Αρχική Blog Σελίδα 2083

Τα φοβερά μυστικά που είπαν οι Αιγύπτιοι ιερείς στον Σόλωνα για την Ελλάδα και την Ατλαντίδα!

0

Διαβάστε το αρχαίο κείμενο

Από τον “Τίμαιο” του Πλάτωνα 22-25 

“…Εκεί λοιπόν (στην Αίγυπτο) όταν επήγαν ο Σόλων, καθώς είπεν ετιμήθη με εξαιρετικάς τιμάς από τους κατοίκους και ζητών πληροφορίας διά την παλαιάν ιστορίαν της χώρας από τους ιερείς εκείνους που την εγνώριζον πολύ καλά, ανεκάλυψεν ότι ούτε αυτός ο ίδιος ούτε άλλος κανείς Έλλην εγνώριζε τίποτε σχεδόν διά τα παλαιά.

Και όταν κάποτε ηθέλησε να τους παρασύρη εις συζήτησιν διά τα παλαιά ήρχισε να τους λέγη διά τα αρχαιοτάτας παραδόσεις των Αθηνών, διά τον Φορωνέα, ο οποίος εθεωρήθη ως ο πρώτος άνθρωπος, και διά την Νιόβην, διηγήθη επίσης διά τον Δευκαλίωνα και την Πύρραν πως διεβίωσαν μετά τον κατακλυσμόν και διά τους απογόνους των και προσεπάθησε να καθορίση πόσα έτη παρήλθον από όσα έλεγε και να χρονολογήσει.

Κάποιος από τους ιερείς πολύ ηλικιωμένος του είπε τότε: “Σόλων, Σόλων, σεις οι Έλληνες είσθε αιωνίως παιδιά, κανείς Έλλην δεν είναι γέρων”. Ο Σόλων άμα ήκουσε αυτά, του είπε: “Πώς γίνεται αυτό, τί εννοείς με αυτά που λέγεις;”. Και εκείνος απήντησεν: “Όλοι είσθε νέοι κατά την ψυχήν, διότι δεν έχετε μέσα εις την ψυχήν σας καμίαν παλαιάν γνώσιν διά την αρχαίαν παράδοσιν, ούτε και κανένα μάθημα παλαιόν από την πολυκαιρίαν.

Αιτία αυτού του φαινομένου είναι η εξής: Πολλαί καταστροφαί ανθρώπων έχουν γίνει και θα γίνουν από πολλά αίτια, οι πλέον μεγαλύτεραι από πυρκαγιάς και κατακλυσμούς και αι μικρότεραι από αμέτρητα άλλα αίτια. Π.χ. η παράδοσις που επικρατεί εις την χώραν σας, ότι δηλαδή κάποτε ο Φαέθων o υιός του Ηλίου, αφού έζευξε το άρμα του πατρός του, επειδή δεν είχε την ικανότητα να ακολουθήση τον ίδιον με τον πατέρα τον δρόμον και τα επί γης επυρπόλησε και αυτός κτυπηθείς από κεραυνόν εφονεύθη, αυτό λέγεται ως μύθος, ενώ η πραγματικότης είναι η “παράλλαξις” των πέριξ της γης περιφερομένων ουρανίων σωμάτων και η καταστροφή από το άφθονον πυρ κατά μακροχρόνια διαστήματα των επί της γης ευρισκομένων όντων. Τότε λοιπόν όσοι κατοικούν εις τα όρη και εις υψηλούς και εις ξηρούς τόπους καταστρέφονται περισσότερον από εκείνους που κατοικούν πλησίον των ποταμών και της Θαλάσσης.

Εις την χώραν μας όμως ο Νείλος, ο οποίος και κατά τα άλλα είναι σωτήρ μας, μας σώζει και εις τοιαύτας περιπτώσεις αμηχανίας υπερεκχειλίζων. Όταν εξάλλου οι Θεοί, καθαρίζοντες την γην, την καταπλημμυρίζουν με νερά, όσοι ευρίσκονται εις τα όρη σώζονται, όπως π.χ. οι βουκόλοι και οι βοσκοί, όσοι όμως κατοικούν εις τας πόλεις σας παρασύρονται από τους ποταμούς εις την Θάλασσαν. Εις την χώραν μας όμως εδώ ούτε τότε ούτε άλλοτε πίπτει εκ των άνω νερό επάνω εις την γην, αλλά αντιθέτως φυσικότατα αναδύεται εκ των κάτω προς τα άνω. Εξ’ αιτίας αυτών λοιπόν των αιτιών αι παραδόσεις της χώρας μας λέγεται ότι είναι παλαιόταται.

Η αλήθεια όμως είναι ότι εις όλα τα μέρη, όπου ο χειμών ή η ζέστη δεν είναι υπερβολικά, υπάρχει πάντοτε το γένος των ανθρώπων, άλλοτε πολυάριθμον και άλλοτε ολιγάριθμον. Όσα ωραία ή μεγάλα ή καθ’ οιονδήποτε τρόπον αξιόλογα έχουν γίνει ήεις την χώραν σας ή εις την ιδικήν μας ή εις άλλον τόπον από όσους γνωρίζομεν εξ ακοής, όλα αυτά είναι από παλαιούς χρόνους γραμμένα εδώ εις τους ναούς μας και έχουν διασωθή.

Εις την χώραν σας όμως καθώς και εις άλλας χώρας, όσα κάθε φορά έχουν διοργανωθή ώστε να είναι κατάλληλα διά τα γράμματα και διά τα άλλα όσα είναι αναγκαία εις τας πόλεις, έρχεται κατά καΘωρισμένα χρονικά διαστήματα σαν φοβερά ασθένεια εναντίον τους ρεύμα από τον ουρανόν και αφήνει ζωντανούς μόνον τους αγραμμάτους και αμορφώτους από σας, ώστε γίνεσθε εξ αρχής πάλιν σαν νέοι, χωρίς να γνωρίζετε τίποτε από τα παλαιά που τυχόν έγιναν είτε εις την ιδικήν μας είτε εις την ιδικήν σας χώραν.

Όσαν λοιπόν είπες προηγουμένως, Σόλων, διά τας ιδικάς σας παραδόσεις περί γενεαλογιών, ελάχιστα διαφέρουν από παιδικά παραμύθια, διότι σεις ενθυμείσθε μόνον ένα κατακλυσμόν της γης μολονότι προηγουμένως έχουν γίνει πολλοί, κατόπιν δε γνωρίζετε ότι εις την χώραν σας έζησε το πλέον ωραιότερον και το πλέον καλύτερον ανθρώπινον γένος, από το οποίον κατάγεσαι και εσύ και οι συμπολίται σου, διότι τέλος πάντων διεσώθη ολίγον σπέρμα, Εσείς όμως το εξεχάσατε, διότι και οι απόγονοι των διασωθέντων επί πολλάς γενεάς απέθνησκον χωρίς να γνωρίζουν να γράφουν. 

Διότι κάποτε Σόλων, πριν από τον μεγάλον κατακλυσμόν, η σημερινή πόλις των Αθηναίων υπήρξεν αρίστη εις τον πόλεμον και γενικώς εις την διακυβέρνησίν της ήτο τελεία. Εις την πόλιν εκείνην λέγεται ότι έγιναν κάλλιστα έργα και διεμορφώθησαν τα πλέον άριστα πολιτεύματα από όσα ημείς έχομεν ακούσει ότι υπήρξαν επί της γης”. Άμα ήκουσεν αυτά ο Σόλων, όπως μου είπεν, εθαύμασε και έδειξε πολύ μεγάλην προθυμίαν να μάθη περισσότερα, παρακαλών τους ιερείς να του διηγηθούν όλα γενικώς και με κάθε λεπτομέρειαν διά τους αρχαίους συμπολίτας του.

Ο ιερεύς λοιπόν του είπε: “Δεν υπάρχει λόγος να μη το κάμω, Σόλων, αλλά Θα σου τα είπω και προς χάριν σου και χάριν της πόλεώς σας, προ πάντων όμως προς χάριν της θεάς, η οποία και την ιδικήν σας και την ιδικήν μας χώραν επροστάτευσε και ανέθρεψε και εμόρφωσε, την ιδικήν σας χίλια χρόνια πρωτύτερα, αφού επήρε το σπέρμα διά σας από την γην και τον Ήφαιστον και αργότερα την ιδικήν μας.

Εις τα ιερά μας βιβλία είναι γραμμένον, ότι η διοργάνωσις πόλεως εδώ έγινε προ οκτώ χιλιάδων ετών. Θα σου διηγηθώ λοιπόν με λίγα λόγια διά τους νόμους που είχαν και διά το πλέον ωραιότερον που έκαμαν οι προ εννέα χιλιάδων ετών συμπολίται σου, άλλοτε, όταν θα έχωμεν ευκαιρίαν, Θα είπωμεν τας λεπτομερείας δι’ όλα αυτά αφού θα έχωμεν εμπρός μας τα ίδια τα κείμενα.

Τους νόμους λοιπόν της πόλεως εκείνης εξέτασέ τους εν αντιπαραβολή προς τους εδώ. Διότι θα εύρης εδώ πολλά παραδείγματα των νόμων που υπήρχον τότε εις την πόλιν σας, εν πρώτοις θα ίδης ότι το ιερατικόν γένος είναι τελείως ξεχωριστόν από τα άλλα, ύστερα απ’ αυτά και η τάξις των τεχνιτών είναι ξεχωριστά οργανωμένη, διότι εργάζεται απομονωμένη από τας άλλας, χωρίς να αναμειγνύεται με αυτάς, το ίδιον και η τάξις των βοσκών, των κυνηγών και των γεωργών. Ασφαλώς έχεις αντιληφθή ότι και η τάξις των πολεμιστών εδώ είναι ξεχωριστή από τας άλλας και ότι εις αυτούς κατά νόμον δεν επιτρέπεται να ασχολούνται εις τίποτε άλλο εκτός από τον πόλεμον. Θα παρετήρησες εξ’ άλλου, ότι ο οπλισμός τους είναι ασπίδες και δόρατα, με τα οποία πρώτοι ‘απ’ όλους τους Ασιάτας ωπλίσθημεν ημείς, διότι μας τα εδίδαξεν η Θεά, όπως είχε διδάξει και σας πρώτους εις εκείνους τους τόπους.

Όσον αφορά την μόρφωσιν, βλέπεις βέβαια πόσην φροντίδα κατέβαλεν εξ αρχής ο νόμος διά την τακτοποίησιν των πάντων μέχρι της μαντικής και της ιατρικής που ασχολείται με την υγείαν, αφού εφήρμοσε τας Θείας αυτάς επιστήμας εις τα ‘ ανΘρωπίνας ανάγκας και εσυστηματοποίησε όλας τας γνώσεις που προέρχονται από αυτάς. 

Η Θεά λοιπόν ίδρυσε πρώτην την ιδικήν σας πόλιν, αφού ‘ εφήρμοσεν όλην αυτήν την οργάνωσιν και τακτικήν, εδιάλεξε τον τόπον όπου εγεννήθηκε, αφού επρόσεξε καλά την ευκρασίαν των εποχών του έτους και κατενόησεν, ότι Θα αναδείξει ανθρώπους πολύ συνετούς. Εζούσαν λοιπόν εις την πόλιν τους χρησιμοποιούντες τοιούτους νόμους και διοικούμενοι πάρα πολύ καλά και είχον υπερβάλει όλους τους ανθρώπους εις κάθε είδος αρετής, όπως ήτο φυσικόν, αφού ήσαν γέννημα και θρέμμα Θεών. Θαυμάζονται λοιπόν πολλά και μεγάλα έργα της πόλεώς σας γραμμένα εδώ, ένα όμως υπερέχει κατά το μέγεθος και την αρετήν.

Λέγουν δηλαδή τα βιβλία μας, πόσην εχθρικήν δύναμιν κατέστρεψε κάποτε η πόλις σας, δύναμιν, η οποία με αλαζονείαν, αφού εξώρμησεν από έξω, από τον Ατλαντικόν ωκεανόν, επήρχετο ταυτοχρόνως κατά της Ευρώπης και της Ασίας. Διότι τότε το εκεί πέλαγος ημπορούσε κανείς να το περάση, επειδή εις την είσοδόν του, την οποίαν σεις ονομάζετε στήλας του Ηρακλέους, είχε μίαν νήσον, η νήσος αυτή ήτο μεγαλύτερα από την Λιβύην και την Ασίαν ηνωμένας και απ’ αυτήν εκκινούντες οι τότε άνθρωποι ηδύναντο να αποβιβασθούν εις τας άλλας νήσους και από αυτάς κατόπιν εις ολόκληρον την απέναντι ήπειρον την , ευρισκομένην γύρω από τον αληθινόν εκείνον ωκεανόν. Διότι τα μέρη αυτά που ευρίσκονται εντεύθεν του στομίου που ανεφέραμεν, φαίνονται σαν λιμήν με κάποιαν στενήν είσοδον και η ξηρά που το περικλείει πολύ δικαιολογημένα και αληθώς δύναται να ονομασθή ήπειρος.

Εις την νήσον λοιπόν αυτήν Ατλαντίδα ωργανώθη μεγάλη και αξιοθαύμαστος δύναμις βασιλέων, η οποία εκυριάρχει εις ολόκληρον την νήσον καθώς και εις πολλάς άλλας νήσους και τμήματα της ηπείρου εκτός τούτων οι βασιλείς εκείνοι εξουσίαζον, από τα εντεύθεν του στομίου μέρη, την Λιβύην μέχρι της Αιγύπτου και την Ευρώπην μέχρι της Τυρρηνίας.

Ολόκληρος λοιπόν η δύναμις αυτή, αφού συνεκεντρώθη και ενοποιήθη, επεχείρησε τότε με μίαν εξόρμησίν της να υποδουλώση και τον ιδικόν μας τόπον και τον ιδικόν σας και ολόκληρον τον εντεύθεν του στομίου. Την εποχήν εκείνη, Σόλων η δύναμις της πόλεώς σας ανεδείχθη εξαιρετική μεταξύ όλων των ανθρώπων και εξ’ αιτίας της αρετής της και εξ’ αιτίας της ανδρείας της.

Διότι αφού εξεπέρασεν όλους κατά την . ανδρείαν και τας πολεμικάς τέχνας, είτε αρχηγεύουσα των Ελλήνων είτε και τελείως μόνη της, κατ’ ανάγκην, διότι οι άλλοι την εγκατέλειψαν, αφού έφθασεν εις το χείλος της καταστροφής, κατενίκησε τους επιδρομείς, έστησε τρόπαια εναντίον των ημπόδισε να υποδουλωθούν όσοι ακόμη δεν είχον υποδουλωθεί και απελευθέρωσε χωρίς καμία αξίωση, όλους ημάς τους άλλους που είμεθα εντεύθεν των Ηρακλείων στηλών. Μετά παρέλευσιν αρκετού χρόνου όμως έγιναν φοβεροί σεισμοί και κατακλυσμοί και εντός ενός τρομερού ημερονυκτίου ολόκληρος ο στρατός σας ετάφη εις την γην και εξηφανίσθη επίσης βυθισθείσα εις την Θάλασσαν η νήσος Ατλαντίς.

Δι’ αυτό ακριβώς και τώρα το μέρος εκείνο του ωκεανού είναι αδιάβατον και αδιερεύνητον, διότι εμποδίζει ο πολύ ολίγον υπό την επιφάνειαν της Θαλάσσης πηλός, τον οποίον εδημιούργησεν η νήσος, όταν κατεβυθίσθη”.

https://www.pronews.gr/istoria/1050816_ta-fovera-mystika-poy-eipan-oi-aigyptioi-iereis-ston-solona-gia-tin-ellada-kai-tin?utm_source=ocm&utm_medium=storyteller

Ευρωβουλευτής Μ.Kolakušić: «Χιλιάδες πέθαναν λόγω παρενεργειών – Θανατική ποινή ο υποχρεωτικός εμβολιασμός»

0

«Καταπέλτης» ο Κροάτης ευρωβουλευτής μιλώντας στον Ε.Μακρόν

Δεν «μάσησε» τα λόγια του ο Κροάτης ευρωβουλευτής Mislav Kolakušić μιλώντας στον Γάλλο Πρόεδρο, Εμάνουελ Μακρόν, καθώς κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου παρομοίασε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό με θανατική ποινή. 

Αναλυτικά όσα είπε: 

«Πρόεδρε Μακρόν, με δεδομένους τους πολλούς περιορισμούς των πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της πανδημίας, σας ζητώ μόνο ένα πράγμα: ως πρόεδρος της ΕΕ, σας παρακαλώ να κάνετε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνατε στη Γαλλία.

Είπατε σήμερα ότι είστε υπερήφανος που δεν υπάρχει θανατική ποινή στην Ευρώπη. Δεκάδες χιλιάδες πολίτες έχουν πεθάνει λόγω παρενεργειών των εμβολίων. Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός σημαίνει θανατική ποινή και εκτέλεση για πολλούς Ευρωπαίους πολίτες. Ως εκ τούτου, κάθε πολίτης πρέπει να συνεχίσει να έχει την επιλογή.

Ο φόνος είναι φόνος.

Όσοι από εσάς δεν το γνωρίζετε αυτό και δεν έχετε ενημερωθεί, θα πρέπει να δείτε τα επίσημα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (EMA). Σας ευχαριστώ».

https://www.pronews.gr/kosmos/eyropaiki-enosi/1051849_eyrovoyleytis-mkolakusic-hiliades-pethanan-logo-parenergeion

Αυτό είναι; Πώς η ουκρανική κρίση συνυφαίνεται με τη διαμάχη για μια νέα παγκόσμια τάξη, γράφει η FT

0

Για μια προσπάθεια ανατροπής της αμερικανικής ηγεμονίας και δημιουργίας μιας νέας, πολυπολικής, παγκόσμιας τάξης πραγμάτων με αφορμή την ουκρανική κρίση, κάνει λόγο η εφημερίδα Financial Times, (κείμενο Gideon Rachman) σε μακροσκελή ανάλυσή τους.

Σημειώνουν ότι προς την κατεύθυνση αυτή εργάζονται από κοινού τόσο ο Ρώσος πρόεδρος Putin όσο και ο Κινέζος ομόλογός του Xi που του παρέχει αμέριστη υποστήριξη στο θέμα της Ουκρανίας.

