Αρχική Blog Σελίδα 2086

Στο ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, ούτε ένα αξιοθέατο έχει μείνει απούλητο

0

Στο ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, ούτε ένα αξιοθέατο έχει μείνει απούλητο. Μεγάλο μέρος του λιμανιού, μαζί με κάποια από τα καράβια – «θηρία», ο Λευκός Πύργος και η Πλατεία Αριστοτέλους, η ΔΕΘ «παρέα» πάντα με τον Πύργο του ΟΤΕ και το «Παλέ ντε Σπορ», αλλά και γήπεδα, δημόσιοι δρόμοι και πολυκατοικίες έχουν πουληθεί, στις περισσότερες περιπτώσεις χωρίς καν να το γνωρίζουν οι κάτοικοι, ιδιοκτήτες ή διαχειριστές τους. Οι περισσότερες σημαίες ιδιοκτησίας πάνω στα ακίνητα είναι οι αναμενόμενες, με βάση τις επενδύσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα στην Ελλάδα: εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες αμερικανικές, γερμανικές, ιταλικές, καναδικές και αυστραλιανές σημαίες, πέραν των αμέτρητων ελληνικών και των πολλών κυπριακών, οριοθετούν «μέτρο μέτρο» την κάθε ιδιοκτησία. Ανάμεσά τους, υπάρχουν όμως κι εκείνες που δεν θα περίμενε κάποιος να συναντήσει στη Θεσσαλονίκη: για παράδειγμα, σημαίες Δυτικής Σαχάρας, Λιβάνου και Κούβας.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι οι αγοραστές -συνήθως με ψευδώνυμο- ανήκουν υποχρεωτικά στις συγκεκριμένες εθνικότητες. Οι αγορές δεν έχουν γίνει στον πραγματικό κόσμο, αλλά στον εικονικό -αυτόν της πλατφόρμας «Earth2». Η μορφή των ακινήτων είναι ψηφιακή, όπως και οι τίτλοι ιδιοκτησίας. Τα χρήματα όμως που καταβάλλονται σε διάφορες αντίστοιχες πλατφόρμες για τοίχους και οικόπεδα φτιαγμένα από …πίξελ, ασχέτως του αν είναι «μεταφρασμένα» σε κρυπτονόμισμα, έχουν πραγματική αξία και αφαιρούνται από το πραγματικό εισόδημα χιλιάδων ανθρώπων παγκοσμίως. Μπορεί να ακούγεται δυσνόητο, αλλά είναι πλέον γεγονός. Μια πραγματικότητα που ουδείς γνωρίζει με ασφάλεια αν ήρθε για να μείνει ή θα «ξεφουσκώσει» απότομα, αλλά αποκτά ολοένα μεγαλύτερο μέγεθος αγοράς.

Πουλώντας σε …πίξελ τις Πυραμίδες της Γκίζας και τον Πύργο του Άιφελ

Η ψηφιακή μορφή εμβληματικών ακινήτων και μνημείων σε όλον τον κόσμο, από το Κολοσσαίο της Ρώμης και τις Πυραμίδες της Γκίζας μέχρι τον Πύργο του Άιφελ, το Παλάτι του Μπάκινγκχαμ και τον Λευκό Οίκο, πωλείται και αγοράζεται. Το ίδιο και η εικονική γη, από την Ελλάδα ώς τις ΗΠΑ ή και έξω από τη Γη, σε φανταστικούς κόσμους. Σε ορισμένες περιπτώσεις πωλείται πανάκριβα. Πολύ πρόσφατα ένα κομμάτι εικονικής γης στη «Decentraland», μια άλλη πλατφόρμα, άλλαξε χέρια προς 2,4 εκατομμύρια ευρώ, σπάζοντας το ρεκόρ του περασμένου Ιουνίου, όταν αντίστοιχο οικόπεδο είχε πουληθεί προς 810.000 ευρώ.

Κυβερνήσεις και επιχειρήσεις ιχνηλατούν τις εξελίξεις και κάποιες σπεύδουν να ανέβουν στο τρένο. Τα νησιά Barbados, για παράδειγμα, η νεότερη δημοκρατία στον κόσμο, ανακοίνωσαν τον περασμένο Δεκέμβριο ότι θα αποκτήσουν νέα πρεσβεία. Όχι στον πραγματικό κόσμο, αλλά στον εικονικό της Decentraland. Όπως το έθεσε στο «Bloomberg» ο 35χρονος Gabriel Abed, πρέσβης των Barbados στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (στον πραγματικό κόσμο), η δυνατότητα αυτή «θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο κόσμος. Η πρεσβεία είναι μικρό πράγμα. Το μεγάλο πράγμα είναι το τι μπορούν οι κυβερνήσεις να κάνουν μαζί, όταν η γη δεν θα έχει πια φυσική μορφή και οι περιορισμοί δεν θα αποτελούν πλέον μέρος της εξίσωσης» (ελεύθερη μετάφραση)…

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ συνομίλησε για το θέμα των αγοραπωλησιών ψηφιακού real estate με πέντε υποψήφιους/ες διδάκτορες και μεταδιδάκτορες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και με την Αθηνά Βακάλη, καθηγήτρια του Τμήματος Πληροφορικής του ΑΠΘ και διευθύντρια του Εργαστηρίου Επιστήμης Δεδομένων και Ιστού (Datalab), η οποία συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους επιστήμονες του κόσμου για το 2020, στη σχετική λίστα καθηγητών του Πανεπιστημίου του Stanford.

Ο «φόβος του μελλοντικού αποκλεισμού» και η ενεργή κοινότητα άνω των 300.000 χρηστών μηνιαίως

Όπως εξηγούν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Βακάλη και η υποψήφια διδάκτωρ του ΑΠΘ Σοφία Υφαντίδου, η εκτόξευση των τιμών στις αγοραπωλησίες ψηφιακών ακινήτων (digital real estate), αναδεικνύει μια δυναμικά ανερχόμενη νέα «μετα-αγορά». Ενδεικτικό είναι ότι οι πλατφόρμες «Earth 2» και «Decentraland» έχουν ενεργή κοινότητα περισσότερων από 300.000 χρήστες σε μηνιαία βάση… «Η παρουσίαση του Metaverse, ενός υβριδικού εικονικού κόσμου, από τον ιδρυτή και CEO του Facebook, Μαρκ Ζάκερμπεργκ, και η δημοσιοποίηση σειράς πολύκροτων αγοραπωλησιών εκτόξευσε τις τιμές και την προοπτική αυτής της “μετα-αγοράς”.

«Ένα τεμάχιο εικονικής γης το 2019 κόστιζε περίπου 690 ευρώ, ενώ το 2021 η τιμή του είναι 2400 ευρώ. Σε μια τόσο δυναμική αγορά, η απόκτηση εικονικής γης ελκύει δραστήριους και τολμηρούς επενδυτές, πολλοί από τους οποίους βλέπουν ευκαιρίες “εύκολης” ή/και σύντομης απόδοσης. Πέρα από την οικονομική διάσταση, φαίνεται πως ο φόβος του μελλοντικού αποκλεισμού (Fear-Of-Missing-Out) από τις ευκαιρίες που υπόσχεται το Metaverse (σ.σ. συγχώνευση πραγματικού και εικονικού κόσμου), αποτελεί επιπλέον κίνητρο συμμετοχής», αναφέρουν.

Πώς είναι, όμως, δυνατόν να μπορεί κάποιος να αγοράσει ακόμα και δημόσιους χώρους και αρχαία μνημεία, έστω εικονικά, και να βγάζει κέρδος από αυτά; Υπάρχει κάποιο νομικό κενό ή και ηθικό πρόβλημα εδώ; Κατά τον υποψήφιο διδάκτορα Γιώργο Βλαχάβα, δεν διαφαίνεται κάποιο σημαντικό τέτοιο ζήτημα, καθώς δεν πρόκειται για τα ίδια τα μνημεία, αλλά για ψηφιακές αναπαραστάσεις τους. «Ουσιαστικά, δεν διαφέρει πολύ η αγορά ενός μνημείου σε μια πλατφόρμα εικονικών ακινήτων από εκείνη ενός πίνακα ζωγραφικής ή μιας φωτογραφίας του. Επίσης, δεν κατέχει καμία πλατφόρμα εικονικών ακινήτων την ιδιότητα της μοναδικής. Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλοί, πιθανόν αμέτρητοι, πίνακες ζωγραφικής που απεικονίζουν τον Λευκό Πύργο. Αντίστοιχα, δεν υπάρχει κανένας περιορισμός στον αριθμό των εφαρμογών εικονικής μετα-αγοράς, που μπορούν να δημιουργηθούν», απαντά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιώργος Βλαχάβας.

Οι πρωτόγνωρες αυτές αγορές έρχονται με σημαντικό ρίσκο, όπως προειδοποιούν η κ. Βακάλη και ο υποψήφιος διδάκτωρ Ηλίας Δημητριάδης. Κάθε ενδιαφερόμενος επενδυτής και ειδικά οι νεαρής ηλικίας χρήστες, επισημαίνουν, είναι απαραίτητο να γνωρίζουν ότι οι εικονικοί τίτλοι ιδιοκτησίας παραμένουν ένας σαφώς εξειδικευμένος και περιορισμένος τομέας επενδύσεων, κι ο εκάστοτε επενδυτής ενδεχομένως να μην δει υψηλές αποδόσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα. Χρειάζεται να γίνει απαραίτητα έρευνα της πλατφόρμας που θα χρησιμοποιηθεί για τις αγορές. Με δεδομένη την πρόσφατη εξέλιξη των ψηφιακών αυτών αγορών, η βιωσιμότητά τους παραμένει αμφισβητήσιμη και αμφίρροπη. Επιπλέον, ο διαχειριστής της πλατφόρμας μπορεί να αποσυρθεί απροειδοποίητα, «εξαφανίζοντας» έτσι τις όποιες αγορές ψηφιακής γης. Ταυτόχρονα, φαίνεται ότι οι «χρυσές ευκαιρίες» έχουν προ πολλού εξαντληθεί.

Γιατί αποκτούν παρουσία σε τέτοιους κόσμους μεγάλες επιχειρήσεις, καλλιτέχνες πρώτης γραμμής και κυβερνήσεις;

Το τελευταίο διάστημα, επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο μεταδιδάκτωρ Βασίλειος Ψωμιάδης, μεγάλες εταιρείες (Coca-Cola, Nike, Gucci, Louis Vuitton), αλλά και καλλιτέχνες (Eminem, Snoop Dogg, Ozzy Osbourne), δοκιμάζουν νέα επιχειρηματικά μοντέλα του Metaverse κυρίως μέσω των δημοφιλών πλέον NFTs (σ.σ. Non-Fungible tokens, ένα είδος ηλεκτρονικού πιστοποιητικού ή τίτλου ιδιοκτησίας, βασισμένου στην τεχνολογία του blockchain, που διασφαλίζει την αυθεντικότητα ενός οποιουδήποτε ψηφιακού αντικειμένου).

«Το Metaverse φιλοδοξεί να αποτελέσει τη μετεξέλιξη του σημερινού Διαδικτύου και δίχως αμφιβολία ελκύει όσους θέλουν να αδράξουν τις ποικίλες ευκαιρίες που εκτιμούν ότι θα προκύψουν από αυτή τη μετάβαση. Οι καινοτομίες που τεχνολογικοί κολοσσοί, όπως οι Meta (πρώην Facebook) και Microsoft, ευαγγελίζονται ότι θα περιλαμβάνει, σε συνδυασμό με τα χαρακτηριστικά της έντονης διαδραστικότητας, της ψηφιακής αποκέντρωσης και της εκτεταμένης πραγματικότητας που συγκεντρώνει, υπόσχονται τη δημιουργία νέων αγορών που δεν έχουμε καν φανταστεί! Με δεδομένα τα προηγούμενα τεχνολογικά άλματα και την άκρως επιδραστική οικονομική και κοινωνική τους παρουσία, είναι φανερό ότι οι κολοσσοί αυτοί ελκύουν μεγάλη μερίδα χρηστών και επενδυτών» σημειώνει ο Βασίλειος Ψωμιάδης

Υπάρχει κάποια εκτίμηση του μεγέθους της αγοράς που δημιουργείται παγκοσμίως;

Κατά τον Δημήτριο Γιακάτο, υποψήφιο διδάκτορα, το Metaverse υπόσχεται τη μίξη εικονικών και πραγματικών κόσμων και μιας νέας υβριδικής ζωής. «Σταδιακά δημιουργείται προοπτική εικονικών καταστημάτων (από πραγματικές εταιρείες), όπου ο καταναλωτής έχει συνεχή εικονική διάδραση με τα προϊόντα, όπως το να δοκιμάζει ρούχα και αξεσουάρ στον ψηφιακό κόσμο. Η ανάπτυξη πραγματικών υπηρεσιών μέσα από εικονικούς κόσμους προβλέπεται να αυξηθεί με εκθετικό ρυθμό. Ήδη, τεχνολογικοί κολοσσοί όπως οι Meta και ΙΒΜ, έχουν ξεκινήσει να εκπαιδεύουν προσωπικό στη χρήση αυτών των τεχνολογιών, επενδύοντας τεράστια ποσά. Σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση του Bloomberg εκτιμάται ότι η παγκόσμια αγορά του Metaverse μπορεί να αγγίξει τα 800 δισ. δολάρια το 2024. Ωστόσο, το μέλλον είναι αβέβαιο και η ιστορία έχει δείξει ότι καμία πρόβλεψη δεν είναι σίγουρη, ειδικά για τις τεχνολογίες αιχμής, άρα μένει να αποδειχθεί μελλοντικά το εάν οι σημερινές εκτιμήσεις επαληθευτούν ή απλά είναι παροδική τάση» σημειώνει ο Δημήτριος Γιακάτος.

Ποιες είναι οι αναμενόμενες εξελίξεις στο πεδίο του Metaverse στην επόμενη πενταετία;

Όπως ξεκαθαρίζουν οι Αθηνά Βακάλη και Γιώργος Βλαχάβας, είναι δύσκολο να προβλεφθεί η επόμενη ημέρα, δεδομένου ιδίως ότι «η πενταετία, για τις εξελίξεις της τεχνολογίας, είναι πολύς χρόνος!» Εάν όντως ο τομέας αυτός συνεχίσει να εξελίσσεται δυναμικά, λένε, πιθανόν να αποτελέσει μια φυσική εξέλιξη του Διαδικτύου. Μια εκτίμηση είναι ότι αυτό μπορεί να γίνει με τη μορφή τεχνολογιών εκτεταμένης πραγματικότητας (extended reality – XR), τον συνδυασμό δηλαδή της επαυξημένης (augmented), εικονικής (virtual) και μικτής (mixed) πραγματικότητας, αλλά ήδη υπάρχει μερίδα χρηστών που έχει δυσκολία στην αποδοχή τους. Από μια άλλη οπτική, έστω κι αν οι τεχνολογίες αυτές είναι χρήσιμες σε εξειδικευμένες περιπτώσεις, δεν είναι δεδομένο ότι μπορούν να επεκταθούν, ώστε να υπάρξει γενικευμένη αποδοχή τους και ασφαλής χρήση. Επίσης, σημειώνουν, παραμένει πάντα ισχυρός ο προβληματισμός σχετικά με την ανθρωποκεντρική διάσταση των τεχνολογιών αυτών και είναι απαραίτητη η διασφάλιση των ανθρώπινων αξιών, ώστε η όποια «μετα-ζωή» να εγγυάται την ηθική κι όχι τη δυστοπική συμβίωση της τεχνολογίας με την κοινωνία και τον άνθρωπο…

Αλεξάνδρα Γούτα

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το Ρωσικό ΥΠΕΞ καταδικάζει την ιδέα της «Μεγάλης Αλβανίας»

0

Η Μόσχα «συμμερίζεται» πλήρως «την ανησυχία» για τον μεγαλοϊδεατισμό ορισμένων στην Πρίστινα και στα Τίρανα και την πρόθεσή τους για τη δημιουργία της λεγόμενης «Μεγάλης Αλβανίας» μέσω της συγχώνευσης «δύο αλβανικών κρατών» στα Βαλκάνια, σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

Αυτά τα «σχέδια δεν μπορούν παρά να χαρακτηριστούν υπονομευτικά. Οποιαδήποτε μυστική αναθεώρηση των συνόρων στην περιοχή είναι εξ ορισμού καταστροφική για την ήδη εύθραυστη σταθερότητα σε αυτό το τμήμα της Ευρώπης, όπου υπάρχουν ακόμη πολλά να γίνουν όσον αφορά την υπέρβαση των συνεπειών των συγκρούσεων και των πολέμων της δεκαετίας του 1990», ανέφερε η υπηρεσία Τύπου του ρωσικού ΥΠΕΞ εξ ονόματος του υπουργού Σεργκέι Λαβρόφ σε σχετική ερώτηση που υποβλήθηκε γραπτώς.

«Βιώσιμη λύση του προβλήματος του Κοσόβου είναι δυνατή μόνο στη βάση του διεθνούς δικαίου, πρωτίστως του ψηφίσματος 1244 του ΣΑ του ΟΗΕ, το οποίο κατοχυρώνει μεταξύ άλλων την εδαφική ακεραιότητα της Σερβίας με την Αυτόνομη επαρχία Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων στη σύνθεσή της. Ειδικά προς την κατεύθυνση αυτού του εγγράφου μπορούν και πρέπει να διεξαχθούν οι συνομιλίες Βελιγραδίου και Πρίστινας», συνεχίζει το ρωσικό ΥΠΕΞ, προσθέτοντας ότι «αποτέλεσμά τους πρέπει να αποτελέσει μια μακρόχρονη λύση, η οποία θα ικανοποιεί τη σερβική πλευρά και θα τύχει της έγκρισης του ΣΑ του ΟΗΕ».

Η ρωσική διπλωματία διατείνεται ότι «η ηγεσία της Πρίστινα είναι καιρός να κατανοήσει ότι οι προκλητικές προσπάθειές της να πείσει τον υπόλοιπο κόσμο για τη βιωσιμότητα της περιβόητης ‘κρατικής υπόστασης του Κοσόβου’ είναι εξαρχής καταδικασμένες σε αποτυχία», ενώ «η τροφοδότηση του αλβανικού εθνικισμού και σοβινισμού, η συστηματική καταπίεση του σερβικού και λοιπού μη αλβανικού πληθυσμού, οι διώξεις σε βάρος της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας μαρτυρούν την αφερεγγυότητα αυτού του σχεδίου».

