Αρχική Blog Σελίδα 2099

Οι προοπτικές του ενεργειακού Ελντοράντο στη Μεσόγειο: Οι ΗΠΑ και οι “πικρές αλήθειες” για τον East Med

Από

January 11, 2022

EastMed natural gas pipeline agreement betwwen Greece, Cyprus and Israel — epa08098924 Greek Prime Mimnister Kyriakos Mitsotakis (3-L), President of Cyprus Nicos Ananstasiadis (2-L), Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu (3-R), Greek Environment and Energy Minister, Kostis Hatzidakis (2-R), Israeli Energy Minister Yuval Steinitz (R) and Cyprus Energy Minister Yiorgos Lakkotrypis (L) applaud after signing the EastMed agreement at the Zappeion Hall, in Athens, Greece, 02 January 2020. An intergovernmental agreement on the EastMed natural gas pipeline will be signed by Greece, Cyprus and Israel, containing provisions on measures for the protection and security of the pipeline. EPA/YANNIS KOLESIDIS

Η απόσυρση της στήριξης που προσέφεραν οι Αμερικανοί στον αγωγό του φυσικού αερίου East Med, παρά την απογοήτευση που ίσως δημιουργεί, φέρνει πιο κοντά το τέλος ενός Σχεδίου το οποίο απορρόφησε σημαντικό διπλωματικό κεφάλαιο, ενώ ολοι γνώριζαν ότι το έργο αυτό είναι απίθανο να υλοποιηθεί.

Το πιο σημαντικό είναι όμως η αποκρυπτογράφηση της νέας αμερικανικής προσέγγισης στα ενεργειακά της Ανατολικής Μεσογείου η οποία διατυπώνεται στο δισέλιδο αμερικανικό ανεπίσημο έγγραφο που ειδε το φως της δημοσιότητας…

Η Αθήνα είχε πιστέψει οτι μετά το σχέδιο του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης που έμεινε στα χαρτιά , δίνονταν στις αρχές της δεκαετίας του 2010 η ευκαιρία με τις πρώιμες ανακαλύψεις κοιτασμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο για να αναζητήσει ρόλο ενεργειακού κόμβου στην περιοχή .

Όμως και αυτό το σχέδιο φαίνεται να έχει αδρανοποιηθεί ,και πριν ακόμη την διαρροή του αμερικανικού εγγράφου που απευθύνονταν στο ελληνικό ΥΠΕΞ (στην σελίδα omegapress.gr) ,καθώς ηδη υπήρχε σοβαρή καθυστέρηση στις διαδικασίες για τον East Med. Παρά το γεγονός ότι έχει εγκριθεί ένα σημαντικό κονδύλι και από την Ε.Ε. για τις προκαταρκτικές έρευνες και έχει ενταχθεί σε έργα κοινού ενδιαφέροντος, ήταν προφανές ότι ο αγωγός αυτός ειχε πολύ δρόμο μπροστά του.

Από την πρώτη στιγμή θεωρήθηκε πανάκριβο έργο , οι ποσότητες που αναμένονταν να είναι διαθέσιμες δεν βρέθηκαν , η πράσινη μετάβαση καθιστά τέτοια έργα όλο και πιο «τοξικά» πολιτικά. Ενώ και σταδιακά εγκαταλείπεται η λογική των μεγάλων αγωγών που δεσμεύουν για δεκαετίες παραγωγούς και πελάτες , μια σχέση που πολλοί θέλουν να είναι πιο χαλαρή.

Μετά την φάση ολοκλήρωσης των ερευνών για την πιθανή όδευση του αγωγού ,και ενώ έχει εκφρασθεί η πολιτική βούληση των τριών κυβερνήσεων να προχωρήσουν τον αγωγό ,θα έπρεπε να ξεκινήσει η μελέτη βιωσιμότητας του έργου και κατόπιν να μπούμε στην πιο κρίσιμη φάση ,αυτή της αναζήτησης επενδυτών, που έχουν και τον τελευταίο λόγο.

Οι Ισραηλινοί, εκτός μόνον σχεδόν του Νετανιάχου δεν ήθελαν τον αγωγό ,είτε για οικονομικούς είτε για πολιτικούς λόγους ,είτε επειδή θεωρούσαν ότι ένας αγωγός μεσω Τουρκίας θα ήταν ένα ισχυρό κίνητρο για να υποχρεωθεί ο Ερντογάν να αποκαταστήσει τις σχέσεις ,ενώ θα ωφελούνταν και ισραηλινές εταιρίες που είχαν ανάγκη για συντομότερες και πιο φθηνές εξαγωγές.

Ούτε η Λευκωσία ήταν ζεστή για τον αγωγό γιατί μέχρι να κατασκευασθεί θα έπρεπε το φυσικό αέριο της να μένει ανεκμετάλλευτο και κατόπιν θα αποτελούσε «ακριβό προϊόν», ενώ θα προτιμούσε μια λυση εξαγωγής προς την Αίγυπτο και επανεξαγωγής σε μορφή LNG προκειμένου να μην δίνεται η εντύπωση στην διεθνή κοινότητα οτι επιχειρεί να «μπει στην μύτη» της Τουρκίας ,κάτι που θα οδηγούσε σε άσκηση πιέσεων για εσπευσμένη επίλυση του Κυπριακού.

Οσο για τις ΗΠΑ , δεν ήθελαν ένα σταθερό και μόνιμο έργο που απέκλειε την Τουρκία , που ήταν οικονομικά ασύμφορο για τις αμερικανικές εταιρίες που εμπλέκονται στην Ανατολική Μεσόγειο και φυσικά θα ηταν ανταγωνιστικό στο σχέδιο για μεταφορά αμερικανικού σχιστολιθικού φυσικού αερίου ,ως LNG στην Αλεξανδρούπολη και αλλου.

Ο EAST MED λειτούργησε περισσότερο ως πολιτικό σχέδιο , το οποίο έστελνε το μήνυμα ότι ανταποκρίνεται στην πειστική ανάγκη για διαφοροποίηση πηγών ενέργειας , προσέφερε την πλατφόρμα συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου -Ισραήλ σε μια περίοδο δύσκολη και συγχρόνως είχε σαφές στίγμα στέλνοντας το μήνυμα ότι το Ισραήλ αναζητά εναλλακτικές οδούς διασύνδεσης με την Ε.Ε. ,παρακάμπτοντας την για δεκαετίες στενή σύμμαχο τους Τουρκία.

Η Ελλάδα ειχε γεωπολιτικό κυρίως συμφέρον για την κατασκευή του αγωγού ,γνωρίζοντας εξ αρχής ότι οι αποφάσεις ανήκουν και στις παραγωγούς χώρες του φυσικού αερίου αλλά κυρίως στους μεγάλους πετρελαϊκούς κολοσσούς.

Και ο αγωγός αποτελούσε μόνιμα σημείο τριβής με την Τουρκία που λόγω της θεωρίας της «Γαλάζιας Πατρίδας» θεωρεί ότι θα διέρχονταν από την δική της υφαλοκρηπιδα και συνεπώς είχε λόγο στην όδευση του(αν και δεν δικαιούται να τον εμποδίσει ). Εξ ου και οι δηλώσεις των τούρκων αξιωματούχων αλλά και οι τουρκικές πειρατικές κινήσεις εις βάρος του Nautical Geo που ακριβώς έκανε έρευνες για την όδευση του αγωγού.

Ο αγωγός τυπικά δεν έχει τελειώσει ,καθώς εάν η Κοινοπραξία συντάξει μια έκθεση βιωσιμότητας και προσελκύσει το ενδιαφέρον επενδυτών ,το έργο μπορει να προχωρήσει ακόμη και μετά την εγκατάλειψη του από τις ΗΠΑ. Αλλά φυσικά αυτό που βλέπουν οι Αμερικανοί το βλέπουν πολύ πιο καθαρά οι μεγάλες ξένες εταιρίες.

Για την Ελλάδα όμως ο αγωγός EAST MED προσέφερε και ένα ξεχωριστό μέσο ,για να δημιουργήσει ένα σοβαρό ανάχωμα απέναντι στην τουρκική προσπάθεια σφετερισμού της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο .Τουλάχιστον θεωρητικά ,καθώς το πρωτο δείγμα γραφης, ηταν ότι το Nautical Geo δεν στάλθηκε τελικά για έρευνες σε περιοχές που η Τουρκία αμφισβητεί και ετσι αποφεύχθηκε η περαιτερω ένταση.

Η διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής από την Ουάσιγκτον για τα ενεργειακά της Ανατολικής Μεσογείου ,έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ,πιο μεγάλο και από την αναμενομένη διακοπή στήριξης του αγωγού East Med από τους Αμερικανούς

Η παρέμβαση των Αμερικανών αν και αποδοκιμάζει με έντονο τρόπο κινήσεις της Τουρκίας όπως η παρενόχληση σκαφών που πραγματοποιούν νόμιμες έρευνες ,από την άλλη επιμένει στην γνωστή αμερικανική θέση ότι η Ενέργεια δεν πρέπει να δημιουργεί εντάσεις και τα προβλήματα πρέπει να λύνονται με διάλογο .

Συγχρόνως αφήνει αιχμές ,που θα μπορούσαν να στρέφονται και προς την Ελλάδα και προς την Τουρκία ,ότι ερευνες γίνονται ,ενώ οι κυβερνήσεις γνωρίζουν ότι δεν είναι βιώσιμο το έργο αλλά και ότι είναι προφανής η «ανάγκη για ερευνες πλοίων για καλώδια και αγωγούς , σε περιοχές που είναι υπό αμφισβήτηση»… Οι Αμερικανοί παντως σπεύδουν να διευκρινίσουν ότι η « μη υποστήριξη στον EMGP δεν πρέπει να εκληφθεί σαν αποδοχή των οποιωνδήποτε θαλάσσιων διεκδικήσεων κάποιας χώρας ,που η τελική λυση δεν είναι αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης..».

Πολύ απλά οι Αμερικανοί στέλνουν το μήνυμα ότι πρέπει να αποφεύγονται δραστηριότητες τέτοιου είδους σε περιοχές «αμφισβητούμενες», ούτε οι έρευνες να χρησιμοποιούνται για την δημιουργία τετελεσμένων..

Στην νέα εποχή πάντως το περιβαλλοντικό αποτύπωμα όλων των έργων που αφορούν την Ενέργεια θα έχει βαρύνοντα λόγο στις αμερικανικές επιλογές. Εξάλλου σε αυτό αποδίδεται κυρίως (μαζι με την βιωσιμότητα του έργου και την δημιουργία εντάσεων ) η απόφαση για εγκατάλειψη του East Med .

Στα θετικά βεβαίως είναι η δήλωση των Αμερικανών ότι παραμένουν προσηλωμένοι στην συνεργασία 3+1 και ότι υποστηρίζουν τις ηλεκτρικές διασυνδέσεις της Ασίας και της Αφρικής με την Ευρώπη μεσω ηλεκτρικού καλωδίου προς την Ελλάδα. Έργα τα οποία είναι στην λογική της πράσινης μετάβασης και που αξιοποιούν συγχρόνως εναλλακτικές πηγές ενέργειας ή και φυσικό αέριο που χρησιμοποιείται για την παραγωγή του ηλεκτρικού ρεύματος είτε στο Ισραήλ είτε στην Αίγυπτο.

Ειδικά ο Eurasia Interconnector ακολουθεί την ιδια όδευση με τον East Med ,στην οποία αντιδρά η Τουρκία , και μάλιστα καθώς πρόκειται περί καλωδίου , η πιθανή περιβαλλοντική επιβάρυνση είναι πολύ μικρότερη από εκείνη του αγωγού φυσικού αερίου και έτσι τον καθιστά πιο «ανθεκτικό» απέναντι στις τουρκικές πιέσεις και αντιρρήσεις .

Σε κάθε περίπτωση το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης απαιτεί τις ίδιες έρευνες με εκείνες του αγωγού και έτσι πολύ πιο σύντομα από ότι θα γίνονταν με τον αγωγό , θα δοκιμασθεί και η αντοχή της Τουρκίας απέναντι σε ένα έργο που και η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ αλλά και ολες οι χώρες της περιοχής στηρίζουν! Επισης δεν μπορει να παραλειφθεί η στηριξη των ΗΠΑ στην μετατροπή της Αλεξανδρούπολης σε κόμβο φυσικού αερίου, με την τροφοδοσία των χωρών της Βαλκανικής με LNG μέσω των διασυνδετήριων αγωγών προς βορρά.

Θα είναι σημαντικό λάθος να αναλωθεί η Αθήνα στην συζητηση για κάτι που ..χάθηκε,( αν και δεν εξαρτιόταν από τις δικές της επιλογές) και να μην στραφεί με ολες της τις δυνάμεις σε κάτι που και ρεαλιστικό δείχνει σήμερα και διεθνή στήριξη μπορεί να εξασφαλίσει και οικονομικά και γεωστρατηγικά μπορεί να ενισχύσει σημαντικά την χώρα μας.

Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2022/01/i-pikres-alithies-gia-ton-east-med-ke-i-prooptikes-tou-energiakou-elntoranto-stin-an-mesogio/

ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ-Η Αυστραλία κατάφερε να γελοιοποιηθεί διεθνώς: Ποιούς ενοχλεί η Σερβία και ο Νόβακ Τζόκοβιτς;

Από

pcuser

January 11, 2022

Προκαλεί κατάπληξη πώς μία χώρα, κατά γενική ομολογία σοβαρή και οργανωμένη, όπως η Αυστραλία, φτάνει να γελοιοποιείται διεθνώς αντιμετωπίζοντας με σπασμωδικότητα, αμηχανία και ολίγον τριτοκοσμική αυθαιρεσία, ένα ζήτημα που και το τελευταίο αστυνομικό τμήμα επαρχιακής κωμόπολης θα είχε λύσει σε πέντε λεπτά.

Η Αυστραλία βέβαια βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο. Και όπως καλά γνωρίζουμε, οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου, όταν πλησιάζει η ώρα της κάλπης γίνονται νευρικές και ευερέθιστες, ικανές δηλαδή για τις μεγαλύτερες υπερβολές που οδηγούν σε μνημειώδεις γκάφες. Όμως η περιπέτεια στην οποία υποβλήθηκε αυτές τις ημέρες ο κορυφαίος τενίστας του πλανήτη είναι από πάσης απόψεως απαράδεκτη.

Οι κανόνες είναι κανόνες, θα μου πείτε. Και δεν μπορεί να γίνονται εξαιρέσεις για τον Τζόκοβιτς, έστω και αν πρόκειται για έναν υπεραθλητή παγκόσμιας αναγνώρισης. Αλλά για ποιους κανόνες μιλάμε;

Γι αυτούς που επέτρεψαν στο Ναδάλ να μπει στην Αυστραλία από την πίσω πόρτα, χωρίς να έχει συμπληρώσει το απαιτούμενο χρονικό όριο της καραντίνας; Η μήπως για εκείνους που επιτρέπουν σε έναν υπουργό δικαιοσύνης να επεμβαίνει και να ανατρέπει αποφάσεις ανεξάρτητων δικαστηρίων σχετικά με το ποιος έχει δικαίωμα εισόδου σε μία χώρα.

Ας μην κοροιδευόμαστε, η υπόθεση του Τζόκοβιτς δεν έχει σχέση ούτε με νόμους, ούτε με κανόνες. Με «γινάτι» και μόνο σχετίζεται, αλλά δεν έχω καταλάβει τι είδους. Της «διεθνούς» της εμβολιαστικής ορθότητας, έναντι των ανεμβολίαστων; Της «διεθνούς» κάποιου «λόμπι» που δεν θέλει να πάρει ο Σέρβος και…γενικώς ένας Σέρβος, ξανά το Open, αφήνοντας πίσω του τους άλλους βαρόνους του αθλήματος με ένα ιστορικό ρεκόρ;

‘Η μήπως τελικά γινάτι της αυστραλιανής κυβέρνησης, επειδή ο Τζόκο στήριξε τις (απολύτως εύλογες διαμαρτυρίες των συμπατριωτών του για την μεγάλη, αλλά ρυπογόνο επένδυση της «Rio Tinto»; Της αυστραλιανών συμφερόντων πολυεθνικής που θέλει να μετατρέψει την δυτική Σερβία σε απέραντη μονάδα εξόρυξης λιθίου.