Σημειώνεται ειδικότερα ότι οι δύο ηγέτες μοιράζονται την ίδια αποφασιστικότητα για τη δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων που θα εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα των χωρών τους, όπως βέβαια τα ορίζουν εκείνοι.

Για τη Ρωσία και την Κίνα, η δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας τάξης δεν είναι όμως απλώς θέμα ωμής ισχύος, παρατηρεί ο αρθρογράφος. Είναι επίσης και μια μάχη ιδεών, διευκρινίζει.

Πιο συγκεκριμένα, ενώ η δυτική φιλελεύθερη παράδοση προωθεί την ιδέα των καθολικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι Ρώσοι και οι Κινέζοι στοχαστές προβάλλουν το επιχείρημα ότι διαφορετικές πολιτιστικές παραδόσεις και «πολιτισμοί» πρέπει να μπορούν να αναπτύσσονται με διαφορετικούς τρόπους.

Υπό το πρίσμα αυτό, το Πεκίνο και η Μόσχα υποστηρίζουν ότι η τρέχουσα παγκόσμια τάξη χαρακτηρίζεται από μια αμερικανική προσπάθεια να επιβληθούν δυτικές ιδέες για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα σε άλλες χώρες, ακόμα και μέσω μιας στρατιωτικής επέμβασης εάν καθίσταται αναγκαίο

Από την πλευρά της, η νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων που οραματίζονται η Ρωσία και η Κίνα θα βασίζεται σε διακριτές σφαίρες επιρροής. Οι ΗΠΑ θα αποδέχονταν τη ρωσική και την κινεζική κυριαρχία στις γειτονιές τους και θα εγκατέλειπαν την υποστήριξή τους στη δημοκρατία και τις επαναστάσεις που θα μπορούσαν να απειλήσουν τα καθεστώτα Putin ή Xi.

Όπως εξηγεί ο αρθρογράφος, η κρίση για την Ουκρανία αποτελεί ένα θέατρο αναμετρήσεων για τη μελλοντική παγκόσμια τάξη πραγμάτων, ακριβώς επειδή εμπεριέχει αυτά τα ζητήματα. Για τον Putin, η Ουκρανία είναι πολιτιστικά και πολιτικά μέρος της σφαίρας επιρροής της Ρωσίας και ως εκ τούτου φρονεί ότι οι ανάγκες ασφαλείας της Ρωσίας θα πρέπει να της δίνουν το δικαίωμα να ασκεί βέτο σε οποιαδήποτε επιθυμία της Ουκρανίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Η Μόσχα απαιτεί επίσης να ενεργεί ως προστάτης των ρωσόφωνων.

Από την άλλη μεριά, για τις ΗΠΑ, οι εν λόγω απαιτήσεις παραβιάζουν ορισμένες βασικές αρχές της τρέχουσας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων και ειδικότερα το δικαίωμα μιας ανεξάρτητης χώρας να ορίζει τη δική της εξωτερική πολιτική και να δίνει σάρκα και οστά στις δικές της στρατηγικές επιλογές. Επιπλέον, η κρίση στην Ουκρανία αφορά επίσης την «παγκόσμια» τάξη πραγμάτων επειδή έχει σαφείς παγκόσμιες επιπτώσεις.

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι εάν η Ρωσία επιτεθεί στην Ουκρανία και δημιουργήσει τη δική της «σφαίρα επιρροής», θα δημιουργηθεί προηγούμενο και για την Κίνα. Το ερώτημα τώρα είναι εάν οι φιλοδοξίες της Ρωσίας και της Κίνας για μια «νέα παγκόσμια τάξη» θα χρειαστούν επίσης έναν πόλεμο για να καρποφορήσουν, καταλήγει ο αρθρογράφος.

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

ΠΗΓΗ: Financial Times, Gideon Rachman – Russia and China’s plans for a new world order

https://hellasjournal.com/2022/01/afto-ine-pos-i-oukraniki-krisi-sinifenete-me-ti-diamachi-gia-mia-nea-pagkosmia-taxi-grafi-i-ft/

Ο αγωγός EastMed θα έπρεπε να υποστηριχθεί από τις ΗΠΑ: Τι υποστηρίζει ανώτερο στέλεχος του Jewish Policy Center;

0
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μαζί με τον Πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Αναστασιάδη και τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου (Benjamin Netanyahu),κάνουν δηλώσεις στα ΜΜΕ μετά την υπογραφή Διακυβερνητικής Συμφωνίας για τον αγωγό φυσικού αερίου EastMed, στο Ζάππειο, Αθήνα, Πέμπτη 02 Ιανουαρίου 2020. Παρουσία του Προέδρου της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη και των πρωθυπουργών της Ελλάδας και του Ισραήλ Κυριάκου Μητσοτάκη και Μπενιαμίν Νετανιάχου (Benjamin Netanyahu), υπογράφηκε η Διακυβερνητική Συμφωνία για τον αγωγό φυσικού αερίου EastMed, που θα συνδέει τις τρεις χώρες. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Παντελής Σαίτας

Το περιοδικό Newsweek σε άρθρο γνώμης της Shoshana Bryen, με τίτλο The Demise of the EastMed Pipeline, τονίζει ότι ένα σημαντικό έργο αγωγού στη Μεσόγειο έχει παγιδευτεί σε έναν ιστό αντικρουόμενων πολιτικών ασφάλειας και ενέργειας σε όλη την Ευρώπη και πέρα ​​από αυτήν.

Για να αποτρέψουμε μια ενεργειακή κρίση για τους συμμάχους μας και να απομακρύνουμε τη ρωσική επιρροή, η κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν θα πρέπει να εργαστεί για να την ξεμπερδέψει το συντομότερο δυνατό.

Ο αγωγός EastMed σχεδιάστηκε για να μεταφέρει φυσικό αέριο από τα υπεράκτια κοιτάσματα του Ισραήλ και της Κύπρου διαμέσου της Ελλάδας στην Ιταλία και τη Βουλγαρία.

Το 2013, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χαρακτήρισε τον αγωγό ως «Έργο Κοινού Ενδιαφέροντος» και επένδυσε δεκάδες εκατομμύρια δολάρια σε τεχνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές μελέτες. Υπολογίστηκε ότι ο αγωγός θα μπορούσε να στείλει έως και 20 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου στην Ευρώπη ετησίως.

Το 2019, οι υπουργοί Ενέργειας της Κύπρου, της Αιγύπτου, της Γαλλίας, της Ελλάδας, του Ισραήλ, της Ιταλίας, της Ιορδανίας και της Παλαιστινιακής Αρχής δημιούργησαν το Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου. Σημειώνεται ότι η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, δεν συμπεριλήφθηκε.

Στα τέλη του 2020, το Κογκρέσο ψήφισε νομοθεσία που περιλάμβανε υποστήριξη για την κατασκευή αγωγών και τερματικών σταθμών υγροποιημένου φυσικού αερίου και δημιούργησε ένα Ενεργειακό Κέντρο Ηνωμένων Πολιτειών-Ανατολικής Μεσογείου που διευθύνεται από το Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ. Ο τότε υπουργός Ενέργειας Dan Brouillette ανακοίνωσε την υποστήριξη του υπουργείου του για το έργο.

Οι φίλοι και οι σύμμαχοι της Αμερικής ενώθηκαν για να αυξήσουν και να διαφοροποιήσουν τον ενεργειακό εφοδιασμό στην Ευρώπη. Γιατί τότε – το 2022 – η κυβέρνηση Biden να είπε ιδιωτικά και ανεπίσημα σε Έλληνα αξιωματούχο ότι οι ΗΠΑ δεν υποστηρίζουν πλέον το έργο;

Ο EastMed, όπως αποδεικνύεται, βρίσκεται σε διασταυρούμενα πυρά οικονομικής, εξωτερικής και ενεργειακής πολιτικής σε μια σειρά από πολύ διαφορετικές χώρες, ηπείρους και φιλοσοφίες λειτουργίας.

Όταν ανέλαβε η κυβέρνηση Biden, μία από τις πρώτες επίσημες πράξεις της ήταν η ακύρωση του αγωγού Keystone XL, που είχε σχεδιαστεί για τη μεταφορά πετρελαίου από τον Καναδά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ακύρωση, μαζί με ένα μορατόριουμ, ανακοινώθηκε ως μια κίνηση για την υποστήριξη της καθαρής ενέργειας.

O Amos Hochstein σύμβουλος του Biden για την ενεργειακή ασφάλεια, έχει πει ότι θα ένιωθε «εξαιρετικά άβολα με την υποστήριξη των ΗΠΑ στον EastMed, λόγω των περιβαλλοντικών του επιπτώσεων».

“Γιατί να κατασκευάσουμε έναν αγωγό ορυκτών καυσίμων μεταξύ του EastMed και της Ευρώπης, όταν ολόκληρη η πολιτική μας είναι να υποστηρίξουμε τη νέα τεχνολογία…και τις νέες επενδύσεις, για περισσότερο πράσινη και καθαρή ενέργεια;” είπε ο Hochstein, όπως αναφέρεται στην The Jerusalem Post.

«Μέχρι να κατασκευαστεί αυτός ο αγωγός, θα έχουμε ξοδέψει δισεκατομμύρια χρήματα των φορολογουμένων σε κάτι που είναι απαρχαιωμένο – όχι μόνο απαρχαιωμένο αλλά και ενάντια στο συλλογικό μας συμφέρον».

Μάλλον δεν το έλεγξε αυτό με τους Ευρωπαίους. Δεν μπορεί να διαφεύγει της προσοχής του Hochstein ότι το 2019, οι ΗΠΑ έγιναν καθαρός συνολικός εξαγωγέας ενέργειας για πρώτη φορά από το 1952. Μετά την ακύρωση του Keystone XL, καθώς οι τιμές αναπόφευκτα αυξήθηκαν με τη μειωμένη προσφορά, η κυβέρνηση Biden αναγκάστηκε να ζητήσει από τον OPEC και τη Ρωσία να αυξήσουν την παραγωγή τους για να καλύψουν τα κενά.

Η αρχική απάντηση του OPEC ήταν αρνητική. Αλλά καθώς η τιμή ανέβηκε – πάνω από $86 bbl. τον Δεκέμβριο – ο OPEC και η Ρωσία ενέκριναν αύξηση της παραγωγής.

Ως θέμα εξωτερικής πολιτικής, η Τουρκία και η Ρωσία αποδοκίμασαν έντονα ολόκληρο το έργο EastMed, το οποίο δεν περιλάμβανε καμία από τις δύο χώρες.

Αν και το Ισραήλ έχει πει πολλές φορές ότι η Τουρκία πρέπει να συμπεριληφθεί στην κοινοπραξία, η Άγκυρα το έχει απορρίψει κατηγορηματικά, επειδή διεκδικεί μέρος των ενεργειακών πόρων της Κύπρου ως δικές της. Η Ρωσία, από την πλευρά της, θα χαρεί να καταστρέψει τον αγωγό, για να εξασφαλίσει το μονοπώλιό της στην Ευρώπη.

Η Ρωσία έχει ήδη τεράστια επιρροή. Οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν τώρα ελλείψεις φυσικού αερίου, καθώς η Ρωσία μείωσε τις εξαγωγές της στην Ευρώπη κατά 41% από τα επίπεδα του Ιανουαρίου 2021. Δεν είναι ότι η Ρωσία δεν μπορεί να προσφέρει περισσότερα. Απλά επιλέγει να μην το κάνει.

Η Επίτροπος Ανταγωνισμού της ΕΕ είπε ότι «αναμένει με ανυπομονησία» την απάντηση της Gazprom σε ερωτήσεις σχετικά με ανεπαρκείς παραδόσεις.

Ωστόσο, ο εκτελεστικός διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (IEA), Fatih Birol, είχε την απάντηση, λέγοντας ότι οι ευρωπαϊκές χώρες «αντιμετωπίζουν σημαντικούς κινδύνους», καθώς βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε έναν προμηθευτή.

«Βλέπουμε ισχυρά στοιχεία «τεχνητής στενότητας» στις ευρωπαϊκές αγορές φυσικού αερίου, κάτι που φαίνεται να οφείλεται στη συμπεριφορά του κρατικά ελεγχόμενου προμηθευτή φυσικού αερίου της Ρωσίας».

Η πολιτική των ΗΠΑ στην προηγούμενη κυβέρνηση ήταν να εμποδίσουν τους Ρώσους όσο το δυνατόν περισσότερο – και έτσι, η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ όχι μόνο υποστήριξε τον EastMed, αλλά αντιτάχθηκε και στον αγωγό Nord Stream II. Η φιλοσοφία λειτουργίας της κυβέρνησης Biden είναι διαφορετική.

Το τελευταίο στοιχείο εξωτερικής πολιτικής στην ιστορία του EastMed είναι η αντιπαράθεση Ρωσίας-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, σχετικά με τις ρωσικές απειλές στην Ουκρανία. Η Δύση έχει πολύ λίγες καλές επιλογές. Η κυβέρνηση Biden μπορεί να δοκιμάζει να δελεάσει τον Βλαντιμίρ Πούτιν σε μια πιο συμφιλιωτική θέση. Εναλλακτικά, η κυβέρνηση μπορεί να ενθαρρύνει την Τουρκία να υποστηρίξει τους Ουκρανούς με όπλα που οι ΗΠΑ δεν μπορούν να προμηθεύσουν – η Τουρκία έχει προμηθεύσει drones και άλλο εξοπλισμό, εξοργίζοντας τη Ρωσία.

Στον πάτο του αδιεξόδου της οικονομικής, της ενεργειακής και της εξωτερικής πολιτικής, μερικά γνωστά αξιώματα θα έπρεπε να ακουστούν: η ενεργειακή ανεξαρτησία είναι η καλύτερη, η ενεργειακή ποικιλομορφία είναι καλή, η συνεργασία με τους φίλους και τους συμμάχους σας και στα δύο είναι ζωτικής σημασίας. Ο EastMed θα έπρεπε να υποστηριχθεί.

Σημειώνεται ότι η Shoshana Bryen είναι ανώτερο στέλεχος του Jewish Policy Center και εκδότης του inFOCUS Quarterly.

https://hellasjournal.com/2022/01/o-agogos-eastmed-tha-eprepe-na-ipostirichthi-apo-tis-ipa-ti-ipostirizi-anotero-stelechos-tou-jewish-policy-center/

Ντιμίτρι Μιγκούνοφ: Η κατάρρευση του Λεβιάθαν. Τι πραγματικά συνέβη με τον East Med. Άρθρο της ρωσικής Izvestija.

0

Του Ντιμίτρι Μιγκούνοφ

Η κρίση φυσικού αερίου αυτού του χειμώνα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανάγκασε πολλούς να θυμηθούν και μάλιστα βιαστικά να αναζητήσουν εναλλακτικές γραμμές τροφοδοσίας καυσίμων για την Ευρώπη. Οι πόροι παραδοσιακών προμηθευτών όπως η Αλγερία και η Νορβηγία δεν επαρκούν τώρα, το υγροποιημένο αέριο από τις ΗΠΑ και το Κατάρ έχει νόημα μόνο σε συνθήκες εξαιρετικά υψηλών τιμών και κανείς δεν θέλει να ενισχύσει την ενέργεια άνθρακα για περιβαλλοντικούς λόγους. Εν τω μεταξύ, υπάρχουν έργα αυτού του είδους, αλλά αποδεικνύεται ότι η υλοποίησή τους είναι προβληματική. Αυτό ακριβώς συνέβη με τον αγωγό EastMed, ο οποίος θα φέρει αέριο από τα μεσογειακά κοιτάσματα βαθέων υδάτων του Ισραήλ και της Κύπρου στην Ελλάδα και περαιτέρω στη νότια Ευρώπη. Το έργο δέχτηκε καταστροφική κριτική από Αμερικανούς αξιωματούχους, που αμέσως έσπειρε αμφιβολίες για το μέλλον του. Ενώ ορισμένοι είναι πρόθυμοι να δουν αυτή την κριτική ως αμερικανική κακία και δόλωμα δυνητικών ανταγωνιστών, ο αγωγός είναι πράγματι προβληματικός. H Iζβέστια κατάλαβε τι ακριβώς δεν πήγαινε καλά μαζί του.

 

Aπροσδόκητος πλούτος 

Το 2009, Αμερικανοί γεωλόγοι της Noble Energy ανακάλυψαν ένα κοίτασμα φυσικού αερίου στον πυθμένα της Μεσογείου, 100 χιλιόμετρα από τις ακτές του Ισραήλ, σε μια περιοχή όπου κανείς δεν έχει ποτέ εξορύξει υδρογονάνθρακες. Αποδείχθηκε ότι δεν ήταν απλώς μεγάλο, αλλά κολοσσιαίο. Τα ανακτήσιμα αποθέματα του Tamar (αυτό είναι το όνομα που δόθηκε στην τοποθεσία) ανήλθαν σε 300 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα – σχεδόν το ήμισυ της ετήσιας παραγωγής φυσικού αερίου στη Ρωσία. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, ανακαλύφθηκε ένα νέο κοίτασμα, το Leviathan, με αποθέματα διπλάσια από το Tamar (και επιπλέον περιείχε και 1,7 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου).

Αυτή η γεωλογική επανάσταση ήταν ένα σημείο καμπής στην οικονομία όχι μόνο του Ισραήλ, αλλά ολόκληρης της περιοχής. Το εβραϊκό κράτος, που μέχρι εκείνη τη στιγμή εισήγαγε με μεγάλη δυσκολία όλους τους πόρους καυσίμων, μέσα σε λίγα χρόνια μετατράπηκε σε έναν από τους δυνητικά μεγαλύτερους εξαγωγείς, αφού τα διαθέσιμα αποθέματα ήταν αρκετά για να καλύψουν πολλές φορές τις εγχώριες ανάγκες της χώρας.