Για τη ρωσική διπλωματία «η σιωπή της Δύσης ήδη από καιρό δεν εκπλήσσει», αλλά αποτελεί «σύμπτωμα της τυφλής ικανοποίησης των ιδιοτροπιών των Αλβανοκοσοβάρων εξτρεμιστών από τους ξένους προστάτες τους», καθώς κατά τη ρωσική εκτίμηση «η ΕΕ, στην οποία έχει ανατεθεί από τη ΓΣ του ΟΗΕ διαμεσολαβητικός ρόλος στο διάλογο Βελιγράδι-Πρίστινα, είναι ολοφάνερο ότι δεν ανταποκρίνεται σε αυτόν, καθώς δεν είναι σε θέση, αν και μεσολάβησαν εννέα ολόκληρα χρόνια από την επίτευξη της σχετικής συμφωνίας, να υπερβεί την υπονόμευση της υλοποίησης από τους Κοσοβάρους των υποχρεώσεών τους ως προς την ίδρυση στην επαρχία της Ομοσπονδίας σερβικών αυτοδιοικήσεων»

«Θα επιδιώκουμε και στο εξής οι επιθέσεις της Πρίστινας να τύχουν της δέουσας αποτίμησης, μεταξύ άλλων και από τους διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου πρωτίστως του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, προς το συμφέρον της διατήρησης της ειρήνης και της ασφάλειας στα Βαλκάνια», καταλήγει το ρωσικό ΥΠΕΞ.

H συνεισφορά των ελληνικών δασών στην μείωση της κλιματικής αλλαγής

0

«Η πολιτεία και οι υπεύθυνοι φορείς πρέπει να κατανοήσουν και να επενδύσουν στη συνεισφορά των ελληνικών δασών στη δέσμευση του άνθρακα και στη μείωση της συγκέντρωσης του διοξειδίου του άνθρακα της ατμόσφαιρας, στο οποίο αποδίδεται κατά κύριο λόγο η υπερθέρμανση του πλανήτη. Η κατάλληλη διαχείριση των δασών, οι αναδασώσεις, και ειδικότερα η ανόρθωση των υποβαθμισμένων δασικών οικοσυστημάτων αποτελούν αποδεδειγμένα σημαντικά εργαλεία, με πολύ μικρό οικονομικό κόστος, για την καταπολέμηση του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής». Αυτά τονίζει στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Πέτρος Γκανάτσας, καθηγητής Δασικής Οικολογίας-Δασοκομίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, μιλώντας για συνεισφορά των δασών στην μείωση του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής. Ο κ. Γκανάτσας παρουσίασε τα στοιχεία της μελέτης του στο 20ο πανελλήνιο δασολογικό συνέδριο, που πραγματοποιήθηκε στα Τρίκαλα, στις εργασίες του οποίου παρέστη το ΑΠΕ-ΜΠΕ. Είναι γενικά αποδεκτό, σημειώνει στην εργασία του ο κ. Γκανάτσας, ότι τα δάση συμβάλλουν στη δέσμευση του άνθρακα και στη μείωση της συγκέντρωσης του διοξειδίου του άνθρακα της ατμόσφαιρας, στο οποίο αποδίδεται κατά κύριο λόγο η υπερθέρμανση του πλανήτη. Παρά τη γενική παραδοχή όμως, ο ακριβής προσδιορισμός των ποσοτήτων άνθρακα που δεσμεύονται στα διάφορα δασικά οικοσυστήματα είναι μια δύσκολη διαδικασία και σε πολλές περιπτώσεις οι μέθοδοι εκτίμησης περιέχουν μεγάλα ποσοστά αβεβαιότητας, ειδικά για την περίπτωση της χώρας μας, όπου λείπουν ακριβή δεδομένα. Έτσι, σύμφωνα με τον ίδιο, ένα βασικό πρόβλημα που πρέπει να λυθεί είναι η τεκμηριωμένη εκτίμηση των ποσοτήτων άνθρακα που πραγματικά δεσμεύουν τα ελληνικά δάση, και η ανάπτυξη ασφαλών μεθόδων υπολογισμού σε ετήσια βάση, για όλα τα Ελληνικά δάση. Η συνεισφορά των δασών μπορεί να αυξηθεί μέσα από την κατάλληλη διαχείριση των δασών. Εκτιμάται ότι η αύξηση μπορεί να προέλθει, όπως αναφέρει ο καθηγητής, από την κατάλληλη διαχείριση των δασών που διαχειρίζονται, και βελτιστοποίηση αυτής, από τη διενέργεια μεγαλύτερης κλίμακας δασώσεων και αναδασώσεων, κυρίως παραγωγικών αναδασώσεων. Επίσης από την ένταξη στη διαχείριση μη διαχειριζόμενων δασών, όπως και από τη συστηματική αναγωγή και ανόρθωση των υποβαθμισμένων δασών. Ειδικά για την Ελλάδα, σημαντικό ρόλο παίζει η συνεισφορά της αναγωγής των πρεμνοφυών δασών και γενικότερα η ανόρθωση των υποβαθμισμένων δασών, καθώς ένα σημαντικό ποσοστό των δασών μας είναι υποβαθμισμένα, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα υποβαθμισμένα δρυοδάση και τους πρινώνες.

Αποτελέσματα πρόσφατων ερευνών αποδεικνύουν τεκμηριωμένα, ότι στην περίπτωση της αναγωγής και ανόρθωσης των πρεμνοφυών δασών, η συσσώρευση άνθρακα στις βασικές αποθήκες ενός δασικού οικοσυστήματος αυξάνεται συνεχώς καθ’ όλη τη διάρκεια της αναγωγής (διάστημα περίπου 100 ετών). Η αύξηση αυτή αφορά κυρίως στο ζωντανό μέρος των δένδρων, και σε ένα μικρό ποσοστό άνθρακα που συσσωρεύεται στο νεκρό ξύλο (ιστάμενο και πεσμένο) και στη δασική φυλλάδα.

Σύμφωνα με έρευνα που αφορά στη συσσώρευση βιομάζας και άνθρακα λόγω της εφαρμογής της αναγωγής στο πανεπιστημιακό δάσος Ταξιάρχη, διαπιστώθηκε σύμφωνα με τον κ. Γκανάτσα, ότι η ετήσια συσσώρευση άνθρακα κατά τη διάρκεια της αναγωγής, μόνο στην υπέργεια βιομάζα των δένδρων αυξάνεται περίπου σε 2 τόνους άνθρακα στο εκτάριο (1,97 MgC/ha). Το οποίο αντιστοιχεί στην απομάκρυνση από την ατμόσφαιρα 5,73 τόνους CO2 ανά εκτάριο, σε ετήσια βάση. Το μεγαλύτερο ποσοστό του άνθρακα (76,5%) συσσωρεύεται στον κορμό των δένδρων, ενώ στα κλαδιά και στο φύλλωμα συσσωρεύονται πολύ μικρότερα ποσοστά.

Με δεδομένο ότι οι εκτάσεις υποβαθμισμένων δασών στις οποίες μπορεί να εφαρμοσθεί η ανόρθωση ανέρχονται σύμφωνα με την πρώτη Εθνική Απογραφή Δασών, σε 3.153.882 εκτάρια, αντιλαμβάνεται κανείς τη σημασία της ανόρθωσης των υποβαθμισμένων ελληνικών δασών. Θεωρητικά, καταλήγει τονίζοντας, αν σε όλα αυτά τα υποβαθμισμένα δασικά οικοσυστήματα εφαρμοσθεί συστηματική προσπάθεια ανόρθωσης, αυτή η ενέργεια μπορεί να συνεισφέρει στην απομάκρυνση περίπου 18 εκατ. τόνων CO2 ετησίως από την ατμόσφαιρα, για τα επόμενα 100 έτη. Ποσότητες που είναι ιδιαίτερα σημαντικές για τη χώρα μας, στην κατεύθυνση της μείωσης του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η γέννηση του ελληνικού Τύπου-Η πρώτη εφημερίδα-Η συνταγματική κατοχύρωση

0

Της Τόνιας Α. Μανιατέα

Ένα θησαυροφυλάκιο και ένα φλύαρο πτηνό ερίζουν αιώνες τώρα για την πατρότητα της λέξης. Διεκδικούν το καθένα για τον εαυτό του τα εύσημα της πρώτης εφημερίδας παγκοσμίως. Της γαζέττας (gazetta). Για την ακρίβεια, το μεν πρώτο «υποστηρίζει» ότι ο περήφανος πρόγονος του έντυπου Τύπου έλκει την καταγωγή του από την περσική λέξη «γάζα» (θησαυρός) και ως εκ τούτου η γαζέττα δεν είναι άλλο από την καταγεγραμμένη αποθησαύριση γνώσεων και πληροφοριών. Το δε δεύτερο προέρχεται από τη Βενετία στη γλώσσα της οποίας γαζέττα σημαίνει κίσσα και άρα φλύαρο πτηνό που κλέβει και μαζεύει στη φωλιά του μικροαντικείμενα. Σκωπτικά, λοιπόν, η γαζέττα θα μπορούσε να αποτελεί «άντρο» μιας φλύαρης κίσσας… Με τα σημερινά δεδομένα και καθώς το κουτσομπολιό ή επί το ευπρεπέστερον «κοινωνικός σχολιασμός» είναι από τα αγαπημένα θέματα εντύπων, που συγκαταλέγονται στο σώμα των εφημερίδων, η αλήθεια ίσως βρίσκεται κάπου στη μέση. Πριν από έξι αιώνες, όμως, όταν η «γαζέττα» μπαίνει για πρώτη φορά επισήμως και ριζώνει στη ζωή των σύγχρονων ανθρώπων, το όνομά της δεν είναι τίποτε περισσότερο από εθιμικός τίτλος. Τον 15ο αι. οι σημερινές εφημερίδες είναι χειρόγραφα δελτία, που ερμηνεύουν διατάγματα και ανακοινώσεις της δημόσιας διοίκησης για την ανάγνωση των οποίων απαιτείται η καταβολή μιας βενετσιάνικης γαζέττας, δηλαδή ενός χάλκινού νομίσματος ευτελούς αξίας. Έτσι, λοιπόν, χάριν συνηθείας και συντομίας τα δελτία αυτά φτάνουν κάποτε να αποκαλούνται «γαζέττες».

Ωστόσο, η έννοια του πληροφοριακού εντύπου απαντάται πολύ πιο παλιά από τον 15ο αι., την εποχή της βασιλείας του Μεγαλέξανδρου. Τα «βασίλεια» ή «βασιλικά δελτία» είναι καθημερινά δελτάρια με τα τρέχοντα γεγονότα, στρατιωτικά και μη, προορίζονται μόνον για την ενημέρωση του Μακεδόνα βασιλιά και φυλάσσονται στο «γαζοφυλάκιο» (θησαυροφυλάκιο). Με αυτόν τον τρόπο, ο Αλέξανδρος έχει στη διάθεσή του ένα πολύτιμο αρχείο δραστηριοτήτων την επιμέλεια του οποίου μάλιστα αναθέτει σε συγκεκριμένους ανθρώπους, που θεωρούνται και οι πρώτοι διευθυντές εφημερίδας με πρώτο εκδότη τον μέγα στρατηλάτη.

Σε λίγο, στην περίοδο της αρχαίας Ρώμης, κυκλοφορεί το έντυπο «acta diurna» (ημερήσιος απολογισμός) που ενημερώνει περί των συζητήσεων της συγκλήτου. Οκτώ αιώνες μετά, εμφανίζεται στην Κίνα η πρώτη ενημερωτική φυλλάδα. Η «Σινγκ Πάο» είναι χειρόγραφη και κυκλοφορεί στο Πεκίνο από τα τέλη του 8ου αι. Μισό αιώνα μετά, κυκλοφορεί έντυπη με ξύλινα στοιχεία. Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται ακριβώς για εφημερίδα, αλλά για δελτίο εμπορικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων τοπικού χαρακτήρα. Στις αρχές του 10ου αι. η «Σινγκ Πάο» αναστέλλει την κυκλοφορία της για να επανέλθει το 1351 και να κυκλοφορεί αδιαλείπτως ως εφημερίδα πλέον.

Η εφημερίδα είναι συνυφασμένη με την έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου να δίνει και να παίρνει πληροφορία για τα τεκταινόμενα γύρω του. Τα νέα της γειτονιάς που ανταλλάσσουν οι κυρίες απολαμβάνοντας τον καφέ ή το τσάι τους, η πληροφόρηση περί την πολιτική ή το ποδόσφαιρο στα καφενεία αποτελούν μιας μορφής προφορική εφημερίδα. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο άνθρωπος από τη ανατολή του είδους του ένιωσε την ανάγκη να συγχρωτισθεί, να συνυπάρξει, να συναναστραφεί με τον διπλανό του, αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα της ανταλλαγής πληροφορίας. Η ανάγκη ταυτόχρονα με τη διεύρυνση του πνεύματος, την εξέλιξη των κοινωνιών, τη ζύμωση των λαών, τις διακρατικές σχέσεις και συμφωνίες «γέννησαν» τον Τύπο. Η προφορική ενημέρωση αρχικά αντικαταστάθηκε από την έντυπη και προϊόντος του χρόνου από την ηλεκτρονική και τη διαδικτυακή. Πιστή ακόλουθος των τρόπων έκφρασης και ανταλλαγής πληροφορίας των κοινωνιών, η ειδησεογραφία αποτυπώνει τις φάσεις της εξέλιξης στον χρόνο.

Αλλά η διακίνηση πληροφοριών και ιδεών απαιτεί και τους… υπηρέτες της, οι οποίοι πρέπει να είναι μυημένοι στις έννοιες της αλήθειας και της αξιοπιστίας. Η ενημέρωση είναι πολύτιμο αγαθό για κάθε πολίτη και όταν αυτή δεν γίνεται με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, η εφημερίδα δεν εξυπηρετεί τον ιερό στόχο της, της προαγωγής του πνεύματος και της διαμόρφωσης κριτικής σκέψης. Πολλώ δε μάλλον σε καιρούς χαλεπούς… «Ω δημοσιογράφοι! Υπερασπισθήτε του πολίτου κατά των καταχρήσεων των υπαλλήλων. Φωτίσετε το Έθνος εις την πολιτικήν επιστήμην της οποίας ακόμη καθέδρα διδασκαλική δεν συνεστήθη δυστυχώς εις κανένα Σχολείον μας και διδάξτε το εις τας αρχάς της Συνταγματικής Μοναρχίας, ήτις μετ΄ ολίγον θέλει στεφανώσει τους αγώνας όλων ημών!» δημοσιεύουν οι αδελφοί Σούτσοι στις 21 Οκτωβρίου του 1836, στην επιφυλλίδα του εντύπου τους «Αναγεννηθείσα Ελλάς», επιφορτίζοντας τους υπηρέτες του Τύπου με τον βαρύ ρόλο της διαμόρφωσης γνώσης και κρίσης περί την πολιτική επιστήμη, που δεν έχει ακόμη θεσμοθετηθεί στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

ΓΕΝΝΗΤΟΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – Ο ΤΥΠΟΣ ΣΤΑ ΣΠΑΡΓΑΝΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

Η γέννηση και η διαδρομή του Τύπου στην εν βρασμώ προεπαναστατική Ελλάδα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ας πάρουμε το πράγμα από την αρχή. Ο ελληνισμός γνωρίζει τα πρώτα ενημερωτικά έντυπα δια της συνδρομής. Με την εκ μέρους των αναγνωστών υποχρέωση της καταβολής ενός τέλους άλλοτε ετησίως και άλλοτε εξαμηνιαίως (σπανίως μηνιαίως), οι εφημερίδες συμβάλλουν ενεργά στον αγώνα ενσταλάζοντας μεθοδικά τις ιερές αξίες της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας στη συλλογική συνείδηση. Το 1871 ο χρονικογράφος ελληνιστής μαρκήσιος Queux de Saint – Hilaire γράφει: «Οι Έλληνες προαισθάνθηκαν τις υπηρεσίες που θα μπορούσε να προσφέρει στην υπόθεση της ανεξαρτησίας ένας ελεύθερος Τύπος, όταν κατάλαβαν ότι οι κίνδυνοι που απορρέουν από αυτόν δεν είναι μεγαλύτεροι των ευεργετημάτων του. Από την πρώτη, λοιπόν, μέρα της ελληνικής ανεξαρτησίας, ο Τύπος υπήρξε ελεύθερος…».


Το πρωτότοκο «μωρό» της μεγάλης οικογένειας του ελληνικού Τύπου ανοίγει τα μάτια του στις 31 Δεκεμβρίου του 1790. Η «Εφημερίς» είναι ένα φιλόδοξο εκδοτικό εγχείρημα των αδελφών Μαρκιδών (εκ του Μάρκου, του ονόματος του πατέρα τους) Πούλιου από τη Σιάτιστα της Μακεδονίας, οι οποίοι ζουν στη Βιέννη όπου διατηρούν τυπογραφείο. Το φύλλο που τυπώνουν παράγεται μακριά από την Ελλάδα, αλλά είναι για την Ελλάδα. Έτσι κι αλλιώς, ο υπόδουλος τόπος ούτε πιεστήρια διαθέτει, ούτε δύναμη για να βροντοφωνάξει εντύπως τον πόθο του για λευτεριά. Αυτό το έργο αναλαμβάνουν μακρόθεν ο Πούλιος και ο Γεώργιος Πούλιου, φίλοι και συνεργάτες του συγγραφέα και πολιτικού στοχαστή Ρήγα Φεραίου. Το έντυπό τους έχει γεννηθεί για να εμφυσήσει στους Έλληνες το πάθος της ανεξαρτησίας, να τους ποτίσει με τη μεγάλη ιδέα της επανάστασης. Τον πρώτο χρόνο η «Εφημερίς» πότε τετρασέλιδη, πότε εξασέλιδη, ενίοτε δε και δωδεκασέλιδη, ανάλογα με την ειδησεογραφία που φιλοξενεί, κυκλοφορεί κάθε Τρίτη και Παρασκευή με ετήσια συνδρομή 14 φιορίνια. Είναι ένα έντυπο μικρών διαστάσεων (0,23 Χ 0,18) για να κρύβεται εύκολα στα ρούχα. Το δεύτερο έτος της κυκλοφορίας της και καθώς η ιδέα της επανάστασης εμπεδώνεται όλο και πιο πολύ, οι διαστάσεις της Εφημερίδος μικραίνουν ακόμη περισσότερο (0,18 Χ 0,12), αλλά είναι σταθερά δεκαεξασέλιδη. Δημοσιεύει κάθε επαναστατική δραστηριότητα, κάθε ειδησάριο από τα μέτωπα της αντίστασης, κάθε πολιτική και κοινωνική δράση, εμπορικές συμφωνίες, μικρές αγγελίες, ακόμα και μόδα. Η «Εφημερίς» κυκλοφορεί με συνέπεια επί επτά συναπτά έτη, ώσπου τον Ιανουάριο του 1798 την κλείνουν οι αυστριακές Αρχές. Είναι εποχή που αποκαλύπτεται η «ύποπτος δράσις» του Ρήγα Φεραίου, ο οποίος ό,τι έχει τυπώσει στο πιεστήριο των Πούλιου την περίφημη χάρτα του και τον θούριο. Τον Νοέμβριο του 1897 ο Ρήγας προλαβαίνει να φύγει από τη Βιέννη, αλλά σε δύο μήνες συλλαμβάνεται ο Γεώργιος Πούλιος ως συνένοχός του στο… έγκλημα της παρακίνησης των λαών σε εξέγερση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και φυλακίζεται. Το φιτίλι, ωστόσο, έχει ανάψει. Η πρώτη εφημερίδα έχει δυναμώσει τις καρδιές των Ελλήνων, έχει γεμίσει πόθο για λευτεριά τον υπόδουλο λαό, κληροδοτώντας ταυτόχρονα έναν σπουδαίο ρόλο στους επόμενους εκδότες που δεν είναι και λίγοι. Οι χρονικογράφοι της εποχής κάνουν λόγο για πλήθος ελληνικών εντύπων, αρκετά από τα οποία είναι χειρόγραφα και κυκλοφορούν παράνομα για περιορισμένο χρονικό διάστημα.