Όπως και να έχει το ζήτημα η συμπεριφορά των Αυστραλιανών αρχών, απέναντι σε έναν τόσο ιδιαίτερο αθλητή, που ταυτόχρονα αποτελεί και εθνικό σύμβολο ενός λαού βασανισμένου εξαιτίας της ανυπακοής του στα κελεύσματα της παγκοσμιοποίησης, αποτελεί σύγχρονο όνειδος.

Οσο και αν διαφωνεί κανείς με τον Τζόκοβιτς για την αντιεμβολιαστική του πρακτική(και προσωπικά διαφωνώ κάθετα)δεν μπορεί να μην πάρει το μέρος του, όταν παραβιάζονται τα δικαιώματα του με εντελώς προσχηματικό τρόπο. Ο άνθρωπος αυτός αποτελεί την απόλυτη διαφήμιση για το μεγάλο αυστραλιανό τουρνουά που έχει κατακτήσει 9 φορές μέχρι τώρα! Η αυστραλιανή κυβέρνηση έπρεπε να τον παρακαλάει για να παίξει στο Open. Και όχι να τον μπουζουριάζει σε ένα ξενοδοχείο με (κατά βάσιν) «ανεπιθύμητους» μετανάστες.

Αν βεβαίως δεν επιθυμούσε να κάνει εκπτώσεις στους «κανόνες», έπρεπε να το έχει διευκρινίσει από την αρχή. Θυμίζω ότι Ο Σέρβος ήταν επίσημος προσκαλεσμένης της Αυστραλιανής ομοσπονδίας τένις που τον καθοδήγησε για το πώς θα συμπληρώσει την αίτηση εξαίρεσης προκειμένου να πάρει βίζα. Και αυτή του είχε παράσχει όλες τις διαβεβαιώσεις για την απρόσκοπτη είσοδο του στη χώρα.

H «Tennis Australia” έπρεπε λοιπόν πρώτη απ΄όλους να ξέρει τους νόμους και τους κανόνες. Και αυτήν έπρεπε να κυνηγάει σήμερα η αυστραλιανή κυβέρνηση. Όχι τον διακεκριμένο ξένο που επισκέπτεται την χώρα, για να συμμετάσχει σε ένα αθλητικό γεγονός απόλυτα συνδεδεμένο με το όνομα του.

Δυστυχώς όποιο «λόμπι» και αν αποφάσισε τον εξοστρακισμό του «Τζόκο» και στο πρόσωπο του ολόκληρης της Σερβίας, διέπραξε λάθος που οδηγεί στο αντίθετο αποτέλεσμα. Αν ήταν η «διεθνής» της εμβολιαστικής ορθότητας, μόλις πέτυχε να βρουν οι αντιεμβολιαστές άξιο πρεσβευτή στο πρόσωπο ενός αθλητικού ινδάλματος..

Αν ήταν οι γενικώς αντι-Σέρβοι, αντι-Ορθόδοξοι, αντι-νατιβιστές(ας μην ξεχνάμε ότι ο συγκεκριμένος είναι πατριώτης, θρησκευόμενος και…straight με γυναίκα και παιδιά), πάλι θα χάσουν. Και θα συντριβούν στο βαθμό που μείνει και το…σηκώσει (πράγμα που εύχομαι ολόψυχα). Αν τέλος είναι η Αυστραλιανή κυβέρνηση επειδή της χάλασε την επένδυση, μαύρο φίδι που την έφαγε.

Τώρα που είναι που ο Βούτσιτς, ο «γάτος» πρόεδρος της Σερβίας, δεν θα υπογράψει ποτέ τα σχετικά διατάγματα. Για το δικό του γινάτι αυτή τη φορά…

Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2022/01/i-afstralia-katafere-na-geliopiithi-diethnos-pious-enochli-i-servia-ke-o-novak-tzokovits/

Ποιος ήταν ο Νταβίντ Σασόλι: Ο παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων της RAI που έγινε πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Από

pcuser

January 11, 2022

Ο Νταβίντ Σασόλι, που πέθανε τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα στα 65 του χρόνια, ήταν από το 2019 ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Αξίωμα που κατέλαβε μάλλον προς έκπληξη πολλών ο πρώην δημοσιογράφος, που κατέβηκε στην πολιτική κονίστρα δέκα χρόνια νωρίτερα, με τα χρώματα της ιταλικής κεντροαριστεράς.

Ο επί σειρά ετών τηλεοπτικός παρουσιαστής κατέλαβε την προεδρία του ΕΚ έπειτα από τα παζάρια των μεγάλων πολιτικών δυνάμεων και των κυβερνήσεων για τις προεδρίες των τριών κυριότερων ευρωπαϊκών θεσμών. Αυτή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την εξασφάλισε το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (δεξιά), με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, αυτή του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου οι Φιλελεύθεροι με τον Σαρλ Μισέλ, αυτή του ΕΚ οι Σοσιαλιστές με τον Νταβίντ Σασόλι.

Σεβασμός

Η εθνικότητά του, το κόμμα του –δεύτερη συνιστώσα της ομάδας των σοσιαλδημοκρατών– και η βαθιά γνώση του για τον θεσμό, αφού είχε ήδη υπάρξει ήδη αντιπρόεδρος, τον μετέτρεψαν, την τελευταία στιγμή, στον κατάλληλο άνθρωπο την κατάλληλη ώρα.

Τη θητεία του, που κράτησε δυόμισι χρόνια, βάρυνε η υγειονομική κρίση. Πάντως η προσοχή που έδινε στις ομάδες του, που φρόντισε να τηλεργάζονται, το πώς οργάνωσε τα πράγματα, με σύστημα ψηφοφορίας εξ αποστάσεως, καθώς και το ότι μπόρεσε να αντισταθεί στις γαλλικές πιέσεις για να επιστρέψουν οι ευρωπαίοι αιρετοί στο Στρασβούργο, είχαν αποτέλεσμα να αντιμετωπίζεται με μεγάλο σεβασμό στον θεσμό.

Σε ένδειξη αλληλεγγύης, εν μέσω πανδημίας, έθεσε τα εγκαταλελειμμένα γραφεία του ΕΚ, τόσο στο Στρασβούργο όσο και στις Βρυξέλλες, στη διάθεση οργανώσεων που ετοίμαζαν γεύματα για τις οικογένειες που το είχαν ανάγκη, ενώ έδωσε το πράσινο φως για να εγκατασταθούν στις εγκαταστάσεις κέντρα εξετάσεων για τον νέο κορονοϊό.

Παρότι ξεπέρασε τη λευχαιμία από την οποία έπασχε, η υγεία του ήταν η αχίλλειος πτέρνα του. Μανιώδης καπνιστής και μπον βιβέρ, είχε εισαχθεί σε νοσοκομείο σε σοβαρή κατάσταση τον Σεπτέμβριο εξαιτίας πνευμονίας, που τον ανάγκασε να αφήσει κατά μέρος τα καθήκοντά του στο ΕΚ για αρκετές εβδομάδες.

Την 26η Δεκεμβρίου, εισήχθη ξανά σε νοσοκομείο, «εξαιτίας σοβαρής επιπλοκής λόγω δυσλειτουργίας του ανοσοποιητικού του συστήματος», σύμφωνα με τον εκπρόσωπό του.

Γεννημένος την 30ή Μαΐου 1956 στην Τοσκάνη, ο Νταβίντ Σασόλι επέλεξε τη δημοσιογραφία μετά τις σπουδές πολιτικών επιστημών που έκανε. Άρχισε να συνεργάζεται με εφημερίδες και πρακτορεία ειδήσεων προτού, το 1992, να ενταχθεί στο δυναμικό της RAI, της ιταλικής δημόσιας ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, όπου μετατράπηκε στον βασικό παρουσιαστή του πρώτου καναλιού της.

Αποφάσισε να κατέβει στην πολιτική το 2009, όταν ο πρώην δήμαρχος Ρώμης, ο Βάλτερ Βελτρόνι, οργάνωσε τη συγχώνευση δύο κομμάτων της κεντροαριστεράς και της αριστεράς, σχέδιο που υποστήριζε σθεναρά ο Νταβίντ Σασόλι, και γεννήθηκε το Δημοκρατικό Κόμμα (PD).

Υποψήφιος στις ευρωεκλογές, εξελέγη με το ψηφοδέλτιο του PD συγκεντρώνοντας 400.000 ψήφους, επιτυχία που τον απομάκρυνε οριστικά από τη μικρή οθόνη και σήμανε την έναρξη της πολιτικής του καριέρας στο ΕΚ.

Αποτυχία στη Ρώμη

Επικεφαλής της ομάδας του PD στον θεσμό, αποπειράθηκε να κατέβει στην εθνική πολιτική σκηνή, συμμετέχοντας στην εσωκομματική διαδικασία για την ανάδειξη του υποψηφίου του κόμματος για τη δημαρχία της Ρώμης το 2013 – αλλά είδε να τον κερδίζει ο Ινιάτσο Μαρίνο, ο μετέπειτα δήμαρχος.

Μετά την αποτυχία του εγχειρήματος, ο πατέρας δύο παιδιών αφοσιώθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Επανεξελέγη το 2014 και έγινε αντιπρόεδρός του, αρμόδιος για τον προϋπολογισμό του και την ευρωμεσογειακή πολιτική.

Διεκδικούσε την πατρότητα της «μεγαλύτερης μεταρρύθμισης των σιδηροδρόμων στην Ευρωπαϊκή Ένωση» – της νομοθετικής πράξης Σασόλι-Ντάιξμα– που «υιοθετήθηκε το 2017 έπειτα από τρία χρόνια περίπλοκων διαπραγματεύσεων» για το άνοιγμα του ανταγωνισμού στις εθνικές αγορές ως προς τη μεταφορά των επιβατών.

Έλεγε πως ποτέ δεν «θα εγκατέλειπε τελείως την καριέρα του δημοσιογράφου»: συνέχιζε ακόμα να συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά, αρθρογραφούσε συχνά.

Συνυπέγραψε το 2013 με τον Φραντσέσκο Σαβέριο Ρομάνο ένα βιβλίο για τα υπουργικά συμβούλια κατά τη διάρκεια της απαγωγής του Άλντο Μόρο την άνοιξη του 1978.

«Τίποτε δεν είναι εφικτό χωρίς τους ανθρώπους, τίποτε δεν διαρκεί χωρίς τους θεσμούς», είχε πει πριν από την εκλογή του στους συναδέλφους του, επικαλούμενος μια φράση του Ζαν Μονέ, ενός από τους ιδρυτές της ΕΕ.

Με πληροφορίες από AFP και dpa μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Στρασβούργο, Γαλλία

https://hellasjournal.com/2022/01/pios-itan-o-ntavint-sasoli-o-parousiastis-tou-kentrikou-deltiou-idiseon-tis-rai-pou-egine-proedros-tou-evropaikou-kinovouliou/

Στρατηγός Λεοντάρης στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ: Με την Τουρκία θα πρέπει να είσαι έτοιμος ΤΩΡΑ και όχι «αν ποτέ χρειασθεί»-Τι λέει για την αντικατάσταση των ρωσικών συστημάτων που διαθέτουμε

Από

anixneuseis

January 11, 2022

Μάνος Χατζηγιάννης

Υπό τις παρούσες συνθήκες θεωρώ την πολεμική σύρραξη με τη συμβατική της μορφή/διάσταση ως απίθανη, αναφέρει και προσθέτει πως η συνεργασία μας με τη Ρωσία δεν ενοχλεί τις ΗΠΑ

Συνέντευξη στον Μάνο Χατζηγιάννη-Μέρος Β’

ΤΟ Α! ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ

“Η Ελλάδα διαθέτει ένα μικρό αριθμό οπλικών συστημάτων Ρωσικής προέλευσης. Δεδομένου ότι πλησιάζει και η ολοκλήρωση του κύκλου ζωής των, θεωρώ ότι θα πρέπει σταδιακά να αντικατασταθούν με συστήματα σύγχρονης γενιάς” επισημαίνει στο δεύτερο μέρος της αποκλειστικής του συνέντευξης στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ (Διαβάστε εδώ το πρώτο μέρος) , ο Αντιστράτηγος (εα) Ηλίας Λεοντάρης, Επίτιμος Διοικητής 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ & Τέως Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ).

Με αφορμή τις μνήμες των Ιμίων και τον συσχετισμό με το σήμερα σημειώνει πως “ο κίνδυνος να εξελιχθεί μια κρίση σε «θερμό» επεισόδιο υπάρχει και θα υπάρχει όσο διαρκεί η παραβατική συμπεριφορά, επιθετικότητα, δυσπιστία και καιροσκοπική τακτική της Τουρκίας”.

Συγκεκριμένα για τον “πόλεμο των τρυπανιών” εκτιμά ότι η Τουρκία θα τηρήσει μια «μετριοπαθή» στάση στο προσεχές διάστημα, χωρίς να αποποιηθεί τους μακροχρόνιους στόχους της και θα αποφύγει τη ρήξη με τις εταιρείες. Τονίζει ωστόσο πως “το «non paper» του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ για τον East Med Pipeline μπορεί να αποτελέσει μια καλή ευκαιρία για την Τουρκία, ανεξαρτήτως των πραγματικών προθέσεων των ΗΠΑ”.

Σχολιάζει τις ελληνορωσικές σχέσεις σημειώνοντας πως η συνεργασία μας με τη Ρωσία δεν ενοχλεί τις ΗΠΑ…

Τέλος αναλύει την κατάσταση και στα Βαλκάνια εκτιμώντας πως καθίσταται “επιβεβλημένη μια περισσότερη δυναμική και πειστική ανάπτυξη των θέσεων της χώρας μας και τη διασφάλιση των προαπαιτούμενων προ κάθε δέσμευσης για την υποστήριξη της ενταξιακής πορείας των χωρών των δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση”

Ακολουθεί το δεύτερο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης :

-Ο Ιανουάριος όμως είναι και ο μήνας των Ιμίων. Ήδη οι Τούρκοι έχουν στήσει κάποια σκηνικά στην περιοχή με αφορμή και την “μάχη της τσιπούρας”. Πιστεύετε πως η κλιμακούμενη τουρκική προκλητικότητα από στεριά, αέρα και θάλασσα, μπορεί να οδηγήσει σε κάποιου είδους θερμό επεισόδιο;

Είναι γεγονός ότι ο Ιανουάριος έχει συνδεθεί με την κρίση των Ιμίων το 1996, μια «ατυχή» στιγμή της ελληνικής διπλωματίας, η οποία δυστυχώς προσέφερε στην Τουρκία τις συνθήκες για τη δημιουργία ενός ακόμη τετελεσμένου (στην αλυσίδα της Βέρνης, του Νταβός και του Ελσίνκι) και αναφέρομαι στη δήλωση της Μαδρίτης και τον τρόπο που η Τουρκία την αξιοποιεί μέχρι σήμερα.

Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, η «μάχη της τσιπούρας» είναι σ’ εξέλιξη και η τουρκική προκλητικότητα εξακολουθεί με την ίδια ένταση. Η διαρκής παρουσία, η υψηλή ετοιμότητα και η αποφασιστική αντιμετώπιση από τις αρμόδιες ελληνικές αρχές έχουν φέρει αποτέλεσμα και περιορίζουν τα τουρκικά αλιευτικά στα τουρκικά χωρικά ύδατα και διευκολύνουν τους Έλληνες αλιείς στο έργο τους.

Σ’ ότι αφορά στο «Θερμό Επεισόδιο» και παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει διεθνώς σαφής αποδεκτός ορισμός, εκτιμώ ότι ο κίνδυνος να εξελιχθεί μια κρίση σε «θερμό» επεισόδιο υπάρχει και θα υπάρχει όσο διαρκεί η παραβατική συμπεριφορά, επιθετικότητα, δυσπιστία και καιροσκοπική τακτική της Τουρκίας.

