, το Ολοκαύτωμα και τον εμφύλιο μέσα από τη ματιά καλλιτεχνών. Όχι χωρίς αντιδράσεις.

    Από την έκθεση «Διαιρεμένες Μνήμες. 1940-1950»

Ίχνη της γερμανικής κατοχής (1940-1944) βρίσκει κανείς παντού στην Ελλάδα μέχρι σήμερα. Υπολογίζεται ότι συνολικά μισό εκατομμύριο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά την περίοδο της κατοχής,ενώ η κάποτε ακμάζουσα εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης – της πάλαι ποτέ “Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων”- αφανίστηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. Η καταστροφική επέλαση της Βέρμαχτ στην Ελλάδαδεν τελείωσε με την ήττα των ναζί και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αμέσως μετά τον πόλεμο και την κατοχή ακολούθησε ένας αιματηρός εμφύλιος, που δίχασε ιδεολογικά την Ελλάδα, αφήνοντας κατάλοιπα ως τη σημερινή εποχή.

Στη Γερμανία, παρά την σε βάθος μελέτη της ναζιστικής περιόδου, λίγα είναι γνωστά σε πολλούς Γερμανούς για το τι συνέβη στην Ελλάδα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε μια προσπάθεια κοινής προσέγγισης και αναστοχασμού για την περίοδο της κατοχής στην Ελλάδα, το 2016 διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη η έκθεση «Διαιρεμένες Μνήμες 1940-1950. Ανάμεσα στην Ιστορία και το Βίωμα» σε συνεργασία του Ινστιτούτου Γκαίτε, του MOMus-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, του Εβραϊκού Μουσείου Θεσσαλονίκης και του Κέντρου Τεκμηρίωσης για τον Εθνικοσοσιαλισμό της Κολωνίας.

Από τη φυσική έκθεση στην ψηφιακή λόγω πανδημίας

Από την κατοχή στο Ολοκαύτωμα και τον εμφύλιο

Ολόκληρη η φυσική έκθεση ήταν προγραμματισμένη να έρθει στην Κολωνία το 2021, ωστόσο η πανδημία άλλαξε τα σχέδια, κι έτσι η έκθεση έφτασε μεν στη Γερμανία αλλά ψηφιακά. Αν και σε μειωμένη έκταση σε σχέση με την αρχική, το υλικό που παρουσιάζεται διαδικτυακά παραμένει πλούσιο: ιστορικά ντοκουμέντα, αρχειακό υλικό και φωτογραφίες, εικαστικά έργα, ποίηση, προσωπικά ημερολόγια – όλα ψηφιοποιημένα. Οι επισκέπτες της «virtual» έκθεσης μπορούν να κάνουν κλικ σε 21 ειδικά διαμορφωμένους διαδικτυακούς χώρους και να περιηγηθούν σε διάφορες φάσεις της ιστορίας: από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-1941) και την Αντίσταση, την Κατοχή, τον αφανισμό της εβραϊκής κοινότηταςμέχρι την Απελευθέρωση και τον Εμφύλιο.

Ένα καλειδοσκόπιο εικόνων, στιγμών, θραυσμάτων, πληροφοριών που αποτυπώνει τη βαρβαρότητα του ναζισμού και ειδικότερα τις φρικαλεότητες της Βέρμαχτ στην Ελλάδα. Οι επισκέπτες, μέσω γυαλιών 3D, έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να δουν την έκθεση ως παρατηρητές αλλά και να περιδιαβάσουν εικονικά στον χώρο και τον χρόνο.

Η ιστορική μνήμη ιδωμένη με νέα ματιά – Είναι εφικτό;

Γιάννης Τσαρούχης Γιάννης Τσαρούχης, Η σύλληψη τριών κομμουνιστών

Από το γραφείο της στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, η ιστορικός τέχνης Θούλη Μισιρλόγλου βλέπει την πλατεία Ελευθερίας. Εκεί οι Γερμανοί κατακτητέςσυγκέντρωσαν περίπου 9.000 Εβραίους άνδρες τον Ιούλιο του 1942 για να τους ταπεινώσουν και στη συνέχεια να τους εκτοπίσουν. Το Μνημείο του Ολοκαυτώματος υπενθυμίζει την εξόντωση της εβραϊκής κοινότητας της πόλης. Το 96% των 50.000 μελών της δολοφονήθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης. Η αν. διευθύντρια του MOMus-Πειραματικού Κέντρου Τεχνών επιμελήθηκε την έκθεση μαζί με τον ιστορικό και κριτικό τέχνης Ντένη Ζαχαρόπουλο. Ένα καθόλου εύκολο εγχείρημα για ένα τόσο δύσκολο έργο.