Η δεύτερη επίσημη εκδοτική απόπειρα, πάντως, πιστώνεται και πάλι σε πιεστήριο της Βιέννης και χρηματοδοτείται από τη Φιλολογική Εταιρεία του Ελληνικού Λυκείου, που εδρεύει στο Βουκουρέστι. Η πρωτοχρονιά του 1811 ξημερώνει με τους Έλληνες της διασποράς να κρατούν στα χέρια τους το έντυπο υπό τον τίτλο «Ερμής ο Λόγιος», που φέρει την υπογραφή του συγγραφέα, κληρικού Άνθιμου Γαζή. Εμπνευστής και πνευματικός καθοδηγητής του Ερμή είναι ο Αδαμάντιος Κοραής, που θέλει, προς όφελος της εξέγερσης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, να επικοινωνήσει στους διανοούμενους της Ευρώπης τα ιδεώδη του ευρωπαϊκού διαφωτισμού και της γαλλικής επανάστασης. Ως εκ τούτου, ο «Ερμής ο Λόγιος» δεν είναι ακριβώς εφημερίδα. Είναι περισσότερο περιοδικό άποψης με αρθρογραφία. Κυκλοφορεί κάθε 1η και 15η του μήνα με ετήσια συνδρομή 15 γρόσια. Η θητεία του Γαζή στη διεύθυνση του περιοδικού λήγει στις 15 Δεκεμβρίου του 1814, οπότε με την αποχώρησή του λήγει και η πρώτη περίοδος του Ερμή. Η δεύτερη θα ανοίξει δύο χρόνια μετά, με τους Φαρμακίδη και Κοκκινάκη στη διεύθυνση. Σύμφωνα με τον αείμνηστο καθηγητή Βυζαντινολογίας του Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου, Δημοσθένη Ρούσσο, η αποχή του Ερμή από την κυκλοφορία κατά το έτος 1815 οφείλεται σε αποτυχημένο deal του Άνθιμου Γαζή, όταν η Φιλολογική Εταιρεία από το Βουκουρέστι διαλύεται προσωρινά και δεν μπορεί πλέον να χρηματοδοτεί το φύλλο. Ο Γαζής, που είναι έτοιμος να αποχωρήσει από τη Βιέννη, αλλά δεν θέλει να δει το έντυπο να πεθαίνει, φέρεται να πείθει τον γιατρό Δημήτρη Αλεξανδρίδη, ο οποίος ετοιμάζει την έκδοση της εφημερίδας «Ελληνικός Τηλέγραφος», να αναλάβει και τον Ερμή. Παρά την αρχική συμφωνία και για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, ο Αλεξανδρίδης «βγαίνει» εντέλει μόνον με τον Τηλέγραφο. Το θέμα είναι ότι ο Ερμής ανακάμπτει στην κυκλοφορία το 1816 με επικεφαλής τον Λαρισαίο δάσκαλο του Γένους, λόγιο, διαφωτιστή, κληρικό Θεόκλητο Φαρμακίδη και τον Χιώτη συγγραφέα και ποιητή Κωνσταντίνο Κοκκινάκη. Τρία χρόνια μετά, ο Φαρμακίδης, έχοντας προηγουμένως δεχθεί σειρά επιθέσεων εξαιτίας των λάβρων κειμένων του στον Ερμή, αναχωρεί για τη Γερμανία, για συμπληρωματικές σπουδές στο πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Ο Κοκκινάκης μένει μόνος στο τιμόνι του Ερμή και τον οδηγεί ως το 1821, οπότε ξεσπά η επανάσταση. Οι Αυστριακοί τον συλλαμβάνουν ως υποκινητή αφού προηγουμένως τον υποχρεώνουν να δημοσιεύσει στο φύλλο, που διευθύνει, τους αφορισμούς στους οποίους προβαίνει ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ έχοντας εξαναγκασθεί από τους Τούρκους. Το τελευταίο φύλλο της δεύτερης ελληνικής εφημερίδας κυκλοφορεί την 1η Μαΐου του 1821.

Στο μεταξύ, ο «Ελληνικός Τηλέγραφος» υπό τη διεύθυνση του γιατρού Αλεξανδρίδη κυκλοφορεί ήδη από την 1η Ιανουαρίου του 1812. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την αναβαπτισμένη συνέχεια της εφημερίδας «Ειδήσεις δια τας Ανατολικάς Χώρας», που έχει κυκλοφορήσει από τις 2 Ιουλίου του προηγούμενου έτους ο Κοζανίτης Ευφρόνιος Πόποβικ ή Πόποβιτς. Ο Τηλέγραφος έχει τις διαστάσεις ενός τυπικού βιβλίου και βγαίνει άλλοτε τετρασέλιδος και άλλοτε εξασέλιδος κάθε Τρίτη και Παρασκευή. Το έτος 1817 μάλιστα, ανά εβδομάδα ή δεκαπενθήμερο μαζί με την εφημερίδα κυκλοφορεί και ένα φιλολογικό παράρτημα, όπου διανοούμενοι τοποθετούνται επί πολιτικών και πνευματικών θεμάτων. Η συνδρομή για τον Ελληνικό Τηλέγραφο είναι ένα βασιλικό φλουρί το εξάμηνο. Η κυκλοφορία του φύλλου διακόπτεται στις 30 Ιουνίου του 1829.

Αλλά την 1η Ιανουαρίου του 1819 έχει εγκαινιάσει την κυκλοφορία της και η «Καλλιόπη». Το ασυνήθιστο όνομα του φύλλου αποδίδεται, κατά τους πολλούς, στη μούσα, την προστάτιδα της ρητορικής και της ποίησης. Κάποιοι λίγοι εκτιμούν ότι, ως λάτρης και υπέρμαχος στο γλωσσικό ζήτημα της Αρχαίας Ελληνικής, ο διευθυντής του εντύπου, καθηγητής της Ελληνικής στην Ακαδημία Ανατολικών Γλωσσών της Βιέννης, Αθανάσιος Σταγειρίτης, επιλέγει τον τίτλο εκ της ελκυστικής ετυμολογίας του (καλός + οπός = όμορφος + οφθαλμός = ο έχων όμορφα μάτια). Στην επιφυλλίδα του πρώτου τεύχους της Καλλιόπης αναφέρεται ότι το νέο έντυπο θα δημοσιεύει μεταξύ άλλων «ειδήσεις, των νέων βιβλίων ελληνικών και αλλογλώσσων εις ωφέλειαν του Γένους […] παρατηρήσεις, κρίσεις και διορθώσεις των ομογενών και Ευρωπαίων εις τους συγγραφείς, περιηγήσεις και ανακαλύψεις παντός είδους». Σε άλλο τεύχος αναφέρεται η πρόθεση να τροφοδοτηθούν οι Έλληνες «με την περιοδικώς μετοχέτευσιν διαφόρων αναγκαιοτήτων και επωφελεστάτων αυτοίς γνώσεων, εκ των παρατηρήσεων και ανακαλύψεων των νεωτέρων σοφών Ευρωπαίων, εις την Ιστορίαν πασών των Επιστημών και Τεχνών, και της προόδου αυτών».

Περιεχόμενο του εντύπου αποτελεί κατά βάση αυτό που σήμερα θα λέγαμε «ερευνητική δημοσιογραφία», κυρίως ιστορικών και πολιτιστικών θεμάτων. Ασφαλώς, δεν λείπει και η κριτική περί την πολιτική επικαιρότητα. Άλλωστε, το περιοδικό αποτελεί το ιδεολογικό αντίβαρο του Λόγιου Ερμή. Ο χρόνος ζωής της Καλλιόπης αγνοείται. Σήμερα σώζονται κάποια τεύχη των πρώτων τριών ετών της κυκλοφορίας της, αλλά πληροφορία για το τέλος της δεν μας έχει κληροδοτηθεί.

Μεσοκαλόκαιρο (Ιούλιος) του 1814 κυκλοφορεί στην ενετοκρατούμενη Κέρκυρα η ελληνόγλωσση (όχι ελληνική) «Ιονική» ή «Ιωνική». Είναι επίσημο όργανο των δυνάμεων κατοχής του νησιού και «φιλοξενεί» του νόμους της διοίκησης. Τέσσερα χρόνια μετά, μετονομάζεται σε «Εφημερίς των ηνωμένων επαρχιών των ιωνικών νήσων» και κυκλοφορεί με παράλληλη έκδοση στην Ιταλική υπό τον τίτλο «Gazzetta Ionia».

Τη γέννηση των πρώτων ελληνικών εφημερίδων κυοφορεί το ευνοϊκό για τη ρωμιοσύνη ρεύμα, που πνέει από καιρό στην Ευρώπη και οι Οθωμανοί το έχουν αντιληφθεί. Έτσι ερμηνεύεται η δική τους ενασχόληση, αυτή την ίδια εποχή, στις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αι., με την επιρροή της δύναμης του Τύπου. Μάλιστα από τις πληροφορίες που αφήνουν οι μελετητές, προκύπτει ότι το 1780 δημιουργείται στην Υψηλή Πύλη υπηρεσία μετάφρασης των ξένων εφημερίδων, ενώ όλη τη δεκαετία του 1820 οι οθωμανικές Αρχές παρακολουθούν στενότερα τα δημοσιεύματα των ευρωπαϊκών εντύπων σχετικά με την επανάσταση των υπηκόων τους και αντιλαμβάνονται πως η κοινή γνώμη στην Ευρώπη είναι πλέον ταμένη στο πλευρό των Ελλήνων, οι οποίοι υφίστανται την καταπίεση της διοίκησης. Κατά τη γνώμη τους, ο Τύπος προσεγγίζει τα γεγονότα μεροληπτικά αγνοώντας τις βιαιότητες σε βάρος των μουσουλμάνων. Οι Οθωμανοί «επιτίθενται» από τη μια επιβάλλοντας «τυποκτόνα» φιρμάνια και από την άλλη, ιδρύοντας δικά τους έντυπα -στην πραγματικότητα «αγοράζουν» δια της απειλής ξενόγλωσσα- που τα «στρατολογούν» στην υπόθεση της «άρσης των δυσμενών εντυπώσεων». Αλλά είναι πια αργά. Ο κύβος έχει ριφθεί. Η επανάσταση είναι εδώ και χτυπάει την πόρτα.

ΣΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ – ΜΙΑ… ΣΑΛΠΙΓΓΑ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Αν η κυκλοφορία ελληνικών ειδησεογραφικών εντύπων κατά την προεπαναστατική περίοδο χαρακτηρίζεται ευλογία για την ενδυνάμωση του σθένους ενός λαού στα πρόθυρα της επανάστασης, μετά την εξέγερσή του ο Τύπος αξιολογείται ως «μάννα εξ ουρανού». Ο ρόλος του καθίσταται ακόμη πιο αναγκαίος, ακόμη πιο ιερός. Μέσα από τον δικό του δίαυλο φτάνουν τα νέα της λυτρωτικής εθνεγερσίας στις γωνιές του Ελληνισμού, που απαλλάσσονται η μία μετά την άλλη από τον οθωμανικό ζυγό. Ο Ελληνισμός της Ευρώπης αναθαρρεί. Εξοικειώνεται με τις αρχές και τις αξίες της ελευθερίας, της επιλογής, της αυτοσυντήρησης, της προαγωγής του πνεύματος και της προκοπής για τη δική του ανάπτυξη. Αλλά και ο ίδιος ο Τύπος προσλαμβάνει χαρακτηριστικά, που διατηρεί ίσαμε σήμερα. Στα διατάγματα της Επανάστασης θεσμοθετείται η αναγνώριση της αρχής της ελευθεροτυπίας, τις βάσεις της οποίας έχει ήδη θέσει ο Ρήγας Φεραίος στο κείμενό του «Νέα Πολιτική Διοίκησις των κατοίκων της Ρούμελης, της Μικράς Ασίας, των Μεσογείων Νήσων και της Βλαχομπογδανίας». Η ελεύθερη διακίνηση πληροφοριών και απόψεων δια του Τύπου είναι πλέον ο ακρογωνιαίος λίθος της ενημέρωσης στους απελευθερωμένους λαούς. «Όπως σημειώνει στην «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» η νομικός, δρ. Ελ. Αναστασιάδου, «η πορεία του ελληνικού έθνους προς τη σύσταση ανεξάρτητης πολιτείας είναι συνυφασμένη με τη διεκδίκηση και την ενάσκηση του θεμελιώδους δικαιώματος της ελευθερίας του Τύπου».

Στο κατώφλι της εξέγερσης, η ανάγκη δυνατών φωνών παρότρυνσης καθίσταται όλο και πιο επιτακτική. Έντυπα επί εντύπων και φυλλάδες επί φυλλάδων, όλα χειρόγραφα, αλλάζουν χέρια με ταχύτητα φωτός. Ο Ελληνισμός διψάει για κραυγές αφύπνισης, ρουφάει με πάθος ό,τι εθνικοαπελευθερωτικό πέφτει στην αντίληψή του. Ο… υπερβάλλον ζήλος στη δημοσιοποίηση αισιόδοξων ειδήσεων, που στοχεύουν να διατηρήσουν ψηλά το ηθικό των Ελλήνων, οδηγεί αρκετά ανεπίσημα δελτάρια ειδήσεων σε επικίνδυνες ατραπούς και εντέλει σε διακίνηση πληροφοριών μαϊμού! Οι «ψευτοφυλλάδες» κάνουν θορυβώδη εμφάνιση, αλλά έτσι κι αλλιώς η κυκλοφορία τους είναι θνησιγενής. Γεννιούνται μόνο και μόνο για να ρίξουν τη δική τους ριπή στη φλόγα που σιγοκαίει και περιμένει να γίνει φωτιά…

Είναι καλοκαίρι του 1821 και η πρώτη έντυπη εφημερίδα που γεννιέται σε ελεύθερο πια ελληνικό έδαφος φέρει τον τίτλο «Σάλπιξ Ελληνική» και διευθύνεται από τον «μέγα και πολύ», όπως αποκαλούν τον πολυσύνθετο και πολυτάλαντο, Θεόκλητο Φαρμακίδη. Τυπώνεται σε ξύλινο πιεστήριο (το πρώτο στην Ελλάδα) που φέρνει από την Τεργέστη και εγκαθιστά στην Καλαμάτα ο Δημήτριος Υψηλάντης. Έως το 1824, άλλα πέντε πιεστήρια βρίσκουν τον δρόμο τους για τη χώρα και εγκαθίστανται στο Μεσολόγγι, το Ναύπλιο, την Αθήνα, την Κόρινθο, την Ύδρα. Παρά τις φιλόδοξες προοπτικές της, η Σάλπιγγα χάνει νωρίς τη φωνή της. Όπως αποκαλύπτει ο δημοσιογράφος της εποχής Κ. Μάγερ στο έργο του «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ», τρία φύλλα της κυκλοφορούν όλα κι όλα και στο τέταρτο ο Φαρμακίδης τσακώνεται με τον Υψηλάντη, επειδή εκείνος επιχειρεί να του επιβάλλει προληπτική λογοκρισία και αποχωρεί. Η Σάλπιγγα σιγεί.

Παλιά ιστορία η απόπειρα λογοκρισίας του Τύπου, παλιά και, δυστυχώς, διαχρονικά απαιτητέα και η αντίσταση του δημοσιογράφου…

Την 1η Ιανουαρίου του 1824 το πιεστήριο του Μεσολογγίου τυπώνει τα «Ελληνικά Χρονικά» υπό την εκδοτική και διευθυντική σφραγίδα του Ελβετού φιλέλληνα γιατρού Ιωάννη Ιάκωβου Μάγερ. Εκδίδονται δύο φορές την εβδομάδα με τριμηνιαία συνδρομή έξι ισπανικά τάληρα. Πρόκειται για ημιεπίσημο όργανο της Διοικήσεως Δυτικής Ελλάδος και απηχεί τις απόψεις του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Οι επιφυλλίδες των Χρονικών διαπνέονται από πάθος για ανεξαρτησία. Βλέπεις ο Μάγερ, με την έκρηξη της επανάστασης έχει καταφθάσει στην Πάτρα, όπου παίρνει μέρος στη Ναυμαχία της υπό τις διαταγές του Ανδρέα Μιαούλη και αργότερα μεταβαίνει στο Μεσολόγγι και συμμετέχει στην προεργασία του Εξόδου, κατά τη διάρκεια της οποίας αφήνει και την τελευταία του πνοή. Νωρίτερα, σε κάθε φλογερό άρθρο του ο μέγας Ελβετός φιλέλλην επισημαίνει την αξία της ελευθεροτυπίας και διατρανώνει την πεποίθηση ότι «η δημοσιότης/δημοσίευσις αποτελεί την ψυχή της δικαιοσύνης», φράση – προμετωπίδα των γραφείων της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, δύο αιώνες τώρα. Έως τον Φεβρουάριο του 1826 συνεχίζουν την κυκλοφορία τους τα «Ελληνικά Χρονικά», οπότε διακόπτουν επειδή ο φόβος βομβαρδισμού του πιεστηρίου, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, είναι πλέον μεγάλος και πρέπει να μεταφερθεί σε ασφαλή περιοχή.