Άλλωστε θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι όταν εξελίσσεται μια κατάσταση, στην οποία εμπλέκονται πολλοί δρώντες, είναι θέμα μιας άστοχης κίνησης, ενός εσκεμμένου ή όχι λάθους, ή ακόμη και μιας μεθοδευμένης σειράς ενεργειών που μπορούν να κλιμακώσουν μια κρίση και να ξεφύγει από τον έλεγχο των υπευθύνων…

Υπό τις παρούσες συνθήκες όμως, θεωρώ την πολεμική σύρραξη με τη συμβατική της μορφή/διάσταση, ως απίθανη. Όταν όμως έχεις να αντιμετωπίσεις γείτονες τύπου «Τουρκίας» θα πρέπει να επιδιώκεις την αποτροπή, ως επιλογή, αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα να είσαι έτοιμος κάθε στιγμή, δηλαδή ΤΩΡΑ και όχι «αν ποτέ χρειασθεί».

Θα επαναλάβω και σε σας ότι ένας «Υβριδικός και Πολυχωρικός» πόλεμος της Τουρκίας κατά της Ελλάδος και της Κύπρου βρίσκεται σ’ εξέλιξη τα τελευταία 48 σχεδόν χρόνια. Διαρκής επιδίωξη της Τουρκίας είναι η συνεχής φθορά μας (σ’ όλους τους τομείς). Ο Ερντογάν φαίνεται να επιδιώκει την αναίμακτη, κατά το δυνατόν, υλοποίηση των στόχων και θα αποφύγει με κάθε τρόπο μια τέτοια εμπλοκή καθότι γνωρίζει ότι οι συνέπειες/το κόστος της θα είναι δυσανάλογο των «κερδών».

Το μεγαλύτερο think tank της Τουρκίας το λέει καθαρά: Μια νέα περίοδος έντασης με την Ελλάδα φαίνεται πιθανή

-Πως κρίνετε το μέλλον των ελληνορωσικών σχέσεων ιδίως και μετά το ταξίδι Μητσοτάκη στο Σότσι;

Θεωρώ την επίσκεψη ως ορθή και επιβεβλημένη κίνηση. Εκτιμώ ότι είχε και το ανάλογο περιεχόμενο.

Πιστεύω ότι η χώρα μας πρέπει με κάθε τρόπο να ακολουθήσει την τακτική της πλουραλιστικής εξωτερικής πολιτικής στο βαθμό που οι δυνατότητες και τα εθνικά συμφέροντα ή επιδιώξεις το απαιτούν.

Το γεγονός ότι η Ελλάδα ανήκει στο δυτικό στρατόπεδο είναι γνωστό και αποδεκτό από τη Ρωσία από τη Διάσκεψη της Γιάλτας και θεωρώ ότι αυτό δεν αποτελεί εμπόδιο για την ανάπτυξη παραγωγικών σχέσεων και συνεργασίας σε πολλούς άλλους τομείς αμοιβαίου ενδιαφέροντος, πέραν αυτής-καθαυτής της Αμυντικής Συνεργασίας.

Εκτιμώ ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει ή θα έπρεπε να συμβαίνει και από την πλευρά των ΗΠΑ. Και θεωρώ ότι συμβαίνει. Δηλαδή η συνεργασία μας με τη Ρωσία δεν ενοχλεί τις ΗΠΑ.

Είναι γεγονός και είναι γνωστό διεθνώς ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα μικρό αριθμό οπλικών συστημάτων Ρωσικής προέλευσης. Δεδομένου ότι πλησιάζει και η ολοκλήρωση του κύκλου ζωής των, θεωρώ ότι θα πρέπει σταδιακά να αντικατασταθούν με συστήματα σύγχρονης γενιάς, με τα οποία να διασφαλίζεται η διαλειτουργικότητα αυτών με τα λοιπά μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων στο εθνικό και συμμαχικό πλαίσιο.

-Με αφορμή των “πόλεμο των τρυπανιών” και τη γεώτρηση της Exxon Mobil στο θαλάσσιο οικόπεδο 10 της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην αδειοδότηση των εργασιών έρευνας, γεωτρήσεων και εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων, τι εξελίξεις αναμένετε στην Ανατολική Μεσόγειο;

Η συνέχιση των ερευνητικών αλλά και των γεωτρητικών εργασιών στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας αποδεικνύουν την ορθότητα της απόφασης για την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και το Λίβανο (καλόν θα ήταν να είχε προχωρήσει και η Ελλάδα στην ίδια κίνηση).

Είναι εμφανές ότι η Τουρκία ενοχλείται από την εξέλιξη αυτή και για αυτό η επιθετικότητα της έχει ως επίκεντρο την Κύπρο. Θα μπορούσα να πω ότι, γεωγραφικά και όχι μόνο, η Κύπρος είναι ένα εμπόδιο στα σχέδιά της. Οι σημερινές συνθήκες και κυρίως τα ενεργειακά κοιτάσματα στη θαλάσσια περιοχή της ΑΟΖ της Κύπρου, έχουν διαμορφώσει νέα δεδομένα.

Υπό αυτές τις συνθήκες εκτιμώ ότι η Τουρκία θα τηρήσει μια «μετριοπαθή» στάση στο προσεχές διάστημα, χωρίς να αποποιηθεί τους μακροχρόνιους στόχους της, θα αποφύγει τη ρήξη με τις εταιρείες που έχουν αναλάβει τα συμβόλαια αλλά και με τις χώρες από τις οποίες προέρχονται για τους δικούς της και διαφορετικούς κατά περίπτωση λόγους (ΗΠΑ, Κατάρ, Γαλλία κλπ). Επιπλέον θα επιδιώξει την αναθέρμανση των σχέσεων της με την Αίγυπτο και το Ισραήλ προσβλέποντας σε μια νέα προσέγγιση στις διμερείς διαφορές τους αλλά και τη δημιουργία ενός νέου πλαισίου για τη διευθέτηση των διαφορών και την εκμετάλλευση προς όφελός της των ενεργειακών αποθεμάτων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Το «non paper» του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ για τον East Med Pipeline, που ανέφερα νωρίτερα, μπορεί να αποτελέσει μια καλή ευκαιρία για την Τουρκία, ανεξαρτήτως των πραγματικών προθέσεων των ΗΠΑ.

Συμπερασματικά, δεν αναμένω κάτι, στο προσεχές μέλλον, που θα σημάνει «την αλλαγή του κόσμου», όσο έχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το είδος της καιροσκοπικής και αναθεωρητικής πολιτικής, που ακολουθεί η Τουρκία.

Σε κάθε περίπτωση δεν επιτρέπεται εφησυχασμός από την πλευρά μας. Αντίθετα είναι επιτακτική ανάγκη τόσο η Ελλάδα όσο και η Κυπριακή Δημοκρατία να ανακτήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων για να ισοσκελισθεί η απώλεια του χρόνου, σε σχέση με τις χρονικές στιγμές που έπρεπε να έχουν γίνει κάποιες ενέργειες στο παρελθόν. προέλαση της Κίνας και …της Ρωσίας

-Σας ανησυχούν όσα διαδραματίζονται το τελευταίο διάστημα στα Βαλκάνια, σε Αλβανία-Κόσοβο, Σερβία, Βοσνία και Σκόπια;

Η αστάθεια σε κάθε χώρα αποτελεί αναμφισβήτητα εσωτερικό της θέμα, ωστόσο είναι αντιληπτό ότι κάθε αρνητική εξέλιξη επηρεάζει τις γειτονικές χώρες, αλλά θέτει και σε κίνδυνο την ασφάλεια και τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Τα Βαλκάνια στην περίπτωση μας αποκτούν ένα επιπρόσθετο ενδιαφέρον λόγω των «ανοικτών» θεμάτων που υπάρχουν τόσο στο εσωτερικό των χωρών (Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κόσοβο, Αλβανία, Σκόπια) όσο και στις διακρατικές τους σχέσεις.

Η περίπτωση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης χρήζει ιδιαίτερου ενδιαφέροντος καθόσον το πολυσύνθετο σύστημα διοίκησης που επέβαλλε η Συμφωνία του Dayton (1995) φαίνεται ότι δεν αποδίδει. Είκοσι επτά χρόνια μετά τη συμφωνία υπάρχει ανησυχία ότι οι εθνοτικές και πολιτικές διαφορές μπορεί να βάλουν ξανά φωτιά στη χώρα και στα Βαλκάνια.

Η περίπτωση του Κοσόβου είναι επίσης ανησυχητική. Είναι δύσκολο να εξηγηθεί που στηρίζεται η οικονομία της χώρας αυτής και τι θα συμβεί αν για κάποιο λόγο αποχωρήσει η διεθνής κοινότητα από την περιοχή. Η κατάσταση περιπλέκεται περισσότερο καθόσον δε φαίνεται να υπάρχει χώρος αλλά ούτε και διάθεση για συνεννόηση μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας. Λογικό θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος αν λάβει υπόψη τις συνθήκες υπό τις οποίες φθάσαμε στη σημερινή κατάσταση. Θεωρώ δε ότι στη θέση της Σερβίας κάθε χώρα με τον ίδιο τρόπο θα ενεργούσε. Αν σ’ αυτά προστεθεί και η συνεχιζόμενη φλυαρία για τη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας τότε τα πράγματα γίνονται περισσότερο περίπλοκα.

Ανησυχητική είναι επίσης και η εφαρμοζόμενη πολιτική της Τουρκίας στην περιοχή. Δυστυχώς με διαφορετικό τρόπο για κάθε περίπτωση/χώρα έχει επιβάλλει μια σχέση με μορφή υποτέλειας των χωρών αυτών προς την Τουρκία και αυτό καθιστά από μόνο του δύσκολη την ανάπτυξη της εμπιστοσύνης και των σχέσεων αμοιβαίας κατανόησης και συνεργασίας με την Ελλάδα.

Στο πλαίσιο αυτό θεωρώ επιβεβλημένη μια περισσότερη δυναμική και πειστική ανάπτυξη των θέσεων της χώρας μας και τη διασφάλιση των προαπαιτούμενων προ κάθε δέσμευσης για την υποστήριξη της ενταξιακής πορείας των χωρών των δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πολιτική που ακολουθήθηκε στην περίπτωση της ένταξης της Αλβανίας και των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, φαίνεται πως δεν απέδωσε.

Τελικά καταλήγεις στα λόγια του του βρετανού πρωθυπουργού Ουίνστον Τσόρτσιλ «Τα Βαλκάνια έχουν την τάση να παράγουν περισσότερη ιστορία από αυτήν που μπορούν να καταναλώσουν». Μια φράση, η οποία έμεινε στην ιστορία και ίσως δεν απέχει και από την πραγματικότητα.

pentapostagma.gr

Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου-ΗΠΑ και Ρωσία σε κρίσιμο σταυροδρόμι

Από

pcuser

January 11, 2022

Τα παιχνίδια του Μπλίνκεν, του Σόρος και του Νετανιάχου.

Είχαμε γράψει το άρθρο που ακολουθεί όταν διαβάσαμε τις απερίγραπτες δηλώσεις για τη Ρωσία και την Ουκρανία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Άντονι Μπλίνκεν. Αν η Ουάσιγκτον πάει με αυτές τις θέσεις στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης με τους Ρώσους, τότε αυτές δεν έχουν και πολύ νόημα. Ελπίζουμε ότι αυτές δεν είναι πάντως οι τελικές θέσεις του προέδρου Μπάιντεν, προς τον οποίο ο υπουργός του των Εξωτερικών ενίοτε μοιάζει να κάνει αντιπολίτευση. (Το ίδιο συμβαίνει και στη Γερμανία με την θεωρητικώς Πράσινη, στην πράξη κατάμαυρη υπουργό Εξωτερικών, που νομίζει ότι μπορεί να σώσει το φυσικό περιβάλλον της ανθρωπότητας εν μέσω κλιμακούμενων ψυχρών πολέμων που απειλούν να γίνουν θερμοί και πυρηνικοί)

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών ανήκει, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία του διπλωματικού, κρατικού και πολιτικού προσωπικού της χώρας του, στην κατηγορία των «νέο-Βουρβώνων» που «τίποτα δεν έμαθαν και τίποτα δεν ξέχασαν». Με την αλαζονική πολιτική τους ανάγκασαν στην κυριολεξία την καθόλου πρόθυμη να το κάνει Ρωσία του Πούτιν να στραφεί εναντίον τους και να προσεγγίσει την Κίνα. Ο κ. Μπλίνκεν σημειωτέον έχει ρίζες από Ουκρανούς Εβραίους, παραδόξως όμως οι συνεργασίες του Κιέβου με τους νεο-ναζί και η απότιση τιμής στα SS δεν φαίνεται να τον ενοχλούν υπέρμετρα. Στο παρελθόν ο Μπλίνκεν υποστήριξε ενεργά την εισβολή στο Ιράκ, την καταστροφή της Λιβύης, την αποστολή όπλων στους Σύρους αντάρτες και τον πόλεμο της Σαουδικής Αραβίας που κατέληξε γενοκτονία του λαού της Υεμένης, δηλαδή όλες τις αμερικανικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή που δικαιολογήθηκαν με κραυγαλέα ψέματα και οδήγησαν σε ανείπωτες καταστροφές μια ολόκληρη περιοχή του κόσμου, αλλά και την ίδια την αμερικανική εξωτερική πολιτική και το παγκόσμιο κύρος της Ουάσιγκτον.

Μάλιστα, ο Μπλίνκεν είχε προσπαθήσει (χωρίς όμως επιτυχία) να εφαρμόσει τις ιδέες του Ισραηλινού εξτρεμιστή στρατηγιστή Οντέντ Γινόν, τριχοτομώντας το Ιράκ. Διερωτάται κανείς γιατί δεν τις εφαρμόζει στο Ντονμπάς και την Κριμαία, όπου, αν ισχύσουν, θα λύσουν σε μεγάλο βαθμό και το πρόβλημα με την Ουκρανία. Τι δουλειά έχουν οι Ρώσοι των περιοχών αυτών να ανήκουν στην Ουκρανία; Και αν εν πάση περιπτώσει έχουν, γιατί δεν ζητάει η Ουάσιγκτον την επιστροφή των Αλβανοκοσοβάρων υπό σερβική κυριαρχία. Μήπως ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε όλοι προτού τινάξουμε τον πλανήτη στον αέρα;

Δυστυχώς αυτή η γενιά πολιτικών έχει ένα τεράστιο πρόβλημα. Έχει ανδρωθεί στο πολύ ειδικό περιβάλλον που δημιούργησαν οι θρίαμβοι που δεν κέρδισαν οι ίδιοι, αλλά τους πρόσφεραν στο πιάτο οι Σοβιετικοί και εν συνεχεία οι Ρώσοι. Νομίζει ότι κάθε μέρα είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς και θα έρχεται κάποιος Άγιος Βασίλης να τους κάνει δώρα.

Επιπλέον έχουν οι ίδιοι εγκλωβιστεί σε γελοίες απόψεις, όπως ότι υπάρχει δήθεν κίνδυνος ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία ή την υπόλοιπη Ευρώπη. Για ποιο λόγο να κάνει κάτι τέτοιο η Ρωσία, που με δική της πρωτοβουλία αποχώρησε από την Ανατολική Ευρώπη αλλά και τις πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες; Για να κερδίσει τι θα διακινδυνεύει μια παγκόσμια πυρηνική αναμέτρηση; Ευτυχώς που υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι στην Ουάσιγκτον, όπως ο αρχηγός της CIA Ουίλιαμ Μπερνς που έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι η υπηρεσία του, αντίθετα με ότι γράφει η Washington Post, δεν έχει εκτιμήσει ότι ο πρόεδρος Πούτιν έχει αποφασίσει να εισβάλει στην Ουκρανία. Μόνο που οι αναγνώστες της αμερικανικής εφημερίδας δεν μπορούν να το μάθουν. Δεν πάει να διαψεύδει ο Μπερνς, εκείνοι τα ίδια διαβάζουν στο σάιτ της εφημερίδας.

Είναι ενθαρρυντικό πάντως ότι ο Μπάιντεν δεν έκανε με τους Ουκρανούς αυτό που έκαναν ορισμένοι το 1956 με τους Ούγγρους, να τους διαβεβαιώσουν δηλαδή ότι θα τους στηρίξουν αν φύγουν από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, γεγονός που προκάλεσε την εξέγερσή τους. Ξεπερνώντας τις κόκκινες γραμμές του Χρουστσώφ, προκάλεσαν σοβιετική εισβολή που κατέφερε σοβαρότατο πλήγμα και στο πείραμα αποσταλινοποίησης-εκδημοκρατισμού της ΕΣΣΔ και στο πολύ μεγάλο ακόμα κύρος της στη Δυτική Ευρώπη.

