Kίνηση-ματ ετοιμάζει η Ρωσία, καθώς σύμφωνα με τα ρωσικά ΜΜΕ, το Συμβούλιο της Κρατικής Δούμας θα εξετάσει την αναγνώριση του DPR (Donetsk ) και του LPR (Luhansk) ως ανεξάρτητων κρατών τον Φεβρουάριο.
Τον Φεβρουάριο, το Συμβούλιο της Κρατικής Δούμας θα εξετάσει την έκκληση της παράταξης του Κομμουνιστικού Κόμματος προς τον Βλαντιμίρ Πούτιν για την αναγνώριση του DPR και του LPR, δήλωσε στο RIA Novosti ο Νικολάι Κολομέιτσεφ, αναπληρωτής πρόεδρος επικεφαλής της κομμουνιστικής παράταξης.
«Το Συμβούλιο της Δούμας αποφάσισε να εξετάσει το ψήφισμα τον Φεβρουάριο», είπε.
Στις 19 Ιανουαρίου, σε ένα προσχέδιο έκκλησης προς τον Πούτιν, βουλευτές της Κρατικής Δούμας από το Κομμουνιστικό Κόμμα του ζήτησαν να εξετάσει αυτό το θέμα. Κατά τη γνώμη τους, η αναγνώριση του DPR και του LPR ως ανεξάρτητων κρατών θα βοηθήσει στην προστασία των λαών των δημοκρατιών από εξωτερικές απειλές και θα ενισχύσει τη σταθερότητα στην περιοχή.
Επιπλέον, οι κομμουνιστές απηύθυναν έκκληση στον πρόεδρο ζητώντας να διεξαχθούν συνομιλίες με την ηγεσία του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ το συντομότερο δυνατό προκειμένου να δημιουργηθεί μια νομική βάση για τις διακρατικές σχέσεις και να ρυθμιστούν όλες οι πτυχές της συνεργασίας και της αμοιβαίας βοήθειας.
Η Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ κήρυξαν την ανεξαρτησία τους την άνοιξη του 2014, μετά από πραξικόπημα στο Κίεβο. Έκτοτε, οι ουκρανικές αρχές διεξάγουν στρατιωτική επιχείρηση εναντίον τους, τα θύματα της οποίας, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΗΕ, ήταν περίπου 13.000 άτομα.
Οι συμφωνίες του Μινσκ για τη διευθέτηση της εμφύλιας σύγκρουσης προβλέπουν κατάπαυση του πυρός, απόσυρση βαρέων όπλων από τη γραμμή επαφής, καθώς και συνταγματική μεταρρύθμιση, βασικά στοιχεία της οποίας θα πρέπει να είναι η αποκέντρωση και η ψήφιση νόμου για το ειδικό καθεστώς ορισμένων περιοχών των περιφερειών του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ. Ωστόσο, οι αρχές του Κιέβου καθυστερούν συνεχώς την εφαρμογή των συμφωνιών.
Tαυτόχρονα, ο ρωσικός στρατός έχει δημιουργήσει ένα στρατόπεδο και έχει αναπτύξει συστήματα πολλαπλής εκτόξευσης πυραύλων στη Λευκορωσία, 200 χιλιόμετρα από το Κίεβο, ανέφερε η ερευνητική ομάδα Conflict Intelligence Team (CIT). Σύμφωνα με το CIT, η εκφόρτωση πυραυλικών συστημάτων Uragan από τον ρωσικό στρατό παρατηρήθηκε στον σταθμό Rechytsa στην περιοχή Gomel της Λευκορωσίας, βόρεια του Κιέβου. Αργότερα δημοσιεύτηκε φωτογραφία του στρατοπέδου με στρατιωτικό εξοπλισμό.
Το Ισραήλ ετοιμάζει μαζική εκκένωση
Tο Ισραήλ ετοιμάζει μαζική εκκένωση 75.000 πολιτών Εβραικής καταγωγής από την Αν. Ουκρανία! Την Κυριακή έγινε συνεδρίαση για να αποφασισθεί πως θα γίνει η έξοδος των πολιτών από την Ουκρανία.
Στην συνεδρίαση μετείχαν αξιωματούχοι από διάφορες ισραηλινές υπηρεσίες, όπως από το υπουργείο Εξωτερικών, το υπουργείο Άμυνας, το υπουργείο διασποράς, το γραφείο του πρωθυπουργού και το Εβραϊκό πρακτορείο.
Εκπρόσωπος του ”Τμήματος Λαϊκής Πολιτοφυλακής του DPR.”
”Η διοίκηση της Λαϊκής Πολιτοφυλακής του DPR συνεχίζει να λαμβάνει αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με την προετοιμασία των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας για επίθεση στο Ντονμπάς.