Το 1824 εμφανίζονται τρία νέα φύλλα. Στις 10 Μαρτίου ο δισεβδομαδιαίος «Φίλος του Νόμου» που τυπώνεται την Ύδρα με διευθυντή τον Ιταλό φιλέλληνα Ιωσήφ Κιάπε και κυκλοφορεί έως τον Μάϊο του 1827 και στις 20 Μαρτίου ο «Ελληνικός Τηλέγραφος» που τυπώνεται στο Μεσολόγγι και διευθύνεται από τον επίσης Ιταλό φιλέλληνα κόμη Γκάμπα, αλλά ο… βίος του περιορίζεται σε ελάχιστα φύλλα. Στις 20 Αυγούστου κυκλοφορεί η «Εφημερίς των Αθηνών», που τυπώνεται στην Αίγινα και από το επόμενο κιόλας φύλλο στην Αθήνα, όπου μεταφέρεται το πιεστήριο. Η εφημερίδα κυκλοφορεί περιστασιακά για δύο χρόνια. Στις 15 Απριλίου του 1826 βάζει λουκέτο έχοντας συμπληρώσει συνολικά 37 φύλλα κυκλοφορίας.

Η αλήθεια είναι πως κάτι το νέο και συνεπώς άγνωστο, κάτι η έλλειψη πόρων, κάτι οι αντικειμενικές δυσκολίες της εποχής, τα έντυπα που κυκλοφορούν τόσο στην προεπαναστατική Ελλάδα όσο και στη χώρα των έως τώρα χρόνων της επανάστασης, δεν ευνοούνται για απρόσκοπτη και συνεπή παρουσία και προσφορά. Η συστηματικότερη προσπάθεια που καταγράφεται την εποχή αυτή στην υπόθεση Τύπος είναι η «Γενική Εφημερίς» που εκδίδεται στις 7 Οκτωβρίου του 1825 και αποτελεί επίσημο όργανο της Διοίκησης. Είναι τετρασέλιδη, κυκλοφορεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο, δημοσιεύει τα πρακτικά βουλευτικών και εκτελεστικών συνεδριάσεων, εσωτερικές και εξωτερικές ειδήσεις, φιλολογικά κείμενα και ποιήματα. Το έντυπο περνάει από 40 κύματα και καθιερώνεται, αλλάζοντας διευθυντές, μερικώς περιεχόμενο και μορφή. Στην πορεία των δεκαετιών η «Γενική Εφημερίς» του 1825 δίνει τη σκυτάλη στο σημερινό Φύλλο της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ).

«ΑΠΟΛΛΩΝ», Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΡΙΝ ΓΕΝΝΗΘΕΙ…

Τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας και της απόλυτης μοναρχίας, ο Τύπος εστιάζει, όπως πάντα, στη σημασία της ελευθεροτυπίας και στο έργο που οφείλουν να επιτελούν οι εφημερίδες (όλες οι εθνοσυνελεύσεις από την έκρηξη της επανάστασης έως την έλευση του Καποδίστρια υιοθετούν την απόλυτη ελευθερία του Τύπου, την οποία θεωρούν απαραβίαστη). Ταυτόχρονα επιδιώκει την περιστολή των αρμοδιοτήτων των οργάνωσης της εξουσίας και ασκεί οξεία κριτική στο καθεστώς προβάλλοντας το αίτημα της καθιέρωσης συντάγματος. Γενικά, η επταετία 1827-1834 είναι περίοδος έντονων ζυμώσεων και αισθητών αλλαγών για το νεότευκτο κράτος, ο εκλεγείς κυβερνήτης Καποδίστριας κυβερνά για τέσσερα χρόνια, δολοφονείται, τα αντίπαλα ιδεολογικά στρατόπεδα διαγκωνίζονται, τοποθετείται βασιλεύς ο Όθων… Οι εφημερίδες τροφοδοτούνται διαρκώς και αδιαλείπτως από μπόλικο υλικό.

Ώσπου ο Όθων υπογράφει τυποκτόνους νόμους και τα έντυπα στην πλειονότητά τους μπαίνουν σε περίοδο σκληρής αντιπαράθεσης με το παλάτι. Οι νόμοι αυτοί κάνουν λόγο για τα «προσόντα» και τις «προϋποθέσεις» που πρέπει να πληροί το πρόσωπο που επιθυμεί να ασκήσει το επάγγελμα του τυπογράφου, του λιθογράφου και του βιβλιοπώλη (!) ακόμα και για την «Αστυνομία του Τύπου», βάσει της οποίας κάθε ενδιαφερόμενος να εκδώσει φύλλο πολιτικού περιεχομένου πρέπει να καταβάλει εγγύηση 5.000 δρχ.! Το ποσό που ζητείται είναι αστρονομικό για τα δεδομένα της εποχής, αρκεί κανείς να υπολογίσει ότι υπερβαίνει το διπλάσιο του ετήσιου μισθού του υπουργικού γραμματέα (σύμφωνα με το διάταγμα 26ης Απριλίου/8ης Μαΐου Περί Μισθοδοσίας, ο ετήσιος μισθός του υπ. γραμματέα είναι 2.400 δρχ)!

Προηγουμένως, καταγράφεται η πρώτη επιτυχής απόπειρα φίμωσης… Μία εφημερίδα που κλείνει από την εκτύπωση κιόλας του πρώτου φύλλου της! Πρόκειται για τον Απόλλωνα του Αναστάση Πολυζωίδη, φανατικού πολέμιου του Καποδίστρια. Στον α΄ τόμο του έργου του «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ» ο Κώστας Μάγιερ αφηγείται την περιπέτεια του φύλλου: Η προκήρυξη που αναγγέλλει την κυκλοφορία του εντύπου «Απόλλων» στο Ναύπλιο την 1η Ιανουαρίου του 1831, κοινοποιείται την 9η Δεκεμβρίου του 1830. Χαρακτηρίζει τον Τύπο εκφραστή της κοινής θελήσεως του έθνους και φύλακα όλων των ελευθεριών και κάνει λόγο για «καταχρήσεις της εξουσίας». Από το περιβάλλον του κυβερνήτη συστήνεται στον Πολυζωίδη να μην προχωρήσει στην έκδοση του φύλλου, αλλά εκείνος αγνοεί τις συστάσεις. Τη νύχτα που τυπώνεται η εφημερίδα, στρατιώτες εισβάλλουν στο τυπογραφείο και κατάσχουν τις τυπωμένες σελίδες. Το φύλλο δεν προλαβαίνει να κυκλοφορήσει. Τις επόμενες μέρες ο Πολυζωίδης μεταφέρει το πιεστήριο στην Ύδρα, που αποτελεί κυψέλη αντικαποδιστριακών και τυπώνει εκεί τον Απόλλωνα.

Ο ιστορικός, πανεπιστημιακός Χ. Κ. Λούκος περιγράφει το περιστατικό εισάγοντας και λεπτομέρειες, που θα μπορούσαν να αποδοθούν σε κακές συμπτώσεις…: Όταν ο Πολυζωίδης επιστρέφει στην Ελλάδα ύστερα από συμπληρωματικές σπουδές στο εξωτερικό, παρότι φιλελεύθερος και στον ιδεολογικό αντίποδα του Καποδίστρια, ζητεί από τον κυβερνήτη να καταλάβει μια υπεύθυνη θέση στον κρατικό μηχανισμό, αλλά ό,τι του προσφέρεται το απορρίπτει ως μη αρμόζον στις σπουδές του. Τότε αποφασίζει να ιδρύσει εφημερίδα. Εικάζεται μάλιστα ότι στην απόφαση αυτή ενθαρρύνεται και από την αντιπολίτευση και κυρίως από τον Αλ. Μαυροκορδάτο. Προαναγγέλλει, λοιπόν, την κυκλοφορία της εφημερίδας «Απόλλων» με προκήρυξη αντίγραφο της οποίας στέλνει στον γραμματέα της Δημόσιας Παιδείας Ν. Χρυσόγελο για να παραδοθεί στον κυβερνήτη, που ετοιμάζεται να αναχωρήσει από το Ναύπλιο. Η ενέργεια αυτή δεν αποτελεί αίτηση επίσημης άδειας για την έκδοση, όπως προβλέπει ο σχετικός νόμος, άλλα απλή γνωστοποίηση και πρόσκληση συνδρομής. Ο Πολυζωίδης γνωρίζει ότι σύμφωνα με τις αρχές των επαναστατικών Εθνοσυνελεύσεων, που αποτελούν τις συνταγματικές βάσεις της Κυβέρνησης Καποδίστρια και τις όποιες αναγνώρισε χωρίς τροποποιήσεις η Δ’ Εθνοσυνέλευση του Αργούς (1829), ο εκδότης ενός εντύπου δεν υπόκειται σε κανέναν περιορισμό παρά μόνο στην τήρηση των όρων να σεβαστεί τη χριστιανική θρησκεία και τις αρχές της ηθικής για αποφυγή κάθε προσωπικής ύβρεως και συκοφαντίας. Συνεπώς, η άδεια θεωρείται περιττή. Αλλά ο Καποδίστριας, που όταν παραλαμβάνει την προκήρυξη βρίσκεται στην Αίγινα, εκλαμβάνει την κίνηση του Πολυζωίδη ως αίτηση άδειας για έκδοση και μη θέλοντας να συγκατατεθεί πριν πληροφορηθεί «περί της ύλης και του σκοπού» της εφημερίδας, απαγορεύει την έκδοσή της έως ότου επιστρέψει στο Ναύπλιο. Αλλά ο Πολυζωίδης είχε ήδη εξαγγείλει την κυκλοφορία και προχωρεί στην εκτύπωση, κατά παράβαση της κυβερνητικής εντολής.

Μετά τον Καποδίστρια, πάντως, οι εφημερίδες ξεπετιόνται η μία μετά την άλλη, καθώς τα πιεστήρια αφθονούν πλέον στο κέντρο και την περιφέρεια. Πολλές προσπάθειες αποδεικνύονται θνησιγενείς. Κάποιες καταφέρνουν να διατηρηθούν. Τα έντυπα της εποχής που αφήνουν το αποτύπωμά τους είναι η «Αθηνά», ο «Σωτήρ», η «Εθνική», η «Ελπίς», η «Ταχύπτερος Φήμη», ο «Αιών», ο «Σωκράτης των Γυναικών και του Λαού», ο «Ελληνικός Ταχυδρόμος», ο «Φίλος του Λαού» και η «Καρτερία». Κατά κανόνα κυκλοφορούν δύο φορές την εβδομάδα και παραμένουν συνδρομητικές.

Η μοναρχική πολιτική περνά από την κρησάρα του Τύπου. Αισθανόμενοι την ανάσα της αξιολόγησης καυτή στον σβέρκο τους νεαρός βασιλεύς και αυλικοί, ασκούντες συχνά αντ΄ αυτού την εξουσία, προσπαθούν να φιμώσουν τις εφημερίδες, οι οποίες ζητούν σταθερά θεσμοθέτηση συνταγματικών ελευθεριών. Ως χαρακτηριστικό μαχητικής δημοσιογραφίας μνημονεύεται άρθρο στην εφημερίδα «Ελπίς» της 29ης Σεπτεμβρίου 1837: «ο περιορισμός του Τύπου είναι πράξις αποκαλυπτική σκοπών καταχθονίων. Σήμερον περιορίζονται αι δια του Τύπου εκφραζόμεναι ιδέαι, αύριον θέλουν κρίνει αναγκαίον να περιορισθούν οι δια γραμμάτων κυκλοφορούντες στοχασμοί και ιδού εν των μέσω ημών θέλουν εκπηδήσει επιστολανοίκται (λογοκριταί)…».

To ίδιο έτος, το ξενόγλωσσο «Le Temps» σχολιάζει ότι η ελευθεροτυπία στην Ελλάδα σχεδόν ταυτίσθηκε με την Επανάσταση, γεγονός που εξηγεί και την αφοσίωση του λαού σε αυτήν. «… στην Ελλάδα, η ελευθεροτυπία σταθεροποιήθηκε πριν από κάθε άλλη εξουσία, είναι σίγουρα πιο παλιά κι από την ίδια την αστική κοινωνία. Γι αυτό βρίσκεται εκτός νομοθεσίας, η οποία είναι καταδικασμένη να σύρεται πίσω της χωρίς ποτέ να τη φθάνει…» σημειώνεται χαρακτηριστικά στο σχετικό άρθρο.

Στο έργο του «Κοινωνική ανάπτυξη και κράτος, Η συγκρότηση του δημόσιου χώρου στην Ελλάδα» (Εκδ. Θεμέλιο – 1981), ο πανεπιστημιακός Κ. Τσουκαλάς σημειώνει πως δεν επήλθε ποτέ πραγματική φίμωση του Τύπου, επειδή «παρά την αυστηρή νομοθεσία, τις διώξεις και τις καταδίκες, η πλειονότητα των εφημερίδων εξακολούθησε να κάνει επιθέσεις εναντίον του προσώπου του βασιλιά και μάλιστα σε τέτοιο ύφος που θα ήταν αδιανόητο σε άλλες χώρες με απολυταρχικό καθεστώς».

Πολιτικές αντιπαραθέσεις, τζαρτζαρίσματα, αλλαγές «στρατοπέδων» κοστίζουν σε κάποιες εφημερίδες την κυκλοφορία τους και σε άλλες, στις περισσότερες, την ασφάλεια των συντακτών τους… Οι διώξεις πέφτουν βροχή! Στη… μπούκα ο σατυρικός ποιητής Αλέξανδρος Σούτσος, στο στόχαστρο του οποίου είναι ασφαλώς η κεντρική διοίκηση και τα πάμπολλα τρωτά της. Η σάτυρα ενοχλεί πάντα την εκάστοτε εξουσία. Έπονται τα ειδησεογραφικά έντυπα. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, που δημοσιεύει στις 17/2/1843 η εφημερίδα «Αιών», σε 56 δίκες κατά συντακτών που φτάνουν στο πλημμελειοδικείο σε χρονικό διάστημα έξι ετών (1836-42) εκδίδονται 10 όλες κι όλες αθωωτικές αποφάσεις, εκ των οποίων οι περισσότερες αφορούν πολιτικές εφημερίδες! Από το συγκεκριμένο δημοσίευμα προκύπτουν και ορισμένες εφημερίδες, οι οποίες ουδέποτε δέχθηκαν δίωξη, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπήρξαν ευνοϊκά διακείμενες έναντι της κυβέρνησης ή έστω «ευμενώς ουδέτερες»…

Η εξέγερση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843 σημαίνει την αρχή του τέλους της απόλυτης μοναρχίας και ανοίγει τον δρόμο για τη συνταγματική θεσμοθέτηση της ελευθεροτυπίας. Με παραρτήματά τους που εμψυχώνουν τον λαό να κατατροπώσει την απόλυτη μοναρχία και να διεκδικήσει Σύνταγμα, οι εφημερίδες δίνουν μάχη. Κι όταν το Σύνταγμα εξασφαλίζεται δικαίως πανηγυρίζουν. Τα κείμενα θυμίζουν ανακοινωθέντα θριάμβου στο πεδίο του πολέμου… «Έχομεν ήδη το Σύνταγμα. Αι δίκαιαι του Ελληνικού Λαού απαιτήσεις εκπληρούνται ήδη» («Αθηνά»), «ΣΥΜΠΟΛΙΤΑΙ, όσων άχρι τούδε δικαίων εθνικών εστέρει λυπηρώς την πατρίδα ή στυγερά αυθαιρεσία και η Βαυαροκρατία, ταύτα εν ριπή οφθαλμού ανεκτήθησαν…» («Αιών»), «Συμπολίται! Ο λαμπρός ήλιος της 3ης Σεπτεμβρίου ανέτειλε και μετ΄ αυτού νέα δια το Ελληνικόν Έθνος ανέτειλε δόξα!» («Ελπίς»).

Στη διάταξη του Συντάγματος του 1844 αναφέρεται ρητώς: « 1. πας τις δύναται να δημοσιεύει προφορικώς τε, εγγράφως και δια του Τύπου τους στοχασμούς του, τηρών τους νόμους τους Κράτους 2. ο Τύπος είναι ελεύθερος και λογοκρισία δεν επιτρέπεται 3. οι υπεύθυνοι συντάκται, εκδόται και τυπογράφοι εφημερίδων δεν υποχρεούνται εις ουδεμίαν χρηματικήν προκαταβολήν λόγω εγγυήσεως 4. οι εκδόται εφημερίδων θέλουν είσθαι πολίται Έλληνες».

Η διάταξη περί ελευθεροτυπίας στο Σύνταγμα του 1844 ανοίγει τον δρόμο σε εκατοντάδες έντυπα περιοδικά και ημερήσια. Από το έδαφος που γονιμοποίησαν τα βάσανα ενός υπόδουλου για αιώνες λαού και πότισαν τόνοι μελάνης, ξεπετιόνται διαρκώς νέες φουρνιές υπηρετών της ενημέρωσης, εκφραστών και κομιστών απόψεων και ιδεολογιών. Όσα εμπόδια κι αν συναντά, όσες απόπειρες φίμωσής του κι αν καταγράφει στο πέρασμα του χρόνου η ιστορία του έθνους, όσες υποχωρήσεις κι αν στιγματίζουν τη διαδρομή της ελληνικής δημοσιογραφίας, ο Τύπος είναι πάντα εδώ, συνταγματικά κατοχυρωμένος, να ενημερώνει και να ανοίγει νοητικούς και πνευματικούς ορίζοντες, θέλουν δεν θέλουν οι πολέμιοί του.

Η συνταγματική κατοχύρωση της ελευθεροτυπίας αποτελεί μέγιστο αξίωμα της ελευθερίας ενός λαού, αντιπροσωπευτικό δείγμα της ανεξαρτησίας του, αήττητο όπλο της δικαιοσύνης, πολύτιμη κορωνίδα του οικοδομήματος της Δημοκρατίας.

ΠΗΓΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ:

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ – ΚΩΣΤΑ ΜΑΓΙΕΡ (Εκδ. Δημόπουλου, Αθήνα 1957)

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ, Η ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΟΥΚΑΛΑ (Εκδ. ΘΕΜΕΛΙΟ, Αθήνα 1999)

«Τα προεπαναστατικά περιοδικά έντυπα» στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών/Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών, Ιστορία και φιλοσοφία των επιστημών στον Ελληνικό χώρο (17ος-19ος αι.) – ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΑ (Εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, Αθήνα 2003)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΥΠΟ ΞΕΝΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ / Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ / ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ (Εκδ. ΔΟΜΗ)

«Η ιστορία του Τύπου από την οθωμανική περίοδο ως τον 21ο αιώνα» (Osmanlı’dan 21. Yüzyıla Basın Tarihi) – Orhan Koloğlu (Κωνσταντινούπολη 2006)

Μαρκίδες Πούλιου: οι πρωτοπόροι Έλληνες δημοσιογράφοι – Έντυπο της έκθεσης του Μορφωτικού Ιδρύματος Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2007)

Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, Αθήνα

ΑΠΕ-ΜΠΕ

H Bundesbank ετοιμάζει επίθεση στην ΕΚΤ για τον πληθωρισμό;  

0

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2022 07:12
UPD:07:20
EPA/RONALD WITTEK/POOL

Παρά τις επιθέσεις που δέχεται από τα λεγόμενα «γεράκια» της ΕΚΤ, η Κριστίν Λαγκάρντ παραμένει σταθερή στην πολιτική της για μη άμεση αύξηση των επιτοκίων της κεντρικής τράπεζας.

Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

Αίσθηση στις Βρυξέλλες αλλά και στο Βερολίνο, προκάλεσε η επίθεση που εξαπέλυσε ο νέος ηγέτης των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών, Φρίντριχ Μερτς, ζητώντας ορθά κοφτά από την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Κριστίν Λαγκάρντ να αυξήσει τα επιτόκια. «Είναι αστείο», δήλωσε στη «Ναυτεμπορική», μια τραπεζική πηγή. «Κάποιοι υπερθεματίζουν υπέρ της ανεξαρτησίας της ΕΚΤ όταν συμφωνούν με την πολιτική της και αμέσως αλλάζουν στάση, όταν διαφωνούν»

Η επίθεση του σκληροπυρηνικού Γερμανού Χριστιανοδημοκράτη κατά της ηγεσίας της ΕΚΤ, μόνο τυχαία δεν είναι. Φαίνεται ότι κάποιοι κύκλοι στο Βερολίνο έχουν αρχίσει να χάνουν την υπομονή τους με την Λαγκάρντ και τα υπόλοιπα «περιστέρια» στην Φρανκφούρτη και ετοιμάζουν αντεπίθεση, ενόψει και της συνεδρίασης του ΔΣ της ΕΚΤ, στις 3 Φεβρουαρίου.

«Το μήνυμα που στέλνει η Bundesbank με έναν ολοένα ισχυρότερο τρόπο στην ΕΚΤ είναι ότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα έχει πρωταρχικό καθήκον να υπερασπιστεί το γερμανικό βιομηχανικό σύστημα, και το κάνει αντιμετωπίζοντας την κούρσα των τιμών με ακόμη ενεργητικό τρόπο, όταν είναι απαραίτητο», τονίζουν Γερμανοί οικονομολόγοι, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά τους για την πολιτική Λαγκάρντ.

Η ατμόσφαιρα αντιπαράθεσης, φάνηκε άλλωστε και με τη δημοσίευση των πρακτικών της τελευταίας συνεδρίασης του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ: Κάποια μέλη του ΔΣ-όπως οι επικεφαλής των κεντρικών τραπεζών της Γερμανίας, του Βελγίου και της Αυστρίας- αντιτάχθηκαν επίσης στην παράταση της περιόδου για την επανεπένδυση των ληξιπρόθεσμων ομολόγων ,στο πλαίσιο του PEPP, κατά ένα χρόνο τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 2024. Αμφισβήτησαν έντονα τις αποφάσεις για πιο χαλαρή νομισματική πολιτική, ζητώντας να μείνει πιο ανοιχτή η επιλογή της αύξησης των επιτοκίων-τουλάχιστον στις προφορικές ανακοινώσεις της ΕΚΤ.  Ωστόσο, υπήρξε γενική συμφωνία ότι, δεδομένης της υψηλής αβεβαιότητας σχετικά με τον μελλοντικό πληθωρισμό, η ΕΚΤ θα πρέπει «να διατηρήσει την ικανότητα να αξιολογεί τη νομισματική πολιτική, βάσει των δεδομένων, προς οποιαδήποτε κατεύθυνση»

Παρά τις πιέσεις, η Λαγκάρντ παραμένει αμετακίνητη: «Μια υπερβολικά ταχεία αύξηση των επιτοκίων, θα  επιβράδυνε την οικονομική ανάπτυξη», είπε η πρόεδρος της ΕΚΤ μιλώντας στον γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό France Inter, την Πέμπτη. Η πρόεδρος της ΕΚΤ επανέλαβε την εκτίμηση ότι  «ο πληθωρισμός θα σταθεροποιηθεί και θα υποχωρήσει σταδιακά, κατά τη διάρκεια του 2022» Οι χρηματοπιστωτικές αγορές αναμένουν ότι η αμερικανική Federal Reserve θα αυξήσει τα επιτόκια τον Μάρτιο και θα προχωρήσει σε έως και άλλες τρεις αυξήσεις φέτος.

Προβλήματα στις υπερχρεωμένες χώρες 

Η Λαγκάρντ τόνισε ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν χρειάζεται να είναι τόσο επιθετική στη νομισματική πολιτική, όπως η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ. «Ο κύκλος της οικονομικής ανάκαμψης στις ΗΠΑ είναι μπροστά από αυτόν στην Ευρώπη», είπε η Γαλλίδα. «Έχουμε λοιπόν κάθε λόγο να μην ενεργούμε τόσο γρήγορα όσο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί για τη Fed»

Ενδεικτικές είναι οι διαμετρικά αντίθετες τοποθετήσεις δύο ανώτατων στελεχών της ΕΚΤ-του αντιπροέδρου Λουίς ντε Γκίντος και επικεφαλής οικονομολόγου, Φίλιπ Λέιν. Γνωστός «ιέρακας» ο Ισπανός, Λουίς ντε Γκίντος, ρίχνει τα βέλη του συνεχώς κατά της Λαγκάρντ, επαναλαμβάνοντας  συνεχώς ότι “ο πληθωρισμός θα διαρκέσει πολύ περισσότερο”. Αντίθετα, ο Φίλιπ Λέιν, υπερασπίζεται με έμφαση την γραμμή της Λαγκάρντ και της πλειοψηφίας, που αξιολογεί την τρέχουσα αύξηση του πληθωρισμού ως “προσωρινή”.

Η Γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung κάνει μάλιστα λόγο για «μια  ολοένα και πιο ξεκάθαρη λανθάνουσα σύγκρουση, που τους τελευταίους μήνες γίνεται σταδιακά πιο φανερή και  έντονη, προφανώς λόγω του πληθωρισμού». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο οικονομολόγος της Commerzbank, Μίκαελ Σούμπερτ τονίζει ότι «τα πρακτικά της ΕΚΤ δείχνουν ότι οι απόψεις των μελών του Συμβουλίου σχετικά με την κατάλληλη απάντηση στη νομισματική πολιτική, διαφέρουν πολύ ,λόγω των μεγάλων αβεβαιοτήτων που υπάρχουν».

Σε κάθε περίπτωση, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα κατανεμηθούν οι ρόλοι στην επόμενη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της EKT: Στο παρελθόν, ο προηγούμενος πρόεδρος της Bundesbank, Γενς Βάιντμαν είχε αναλάβει το ρόλο του «γερακιού», υποστηρίζοντας συνεχώς μια αυστηρότερη νομισματική πολιτική. Ο διάδοχός του, Γιόακιμ Νάγκελ, φαίνεται επίσης να κινείται στην ίδια κατεύθυνση.

Τρεις Γερμανοί οικονομολόγοι  πάντως- ο Γιούργκεν Σταρκ, ο Τλόμας Μέγερ και ο Γκίντερ Σναμπλ –σε κοινό τους άρθρο ,εκτιμούν ότι «γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι ο πληθωρισμός θα αποκτήσει δυναμική χωρίς αντίμετρα νομισματικής πολιτικής». Αλλά προειδοποιούν: «Τέτοια αυστηροποίηση θα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα για τα υπερχρεωμένα μέλη της ευρωζώνης»

Κεντρικές Τράπεζες και δημοκρατία 

Υπάρχει όμως και μια άλλη διαφορά: Η επικεφαλής της ΕΚΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, πρέπει να εμφανίζεται κάθε λίγους μήνες μπροστά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και να ανακρίνεται από τους εκλεγμένους ευρωβουλευτές. Αλλά αυτό δεν ισχύει με την Bundesbank. Διότι κάτι τέτοιο θα συνιστούσε παρέμβαση στην ανεξαρτησία της. Ο πρόεδρος της Bundesbank μπορεί να κυβερνήσει για οκτώ χρόνια. Και ακόμη κι αν δεν κατορθώσει να ελέγξει τον πληθωρισμό ή οι αποφάσεις του επιδεινώσουν την κλιματική κρίση και την κατανομή του πλούτου στη Γερμανία, δεν υπάρχει τρόπος να κριθεί από την Γερμανική βουλή.

Όπως γράφει ο γνωστός Γερμανός οικονομολόγος Τόμας Φρίκε στο Der Spiegel, «όλοι πρέπει να κατανοήσουν ότι η σημερινή κατάσταση είναι απλώς πολύ διαφορετική απ `ότι  στις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Εκείνη την εποχή ήταν της μόδας η μεγάλη πίστη στις αγορές. Η σημερινή πραγματικότητα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από αυτή την πίστη».

Είτε το θέλουν είτε όχι, στον ασταθή χρηματοοικονομικό κόσμο του 21ου αιώνα, οι κεντρικοί τραπεζίτες είναι επίσης υπεύθυνοι για την αναχαίτιση των χρηματοπιστωτικών και τραπεζικών κρίσεων. Και αυτό κάνει η Λαγκάρντ!

naftemporiki.gr

Κίργκεγκωρ:  ο τελευταίος Λουθηρανός

0

από

Ο Κίργκεγκωρ, αυτός ο πρώτος υπαρξιστής φιλόσοφος, ασχολήθηκε κυρίως με τον «άνθρωπο της πίστεως», που κατ’ αυτόν εξέφραζε το γνήσιο βιβλικό πνεύμα. Ο Δανός φιλόσοφος επιτίθεται στον «ιδρυματικό» χαρακτήρα που προσέλαβε ο χριστιανισμός, δηλαδή στην ύπαρξη οργανωμένων εκκλησιών με τα δόγματά τους και τις ηθικές επιταγές τους, που τα χαρακτηρίζει (στον προτεσταντικό κόσμο το δόγμα είχε καταντήσει απλή διανοητική σύλληψη χωρίς να έχει αντανάκλαση στην πραγματική, ρεαλιστική πορεία ζωής του πιστού, ενώ η χριστιανική ηθική εξέπεσε σε ευσεβισμό, σε εξωτερική βελτίωση του χαρακτήρα). Φιλοσοφία για αυτόν σημαίνει παραμερισμός όλων τούτων των οργανωμένων σχημάτων και ατομική σχέση με τον Θεό, την απόλυτη Υπέρβαση: πρόκειται για μια φιλοσοφία της χρονικότητας που συνδέεται με την αιωνιότητα, καθώς το περιορισμένο χρονικά κτίσμα, ο άνθρωπος, καλείται να έρθει σε επαφή με τον άναρχο Θεό. «Ο Κίρκεγκωρ απορρίπτει το έγκυρο για πολλούς αιώνες φιλοσοφικό σχήμα, σύμφωνα με το οποίο το Είναι ταυτίζευται με το Νοείν, και το αντικαθιστά με τη θέση κατά την οποία το Είναι συμπίπτει με το πιστεύειν», γράφει η Χ. Μπακονικόλα-Γεωργοπούλου, στο βιβλίο της «Το τραγικό, η τραγωδία και ο φιλόσοφος» (Αθήνα 1986).

Για τον Κίρκεγκωρ η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να αποτελεί σύστημα, όπως κατά τον Χέγκελ, όπου κάθε συμπαντικό στοιχείο λαμβάνει τη σαφή θέση του μέσα στην καθολική φιλοσοφική τάξη. Η αλήθεια πηγάζει όχι από κάτι αντικειμενικό, κηρύττει ο Κίρκεγκωρ, που θεωρούσε τον εγελιανισμό φιλοσοφικά δεσμά, αλλά από την υποκειμενικότητα, την ατομικότητα του ατόμου, που δεν ανάγεται στο καθολικό. Το άτομο δεν είναι ένα αδιαφόρετο δείγμα του είδους, αλλά φέρει μια μη αναγώγιμη σε αυτό «ιδιωτικότητα». «Το άτομο, κατά τον Δανό στοχαστή ειναι η ‘‘υπόσταση’’. Ο Θεός είναι η υπέρβαση, το ‘‘Απόλυτα Αλλο’’, ο κανόνας του ατομικού… Ανάμεσα στην υπόσταση και την Υπέρβαση υπάρχει η δυνατότητα μιας άμεσης και αυθεντικής, αλλά και σπαρακτικής για το άτομο επικοινωνίας, κατά την οποία η ελευθερία της ύπαρξης δέχεται να αφανιστεί εκούσια: γιατί η αληθινή ελευθερία είναι η κίνηση της ύπαρξης που τείνει προς την αυτοάρνησή της, προκειμένου να αποκαλυφθεί η Υπέρβαση. Μόλις εμφανισθεί η Υπέρβαση, εξαφανίζεται η ελευθερία. Η δυνατότητα της ελευθερίας αυτής δεν σημαίνει ότι το άτομο μπορεί να διαλέγει ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Σημαίνει απλώς ότι μπορεί να επιλέξει (ό.π. σελ.31).

Για τον Κίρκεγκωρ το να υπάρχεις σημαίνει να  είσαι άτομο θεληματικό και παράφορο, να ζεις μέσα στην ένταση του πάθους σου. Δεν είναι να παίζεις προπαντός με την πίστη. Ας μην περιμένει μια χλιαρή ύπαρξη να προοδεύσει στο αγαθό. Μόνο το σφοδρό πάθος καθαγιάζεται. Ο άνθρωπος πρέπει να ζει μέσα στην παραφορά, έχοντας μάλιστα συνείδηση αυτής της ποιότητάς του. Πρέπει να μην μένει ακίνητος στον χρόνο, απολιθωμένος σε κάθε δυνατή αλλοίωση, αλλά να «γίνεται» μέσα σε αυτόν. Επιπλέον, πρέπει να πραγματοποιεί αυτό το «γίγνεσθαι» με την εκλογή, την απόφαση και το πάθος. Υπάρξη σημαίνει πάθος, χρονικότητα, εγρήγορση και ‘’ενεργός σκέψη’’. Αντίθετα από τον εγελιανισμό και την αιώνια βασιλεία του παγκόσμιου πνεύματος, είναι η χρονικότητα του ατόμου που του επιτρέπει να ξανοίγεται στο άπειρο, ως μια στιγμή πιθανόν, πάντως να ξανοίγεται. Ίσως στο σημείο αυτό προκαταλαμβάνεται ο Χάιντεγκερ. 

Εν τω μεταξύ, στην αντικειμενικότητα που επιζητούν οι πολλοί, για να ασφαλίσουν τα νώτα τους και να πάψουν να ριψοκινδυνεύουν στο άθλημα της πίστεως, αντιπαρατάσσεται η μη αναγώγιμη σε οτιδήποτε άλλο υποκειμενικότητα. Στον αφηρημένο στοχασμό, που οδηγεί στα μεγάλα φιλοσοφικά συστήματα, αντιπαραβάλλεται το εσωτερικό βίωμα, που είναι η βάση πάνω στην οποία θα χτιστεί η πίστη. Τίποτε δεν μπορεί να υποκαταστήσει αυτό το βίωμα, είναι προορισμένο να διανοιχθεί εντός της υποκειμενικότητας και μόνο αυτής. Στο λογικό αντιπαρατίθεται το παράλογο, όπως π.χ. στην λογική αλήθεια ότι ο Θεός είναι άχρονος, αντιπαρατίθεται η αλήθεια πως γεννήθηκε εν χρόνω. Στο γενικό αντιτίθεται το ατομικό, η μοναχική ύπαρξη. Στην επιστήμη αντιπαραβάλλεται η πίστη. Την αιώνια κυρίαρχη ταξη και αρμονία, που βλέπουν παντού οι μεγάλοι φιλόσοφοι, έρχονται να υποκαταστήσουν οι εμμενείς ασυμφιλίωτες αντιθέσεις της ύπαρξης.

Κίνητρο της φιλοσοφικής σκέψης είναι το αγωνιώδες συναίσθημα της ευθύνης που νοιώθει ο άνθρωπος έναντι του Θείου. Δεν θα περιμέναμε κάτι διαφορετικό από έναν λουθηρανό. Η ενοχή είναι το μεγάλο θέμα της Μεταρρύθμισης. Το άγχος για εξιλέωση μάστιζε όλον τον χριστιανικό βορά. Και η λύτρωση από την ενοχή είναι το κυρίαρχο θέμα στον Κίρκεγκωρ. Το παράλογο επίσης αναφέρεται στη σχέση του ατόμου με την θεότητα. Τα όσα έγραψε για το παράλογο ο Κίρκεγκωρ επηρέασαν στον εικοστό αιώνα το λεγόμενο «θέατρο του παραλόγου»- ο φιλόσοφος αυτός ήταν κατά τον Βιτγκενστάιν ο πιο εμβληματικός στοχαστής του 19ου αιώνα.

Ο υποκειμενικός στοχαστής, το άτομο, μπορεί να παραμέρισε την οργανωμένη εκκλησία, με τους θεσμούς και τις ηθικές επιταγές της, δέχεται όμως ότι έρχεται σε επικοινωνία με την Υπέρβαση δυνάμει ακριβώς του «παραδόξου» της πίστης. Όπως είπαμε, το βασικό παράδοξο είναι ότι η αιώνια αλήθεια, δηλαδή ο Θεός, καθίσταται έγχρονη με την Ενσάρκωση του Ιησού και το πεπερασμένο άτομο μπορεί να έρθει σε ‘‘κοινωνία’’ με το άπειρο, άναρχο και ακατανόητο, δηλαδή με τον Θεό.