Τώρα ο Μπάιντεν, κάνοντας λόγο για φοβερές οικονομικές κυρώσεις σε περίπτωση ρωσικής «εισβολής» στην Ουκρανία, εξήγησε εμμέσως πλην σαφώς στον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι ότι αν κάνει καμιά κουταμάρα στο Ντονμπάς, απειλώντας την ασφάλεια του ρωσικού πληθυσμού και προκαλώντας ρωσική επέμβαση, τότε οι ΗΠΑ δεν θα επέμβουν στρατιωτικά για να τον σώσουν. Το πρόβλημα βεβαίως είναι ότι ο κ. Ζελένσκι δεν αποφασίζει ο ίδιος και ένας Θεός ξέρει ποιος τον βάζει κάθε φορά να κάνει τα όσα κάνει.

Μια μεγάλη δυσκολία για τον Μπάιντεν, που αναμφισβήτητα έχει κάνει λίγα μεν, αλλά περισσότερα βήματα προς την ειρήνη από οποιονδήποτε άλλο Αμερικανό πρόεδρο τα τελευταία πενήντα χρόνια, είναι η εξής: Στη Μέση Ανατολή και η ομάδα Σόρος και όσοι ακολουθούσαν τις ιδέες Μπρεζίνσκι είναι εναντίον των πολεμικών σχεδίων του παγκόσμιου Κόμματος της Άκρας Δεξιάς, του Πολέμου και του Φασιμού (Πομπέο, Τραμπ, Μπάνον, Νετανιάχου κλπ.). Στην περίπτωση της Ουκρανίας όμως, έχουμε σύγκλιση της ομάδας Σόρος και της ομάδας Νετανιάχου κατά της Ρωσίας, η πρώτη το φωνάζει, η δεύτερη παριστάνει τον φίλο της Ρωσίας, αλλά επεμβαίνει δυναμικά εναντίον της ήδη από το 2008 σε όλη την πρώην ΕΣΣΔ, περιλαμβανομένου του Καυκάσου και της Ουκρανίας. Οι δυνάμεις που ευνοούν μια επιθετική πολιτική απέναντι στη Ρωσία είναι συνολικά πολύ ισχυρότερες από τις δυνάμεις που ευνοούν μια επιθετική πολιτική απέναντι στο Ιράν. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν δύο ερευνητές του Ατλαντικού Συμβουλίου προσπάθησαν να διαμορφώσουν κάποιες ιδέες εναλλακτικής προσέγγισης της Μόσχας, κόντεψαν να τους φάνε και να τους πετάξουν εκτός Συμβουλίου.

Το γεγονός μαρτυρά βέβαια και έναν εξαιρετικά επικίνδυνο και σοβαρό εκφυλισμό του δυτικού πολιτικού προσωπικού (που είναι και εξαιρετικά αμόρφωτο πλέον, δεν γνωρίζει τα στοιχειώδη της ευρωπαϊκής ιστορίας, όπως και οι δυτικοί δημοσιογράφοι, αλλιώς θα ήταν αδύνατο να γράφουν τόσες σαχλαμάρες για τη Ρωσία), γιατί στην πραγματικότητα οι κίνδυνοι από μια επιθετική πολιτική απέναντι στη Ρωσία, δηλαδή ο κίνδυνος ενός παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, είναι πολύ σοβαρότεροι και από τους ήδη πολύ μεγάλους κινδύνους που εμπεριέχει μια πιθανή κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή.

Η σημασία των συνομιλιών της Γενεύης

Οι συνομιλίες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους με τη Ρωσία είναι σημαντικότερες και από το ήδη πολύ σημαντικό αντικείμενό τους. Διεξάγονται σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία παγκοσμίως, που μπορεί να εξελιχθεί είτε προς την όξυνση ενός ήδη καταστροφικού ψυχρού πολέμου, δυνάμενου να εξελιχθεί σε θερμό, (όπου δεν θα υπάρχει λόγος να συζητάμε καν, θα πρόκειται για καταστροφή της ανθρωπότητας), είτε προς μια εκτόνωση της έντασης και την εγκαθίδρυση μιας διαδικασίας φρεναρίσματος, ελέγχου της έντασης μεταξύ των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων και, εν συνεχεία, εγκατάστασης μιας θετικής δυναμικής βελτίωσης των σχέσεων.

Το προς τα πού θα κινηθούν οι αμερικανορωσικές (και ευρωρωσικές) σχέσεις θα έχει πολύ μεγάλη επιρροή και σε όλα τα άλλα μέτωπα του κόσμου μας. Θα επηρεάσει πάρα πολύ και τον συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις στο κέντρο του καπιταλιστικού συστήματος, δηλαδή την ομάδα γύρω από τον Μπάιντεν, αφενός και αφετέρου το κόμμα του Φασισμού και του Πολέμου, δηλαδή το κόμμα του Τραμπ, του Νετανιάχου, του Μόντι, του Μπολσονάρου, τυχόν επικράτηση του οποίου στις ΗΠΑ και στην ευρεία Δύση, θα αυξήσει κατακόρυφα τις πιθανότητες παγκόσμιας καταστροφής. (Όταν αναφερόμαστε στον Φασισμό δεν εννοούμε ασφαλώς τη μηχανική επανάληψη του χιτλερικού και μουσολινικού παραδείγματος του μεσοπολέμου, αλλά ένα φαινόμενο με αρκετές διαφορές ασφαλώς, που όμως έρχεται να επιτελέσει την ίδια ιστορική λειτουργία: Να οικειοποιηθεί την δικαιολογημένη εξέγερση εναντίον του κατεστημένου και να την βάλει εντέχνως στην υπηρεσία των πιο εξτρεμιστικών τάσεων του ίδιου του κατεστημένου. Εξ ού και τέτοια ρεύματα είναι αναγκασμένα να στηριχτούν βαθιά στην πολιτική απάτη).

Για αυτό και οι αμερικανορωσικές συνομιλίες πρέπει να τελειώσουν μόνο με νικητές και χωρίς ηττημένους.

Ο κόσμος μετά το 1945

Στον κόσμο μετά το 1945 δεν υπάρχει δυνατότητα να κερδηθεί παγκόσμια σύρραξη, δεν μπορεί να επαναληφθεί δηλαδή το παράδειγμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με το οποίο η ανθρωπότητα και πρώτα από όλα η Σοβιετική Ένωση νίκησε τον ναζισμό.

Στον κόσμο μετά το 1945 είναι πολυτέλεια ακόμα και ο Ψυχρός Πόλεμος, γιατί οι πρωτοφανείς στην ιστορία υπαρξιακές απειλές που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα, όχι μόνο οι πυρηνικές, αλλά επίσης η κλιματική αλλαγή, οι βιολογικές απειλές, οι προκλήσεις από την τεχνητή νοημοσύνη και την κατάρρευση της βιοποικιλότητας και ένα σωρό άλλες απαιτούν για την αντιμετώπισή τους πολύ αυξημένη παγκόσμια συνεργασία.

Μετά το 1945, η ανθρωπότητα δεν έχει πλέον τη δυνατότητα που απέκτησε και άσκησε σε όλη την (ελπίζουμε) «προϊστορία» της, από τη Νεολιθική Επανάσταση δηλαδή μέχρι σήμερα, τη δυνατότητα να παίζει διαρκή παιχνίδια κυριαρχίας του ενός επί του άλλου. Το θέμα όμως είναι ότι οι πολιτικές ηγεσίες στον πλανήτη το καταλαβαίνουν σήμερα αυτό λιγότερο ακόμα και από όσο το καταλάβαιναν πριν από 6ο χρόνια, όταν ο Κένεντι και ο Χρουστσώφ είχαν το θάρρος να μας σώσουν από την καταστροφή, στη διάρκεια της κρίσης της Κούβας, ο ένας πληρώνοντάς το πιθανώς με τη ζωή του, ο άλλος πιθανώς με τη δουλειά του.

Στρατιωτικοί, Κράτη και Παγκόσμιο Χρήμα

Τότε οι στρατιωτικοί ήταν έτοιμοι να ρίξουν τη Βόμβα και τους συγκράτησαν οι πολιτικοί και η πίεση της κοινής γνώμης. Τώρα η κοινή γνώμη έχει λησμονήσει τους τρομακτικούς κινδύνους των πυρηνικών όπλων και οι πολιτικοί σε όλο τον κόσμο προτιμάνε να ασχολούνται με «τρέχοντα προβλήματα», αντί να ψάχνουν δύσκολες, οδυνηρές λύσεις για κορυφαία ζητήματα της ανθρωπότητας, όπως οι κίνδυνοι από τα πυρηνικά όπλα αλλά και τη (μαύρη και όχι πράσινη) πυρηνική ενέργεια, την κλιματική αλλαγή κ.ο.κ.

Σήμερα, αντίθετα, οι στρατιωτικοί είναι το τμήμα εκείνο των παγκόσμιων ελίτ, που έχει μεγαλύτερη συνείδηση των ρίσκων και περισσότερη σοβαρότητα στον τρόπο που αντιμετωπίζει τα προβλήματα. Ίσως γιατί οι στρατιωτικοί συνδέονται περισσότερο με τις κοινωνίες και με τις ιστορικές ρίζες των κρατών που δημιούργησαν οι αστικοδημοκρατικές (Αγγλική, Αμερικανική, Γαλλική κλπ.) και οι σοσιαλιστικές επαναστάσεις (Ρωσική, Κινεζική κλπ.) που τις διαδέχθηκαν και με τον ιστορικό ορθολογισμό που τις διείπε, οπότε είναι αντίθετοι με την παγκόσμια κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου ακόμα και επί των ισχυρότερων κρατών («παγκοσμιοποίηση»).

Το είδαμε αυτό όταν οι Αμερικανοί στρατιωτικοί φρέναραν τον οίστρο των νεοσυντηρητικών και ιδιαίτερα του προέδρου Τραμπ όταν σχεδίαζε τους βομβαρδισμούς της Συρίας ή απειλούσε τη Βόρειο Κορέα. Αντίθετα, οι όλο και πιο ψυχιατρικές περιπτώσεις πολιτικών, που διορίζει στις θέσεις τους ένα χρηματιστικό κεφάλαιο με ελάχιστη πια σχέση με την παραγωγή και την κοινωνία, δεν καταλαβαίνουν ούτε σε πιο κόσμο ζουν, ούτε για τι θέματα μιλάνε.

Μετά το τέλος της μονοκρατορίας

Το 1990 το πρόβλημα της ανθρωπότητας ήταν η μονοπωλιακή συγκέντρωση ισχύος στα χέρια του παγκόσμιου Χρηματιστικού Κεφαλαίου και των ΗΠΑ. Οι ηρωϊκές αντιστάσεις των λαών, ιδίως των Σέρβων αρχικά και στη συνέχεια, κατεξοχήν, των λαών του αραβομουσουλμανικού κόσμου, στους οποίους η ανθρωπότητα χρωστάει ότι αυτοί πρώτοι, με το αίμα τους και τις ανείπωτες καταστροφές που υπέστησαν, σταμάτησαν την προέλαση της Αυτοκρατορίας των Βαρβάρων, της Δύσης δηλαδή, στο Ιράκ, στον Λίβανο, στο Αφγανιστάν, στη Συρία, στην Υεμένη κλπ., η εν συνεχεία επάνοδος της Ρωσίας στη διεθνή σκηνή και η θεαματική άνοδος της Κίνας έλυσαν αυτό το πρόβλημα. Δημιούργησαν δηλαδή ένα αντίρροπο δέος που απαγορεύει την πραγματοποίηση του δυτικού ολοκληρωτικού ονείρου του 1990, για ανεμπόδιστη παγκόσμια κυριαρχία, μία δικτατορία πάνω σε όλους μας.

Σήμερα το πρόβλημα δεν είναι αυτό του 1990, αλλά το πως θα πάμε από την τωρινή, εξαιρετικά τεταμένη κατάσταση πραγμάτων, σε μια κατάσταση συνεργασίας, χωρίς να αισθανθεί καμία από τις πλευρές ότι χάνει. Γιατί γνωρίζουμε που οδηγούν λύσεις τύπου Βερσαλλιών. Και αυτό απαιτεί πολύ υψηλή τέχνη και από τον Τζο Μπάιντεν και από τον Βλαντίμιρ Πούτιν, και από τον Σι Τζινπίνγκ και από την ηγεσία του Ιράν.

Το επαναλαμβάνουμε: Πρέπει να οδηγηθούμε σε άλλο παγκόσμιο μοντέλο κατανομής ισχύος και αποφάσεων χωρίς να πληγεί καμία δύναμη, και καμία δύναμη να μη νοιώσει την ανάγκη να προσφύγει πάλι σε διαβήματα τύπου Χίτλερ και Μουσολίνι.

Σημειωτέον ότι, το τι θα συμβεί στις συνομιλίες Αμερικανών και Ρώσων, όχι τόσο το συγκεκριμένο αποτέλεσμά τους, όσο η δυναμική που θα εγκαταστήσουν, θα επηρεάσει αναπόφευκτα και τα άλλα δύο μέτωπα όπου η κατάσταση ταλαντεύεται διαρκώς, επί χρόνια. μεταξύ πολέμου και ειρήνης.

Θα επηρεάσει δηλαδή το μέτωπο της Μέσης Ανατολής, όπου οι Ισραηλινοί εξτρεμιστές τυχοδιώκτες της «στρατηγικής του Χάους» επιδιώκουν πάντα έναν πόλεμο κατά του Ιράν – πόλεμο που δύσκολα κανείς φαντάζεται να μένει συμβατικός. Θα επηρεάσει αναπόφευκτα και το μέτωπο των σινοαμερικανικών σχέσεων.

Αν οι σχέσεις ΗΠΑ και Ρωσίας γνωρίσουν περαιτέρω επιδείνωση, ακόμα και αν καταφέρουμε να αποφύγουμε τελικά καταστροφικό για όλη την ανθρωπότητα πόλεμο (κάτι που δεν πρέπει να θεωρείται καθόλου βέβαιο) μια τέτοια επιδείνωση μπορεί να έχει πολύ άσχημη επίπτωση σε στιγμή που η ανθρωπότητα μοιάζει να «παίζει τα ρέστα» της, απειλούμενη ακόμη και με αφανισμό μεσοπρόθεσμα. Είναι σήμερα τόσο σοβαρά τα προβλήματα που απαιτούν την τάχιστη αποκλιμάκωση των Ψυχρών Πολέμων με τη Ρωσία και την Κίνα και το πάγωμα όλων των πολέμων στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Παίζουμε ήδη, εδώ και πολύ καιρό, εν ου παικτοίς.

Είναι αλήθεια ότι η Δύση δεν φαίνεται να έχει σήμερα τα μέσα να κυριαρχήσει σε όλη την ανθρωπότητα, όπως πίστεψε ότι θα καταφέρει πριν από τριάντα χρόνια. Έχει όμως τα μέσα να μας πάρει όλους μαζί της σε μια απελπισμένη προσπάθεια να διατηρήσει την κυριαρχία της.

Όσο για την φανταστική οικονομική και τεχνολογική άνοδο της Κίνας, καταλαβαίνει κανείς την περηφάνεια που νοιώθει αυτό το αρχαίο έθνος και ο μεγάλος πολιτισμός, που μόλις πριν 70 χρόνια κατάφερε να τερματίσει τον Αιώνα της Ταπείνωσης με τη μεγάλη Επανάσταση του Μάο, που όλο τον Εικοστό Αιώνα το βασικό του πρόβλημα ήταν η κούπα με το ρύζι, όταν σήμερα έφτασε να ανταγωνίζεται επί ίσοις όροις την αμερικανική υπερδύναμη και έχει ήδη ένα μεγαλύτερο ΑΕΠ.