Όπως σημειώνει, πολλοί Έλληνες εξακολουθούν να είναι οργισμένοι με τη στάση της μεταπολεμικής Γερμανίας έναντι της Ελλάδας. Από την άλλη, ούτε η Ελλάδα τα πηγαίνει καλά με τη διαχείριση της ιστορίας. Για την Μισιρλόγλου το ενδιαφέρον της έκθεσης είναι ότι ρίχνει φως όχι μόνο στην ιστορία αλλά και στο βίωμα, την προσωπική και αισθητική προσέγγιση καλλιτεχνών που έζησαν την εποχή, όπως ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Εγγονόπουλος, ο Γιάννης Ρίτσος. «Τα λόγια αυτών των ανθρώπων ήταν χαμένα στη σιωπή για πολύ καιρό», παρατηρεί η Μισιρλόγλου. Για την ίδια η έκθεση δεν αφορά το συλλογικό πένθος, αλλά την ατομική εμπειρία, πρόκειται για φωνές μαρτύρων που μέχρι στιγμής είχαν αγνοηθεί. Για το συλλογικό τραύμα μέσα από τα παραδείγματα συγκεκριμένων ανθρώπων.

Ενστάσεις από το Εβραϊκό Μουσείο

Εβραίοι ΘεσσαλονίκηςΣκίτσο από την Εφημερίδα «Έθνος» για τη σύλληψη Εβραίων της Θεσσαλονίκης από ναζί (1955)

Δέκα λεπτά από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης βρίσκεται το Εβραϊκό Μουσείο της πόλης. Ο έφορος του Μουσείου, Ευάγγελος Χεκίμογλου, παραχώρησε εκθέματα στην έκθεση, ωστόσο όπως επισημαίνει: «Για εμάς δεν πρόκειται για διαιρεμένες μνήμες. Είναι απλώς γεγονός ότι 45.000 Εβραίοι της πόλης δολοφονήθηκαν στο Άουσβιτς».

Ο ίδιος, αν και συνεισέφερε στην έκθεση «Διαιρεμένες μνήμες», δυσκολεύεται να ταυτιστεί με το αντικείμενό της. Ταυτόχρονα προσθέτει ότι γενικότερα η εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων και ειδικότερα η μοίρα των Εβραίων της Θεσσαλονίκηςτην περίοδο της κατοχής δεν ήταν καν θέμα συζήτησης στην Ελλάδα για πολλά χρόνια. Είχε αγνοηθεί και μόλις πρόσφατα ήρθε ξανά στην επιφάνεια.

Τι γνωρίζουν οι Γερμανοί για την Κατοχή στην Ελλάδα;

Νίκος Εγγονόπουλος Νίκος Εγγονόπουλος, Au rendez-vous allemand ή Ενθύμιον της κατοχής (1963)

Την ίδια ώρα, στη μακρινή Κολωνία, ‘αδελφή’ πόλη της Θεσσαλονίκης, η ιστορικός και αν. διεθύντρια του Κέντρου Τεκμηρίωσης για τον Σοσιαλισμό, Ανεμόνε Κρίστιανς-Μπέρνζε αναφέρει, μιλώντας στην DW, ότι 70 χρόνια από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πολλές πτυχές του, όπως οι συνέπειες της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα δεν είναι γνωστές στο ευρύ κοινό. Και όχι μόνο.

«Αν και έχω ασχοληθεί ενταντικά με την ιστορία του Τρίτου Ράιχ, δεν γνώριζα προσωπικά τη διάσταση των γεγονότων στη Θεσσαλονίκη, ούτε τον χαρακτηρισμό της Θεσσαλονίκης ως ‘πόλης της εξόντωσης’», αναφέρει η Γερμανίδα ειδικός. Η ίδια μάλιστα σημειώνει ότι η έρευνα για τον Εθνικοσιαλισμό στη Γερμανία άρχισε να εστιάζει πιο ουσιαστικά στο κεφάλαιο Ελλάδα. Αυτό συνέβη από το 2000 και μετά. Για την Μπέρνζε τέλος μια ακόμη σημαντική πτυχή της έκθεσης είναι ότι παρουσιάζει για πρώτη φορά στο γερμανικό κοινό τον διχαστικό Ελληνικό Εμφύλιο που αιματοκύλισε τη χώρα ως άμεσο απότοκο της γερμανικής κατοχής.