Όμως το Ισραήλ δεν έχει μονοπώλιο σε ολόκληρο τον βυθό της Ανατολικής Μεσογείου. Όταν έγινε σαφές ότι η περιοχή ήταν εξαιρετικά πλούσια σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, οι γεωλόγοι άρχισαν να ελέγχουν για πόρους και αποκλειστικές οικονομικές ζώνες άλλων χωρών. Το 2011, το κοίτασμα Αφροδίτη (πάνω από 100 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα σύμφωνα με συντηρητικές εκτιμήσεις) ανακαλύφθηκε στα ανοικτά των ακτών της Κύπρου και το 2018 η ExxonMobil ανακάλυψε άλλο ένα, διπλασιάζοντας τα υπεράκτια αποθέματα φυσικού αερίου του νησιού.

Εν τω μεταξύ, στην Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια έχει εκτυλιχθεί ο αγώνας για την αγορά φυσικού αερίου. Από τη μια, η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρ’ όλη τη ρητορική, έκλεισε προς το παρόν τα μάτια στην κατασκευή και επέκταση των Nord Stream. Από την άλλη, μπλόκαρε την κατασκευή του «South Stream» από τη Ρωσία, που έπληξε τους καταναλωτές της μεσογειακής πλευράς του και πρωτίστως την Ελλάδα. Η Αθήνα άρχισε να σκέφτεται εναλλακτικές. Μόλις εκείνη τη στιγμή, έγινε σαφές ότι οι προοπτικές για τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου ως πηγή τροφοδοσίας φυσικού αερίου στη Νότια Ευρώπη είναι πολύ σοβαρές.

Σύστημα διαδρόμων

Το 2020 ξεκίνησε η παραγωγή στο Leviathan. Η εξαγωγή έγινε με δεξαμενόπλοια LNG, αλλά τέτοιο αέριο είναι πολύ πιο ακριβό. Ωστόσο, η κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου από καμία από τις χώρες της περιοχής δεν θα μπορούσε να τραβηχτεί από μόνη της – μόνο ένα κοινό έργο θα μπορούσε να λύσει ένα τέτοιο πρόβλημα. Το Ισραήλ αρχικά προσπάθησε να διαπραγματευτεί με την Τουρκία για να δημιουργήσει έναν αγωγό φυσικού αερίου μέσω της επικράτειάς του και το έργο ήταν πραγματικά μεγάλης κλίμακας: 30 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ετησίως, από τα οποία τα 10 δισεκατομμύρια θα πήγαιναν για τις ανάγκες της ίδιας της Τουρκίας. τα υπόλοιπα θα πήγαιναν στην Ευρώπη. Ωστόσο, δεν κατέστη δυνατή η επίτευξη συμφωνίας με την κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε μεγάλο βαθμό λόγω των τεταμένων τουρκο-ισραηλινών σχέσεων γενικότερα.

Ως αποτέλεσμα, δόθηκε προτίμηση σε μια πιο περίπλοκη και ακριβή επιλογή. Ο αγωγός θα έπρεπε να τοποθετηθεί κατά μήκος του βυθού της Μεσογείου με μια κλήση προς την Κύπρο. Έτσι, δύο σημαντικοί προμηθευτές θα συμμετείχαν στην πλήρωση του σωλήνα ταυτόχρονα. Σύντομα η Ελλάδα εντάχθηκε σε αυτή τη συνεργασία, σχηματίζοντας έτσι μια συμμαχία παραγωγών και καταναλωτών του πόρου. Στις 2 Ιανουαρίου 2020, οι κυβερνήσεις των τριών κρατών υπέγραψαν συμφωνία πλαίσιο για να εργαστούν στο έργο. Το συνολικό μήκος του αγωγού φυσικού αερίου υποτίθεται ότι ήταν περίπου 2.000 km και του θαλάσσιου αγωγού – 1.300 km. Το κόστος του έργου για την περίοδο έως το 2027 υπολογίστηκε στα 7 δισ. ευρώ. Στο μέλλον, ο αγωγός θα μπορούσε να επεκταθεί στην Ιταλία – όπως θεωρήθηκε, υπήρχαν αρκετοί πόροι για την πλήρωσή του.

Το έργο έλαβε ευρεία υποστήριξη σε όλα τα επίπεδα στο εξωτερικό. Στην ΕΕ, το επαίνεσαν επειδή ταίριαζε καλά με τα σχέδια των Βρυξελλών για τον τερματισμό της εξάρτησης από το ρωσικό αέριο. Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ ήταν γενικά ευχαριστημένη, καθώς ο αγωγός φυσικού αερίου ήταν επωφελής για αυτήν από κάθε άποψη: εκτός από τη μείωση της αναφερόμενης εξάρτησης, ικανοποίησε το ενεργό φιλοϊσραηλινό λόμπι στον τότε Λευκό Οίκο και υποστήριξε επίσης αμερικανικές εταιρείες που εργάζονταν σε παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή. Με την υποστήριξη τέτοιων παικτών, οι συμμετέχοντες στο «ενεργειακό τρίγωνο» θα μπορούσαν να υπολογίζουν στην επιτυχή υλοποίηση του έργου.

Οι αντιρρήσεις

Όλα αυτά τα όνειρα κατέρρευσαν τον Ιανουάριο του 2022, δύο χρόνια μετά την υπογραφή της «ιστορικής» συμφωνίας. Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ έστειλε σημείωμα στις κυβερνήσεις όλων των χωρών που συμμετέχουν στο έργο, εκφράζοντας την αποδοκιμασία του για αυτό το έργο. Η κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν έχει απαριθμήσει διάφορους λόγους για τους οποίους ο EastMed θα ήταν καλύτερος στα χαρτιά.

Πρώτον, υπάρχουν περιβαλλοντικοί προβληματισμοί. Σε αντίθεση με την προηγούμενη κυβέρνηση, η οποία υποστήριζε έργα πετρελαίου και φυσικού αερίου με κάθε δυνατό τρόπο, ιδίως με τη συμμετοχή αμερικανικών εταιρειών, η σημερινή είναι σταθερά προσηλωμένη στην επίτευξη των κλιματικών στόχων. Συμπεριλαμβανομένης της απομάκρυνσης από πηγές ενέργειας υδρογονανθράκων. Αντί για αγωγό, οι ΗΠΑ συνιστούν στους Έλληνες και τους Κύπριους να σκεφτούν τη δημιουργία ενός δικτύου ηλεκτρικών καλωδίων που θα κάλυπτε τις ανάγκες όλων των συμμετεχόντων – κυρίως μέσω «πράσινων» τεχνολογιών.

Ο δεύτερος παράγοντας είναι η οικονομική σκοπιμότητα του έργου. Αυτός ο αγωγός φυσικού αερίου θα είναι η μεγαλύτερη υποθαλάσσια διαδρομή στον κόσμο. Μόνο η συντήρησή του θα κόστιζε 90 εκατομμύρια δολάρια το μήνα, κάτι που θα μπορούσε να είναι βαρύ φορτίο για την εμπορική επιχείρηση που θα το λειτουργούσε.

Ο τρίτος παράγοντας είναι η αύξηση της διεθνούς έντασης. Με απλά λόγια, η σύγκρουση με την Τουρκία. Από την πρώτη στιγμή οι Τούρκοι αντιτάχθηκαν ενεργά στην κατασκευή αγωγού που θα παρέκαμπτε το έδαφός τους. Οι φιλοδοξίες της χώρας είναι τόσο μεγάλες που επιμένει να ελέγχει ένα τμήμα της Μεσογείου από ακτή σε ακτή μαζί με τη Λιβύη. Αυτό δεν αφήνει τη δυνατότητα τοποθέτησης αγωγού φυσικού αερίου μέσω αδιαμφισβήτητων εδαφών. Επιπλέον, η Τουρκία απαιτεί η παραγωγή φυσικού αερίου στην Κύπρο να γίνεται προς το συμφέρον της Βόρειας Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία δεν αναγνωρίζεται από καμία τρίτη χώρα και είναι βαθιά συνδεδεμένη με την ίδια την Τουρκία.

Τα επιχειρήματα της αμερικανικής πλευράς δημιούργησαν κάποιες αμφιβολίες. Η απομάκρυνση από το φυσικό αέριο για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής δεν είναι ευπρόσδεκτη στο ορατό μέλλον: ακόμη και η ΕΕ αναγνώρισε επίσημα την αεριοποίηση πέρυσι ως σημαντικό μέρος της στρατηγικής της για οικολογικό ενεργειακό περιβάλλον. Όσον αφορά την οικονομική σκοπιμότητα του έργου, τα στοιχεία υπέρ ή εναντίον του δεν είναι ακόμα πολύ καλά τόσο για τους υποστηρικτές όσο και για τους αντιπάλους του. Το κοινό δεν έχει δει ακόμη σοβαρούς υπολογισμούς. Το τρίτο επιχείρημα είναι το πιο διαφανές: πράγματι, η κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου σίγουρα θα περιπλέξει τις σχέσεις Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας. Επιπλέον, οι Αμερικάνοι δεν θα ήθελαν να σημειωθούν τέτοιου είδους επιδείνωση πριν από το 2023, όταν οι Τούρκοι θα εκλέξουν τον πρόεδρό τους.

Κατέφυγαν στην άρνηση

Θα περίμενε κανείς ότι η σκληρή, αν και μη δημόσια δήλωση της αμερικανικής κυβέρνησης θα προκαλέσει θύελλα οργής από την Ελλάδα και την Κύπρο, για τις οποίες αυτό το έργο είναι εξαιρετικά σημαντικό. Αλλά τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Στην Αθήνα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου επιβεβαίωσε την υποστήριξη του EastMed, αλλά αναγνώρισε ότι οι Έλληνες σκέφτονται επίσης «εναλλακτικές επιλογές» για την ενεργειακή ασφάλεια, όπως η τοποθέτηση καλωδίου υψηλής τάσης από την Αίγυπτο. Ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, ένας από τους πιο ένθερμους λομπίστες του έργου, κατήγγειλε τα μέσα ενημέρωσης για «πρόωρη ταφή» του αγωγού, αλλά δεν είπε τίποτα για να ενθαρρύνει τους υποστηρικτές της ιδέας. Απ’ έξω φαίνεται ότι η Αθήνα και η Λευκωσία παραιτήθηκαν από το υπό κατάρρευση έργο και, επιπλέον, ήταν πλήρως προετοιμασμένες για μια τέτοια εξέλιξη των γεγονότων.

Κάτι γίνεται πιο ξεκάθαρο αν δούμε τη θέση του Ισραήλ, που είναι βασικός παίκτης στο «ενεργειακό τρίγωνο». Ο κύριος υποστηρικτής του EastMed στη χώρα ήταν ο πρώην πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Παρόλα αυτά, ακόμη και υπό αυτόν (και την προηγούμενη ημέρα της υπογραφής της συμφωνίας για την κατασκευή του EastMed), ξεκίνησαν οι προμήθειες φυσικού αερίου στην Αίγυπτο. Τώρα ο Ναφτάλι Μπένετ, που αδιαφορεί παντελώς για αυτό το έργο, έχει γίνει Πρωθυπουργός της χώρας. Ταυτόχρονα, τον περασμένο Οκτώβριο, έγινε γνωστό ότι το Ισραήλ σχεδίαζε να κατασκευάσει έναν χερσαίο αγωγό φυσικού αερίου προκειμένου να διπλασιάσει τις προμήθειες μπλε καυσίμου στη χώρα των πυραμίδων. Με μια τόσο ενεργή πώληση πόρων, το Ισραήλ είναι απίθανο να έχει αρκετή χωρητικότητα για να γεμίσει τον αγωγό φυσικού αερίου σε άλλη στρατηγική κατεύθυνση.

Κρίνοντας από το γεγονός ότι κανείς δεν έχει δει ακόμη ένα συγκεκριμένο έργο αγωγού φυσικού αερίου, έχει κανείς την αίσθηση ότι υπήρχε μόνο στα μνημόνια των πολιτικών. Δεν έγιναν ουσιαστικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση και ίσως οι ηγέτες της Ελλάδας και της Κύπρου να ανάσαναν ακόμη και με ανακούφιση όταν έμαθαν ότι η κατάρρευση του παιδιού τους, μπορεί πλέον να αποδοθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Τουρκία.

Η ιστορία με τον EastMed δείχνει ξεκάθαρα ότι η κατασκευή αγωγών και γενικά η διαφοροποίηση των πηγών παροχής ενέργειας είναι ένα απίστευτα δύσκολο έργο που δεν μπορεί να επιλυθεί μόνο με «πολιτική βούληση». Οποιεσδήποτε δηλώσεις ότι οποιαδήποτε χώρα θα μπορέσει να απαλλαγεί από την «ενεργειακή εξάρτηση» με τη θέλησή της είναι τις περισσότερες φορές ένα πολιτικό παιχνίδι για το κοινό και όχι ένα καλά μελετημένο σχέδιο δράσης.

Πηγή: IZVESIJA                                                    bsgreeks.blogspot.com

ΟΙ “ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΕΣ” ΕΧΟΥΝ ΜΝΗΜΗ

1
Καθώς το πολιτικό σκηνικό ρευστοποιείται η Νέα Δημοκρατία δεν θα κάνει περίπατο στις εκλογές, όπως φαινόταν στα πρώτα δύο χρόνια της διακυβέρνησής της.
Στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση με το εκλογικό σύστημα που θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές, οι ειδικοί αναλυτές εκτιμούν ότι το κυβερνών κόμμα δεν θα πάρει αυτοδυναμία. Σύντομα θα προκηρυχθούν νέες εκλογές.
Το ενδεχόμενο να μην υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση και στις δεύτερες εκλογές δεν αποκλείεται. Και τότε θα τεθεί ζήτημα συνεργασιών.
Οι δύο πόλοι της διαχωριστικής γραμμής που ανέδειξε η οικονομική κρίση (δεξιάς- ψευδεπίγραφης αριστεράς) είναι, ήδη, διαμορφωμένοι. Το δυσκολότερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει το ΠΑΣΟΚ είναι με ποιόν θα πάει, αν πάει με κάποιον.
Στην φάση της ανασυγκρότησης που βρίσκεται το δίλημμα μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο. Είτε πάει με την δεξιά, είτε με την ψευδεπίγραφη αριστερά θα χάσει.
 
Η δεξιά είναι ο πολιτικός αντίπαλος του χώρου που άρχισε να συγκροτείται απο την εποχή του Τρικούπη. Την ίδια εποχή έμπαιναν τα θεμέλια της σύγχρονης δεξιάς, αν και μερικοί τα εντοπίζουν λίγο αργότερα, επι Γούναρη.
Η αριστερά, ας ονομάσουμε έτσι τον Συριζα, είναι η πολιτική παράταξη που για να προσελκύσει τους ψηφοφόρους του κέντρου, χαρακτήρισε τους  οπαδούς και τα πολιτικά στελέχη του “γερμανοτσολιάδες’ επειδή βρίσκονταν στην κυβέρνηση όταν η χώρα κινδύνευσε να καταρρεύσει.
Σημειωτέον ότι τα μέτρα που δέχθηκε η κυβέρνηση του Συριζα με το τρίτο μνημόνιο ήταν πολύ χειρότερα απο των άλλων δύο μνημονίων που διαπραγματεύτηκε η προηγούμενη κυβέρνηση των “γερμανοτσολιάδων”.
Μπορεί στο ΠΑΣΟΚ να υπάρχουν δυνάμεις που πάση θυσία επιδιώκουν επιστροφή στην κυβερνητική εξουσία αλλά υπάρχουν και δυνάμεις που δεν πρόκειται να ανεχθούν την σύμπλευση με όσους τους χαρακτήρισαν σε μια πολύ δύσκολη και ευαίσθητη περίοδο “γερμανοτσολιάδες”
Είναι ευνόητο πως οι δεύτεροι δεν θα ανεχθούν και την σύμπλευση του κόμματός τους με την “αριστερά”. Ούτε, φυσικά, και με τη δεξιά. Οι περιπλανώμενοι, επαγγελματίες πολιτικοί δεν περιλαμβάνονται στον σχολιασμό αυτό. Νομίζω δεν θα έχουν καμιά τύχη.
Η λύση είναι η αξιοπρεπής επιστροφή στον κεντρώο χώρο των ψηφοφόρων που για διάφορους λόγους εντάχθηκαν στην αριστερά.
Η αριστερά ,εξ ορισμού, επιθυμεί ένα άλλο κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Και η διάκριση μεταξύ αστισμού και αριστεράς ήταν μια διάκριση του 18ου αιώνα. Στην Ελλάδα καθυστέρησε ως την δεκαετία του ’40 οπότε αντικατέστησε την διάκριση Φιλελεύθερων- Δεξιών Βασιλικών.
Σήμερα το οικονομικό καθεστώς που κυριάρχησε, η χρηματιστηριακή οικονομία, αμφισβητείται, και καλώς αμφισβητείται. Αλλά δεν αμφισβητούνται οι βασικές δομές του αστικού καθεστώτος. Χρειάζονται αλλαγές αλλά κανείς δεν επιθυμεί να διοικείται απο μια νομενκλατούρα που θα κατευθύνει μια κεντρική οικονομία, θα προτάσει το κόμμα του έθνους και του κράτους.
Η αντιμετώπιση των κοινωνικών ανισοτήτων πρέπει να είναι το πρωταρχικό μέλημα ενός σύγχρονου, κοινωνικά ευαίσθητου, κόμματος αλλά, πουθενά, η αριστερά δεν έδειξε τέτοιες ευαισθησίες.
Ο πολιτικός πλουραλισμός χρειάζεται αλλά η βασική διάκριση πρέπει να γίνει αλλού απο εκεί που την ζήσαμε με αρνητικό τρόπο πριν μερικά χρόνια.
Οι “γερμανοτσολιάδες” έχουν μνήμη. Και δεν είναι καιροσκόποι.

ΠΩΣ ΕΒΛΕΠΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΚΡΥΝΟ 1949, Ο GEORGE ORWELL (1903-1950) ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ.