Η σχέση με τον Θεό όμως είναι βασανιστική και σπαρακτική. Ο μεμονωμένος πιστός με το βιβλίο του, τη Βίβλο του, είναι αυτός που θα πρέπει να ξανοιχθεί στο απόλυτο. Το άτομο εμπλέκεται σε μια σχέση υπερβολικής έντασης με κάτι που, καθαυτό, όπως λέγει ο Κίρκεγκωρ δεν ορίζεται από σχέσεις. Ο Θεός είναι πάνω από τα ανθρώπινα, μπορεί να γνωρίζει τον κόσμο γνωρίζοντας τον Εαυτό Του. Η σχέση με τον πιστό δεν είναι ρεαλιστική. Ο Θωμάς Ακινάτης δεν πίστευε ότι πραγματικά ο Θεός σχετιζόταν με τον κόσμο. Όσο ο Θεός σιωπά, τόσο μεγαλώνει και η ένταση της σχέσης του ατόμου με τον Παντοδύναμο, τόσο αποκαλύπτεται ο πραγματικός Θεός, αλλά και ο εαυτός του ατόμου ως αληθής υπόσταση. Γιατί υπόσταση γίνεται κανείς στη σχέση με τον Θεό. Η σχέση με τον Θεό, επαναλαμβάνουμε λοιπόν, είναι βασανιστική και σπαρακτική. Ο πιστός βρίσκεται σε διαρκή αγώνα με την απιστία.

Η απόρριψη κάθε δογματισμού στην προσπάθεια προσέγγισης του Θείου μέσω της θρησκείας εγκαθιστά την αβεβαιότητα και το άγχος μέσα στην συνείδηση του θρησκευτικού στοχαστή. Η έγχρονη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό παρανοήθηκε και κατέληξε σττην Σταύρωση. Αυτός ο φόβος όμως της παρανόησης δεν είναι δυνατόν ποτέ να αρθεί. Κανένα δεδομένο δεν μπορεί να βεβαιώσει τον άνθρωπο για την αυθεντικότητα της πίστης του. Ο άνθρωπος είναι τραγικά μόνος. Για το άτομο, όλοι οι άλλοι είναι οι κατά τον κληρονόμο του Κίρκεγκωρ Χάιντεγκερ, «οι πολλοί». Κάθε προσέγγιση μαζί τους θα εκφύλιζε τον αγώνα της πίστεως. Η πίστη δεν είναι ποτέ κάτι αυτονόητο και παγιωμένο- είναι μέσα  στη φύση της να δοκιμάζει τον άνθρωπο εσαεί. Ο άνθρωπος είναι εύθραστος απέναντί της. Ο Κίρκεγκωρ παραπαίει ανάμεσα στην πίστη και την αμφιβολία, την αθωότητα και την ενοχή.

Άλλη κυρίαρχη έννοια στον Κίρκεγκωρ, είναι αυτή της αγωνίας. Το πνεύμα απωθεί και συνάμα ελκύεται από αυτήν. Η αγωνία (για τη λύτρωση από την αμαρτία) παίζει και αυτή τεράστιο ρόλο στη θεολογία του προτεσταντισμού. Η αγωνία κατά τον Κίρκεγκωρ εκτείνεται μεταξύ του «δυνάμει» και του «ενεργεία» όσον αφορά την πίστη του ατόμου, μεταξύ της δυνατότητας εκλογής και της εκλογής καθαυτήν, στην οποία καταλήγει το υποκείμενο. Εκτείνεται μεταξύ αθωότητας  και ενοχής, «χάρης» και «πτώσης». Η αγωνία χαρακτηρίζεται και αυτή από ένταση, πάθος και σπαραγμό. Οδηγεί όμως αναπόφευκτα στην εκλογή, όσον αφορά την πίστη, και από αυτήν φθάνουμε στο ποιοτικό άλμα της ζωής του πιστού, με το οποίο το άτομο αποκτά την ενοχή. Και η ενοχή είναι ο δρόμος από τον οποίο ο άνθρωπος φτάνει μπροστά στον Θεό. Το ίδιο το υπάρχειν σημαίνει ενοχή. Να υπάρχεις σημαίνει να είσαι ένοχος.

Μ’ όλα αυτά ο Κίρκεγκωρ παραπαίει μεταξύ του Είναι και του Μηδενός, έχοντας ως σταθερό υπόβαθρο το «μυστήριο» της πίστης, που είναι ένα παράδοξο, ξένο προς την ηθική όσο και προς την λογική. Η πίστη αρχίζει εκεί που τελειώνει ο θεωρητικός στοχασμός. Η πίστη βρίσκεται στους αντίποδες της αμαρτίας και όχι η αρετή. Το πραγματικό άθλημα του ατόμου είναι να γίνει πιστός και όχι ενάρετος. Οι έννοιες «ενοχή» και «αμαρτία» εγκαθιδρύουν το άτομο ως μονάδα άσχετη με τον υπόλοιπο κόσμο, δεδομένου ότι αυτές δεν προσδιορίζονται ως τέτοιες βάσει μιας γενικά ισχύουσας ηθικής ή λογικής αρχής, αλλά βάσει της ατομικής σχέσης του υποκειμένου με το απόλυτο αντικείμενο της πίστης του. Το να πιστεύεις σε πείσμα του λογικού είναι ένα μαρτύριο. Το να απαρνείσαι τη λογική σκέψη, το να χάνεις την υποστήριξη και την προστασία της ηθικής είναι το άκρον άωτο του ανθρώπινου τρόμου. Γιατί η πίστη είναι κάτι μεγαλύτερο από την ηθική, αν σκεφθούμε ότι ο Αβραάμ από πίστη δέχθηκε να κάνει το «μη-ηθικό», την παιδοκτονία. 

                                    *************

Όλα αυτά μας αφήνουν με πολλά ερωτήματα που ζητούν απάντηση. Πώς ο Κίρκεγκωρ φθάνει σε μια τέτοια αντίληψη για την πίστη και την ηθική; Οφείλουμε να διερευνήσουμε κατά συνέπεια περισσότερο την αντίληψη του Κίρκεγκωρ περί πίστεως. Στην μεσαιωνική Καθολική Εκκλησία λοιπόν αναπτύχθηκε η θεολογία της λεγόμενης «αναλογίας του όντος», κατά την οποία, σύμφωνα με τους σχολαστικούς φιλοσόφους, υφίσταται κάποια οντολογική ομοιότητα μεταξύ της μεταφυσικής πραγματικότητας, δηλαδή του Θεού, και του κόσμου.Υπάρχει μια μερική συναφεια, μια «αναλογία» μεταξύ κτιστού και ακτίστου. Ο Αυγουστίνος και ο Θωμάς Ακινάτης κινήθηκαν προς αυτήν την κατεύθυνση, τόσο πολύ μάλιστα που ο δεύτερος «απέδειξε» την ύπαρξη του Θεού με λογικά επιχειρήματα.Ωστόσο αυτή η σχολή σκέψης πολεμήθηκε νωρίς μέσα στην Καθολική εκκλησία, λόγω των αδιεξόδων της. Το πιο γνωστό παράδειγμα ειναι ο Γουλιέλμος του Όκκαμ, με τον νομιναλισμό του, ο οποίος υποστηρίζει ότι δεν μπορούμε από την φιλοσοφία να ανιχνεύσουμε κάποια γνώση περί Θεού. Ο στοχαστής αυτός επιτέθηκε στην «αναλογία του όντος» και στα πλατωνικά αρχέτυπα, την ύπαρξη των οποίων είχε δυστυχώς υιοθετήσει ο άγιος Αυγουστίνος. Ο Όκκαμ, για να οικοδομήσει την θεολογία του, στηρίχθηκε στην «αναλογία της πίστεως», κατά την οποία μπορεί κανείς να γνωρίσει τον Θεό αποκλειστικά από την Αγία Γραφή, την οποία και εξισώνει με την περί Αυτού αποκάλυψη. Υποτίθεται λοιπόν ότι στα αγιογραφικά κείμενα ο Θεός μας εξοπλίζει με μια μυστική δύναμη, κάποιο είδος και πάλι «ενόρασης», προκειμένου να διεισδύσουμε στη φύση της θείας πραγματικότητας και να θεωρήσουμε άμεσα τον Θεό. Την «αναλογία της πίστεως» αποδέχθηκε πλήρως ο Λούθηρος ως μεθοδολογική αρχή της θεολογίας του, ο οποίος μάλιστα ισχυρίστηκε ότι, όταν η Βίβλος λέγει «η πίστη σώζει», δεν εννοεί την διανοητική πίστη της λογικής απόφανσης, αλλά την «ενδιάθετη» πίστη, αυτή που αποτελεί δώρο του Θεού στον άνθρωπο και εμφωλεύει στην καρδιά. Η θέση αυτή του Λουθήρου είναι το σημείο από όπου ξεκινά την φιλοσοφία του ο Κίρκεγκωρ. Κατανοώντας το αντιβιβλικό πνεύμα των ισχυρισμών του Λουθήρου, του δόγματος δηλαδή «μόνο η Γραφή» (καθώς η Βίβλος λέγει ότι ο Θεός είναι απερινόητος), αντέδρασε στην κυρίαρχη γραμμή του προτεσταντισμού. Στο έργο του η πίστη, αντί να σώζει, να βοηθά τον άνθρωπο να διεισδύει στα του Θεου, απλώς τον συντρίβει. Η πίστη αποβαίνει η μεγάλη παγίδα του υποκειμένου, καθώς αυτή δομικά αυτοαναιρείται.Την στιγμή που νομίζει κανείς ότι εννόησε το Θείο, ιδού που αυτό διαφεύγει, και το υποκείμενο μένει μόνο του, γυμνό, εν αγωνία. 

                                                         *****

Μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τα όσα πρεσβεύει ο Κίρκεγκωρ περί πίστεως αν λάβουμε ως παράδειγμα τον κατεξοχήν γι’ αυτόν άνθρωπο της πίστεως, τον Αβραάμ, που τον αντιπαραθέτει μάλιστα στον τραγικό ήρωα της αρχαιότητας. Για τον φιλόσοφο, ο τραγικός ήρωας «παραμένει στο επίπεδο του ηθικού. Επιτρέπει σε μια έκφραση του ηθικού να βρει το «τέλος» της σε μια υψηλότερη έκφραση του ηθικού. Στην περίπτωση π.χ. του Αγαμέμνονα, το πατρικό καθήκον βρίσκεται σε διαλεκτική σχέση με το καθήκον προς το σύνολο ή την κοινή υπόθεση της εκστρατείας» (ό.π.  σελ. 44). Επομένως, το ηθικό πρόβλημα δεν αφήνεται ανοιχτό, εφόσον ένα ηθικό αίτημα, η πατρική προστασία, παραμερίζεται για να ικανοποιηθεί ένα άλλο αίτημα της αυτής τάξης, αλλά υψηλότερης βαθμίδας: το κοινό καλό.

Ο πιστός Αβραάμ αντιθέτως στοχεύει σε ένα τέλος υψηλότερο, έξω από το πεδίο του ηθικού. «Η θυσία του υπερβαίνει το ηθικό, αφήνοντάς τον εκτεθειμένο. Ο Θεός δοκιμάζει την πίστη του. Η δοκιμασία όμως είναι ένας πειρασμός, ο οποίος αποτρέπει τον άνθρωπο από την εκπλήρωση του χρέους του. Αλλά εδώ, ο πειρασμός στον οποίο υποβάλλεται ο Αβραάμ είναι το ίδιο το ηθικό (το πατρικό καθήκον). Άρα, για να εκπληρώσει ο Αβραάμ το χρέος του προς τον Θεό του, πρέπει να κατανικήσει την ηθικότητα που τον προσδένει στον κόσμο και που τον απομακρύνει από το Θείο. Με την τελική πράξη του, που είναι μια άνευ όρων παράδοση στη θεία βούληση, πραγματοποιείται αναγκαία ‘‘η αναστολή του ηθικού’’. Ο Αβραάμ υπήρξε αποκλειστικά μέσω της πίστης του, και καθ’ υπέρβαση της ηθικότητας» (ό.π. σελ. 45).

Εν συνεχεία, ο Κίρκεγκωρ λέγει ότι ενδιαφέρον έχει η σχέση του ιππότη της πίστεως, του Αβραάμ, με την καθολικότητα (=την ηθική τάξη, που ισχύει για όλους). Ο Αβραάμ δικαιολογεί την υπόστασή του και την πράξη του όχι δυνάμει μιας οποιασδήποτε καθολικής ιδέας ή αλήθειας, αλλά δυνάμει του γεγονότος πως ο ίδιος είναι το ιδιαίτερο «ατομικό», η συγκεκριμένη χωριστή ατομικότητα.

Η σχέση του αυτή με το επέκεινα της ηθικής συνεπάγεται μια μοναχική πορεία, ακατάληπτη και μη μεθεκτή από τους άλλους. Γι’ αυτό και ο Κίρκεγκωρ λέγει ότι στον τραγικό ήρωα της αρχαίας Ελλάδας μπορεί κανείς να δώσει συμβουλή, το πιστό άτομο όμως κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. Το μονοπάτι της πίστης είναι πολύ στενό. Το παράδοξο της πίστης έγκειται στο ότι το ατομικό αναδεικνύεται, όπως είπαμε, ανώτερο του καθολικού. «Το ατομικό καθορίζει τη σχέση του με το καθολικό μέσω της σχέσης του με το απόλυτο, κι όχι τη σχέση του με το απόλυτο βάσει της σχέσης του με το καθολικό» ( ό.π. σελ. 45). Υπάρχει ένα απόλυτο καθήκον προς τον Θεό, που όχι μόνο δεν έχει ανάγκη την έννοια της ηθικότητας για να στηριχτεί, αλλά και ανάγει το ηθικό στο χώρο του σχετικού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το εξουδετερώνει ή το καταργεί. «Ο πιστός, ο γνήσιος πιστός είναι ένας μοναχικό ταξιδιώτης που ξέρει καλά πόσο ανακουφιστικό είναι να αναλαμβάνει την ασφάλεια που παρέχει το καθολικό, και να συνυπάρχει διανοητικά με τους άλλους. Παρόλα αυτά απαρνείται το καθολικό για να γίνει ατομικότητα» (ό.π. σελ. 46).

Περαιτέρω , για τον Κίρκεγκωρ η ύπαρξη του ιππότη της πίστεως συνδέεται άμεσα με την κατάστασή του, που ειναι μια μόνιμη κατάσταση τρομακτικής έντασης και διαρκούς παράφορης επαγρύπνησης και συγκέντρωσης στο αντικείμενο της πίστης του. Ο ιππότης της πίστης κουβαλάει μαζί του την τρομερή ευθύνη της μοναξιάς. Τέλος, ο ιππότης της πίστεως αποκτά μια ιδιωτική σχέση με τον Θεό, η οποία γεννιέται μέσα στην μοναξιά, στη σιωπή και στην αποκλειστική του προσήλωση στο αντικείμενο της πίστης του. Αυτός απευθύνεται με το ‘‘Συ’’ στον Θεό του, ενώ ο τραγικός ήρωας του μιλάει σε τρίτο πρόσωπο. Ο Αβραάμ της πίστης και της τέλειας παραίτησης αφουγκράζεται μόνος του το θεϊκό μήνυμα, είναι αναγκασμένος να αποκτυπρογραφήσει μόνος του τη θεϊκή βούληση, και σ’ αυτό κανείς δεν μπορεί να του παρασταθεί.

                                                        *******

Στην πραγματικότητα, μέσα από όλα αυτά φαίνεται πως η «αναλογία της πίστεως» παγιδεύει, συντρίβει τον άνθρωπο, τον καταβάλλει. Η πίστη για τον προτεσταντικό κόσμο είναι μια καθαρά ατομική υπόθεση. Μπορεί ο Λούθηρος να είπε ότι η πίστη εμφωλεύει στην καρδιά, αλλά στην ουσία αυτή πρακτικά καταντά μια διανοητική υπόθεση. Η διάνοια ψάχνει να βρει αν τα όσα λέγει η πίστη αληθεύουν ή όχι, μαθημένη όμως να απορρίπτει οτιδήποτε παράλογο καταβάλλει τον πιστό και εξουδετερώνει την πίστη του. Το μοναχικό άτομο της πίστεως γίνεται ακόμη μοναχικότερο. Δεν μπορεί να δοκιμάσει την έννοια της «κοινωνίας» με το εκκλησίασμα, εφόσον η πίστη είναι καθαρά ατομική υπόθεση. Γι’ αυτό και ο Κίρκεγκωρ ήταν τόσο σφοδρά αντίθετος στον «ιδρυματικό» χριστιανισμό, αυτόν που γνώριζε –όσο γνώριζε, για έναν λουθηρανό- την ομοπραξία της τελετής. Η πίστη συντρίβει τον άνθρωπο, ο ιππότης της πίστεως δεν μπορεί παρά να εξουδετερωθεί μέσα στην ατομικότητά του. Η πίστη γίνεται τέλος ένα μυστικιστικό στοιχείο, το οποίο κουβαλά στους ώμους του ο πιστός όσο μπορεί να αντέξει, για να το αποτινάξει γρήγορα από πάνω του αν θέλει να επιβιώσει.

Απαρνούμενος τέλος με τον τρόπο του την «αναλογία της πίστεως», καθώς η τελευταία απλώς συντρίβει τον άνθρωπο, ο Κίρκεγκωρ φθάνει στο υπαρξιστικό δόγμα, ότι δηλαδή η ύπαρξή μου προηγείται της ουσίας μου. Δεν ήταν δυνατόν μέσα στην ανθρώπινη φύση και ουσία, να χωρέσει μια τέτοια πραγματικότητα, η «πίστη» του Κίρκεγκωρ.