Δήμητρα Κυρανούδη, Κολωνία/ Φλόριαν Σμιτς, Θεσσαλονίκη

DW

Ρωσικό δημοσίευμα «ανάβει φωτιές»: «Μετά το Καζακστάν και στην Τουρκία μπορεί όλα να φουντώσουν ξαφνικά»

Από
pcuser
-
0

Την ίδια στιγμή φιλοκυβερνητικά τουρκικά ΜΜΕ «βλέπουν» ότι γίνονται προσπάθειες να μην μεγαλώσει η Τουρκία!

Στο Καζακστάν χτυπήθηκε η Τουρκία, γράφει η Yeni Safak που ως πιστό “φερέφωνο” της κυβέρνησης Ερντογάν βλέπει ότι γίνονται προσπάθειες να μην “εκτουρκιστεί” η κεντροασιατική χώρα (σε μια έμμεση παραδοχή ότι οι ταραχές είχαν και αυτό το σκοπό εκτός της οικονομίας).

Όμως τις “φωτιές” τις βάζει το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Regnum, το οποίο προειδοποιεί πως όλα μπορεί να φουντώσουν ξαφνικά και στην Τουρκία καθώς υπάρχουν κοινά σημεία μεταξύ των δύο χωρών στα εσωτερικά προβλήματα, αφού προηγουμένως παραθέτει απόσπασμα της Habertürk για εξελίξεις και «στο Ανατολικό Τουρκεστάν» σε μια προειδοποίηση προς όλους.

Η οξεία κρίση στο Καζακστάν, το ενδιάμεσο αποκορύφωμά της με την ανάπτυξη στη χώρα αυτήν των ένοπλων δυνάμεων του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO), ο οποίος, σύμφωνα με τον καταστατικό χάρτη, «μπορεί να δράσει μόνο σε περίπτωση απειλής ή επίθεσης», έχουν προκαλέσει το αυξημένο ενδιαφέρον σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των πολιτικών και των εμπειρογνωμόνων, γράφει το ρωσικό πρακτορείο Regnum.

Την ίδια στιγμή ο Μπούνιαμιν Γεσίλ, Τούρκος πολιτικός επιστήμονας και ειδικός για την Κεντρική Ασία, ισχυρίζεται ότι δεν συμφωνεί με αυτούς που πιστεύουν ότι δήθεν «μέσω του Καζακστάν ορισμένες δυνάμεις έπληξαν μόνο τη Ρωσία για να την αποδυναμώσουν και να τορπιλίσουν την ενσωμάτωση στον μετασοβιετικό χώρο».

Καλεί να δοθεί προσοχή στις αποφάσεις της συνόδου κορυφής της νέας ένωσης, της Ενωσης Τουρκικών Κρατών, που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2021 στην Κωνσταντινούπολη.

Το θέμα αφορά τη μετάβαση της καζακικής γλώσσας στο λατινικό αλφάβητο, την οργάνωση της ανταλλαγής πληροφοριών και την απλούστευση των διαδικασιών τελωνειακού ελέγχου προκειμένου να σχηματιστεί μια οικονομική και στρατιωτικοπολιτική συμμαχία μεταξύ Καζακστάν και Τουρκίας.

Από αυτήν την άποψη, ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πρόβαλε τη θέση των «έξι κρατών και ενός έθνους».

Αυτός είναι ο λόγος που ο Γεσίλ πιστεύει ότι «η παρέμβαση της Ρωσίας θα τη βλάψει με την ευρεία έννοια» (και γι αυτό αυτοί οι σχεδιασμοί αποκαλύπτονται από ρωσικά ΜΜΕ).

Παρατηρεί, ωστόσο, ότι πυκνώνουν τα δημοσιεύματα στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης που περιέχουν κριτικές για το ότι «η άρχουσα ελίτ του Καζακστάν μπορεί να πραγματοποιήσει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μόνο μέσω μιας συμμαχίας με την Τουρκία», επισημαίνοντας ότι η Ενωση Τουρκικών Κρατών «γίνεται το κύριο όπλο της Δύσης στον αγώνα κατά της Ρωσίας και της Κίνας».