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Ιανουάριος 2022. Επ’ ευκαιρία όσων τεκταίνονται στην Ουκρανία, μεταξύ Η.Π.Α. και Ρωσίας, η ανθρωπότητα απορεί πλέον αν θα γίνει παγκόσμιος πόλεμος. Παρά το γεγονός ότι αυτές οι δύο υπερδυνάμεις έχουν παραπλήσιο οικονομικό σύστημα , είναι έτοιμες για στρατηγικό κεφαλοκλείδωμα η μία της άλλης. Παράλληλα, υπάρχει και η Κίνα.
Αν υπάρχουν δέκα κλασικά έργα στην παγκόσμια λογοτεχνία, που ίσως κάθε άνθρωπος οφείλει να διαβάσει, τότε ένα από αυτά μάλλον είναι το “1984” του George Orwell. Το έτος 1949 όταν ο George Orwell έγραψε το βιβλίο “1984”, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πόσο διαχρονικό και “προφητικό” θα αποδεικνύονταν, εκτός από τον ίδιον. Δυστυχώς για αυτόν, την αμέσως επόμενη χρονιά από την συγγραφή του βιβλίου, τον Ιανουάριο του 1950, ο George Orwell, γεννημένος στο Μοντιχάρι της Ινδίας το 1903, θα πέθαινε στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου στο Λονδίνο, και δεν θα προλάβαινε να δει την σκέψη του να επαληθεύεται.
Τότε, το μακρυνό 1949, η Κίνα ως παγκόσμια δύναμη αγνοούνταν. Και στον μεταπολεμικό κόσμο υπήρχαν δύο διαφορετικά πλην αντίπαλα οικονομικά και ιδεολογικά συστήματα, αφ’ ενός οι δυτικές δημοκρατίες με κεφαλαιοκρατικό οικονομικό σύστημα, αφ’ ετέρου τα κομμουνιστικά καθεστώτα.
Όμως, ο George Orwell έγραψε το 1949 για τρία Υπερ-κράτη, όπως τα αποκαλούσε, την Ωκεανία (εννοώντας τις Η.Π.Α. που ήταν θαλάσσια δύναμη), την Ευρασία (εννοώντας την Ρωσία) και την Ανατολασία (εννοώντας την Κίνα), που θα είχαν το ίδιο οικονομικό σύστημα! Ο George Orwell αποκαλούσε την ιδεολογία του δημοκρατικού καπιταλισμού ως ΑΓΓΣΟΣ στην λεγόμενη από τον ίδιο ως “Νέα Ομιλία” (το ΑΓΓΣΟΣ ήταν ένα αρκτικόλεξο που σήμαινε “Αγγλικός Σοσιαλισμός”), την ιδεολογία της σύγχρονης Ρωσίας ονόμαζε “Νεομπολσεβικισμό”, ενώ τέλος την κινεζική κρατική ιδεολογία ως “Εξάλειψη του Εγώ” ή “Θανατολατρία”. Παράλληλα προέβλεψε την έντεχνη αποφυγή για δεκαετίες των παγκοσμίων πολέμων παρά την εξοικείωση των κοινωνιών μέσω των ΜΜΕ με το θέαμα των νεκρών σε τοπικούς και περιφερειακούς πολέμους – αλλά και ότι η Γερμανία και η Γαλλία θα έφταναν και οι δυο μαζί περί τα εκατό εκατομμύρια ανθρώπων και πως θα ήταν πολιτισμικά στο ίδιο επίπεδο με τις Η.Π.Α. Αναφέρεται ακόμη και στην γνωστή άγνοια ξένων γλωσσών των Αμερικανών, Ρώσων και Κινέζων, που ως γνωστόν είναι από τους λιγότερο γλωσσομαθείς λαούς, μιλώντας οι περισσότεροι μόνο τις μητρικές γλώσσες τους, τα αγγλικά, τα ρώσικα και τα μανδαρίνικα αντίστοιχα. Περιέγραψε και την αδυναμία της Ευρώπης η οποία θα παραμένει βορά και εύκολη λεία για τα τρία Υπερ-κράτη. Παρακάτω, ακολουθεί ένα επίκαιρο απόσπασμα από το βιβλίο του George Orwell, “1984”:
—————————————————-
“Οι τρεις δυνάμεις απλώς εξακολουθούν να παράγουν ατομικές βόμβες και να τις αποθηκεύουν, περιμένοντας την αποφασιστική ευκαιρία που όλοι πιστεύουν πως αργά ή γρήγορα θα έρθει. Εν τω μεταξύ, η τέχνη του πολέμου έμεινε στάσιμη για τριάντα ή σαράντα χρόνια. Τα ελικόπτερα χρησιμοποιούνται περισσότερο από πριν, τα βομβαρδιστικά αεροπλάνα έχουν υποσκελιστεί από αυτοπροωθούμενα βλήματα και το εύθραυστο κινητό πολεμικό πλοίο αντικαταστάθηκε από το Πλωτό Οχυρό, που είναι σχεδόν αβύθιστο. Κατά τα άλλα όμως δεν σημειώθηκε μεγάλη εξέλιξη. Το τανκ, το υποβρύχιο, η τορπίλη, το πολυβόλο, ακόμα και το τουφέκι και η χειροβομβίδα, παραμένουν εν χρήσει. Και παρά τις ατελείωτες σφαγές που ανακοινώνουν ο Τύπος και η τηλεόραση, οι απελπισμένες μάχες των παλαιών πολέμων, όπου εκατοντάδες χιλιάδες, ακόμη και εκατομμύρια ανθρώπων, σκοτώνονταν μέσα σε λίγες εβδομάδες, δεν επαναλήφθηκαν ποτέ.
Κανένα από τα τρία υπερ-κράτη δεν επιχειρεί έναν ελιγμό που θα είχε σαν συνέπεια μια σοβαρή ήττα. Όταν οργανώνεται μια μεγάλη επιχείρηση, πρόκειται συνήθως για αιφνιδιαστική επίθεση ενάντια σε έναν σύμμαχο. Η στρατηγική που και οι τρεις δυνάμεις ακολουθούν ή προσποιούνται πως ακολουθούν, είναι η ίδια. Το σχέδιο είναι, συνδυάζοντας συγκρούσεις, διαπραγματεύσεις και προδοτικές ενέργειες στην κατάλληλη στιγμή, να δημιουργήσουν μια ζώνη βάσεων που περικυκλώνει εντελώς έναν αντίπαλο κράτος, μετά να υπογράφουν συμφωνία ειρήνης με αυτό, και να διατηρούν ειρηνικές σχέσεις μαζί του όσο καιρό χρειάζεται για να αποκοιμίσουν κάθε υποψία. Εν τω μεταξύ, συγκεντρώνονται σε όλα τα στρατηγικά σημεία ρουκέτες φορτωμένες με ατομικές βόμβες. Τελικά, θα πυροδοτηθούν όλες ταυτόχρονα, με αποτελέσματα τόσο καταστροφικά, που δεν θα μπορούν να υπάρξουν αντίποινα. Τότε, θα είναι ο καιρός κατάλληλος να συνάψουν σύμφωνο ειρήνης με την άλλη δύναμη που θα είχε απομείνει, ενώ θα προετοιμάζονται για καινούργια επίθεση. Περιττό να ειπωθεί ότι αυτό το σχέδιο είναι απλώς ένα απραγματοποίητο όνειρο. Επί πλέον, δεν γίνεται ποτέ καμία μάχη, εκτός από τις επίμαχες περιοχές γύρω από τον Ισημερινό και τον Πόλο. Δεν γίνεται ποτέ καμία εισβολή από εχθρικό έδαφος. Αυτό εξηγεί και το γεγονός πως σε μερικά μέρη τα σύνορα μεταξύ των υπερ-κρατών είναι αυθαίρετα. Η Ευρασία, για παράδειγμα, θα μπορούσε εύκολα να κατακτήσει τις Βρετανικές Νήσους που, γεωγραφικά, αποτελούν μέρος της Ευρώπης. Από το άλλο μέρος, η Ωκεανία θα μπορούσε να επεκτείνει τα σύνορά της μέχρι τον Ρήνο ή ακόμα μέχρι τον Βιστούλα. Αυτό, όμως, θα παραβίαζε την αρχή της πολιτισμικής ακεραιότητας, που, αν και δεν έχει ποτέ διατυπωθεί, την ακολουθούν και οι τρεις πλευρές. Αν η Ωκεανία κατακτούσε τις περιοχές που κάποτε ήταν γνωστές ως Γαλλία και Γερμανία, θα έπρεπε να εξοντώσει ολόκληρο τον πληθυσμό, πράγμα πολύ δύσκολο, ή να αφομοιώσει έναν πληθυσμό εκατό περίπου εκατομμυρίων, ο οποίος ως προς την τεχνική ανάπτυξη βρίσκεται σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με την Ωκεανία. Και για τα τρία υπερ-κράτη το πρόβλημα είναι το ίδιο. Είναι απολύτως αναγκαίο για την δομή τους να μην υπάρχει καμία επαφή με τους ξένους, εκτός, σε περιορισμένο βαθμό, από τους αιχμαλώτους πολέμου και τους έγχρωμους σκλάβους. Ακόμα και ο εκάστοτε επίσημος σύμμαχος αντιμετωπίζεται με την μεγαλύτερη υποψία. Στον μέσο πολίτη της Ωκεανίας δεν επιτρέπεται να κοιτάξει έναν πολίτη της Ευρασίας ή της Ανατολασίας – εκτός βέβαια από τους αιχμαλώτους πολέμου – και του απαγορεύεται η εκμάθηση ξένων γλωσσών. Αν ποτέ του επιτρεπόταν η επαφή με τους ξένους, θα ανακάλυπτε ότι είναι πλάσματα σαν και αυτόν, και ότι τα περισσότερα που του έχουν πει για αυτούς είναι ψέματα. Ο σφραγισμένος κόσμος, μέσα στον οποίον ζει, θα έσπαζε, και ο φόβος, το μίσος και η βεβαιότητα ότι έχει δίκιο, αισθήματα που πάνω τους βασίζεται το ηθικό του, ίσως εξαφανίζονταν. Κατά συνέπεια, όλες οι πλευρές έχουν παραδεχτεί ότι, όσο συχνά και αν αλλάζουν χέρια, σε περιοχές σαν την Περσία, την Αίγυπτο, την Ιάβα ή την Κεϋλάνη, τα βασικά σύνορα δεν πρέπει ποτέ να παραβιαστούν παρά μόνο από βόμβες.
Υπόστρωμα όλων αυτών είναι ένα γεγονός για το οποίο δεν έγινε ποτέ λόγος δημόσια, αλλά είναι σιωπηρά παραδεκτό κι εμπνέει την διαγωγή όλων: το ότι οι συνθήκες της ζωής και στα τρία υπερ-κράτη είναι κατά μέγα μέρος όμοιες. Στην Ωκεανία, η φιλοσοφία που επικρατεί λέγεται ΑΓΓΣΟΣ, στην Ευρασία Νεομπολσεβικισμός και στην Ανατολασία προσδιορίζεται με μια κινεζική ονομασία που συνήθως μεταφράζεται Θανατολατρία, αλλά που θα μπορούσε να αποδοθεί καλύτερα σαν Εξάλειψη του Εγώ. Στον πολίτη της Ωκεανίας δεν επιτρέπουν να γνωρίζει τίποτα για τις αρχές των δύο άλλων φιλοσοφιών, αλλά του διδάσκουν να τις απεχθάνεται και τις απορρίπτει σαν προσβολές κατά της ηθικής και του κοινού νου. Στην πραγματικότητα, οι τρεις φιλοσοφίες μόλις και μετά βίας ξεχωρίζουν η μία από την άλλη, ενώ τα κοινωνικά συστήματα που υποστηρίζουν δεν ξεχωρίζουν καθόλου. Όλα έχουν την ίδια δομή της πυραμίδας, την ίδια λατρεία του ημίθεου αρχηγού, το ίδιο οικονομικό σύστημα, που η αιτία και ο σκοπός της ύπαρξής του είναι ο συνεχής πόλεμος. Κατά συνέπεια, οι τρεις υπερδυνάμεις όχι μόνο δεν μπορούν να κατακτήσουν η μία την άλλη, αλλά και δεν θα κέρδιζαν τίποτα, αν το έκαναν. Απεναντίας, όσο συνεχίζουν να βρίσκονται σε σύγκρουση, υποστηρίζουν η μία την άλλη σαν τρία δεμάτια στάρι. Και, ως συνήθως, οι ιθύνουσες ομάδες και των τριών δυνάμεων ξέρουν και ταυτόχρονα δεν ξέρουν τι κάνουν. Η ζωή τους είναι αφιερωμένη στην κατάκτηση του κόσμου, αλλά παράλληλα ξέρουν ότι είναι απαραίτητο ο πόλεμος να συνεχιστεί επ’ άπειρον και χωρίς νικητή» ….
(Το χωρίο είναι αντιγραφή της εγκεκριμένης μετάφρασης από το Ίδρυμα Orwell, όπως περιέχεται στο : George Orwell, “1984” – Ο Μεγάλος Αδελφός, σελ. 212-215, των εκδόσεων ΚΑΚΤΟΣ)
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο, χάρτης και κείμενο που λέει "Ω Yorgos Tsoukalas- Facebook Τα Υπερ-κράτη σύμφωνα με τον George Orwell (1903-1950) Ω=Ωκεανία Ε=Ευρασία Α=Ανατολασία"

Δημήτρης Καραμήτσος: Ανεπαρκής η απάντηση του Δήμου για την αναθηματική πλάκα.

1

 

του Δημήτρη Καραμήτσου*

Προς τη διαδικτυακή εφημερίδα VORIA.GR

Ως προς τα διαλαμβανόμενα στην απάντηση του Δήμου εκ μέρους του προέδρου κ. Λεκάκη για το θέμα της αναθηματικής πλάκας έχω να παρατηρήσω τα παρακάτω:

Ο Χαρακτηρισμός «Πλήρης κάλυψη» από τη διαδικτυακή εφημερίδα σας που γράφει: «Πλήρη κάλυψη στις ενέργειες στις οποίες είχε προβεί η διοίκηση του Γιάννη Μπουτάρη όσον αφορά τον εορτασμό για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης  από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στις 30 Οκτώβρη 1944, καθώς και για την τοποθέτηση σχετικής αναθηματικής πλάκας στην αρχή της οδού “30ης Οκτωβρίου”» είναι ανακριβή και ιδού γιατί:

Στην απάντηση του κ. Λεκάκη αναφέρονται όλα τα νομότυπα γεγονότα και αποφάσεις για τον εορτασμό, αλλά τελείως άσχετα με τη  συγκεκριμένη χάραξη της μαρμάρινης πλάκας. Το προεδρικό διάταγμα 50/2016 στο άρθρο 1 αναφέρει «Καθιερώνουμε την 30η Οκτωβρίου, επέτειο της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, ως δημόσια εορτή τοπικής σημασίας για το Δήμο Θεσσαλονίκης Νομού Θεσσαλονίκης».

Στην παράγραφο 7 της δημοσίευσής σας δεν αναφέρεται ποιο κείμενο θα χαραχθεί στην αναθηματική πλάκα. 

Επιπλέον στην παράγραφο 8 περί έγκρισης ονοματοθεσίας ανωνύμου οδού (…) σε οδό 30ης Οκτωβρίου, δεν υπάρχει αναφορά καθόλου σε αντάρτες του ΕΛΑΣ ούτε χρησιμοποιείται ο όρος ναζιστικά στρατεύματα, αλλά αναφέρονται τα γερμανικά στρατεύματα. (Αριθμ. Απόφασης 1663/19-12-2016 δημοσιευμένη στις 13-1-1917.

Παραθέτω την κατακλείδα του ανωτέρω εγγράφου του Δήμου:

(…) μετά από διαλογική συζήτηση, προχώρησε στη λήψη της παρακάτω απόφασης,

με βάση τις διατάξεις των άρθρων 65, 67, 69 του Ν. 3852/2010

ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΟΜΟΦΩΝΑ

Εγκρίνει την ονοματοδοσία ανωνύμου οδού του Δήμου Θεσσαλονίκης από το

Βασιλικό Θέατρο και την Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών μέχρι τη συμβολή της με την

οδό “Γ. Σεπτεμβρίου”, σε οδό “30ης Οκτωβρίου”, κατόπιν θετικής γνωμοδότησης της

Επιτροπής του άρθρου 8 του Ν. 3463/2006 για την ονομασία και μετονομασία

συνοικιών – οδών και πλατειών.

Με τη συγκεκριμένη ονομασία τιμάται η μνήμη της επετείου της απελευθέρωσης της

Θεσσαλονίκης από τα Γερμανικά Στρατεύματα Κατοχής στις 30 Οκτωβρίου 1944.

Δεν προκύπτει από το εν λόγω έγγραφο η τοποθέτηση αναθηματικής πλάκας και η συγκεκριμένη χάραξη. Υπάρχει μόνο ένα άλλο έγγραφο της 17-10-2016 με Απόφαση 5944 περί της δαπάνης όπου η Αντιδήμαρχος κυρία Γεωργία Ρανέλλα  πήρε απόφαση (αρ. πρωτ. 2758/87419 της 27/10/016 ) για να πληρωθεί το κόστος κατασκευής της αναθηματικής πλάκας με 806,00 Ευρώ, χωρίς να συζητηθεί και αποφασιστεί επισήμως τι θα αναγράφεται σε αυτήν.

Στην παράγραφο 8, το αστείο επιχείρημα της κυβερνοεπίθεσης που δέχθηκαν τα πληροφοριακά συστήματα του Δήμου, η οποία συνέβη στις 22 Ιουλίου, έχω να παρατηρήσω τα εξής: το γράμμα που συναποστείλαμε στον Δήμαρχο κ. Κ. Ζέρβα 520 άτομα δόθηκε στο πρωτόκολλο στα τέλη Μαΐου 2021 και δεν δικαιολογείται να μη απαντήσει ο Δήμαρχος επί 2 μήνες. Επίσης δυο  επιστολές της Αποκεντρωμένης διοίκησης δεν απαντήθηκαν παρά την παρέλευση διμήνου. Είναι προφανές ότι ο Δήμος δεν διαθέτει ουσιαστική απάντηση στα ερωτήματα και επομένως είναι έκθετος και παραβιάζει τον νόμο με το να μη απαντά ενώ παρέρχεται δίμηνο διάστημα.