Καταλαβαίνει κανείς επίσης την περηφάνεια των αξιωματικών του Κόκκινου Στρατού (του στρατού που νίκησε τον Χίτλερ) γιατί η Ρωσία, αφού γνώρισε την ταπείνωση των βετεράνων της που πουλούσαν στις λαϊκές αγορές τα μετάλλια του Στάλινγκραντ και του Λένινγκραντ για να επιβιώσουν, αφού πέρασε την εποχή της Μεγάλης Λεηλασίας και αφού γνώρισε τις μεταρρυθμίσεις του ΔΝΤ (το ισοδύναμο δηλαδή μιας μεσαίου επιπέδου πυρηνικής επίθεσης) κατάφερε τελικά να ξανασταθεί στα πόδια της.

Μόνο που όλα αυτά δεν θα έχουν την παραμικρή σημασία αν ο κόσμος χαθεί μέσα στον πυρηνικό Χειμώνα ή την κλιματική Υπερθέρμανση ή μια νέα, πιο φοβερή Πανδημία.

Εξαιρετικά κρίσιμη και επείγουσα η ανάγκη να ανοίξει καινούριος δρόμος

Για αυτό και έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να μη χαθεί η ευκαιρία της ανάδειξης του ρεύματος Μπάιντεν στο κέντρο της δυτικής εξουσίας και να υπάρξει ένα θετικό αποτέλεσμα από τις συνομιλίες. Δεν γνωρίζουμε αν ο κ. Μπάιντεν έχει πολιτικά περιθώρια να δεσμευθεί ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί ποτέ στο μέλλον, κάτι που μπορούσε και έπρεπε να ζητήσει και θα έπαιρνε με βεβαιότητα η Ρωσία πριν από 30 χρόνια σε αντάλλαγμα των κολοσσιαίων παραχωρήσεών της. Μακάρι να τα έχει.

Πάντως, στη βάση της όλης εμπειρίας μας από την πολιτική του 2021, ο Μπάιντεν και το ρεύμα που τον υποστηρίζει δεν πρόκειται να ευνοήσουν μια ένταξη της Ουκρανίας ή της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ. Αν όμως επικρατήσει αύριο το αντίθετο προς τις ιδέες Μπάιντεν, τότε και συμφωνία να υπάρξει τώρα, θα την παραβιάσει πιθανότατα, όπως άλλωστε έκανε ο Τραμπ με τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Αντίθετα είναι βέβαιο ότι ο κ. Μπάιντεν μπορεί και πρέπει να διαπραγματευθεί επιτέλους ένα νέο δεσμευτικό πλαίσιο ελέγχου των πυρηνικών όπλων στην Ευρώπη. Πάντως, εφόσον ο Λευκός Οίκος δεν το διαψεύσει αυτό, η τελευταία ρωσική ανακοίνωση για το τηλεφώνημα Πούτιν-Μπάιντεν μιλά για δέσμευση του Αμερικανού προέδρου για μη εγκατάσταση αμερικανικών επιθετικών όπλων στην Ουκρανία. Αυτό θα είναι ασφαλώς ένα σημαντικό πρώτο, όχι όμως και επαρκές βήμα.

Το πιο βασικό είναι να εγκατασταθεί στη Γενεύη μια θετική πορεία αντιστροφής της εξαιρετικά αρνητικής και επικίνδυνης δυναμικής που εγκαινιάστηκε το 2014, με το πραξικόπημα της κ. Νούλαντ και του κ. Μπρένερ στο Κίεβο. Σε τελική ανάλυση, άλλωστε, ο πόλεμος παραμένει συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα. Τα νομικά κείμενα έχουν τη σημασία τους, αλλά δεν υπερβαίνει τη σημασία της πολιτικής δυναμικής, όπως απέδειξε η επίθεση κατά της ΕΣΣΔ το 1941, παρά το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μόλοτoφ, η παραβίαση της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι με τη Γιουγκοσλαβία, η συνεχής και συστηματική παραβίαση του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ από τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ μετά το 1998, η αποκήρυξη της συμφωνίας με το Ιράν.

Ο Μπάιντεν και οι δυνάμεις πίσω του δεν μπορούν πιθανότατα να λύσουν τα προβλήματα ούτε της Αμερικής, ούτε του κόσμου, δεν έχουν τη δύναμη και είναι επίσης και αυτές δέσμιες του μεγάλου κεφαλαίου, ή τουλάχιστο μιας από τις φράξιές του. Εντούτοις, η εμφάνιση στο κέντρο του κόσμου μας ενός ρεύματος που κάνει έστω και μερικά δειλά βήματα απομάκρυνσης από τα δίδυμα δόγματα του Κοινωνικού Πολέμου και Δαρβινισμού (Νεοφιλελευθερισμός) και του Νεοσυντηρητισμού-Νεοιμπεριαλισμού, για πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια, πρέπει να χαιρετισθεί και μπορεί ίσως να παίξει τον ρόλο καταλύτη και να ενισχύσει μια διαδικασία που θα κινητοποιήσει πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις και στις ΗΠΑ και διεθνώς. Είναι ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για έναν πάρα πολύ άρρωστο πλανήτη, πρέπει να δοκιμαστεί, δεν πρέπει να χαθεί.

Πηγή: kosmodromio.gr

Δημήτρης Νατσιός: «Σήμερα γκρεμίστηκε μια εκκλησιά»

Από

anixneuseis

January 11, 2022

του Δημήτρη Νατσιού*

Στα χρόνια του Σταλινισμού, ο οποίος είχε μετατρέψει την σοβιετική χώρα σε απέραντο εργοτάξιο κνουτοκρατούμενων μυρμηγκιών (κνούτο=μαστίγιο) ή σε στρατόπεδο εξοντώσεως αντιφρονούντων, χιλιάδες φυλακισμένοι είχαν επισκεπτήριο μία φορά τον χρόνο, για δεκαπέντε λεπτά. Οι γυναίκες τους – όπως μας το διηγείται ο Σολζενίτσιν στο «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ – που συχνά ζούσαν χιλιάδες μίλια μακριά, μάζευαν καπίκι-καπίκι τα ναύλα τους, όλο το χρόνο, για να ταξιδέψουν την ορισμένη ημερομηνία, που μπορούσαν να αντικρίσουν το πρόσωπο του συζύγου τους, μόλις για 15 λεπτά, και μάλιστα πίσω από ένα αγκαθωτό πλέγμα.
Κι ενώ «ζούσαν» γι’ αυτήν την στιγμή και ετοίμαζαν τα λόγια, που θα τους έλεγαν μες στα λίγα αυτά λεπτά, τις πιο πολλές φορές δεν άνοιγαν καθόλου το στόμα, μόνο κοιτάζονταν με πόνο όλη την ώρα, ώσπου να τις απομακρύνουν οι δεσμοφύλακες. Κι αυτό γινόταν για 10, 15 και 25 χρόνια.
Τι κρατούσε τόσο σφιχτά δεμένες τις καρδιές εκείνες; Μα το βαθύ και δυνατό μυστήριο της οικογένειας, το ευλογημένο καταφύγιο. Τα δεκαπέντε λεπτά αρκούσαν, για να βιώσουν και να επιβεβαιώσουν οι δύστυχες εκείνες γυναίκες, την θεόζευκτο ένωση.
Είναι γνωστό πως, όσο βασίλευαν στις χώρες εκείνες τα σκοτάδια του μαρξισμού, οι θεσμοί που δέχτηκαν τα πιο βαριά πλήγματα ήταν η οικογένεια και η Ορθοδοξία, η οποία περιβάλλει τον γάμο και την οικογένεια με την ομορφιά και την ιερότητα του μυστηρίου.
Θυμίζω ότι ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης και παράδειγμα προς μίμηση, είχε αναδειχθεί ο Πάβελ Μορόζιν, ο φανατισμένος έφηβος, που κατήγγειλε στις αρχές τους γονείς του, ως κουλάκους (=εύποροι χωρικοί), προκαλώντας την δολοφονία τους και του οποίου το άγαλμα κατεδαφίστηκε, όταν σαρώθηκε ο «υπαρκτός» ζόφος.
Ο Μορόζιν είχα υψωθεί σε πρότυπο επαναστατικής αρετής και κομματικής αφοσιώσεως, όντας στην πραγματικότητα η πιο κυνική ενσάρκωση του ολοκληρωτικού πνεύματος, αυτού που απέκοβε τον άνθρωπο από κάθε κοινωνικό, πνευματικό και προσωπικό δεσμό, για να μπορεί να απορροφηθεί εξ ολοκλήρου από το Κόμμα, να μεταβληθεί σε πειθήνιο ενεργούμενό του.
Όταν κατέπεσε το καθεστώς του τρόμου, όλα αυτά σωριάστηκαν σε συντρίμμια. Όμως, ό,τι άρχισε εκεί, τελειώνει στην σάπια Δύση, της οποίας καταντήσαμε σκωληκοειδή απόφυση και κακέκτυπο. Το βλέπουμε όλοι. Βάλθηκαν όλα τα κατακάθια της ψευτοπροόδου να μαγαρίσουν και να διαλύσουν την οικογένεια. Σύμφωνα συμβίωσης, ανάδειξη της ασέλγειας σε ισόκυρο με τον γάμο γεγονός, ποινικοποίηση ουσιαστικά της πολυτεκνίας, πράξεις που μαραζώνουν το ολόδροσο δέντρο της οικογένειας. Και όπως έχω ξαναγράψει τα δηλητήρια ενσταλάζονται από το σχολείο ακόμη.
Δεν θα βρεις στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο ούτε ένα κείμενο στα «περιοδικά ποικίλης ύλης», τα ζοφερά βιβλία Γλώσσας, στο οποίο να εξυμνείται και να προβάλλεται η υγιής οικογένεια. Διαζύγια, απιστίες γονέων, ενδοοικογενειακή βία, σκύβαλα και περιτρίμματα, που μαυρίζουν τις ψυχές των παιδιών. Και μετά απορούμε για τον πολλαπλασιασμό των εγκλημάτων συζυγοκτονίας.

(Πόσο επίκαιρος είναι ο Φώτης Κόντογλου, όταν έγραφε πριν από 50 χρόνια, στα «Μυστικά Άνθη»: «Η νεότητα μαραζώνει γιατί δεν έχει, η δυστυχισμένη, μήτε σκοπό στη ζωή της, μήτε ενθουσιασμό για κάποιες ιδέες, μήτε όρεξη για τίποτα. Άκεφη και ανόρεχτη. Είναι σαν υπνοβάτης. Συζητά ολοένα για ασήμαντα πράγματα που τους δίνει μεγάλη σημασία και είναι να κλαίγει κανείς ακούγοντας τις κουβέντες της, τα πειράγματά της, και βλέποντας τις ανόητες σκηνοθεσίες, που μ’ αυτές προσπαθεί να δώσει κάποια σημασία στη ζωή.
Οι ψυχές των νέων είναι ρημαγμένες από τα άγρια ένστικτα, που τα ανεβάσανε στην επιφάνεια από τα σκοτεινά τάρταρα της ανθρώπινης φύσης, κάποιοι εχθροί του ανθρώπου, κάποιοι πνευματικοί ανθρωποφάγοι, που ανάμεσά τους πρωτοστατεί ένας τρελός λύκος λεγόμενος Νίτσε, μία μούμια σαν παλιόγρια λεγόμενη Βολταίρος, κάποιος ζοχαδιακός Φρόυντ, κι ένα πλήθος από τέτοια όρνια και κοράκια και νυχτερίδες.
Όσοι τους θαυμάζανε, ας καμαρώσουνε σήμερα τα φαρμακερά μανιτάρια που φυτρώσανε μέσα στις καρδιές και στις ψυχές της γαγγραινιασμένης ανθρωπότητας»).

Η απροκάλυπτη όμως πολεμική κατά της οικογένειας «γεννά» και θρέφει και μια άλλη καταστρεπτική για την ύπαρξή μας παράμετρο.
Ο θεσμός της οικογένειας, εκτός από προστασία και θαλπωρή, ικανοποιεί και την ανάγκη που αισθάνεται το άτομο να είναι μέλος μιας κοινότητας οικείας, αμεσότερης και προσωπικής. Λειτουργεί ως συνεκτικός ιστός και καταφύγιο. Είναι μικρογραφία της πατρίδας. («Δεν ζει χωρίς πατρίδα, η ανθρώπινη ψυχή» λέει ο Παλαμάς).
Τις τελευταίες όμως δεκαετίες εν ονόματι κάποιου νεφελώδους προοδευτισμού και αβασάνιστου εξευρωπαϊσμού, καταστρέψαμε αδίστακτα της εθνικές μας ρίζες, εγκαταλείψαμε την έξοχη παράδοσή μας, που δεν ήταν ένα στοιχείο αισθητικό και διακοσμητικό όπως συνήθως το θεωρούν οι «θολοκουλτουριάρηδες», αλλά το υπαρξιακό υφάδι ζωής του λαού μας, αποδυναμώσαμε και διαλύουμε πια την οικογένεια και ιδού τα επίχειρα της αφροσύνης. Διάλυση της οικογένειας σημαίνει διάλυση και της πατρίδας.

Διαβάζουμε τούτες τις πονηρές ημέρες ότι ακόμη και σε διαζύγια φτάνουν οικογένειες λόγω του «ιού της διχόνοιας». Αιτία το εμβόλιο. Η παραφροσύνη δεν περιγράφεται. Στα χωριά μας στην Πιερία έλεγαν οι παππούδες μας, όταν άκουγαν για διαζύγια και διάλυση οικογένειας, ότι «σήμερα γκρεμίστηκε μια εκκλησιά». Μεγάλη κουβέντα. Καταδεικνύει την σπουδαιότητα του γάμου, της συζυγίας. «Μόνο το φτυάρι του νεκροθάφτη χώριζε τα αντρόγυνα», όπως έλεγε ο μακαριστός μητροπολίτης Φλωρίνης, Αυγουστίνος Καντιώτης. Ο λαός μας θεωρούσε το γλέντι του γάμου την μεγαλύτερη χαρά στην ζωή του ανθρώπου. Γι’ αυτό και ευχόταν «και στις χαρές σου» στους ελεύθερους. Στα δημοτικά του τραγούδια βάζει την φύση να συμμετέχει, να συστενάζει και να συνωδίνει, όταν χωρίζονται ανδρόγυνα.

«Ποτάμι επλημμύρισε κι εις περιβόλι εμβαίνει

Ποτίζει δέντρα και μηλιές, μηλιές και κυδωνίτσες.

Και μια μηλιά γλυκομηλιά δεν σώνει να ποτίσει.

Άλλη μηλιά την ερωτά κι άλλη μηλιά της λέγει:

Μηλιά τα μήλα σε βαρούν ή ο καρπός σε βλάπτει,

ή ο περιβολάρης σου νερό δεν σε ποτίζει;

-Μηδέ τα μήλα με βαρούν, μηδ’ ο καρπός με βλάπτει,

μηδ’ ο περιβολάρης μου νερό δεν με ποτίζει,

μονάχα στη ριζούλα μου ανδρόγυνο ευλογήθη

κι όρκο έκαμε στους κλώνους μου να μην αποχωρίσει,

τώρα θωρώ χωρίζονται και κιτρινοφυλλιάζω».