Τουρκία, Καζακστάν στο ίδιο ρέμα – πληθωρισμός, ακρίβεια, αλλαγή εξουσίας

Τώρα, η τουρκική εφημερίδα Τζουμχουριέτ δηλώνει με «έκπληξη»: «Οι χώρες του CSTO ανταποκρίθηκαν γρήγορα στο αίτημα για βοήθεια του προέδρου του Καζακστάν Τοκάγιεφ, στέλνοντας ειρηνευτικό σώμα στη χώρα» και «πρέπει να περιμένουμε στοχευμένη επιβεβαίωση της εξωτερικής προέλευσης των αναταραχών και των τρομοκρατικών ομάδων του Καζακστάν».

Τα ταραχώδη γεγονότα στο Καζακστάν είναι πιθανό να διαρκέσουν για ορισμένο χρονικό διάστημα. Η Αγκυρα υποπτεύεται ότι αυτό το παιχνίδι παίζεται από ένα συγκεκριμένο τμήμα της ελίτ του Καζακστάν.

Εφιστά επίσης την προσοχή στο γεγονός ότι η αναταραχή στο Καζακστάν συνέπεσε με τις προετοιμασίες για τις συνόδους κορυφής Ρωσίας-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με την τουρκική Habertürk, «όλα μόλις αρχίζουν» και σύντομα το «Ανατολικό Τουρκεστάν» θα γίνει η αρένα ενός σπουδαίου παιχνιδιού.

Σε δημόσιο επίπεδο, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι «παρακολουθεί στενά τα γεγονότα στο Καζακστάν» και «αποδίδει μεγάλη σημασία στη σταθερότητα ενός φιλικού κράτους».

Η Τουρκία έχει τους δικούς της λόγους για αυτήν την «ιδιαίτερη προσοχή». Σε αυτήν, όπως και στο Καζακστάν, υπάρχει το πρόβλημα της αλλαγής της εξουσίας και ο πληθωρισμός που είναι αχαλίνωτος.

Και κύριος παράγοντας είναι η άνοδος των τιμών του φυσικού αερίου και των καυσίμων, για να μην αναφέρουμε την ξηρασία.

Και στην Τουρκία όλα μπορούν να φουντώσουν «ξαφνικά», καταλήγει το ρωσικό δημοσίευμα.

Οθωμανικό παραλήρημα από τη Γενί Σαφάκ

Στις Τουρκικές Δημοκρατίες, εκτός της Τουρκίας, η πιο ισχυρή χώρα είναι το Καζακστάν, γράφει ο αρθρογράφος Γιουσούφ Καπλάν στην εφημερίδα Γενί Σαφάκ και συνεχίζει:

“Ο κόσμος βγήκε ξαφνικά στους δρόμους, τα αγάλματα του Ναζαρμπάγιεφ, του αρχηγού της «σιδηράς πυγμής» του Καζακστάν, καταστράφηκαν σε όλη τη χώρα!

Αυτό που συνέβη είναι ανατριχιαστικό: Μοιράζονταν όπλα χωρίς άδεια στους ανθρώπους με αυτοκίνητα στο Καζακστάν, άρχισαν να πυροβολούν από τα παράθυρά τους!

Είναι όλα αυτά μια προσπάθεια υποκίνησης του λαού σε εξέγερση και μετά προετοιμασία για πραξικόπημα ή ξένη επέμβαση;”

Οι υπουργοί Εξωτερικών του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών θα πραγματοποιήσουν έκτακτη συνάντηση στις 11 Ιανουαρίου για να αξιολογήσουν τις εξελίξεις στο Καζακστάν, αναφέρει από την πλευρά της η τουρκική Τζουμχουριέτ.

Σύμφωνα με πληροφορίες από διπλωματικές πηγές, ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου και ο υπουργός Εξωτερικών του Καζακστάν Μουχτάρ Τλεουμπερντί είχαν τηλεφωνική επικοινωνία.

Στη διάρκειά της συζητήθηκαν οι τελευταίες εξελίξεις στο Καζακστάν και ο Τσαβούσογλου επανέλαβε τη στήριξη της Τουρκίας προς αυτό.