Τονίζω ότι 520 πολίτες ζητούμε  η αναθηματική πλάκα να συνάδει με το προεδρικό διάταγμα 50/2016 και τίποτε περισσότερο.

*Δημ Καραμήτσος

Πρόεδρος Συνδέσμου Προάσπισης Μακεδονίας Θράκης

Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

Συγγραφέας ιστορίας νεότερης Ελλάδας

 

 

 

 

ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΗΠΑ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ;

5
ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Regional Competition and the Future of Russia-Turkey Relations

0

 

A World Safe for Empire?

AUTHOR

Jeffrey Mankoff

A Report of the CSIS Europe, Russia, and Eurasia Program

CENTER FOR STRATEGIC & INTERNATIONAL STUDIES

About CSIS

The Center for Strategic and International Studies (CSIS) is a bipartisan, nonprofit policy research organization dedicated to advancing practical ideas to address the world’s greatest challenges.

Thomas J. Pritzker was named chairman of the CSIS Board of Trustees in 2015, succeeding former U.S. senator Sam Nunn (D-GA). Founded in 1962, CSIS is led by John J. Hamre, who has served as president and chief executive officer since 2000.

CSIS’s purpose is to define the future of national security. We are guided by a distinct set of values— nonpartisanship, independent thought, innovative thinking, cross-disciplinary scholarship, integrity and professionalism, and talent development. CSIS’s values work in concert toward the goal of making real-world impact.

CSIS scholars bring their policy expertise, judgment, and robust networks to their research, analysis, and recommendations. We organize conferences, publish, lecture, and make media appearances that aim to increase the knowledge, awareness, and salience of policy issues with relevant stakeholders and the interested public.

CSIS has impact when our research helps to inform the decisionmaking of key policymakers and the thinking of key influencers. We work toward a vision of a safer and more prosperous world.

CSIS does not take specific policy positions; accordingly, all views expressed herein should be understood to be solely those of the author(s).

© 2022 by the Center for Strategic and International Studies. All rights reserved.

Center for Strategic & International Studies 1616 Rhode Island Avenue, NW Washington, DC 20036 202-887-0200 | www.csis.org

Acknowledgments

This report is made possible by general support to CSIS. No direct sponsorship contributed to this report.

The views expressed in this article are those of the author and are not an official policy or position of the National Defense University, the Department of Defense, or the U.S. government.

 

Contents

Executive Summary 1
Introduction 3
Empire and Everything After 5
Syria 7
Libya 10
The South Caucasus 12
Conclusion 15
About the Author 18

 

Executive Summary

Western observers are increasingly worried and puzzled by the apparent rapprochement between Vladimir Putin’s Russia and Recep Tayyip Erdogan’s Turkey, which is taking place despite an escalating Russo-Turkish competition for influence extending from North Africa through southeastern Europe and the Caucasus to Central Asia. A shared aspiration to legitimate the idea of regional powers policing their respective neighborhoods and building regional orders outside the framework of Western-led multilateral institutions and based on hierarchy, limited sovereignty, and the disruption of smaller states’ territorial integrity provides a basis for Russo-Turkish cooperation. Yet by inserting themselves more directly into their neighbors’ disputes and conflicts, Russia and Turkey have multiplied the number of friction points between them. Throughout the regions where their ambitions collide, Ankara and Moscow increasingly pursue a kind of condominium approach, aiming to minimize the influence of Western states and institutions.estern observers are increasingly worried and puzzled by the apparent rapprochement

While backing opposing sides—and occasionally attacking one another’s forces—in Syria, Russia and Turkey have developed a managed bargaining process centered on personal diplomacy between Putin and Erdogan. Turkey has effectively acknowledged that the Russian- and Iranian-backed Bashar al- Assad will remain in power for the foreseeable future, while Russia has allowed Turkey to maintain a series of occupation zones along the Syrian-Turkish border to limit the presence of Kurdish fighters.

In Libya, Russia and Turkey both seek access to resources and oppose U.S. efforts to exclude them from new pipeline networks in the eastern Mediterranean. Yet both sides’ lack of vital interests in Libya means that Turkey has been less restrained in using force against Russian assets, raising the dangers of both miscalculation and horizontal escalation on Moscow’s part. In addition, the Second Nagorno-Karabakh War (2020) saw the South Caucasus become a new front in Russo-Turkish regional competition. Despite Ankara’s unwelcome intrusion into a region Russia has long regarded as its own backyard, the two countries were able to impose a ceasefire that largely sidelined outside actors (including the United States), affirming Turkey’s role as an important regional player while maintaining Russia’s standing as the principal mediator between Baku and Yerevan.

The return to this quasi-imperial model of regional politics is a product of the altered geopolitical circumstances produced by the end of the Cold War and the collapse of the Soviet Union, as well as the failure of both Russia and Turkey to achieve political and institutional integration with the West. This model is therefore likely to persist regardless of domestic political developments in either country. Yet this combination of deepening political-economic relations alongside escalating confrontation throughout their shared periphery rests on unstable foundations. Which of these tendencies wins out—a shared interest in moving toward a less Western-centric global order based on post-imperial spheres of influence, or competition over defining the nature and extent of those spheres—will be a critical determinant of the future course of Russo-Turkish relations.

Introduction

Few contemporary bilateral relationships appear as convoluted and contradictory as that
between Russia and Turkey-countries whose leaders speak warmly of one another and affirm their intention to deepen relations even in the face of armed clashes between their troops. In November 2015, the Turkish Air Force shot down a Russian Sukhoi Su-24 aircraft that had crossed into Turkey’s airspace from Syria, touching off a critical situation and talk of war. Just nine months later, President Recep Tayyip Erdogan issued an apology that paved the way for re-normalizing ties.1 Erdogan then turned to Russia for support in the wake of the Turkish military’s abortive July 2016 coup attempt, which he blamed on the followers of the U.S.-based cleric Fethullah Gulen. The most visible symbol of this newfound alignment was Turkey’s decision to purchase the Russian-made S-400 air defense system in defiance of warnings by its North Atlantic Treaty Organization (NATO) allies (especially the United States)-and its eventual expulsion from NATO’s F-35 fighter program in response.ew contemporary bilateral relationships appear as convoluted and contradictory as that

However, this apparent rapprochement was taking place against the backdrop of an escalating competition for influence extending from North Africa through southeastern Europe and the Caucasus to Central Asia. Clashes in Syria continued despite the resolution of the crisis over the downed jet. Russian and Turkish forces then intervened on opposite sides of the Libyan civil war, with Turkish support contributing to the defeat of Russian-backed warlord Khalifa Haftar. Turkey’s involvement was likewise instrumental in Azerbaijan’s 2020 offensive to regain Armenian-controlled Nagorno- Karabakh, upending a status quo Russia had long manipulated for its own ends. In Ukraine, where Russian forces occupied Crimea and remain bogged down in a grinding conflict in the eastern Donbas region, Turkey positioned itself as a patron of the Crimean Tatar minority and sold arms (including the drones that had proven so effective against Russian equipment in Libya and the Caucasus) to Kyiv.2

Moscow and Ankara similarly championed rival actors in the Western Balkans, Central Asia, and other regions throughout their shared periphery.3

Despite their conflicting objectives, Russia and Turkey embrace a kind of parallel logic. Both maintain a long-standing entanglement with neighboring states and regions with which they share a common history and ties of language, culture, and ethnicity—where, as Erdogan put it, “Our physical boundaries are different from the boundaries of our heart.”4 Jealous of their own sovereignty, they establish zones of contested sovereignty in places such as Donbas or northern Syria. They also appeal to citizens of other states to identify, in some amorphous way, Russia or Turkey as a kind of historical homeland, promoting trans-boundary identification with Russian sootechestvenniki (“compatriots”) or what former Turkish foreign minister and prime minister Ahmet Davutoglu termed tarihda$ milletler (“peoples united by a common history”).5

Throughout the regions where their ambitions collide, Ankara and Moscow increasingly pursue a kind of condominium approach, aiming to minimize the influence of Western states and institutions.6 Yet this combination of deepening political-economic relations and escalating confrontation throughout their shared periphery is historically anomalous and rests on unstable foundations. Their interactions reflect a shared perception that the era of Western dominance is coming to an end and that future geopolitics will be dominated by the self-interested interactions of large regional powers.7 Which of these tendencies wins out—a shared interest in moving toward a less Western-centric global order based on post-imperial spheres of influence, or competition over defining the nature and extent of those spheres—will be a critical determinant of the future course of Russo-Turkish relations.

Throughout the regions where their ambitions collide, Ankara and Moscow increasingly pursue a kind of condominium approach, aiming to minimize the influence of Western states and institutions.

Empire and Everything After

Since both emerged as major powers in the early modern era, relations between the Russian/
Soviet and Ottoman/Turkish polities have centered on a contest for power and influence in
shifting, inter-imperial “shatter zones” between their respective cores.8 Periods of calm in the
relationship have coincided with reduced competition in these regions, while eras of intensified rivalry
have been both cause and consequence of a struggle for mastery across these peripheries.
On numerous occasions, this inter-imperial competition redrew the map of Eurasia: Russian expansion rolled back Ottoman influence from southeastern Europe, the Black Sea littoral, and the Caucasus. Moreover, Russia’s military superiority in this contest was instrumental in driving Ottoman/Turkish statesmen to seek security through alignment with Western powers—Britain and France during the Crimean War and Imperial Germany during World War I.Since both emerged as major powers in the early modern era, relations between the Russian/ Soviet and Ottoman/Turkish polities have centered on a contest for power and influence in shifting, inter-imperial “shatter zones” between their respective cores.8 Periods of calm in the relationship have coincided with reduced competition in these regions, while eras of intensified rivalry have been both cause and consequence of a struggle for mastery across these peripheries.

Similarly, the Truman Doctrine (1947) and Turkey’s admission to NATO (1952) cemented Ankara’s identification with the West throughout the Cold War, allowing Ankara to reengage with Moscow from a position of relative strength. Just as West Germany pursued a distinct Ostpolitik, Cold War-era Turkey thus adopted what Soli Ozel and Gokge Ugar term its own Nordpolitik, which aimed to secure both technology and skills from the Soviet Union that would not only advance economic development, but also enhance Turkey’s self-sufficiency and strategic autonomy.9 Ankara likewise played the card of its relationship with Moscow at moments of tension with its NATO allies, especially during the crisis over its occupation of northern Cyprus in 1974.

The retreat of Russian power from Turkey’s borders after the collapse of the Soviet Union facilitated Turkey’s effort to position itself as an autonomous regional power, restoring connections to its post­Ottoman periphery and reopening the competition for influence across much of central and eastern

Europe, the South Caucasus, and Central Asia. With the Soviet Union crumbling, Turkish leaders such as Turgut Özal and Süleyman Demirel called for reconnecting with a wider region that includes both the long-subsumed “post-Ottoman space” in the Balkans, the Black Sea littoral, and the post-Ottoman Middle East, as well as what Demirel termed Büyük Türk Dünyasi (“the Greater Turkic World”)—much of it in the Caucasus, Central Asia, and other regions of the former Soviet Union.10

Ankara openly supported Turkic-speaking Azerbaijan against Armenia during the 1992-94 war for Nagorno-Karabakh and was instrumental in the development of oil and gas pipelines from the Caspian Basin that allowed transit states Azerbaijan and Georgia to wean themselves from Russian economic and political influence. It also expanded economic, cultural, and political ties with the Turkic states of Central Asia (often in tandem with the followers of Gülen, who were instrumental in bringing Turkish investment to the region and established a network of schools to train aspiring members of a post­Soviet elite).

Moscow regarded Turkey’s growing activism warily, fearing it would bolster the influence of Islamism, pan-Turkic nationalism, and NATO. In April 1992, Marshal Yevgeny Shaposhnikov, commander-in­chief of the Commonwealth of Independent States’ armed forces, warned of a “Third World War” should Ankara follow through on threats to deploy forces to secure Azerbaijan’s Nakhichevan exclave.11 Yet Turkey’s expanding strategic ambitions were not always a source of discord with Russia, particularly when they entailed deviating from the Western orientation Ankara had maintained during the Cold War. One salient example was Ankara’s push for a regional approach to security in the Black Sea, which produced initiatives such as the Black Sea Economic Cooperation (BSEC) forum, the Black Sea Naval Force, and the Black Sea Harmony joint exercises, all of which emphasized the principle of regional ownership (including Russia’s) and operated outside the framework of NATO.12

Turkey’s pursuit of strategic autonomy and regional influence then received new emphasis and a deliberately Islamist coloring with the post-2002 rise of Erdogan’s Justice and Development Party (AKP). Both Erdogan and Davutoglu, the primary intellectual framer of AKP foreign policy, portrayed Turkey as a civilizational state that, by re-embracing what they see as its Islamic essence, can regain the Ottoman Empire’s role as the pivot of a regional order encompassing the Balkans, the Caucasus, North Africa, and the Levant.13 This shift to a more imperial mode of geopolitics—including efforts to reshape territorial, political, and economic conditions in neighboring states—contributed to Ankara’s growing alienation from the West. It also aligned with Moscow’s emphasis on leveraging historical and cultural ties to reshape regional order in the wake of its 2014 annexation of Crimea and invasion of eastern Ukraine.14

Indeed, encouraging Turkey’s regional ambitions in ways that complicated its relationship with Western allies had long been an important component of Russian policy. Russian support for Turkey’s effort to consolidate control over east-west energy transit by becoming a “bridge” or “hub” is perhaps the clearest example. Russia’s pursuit of bilateral energy deals with Turkey—notably the Blue Stream and Turkish Stream pipelines and the Akkuyu Nuclear Power Plant—bolstered Turkey’s leverage with the European Union while simultaneously leaving it more dependent on Russian gas, nuclear fuel, and technical expertise.15 The more recent S-400 missile-system deal fulfills a similar function, simultaneously enhancing Turkey’s pursuit of strategic autonomy from NATO while complicating its relationship with the United States and other allies.16 Moscow’s toleration of Turkey’s regional ambitions, even where they conflict with its own objectives on the ground, rests on a similar calculation that Russia benefits from a strategically isolated, if unpredictable, Turkey.

Indeed, encouraging Turkey’s regional ambitions in ways that complicated its relationship with Western allies had long been an important component of Russian policy.

On the one hand, the aspiration to legitimate the idea of regional powers policing their respective neighborhoods provides a basis for Russo-Turkish cooperation outside the framework of Western­led multilateral institutions. On the other hand, by inserting Russia and Turkey more directly into neighbors’ disputes and conflicts, it has multiplied the number of friction points between the two.

The starkest examples of this competition for influence—and the effort to manage it—lie in the conflict zones of Syria, Libya, and the South Caucasus. Russia and Turkey have intervened on opposite sides of these conflicts with a mix of conventional military power, irregular forces, and local proxies—even as less militarized competitions for influence play out in the Western Balkans, Ukraine, and Central Asia. Ankara and Moscow seek to manage their disputes in these regions bilaterally or through a condominium of regional powers, including through mechanisms like the Astana Process for Syria.

This approach sidelines multilateral institutions such as the Organization for Security and Cooperation in Europe (OSCE) in the Caucasus and the UN-sponsored Geneva Process for Syria.

Though Russia remains the larger, stronger power by a considerable margin, the competition is far from one-sided. Moscow has taken advantage of Turkey’s dependence on Russian energy, markets for its produce, and tourists to impose costs for what it perceives as Ankara’s reckless behavior and has carried out—or at least tolerated—attacks on Turkish forces in Syria. Yet Turkey has a risk-acceptant leadership and benefits from the security guarantee it continues to enjoy as a member of NATO. Its development of highly effective unmanned aerial vehicles, which it has begun selling to other states worried about Russian intervention, has also allowed it to tip the balance to some degree.17

Particularly following the withdrawal of U.S. forces from Afghanistan in summer 2021, the idea of a condominium of regional powers appeals to other ambitious states such as Iran, the United Arab Emirates, and Saudi Arabia—not to mention China. The Russo-Turkish dyad remains particularly salient, however, because of the overlapping arenas in which they are engaged and the ensuing implications for European security. Their militarized interactions in Syria, Libya, and the South Caucasus provide a model for what a post-Western order in Eurasia could look like, with regional powers contending to reshape the political and economic geography around their borders. In the process, they seek to exclude outside actors, bargaining among themselves over the fates of the peoples and states they target.

Syria

The conflict in Syria remains the most serious test of whether a Russo-Turkish (and Iranian) condominium can be an alternative to conflict resolution by the U.S.-supported “international community.” Throughout the conflict, Moscow has backed the secular, Alawite-dominated government of Bashar al-Assad, while Turkey has supported an assortment of rebel forces, including Sunni Islamists and ethnic Turkmen. As in other countries affected by the Arab Spring, the AKP perceived the uprising against Assad as an embodiment of the same grassroots Islamist sentiment that had propelled its own rise—and which it hoped would bring about a new regional order that is more democratic, more Islamist, and more pro-Turkish.18 Turkey’s perception that the United States did not provide sufficient backing during the crisis over its downing of the Russian jet and Washington’s ongoing support for the Syrian Democratic Forces, whose main component is the Kurdish People’s Protection Units (YPG), precipitated a conscious calculation that Ankara could secure more of its topline interests in Syria by attempting to cut deals with Moscow.19

Russia, conversely, worried about the erosion of its own influence should secular autocrats like Assad fall and warned presciently that the upheaval could touch off a surge of radicalization and violence that would not remain confined to the region.20 It also sought to preserve its long-standing relationships with the Assad government and with Kurdish forces that had historically given it a source of leverage over Turkey. Moscow thus maintains ties with the YPG and has pressed for the inclusion of its parent Democratic Union Party (PYD) in the Astana talks—challenging one of Turkey’s main red lines.21 And despite its ambivalent view of the U.S. decision to withdraw troops from Afghanistan, Moscow continues to encourage the complete withdrawal of U.S. forces from Syria, which would leave Turkey isolated as the only foreign power maintaining troops in Syria without Damascus’s consent.22

With both countries’ troops on the ground, the Syrian theater has witnessed the most significant clashes between Russian and Turkish forces, including the downing of the Russian jet and the Russian airstrikes that killed dozens of Turkish soldiers south of Idlib in early 2020. As much as Ankara and Moscow’s political objectives in Syria diverge, since the resolution of the jet crisis they have worked out a modus vivendi that has become a template for their interactions elsewhere. This arrangement gave Turkey what a former U.S. official termed “running room” for its efforts to check the Kurdish threat and secure its own interests in Syria—but leaves it exposed to Russia’s predominant military power.23

In December 2016, Russian and Turkish officials negotiated the first of many ceasefires on behalf of the Assad regime and rebel fighters in Aleppo, respectively.24 The agreement was notable precisely for the two powers’ claim to speak on behalf of the combatants. In the course of the talks, Ankara and Moscow emphasized fighting terrorism as a key objective (while agreeing to disagree about the threat posed by the YPG, a Syrian offshoot of the Kurdistan Workers’ Party or PKK). They also established a framework for regular consultations, including a hotline between their military chiefs of staff.25

Russia then proposed a roadmap for talks to be held in parallel to the UN-supervised peace process in Geneva. This Astana Process helped sideline the United States and European Union in favor of Iran, Russia, and Turkey, the states “willing to take significant risks and use military force to shape political outcomes.”26 Within the Astana framework, Erdogan, Putin, and the Iranian president (first Hassan Rouhani, now Ebrahim Raisi) typically consult multiple times per month.27 This process has allowed Turkey to pursue many of its own interests in Syria, notably to “build peace and stability in [Turkey’s] border regions” by guarding against the presence of “terrorist organizations” (whether jihadi or Kurdish).28 In exchange, Ankara effectively acknowledged that Assad would remain in power for the foreseeable future and that no resolution to the conflict would be possible without Russian (and Iranian) support; it also effectively accommodated itself to Russia’s military buildup inside Syria. The Kremlin, in turn, did not oppose Turkey’s Operation Euphrates Shield in northwestern Syria, the first of several cross-border military operations aiming to push Islamic State and YPG forces away from the Syrian-Turkish border.