*Νατσιός Δημήτρης δάσκαλος-Κιλκίς

Δημήτρης Τσαϊλάς: Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΑΝ. ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΚΑΙ Ο EASTMED

Από

anixneuseis

January 11, 2022

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Για το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας δεκαετίας, αναμενόταν ότι η ενέργεια θα μεταμόρφωνε την Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, οι μετασεισμοί του εμφυλίου πολέμου στη Λιβύη και οι αναταραχές στην Ουκρανία και το Καζακστάν, έχουν διαταράξει τις προοπτικές για περιφερειακή συνεργασία. Μια συλλογική περιστροφή —με την αμερικανική υποστήριξη— μακριά από τις αβέβαιες υποσχέσεις για ενέργεια φαίνεται να μεταμορφώνεται σε μια συγκαλυμμένη ευλογία. Υπάρχει η πεποίθηση στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι μπορούν να παράσχουν στα περιφερειακά κράτη (ειδικά τον Ελληνισμό και την Τουρκία) την ευκαιρία να αγκαλιάσουν ένα κοινό μέλλον που να δίνει έμφαση στην ενεργειακή διαφοροποίηση, την πολυεθνική συνεργασία και την επίλυση συγκρούσεων. Όμως υπάρχει έντονος προβληματισμός για το πως θα επιτευχθεί αυτό.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η Ουάσιγκτον είναι ο κοινός παράγοντας διαμεσολάβησης για σχεδόν όλες τις συγκρούσεις στην περιοχή, ενώ η αμερικανική υποστήριξη για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και για την περιφερειακή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι η κρίσιμη δύναμη για πιθανή συναίνεση. Ενώ παρουσίαζαν ενισχυμένη βούληση στην εξόρυξη του φυσικού αερίου από την περιοχή ως τρόπο ενίσχυσης της θέσης των συμμάχων της στην Ανατολική Μεσόγειο, μειώνοντας ταυτόχρονα την ευρωπαϊκή εξάρτηση από το ρωσικό αέριο, τελευταία φαίνεται να επανακάμπτουν. Εκτιμάται με τη σημερινή συμπεριφορά, η συνεχής δέσμευση με τα έθνη της Ανατολικής Μεσογείου θα επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να επιτύχουν τρείς σκοπούς: να καθοδηγήσουν τους εταίρους τους προς ένα πιο συνεργάσιμο μέλλον, να βοηθήσουν στην ανάπτυξη μηχανισμών απεμπλοκής και να αποθαρρύνουν την παρέμβαση από εξωτερικούς παράγοντες όπως η Ρωσία, το Ιράν και η Κίνα.

Αυτό για να επιτευχθεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα προσπαθήσουν να εφαρμόσουν μια στρατηγική διαδραματίζοντας καταλυτικό ρόλο προς όλα τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου στη διαδικασία οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών. Αυτό το θέμα θα αποτελέσει προτεραιότητα για όλους τους παράγοντες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων των Ευρωπαϊκών παραγόντων από Γαλλία και Ιταλία. Το αγκάθι σε όλες τις προσπάθειες είναι η υπογραφή συμφωνίας για τα θαλάσσια σύνορα από την Τουρκία με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης τον Νοέμβριο του 2019 η οποία πυροδότησε σημαντικές διαμαρτυρίες σε ολόκληρη την περιοχή και μπλέκει τις αντιπαλότητες στην ενεργειακή πολιτική της Ανατολικής Μεσογείου.

Εκτιμάται ως προτεραιότητα της Αμερικανικής πολιτικής, για τόπο-χρόνο, είναι η λύση του εμφυλίου πολέμου της Λιβύης ώστε στη συνέχεια να μεσολαβήσει μεταξύ των θιγόμενων μερών – των συμμάχων κρατών μελών του ΝΑΤΟ, Τουρκία και Ελλάδα – για το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών με σκοπό να δημιουργήσει ένα πιο εποικοδομητικό περιβάλλον για μελλοντικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου. Στην ιδανική περίπτωση, για τις Ηνωμένες Πολιτείες που ευνοεί και τις τουρκικές θέσεις, είναι να φέρουν ταυτόχρονα όλους τους παράγοντες της περιοχής στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ωστόσο, οι παρούσες συνθήκες όπως διαμορφώνονται, απαιτούν μια πιο ευέλικτη, πρακτική προσέγγιση για τις διαφορές που παρουσιάζονται.

Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμώντας να ενδυναμώσουν το Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου αναμένεται να επενδύσουν περισσότερους διπλωματικούς πόρους στον οργανισμό, παρέχοντας κίνητρα για τη συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών. Ένας τρόπος για να γίνει αυτό είναι να επεκτείνουν το νόημα του Νόμου για την Ασφάλεια και την Ενεργειακή Συνεργασία της Ανατολικής Μεσογείου του 2019 (γνωστού ως νομοσχέδιο Menendez-Rubio) με τρόπο που να προσφέρει πιθανές οδούς συμμετοχής παραγόντων της Ανατολικής Μεσογείου που δεν αναφέρονται σε αυτή τη νομοθετική δέσμη, και πιο συγκεκριμένα την Τουρκία. Έτσι το Ενεργειακό Κέντρο Ηνωμένων Πολιτειών-Ανατολικής Μεσογείου που περιγράφεται στο νομοσχέδιο Menendez-Rubio, σύμφωνα με τις σκέψεις των Αμερικανών, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν αγωγό για πολυεθνική έρευνα και ανάπτυξη που θα επηρεάζει άμεσα και έμμεσα την αναζήτηση εξερεύνησης υδρογονανθράκων. Έτσι πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να ανοίξουν διαύλους επικοινωνίας μεταξύ των βιομηχανιών της Αμερικής και της Ανατολικής Μεσογείου, ενισχύοντας τόσο οικονομικά, πολιτιστικά όσο και στρατηγικά συμφέροντα.

Συμπεράσματα

Μέχρι σήμερα, ούτε το διεθνές ναυτικό δίκαιο έχει βοηθήσει στην επίλυση διαφορών στην Ανατολική Μεσόγειο, ούτε η οικοδόμηση ανταγωνιστικών μπλοκ συμμαχιών. Μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση είναι αυτή που εξετάζει τα στρατηγικά οφέλη από την ενίσχυση των δεσμών Ελλάδας-ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά η γεωστρατηγική σημασία και η στρατιωτική ικανότητα της Τουρκίας εξακολουθούν να την καθιστούν επιθυμητό εταίρο από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον. Έτσι η αμερικανική πολιτική ελίτ επανεκτιμά πως θα μπορούσε να επωφεληθεί περισσότερο από όσα θα μπορούσε να φέρει η εταιρική σχέση με την πάροδο του χρόνου.

Μια αναζωογόνηση των δεσμών Τουρκίας-ΗΠΑ δεν αποτελεί πανάκεια για το περιφερειακό αδιέξοδο, θα ήταν όμως ένα σαφές βήμα προς τη κατεύθυνση που δείχνει στους απρόθυμους γείτονες ότι μπορεί πραγματικά να επωφεληθούν από τη συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο. Κανείς δεν πιστεύει ότι θα κερδίσει τον ενεργειακό πόλεμο μόνος του. Διακυβεύεται κάτι περισσότερο από την πολιτική του αγωγού. Διακυβεύεται ο έλεγχος των θαλασσίων ζωνών. Η τρέχουσα συγκυρία προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για την αναμόρφωση της περιφερειακής τάξης πραγμάτων με το να φανταστούμε μακροπρόθεσμες πολιτικές λύσεις που συμβάλλουν στην κοινή ασφάλεια, ενέργεια και ευημερία.

Προς το παρόν, φαίνεται να μην υπάρχει διάθεση για μια εναλλακτική λύση στο status quo. Οι συνεχιζόμενες εξελίξεις στη Λιβύη αναμφίβολα θα επηρεάσουν την ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Όμως, με ρεαλιστικές επιλογές εκτιμάται ότι είναι δυνατόν να αποτρέψουν τη μονομερή στάση της Τουρκίας. Εφόσον αυτό επιτευχθεί, τα άλλα μέρη μπορούν να παραδεχτούν ότι ο αποκλεισμός της Άγκυρας από τη γενναιοδωρία της Ανατολικής Μεσογείου απλώς δεν είναι βιώσιμος. Η Τουρκία, με τη σειρά της, θα χρειαστεί μια επιλογή αμοιβαίου συμφέροντος για να αποκλιμακώσει τις τακτικές της διπλωματίας των κανονιοφόρων και να αποφύγει τη διεθνή απομόνωση. Σε τελική ανάλυση, ο διάλογος για την αναζήτηση συναίνεσης που περιλαμβάνει όλους τους βασικούς παράγοντες είναι ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί περιφερειακή σταθερότητα.

Επίλογος

Αν ο Ελληνισμός θέλει να αποφύγει να είναι απλά πιόνι σε παιχνίδια μεγάλων δυνάμεων, θα πρέπει να επανεξετάσουμε το ρόλο μας στη διεξαγωγή των διεθνών υποθέσεων. Η διατήρηση του καθεστώτος της αξιόπιστης δύναμης και νησίδας ασφαλείας θα απαιτήσει δύο πράγματα: Πρώτον, να έχουμε τη βούληση και τα μέσα για να προστατεύσουμε τα ζωτικά εθνικά μας συμφέροντα και δεύτερον, να είμαστε σε θέση να ενεργούμε ως διαμεσολαβητές ισχύος για να ηγηθούμε της αλλαγής στο διεθνές σύστημα με τρόπους που θα διατηρήσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να υιοθετήσουμε προληπτικές εξωτερικές πολιτικές και στρατηγικές εθνικής άμυνας που να εξισορροπούν ισχυρές εταιρικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες συμμάχους και αξιόπιστα μέσα διπλωματίας με αντίπαλες δυνάμεις για να αποφύγουμε λάθη και περιττή κλιμάκωση. Θα είναι ατυχής υπόθεση και θα χρησιμεύει ως υπενθύμιση ότι δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να βασιζόμαστε αποκλειστικά στις εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ και θα χρειαστεί να κάνουμε μια σημαντική επανεπένδυση, τόσο από άποψη ιδεών όσο και πόρων, στην εξωτερική μας πολιτική.

Ο Υποναύαρχος Δημήτριος Τσαϊλάς δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου, είναι μέλος και ερευνητής του Ινστιτούτου για την Εθνική και Διεθνή Ασφάλεια.

Στράτος Σιμιτζής: Η απουσία του υγρού στοιχείου

Από

anixneuseis

January 11, 2022

του Στράτου Σιμιτζή*

Η Θεσσαλονίκη, χωρίς αμφιβολία, την γραφικότητα και την όμορφη εμφάνισή της, την οφείλει στο παραλιακό μέτωπο της το υγρό στοιχείο.

Όμως, αυτό το δώρο και προνόμιο, ουδεμία αρμόδια αρχή, το εκμεταλλεύθηκε για να το αξιοποιήσει στον βαθμό που θα έπρεπε. Αυτό δημιουργεί τη ζωηρή εντύπωση πως είτε το αγνοεί, είτε δεν ενδιαφέρεται για την αξιοποίησή του.

Αυτή την αδιαφορία την αντιλαμβάνεται κάποιος απ’ την εικόνα που παρουσιάζει η πόλη στο ζήτημα αυτό.

Μια μεγαλούπολη με συνεχή ροή ιστορίας δύο και πλέον χιλιετών, δεν διαθέτει κλασικό συντριβάνι, που να κοσμεί την περιοχή και να προσφέρει ένα εντυπωσιακό θέαμα.

Το ωραίο είναι πως ούτε η Ιστορική Πλατεία μαι περιοχή Συντριβάνι διαθέτει έστω και έναν εντυπωσιακό πίδακα ύδατος.

Πριν από πολλά χρόνια στην Πλατεία Λευκού Πύργου όταν η κίνηση διεξαγόταν κυκλικώς, λειτουργούσε εντυπωσιακό συντριβάνι που κοσμούσε και ομόρφυνε την περιοχή.

Η νέα κυκλοφοριακή διαμόρφωση, έφερε και το τέλος του σιντριβανιού.

Οι παλαιότεροι θυμούνται πόσο εντυπωσιακή και ελκυστική ήταν η ιστορική Πλατεία Ομονοίας στην Αθήνα με τεράστιο συντριβάνι της.

Δυστυχώς, αυτή η κακοδαιμονία που χρόνια τώρα έχει καταλάβει την κατά καιρούς δημοτική αρχή, φαίνεται πως συνεχίζεται και μόνον μ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να εξηγηθεί η αδιαφορία της για την αξιοποίηση του υγρού στοιχείου.

Και όμως η αισθητική της πόλης θα άλλαζε ριζικά, αν δύο τρεις κεντρικές πλατείες ή σημεία διέθεταν συντριβάνι. Στην Ευρώπη, αλλά και την υπόλοιπο κόσμο, δεν υπάρχει μεγαλούπολη που να μην διαθέτει αριθμό εντυπωσιακών σιντριβανιών.

Άραγε, εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη πότε θα αξιοποιήσουμε το υγρό στοιχείο;

Φαίνεται πως μονίμως μας διαφεύγει ότι σ’ αυτό οφείλουμε την γραφικότητα και την ομορφιά της, για να αναφέρουμε παράλληλα και τους τομείς της ναυτιλίας και της επιχειρηματικότητας εν γένει.

Της γλώσσας τα περίεργα

Στην γλώσσα μας υπάρχουν πολλές φράσεις οι οποίες συγχρόνως περιέχουν άρνηση και κατάφαση ή αλληλοσυγκρουόμενες έννοιες λέξεων.

Και όμως αυτές έχουν καθιερωθεί και χρησιμοποιούνται σε καθημερινή βάση.

Πόσες φορές δεν ακούμε να λένε “πάμε πουθενά να πάρουμε τίποτα”

Μια φράση που έχει θετική πρόθεση και όμως περιλαμβάνει δύο αρνήσεις.

Μήπως την ίδια απορία δεν εκφράζει η φράση “άκου να δεις”. Δύο αισθήσεις με εκ διαμέτρου αντίθετα αισθητήρια όργανα.

Στο ίδιο μήκος κινείται και η φράση “κάθισε όρθιος”.

Όμως και οι πιο απλές και καθημερινές όπως “στάσου, να δεις”, “βιάσου λιγάκι”, “πολύ αργείς” και τόσες άλλες έχουν ενταχθεί στο ημερήσιο λεξιλόγιο μας και το χρησιμοποιούμε κατά καιρόν.

Εξ άλλου, αντιθέσεις εκφράζει και το αρχαϊκό “σπεύδε βραδέως” με διαφορετική ερμηνεία.

Ασχέτως κι αν έχουμε φραστικές και εννοιολογικές αντιθέσεις, ο λαός έχει προ πολλού υιοθετήσει τις φράσεις αυτές και τις χρησιμοποιεί με άνεση και χωρίς προβληματισμό.

Είναι από τα πολλά περίεργα της γλώσσας αντιφάσεις, αντιθέσεις και τα συναφή.

Ακόμη εκεί είμαστε!!

Περίπου δύο χρόνια τώρα ακόμη και οι … γάτες θα έπρεπε να γνωρίζουν την αναγκαιότητα του εμβολιασμού εναντίον του Covid-19, εν τούτοις τα ενημερωτικά και παραινετικά τηλεοπτικά σποτάκια προς τον κόσμο αυτό παίρνουν και δίνουν όπως φυσικά και οι συστάσεις εκπροσώπων της Κυβέρνησης, της Εκκλησίας και της επιστήμης.

Όμως η συνεχιζόμενη καμπάνια ένα μόνο μπορεί να υποδηλοί. Πως ακόμη υπάρχουν πολλοί Έλληνες που δεν εννοούν να το καταλάβουν.

Τώρα δεν εννοούν, δεν θέλουν ή θεωρούν πως με τον τρόπο αυτό κάνουν αντίσταση, αυτό το ξέρουν οι ίδιοι.

Έτσι, κοντά στους τόσους κατά καιρούς, αντιστασιακούς, ουσία ή κατά δήλωσις, γνήσιους ή γιαλαντζί έχουν προστεθεί και οι αντιστασιακοί κατά του εμβολιασμού.

Πάντως το να υπενθυμίζεις τους Έλληνες ακόμη τόσο έντονα για ένα παγκόσμιο κίνδυνο, πάει πολύ, πάρα πολύ.

Εκτός αν στην περίπτωση των βραδυπορούντων ισχύει ρήση “ή επανάληψη είναι μητέρα της μάθησης”.

*Ο Στράτος Σιμιτζής είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Από τα βιβλιοπωλεία διατίθεται η νέα συλλογή διηγημάτων του με τίτλο: “Η αρχόντισσα του κάμπου”. Εκδόσεις “Μέθεξις”.

Το «μετα-σύμπαν» εισβάλλει στη ζωή μας

Από

anixneuseis

January 10, 2022

Οι τεχνολογίες που ωρίμασαν και σχεδιάζουν να προωθήσουν οι εταιρείες μέσα στο 2022

Φωτ. AP/ Tony Avelar

Brian X. Chen

10.01.2022 • 08:06

Μια σειρά από τεχνολογίες ετοιμάζεται να εισβάλει στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας και στα σπίτια μας. Πρόκειται για «τάσεις» που εμφανίζονται ως νέες, αλλά στην πραγματικότητα παρουσιάζονται ξανά και ξανά επί χρόνια, απλούστατα επειδή χρειάζεται πολύ καιρό για να ωριμάσει η τεχνολογία ώστε να θελήσουν να την αγοράσουν οι περισσότεροι από εμάς.