Ρωσία: Το Πολεμικό Ναυτικό ξεκινά ασκήσεις στη Βαλτική Θάλασσα
Τα πλοία θα πραγματοποιήσουν ασκήσεις οι οποίες θα εστιάσουν στη ναυτική και αντιαεροπορική άμυνα, ανέφερε το RIA επικαλούμενο τον Στόλο της Βαλτικής
Είκοσι πλοία του ρωσικού πολεμικού ναυτικού, συγκεκριμένα του Στόλου της Βαλτικής κατευθύνθηκαν σήμερα Δευτέρα προς τη Βαλτική Θάλασσα για να πραγματοποιήσουν ασκήσεις, μετέδωσε το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων RIA, εν μέσω αυξημένων εντάσεων μεταξύ της Μόσχας και της Δύσης για την Ουκρανία και αναφορών ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να στείλουν επιπλέον στρατεύματα στην περιοχή.
Τα πλοία θα πραγματοποιήσουν ασκήσεις οι οποίες θα εστιάσουν στη ναυτική και αντιαεροπορική άμυνα, ανέφερε το RIA επικαλούμενο τον Στόλο της Βαλτικής.
Η Ρωσία έχει δηλώσει ότι θα «απαντήσει κατάλληλα» εάν η Ουάσιγκτον ενισχύσει τον αριθμό των στρατευμάτων στην Ανατολική Ευρώπη, αφού η εφημερίδα New York Times ανέφερε σε δημοσίευμα της ότι ο Λευκός Οίκος εξετάζει μια τέτοια κίνηση.
Το ΝΑΤΟ στέλνει κι άλλα πλοία και μαχητικά αεροσκάφη στην Ανατολική Ευρώπη
Το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε ότι θέτει τα στρατεύματά του σε ετοιμότητα και στέλνει επιπλέον πλοία και μαχητικά αεροσκάφη στις τοποθεσίες ανάπτυξης της συμμαχίας στην Ανατολική Ευρώπη. Σύμφωνα με τη δήλωση του μπλοκ, η κίνηση προκλήθηκε από τη φερόμενη συνέχιση της «στρατιωτικής συσσώρευσης μέσα και γύρω από την Ουκρανία» από την πλευρά της Ρωσίας.
«Το ΝΑΤΟ θα συνεχίσει να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία και την υπεράσπιση όλων των Συμμάχων, ενισχύοντας, μεταξύ άλλων, το ανατολικό τμήμα της Συμμαχίας. Θα απαντάμε πάντα σε οποιαδήποτε επιδείνωση του περιβάλλοντος ασφαλείας μας, προωθώντας τη συλλογική μας άμυνα», δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ.
Το Κρεμλίνο κατήγγειλε ότι η απόφαση της Ουάσινγκτον να θέσει σε κατάσταση συναγερμού αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις που είναι έτοιμες να αναπτυχθούν στην Ευρώπη αν παραστεί ανάγκη κλιμακώνουν την ένταση γύρω από την Ουκρανία.
Το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε χθες ότι θέτει στρατιωτικές δυνάμεις σε επιφυλακή και ότι ενισχύει την ανατολική Ευρώπη με επιπλέον πολεμικά πλοία και αεροσκάφη, σε μία κίνηση που η Μόσχα περιγράφει ως δυτική «υστερία» σε απάντηση στην συγκέντρωση ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορα με την Ουκρανία.
Το Πεντάγωνο έθεσε σε επιφυλακή 8.500 στρατιώτες οι οποίοι θα είναι έτοιμοι να αναπτυχθούν στην Ευρώπη στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, στην περίπτωση μιας εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, όπως ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Άμυνας Τζον Κίρμπι.
«Ο αριθμός των στρατιωτών που το υπουργείο έχει θέσει σε επιφυλακή ανέρχεται στους 8.500», είπε ο εκπρόσωπος, τονίζοντας ότι προς το παρόν «δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση για την ανάπτυξή τους εκτός των ΗΠΑ».
«Όμως είναι καταφανές ότι οι Ρώσοι δεν προτίθενται να αποκλιμακώσουν» την κατάσταση, πρόσθεσε.
Οι βουλευτές Γκας Μπιλιράκης και Νικόλ Μαλλιωτάκη έστειλαν πρόσφατα μια αυστηρή επιστολή στον Υπουργό Εξωτερικών, Άντονι Μπλίνκεν (Antony Blinken), διαφωνώντας έντονα για την πρόσφατη αλλαγή πολιτικής, που αφορά την άρση της υποστήριξης της κυβέρνησης Μπάιντεν στον αγωγό EastMed.
Όπως σημειώνουν χαρακτηριστικά, υπονομεύοντας το έργο, η (αμερικανική) κυβέρνηση υπονομεύει τρεις από τους ισχυρότερους συμμάχους μας στην περιοχή: το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς και τις ελπίδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για ενεργειακή ανεξαρτησία και οικονομική ευημερία.
Η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια άνευ προηγουμένου αύξηση των τιμών της ενέργειας, η οποία υποκινείται από πολλές πολιτικές, γεωγραφικές και οικονομικές δυνάμεις.