In the wake of Euphrates Shield, Turkey assumed control over a broad expanse along the border west of the Euphrates River. Turkish troops were accompanied by allied militias—brought together under the umbrella of the so-called Syrian National Army (SNA)—who received training from the Turkish military and remained under Ankara’s overall operational command.29 These Turkish-backed rebels included former Syrian officers as well as wide range of Sunni militants. While most were Arab Syrians, some were from other countries, including the Balkans or the Caucasus, and had crossed Turkish territory to reach Syria.

These forces targeted pockets controlled by the Islamic State but also conducted operations to push the YPG back from the border, preventing the consolidation of an autonomous statelet in Syrian Kurdistan. Ankara also brought much of occupied northwestern Syria under Turkish civil administration. Residents accused it of settling mostly Arab refugees in previously Kurdish-majority areas, possibly setting the stage for a long-term presence or even annexation—and certainly preparing for a future in which Damascus lacks full control over Syrian territory.30

In October 2019, as part of Operation Peace Spring, Turkish troops similarly advanced across the border into northeastern Syria, aiming to push back Kurdish fighters and create a safe zone to resettle some of the refugees who had fled across the border and were increasingly destabilizing Turkish (and European) politics. Yet as YPG and other forces withdrew ahead of the assault, Russian and Syrian government troops moved into the vacuum. Their presence forced Ankara to negotiate not just with its Western allies over its presence in northeastern Syria, but with Moscow, too.

Putin and Erdogan eventually hammered out a ceasefire, under which Russian troops would oversee the removal of Kurdish fighters while Russian and Turkish forces would conduct joint patrols. The agreement gave Turkey its safe zone (somewhat shrunken relative to Ankara’s initial ambitions) and ensured Moscow’s commitment to keeping Kurdish fighters away from the border. Since the other NATO allies opposed the Turkish incursion, the ceasefire also helped cement Turkey’s need to deal with Russia bilaterally and left the Syrian Kurds increasingly dependent on Russian protection.31

The initial Astana deal had also provided for the establishment of four “de-escalation zones” covering areas still under opposition control.32 Syrian troops were to suspend combat operations against these zones and allow the delivery of humanitarian assistance to besieged civilians. Meanwhile, Turkish forces were to oversee the dissociation of “moderate” opposition groups from “extremists” such as the al-Qaeda-linked Hayat Tahrir al-Sham (HTS)—which had developed “wide-ranging cooperation” with Turkish forces and pro-Turkish militias in northern Syria.33

However, Russia complained that Turkey was failing to enforce this separation and soon began negotiating bilateral deals with the armed opposition groups in the de-escalation zones, carrying out attacks (or tacitly approving Syrian government attacks) against them when rebel groups objected to Russian terms.34 By early 2020, three of the four de-escalation zones had been recaptured by Syrian government forces; Idlib, which remains under opposition control, has been a focal point for clashes. Ankara remains eager to maintain the Idlib zone not only because it holds tens of thousands of displaced persons who would flee toward the border in the event of an offensive to recapture the town, but also because its motley collection of Sunni fighters means it remains an important bargaining chip with Moscow and Damascus. Yet, unable to follow through on its commitment to isolate HTS and its ilk (or to open the highways connecting Damascus to Aleppo and Latakia), Ankara has had little diplomatic leverage to forestall repeated Russian and Syrian government advances on the city.

Following the February 2020 Russian airstrikes, joint patrols in the vicinity of Idlib ceased, and Turkey surged thousands of additional troops into northern Syria.35 This Turkish offensive inflicted serious losses on Syrian government forces and sparked fears of direct Russo-Turkish clashes. Putin and Erdogan nonetheless reached a new ceasefire the following month that ratified the new dispensation on the ground, including Assad’s control of the Damascus-Aleppo highway, but allowed Turkey to maintain the military presence securing its perimeter around Idlib.36 Although Russia still aspires to reunite the country under Assad’s authority, in the meantime it has accepted the reality of a Turkish presence in Idlib and along the northern border, while Turkey has in practice (if not principle) acknowledged that Assad, along with his Russian and Iranian patrons, will remain the dominant player across the rest of the country.

Although Russia still aspires to reunite the country under Assad’s authority, in the meantime it has accepted the reality of a Turkish presence in Idlib and along the northern border, while Turkey has in practice (if not principle) acknowledged that Assad, along with his Russian and Iranian patrons, will remain the dominant player across the rest of the country.

Libya

Meanwhile, Russia and Turkey extended their proxy competition to new theaters, starting with Libya. To an even greater degree than in Syria, the power vacuum that emerged in Libya following the ouster of longtime dictator Muammar el-Qaddafi in 2011 drew in numerous outside powers, including Turkey and Russia. Though Ankara and Moscow have been on opposite sides of Libya’s civil war, their larger objectives in Libya and the wider eastern Mediterranean overlap to some extent. With multiple other players involved and their respective interests limited compared to Syria or the South Caucasus, Russia and Turkey appear to have greater prospects for containing and managing their disputes in this theater. At the same time, both sides’ lack of vital interests means that Turkey has been less restrained in using force against Russian assets, raising the dangers of both miscalculation and horizontal escalation on Moscow’s part.

Turkey supported the internationally recognized Government of National Accord (GNA) in Tripoli, to which it provided air defense systems, armed drones, and a small contingent of Turkish officers commanding a larger number of mostly Syrian mercenaries.37 Russia backed a self-proclaimed rival government based in the eastern city of Tobruk and, from 2017, channeled much of its assistance to the rebel commander Khalifa Haftar (among other rebel forces and militias). This assistance included weapons, money, militia fighters from Syria, and mercenaries from the Wagner Group and other private military corporations.38 Russia’s mercenaries are largely employed in protecting access to

Libyan oil reserves, where the civil war imperiled contracts signed by companies such as Rosneft, Gazprom, and Tatneft.39

Following Haftar’s Russian-backed offensive against Tripoli in late 2019, Turkey intervened directly, deploying large numbers of mercenaries recruited in Syria, along with armed drones and other advanced weapons. These assets were instrumental in routing Haftar’s forces from the outskirts of Tripoli in spring 2020. In the wake of this defeat, Russia withdrew its forces from western Libya, likely based on a non-public deal with Turkey for a de facto division of the country into spheres of influence.40 It also began its own outreach to other opposition groups as well as the GNA.

These developments provided the background for Russo-Turkish efforts to adopt a Syria-style condominium approach. In September 2020, Turkish officials traveled to Moscow for the first round of interdepartmental talks on “the further coordination of approaches” to organizing a dialogue among the contending forces.41 Both Ankara and Moscow continued to prioritize reviving Libya’s economy while maintaining the strategic foothold they had each established through military intervention. To the extent those interests were protected, both were willing to be flexible in terms of Libya’s internal organization.42

Russia and Turkey eventually endorsed the formation of the Tripoli-based Government of National Unity (GNU), established in March 2021 to administer Libya until it holds presidential elections (now delayed until late January 2022). Supporting the GNU and the transition process it seeks to supervise allows both Ankara and Moscow to secure economic assets while gaining a strategic toehold in the eastern Mediterranean. For Russia, reunification of the country under the GNU (or its elected successor) is the most attractive option for securing repayment of the billions of dollars in Qaddafi-era debt, securing new reconstruction and energy production contracts, and (conceivably) establishing a naval facility on Libya’s Mediterranean shore.43

Turkey, meanwhile, had signed a maritime delimitation agreement with the GNA that encompassed areas also claimed by Greece as part of its continental shelf.44 Though swiftly rejected by the European Union and its member states, the demarcation agreement gave new life to maritime disputes in the eastern Mediterranean, notably Turkey’s long-standing rivalry over drilling rights and territorial control with Cyprus and Greece. In the process, the agreement created new sources of discord between Ankara and several of its NATO allies (including France, which positioned itself as a strong opponent of the Turkey-GNA deal). Exacerbating such concerns were reports that Turkey was in talks with the GNA to establish naval bases on Libya’s Mediterranean coast.45 Maintaining these gains was instrumental in Ankara’s decision to support the formation of the GNU, led by the generally pro-Turkish Abdul Hamid Dbeibah, and in its efforts to strike a deal with Moscow to maintain spheres of influence in Libya.

Significantly, Moscow has remained quiet about the demarcation agreement despite its close ties with both Athens and Nicosia. Like Turkey, Russia perceives the U.S.-backed Eastern Mediterranean Gas Forum (EMGF)-a coalition of Egypt, Cyprus, Greece, Israel, Italy, Jordan, and the Palestinian Authority—as a challenge to its own regional interests.46 With the United States promoting the EMGF as a vehicle for weaning Europe from its dependence on Russian energy, Moscow even raised the possibility of Russian companies partnering with Turkey to bring eastern Mediterranean gas to Europe.47

Both sides nevertheless sought to keep their options open. Ankara remained noncommittal to Moscow’s offer of cooperation, given long-standing concerns about Russia using energy as a source of

influence. It also continued pursuing alternatives, including increasing gas purchases from Azerbaijan and developing newly discovered gas fields in the Black Sea, even as it dispatched research and naval vessels to carry out exploration in contested regions of the eastern Mediterranean that sparked armed standoffs with NATO allies Greece and France.48 Since Biden’s inauguration, Ankara has made an effort to downplay these disputes, in part to patch up relations with its NATO allies in the face of mounting concerns about Russian activities, but continues promoting the demarcation agreement.49

Moscow plays both sides as well. Notwithstanding its participation in the talks to set up the GNU, Russia maintained its ties to Haftar and other potential proxies (including Qaddafi’s son Saif al-Islam), whom it could use to put pressure on the central government or to secure control in eastern Libya should central authority break down.50 Moscow also agreed to participate in military drills to shore up its partnership with Cyprus, offering its services as an honest broker between Ankara and Nicosia, and agreeing to establish a naval base in Sudan to contest Turkey’s growing influence in North Africa.51 As in Syria, the maneuvering for spheres of influence in Libya suggests that neither Ankara nor Moscow expects a permanent resolution of the conflict. Instead, both seek to secure access to resources and establish a larger foothold from which to project power into the eastern Mediterranean-while hedging against the possibility of Libya remaining a failed state and source of regional instability.

As in Syria, the maneuvering for spheres of influence in Libya suggests that neither Ankara nor Moscow expects a permanent resolution of the conflict. Instead, both seek to secure access to resources and establish a larger foothold from which to project power into the eastern Mediterranean-while hedging against the possibility of Libya remaining a failed state and source of regional instability.

The South Caucasus

Since late 2020, direct Russo-Turkish competition has expanded from the Middle East to the South Caucasus, where Turkey’s open support of Azerbaijan’s campaign to recover Armenian-controlled Nagorno-Karabakh posed the most direct challenge to Russia’s status as the main post-Soviet power broker. Despite Ankara’s unwelcome intrusion into a region Russia has long regarded as its own backyard, the two countries were able to impose a ceasefire that largely sidelined outside actors (notably the United States), affirming Turkey’s role as an important regional player while maintaining Russia’s standing as the principal mediator between Baku and Yerevan.

Turkish military assistance was instrumental in sustaining Azerbaijan’s autumn 2020 offensive, which in a matter of weeks drove Armenian forces back along multiple fronts and threatened the highway

connecting the de facto Republic of Artsakh (Nagorno-Karabakh) to Armenia. Azerbaijan’s advance upended a status quo locked into place by the 1994 ceasefire ending the First Nagorno-Karabakh War, which Russia guaranteed—even as its provided Yerevan a security guarantee through the Collective Security Treaty Organization (CSTO).52

Although Turkey had supported Azerbaijan during the 1992-94 conflict (notably by closing its border and imposing an embargo on Armenia), it subsequently played a secondary role in the peace process overseen by the OSCE’s Minsk Group, cochaired by France, Russia, and the United States. While expressing support for Azerbaijan—emphasizing the pronouncement by former Azerbaijani president Heydar Aliyev that Turks and Azerbaijanis comprise “one nation, two states”—Ankara’s approach to the South Caucasus focused on deepening energy, trade, and (eventually) security cooperation with both Azerbaijan and Georgia.53 This support for east-west connectivity—which came to encompass the Baku-Tbilisi-Ceyhan oil pipeline, a parallel gas pipeline, and the recently opened Baku-Tbilisi- Kars railway—allowed Azerbaijan and Georgia to reduce their economic and strategic dependence on Russia and seek deeper integration with Europe. It also underpinned the growth of trilateral security cooperation among Ankara, Baku, and Tbilisi, including weapons sales and joint exercises.54

In contrast, Russia cultivated ties with and sold weapons to both sides in the Nagorno-Karabakh conflict, notwithstanding Armenia’s CSTO membership and the deployment of around 3,000 Russian soldiers in Armenia. Moscow also remained the principal mediator within the Minsk Group, pushing for the deployment of its peacekeepers along the line of contact between Nagorno- Karabakh and Azerbaijan proper (opposition to which was one of the few items on which Baku and Yerevan could agree). When clashes escalated, notably during an April 2016 Azerbaijani offensive, Russian diplomacy with the leaders of both countries was instrumental in ending the fighting.55 This comparatively balanced approach rested on deep economic ties with both countries inherited from the Soviet era.

At the same time, Russia and Turkey both maintained an interest in limiting the role of outside powers that, at times of crisis, could outweigh their strategic competition. Thus, although Ankara supported Tbilisi during the 2008 Russo-Georgian War, it offered its services as a mediator and complied with Russian calls to limit the stay of U.S. hospital ships in the Black Sea in accordance with the Montreux Convention.56 And while Turkey is strongly committed to Georgia’s territorial integrity and is one of the few NATO members to actively promote Tbilisi’s membership aspirations, it has also emerged as an important trade partner for the de facto Republic of Abkhazia.57 At the conclusion of the 2008 war, then-Turkish foreign minister Ali Babacan proposed a Caucasus Cooperation and Stability Pact involving Russia, Turkey, Iran, and the three South Caucasus states that would effectively establish the principle of regional conflict management.58 Moscow supported the idea; in October 2021, it put forward an analogous proposal for a regional 3+3 format, aiming to limit outside influence in managing the region’s conflicts.59

For most of the 2000s, Turkey’s comparatively limited engagement in the region did not pose a serious challenge to Russian interests. However, amid mounting competition in Syria and Libya and needing to shore up its nationalist flank at home, Erdogan’s government adopted a more fulsome embrace of Azerbaijan in the late 2010s that helped upend the status quo. This renewed support was motivated, in part, by a perception that the balance of power in the South Caucasus was shifting against Turkey— since it had failed to normalize relations with Armenia in the early 2010s even as Russia increasingly patched up bilateral relations and boosted arms sales to Azerbaijan—as well as by domestic considerations connected to the growing influence of the Nationalist Movement Party (MHP) within the AKP-led electoral alliance.60 Turkish arms sales to Azerbaijan rose sixfold from 2019 to 2020, and the two countries’ militaries carried out joint exercises during the summer of 2020 following clashes along the Armenia-Azerbaijan border.61

Once fighting between the Armenian and Azerbaijani militaries broke out in late September 2020, Erdogan pledged that Turkey would “remain by the side of our friend and brother Azerbaijan.”62 Credible reports soon emerged of mercenaries, many from Turkey’s proxy forces in Syria, being dispatched to the front lines, and Turkish aircraft and advisers were also reportedly involved.63 Turkish-produced unmanned aerial vehicles proved particularly effective against Armenia’s Russian-produced armor, radars, and ground-based artillery. With the fighting confined to Nagorno- Karabakh and the surrounding occupied territories of Azerbaijan, Russia downplayed its obligations to Armenia through the CSTO, emphasizing instead the need for both Armenia and Azerbaijan to de-escalate and for foreign powers to avoid, in the words of Kremlin press secretary Dmitry Peskov, “pouring oil on the fire.”64

The outbreak of fighting coincided with an uptick in high-level Russo-Turkish diplomatic contacts, touching on not only the fighting in the South Caucasus, but on Syria and Libya as well.65 Russian efforts included mediation between Baku and Yerevan, which produced a short-lived ceasefire in mid-October. Moscow also criticized outside powers’ (including Turkey’s) role in exacerbating the crisis, even as Erdogan and other Turkish officials called for Ankara to play a larger role in the settlement process.66

Russian observers argued that Erdogan was seeking to force Moscow to agree to something akin to the Astana Process, where the Russian and Turkish governments would negotiate a settlement over the heads of their respective clients.67 Though Russia reluctantly accepted that Turkey would have to play a role in the settlement of the conflict, it refused to concede its position as the central mediator or to elevate Ankara to an equal position by acknowledging its claim to speak on behalf of Baku. Moscow also looked for other avenues to influence Turkish behavior—including attacking camps near Idlib, where Turkish forces were reportedly training mercenaries for deployment to the South Caucasus.68

The Armenia-Azerbaijan peace deal signed in November 2020 confirmed Russia’s status as the region’s principal power broker, with Russian peacekeepers and security forces deployed to enforce its terms (notably, to patrol the new line of contact and secure the corridor between Armenia and Nagorno-Karabakh). While the text of the agreement said little about Turkey’s role, it provided for a “peacekeeping center to monitor the cessation of fighting,” which came to include Turkish personnel.69 It also provided for a land corridor between Azerbaijan proper and the Nakhichevan exclave, which shares a border with Turkey (and Iran), thereby giving Ankara a direct link to Azerbaijan.