Πολλά από όσα μας προωθούν οι εταιρείες τεχνολογίας για το 2022 είναι πράγματα που τα έχουμε ξανακούσει. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι η εικονική πραγματικότητα, η τεχνολογία που προσφέρει τη δυνατότητα στους χρήστες της να παίζουν τρισδιάστατα παιχνίδια φορώντας ένα ζευγάρι –λίγο ακαλαίσθητα– γυαλιά. Επανέρχεται και φέτος στο προσκήνιο και στο επίκεντρο των νέων τεχνολογιών, αφού πρώτα μετονομάστηκε σε «μετα-σύμπαν» από τον ιδρυτή του Facebook, Μαρκ Ζούκερμπεργκ. Μια άλλη κατηγορία για την οποία γίνεται πολύς λόγος είναι αυτή των λεγόμενων «έξυπνων σπιτιών» – μια τεχνολογία ελέγχου και τηλεχειρισμού των οικιακών συσκευών με φωνητικές εντολές μέσω μικροφώνων ή με το κουμπί ενός έξυπνου κινητού. Στην πραγματικότητα, η βιομηχανία του είδους προσπαθεί να προωθήσει αυτή την τεχνολογία στα σπίτια μας εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία. Φέτος αυτά τα προϊόντα φαίνεται πως αρχίζουν πλέον να φαίνονται όντως χρήσιμα. Μια άλλη τεχνολογία που παίρνει όλο και περισσότερη δημοσιότητα είναι εκείνη των ψηφιακών αξεσουάρ που καταγράφουν τη φυσική κατάσταση όποιου τα φοράει και διευκολύνουν τη διάγνωση του προβλήματος ή εξυπηρετούν κάποια ανάγκη της υγείας του. Σε ό,τι αφορά τις αυτοκινητοβιομηχανίες που σχεδιάζουν ηλεκτροκίνητα οχήματα εδώ και καιρό, τώρα αρχίζουν να επισπεύδουν την υλοποίηση των σχεδίων τους προκειμένου να επιτύχουν τον στόχο της κατάργησης των αυτοκινήτων βενζίνης μέχρι το 2030. Ας δούμε λοιπόν πιο αναλυτικά τέσσερις τεχνολογίες ή τάσεις που πρόκειται να εισβάλουν στη ζωή μας φέτος.

Τα νέα προϊόντα εικονικής πραγματικότητας και η καινούργια πλατφόρμα του ιδρυτή του Facebook.

Εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία οι γκουρού της τεχνολογίας οραματίζονται την εποχή που οι εικονικές ζωές μας θα διαδραματίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο με την πραγματικότητα. Στην εποχή εκείνη θεωρητικά θα περνάμε άφθονο χρόνο επικοινωνώντας και αλληλεπιδρώντας με φίλους και συνεργάτες στον εικονικό κόσμο και επομένως θα δαπανούμε χρήματα σε αυτόν τον εικονικό κόσμο για εικονικές υπηρεσίες και ψηφιακά προϊόντα. «Στον σημερινό κόσμο οι άνθρωποι στέλνουν μια εικόνα που αντανακλά τον εαυτό τους πολλές φορές μέσα σε μια ημέρα», επισημαίνει ο Μάθιου Μπαλ, επενδυτής που έχει γράψει εκτεταμένα γύρω από το «μετα-σύμπαν». Οπως διευκρινίζει ο ίδιος, «στην επόμενη φάση της η τεχνολογία θα πάρει την οπτική αναπαράσταση και θα της δώσει διαστάσεις, οπότε θα μπαίνει κανείς μέσα σε ένα περιβάλλον και θα εκφράζεται μέσα από αυτή την τρισδιάστατη αναπαράσταση». Αυτό θυμίζει κάτι από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Οπως, όμως, τονίζει ο κ. Μπαλ, καθώς διανύαμε το δεύτερο έτος της πανδημίας υπήρξε μια κρίσιμη μάζα από παράγοντες που κατέστησαν το «μετα-σύμπαν» πιο ρεαλιστικό. Πρώτα απ’ όλα η τεχνολογία βελτιώθηκε. Στη διάρκεια του περασμένου έτους, το Facebook ανακοίνωσε ότι μετονομάζεται σε Meta, αφού πρώτα είχε πουλήσει 10 εκατ. κομμάτια από το Quest 2, όπως αποκάλεσε τη συσκευή του της εικονικής πραγματικότητας. Ισχύει, άλλωστε, ότι πολλοί άνθρωποι είναι πρόθυμοι να φιλοτεχνήσουν τον ψηφιακό εαυτό τους. Ορδές επενδυτών αγόρασαν τα λεγόμενα NFTs, ένα νέο είδος επένδυσης, δηλαδή μοναδικά ψηφιακά αντικείμενα που αγοράζονται με κρυπτονομίσματα. Πολλοί επένδυσαν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για να ενταχθούν σε μια ψηφιακή λέσχη θαλαμηγών.

Στο μεταξύ, η Apple σχεδιάζει να παρουσιάσει τη δική της συσκευή εικονικής πραγματικότητας που θα μοιάζει με ένα ζευγάρι γυαλιά για σκι και θα βασίζεται σε ένα είδος υπολογιστή που θα «φοριέται» σε κάποιο άλλο σημείο του σώματος. Η Google αναπτύσσει, άλλωστε, εδώ και χρόνια τα δικά της προϊόντα εικονικής πραγματικότητας και η Microsoft έχει ήδη παρουσιάσει τις δικές της συσκευές εικονικής πραγματικότητας για επιχειρήσεις και κρατικές υπηρεσίες. Το μετα-σύμπαν μπορεί βέβαια να αποδειχθεί τελικά πως ήταν μια φαντασίωση και θα εξαρτηθεί από το ποια προϊόντα θα κυκλοφορήσουν στην αγορά και ποιοι θα τα αγοράσουν.

to-meta-sympan-eisvallei-sti-zoi-mas0

Ψηφιακό σπίτι με συσκευές που επικοινωνούν μεταξύ τους

Τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί πολλά είδη για τα έξυπνα σπίτια, όπως, για παράδειγμα, θερμοστάτες, κλειδαριές και ρομπότ καθαρισμού, όλα ελεγχόμενα μέσω Ιντερνετ.

Εχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος σε αυτόν τον τομέα και οι σχετικές συσκευές αφενός είναι αξιόπιστες στο έργο τους με τη βοήθεια ψηφιακών υποβοηθητικών συσκευών, όπως η Alexa της Amazon, η Assistant της Google και η Siri της Apple. Σταδιακά έχουν γίνει και πολύ πιο προσιτές από οικονομικής απόψεως.

Ωστόσο, το έξυπνο σπίτι παραμένει ως επί το πλείστον χαοτικό. Πολλά από τα προϊόντα του έξυπνου σπιτιού δεν ήταν συμβατά με άλλες τεχνολογίες. Ορισμένες κλειδαριές, για παράδειγμα, δούλευαν μόνο με κινητά της Apple και όχι με το σύστημα Android, ενώ ορισμένοι θερμοστάτες ελέγχονταν με τη φωνητική υπηρεσία της Google Assistant, αλλά όχι με τη Siri.

Η ασυμβατότητα δημιούργησε ζητήματα καθώς θεωρητικά θα πρέπει κάποια μέρα να μπορούν να αλληλεπιδρούν και να επικοινωνούν οι συσκευές μεταξύ τους, ώστε να μπορεί ένα πλυντήριο, για παράδειγμα, να ενημερώσει το στεγνωτήριο ότι υπάρχει ένας όγκος ρούχων πλυμένων που πρέπει να στεγνώσουν.

Φέτος οι μεγαλύτεροι ανταγωνιστές στη βιομηχανία της τεχνολογίας, οι Apple, Samsung, Google και Amazon, φαίνεται πως κατορθώνουν να κάνουν πιο πρακτικό το έξυπνο σπίτι. Σχεδιάζουν να προσαρμόσουν την τεχνολογία τους ώστε να είναι συμβατή με τις προδιαγραφές Matter που δίνει στις οικιακές συσκευές τη δυνατότητα να συνομιλούν και να συνεργάζονται, ανεξάρτητα από το ποιας εταιρείας είναι η υποβοηθητική συσκευή.

Τα έξυπνα ρολόγια και η έκρηξη επενδύσεων στη βιομηχανία της ηλεκτροκίνησης

Τα αξεσουάρ φυσικής κατάστασης όπως το Apple Watch και το Fitbit, που βοηθούν στην ανίχνευση των κινήσεων και των παλμών της καρδιάς, γίνονται όλο και πιο δημοφιλή. Ετσι, οι εταιρείες τεχνολογίας πειραματίζονται φέτος προσπαθώντας να κατασκευάσουν μικρότερες συσκευές που να μπορούν να φορεθούν και να συγκεντρώνουν πολύ σημαντικές πληροφορίες για την υγεία μας και τη φυσική μας κατάσταση.
Η εταιρεία τεχνολογίας υγείας Oura παρουσίασε προσφάτως νέο μοντέλο της που έχει ενσωματωμένους αισθητήρες και ανιχνεύει μετρήσεις όπως η θερμοκρασία του σώματος, προκειμένου να προβλέψει με ακρίβεια τον κύκλο γονιμότητας των γυναικών. Προ μηνός μια άλλη εταιρεία παρουσίασε μια συσκευή που μπορεί να φορεθεί και να ανιχνεύει ενδείξεις χρόνιας ασθένειας.

Οι ειδικοί της ιατρικής κοινότητας προειδοποιούν για τις ενδεχόμενες συνέπειες της τεχνολογίας υγείας. Οταν δεν τοποθετούνται στο σωστό πλαίσιο, τα δεδομένα για τη φυσική κατάσταση των ανθρώπων μπορούν να παραπλανήσουν και να οδηγήσουν σε εσφαλμένα συμπεράσματα, ανιχνεύοντας ανύπαρκτες ασθένειες που θα κάνουν τους ανθρώπους υποχόνδριους.

Αν, πάντως, κρίνουμε από την εκτεταμένη χρήση των rapid tests για την ανίχνευση του κορωνοϊού, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να αρχίσουν να λαμβάνουν πρωτοβουλίες για να γνωρίζουν την υγεία τους.

Πέρυσι ο πρόεδρος Μπάιντεν ανακοίνωσε τον φιλόδοξο στόχο της υπερδύναμης: τα μισά από όσα οχήματα πωλούνται στις ΗΠΑ θα είναι ηλεκτροκίνητα μέχρι το 2030.

Στην προσπάθειά τους να ανταποκριθούν οι μεγαλύτερες αυτοκινητοβιομηχανίες επέσπευσαν τα σχέδιά τους για την ανάπτυξη των δικών τους ηλεκτροκίνητων μοντέλων, τα περισσότερα από τα οποία παρουσιάστηκαν μέσα στην εβδομάδα στο Σαλόνι Καταναλωτικών Ηλεκτρονικών Προϊόντων στο Λας Βέγκας.

Την Τρίτη, η Ford Motor ανακοίνωσε τα σχέδιά της για αύξηση της παραγωγής του ηλεκτροκίνητου μοντέλου φορτηγού F-150 Lightning, ενώ μέσα στην εβδομάδα αναμένεται να παρουσιάσει η General Motors τα σχέδιά της για την ηλεκτροκίνητη εκδοχή του φορτηγού της Chevrolet Silverado που θα κινείται με μπαταρία.

Αλλες αυτοκινητοβιομηχανίες όπως η Mercedes-Benz έχουν ανακοινώσει ήδη τα σχέδιά τους για τα ηλεκτροκίνητα οχήματά τους που θα κυκλοφορήσουν στην αγορά τα επόμενα χρόνια.

Αν και επικρατεί αρκετός ενθουσιασμός στην αγορά σχετικά με τα ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα, όσοι ενδιαφέρονται φέτος για οχήματα που θα κινούνται με μπαταρία, μάλλον θα αναγκαστούν να στραφούν στην Tesla, καθώς δεν υπάρχει ακόμη εκτεταμένο δίκτυο σταθμών τροφοδοσίας για ηλεκτροκίνητα οχήματα και ιδιαιτέρως στις αγροτικές περιοχές.

Η Tesla έχει αναπτύξει τους δικούς της σταθμούς φόρτισης εδώ και χρόνια.

Οπως τονίζει η Καρολίνα Μιλανέζι, αναλύτρια τεχνολογίας καταναλωτή στη συμβουλευτική εταιρεία Creative Strategies, «είναι τόσο πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν σε ό,τι αφορά τις απαιτούμενες υποδομές, γι’ αυτό και λέγονται μεν πολλά, αλλά δεν ξέρουμε πόσα από αυτά αποτελούν πραγματικότητα».

to-meta-sympan-eisvallei-sti-zoi-mas2

Το όραμα

Ανακοινώνοντας τη μετονομασία του Facebook σε Meta προ ολίγων μηνών, ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ εξήγησε πώς οραματίζεται τη μετεξέλιξή του στο μετα-σύμπαν που «θα είναι ο διάδοχος του Ιντερνετ των κινητών και θα μας δώσει τη δυνατότητα να είμαστε παρόντες σαν να βρισκόμαστε εκεί με άλλους ανθρώπους αδιακρίτως του πόσο μακριά είμαστε στην πραγματικότητα».

Υπεραισιοδοξία

Ενδεικτική της υπεραισιοδοξίας που χαρακτηρίζει τους επιχειρηματίες οραματιστές των σύγχρονων τεχνολογιών ήταν η πεποίθηση που είχε από το 2016 ο ιδρυτής της Tesla, Ελον Μασκ, πως «όσα οχήματα φεύγουν από το εργοστάσιό της διαθέτουν ήδη πλήρως την τεχνολογία για αυτονομία πέμπτου επιπέδου», δηλαδή ήταν πλήρως αυτοκινούμενα. Ακολούθησαν ατυχήματα και μηνύσεις εναντίον της καινοτόμου αυτοκινητοβιομηχανίας.

to-meta-sympan-eisvallei-sti-zoi-mas6

Η υλοποίηση

Σε ό,τι αφορά το πόσος χρόνος χρειάζεται για να υλοποιηθούν πραγματικά όσα υπόσχονται οι νέες καινοτόμοι τεχνολογίες, είναι αποκαλυπτική η δήλωση του ιδρυτή της Microsoft, Μπιλ Γκέιτς, ότι «οι περισσότεροι άνθρωποι υπερεκτιμούν αυτά που μπορούν να κάνουν σε ένα χρόνο και υποτιμούν αυτά που μπορούν να κάνουν σε 10 χρόνια».

“Καθημερινή”

Μια νέα «Γιάλτα» στο τραπέζι Αμερικανών και Ρώσων;

Από

anixneuseis

January 10, 2022

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2022 07:03

REUTERS/MARIYA GORDEYEVA

Μετά τις τελευταίες ταραχές στο Καζακστάν, προστέθηκε και αυτή η χώρα της Κεντρικής Ασίας στην ατζέντα των συνομιλιών μεταξύ Δύσης και Ρωσίας.

Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

Στη Γενεύη, στις Βρυξέλλες, αλλά και στη Βιέννη, είναι στραμμένα τα βλέμματα όλου του κόσμου αυτή την εβδομάδα, καθώς Δύση και Ρωσία θα συζητήσουν τις γεωπολιτικές διαφορές τους, με επίκεντρο την κρίση στην Ουκρανία, αλλά και τις αιματηρές συγκρούσεις στο Καζακστάν.

Στη Γενεύη συναντώνται σήμερα αντιπροσωπείες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, την Τετάρτη στις Βρυξέλλες θα συνεδριάσει το Συμβούλιο ΝΑΤΟ-Ρωσίας- η πρώτη συνάντηση εδώ και δυόμισι χρόνια- και την Πέμπτη θα υπάρξουν συνομιλίες στη Βιέννη, στο πλαίσιο του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).