                         *******

Η τελική λύση στο μυστήριο της θυσίας του Αβραάμ, και για να αποφύγουμε την παγίδα της αναλογίας του όντος και της αναλογίας της πίστεως, είναι να ακολουθήσουμε τη γραμμή των Πατέρων της Εκκλησίας, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι αυτός που μίλησε στον άνθρωπο της Παλαιάς Διαθήκης, εν προκειμένω τον Αβραάμ, και έδωσε τις εντολές, είναι στην πραγματικότητα ο ίδιος ο Χριστός, και όχι ο Πατήρ. Ο μέλλων να ενσαρκωθεί Υιός, είναι αυτός που εμφανίζεται, άσαρκος ακόμη, στους προφήτες και πατριάρχες, και επιτρέπει με κτιστά ρήματα και νοήματα να μεταφερθεί η άκτιστη πραγματικότητα στον άνθρωπο. Το άκτιστο μπορεί να κοινωνεί με το κτιστό, το οποίο και υπερβαίνει κατά πάντα, «βιάζοντάς» το με μια ιερή, όχι εξουσιαστική βία, μεταμόρφωσης και πνευματικής ανόδου. Το κτιστό μετέχει αληθινά στο άκτιστο, μεταστοιχειώνεται σε κάτι πνευματικό, με την βιβλική έννοια, καθώς δύναται πραγματικά να υποδεχθεί το ξένον, το άλλον, που είναι ο Θεός («κίνησις υπέρ φύσιν»). Μια τέτοια κίνηση αναζητούσε ο Κίρκεγκωρ διαρκώς στην ζωή του, και δεν την εύρισκε, καθώς χώλαινε η χριστολογία του. Δίχως χριστολογία, ο άνθρωπος καταντά σύντριμμα. Η σχέση με τον Χριστό, από τον καιρό της Παλαιάς Διαθήκης, μεταμορφώνει δυναμικά τον άνθρωπο, ενώ αντιθέτως, αν θεωρηθεί καταρχήν δυνατή μιας κάποιας μορφής κοινωνία με τον Θεό καθεαυτήν, έξω από το γεγονός του σαρκωθησομένου Λόγου, τότε θα υπάρξει θεολογικό πρόβλημα. Συγκεκριμένα, το γεγονός «Ενσάρκωση» θα θεωρηθεί απλώς ως το επιστέγασμα, και όχι η προϋπόθεση, μιας ήδη υφισταμένης, και μάλιστα αυτοδικαίως, κοινωνίας με τον Θεό, σύμφωνα ακριβώς με τις προϋποθέσεις της δυτικής θεολογίας.  

 Ο Χριστός αναλαμβάνει να γεφυρώσει το κτιστό και το άκτιστο, είναι Αυτός που επιτρέπει στον πιστό να μπορέσει να μιλήσει με τον Θεό του, Αυτός που δίνει τη βεβαιότητα στον ταπεινό Αβραάμ ότι του ζητά να θυσιάσει το παιδί του, γιατί μια μέρα πρόκειται να θυσιαστεί ο ίδιος για το ανθρώπινο γένος. Το άθλημα της ταπείνωσης είναι αυτό που κάνει την ανθρώπινη καρδιά να λέγει συνεχώς το του Σαμουήλ: «λάλει, Κύριε, ο δούλος σου ακούει».

antifono.gr

Δέκα χρωματιστά κουρελάκια

0

της Ουρανίας Μπάγγου

Το μικρό κορίτσι με την αλογο-ουρίτσα  έπαιζε καθισμένο στα σκαλοπάτια  -έξω από το σπίτι της θείας της- με ένα πλήθος από χρωματιστά κουρελάκια, κομμάτια  που περίσσεψαν από τα φορέματα που έραβε η μητέρα της. Τα έβαζε με την σειρά που της άρεσαν. Ήταν δέκα σε αριθμό.

   Πρώτα  έβαζε αυτά τα φανταχτερά με τα κόκκινα τριαντάφυλλα που περιβάλλονταν από έναν ασημί φράχτη. Προέρχονταν από το φουστάνι που είχε ράψει η μαμά της για μια νιόπαντρη γυναίκα είκοσι δύο  χρόνων. Ήταν τα αγαπημένα της. Ανήκαν με την φαντασία της σε έναν ολάνθιστο κήπο που την περιέβαλλε. Κι αυτή στο κέντρο του χόρευε άλλοτε μόνη της και άλλοτε με τις φιλενάδες της λικνιστικούς χορούς. Μουρμούριζε την μελωδία τους και την άλλαζε κάπου κάπου. Μια ήτανε γρήγορη και γιορταστική και μια μαλακή και ήσυχη.

΄Έπειτα έρχονταν όλα τα άλλα, τα γκρι, τα πράσινα τα βιολετιά, τα καφέ και στο τέλος-άκρη άκρη- τα μαύρα κουρελάκια. Τα τελευταία είχαν απομείνει από τα φορέματα των γιαγιάδων που φαίνεται ότι ήταν υποχρεωμένες να τα φορούν γιατί είχαν μάθει να μη χαμογελούν  συχνά και ούτε να χορεύουν και γι αυτό  προτιμούσαν σκοτεινά πράγματα. Μια φορά μόνο είδε ένα παλικάρι, τον Παντελή, να παίρνει μια γιαγιά στον χορό που γινόταν για το πανηγύρι του χωριού τους και της φάνηκε εξαιρετική πράξη, αυτόν θα παντρευόταν όταν  μεγάλωνε. Αρκεί, βέβαια, να την περίμενε. Να  μη γινόταν γέρος και να μη παντρευόταν με άλλη.

Αυτό το κουρελάκι που είχε τώρα μπροστά της ήταν γκρίζο και  ολόιδιο με το τρίχωμα  του Ερμή. Ο Ερμής ήταν ένα μικρόσωμο κυνηγητικό σκυλάκι καλυμμένο με γκρίζο- απαλό τρίχωμα και μεγάλα αυτιά. Συνόδευε τον πατέρα της στο κυνήγι  των αγριόχοιρων. Στην καθημερινότητά του όμως η κύρια ασχολία του ήταν να παίζει με τα παιδιά. Στριφογύριζε κοντά της και σίγουρα δεν του άρεσε πολύ που ήταν απορροφημένη στα μοναχικά της παιχνίδια και δεν του έριχνε  ούτε μία ματιά.

Σκεφτόταν μάλιστα να διακοσμήσει τα κουρελάκια της με μερικά κουμπιά που είχε βρει στο συρτάρι της ντουλάπας  της θείας της. Ήταν όμορφα τα κουμπιά, χρυσά, ασημένια,  στολισμένα με υπέροχες χρωματιστές  πέτρες. Στο διπλανό συρτάρι είχε φορέματα που τα έστελνε η αδερφή της  θείας  από την Αμερική. Είχαν ωραία χρώματα και πιέτες γύρω-γύρω. Το κίτρινο το είχε βάλει στο μάτι και θα της το ζητούσε όταν θα ήταν λίγο μεγαλύτερη. Και σίγουρα δεν θα της χαλούσε το χατήρι.

  Ήταν τόσο καλή η θεία της! Όλο χαμογελαστή και καθόλου δεν γκρίνιαζε που ψαχούλευε τα συρτάρια της, σε αντίθεση με την μαμά της που δεν τους άφηνε τίποτα να αγγίζουν. Μόνο που φορούσε μαύρα γιατί είχε πεθάνει ο άντρας της στον πόλεμο. Το κοριτσάκι προτιμούσε να λέει ή να ακούει, ότι είχε πεθάνει, γιατί ήταν πιο μαλακιά λέξη από το σκοτώθηκε. Το σκοτώθηκε είχε μια αγριάδα,  που πλανιόταν στον αέρα όταν το ξεστόμιζες και την φόβιζε λιγάκι.

Ήταν τόσο απορροφημένη με τα κουρελάκια της που ούτε καν πρόσεξε την γιαγιά Μαρία που πέρασε από μπροστά της με την ποδιά της ανασηκωμένη ελαφρά, πράγμα που έδειχνε ότι κουβαλούσε  μέσα το σιτάρι, μπορεί και λίγο καλαμπόκι, για τις κότες που κακάριζαν ανέμελα στην αυλή. Ούτε την συνόδευσε, όπως έκανε κάθε μέρα, για να πάρουν νερό με την στάμνα από μια κοντινή πηγή.

  Στην αρχή άκουσε λαχάνιασμα και κατόπιν αγκομαχητά και ύστερα είδε πως κάποιος ερχόταν από τον κοντινό ανηφορικό δρόμο και από το κεφάλι του έσταζαν αίματα. Κατάλαβε ότι ήταν ο πατέρας της. Πίσω του έτρεχε η θεία με κλάματα και πιο πίσω ερχόταν δύο άνθρωποι, άντρας και γυναίκα με  μεγάλα ξύλα στα χέρια. Έμεινε κοκαλωμένη. Τι ήταν αυτό; ο πατέρας της ανέβηκε  τρέχοντας στο επάνω πάτωμα, ξεκρέμασε το δίκαννο, το ακούμπησε στο περβάζι του παραθύρου και τους σημάδεψε. Δεν τον άφησαν τα αίματα να σκοπεύσει.

  Φαίνεται ότι όλα αυτά τα είδε γιατί κι αυτή έτρεχε ξοπίσω του.

   Κι  αργότερα- όταν σκοτείνιασε-  ένιωσε  ότι τα πράγματα είχαν γίνει λίγο διαφορετικά.  Ένας άγγελος με μεγάλα άσπρα φτερά του πήρε το όπλο από το χέρι και το έβαλε στην θέση του. Είδε, ακόμα,  μπροστά στα μάτια της, και το μεγάλο, άγριο  κριάρι που τον κυνήγησε, τον έριξε κάτω και τον χτύπησε στο κεφάλι με τα γυριστά του κέρατα.

 Κι όλα συν τω χρόνω ηρέμησαν, κάπως, στο μυαλό της.

 Μόνο ο Ερμής εξαφανίστηκε στο δάσος. Και μια μέρα που περνούσαν από κει καβάλα στα γαϊδουράκια τους, κι εκείνη καθισμένη στην αγκαλιά του αγαπημένου της πατέρα, είδαν τα κόκαλά του κάτασπρα να γυαλίζουν στον ήλιο.     

 

 

 

 

UAE, Turkey to ink new agreements during Erdogan’s upcoming visit

0
A Staff Reporter  

© Provided by Khaleej TimesThe UAE and Turkey are expected to sign new agreements and “renew previous commitments” during the anticipated visit of the Turkish President, Recep Tayyip Erdogan, to the UAE in February, a senior Turkish official said.

“Our President’s visit to the UAE is currently confirmed and the preparations are ongoing. This is going to be a testament to the improved ties between our countries,” Mustafa Sentop, Speaker of the Grand National Assembly of Turkey, told the Emirates News Agency (WAM) in an exclusive interview on Friday.

“We believe that the leaders of Turkey and the UAE standing next to each other will deliver an important message on its own The objective is to further strengthen the bilateral relations. There are mutual efforts to conclude new agreements and to renew previous commitments to cover a wider range in our current cooperation,” he added, without specifying the potential agreements to be signed.

The Speaker of the Turkish Parliament had met on Thursday with Saqr Ghobash, his Emirati counterpart, the Speaker of the Federal National Council (FNC), in Abu Dhabi. They discussed developing parliamentary relations between the two countries.

Sentop’s visit comes two months after His Highness Sheikh Mohamed bin Zayed Al Nahyan, Crown Prince of Abu Dhabi and Deputy Supreme Commander of the UAE Armed Forces, had met with Erdogan in Ankara.

During the visit, the UAE announced setting up a US$10 billion investment fund in Turkey.

“Sheikh Mohamed bin Zayed’s visit to Turkey was an important step in carrying forward our relationship to a new level. Cooperation agreements were signed on important matters,” Sentop said.

“Our goal is to [strengthen] the cooperation between Turkey and the UAE in the fields of climate change, energy, water and food security, in addition to health, agriculture, logistics, infrastructure, finance and tourism. I believe that both parties are ready to set new targets for further investments and cooperation.

“Turkey attaches great importance to the cooperation with the UAE. We believe that strengthening our relations will not only contribute to our mutual interests, but also to the prosperity and stability of our region. I believe that our counterparts in the UAE share the same view in terms of contributing together to the regional stability and peace.”

The UAE is Turkey’s top trading partner among the GCC countries; the bilateral trade between the two countries in 2020 had reached US$8 billion. The Turkish official said the trade in the first 10 months of 2021 had amounted to US$6.4 billion.

“The UAE is also an important investor in Turkey and ranks second among the GCC countries,” he explained, adding that the country has “significant investments” in tourism, banking as well as ports and retail.

In an interview with Bloomberg last week, UAE’s Minister of State for Foreign Trade, Dr Thani Al Zeyoudi, said his country is looking to double or triple its trade volume with Turkey by capitalising on its logistical ties with the rest of the world.

Sentop believes that the current volume of bilateral trade is “still far from reflecting our potential.”

However, he revealed that, “to date,” Turkish contractors have undertaken 141 projects worth US$13 billion in the UAE, adding, “Our companies have been investing in and are part of the UAE market for over 10 years. Turkish investments [in the UAE] amount to US$720 million.”

“In the coming years, we wish to increase our investment share in the UAE in the fields of logistics, finance, renewable energy and infrastructure.”

The latest agreement between the two countries was signed on Wednesday, January 19, 2022. The Turkish and Emirati central banks had agreed a nearly US$5 billion swap deal in local currencies.

“We believe that [with] the visit of the Abu Dhabi Crown Prince, Sheikh Mohamed bin Zayed, to Turkey, as well as the visit of President Recep Tayyip Erdogan to the UAE, which is planned in February, the positive momentum in the relations between our countries will be elevated and there will be further development to our economic relations,” the Speaker of the Turkish Parliament affirmed.

“With the agreements reached during these visits, I believe that mutual investments between our countries will enhance rapidly in the coming period.”

 

Τα ερωτήματα του antinews για τον Επίτιμο Α/ΓΕΑ Χρ.Βαίτση

0

Η ιστοσελίδα antinews η οποία θεωρείται ότι εκφράζει σε κάποιο βαθμό τις απόψεις της  «Σαμαρικής  πτέρυγας της ΝΔ», δημοσιεύει άρθρο για τον Επίτιμο Α/ΓΕΑ Χρήστο Βαίτση, στο οποίο θέτει κάποια ερωτήματα.

Το άρθρο αναφέρει:

Χτες, ανήμερα του χολυγουντιανού σόου της κυβέρνησης για την παραλαβή των πρώτων έξι μαχητικών αεροσκαφών, Rafale, για την ελληνική Πολεμική Αεροπορία, αυτό το σημαντικό γεγονός εκλήθη να σχολιάσει και να αναλύσει στην ΕΡΤ ο άλλοτε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ), Χρήστος Βαΐτσης.

Ο πτέραρχος και επίτιμος αρχηγός ΓΕΑ, όπως είχε γίνει γνωστό από τη Νέα Δημοκρατία τον Απρίλιο του 2018, όταν, μετά την αποστρατεία του, το 2017, πήρε το «χρίσμα» ως σύμβουλος σε θέματα εθνικής ασφαλείας του Κυριάκου Μητσοτάκη, επικεφαλής τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συνεργαζόταν στο μεταξύ ως σύμβουλος με την Πολεμική Αεροπορία του Κατάρ.

Το Κατάρ φημίζεται για τις στενές σχέσεις του με την Άγκυρα. Μάλιστα, μετά τις κυβερνητικές αποφάσεις να αποκτήσει η Ελλάδα γαλλικά, Rafale, έγινε γνωστό ότι το Κατάρ θα διαθέσει δικά του Rafale, προκειμένου να εκπαιδευτούν Τούρκοι πιλότοι στους τρόπους αντιμετώπισης του μαχητικού αυτού του τύπου.

Μια ιδιαίτερα σημαντική διευκόλυνση μεταξύ «συμμάχων». Αυτά, βέβαια, σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις. Γιατί στο παρασκήνιο, είναι άγνωστο τι είδους deal έχουν κλείσει Άγκυρα και Ντόχα.

Ως εκ τούτου, η εμφάνιση του Χρήστου Βαΐτση στην ΕΡΤ, την ημέρα μάλιστα που η Ελλάδα παραλάμβανε τα πρώτα Rafale, δεν μπορεί παρά να προκαλέσει έκπληξη. Πολύ περισσότερο, εύλογα ερωτηματικά σχετικά με το εάν εξακολουθεί ο πρώην αρχηγός ΓΕΑ να είναι σύμβουλος της ΠΑ του Κατάρ, και, βέβαια, εάν συνεχίζει να παρέχει τις συμβουλές του στον σημερινό πρωθυπουργό.

Διότι, θα ήταν ακραία ειρωνεία για την Ελλάδα κυρίως, αλλά και για την ίδια την κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία έκανε τόσο μεγάλο επικοινωνιακό ντόρο για την άφιξη των γαλλικών μαχητικών, την ίδια ημέρα που φτάνουν τα πρώτα Rafale, να παρουσιάζεται στη δημόσια τηλεόραση ένα πρώην στέλεχος των ελληνικών ΕΔ από το γραφείο του ή το σπίτι του στο Κατάρ.

Κάτι, πάντως, που ουδείς θέλει να πιστέψει. Από τη μεριά μας, ως Antinews, ελπίζουμε, βέβαια, να μην συνέβη κάτι τέτοιο, όπως επίσης να μην έχει πλέον ο Χ.Βαΐτσης κάποια σχέση με το κράτος του Κόλπου – σύμμαχο της Τουρκίας. Μένει, βέβαια, να διευκρινιστούν όλα αυτά και να δοθούν απαντήσεις.

Το 2017, ο Χ.Βαΐτσης ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του στην ελληνική ΠΑ με το βαθμό του πτεράρχου. Προηγουμένως, έφτασε στην κορυφή της ιεραρχίας ως αρχηγός του ΓΕΑ, από το 2015 έως το 2017.

Το 2018, η ανάδειξή του σε σύμβουλο του Κ.Μητσοτάκη είχε προκαλέσει έκπληξη, δεδομένου ότι, όπως σημείωνε η εφημερίδα, Καθημερινή, «την παρούσα περίοδο συνεργάζεται, ως σύμβουλος, με την Πολεμική Αεροπορία του Κατάρ».

Μερίδα Μέσων Ενημέρωσης, τότε, τον έφεραν, μάλιστα, να έχει μετακομίσει στο Κατάρ. Έκτοτε, είναι αδιευκρίνιστο εάν έχει κάποια σχέση «συνεργασίας» με το κράτος του Κόλπου.

Να σημειωθεί, όπως έγινε προ μηνός γνωστό, ότι τον Μάρτιο του 2021, Τουρκία και Κατάρ υπέγραψαν στρατιωτική συμφωνία, η οποία, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει την «προσωρινή» αποστολή στην Τουρκία έως και 36 καταριανών μαχητικών, Rafale, καθώς και προσωπικού που μπορεί να φτάσει τα 250 άτομα.