The agreement effectively marginalized the Minsk Group, ratifying the new ad hoc Russo-Turkish condominium as the basis for ensuring the deal’s implementation and giving Ankara and Moscow a significant say in redrawing the postwar map of the South Caucasus. The end of the war also prompted renewed efforts to normalize Turkish-Armenian and Azerbaijani-Armenian relations, a process Russia has offered to facilitate.70

Conclusion

 

While analysts were sharply divided on the 2020 Nagorno-Karabakh conflict’s implications for the Russo-Turkish balance, the war’s combination of proxy battles, high-level diplomatic bargaining, and the bypassing of Western-led institutions provided perhaps the starkest example yet of what a new order dominated by regional powers could look like. To the extent that this shift is a product of both Russia’s and Turkey’s failure to achieve political and institutional integration with the West, it is likely to continue for the foreseeable future. Even if a post-Putin or post-Erdogan government re-embraces the idea of integration with the West, post-Cold War ambitions—defined by attempts to expand Western institutions and export the West’s political model to Turkey and Russia—appear to have lost momentum.

More fundamentally, the return to this quasi-imperial model of regional politics is a product of the altered geopolitical circumstances brought about by the end of the Cold War and the collapse of the Soviet Union. Now lacking a common border—and with the direct threat posed by Soviet/Russian military superiority to Turkish interests significantly reduced—Ankara and Moscow have engaged in an initially quiet, but now much more open, competition for power and influence over the multiple “shatter zones” around their borders. In the process, both countries’ elites have pursued the construction of regional orders based on hierarchy, limited sovereignty, and the disruption of smaller states’ territorial integrity.

For Russia, which has long positioned itself as a strategic rival to the U.S.-led order in Eurasia and more generally, cultivating Turkey and other “pivot states” by appealing to their sense of grandeur and aspirations for regional influence appears, for now, to be worth the associated frictions in places such as Syria, Libya, the South Caucasus, and possibly Afghanistan. (Ukraine, where Foreign Minister Sergey Lavrov called Turkish support for Kyiv’s ambitions to regain control of Crimea an “encroachment on Russia’s territorial integrity,” could prove a different story.)71

For Turkey, Russia provides a hedge against increasingly fraught relationships with NATO allies (including the United States), legitimation for its pursuit of greater strategic autonomy, and unquestioning support for Erdogan’s increasingly authoritarian rule. This political backing for Erdogan has become particularly important since the failed 2016 coup—which Erdogan blames the United States for tolerating (if not backing), much as Putin blames Washington for supporting opposition figures and encouraging a Ukrainian-style “color revolution” inside Russia.

However, the future direction of the Russo-Turkish relationship remains dependent on the ability of Putin and Erdogan (or their respective successors) to manage the ever-lengthening list of crises and friction points between their two states. Since Russia intervened in Syria in 2015, Ankara and Moscow have developed a managed bargaining process that allows both to maneuver for advantage while limiting prospects for direct confrontation. Both acknowledge the legitimacy of the other’s claims and maintain regular contact in pursuit of mutually acceptable political solutions, even while maneuvering for advantage in ways that risk new clashes.72 Their value-neutral engagement stands in sharp contrast to their interactions with U.S. and European states, in turn facilitating their ability to strike deals and follow through on them irrespective of prevailing political winds.

However, the future direction of the Russo-Turkish relationship remains dependent on the ability of Putin and Erdogan (or their respective successors) to manage the ever-lengthening list of crises and friction points between their two states.

To the extent that the Russo-Turkish partnership remains an “axis of the excluded” relative to the West, efforts by the United States and its allies to find a path back to normalization with one or both could at least contain the fallout from their closer cooperation.73 Economic difficulties and popular dissatisfaction are growing in both Russia and Turkey, and the possibility of real political change cannot be ruled out, at least in the medium term; as one Russian scholar noted, both Erdogan and Putin are more popular outside their respective countries than within them.74 The centennial of the Turkish Republic in 2023, which Erdogan has highlighted as a natural inflection point, and the end of Putin’s current presidential term in 2024 could herald the emergence of very different leadership in Ankara, Moscow, or both. Even before then, economic difficulties—especially in Turkey, whose currency plummeted by around 20 percent versus the U.S. dollar in 2021 and continues to decline— could force leaders to rein in some of their more expansive ambitions.75 Yet the larger shifts of the past two decades suggest that both Russia and Turkey will remain committed in principle to playing a leading role within their respective regions and to enhancing their strategic autonomy outside—or, in Turkey’s case, on the margins of—Western institutions.76

There is no guarantee that Ankara and Moscow will succeed in managing their ever-growing list of regional conflicts peacefully. For the time being, both see a utility in accommodating the other’s ambitions because of a shared belief that their interests are better served by a world that accords special privileges to large, powerful states. Yet, at some point, the very success of Russia and Turkey (not to mention China, Iran, and other regional powers in and around Eurasia) in midwifing a new, less Western-centric, more classically “imperial” international order may sow the seeds of greater confrontation. Thus, while the perception that the U.S.-led order is crumbling is accelerating the Russo-Turkish rapprochement by encouraging their pivot to a more imperial model of geopolitics, the final demise of that order could ironically reinforce the opposite trend-leaving Ankara and Moscow to play out their geopolitical rivalry in a more indifferent, Hobbesian world.

About the Author

Dr. Jeffrey Mankoff is a senior associate (non-resident) with the Europe, Russia, and Eurasia Program at the Center for Strategic and International Studies in Washington, D.C., and a distinguished research fellow at the U.S. National Defense University’s Institute for National Strategic Studies. He is the author of Russian Foreign Policy: The Return of Great Power Politics (Rowman & Littlefield, 2009, 2011). His forthcoming book, Empires of Eurasia: How Imperial Legacies Shape International Security (Yale University Press, 2021), examines the impact of the imperial past on Chinese, Iranian, Russian, and Turkish politics and foreign policy. He also writes frequently for Foreign Affairs, War on the Rocks, CNN, and other outlets.

Mankoff was previously a senior fellow with the Russia and Eurasia Program at the Center for Strategic and International Studies (CSIS) and served as an adviser on U.S.-Russia relations at the U.S. Department of State as a Council on Foreign Relations international affairs fellow. From 2008 to 2010, he was associate director of International Security Studies at Yale University and an adjunct fellow at the Council on Foreign Relations. He also held the John M. Olin National Security Fellowship at Harvard University (2006-07) and the Henry Chauncey Fellowship at Yale University (2007-08). Mankoff received BA degrees in international studies and Russian from the University of Oklahoma and an MA, MPhil, and PhD in diplomatic history from Yale University. He is a Truman National Security fellow and a past term member of the Council on Foreign Relations.

Endnotes

  • Presidency of the Russian Federation, “Vladimirom Putinym polucheno poslanie Prezidenta Turtsii Redzhepa Tayipa Erdogana” [A message from the president of Turkey Recep Tayyip Erdogan was received by Vladimir Putin], press release, June 27, 2016, http://kremlin.ru/events/president/news/52282; Jeffrey Mankoff,

“Why Russia and Turkey Fight: A History of Antagonism,” Foreign Affairs, February 24, 2016, https://www. foreignaffairs.com/articles/turkey/2016-02-24/why-russia-and-turkey-fight.

for International Peace, September 4, 2019, https://carnegie.ru/2019/09/04/russia-and-western-balkans- last-stand-or-more-of-same-pub-79796. On Central Asia, see Central Asian Analytical Network, “Tyurkskoe sotrudnichestvo i vneshnyaya politika Turtsii v Tsentral’noi Azii. Interv’yu” [Turkic cooperation and Turkish foreign policy in Central Asia: Interview], December 15, 2020, https://www.caa-network.org/archives/21201.

4 (Winter 2019): 117-31, https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/0163660X.2018.1557499 and Jeffrey Mankoff, Empires of Eurasia: How Imperial Legacies Shape International Security (New Haven, CT: Yale University Press, 2021).

  • Interview with Turkish scholar, August 26, 2020.
  • On “shatter zones” in Eurasia, see Alfred J. Rieber, The Struggle for the Eurasian Borderlands: From the Rise of the Early Modern Empires to the End of the First World War (Cambridge: Cambridge University Press, 2014), 8-10.
  • Soli Ozel and Gokge Ugar, “The Economics of Turkey-Russia Relations,” Centre for Economics and Foreign Policy Studies, July 5, 2019, https://edam.org.tr/en/the-economics-of-turkey-russia-relations/.
  • Einar Wigen, “Post-Ottoman Studies: An Area Studies That Never Was,” in Eva A. Csato et al., eds., Building Bridges to Turkish: Essays in Honor of BerntBrendemoen (Wiesbaden: Hassarowitz, 2019), 313-26; Segkin Kostem, “When Can Idea Entrepreneurs Influence Foreign Policy? The Rise of the ‘Turkic World’ in Turkish Foreign Policy,” Foreign Policy Analysis 13, no. 3 (July 2017): 722-40, https://doi.org/10.1093/fpa/orw016.
  • See “Marshal Shaposhnikov: ‘My riskuem okazat’sya na grani mirovoi voiny,’” [Marshal Shaposhnikov:

‘We risk finding ourselves on the brink of world war’], Izvestiya, May 21, 1992, https://yeltsin.ru/day-by- day/1992/05/21/14163/.

  • Oktay F. Tanrisever, “Turkey and Russia in the Black Sea Region: Dynamics of Cooperation and Conflict,” Centre for Economics and Foreign Policy Studies, Black Sea Discussion Paper Series 2012/1, March 12, 2012, https://edam.org.tr/wp-content/uploads/2017/03/bsdp3.pdf.
  • Ahmet Davutoglu, Systemic Earthquake and the Struggle for World Order: Exclusive Populism versus Inclusive Democracy (Cambridge: Cambridge University Press, 2020), 188-223; i§tar Gozaydin, “Ahmet Davutoglu:

Role as an Islamic Scholar Shaping Turkey’s Foreign Policy,” in Nassef Manabilang Adiong, ed., Islam and International Relations: Diverse Perspectives (Cambridge: Cambridge Scholars, 2013), 50-59.

December 19, 2017, https://warontherocks.com/2017/12/why-is-turkey-silent-on-russias-cooperation-with- the-syrian-kurds/.

October 20, 2020, https://carnegieendowment.org/2020/10/20/russia-s-stony-path-in-south-caucasus- pub-82993.

s Ministrom inostrannykh del Azerbaydzhana D.A. Bayramovym i Ministrom inostrannykh del Armenii Z.G. Mnatsakanyanom” [On Minister of Foreign Affairs of the Russian Federation S.V. Lavrov’s telephone call with the Minister of Foreign Affairs of Azerbaijan D.A. Bayramov and Minister of Foreign Affairs of Armenia Z.G. Mnatsakanyan], October 17, 2020, https://www.mid.rU/ru/maps/am/-/asset_publisher/OO85pcnduakp/ content/id/4392654; Presidency of the Republic of Turkey, “Rusya Devlet Ba§kani Vladimir Putin ile telefon goru§mesi” [Telephone call with Russian President Vladimir Putin], press release, October 14, 2020, https:// www.tccb.gov.tr/basin-aciklamalari/365/122348/rusya-devlet-baskani-vladimir-putin-ile-telefon-gorusmesi; Yuriy Roks, “Yerevan ul’timatumy Baku rassmatrivat’ ne nameren” [Yerevan does not intend to observe Baku’s ultimatums], Nezavisimaya Gazeta, October 14, 2020, https://www.ng.ru/cis/2020-10-14/1_7989_erevan.html.

  • Interview with Russian scholar, September 30, 2020.
  • Maxim Suchkov, “In Nagorno-Karabakh, Russia Faces an Unenviable Task,” Moscow Times, October 16,

2020, https://www.themoscowtimes.com/2020/10/16/in-nagorno-karabakh-russia-faces-an-unenviable- task-a71778.

COVER PHOTO KREMLIN.RU, CC BY 4.0

CENTER FOR STRATEGIC & INTERNATIONAL STUDIES

1616 Rhode Island Avenue NW Washington, DC 20036 202 887 0200 | www.csis.org

Ποιός επιτίθεται στην Ευρώπη; Οι ΗΠΑ ή η Ρωσία; Πως θα βγούμε από μια τεχνητή κρίση; Μια εκτίμηση επίλυσης.

0

 Του Θράσου Ευτυχίδη

Και ξαφνικά εκεί που υπήρχε μια γενικότερη ήσυχη κατάσταση οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι προσπάθησαν να μας πείσουν ότι ούτε λίγο ούτε πολύ ότι πάμε προς τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί οι Ρώσοι μετακίνησαν στρατεύματα κοντά στα σύνορά τους με την Ουκρανία. Λες και δεν έχουν το δικαίωμα….Μέχρι εκείνη τη στιγμή συνέβησαν βέβαια διάφορα περίεργα στα οποία δε θα πρέπει να δίνουμε σημασία γιατί … Μα γιατί άλλο να προασπίζεσαι τη δημοκρατία και άλλο να προκαλείς τον αθώο δυτικό κόσμο μετακινώντας στρατεύματα μέσα στα σύνορά σου.

Διότι οι φίλοι και σύμμαχοι έχουν μάθει να ακούνε YES και ξαφνικά κάποιος τους χαλάει αυτό που φτιάχνουν ή μάλλον αυτό που επένδυσαν για να διαλύσουν. Και φυσικά τεράστια ευθύνη φέρουμε και εμείς οι Ευρωπαίοι που απλά είμαστε ανύπαρκτοι και επιτρέπουμε και στους δυό να παίζουν παιχνίδια στην πλάτη μας. Ίσως βέβαια εξυπηρετώντας και κάποια συμφέροντα των μεγαλο Ευρωπαίων.

Η αλήθεια είναι ότι οι Ρώσοι κουράστηκαν να είναι παρατηρητές των εξελίξεων και θέλησαν να υπενθυμίσουν την ύπαρξή τους.

Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991, βρέθηκαν στη θέση του ηττημένου. Λένε ότι αποχωρώντας από το Βερολίνο, είχαν λάβει διαβεβαιώσεις ότι το ΝΑΤΟ δε θα επεκτείνονταν ανατολικά. Βέβαια αυτό αμφισβητείται από τις ΗΠΑ (βλέπε δηλώσεις Μπλίνκεν στις 6.1.22). Για να αντιτείνουν οι Ρώσοι υπενθυμίζοντας την υπογραφή του Εγγράφου της Κωνσταντινούπολης το 1999 και του Χάρτη Ευρωπαϊκής Ασφαλείας (ΟΑΣΕ).

Πρακτικά αυτό που λένε οι Ρώσοι είναι ότι το ΝΑΤΟ ενίσχυσε την ασφάλειά του (sic), γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του την ασφάλεια της Ρωσίας, που σημειώστε κι αυτό, σύμφωνα με το νέο Στρατηγικό Δόγμα του ΝΑΤΟ, η Ρωσία είναι ο εχθρός.

Να θυμίσω σε όσους έχουν ασθενή ή επιλεκτική μνήμη ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ στα Ανατολικά, δεν ήταν πάντα μια βελούδινη διαδικασία. Στην περίπτωση των χωρών της πρώην Γιουγκοσλαβίας για παράδειγμα που χρειάσθηκε να τη βομβαρδίσει (άνευ αδείας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ) ή για να πάμε στο περσινό παράδειγμα της ένταξης της ονομαζόμενης σήμερα Βόρειας …. όπου χρειάσθηκε οι “φίλοι και σύμμαχοι” να πατήσουν την εθνική μας αξιοπρέπεια χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα.

Βέβαια το επόμενο επιχείρημα του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ ενάντια στη Ρωσία, είναι ότι είναι η χώρα που τα τελευταία 10 χρόνια επιτέθηκε σε 2 γειτονικές τις χώρες, τη Γεωργία και την Ουκρανία. Αν βέβαια δούμε τα γεγονότα δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε ποιος επιτέθηκε που; Οπότε ας τ αφήσουμε καλύτερα.

Ας έρθουμε λοιπόν στο σήμερα για να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει.

Η αλήθεια είναι ότι οι Ρώσοι κουράστηκαν να μένουν παρατηρητές. Αισθάνονται ότι έχουν πλέον τη δύναμη να αντισταθούν. Το απέδειξαν στη Συρία. Στις αρχές του έτους και στο Καζαχστάν (αν και τους ήρθε έκτακτο).

Οι Αμερικάνοι από την άλλη και το ΝΑΤΟ έχουν αδυνατίσει και εξαντληθεί. Η διακυβέρνηση από τον Τραμπ έχει αφήσει βαθιές χαρακιές στο σώμα τους. Η αποτυχία στη Συρία, η ανεξέλεγκτη κατάσταση στη Λιβύη, η στρατηγική ήττα και η αποχώρηση από το Αφγανιστάν και νωρίτερα από το Ιρακ, δημιούργησαν μια εικόνα διάλυσης. Ο Σαρκοζύ μίλησε για το ΝΑΤΟ λέγοντας ότι είναι “νεκρό σώμα”.