Στόχος και στις τρεις συναντήσεις είναι η αποτροπή μιας ευρύτερης κρίσης, καθώς ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει συγκεντρώσει δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες κατά μήκος των συνόρων με την Ουκρανία, με το ΝΑΤΟ να εκφράζει ανησυχίες για το ενδεχόμενο ρωσικής εισβολής.

Ο Γενικός Γραμματέας της Ατλαντικής Συμμαχίας, Γενς Στόλτενμπεργκ, υποστήριξε μάλιστα ότι «ο κίνδυνος μιας νέας σύγκρουσης είναι υπαρκτός».

Την ίδια ώρα, η Μόσχα εκφράζει την απογοήτευσή της για τα μηνύματα από το ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα ρωσικά πρακτορεία ειδήσεων Interfax και RIA,εκτιμούν ότι η Ουάσιγκτον επιμένει σε μονομερείς παραχωρήσεις από τη Μόσχα.Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Ριάμπκοφ, που θα συναντηθεί σήμερα στη Γενεύη με την αναπληρώτρια Υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Γουέντι Σέρμαν, έσπευσε να τονίσει ότι «η Ρωσία δεν είναι αισιόδοξη για τις συζητήσεις».

Χαμηλές προσδοκίες

Με χαμηλές προσδοκίες προσέρχεται και η αμερικανική αντιπροσωπεία, εκτιμώντας ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν προσπαθεί να αναγκάσει την Ουάσιγκτον να συζητήσει τη διαίρεση της Ευρώπης σε σφαίρες συμφερόντων, κάτι που η Δύση δεν πρόκειται να δεχτεί.

Σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο, η Μόσχα ουσιαστικά, απαιτεί μια νέα έκδοση της Γιάλτας, λίγο πιο ανατολικά. Η Μόσχα απορρίπτει κάθε συζήτηση για επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς και αυτόν το φόβο επικαλείται για να δικαιολογήσει την ανάπτυξη των ρωσικών δυνάμεων στα Ουκρανικά σύνορα. Ο Πούτιν απαιτεί εγγυήσεις ασφαλείας και προειδοποιεί ότι δεν θα αποδεχτεί ενδεχόμενη ένταξη της Ουκρανίας στη δυτική στρατιωτική συμμαχία.

Το ΝΑΤΟ έχει απορρίψει τα περισσότερα από τα αιτήματα του Πούτιν, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι είναι τόσο υπερβολικά που πολλοί έχουν δίκιο να αναρωτιούνται αν υποβλήθηκαν μόνο και μόνο για να απορριφθούν. Κυβερνητικός αξιωματούχος στην Ουάσιγκτον είπε ότι δεν θα εκπλαγεί αν η ρωσική πλευρά διέδιδε ψευδείς αναφορές για παραχωρήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, προκειμένου να «διχάσει τους συμμάχους Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους, σύμφωνα με κύκλους της αμερικανικής κυβέρνησης, θα προτείνουν μια συμβιβαστική λύση για τον περιορισμό ορισμένων στρατιωτικών δραστηριοτήτων στην Ανατολική Ευρώπη. Αναμένεται μάλιστα να συζητηθεί σήμερα ο αμοιβαίος περιορισμός των στρατιωτικών ασκήσεων και η τοποθέτηση πυραύλων στην περιοχή, όπως δήλωσε υψηλόβαθμο στέλεχος της αμερικανικής κυβέρνησης, το περασμένο Σάββατο. Η ίδια πηγή κατέστησε επίσης σαφές ότι δεν εναπόκειται στη Μόσχα να αποφασίσει με ποιες χώρες, θα συνάψουν συμμαχίες άλλα κράτη. Παραμονή της συνάντησης στη Γενεύη, οι Ηνωμένες Πολιτείες προειδοποίησαν και πάλι τη Μόσχα ότι ενδεχόμενη εισβολή θα επιφέρει σκληρές οικονομικές κυρώσεις, αλλά και στρατιωτική υποστήριξη στο Κίεβο.

Συνολικά, ωστόσο, η αμερικανική πλευρά εκτιμά ότι «δεν θα υπάρξουν σταθερές δεσμεύσεις σε αυτές τις συνομιλίες, αν και θα είναι σοβαρές και συγκεκριμένες», σύμφωνα με τον ίδιο κυβερνητικό αξιωματούχος. Πρόσθεσε μάλιστα ότι στη συνέχεια, όλα τα θέματα θα εξεταστούν στην Ουάσιγκτον και θα συζητηθούν με τους συμμάχους κατά τη διάρκεια της εβδομάδας.

Και το Καζακστάν στο «μενού»

Οι αιματηρές συγκρούσεις στο Καζακστάν βρίσκονται επίσης στο μενού όλων των συναντήσεων αυτή την εβδομάδα, καθώς η σταθερότητα στην αχανή και πλούσια σε ορυκτές πρώτες ύλες και ουράνιο (40% της παγκόσμιας παραγωγής),χώρα της Κεντρικής Ασίας, ενδιαφέρει όλες τις πλευρές, με δεδομένο ότι απειλείται η περιφερειακή και ευρασιατική γεωπολιτική αρχιτεκτονική.

Ο πρόεδρος του Καζακστάν Κασίμ-Τζομάρτ Τοκάγιεφ σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν υποστήριξε ότι η κατάσταση σταθεροποιείται μετά τις αιματηρές συγκρούσεις, αν και υπάρχουν μεμονωμένες εστίες έντασης. Πολλοί αναλυτές εκτιμούν μάλιστα ότι ο Πρόεδρος Τοκάγιεφ χρησιμοποίησε την αναταραχή για να επεκτείνει την επιρροή του.

Σύμφωνα με επίσημες πληροφορίες, περισσότερα από 5.100 άτομα συνελήφθησαν τις τελευταίες ημέρες, μεταξύ των οποίων υψηλόβαθμα στελέχη όπως ο πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών Καρίμ Μασίμοφ. Ο επί χρόνια έμπιστος του πρώην προέδρου Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ κατηγορείται για εσχάτη προδοσία. Άλλοι και άλλοι πιστοί οπαδοί του Ναζαρμπάγιεφ, απομακρύνθηκαν επίσης από βασικές θέσεις στον μηχανισμό εξουσίας. «Εφτασε το τέλος της εποχής Ναζαρμπάγιεφ», λέει ο Τεμούρ Ουμάροφ, από το Carnegie Center της Μόσχας.

«Ο Ναζαρμπάγιεφ είχε γίνει βάρος για ολόκληρο το σύστημα. Εξ ου και η απόφαση να τον ξεφορτωθούν τώρα», εξηγεί ο Ουμάροφ, που είναι ειδικός για την Κεντρική Ασία.

Τον Τοκάγιεφ αποφάσισε να στηρίξει άλλωστε η Μόσχα, στέλνοντας αμέσως στρατεύματα για να βοηθήσουν στην καταστολή της λαϊκής εξέγερσης. Όπως γράφει άλλωστε εύστοχα και η ιταλική επιθεώρηση Γεωπολιτικής «Limes», «η καθημερινή προσευχή κάθε Ρώσου ή Σοβιετικού στρατηγού ήταν πάντα η επαλήθευση της σταθερότητα των κάθε λογής συνόρων με τη Δύση και ο Πούτιν σίγουρα δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτή την πρακτική».

naftemporiki.gr

Κυριάκος Πεφτιτσέλης: Αντίο Δημήτρη Μπούτλη

Από

anixneuseis

January 10, 2022

του Κυριάκου Πεφτιτσέλη

Έφυγε χθες από τη ζωή ο γιατρός και μέλος του Δ.Σ Θεσσαλονίκης Δημήτρης Μπούτλης, μετά την τελευταία περιπέτεια της υγείας του.
Μέντορας για εκατοντάδες Εθελοντές του τμήματος Θεσσαλονίκης ήταν ο άνθρωπος που δίδαξε το ιδεώδες του εθελοντισμού και τις αρχές του κινήματος του ΕΡΥΘΡΟΎ ΣΤΑΥΡΟΎ. Εθελοντής ο ίδιος από τα μαθητικά χρόνια, προσπαθούσε να μεταδώσει την ιδέα ότι όλοι μπορούν να σώσουν έναν τουλάχιστον συνάνθρωπο που κινδυνεύει αφιερώνοντας λίγο από τον προσωπικό τους χρόνο μαθαίνοντας βασικές Α’ Βοήθειες.

Πρωτοπόρος, έβαλε τα θεμέλια της αντιμετώπισης των έκτακτων αναγκών οργανώνοντας τις πρώτες ομάδες Εθελοντών Διασωστών του Ερυθρού Σταυρού.
Ήταν αυτός που μόχθησε για να στηθεί το ΕΚΑΒ και να πάρει μορφή η Επείγουσα Προ-νοσοκομειακή Ιατρική.
Με έμμονη κοινωνική ευαισθησία, σαν ιατρός-αναισθησιολόγος δεν δέχθηκε ποτέ αμοιβή. Αντίθετα, από προσωπική πείρα, καταθέτω ότι προσέφερε χρήματα σε πάσχοντες ασθενείς, πάντα διακριτικά.
Δεν δίσταζε να επισημαίνει σταθερά τα προβλήματα και τις αστοχίες του συστήματος υγείας, ακόμη και όταν απειλήθηκε από μεγαλοσχήμονες πολιτικούς παράγοντες με “απόλυσή του, …σύντομα”.
Ακούραστος και πολύ αγαπητός, συνέχισε το έργο του μέχρι την συνταξιοδότηση του, οπότε εκλέχθηκε μέλος του διοικητικού συμβουλίου το περιφερειακού τμήματος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Θεσσαλονίκης.
Η θλίψη είναι μεγάλη για την οικογένεια του, για τους συνεργάτες του στον ΕΡΥΘΡΟ ΣΤΑΥΡΟ και το ΕΚΑΒ

Θα σε θυμόμαστε πάντα, αγαπημένε φίλε και αδελφέ Δημήτρη.
Κυριάκος Πεφτιτσέλης, συνεργάτης και φίλος πολλών ετών.

Νίκος Κανέλλος: Το αφήγημα του «ανήκειν»

Από

anixneuseis

January 10, 2022

του Νίκου Κανέλλου*

Σύντομη πολιτική αναφορά

Κατα συρροή «εγκλήματα» έγιναν από τις ξενες επεμβάσεις στην Ελλάδα από την πρώτη μετά επαναστατική περίοδο …

δυστυχώς,οι άμεσοι υπεύθυνοι ήταν πρόθυμοι συμπατριώτες μας που οχυρώθηκαν κάτω από έναν επίπλαστο «ευρωπαϊκό» λόγο για να σφετεριστούν την εξουσία και να βάλουν πιο βαθειά στην πολιτική και οικονομική υποταγή το σύνολο των ελληνικών μηχανισμών

Το χειρότερο είναι ότι όλα όσα λίγο πολύ είναι γνωστά τοις πάσι,τα αποσιωπούμε

Οι εξελίξεις αυτές επιβράδυναν την εσωτερική ανάπτυξη της χώρας μας και έβαλαν φραγμό στην δημιουργία των Ελλήνων ….

Μπορεί να ανεβεί,το 2022,ο παλμός του πολιτισμού και της ιστοριας του Ελληνισμού;

Ελληνισμος που «ξεκοκαλίστηκε»,δυστυχώς,με την Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή

Ξεκληρίστηκε με τον εμφύλιο,καταρρακώθηκε με ένα σωρό προδοσίες από τον ξεσηκωμό του 21 και αποπροσανατολίστηκε,φυλλοροωντας με παρεμβάσεις και ωμές ξένες επιρροές χωρίς όραμα και έμπνευση

Το να γίνουν «οι Έλληνες επιτέλους Ευρωπαίοι» που ανέφερε,ως άποψη του,γνωστός Έλληνας πολιτικός εξυπηρέτησε καποιες δικαιολογημενες ισως σκοπιμότητες τότε αλλά,μακροχρόνια,απασφάλισε τη συνταγή του διεθνους μιμητισμού,άλωσε τη δημιουργία και σταμάτησε την ανάπτυξη

Ας αποκτήσουν κριτικό λόγο και σκέψη οσοι ασχολούνται με τον δημόσιο λόγο,τα ΜΜΕ,οι αιρετοί και οσοι θα αναζητήσουν,για πολλοστή φορά,την εμπιστοσύνη,μέσω της ψήφου,των πολιτών

Η διάκριση δεν είναι για εκείνους η τις οικογενειες τους όταν και εφόσον επανεκλεγούν αλλά για όλους… όταν συνεισφέρουν στην δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης των κυττάρων του Λαού ως κεντρική κινητήρια δύναμη μας

Έστω και αν με τη συνενοχή όλων τον καταργήσαμε και τον εξελίξαμε σε απαθή και «ηττοπαθή» πληθυσμό

Επιμένω στο χωριό για να αναπνεύσω,μέχρι κεραίας,την αδήριτη ανάγκη για ενότητα και την παραδοχή,υποστήριξη του χώρου των απλών συνηθειών,της υπαίθρου και των αξιών που ανέδειξαν τη διαφορετικότητα μας στο διαβα της ιστορίας

Οπως έλεγε με έμπνευση ενας από τους μεγαλύτερους Γάλλους συγγραφείς και φιλέλληνας Victor Hugo “Ο κόσμος είναι η Ελλάδα όταν αναπτύσσεται και η Ελλάδα είναι ο κόσμος όταν ( που ) βυθίζεται”…

Αμπελακια Κυριακή,9.1.22

*Ο Νίκος Κανέλλος είναι πρέσβης ε.τ.

1...2,0982,0992,100...3,039 Σελίδα 2,099 από 3,039

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Οι προοπτικές του ενεργειακού Ελντοράντο στη Μεσόγειο: Οι ΗΠΑ και οι “πικρές αλήθειες” για τον East Med

ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ-Η Αυστραλία κατάφερε να γελοιοποιηθεί διεθνώς: Ποιούς ενοχλεί η Σερβία και ο Νόβακ Τζόκοβιτς;

Ποιος ήταν ο Νταβίντ Σασόλι: Ο παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων της RAI που έγινε πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Σεβασμός

Αποτυχία στη Ρώμη

Ακολουθεί το δεύτερο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης :

Το μεγαλύτερο think tank της Τουρκίας το λέει καθαρά: Μια νέα περίοδος έντασης με την Ελλάδα φαίνεται πιθανή

-Πως κρίνετε το μέλλον των ελληνορωσικών σχέσεων ιδίως και μετά το ταξίδι Μητσοτάκη στο Σότσι;

-Σας ανησυχούν όσα διαδραματίζονται το τελευταίο διάστημα στα Βαλκάνια, σε Αλβανία-Κόσοβο, Σερβία, Βοσνία και Σκόπια;

Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου-ΗΠΑ και Ρωσία σε κρίσιμο σταυροδρόμι

Η σημασία των συνομιλιών της Γενεύης

Ο κόσμος μετά το 1945

Στρατιωτικοί, Κράτη και Παγκόσμιο Χρήμα

Μετά το τέλος της μονοκρατορίας

Εξαιρετικά κρίσιμη και επείγουσα η ανάγκη να ανοίξει καινούριος δρόμος

Δημήτρης Νατσιός: «Σήμερα γκρεμίστηκε μια εκκλησιά»

Δημήτρης Τσαϊλάς: Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΑΝ. ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΚΑΙ Ο EASTMED

Στράτος Σιμιτζής: Η απουσία του υγρού στοιχείου

Το «μετα-σύμπαν» εισβάλλει στη ζωή μας

Οι τεχνολογίες που ωρίμασαν και σχεδιάζουν να προωθήσουν οι εταιρείες μέσα στο 2022

Ψηφιακό σπίτι με συσκευές που επικοινωνούν μεταξύ τους

Τα έξυπνα ρολόγια και η έκρηξη επενδύσεων στη βιομηχανία της ηλεκτροκίνησης

Το όραμα

Υπεραισιοδοξία

Η υλοποίηση

Μια νέα «Γιάλτα» στο τραπέζι Αμερικανών και Ρώσων;

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2022 07:03

Χαμηλές προσδοκίες

Και το Καζακστάν στο «μενού»

Κυριάκος Πεφτιτσέλης: Αντίο Δημήτρη Μπούτλη

Νίκος Κανέλλος: Το αφήγημα του «ανήκειν»