Επίσης, ανταλλάχθηκαν απόψεις και για την Εκτακτη Σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών, που θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά στις 11 Ιανουαρίου 2022 και στην οποία θα αξιολογηθούν οι εξελίξεις στο Καζακστάν.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/1047691_rosiko-dimosieyma-anavei-foties-meta-kazakstan-kai-stin?utm_source=ocm&utm_medium=storyteller

Ανατροπή στο Australian Open: Καταγγελία ότι ο Ρ.Ναδάλ μπήκε παράνομα στη χώρα!- Έκθετη η κυβέρνηση για Ν.Τζόκοβιτς

Από
pcuser
-
0

Η Αυστραλία δείχνει να κινείται «εκδικητικά» με τον Σέρβο αθλητή – Έκθετος και ο Ρ.Ναδάλ που μιλούσε για «συνέπειες» για τον αντίπαλό του

Με αφορμή τον σάλο που έχει προκαλέσει η υπόθεση του Νόβακ Τζόκοβιτς ο Σέρβος ποδοσφαιριστής της Σίδνεϊ, Μίλος Νίνκοβιτς, κατήγγειλε δημοσίως τον Ραφαέλ Ναδάλ για παράνομη είσοδο στην Αυστραλία και η καταγγελία δείχνει ότι η κυβέρνηση της Αυστραλίας μάλλον κινείται καθαρά εκδικητικά έναντι του Σέρβου, όπως φαίνεται και από τις δηλώσεις νωρίτερα περί αδιαφορίας για την απόφαση του δικαστηρίου!

Ο Σέρβος ποδοσφαιριστής της Σίδνεϊ, Μίλος Νίνκοβιτς σε δηλώσεις που παραχώρησε στην «Kurir» κατήγγειλε πως η κυβέρνηση της Αυστραλίας δεν έδειξε την ανάλογη… «ευαισθησία» για τον Ράφαελ Ναδάλ, ο οποίος μπήκε στην Αυστραλία μερικά 24ωρά πριν λήξει η καραντίνα του.

«Ουδείς ασχολήθηκε με αυτό, όμως θυμάμαι ότι ο Ναδάλ ανακοίνωσε πως νόσησε από κορωνοϊό στις 20 Δεκεμβρίου και μπήκε στην Αυστραλία στις 30 ή στις 31 Δεκεμβρίου! Δεν είχαν περάσει δύο εβδομάδες και για να μπεις στην Αυστραλία, πρέπει να έχουν περάσει 14 ημέρες από την νόσησή σου, είτε είσαι Αυστραλός, είτε είσαι ξένος. Ουδείς έχει γράψει κάτι γι’ αυτό, κανείς δεν ρωτάει τι συνέβη. Πως έγινε κάτι τέτοιο; Και όμως, όλο αυτό δείχνει ότι ήξεραν από νωρίς τι ήθελαν να κάνουν και γιατί το έκαναν με τον Νόβακ», ανέφερε ο 37χρονος εξτρέμ.

Για του λόγου το αληθές ο ίδιος ο Ναδάλ είχε ανακοινώσει μέσω twitter στις 20/12 ότι νόσησε…

 

Μάλιστα στις 6 Ιανουαρίου ο Ναδάλ αγωνίστηκε μετά από 154 ημέρες σε αγώνα (καθότι τραυματίας) συμμετέχοντας στο τουρνουά της Μελβούρνης (ATP 250) το οποίο και εν τέλει κατέκτησε.

 

Μεγάλη ανατροπή στην υπόθεση και μάλιστα μετά και τις δηλώσεις που είχε κάνει ο Ρ.Ναδάλ για τον Ν.Τζόκοβιτς:

«Πήρε τις αποφάσεις του και ο καθένας είναι ελεύθερος να πάρει τις αποφάσεις του, αλλά μετά υπάρχουν κάποιες συνέπειες», είπε ο Ναδάλ, ο οποίος κέρδισε τον πρώτο του αγώνα στο single από τον Αύγουστο την Πέμπτη, στους δημοσιογράφους στη Μελβούρνη.

«Φυσικά και δεν μου αρέσει η κατάσταση. Κατά κάποιο τρόπο τον λυπάμαι. Ταυτόχρονα όμως ήξερε τις συνθήκες εδώ και πολλούς μήνες πριν, οπότε παίρνει τη δική του απόφαση», πρόσθεσε.