Η Ουκρανία ήταν γι αυτούς μια λαμπρή ευκαιρία. Πρώτον να βάλουν τη Ρωσία στη θέση του εχθρού, δεύτερον να προσπαθήσουν να την αδυνατίσουν με τις κυρώσεις. Δυστυχώς οι συνεχιζόμενες κυρώσεις δεν είχαν το προβλεπόμενο αποτέλεσμα οπότε προχώρησαν στο επόμενο βήμα.

Η απειλή πολέμου είχε αρχικά ένα καλό αποτέλεσμα με τη συσπείρωση στο ΝΑΤΟ, αλλά όσο περνάει ο χρόνος και αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει, θ αρχίσει να αδυνατίζει. Από την άλλη οι μεγαλο Ευρωπαίοι αρχίζουν σιγά σιγά να αντιλαμβάνονται, να νιώθουν τ αποτελέσματα των κυρώσεων που επιβάλλουν στη Ρωσία. Και πρώτα και κύρια στον ενεργειακό τομέα.

Είναι γεγονός ότι η ενεργοβόρα Γερμανική Βιομηχανία αν συνεχιστεί το ράλι των τιμών στο φυσικό αέριο θα καταστεί απόλυτα μη ανταγωνιστική απέναντι στις αμερικάνικες και κύρια στις ασιατικές. Οι Βρετανοί μεγαλοεπενδυτές του Nord Stream θ αρχίσουν να μετρούν απώλειες και αυτό δε θ αρέσει. Οι πιέσεις μέρα με τη μέρα θ αυξάνονται.

Βλέπετε αυτό που δεν έχουν καταλάβει πολλοί, είναι ότι ο Nord Stream είναι καταρχήν έργο Πανευρωπαϊκό, μετά Γερμανικό και μετά ρωσικό. Οι Ρώσοι στην πραγματικότητα έχουν βολευτεί με αυτή την κατάσταση. Οι τιμές του φυσικού αερίου έχουν επταπλασιαστεί από πέρυσι και από την άλλη έχουν αυξήσει τα συμβόλαια τους με την ασιατική αγορά. Η δε έναρξη των έργων του Sibir-2 αναμένεται να αυξήσει την πίεση γιατί ο Sibir-2 είναι ο YAMAL (ίδια κοιτάσματα) με κατεύθυνση προς την Κίνα.

Οι Ρώσοι έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν. Έχουν εξ αρχής δηλώσει ότι δεν έχουν πρόθεση να επιτεθούν πουθενά. Δεν υπάρχει ούτε μία, ούτε μία δήλωση Ρώσου επισήμου που να απειλεί με πόλεμο.

Στις 17 Δεκεμβρίου έστειλαν δύο σχέδια συμφωνιών με ΗΠΑ και χώρες του ΝΑΤΟ, όπου ζητούν αυτονόητα πράγματα. Ότι ζητούν για τα πυρηνικά, για τα πυραυλικά συστήματα μέσου και μικρού βεληνεκούς είναι απόλυτα λογικά και οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ πρέπει να απαντήσουν.

Έτσι παρακολουθούμε τον εξής παραλογισμό στις συνομιλίες. Οι Ρώσοι να ζητούν απαντήσεις σε πραγματικά ζητήματα που έχουν θέσει και οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, να εκφράζουν την ανησυχία τους για την υποτιθέμενη ρωσική επιθετικότητα.

Δεν μπορείς να ζητάς από μία ξένη χώρα να αποσύρει τα στρατεύματά της από το εσωτερικό της, όταν εσύ (ΗΠΑ) διατηρείς 70.000 (σωστά διαβάζετε) στρατιωτικούς στην Ευρώπη. Όταν οι 7000 από αυτούς είναι τοποθετημένοι στα σύνορα της Ρωσίας. Πρακτικά αν συνυπολογίσουμε και τις Στρατιωτικές Δυνάμεις των λοιπων Νατοϊκών και φιλονατοϊκών χωρών στην περιοχή θα αντιληφθούμε ότι η αναλογία με τους 100.000 που διατηρεί αυτή τη στιγμή η Ρωσία στα σύνορά της είναι τουλάχιστον 3:1. Και προσέξτε … διαρκώς αυξάνεται. Ποιος επιτίθεται σε ποιόν;

Δεν μπορείς να μιλάς για αντιπυραυλική ασπίδα, όταν τοποθετείς στο έδαφος της Πολωνίας και της Ρουμανίας, εκτοξευτές που κάλλιστα θα μπορούσαν να φορτωθούν (σύμφωνα με το εγχειρίδιο της κατασκευάστριας LOKHEED) με επιθετικούς ΤΟΜΑΧΩΚ με πυρηνικές μάλιστα κεφαλές.

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟ.

Πως βγαίνεις λοιπόν από την κρίση που για τους δικούς σου λόγους δημιούργησες; Οι λύσεις είναι δύο:

1. Κάνεις πόλεμο και μετράς απώλειες.

2. Κάθεσαι στο τραπέζι και ακούς τις απαιτήσεις του άλλου.

Με δεδομένο ότι όλοι αντιλαμβάνονται πλέον τι γίνεται, η λύση του πολέμου δεν προκρίνεται. Διαπραγματεύεσαι λοιπόν την υποχώρηση χωρίς να θιχτεί απόλυτα το ούτως ή άλλως θιγμένο σου γόητρο. Αποσύρεις πυρηνικά και επικίνδυνα συμβατικά όπλα και αυτό άλλωστε κάνουν και οι Ρώσοι. Δεν κάνεις άλλες χώρες μέλη του ΝΑΤΟ. Διατηρείς ότι έχεις.

Θέλω να πιστεύω ότι η λογική θα πρυτανεύσει της τρέλας. Μπάυντεν και Πούτιν θα συναντηθούν, θα υπογράψουν συμφωνίες και θα ενφανισθούν από κοινού ως εγγυητές της ειρήνης.

Ίσως να δούμε μια νέα εποχή ειρήνης και ευημερίας για την πολύπαθη Ευρώπη, ίσως πάλι όχι.

bsgreeks.blogspot,com

Γερμανία: Η κρίση στην Ουκρανία διχάζει τον κυβερνητικό συνασπισμό

0
Η κρίση με Ρωσία – Ουκρανία δοκιμάζει τις αντοχές του κυβερνητικού συνασπισμού στη Γερμανία

“Η Γερμανία έχει ρωσικό πρόβλημα”, γράφει το περιοδικό Der Spiegel, καταλογίζοντας στον Καγκελάριο Όλαφ Σολτς ότι στην κρίση με την Ουκρανία δεν έχει καταφέρει να διαμορφώσει κοινή στάση στο εσωτερικό της κυβέρνησής του. Την ίδια ώρα, ο Φρίντριχ Μερτς, αμέσως μετά την εκλογή του στην ηγεσία του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) κατηγόρησε τον αντίπαλό του για “έλλειμμα ηγεσίας”, καθώς, όπως είπε, δεν έχει ακόμη επισκεφθεί την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα, αλλά “ανησυχεί από τη Γερμανία για ενδεχόμενο πόλεμο στην Ουκρανία”.

Μετά το θέμα του υποχρεωτικού εμβολιασμού, η κρίση στα ουκρανικά σύνορα έχει αποκαλύψει ότι τα τρία κυβερνητικά κόμματα δυσκολεύονται πράγματι να βρουν συναινέσεις και να παρουσιάσουν ενιαίο μέτωπο.

Το Spiegel αποκαλύπτει σήμερα ότι ο αμερικανός Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν προσκάλεσε τον Όλαφ Σολτς στην Ουάσιγκτον, ο τελευταίος ωστόσο επικαλέστηκε ανειλημμένες υποχρεώσεις και τώρα οι δύο πλευρές αναζητούν κατάλληλη ημερομηνία, η οποία δεν φαίνεται εντός των επόμενων εβδομάδων.

Πριν από λίγες ημέρες έγινε ακόμη γνωστό ότι την πόρτα της Καγκελαρίας είχε περάσει ο Γουίλιαμ Μπερνς, επικεφαλής της CIA, για συνομιλίες με τον κ. Σολτς, τον επιτελάρχη του, Βόλφγκανγκ Σμιτ και τον επικεφαλής των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών Μπρούνο Κραλ. Σύμφωνα και πάλι με το Spiegel, ο αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε στους συνομιλητές του ευθέως ότι αν η Ρωσία επιτεθεί στην Ουκρανία, θα αυξηθεί και η πίεση προς το Βερολίνο προκειμένου να λάβει σαφή στάση απέναντι στη Μόσχα.

Την ώρα που οι δυτικές στρατιωτικές και μυστικές υπηρεσίες εκτιμούν ως ρεαλιστικό τον κίνδυνο ρωσικής επίθεσης στην Ουκρανία, το Βερολίνο επιλέγει πιο “στρογγυλές” διατυπώσεις, μιλώντας αόριστα για “πολιτικές, οικονομικές και στρατηγικές συνέπειες”. Απορρίπτει ωστόσο την αποβολή της Ρωσίας από το διεθνές σύστημα πληρωμών SWIFT, διότι κάτι τέτοιο θα ζημίωνε την γερμανική οικονομία, κάτι που υποστήριξε μάλιστα και ο νέος αρχηγός του CDU. Ο Αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας και Πολιτικής για το Κλίμα Ρόμπερτ Χάμπεκ, το υπουργείο του οποίου θα είναι αρμόδιο για πιθανές κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, περιέγραψε τον αποκλεισμό από το SWIFT ως “την απόλυτη οικονομική κύρωση”, επισημαίνοντας ότι θα έπληττε μεν βαρύτατα τη Ρωσία, αλλά και τη Γερμανία, καθώς θα ανέστειλε όλες τις πληρωμές μεταξύ ρωσικών και γερμανικών εταιριών. Σε αυτές περιλαμβάνονται δάνεια εταιριών σε τράπεζες των δύο χωρών και ενδεχόμενες απώλειες στην προμήθεια ενέργειας, καθώς οι πληρωμές γίνονται επίσης μέσω του SWIFT. Ενδεικτικά, η Ρωσία κάλυψε το 2020 το 55% των γερμανικών αναγκών σε φυσικό αέριο και δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορούσαν να βρεθούν εναλλακτικές σε τόσο σύντομο χρόνο. Ο κ. Χάμπεκ πρότεινε ακόμη να δοθεί προτεραιότητα σε νέες μορφές οικονομικής συνεργασίας, με το βλέμμα στο υδρογόνο και την αιολική ενέργεια και τόνισε στο Spiegel ότι “η Μόσχα έχει πολλά να χάσει πηγαίνοντας σε έναν πόλεμο, αλλά έχει να κερδίσει πολλά αν αποσύρει τις δυνάμεις της και αποκλιμακώσει την ένταση”.

Εμφανής είναι όμως ο διχασμός και σε ό,τι αφορά την παράδοση όπλων στην Ουκρανία. Η σοσιαλδημοκράτης υπουργός Άμυνας Κριστίνε Λάμπρεχτ δήλωσε στην Welt am Sonntag ότι “κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή δε θα βοηθούσε” και επικαλέστηκε τη γενικά περιοριστική πολιτική της Γερμανίας στην διάθεση εξοπλιστικών συστημάτων.

Στο στρατόπεδο των Πρασίνων, η υπουργός Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ παραμένει σταθερά αντίθετη, ενώ ο συμπρόεδρός της Ρόμπερτ Χάμπεκ ζητά ήδη από τον Μάιο την αποστολή αμυντικών όπλων στην Ουκρανία. “Δεν αλλάζω απόψεις ανάλογα με το πού βρίσκομαι”, δήλωσε η κυρία Μπέρμποκ κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στην Ουκρανία. “Νομίζω ότι είναι δύσκολο να αρνηθεί κανείς στην Ουκρανία όπλα για την αυτοάμυνά της”, είχε δηλώσει ο κ. Χάμπεκ στη Γερμανική Ραδιοφωνία.

Από το πρόβλημα δεν εξαιρούνται όμως ούτε οι Φιλελεύθεροι (FDP). Η πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Bundestag είχε πριν από λίγες ημέρες παραπέμψει στη θέση της προηγούμενης κυβέρνησης, ότι “δεν παραδίδονται όπλα σε περιοχές κρίσης”, αλλά τώρα καλεί την κυβέρνηση να εξετάσει το ενδεχόμενο διάθεσης “αμυντικών όπλων” στην Ουκρανία.

Σε ό,τι αφορά ωστόσο τη γενική στάση του Βερολίνου προς τη Μόσχα, το σοβαρότερο πρόβλημα εντοπίζεται στο ίδιο το κόμμα του Καγκελάριου. Στα αριστερά του SPD στεγάζονται ακόμη νοσταλγοί του παρελθόντος, οι οποίοι αναμφισβήτητα αισθάνονται εγγύτερα στη Ρωσία από ό,τι στη Δύση, ενώ υπάρχουν ακόμη πολλοί θιασώτες της περίφημης Ostpolitik του Βίλι Μπραντ, για “αλλαγή μέσα από την επαναπροσέγγιση”. Ο όρος επανέρχεται τελευταία όλο και συχνότερα στον δημόσιο διάλογο, υποδηλώνοντας κάποια κατανόηση για τη στάση της Μόσχας. Την προηγούμενη εβδομάδα ο βουλευτής του SPD Ραλφ Στέγκνερ διαμαρτυρήθηκε για τον “προσβλητικό τόνο” που χρησιμοποιούν πολλοί σχολιαστές για τη Ρωσία και έκανε λόγο για “ρητορικό εκφοβισμό” και “τόνο Ψυχρού Πολέμου, ενώ ο επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του SPD Ρολφ Μούτσενιχ εξέφρασε την κατανόησή του για το γεγονός ότι η Μόσχα μπορεί να αισθάνεται ότι απειλείται. Ο εκπρόσωπος της ΚΟ του SPD για θέματα εξωτερικής πολιτικής Νιλς Σμιντ τάχθηκε ξεκάθαρα κατά της αποστολής όπλων στην Ουκρανία, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων ότι θα ήταν η πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που γερμανικά όπλα θα χρησιμοποιούνταν εναντίον της Ρωσίας.

Ο Γενικός Γραμματέας του SPD Κέβιν Κιούνερτ προκάλεσε αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματός του, όταν συνέστησε προσοχή προκειμένου “να μην πυροδοτηθεί μια πιθανή διεθνής κρίση από υπερβολική ρητορική”, με το βλέμμα στραμμένο κυρίως στο ακανθώδες θέμα του αγωγού Nord Stream 2. Ο αγωγός, ο οποίος επρόκειτο να φέρει ρωσικό φυσικό αέριο στη Γερμανία και στον οποίο αντιτίθενται οι ΗΠΑ, αλλά και οι γερμανοί Πράσινοι, έχει ολοκληρωθεί ήδη από το 2021, αλλά εκκρεμεί η έγκρισή του από τις αρμόδιες ρυθμιστικές αρχές. Υπό την πίεση των συμμάχων του, ο Όλαφ Σολτς περιορίστηκε να δηλώσει ότι σε περίπτωση επίθεσης της Ρωσίας στην Ουκρανία, όλα τα θέματα θα είναι ανοιχτά, ακόμη και αυτά της ενέργειας. “Η αντιπαράθεση για τον Nord Stream 2 και η ρωσική στάση απέναντι στην Ουκρανία δεν θα πρέπει να συγχέονται”, δήλωσε ο κ. Κιούνερτ.

Το έργο άλλωστε είχε συμφωνηθεί από την κυβέρνηση του Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο οποίος αργότερα έγινε πρόεδρος της εταιρίας που διαχειρίζεται τον αγωγό και σήμερα είναι και πρόεδρος του ΔΣ της Rosneft. Επιπλέον, η Μανουέλα Σβέσιγκ, η σοσιαλδημοκράτης Πρωθυπουργός του Μεκλεμβούργου-Πομερανίας, όπου βρίσκεται ο τερματικός σταθμός σε γερμανικό έδαφος, χρησιμοποίησε ρωσική χρηματοδότηση προκειμένου να δημιουργήσει στην περιοχή ίδρυμα για το περιβάλλον.

Σε άλλη γραμμή βρίσκεται πάντως ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών και νυν Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών της Bundestag Μίχαελ Ροτ. Μιλώντας στο Spiegel, ζήτησε ο αγωγός να χρησιμοποιηθεί ως διαπραγματευτικός μοχλός έναντι της Μόσχας, ταυτιζόμενος ουσιαστικά με την αμερικανική θέση που εξέφρασε την περασμένη εβδομάδα στο Βερολίνο ο επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ‘Αντονι Μπλίνκεν. Ο κ. Ροτ ζήτησε ακόμη από την κυβέρνηση να διευθετήσει τις συναλλαγές της με τη Ρωσία και μίλησε για μια “νέα ευρωπαϊκή Ostpolitik”, η οποία θα πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν και τα θέματα ασφάλειας των κεντροευρωπαίων εταίρων. “Αυτά τα συμφέροντα συχνά περιφρονούνται από πολλούς απολογητές της Ρωσίας. Τους αρέσει να αποκαλούν τη Ρωσία “γείτονα”, λες και η Πολωνία, η Ουκρανία και οι χώρες της Βαλτικές δεν υπάρχουν”, είπε χαρακτηριστικά ο Μίχαελ Ροτ.

Ο ίδιος ο Καγκελάριος, μπορεί να μην ανήκει στη φιλορωσική πτέρυγα του SPD, δηλώνει όμως κι εκείνος συχνά ότι ο Nord Stream 2 είναι “καθαρά οικονομικό εγχείρημα”, χωρίς να αναγνωρίζει τις πολιτικές του διαστάσεις.

Μόλις δύο μήνες μετά την εγκατάστασή του στην Καγκελαρία, ο Όλαφ Σολτς βρίσκεται αντιμέτωπος με μία επιπλέον κρίση, εκτός από αυτή της πανδημίας. Τα περιθώρια ελιγμού του είναι εξ υποθέσεως περιορισμένα, όσο περιοριστική είναι και η ισορροπία της τρικομματικής κυβέρνησής του. Από τις επιλογές του όμως θα κριθούν πολλά – κυρίως η μελλοντική θέση της Γερμανίας στην Ευρώπη και στον κόσμο.

capital.gr

https://infognomonpolitics.gr/2022/01/germania-i-krisi-stin-oukrania-dichazei-ton-kyvernitiko-synaspismo/