Κάτι που ερμηνεύθηκε από τα αρμόδια για στρατιωτικά θέματα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού ως έκφραση της ανησυχίας της Άγκυρας για την απόκτηση Rafale από την Ελλάδα.

https://www.militaire.gr/ta-erotimata-toy-antinews-gia-ton-epitimo-a-gea-chr-vaitsi/

«Ψύχρα» στη συνάντηση Μπλίνκεν-Λαβρόφ

0

Οι συνομιλίες της Γενεύης ήταν «ειλικρινείς και ουσιαστικές», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν μετά το τέλος της συνάντησής του με τον Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρρόφ στην Γενεύη. Ωστόσο το κλίμα ήταν ψυχρό…

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι έτοιμες να εξετάσουν ενδεχόμενα μέτρα για την αντιμετώπιση των ρωσικών ανησυχιών στο πλαίσιο της αμοιβαιότητας, δήλωσε ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
Οι ΗΠΑ θα απαντήσουν σε ενδεχόμενη «επίθεση της Ρωσίας, ακόμη και αν δεν είναι στρατιωτική», πρόσθεσε ο Άντονι Μπλίνκεν δηλώνοντας ότι ζήτησε από την Ρωσία αποδείξεις ότι δεν ετοιμάζεται να εισβάλει στην Ουκρανία.
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών επιβεβαίωσε ότι η Ουάσινγκτον προτίθεται να δώσει στην Μόσχα γραπτή απάντηση στις απαιτήσεις που έχει διατυπώσει ως προς την ασφάλειά της και στην συνέχεια θα σχεδιασθεί νέα συνάντηση με την Μόσχα. Οι δύο υπουργοί Εξωτερικών συμφώνησαν ότι είναι σημαντικό να συνεχισθεί η διπλωματική διαδικασία.
Είναι σημαντικό να είμαστε ξεκάθαροι για τα πράγματα που δεν θα κάνουμε, είπε ο Άντονι Μπλίνκεν. Ένα από τα πράγματα αυτά είναι ότι δεν θα υποχωρήσουμε ως προς θεμελιώδεις αρχές, όπως είναι η πολιτική των ανοικτών θυρών του ΝΑΤΟ.
«Δεσμευόμαστε στην διπλωματία και τον διάλογο, αλλά ταυτόχρονα ακολουθούμε τον δρόμο της άμυνας και της αποτροπής», είπε ο Άντονι Μπλίνκεν.
Η συζήτηση με τον Λαβρόφ δεν ήταν πολεμική· ήταν ευθεία, επαγγελματική, είπε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών.
Σχετικά με την προοπτική συνάντησης ανάμεσα στους Προέδρους Τζο Μπάιντεν και Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Άντονι Μπλίνκεν δήλωσε ότι, αν σημειωθεί πρόοδος ως προς την ουκρανική κρίση και «αν αποδειχθεί ότι θα είναι χρήσιμο, είμαστε απολύτως έτοιμοι».

Η Μόσχα περιμένει τις γραπτές απαντήσεις της Ουάσινγκτον στις ρωσικές προτάσεις

Η Ρωσία περιμένει από τις ΗΠΑ γραπτές απαντήσεις την επόμενη εβδομάδα για τις απαιτήσεις που έχει διατυπώσει για την ασφάλειά της, δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου μετά το τέλος της συνάντησής του με τον Αμερικανό ομόλογό του Άντονι Μπλίνκεν στην Γενεύη με θέμα την ουκρανική κρίση και πρόσθεσε ότι ο διάλογος θα συνεχισθεί.

«Συμφωνήσαμε ότι θα μας παρουσιάσουν γραπτές απαντήσεις στις προτάσεις μας την επόμενη εβδομάδα», δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών τονίζοντας ότι ο ίδιος και ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας συμφώνησαν, κατά τις ειλικρινείς τους συνομιλίες σήμερα, ότι ένας εύλογος διάλογος είναι αναγκαίος για «να κατευνασθούν τα πνεύματα».

Η Μόσχα θα καταλάβει αν οι συνομιλίες επί των απαιτήσεων που έχει διατυπώσει στον τομέα της ασφάλειας βρίσκονται στον σωστό δρόμο όταν θα έχει λάβει τις γραπτές απαντήσεις της Ουάσινγκτον, πρόσθεσε ο Σεργκέι Λαβρόφ και επανέλαβε ότι η Ρωσία δεν αποτελεί κίνδυνο για την Ουκρανία και ότι «δεν έχει ποτέ απειλήσει τον ουκρανικό λαό».

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την προοπτική συνάντησης κορυφής ανάμεσα στους Προέδρους Τζο Μπάιντεν και Βλαντίμιρ Πούτιν, απάντησε: «Ας μην προτρέχουμε, ο Πρόεδρος Πούτιν είναι πάντα έτοιμος για επαφές με τον πρόεδρο Μπάιντεν, είναι όμως σαφές ότι αυτές οι επαφές πρέπει να έχουν τύχει σοβαρής προετοιμασίας».

https://www.militaire.gr/psychra-sti-synantisi-mplinken-lavrof/

Λιάνα Μυστακίδου-«Η τραμπάλα της Άγκυρας»! 

1

Η ανατολίτικη κουτοπονηριά σε όλο της το μεγαλείο. Ο σουλτάνος τώρα που στέρεψε το Ταμείο , φαίνεται να εγκατέλειψε τη μαγκιά και τον τσαμπουκά .Έκανε στροφή 180Ο  στην εξωτερική πολιτική. Θυμήθηκε ξανά το δόγμα Νταβούτογλου των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες.

Προσπαθεί να βελτιώσει τις σχέσεις του με τον αραβικό κόσμο ακόμα και με την Αρμενία. Από τη στροφή αυτή εξαιρείται φυσικά η Ελλάδα. Προφανώς θέλει να συντηρεί την εχθρότητα για να χειραγωγεί τους πιστούς του. Σε αυτό τον βοηθάει και η νωχελική , υποτονική στάση της Αθήνας έναντι όλων όσων διαπράττει σε βάρος της χώρας μας. Ακόμα και η χειμαζόμενη από τον πόλεμο Συρία τρίζει τα δόντια της στην Άγκυρα. Πρόσφατα το Κοινοβούλιο της Συρίας , με αφορμή την επέτειο των 82 χρόνων από την προσάρτηση της Αλεξανδρέττας (HATAY) από την Τουρκία με δόλο, εξέδωσε ανακοίνωση στην ανακοίνωση τονίζεται ότι θα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να πάρουν πίσω την Αλεξανδρέττα. Τολμούν δηλαδή και διεκδικούν αυτά που τους ανήκουν. Εμείς περιοριζόμαστε σε ευχολόγια και   προβάλουμε την ιδιότητα μας ως μέλη της Ε.Ε σαν να ζητάμε κάλυψη ή βοήθεια από τους Ευρωπαίους, την οποία θα μας προσφέρουν με τα λόγια, χωρίς την παραμικρή πράξη όταν θα χρειαστεί.

Οι Άραβες επίσης, θέτουν όρους για τη βελτίωση των σχέσεων τους. Ζητούν από την Άγκυρα να διακόψει τις σχέσεις της με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και να παύσει να τους στηρίζει . Ο δεύτερος όρος τους είναι το αίτημα για απόσυρση των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων από τη Λιβύη, το Ιράκ και τη Συρία. Είναι δυνατόν ο Ερντογάν να κάνει τέτοια κυβίστηση;

Μετά τις γονυκλισίες στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ισραήλ και λοιπές χώρες κάλεσε τους Πρέσβεις της Ε.Ε και τους δήλωσε ότι στόχος του είναι η πλήρης ένταξη της Τουρκίας ως ισότιμο μέλος στην Ένωση.  Φυσικά δεν είπε το παραμικρό για τα 72 κριτήρια που πρέπει να εφαρμόσει για να ενταχθεί στην Ε.Ε . Η Ευρώπη θα πρέπει να υποδεχθεί με κόκκινο χαλί μια τόσο «μεγάλη» χώρα κι έναν τέτοιο «μεγάλο» ηγέτη.

Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι μετέωρη. Τη μια προσεγγίζει τις ΗΠΑ, την άλλη τη Ρωσία και πρόσφατα την Κίνα. Στον παγκόσμιο ανταγωνισμό ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα  στους τρεις. Θα το καταφέρει ;

Την ώρα που ΗΠΑ και Ρωσία βρίσκονται αντιμέτωπες στην Ουκρανία. Η Κίνα εκμεταλλευόμενη την κατάσταση επιχειρεί να διεισδύσει στη Μέση Ανατολή. Υψηλόβαθμα στελέχη της Κυβέρνησης επισκέφθηκαν το Ιράν, τις χώρες του Κόλπου και φυσικά την Τουρκία.

Όπως είναι γνωστό με το Ιράν υπέγραψε πέρσι μια συμφωνία 25ετους συνεργασίας , βάσει της οποίας η Τεχεράνη θα δίνει πετρέλαιο στην Κίνα και οι δυο χώρες θα συνεργάζονται σε στρατιωτικά θέματα.

Η κίνηση αυτή της Κίνας σίγουρα θα δημιουργήσει ρήγμα στις πιέσεις που ασκούν οι ΗΠΑ στο Ιράν.

Ο Kινέζος Υπουργός των Εξωτερικών Wang  μετά την πρόσφατη συνάντηση του με τον Ιρανό ομόλογο του Amir Abdullahian δήλωσε ότι η Κίνα θα συνεχίσει να αντιστέκεται στις μονομερείς, παράνομες ενέργειες κατά του Ιράν.

Η Κίνα υπέγραψε την περασμένη εβδομάδα συμφωνία με τη Συρία, γεγονός που σηματοδοτεί την ένταξη της χώρας αυτής στο Δρόμο του Μεταξιού. Δεσμεύτηκε να συμβάλει στην κατασκευή έργων υποδομής και να διευρύνει τις εμπορικές σχέσεις με τη Δαμασκό.

Μετά τους υπουργούς εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας, του Κουβέιτ, του Μπαχρέιν που φιλοξενήθηκαν από τον κ.Wang , έφθασε στο Πεκίνο και ο Τσαβουσογλου.

Ο Τούρκος  υπουργός εξωτερικών αναφερόμενος στην επίσκεψη αρκέστηκε σε ένα λιτό μήνυμα σε κοινωνικό δίκτυο , όπου τόνιζε ότι εξέτασαν τη δυνατότητα περαιτέρω ανάπτυξης των εμπορικών σχέσεων τους.

Αντιθέτως στην Ιστοσελίδα του κινεζικού υπουργείου εξωτερικών η Τουρκία χαρακτηρίζεται στρατηγικός εταίρος. Το Πεκίνο επικεντρώνει τις σχέσεις του με την Τουρκία σε τέσσερα σημεία.

-Οι δυο χώρες θα στηρίξουν η μια την άλλη σε θέματα κυριαρχίας, ασφάλειας και ανάπτυξης.

-Οι δυο πλευρές δεν θα αναμιγνύονται στα εσωτερικά η μια της άλλης

-Δεν θα συμμετέχουν σε ενέργειες η μια σε βάρος της άλλης σε διεθνές επίπεδο.

-Θα παραθέτουν τις απόψεις και των δυο πλευρών στα θέματα Ιστορίας και εθνικών ομάδων.

Σαφέστατο το μήνυμα για τους Ουιγούρους Τούρκους που  υποκινεί κατά διαστήματα η Άγκυρα. Φίλοι, φίλοι αλλά να μην ξεχνάμε και τα δικαιώματα μας καθώς και τις πρακτικές που ακολουθείτε στους γείτονες σας.

Ο Wang θέλει να συνεργαστεί με την Τουρκία σε θέματα πυρηνικής ενέργειας, νέες ενεργειακές πηγές και την τεχνολογία 5G.

Η Τουρκία ως μέλος του ΝΑΤΟ και σύμμαχος των ΗΠΑ θα αντισταθεί ή θα υπογράψει για το 5G;

Η τραμπάλα με τους ισχυρούς κρύβει πολλούς κινδύνους. Πάντως είναι πιο αποδοτική ,από ότι φαίνεται, από την απόλυτη πίστη και αφοσίωση σε ένα άρμα.   Με τη μέθοδο win win κάτι κερδίζεις κάτι χάνεις. Δεν ζεις ως υποτελής και καρπαζοεισπράκτορας. Κυρίως δεν βιώνεις την συνεχή προδοσία….

https://www.militaire.gr/i-trampala-tis-agkyras-liana-mystakidoy/

Aποκάλυψη: ο P.Daszak χρηματοδότης των ερευνών των εργαστηρίων της Ουχάν ομολόγησε ότι εργαζόταν για την CIA

0

Ο Πρόεδρος της EcoHealth Alliance Peter Daszak, ο οποίος διεξήγαγε έρευνα στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Γουχάν στην Κίνα, ομολόγησε ότι ήταν πράκτορας της CIA που εργαζόταν για λογαριασμό του Deep State, σύμφωνα με νέους ισχυρισμούς βόμβας.

Σύμφωνα με τον Αντιπρόεδρο της EcoHealth Alliance Associate Dr. Andrew Huff, ο Daszak του ομολόγησε προσωπικά ότι εργαζόταν κρυφά για λογαριασμό της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και δήλωσε ότι η EcoHealth Alliance ήταν μια οργάνωση που δούλευε για την CIA».

Η EcoHealth Alliance, με επικεφαλής τον Daszak, και χρηματοδοτούμενη από αρκετούς κρατικούς φορείς των ΗΠΑ, συνεργάστηκε με τον Δρ. Ralph Baric του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας και τον Δρ. Shi Zhengli του Ινστιτούτου Ιολογίας της Γουχάν για τη διεξαγωγή  έρευνας σχετικά με τους κορωνοϊούς των νυχτερίδων στην κομμουνιστική Κίνα πριν από το αρχικό ξέσπασμα του COVID-19.

Ο Daszak φέρεται να επέβλεψε τον έλεγχο «χιλιάδων δειγμάτων νυχτερίδων για νέους κοροναϊούς». Η αμφιλεγόμενη έρευνα περιελάμβανε επίσης «έλεγχο ανθρώπων που εργάζονται με ζωντανά ζώα».

Μέσα από μια σειρά από  tweets  που δημοσιεύτηκαν στις 12 Ιανουαρίου, ο Huff έγραψε:

Το 2015, ο Δρ Peter Daszak με σταμάτησε καθώς φεύγαμε από τη δουλειά αργά το βράδυ και με ρώτησε αν έπρεπε να συνεργαστεί με τη CIA. Σοκαρίστηκα δεδομένης της εμπειρίας μου στην ασφάλεια. Τους επόμενους 2 μήνες μου έδωσε ενημερώσεις σε 3 διαφορετικές περιπτώσεις για τη δουλειά του με τη CIA.Όταν μου έκανε την ερώτηση, είπα: «Πίτερ, δεν βλάπτει ποτέ να μιλάς μαζί τους και μπορεί να υπάρχουν χρήματα σε αυτό».

Στη συνέχεια, τους επόμενους δύο μήνες στο χώρο του διαλείμματος ενώ έπαιρνε καφέ ή μεταξύ συναντήσεων, δήλωσε ότι τους ενδιέφεραν τα μέρη που εργαζόμασταν, τα άτομα που συμμετείχαν, τα δεδομένα που συλλέγαμε και ότι η δουλειά μαζί τους προχωρούσε.

Στη συνέχεια, ο Huff εξήγησε την πεποίθησή του ότι η EcoHealth Alliance του Daszak ήταν μια «οργάνωση που δούλευε για την CIA». Η δήλωση συνέχισε:

Κοιτάζοντας πίσω, τώρα πιστεύω ότι η EcoHealth Alliance ήταν ένας οργανισμός στο μέτωπο της CIA για τη συλλογή δειγμάτων από ιούς και τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με την ικανότητα ξένων εργαστηρίων. Δεν υπήρχε τρόπος τα δεδομένα που συλλέχθηκαν ή τα μοντέλα που αναπτύσσονταν να προβλέψουν τη μετάδοση ή τις πανδημίες.

Με βάση τα συμφραζόμενα, η EcoHealth ήταν ελάχιστα φερέγγυα. Ο Daszak θα έκανε τα πάντα ή θα έλεγε οτιδήποτε για να λάβει χρηματοδότηση. Οι οργανώσεις πληροφοριών συχνά στοχεύουν άτομα που αντιμετωπίζουν οικονομική δυσπραγία.

Από τη σκοπιά της CIA, ήταν ένα εξαιρετικό σχέδιο κατά τη γνώμη μου, αν αυτό που είπε ο Δρ Peter Daszak ήταν αλήθεια. Δεδομένου ότι ήταν συνηθισμένος  να λέει ψέματα, δεν τον πίστεψα απαραίτητα όταν μου το είπε. Ωστόσο…

Με βάση τους δύο τελευταίους μήνες που η κυβέρνηση των ΗΠΑ ξόδεψε εκατομμύρια δολάρια για να παρακολουθεί εμένα και τους υπαλλήλους της MTRX INC, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών αεροσκαφών, προσπαθώντας να καταστρέψει το σπίτι μου, να παραβιάσει τα πάντα μέσα σε αυτό, να κλέψει την περιουσία μου και να χακάρει όλες τις συσκευές μου, πιστεύω ότι η το χειρότερο είναι πιθανό να ισχύει .

Πριν από τη δημόσια δήλωση νωρίτερα εκείνο το πρωί, ο Huff ανέβηκε στο Twitter και ισχυρίστηκε ότι «μέλη της κοινότητας IC της κυβέρνησης των ΗΠΑ με παρενοχλούν, εισέβαλαν στο σπίτι μου, έκλεψαν σκληρούς δίσκους και εγκατέστησαν ηλεκτρονικές συσκευές παρακολούθησης σε όλο το σπίτι μου».

Αυτό,προφανώς υποδηλώνει ότι ο Daszak δεν του έλεγε ψέματα όταν του αποκάλυψε ότι εργαζόταν για τη CIA.

«Η EcoHealth Alliance είναι πιθανότατα ένας οργανισμός που ανήκει στην CIA. Ο COVID-19 είναι η μεγαλύτερη αποτυχία πληροφοριών από την 11η Σεπτεμβρίου», έγραψε ο Huff. «Η συγκάλυψη είναι η μεγαλύτερη στην ιστορία των ΗΠΑ, πολύ χειρότερη από το σκάνδαλο Ιράν-Κόντρα. Η αλήθεια αποκαλύπτεται και θα το καταθέσω ενόρκως».

Σε μια ξεχωριστή σειρά αναρτήσεων, ο Huff είπε ότι «δεν θα εκπλαγεί αν η κοινότητα της CIA/IC ενορχηστρώνει την κάλυψη του COVID ενεργώντας ως ενδιάμεσος μεταξύ των Fauci, Collins, Daszak, Baric και πολλών άλλων. Στην καλύτερη περίπτωση, ήταν η μεγαλύτερη εγκληματική συνωμοσία στην ιστορία των ΗΠΑ από γραφειοκράτες ή πολιτικούς διορισμένους».

 

https://www.pronews.gr/kosmos/1051207_apokalypsi-o-peter-daszak-hrimatodotis-ton-ereynon-ton-ergastirion-tis-oyhan