Για τον εαυτό του τι θα πει;

Όλα τελικά δείχνουν ότι υπάρχει καιροσκοπισμός από την κυβέρνηση της Αυστραλίας απέναντι στον Σέρβο αθλητή που μάλλον ζητούν να τον εκδικηθούν για την ακυρωθείσα συμφωνία ύψους 2,4 δισ. δολαρίων μεταξύ μιας αυστραλιανής εταιρείας εξόρυξης και του σερβικού δημοσίου, μετά από διαδηλώσεις που πρωτοστάτησε ο Ν.Τζόκοβιτς.

Αύριο το Δικαστήριο και η… εκτροπή της Αυστραλίας

Απορρίφθηκε το αίτημα των εκπροσώπων του υπουργείου εσωτερικών της Αυστραλίας, για να καθυστερήσει η δίκη που αφορά την παραμονή ή όχι του Νόβακ Τζόκοβιτς στη χώρα.

Έτσι την Δευτέρα η διαδικασία θα προχωρήσει κανονικά. Οι δικηγόροι του κορυφαίου τενίστα του κόσμου έχουν καταθέσει ένσταση εδώ και μέρες με αφορμή την απόφαση των αρχών για απέλασή του από την Αυστραλία, καθώς κρίθηκε ότι δεν πληρούσε τους υγειονομικούς όρους εξασφάλισης άδειας εισόδου.

Η δίκη έχει προγραμματιστεί για τις 10 Ιανουαρίου, ωστόσο, η κυβέρνηση της χώρας επιδίωξε να «κερδίσει χρόνο», ζητώντας την αλλαγή ημερομηνίας της διαδικασίας κατά 48 ώρες, αίτημα που, όμως, απορρίφθηκε από τον δικαστή Άντονι Κέλι.

Μετά την απόρριψη του αιτήματος και την γενικότερη αίσθηση ότι το μομέντουμ είναι με τον Σέρβο, η αντίδραση των Αυστραλών ήταν η διαρροή πως «ακόμη κι αν κερδίσει την έφεση ο Τζόκοβιτς η κυβέρνηση διατηρεί το δικαίωμα ζητήσει τη εκ νέου κράτηση του Τζόκοβιτς!

Όπως ανέφεραν στα έγγραφα που κατέθεσαν στο δικαστήριο οι νομικοί της κυβέρνησης «πιθανή αποδοχή της έφεσης του κ. Τζόκοβιτς δεν αναιρεί το δικαίωμα της Αυστραλίας να ακυρώσει για δεύτερη φορά τη βίζα του», συμπληρώνοντας ότι το αίτημα ιατρικής εξαίρεσης που αιτήθηκε στηρίχθηκε σε λόγους οι οποίοι έχουν αναιρεθεί εδώ και αρκετό καιρό, ενώ στα ίδια έγγραφα απορρίπτουν τους ισχυρισμούς του Σέρβου για κακή συμπεριφορά και μη τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών κατά την άφιξη του στο αεροδρόμιο.

https://www.pronews.gr/athlitismos/1048078_australian-open-o-mninkovits-katiggeile-ton-rnadal-gia-paranomi-eisodo-stin

Κωνσταντίνος Χολέβας: 1822: ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ, 1922: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ, 2022: ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Από
anixneuseis
-
0

KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Διακόσια χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τις μεγάλες σφαγές που διέπραξαν οι Οθωμανοί κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επαναστάσεως. Και εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική τραγωδία, από τον βίαιο ξεριζωμό του Ελληνισμού της Ανατολής. Ο Ερντογάν, ο Μπαχτεσλί και ο Ακάρ θυμούνται με το δικό τους τρόπο τα γεγονότα του 1922. Και απειλούν.

Ήταν το δεύτερο έτος της Επαναστάσεως. Την άνοιξη του 1822 οι Τούρκοι ρήμαξαν και σκότωσαν στη μυροβόλο Χίο. Την Τρίτη της Διακαινησίμου τιμούμε τα πολυάριθμα θύματα της σφαγής της Χίου. Τα όσα φοβερά συνέβησαν συντάραξαν την Ευρώπη. Ο Ευγένιος Ντελακρουά απεικόνισε  τη σφαγή στον κλασικό πίνακά του. Ο Βίκτωρ Ουγκώ ύμνησε το Ελληνόπουλο της Χίου με ένα θαυμάσιο ποίημα. Δεν λησμονούμε. Θυμόμαστε όχι επειδή είμαστε εκδικητικοί, αλλά για να αποτρέψουμε την επανάληψη παρομοίων γεγονότων.

Ήταν Απρίλιος του 1822, όταν ο Αμπού Λουμπούτ εισέβαλε στη Νάουσα, η οποία αμύνθηκε ηρωικά επί ένα μήνα. Οι γυναίκες έπεσαν στην Αράπιτσα και πνίγηκαν ή θανατώθηκαν με βασανιστικό τρόπο στη Θεσσαλονίκη. Οι άνδρες αρνήθηκαν να εξισλαμισθούν και αποκεφαλίσθηκαν στην περιοχή Κιόσκι. 1241 άνδρες μαρτύρησαν για την Πίστη και τη Πατρίδα. Ουδείς δέχθηκε να αλλαξοπιστήσει. Κατετάγησαν όλοι, άνδρες και γυναίκες, στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας και τιμώνται την Κυριακή του Θωμά.

Το 1922 είναι έτος ορόσημο ανάμεσα στην Ελληνική Επανάσταση και στο σήμερα. Εκφράζει το τέλος της Μεγάλης Ιδέας και την απώλεια ιστορικών εδαφών. Δεν πρέπει να κατηγορούμε τη Μεγάλη Ιδέα, διότι χωρίς αυτήν δεν θα είχαμε ελευθερωθεί ποτέ. Ο Εθνικός Διχασμός λειτούργησε καταλυτικά. Και ο εθνικισμός των Οθωμανών και των Νεοτούρκων αποφάσισε τη Γενοκτονία. Των Μικρασιατών της Φώκαιας το 1914, των Αρμενίων το 1915, των Ελλήνων Ποντίων το 1919, του Ελληνισμού της Ιωνίας το 1922. Και ας μην λησμονούμε τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης. Οι Τούρκοι διέπραξαν  Γενοκτονία με όλα τα χαρακτηριστικά της, όπως τα έχει ορίσει το Διεθνές Δίκαιο. Στο πρόσωπο του Αγίου Εθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης αποκρυσταλλώνεται η θυσιαστική δράση του Ορθοδόξου κλήρου.

Σήμερα θυμόμαστε, τιμούμε, διδασκόμαστε. Και έχουμε απέναντί μας τον νέο Οθωμανισμό. Ακούμε διάφορα για τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, δεχόμαστε απειλές, παρατηρούμε νευρικότητα για τις πρόσφατες συμμαχίες μας και συνεργασίες μας.

Τι θα κάνουμε; Ούτε θα υποτιμήσουμε την τουρκική απειλή ούτε θα την υπερεκτιμήσουμε. Τα φοβικά σύνδρομα και ο ενδοτισμός δεν βοήθησαν μέχρι τώρα. Αντιθέτως αποθράσυναν τους γείτονες. Η αλλοίωση της Ιστορίας μας και η περικοπή κεφαλαίων με το επιχείρημα «να μην ενοχλούνται οι Τούρκοι» έθρεψαν περισσότερο τον επεκτατισμό του νέου Οθωμανισμού.

Και η υποτίμηση είναι λάθος. Δεν θα επαναπαυθούμε σε απλοϊκές αναλύσεις ότι δήθεν η Τουρκία καταρρέει ή ότι όλα θα αλλάξουν αν φύγει ο Ερντογάν. Έχει προβλήματα η επιθετική γείτων χώρα, αλλά έχει και και καλή γεωπολιτική θέση και ποικίλους – πλάγιους-  τρόπους ενισχύσεως της οικονομίας της.

Για να μην επιτρέψουμε να ολοκληρώσει η Τουρκία όσα άρχισε το 1922 πρέπει να συντονίσουμε τις ενέργειες Αθηνών και Λευκωσίας, να ενισχύσουμε την άμυνά μας, να αξιοποιήσουμε τις συμμαχίες, που ορθώς επέτυχε η Κυβέρνηση, και να αποφύγουμε κάθε συζήτηση για υποχωρήσεις στην Κύπρο και στο Αιγαίο.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 8.1.2022

1...2,0992,1002,101...3,039Σελίδα 2,100 από 3,039