Μια σημαντική αιτία της εκτίναξης των τιμών της ενέργειας είναι η έλλειψη φυσικού αερίου. Παρά την ώθηση πολλών δεκαετιών της Ευρώπης προς την πράσινη και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η άνοδος των τιμών της ενέργειας έχει ειρωνικά οδηγήσει στην αυξημένη χρήση άνθρακα για την κάλυψη της ζήτησης.
Καθώς το φυσικό αέριο είναι μια πιο καθαρή ενεργειακή επιλογή σε σύγκριση με τον άνθρακα, είναι μια κρίσιμη πηγή ενέργειας για τις κυβερνήσεις που επιδιώκουν τη μετάβαση σε πιο πράσινες πηγές ενέργειας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζει αυτό το γεγονός και έχει ανακηρύξει τον Αγωγό Ανατολικής Μεσογείου «καίριας σημασίας έργο».
Ο βουλευτής από την Φλόριντα, Γκας Μπιλιράκης, χαρακτήρισε τις ενέργειες της κυβέρνησης Μπάιντεν στο θέμα του αγωγού EastMed απαράδεκτες και υποκριτικές, καθώς όπως υπενθύμισε η αμερικανική κυβέρνηση έχει σιωπηλά αποδεχθεί τον αγωγό Nord Stream της Ρωσίας. Μάλιστα στο σημείο αυτό επισήμανε ότι ο εν λόγω αγωγός θα εμβαθύνει περαιτέρω την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από την Ρωσία.
«Η (αμερικανική) κυβέρνηση πρέπει να συνειδητοποιήσει τις σημαντικές οικονομικές, περιβαλλοντικές και εθνικής ασφάλειας επιπτώσεις που διακυβεύονται σε αυτό το θέμα και να επανεξετάσει την απόφασή της να αποσύρει την υποστήριξη για αυτό το κρίσιμο έργο», τόνισε χαρακτηριστικά.
Από την πλευρά της, η ομογενής βουλευτής από την Νέα Υόρκη, Νικόλ Μαλλιωτάκης, επισήμανε ότι ο πρόεδρος Μπάιντεν αποφάσισε να βάλει φρένο στον αμερικανικό αγωγό Keystone XL και να αποσύρει την στήριξη από τον EastMed, την ίδια ώρα που αποδέχτηκε τον ρωσικό αγωγό NordStream 2. Η κ. Μαλλιωτάκη χαρακτήρισε τις συγκεκριμένες κινήσεις μια μικρογραφία της αποτυχημένης ενεργειακής και εξωτερικής πολιτικής αυτής της κυβέρνησης.
Όπως επισήμανε, «αυτός ο Πρόεδρος κοιμάται πάνω στο τιμόνι (της χώρας) και η λήψη των αποφάσεων που λαμβάνει μπορεί να προκαλέσει σοβαρές συνέπειες για την οικονομία και την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ και των συμμάχους τους».
Το Καζακστάν, χώρα της κεντρικής Ασίας, η ένατη χώρα σε μέγεθος στον κόσμο, με έκταση 2.724.900 τ.χλμ, με πληθυσμό περί τα 19 εκατομμύρια, [10 εκατ. Καζάκοι, 2 εκατ. Ρώσοι και οι λοιποί Ουκρανοί, Γερμανοί, Ουζμπέκοι, Τάταροι, Ουιγούροι κλπ, συνολικά 131 διαφορετικές φυλές].
Παλαιά πρωτεύουσα ήταν η Αλμάτι και νέα πρωτεύουσα από τον Μάρτ. 2019 η Νουρσουλτάν, (τέως Αστανά) προς τιμήν του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεβ. Θρησκεία: 70% μουσουλμάνοι, 26% χριστιανοί, 4% διάφοροι. Ανεξαρτητοποιήθηκε το 1991 με πρώτο πρόεδρο τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεβ. Σημερινός Πρόεδρος ο Κασίμ Τζομάρτ Τοκάγιεφ.
Είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο σε παραγωγή ουρανίου, χρώμιου, μόλυβδου, και ψευδάργυρου, η τρίτη σε μαγγάνιο, η πέμπτη σε χαλκό. Εξάγει επίσης σίδηρο, άνθρακα, φωσφορίτη, χρυσό, διαμάντια και υδρογονάνθρακες.
Το ΑΕΠ της χώρας ξεπερνάει τα 120 δις. δολάρια. Το νόμισμα είναι το τένγκε με ισοτιμία 1ευρώ προς 400 τένγκε περίπου. Πολίτευμα: Προεδρική Δημοκρατία. Επικρατεί μεγάλος αυταρχισμός της πολιτικής εξουσίας και μεγίστη διαφθορά. Υπάρχουν κόμματα, αλλά κυβερνά πάντα το κόμμα Νούρ Οτάν=Πατρίδα, του Ναζαρμπάγιεβ. Ανήκει στον ΟΗΕ, ΟΥΝΕΣΚΟ, την ΚΑΚ, τον Οργ. για Ασφ & Συνεργ. Ευρώπη, Οργανισμό της Σαγγάης, Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας κ.α. Προσωπικά πίστευα, ότι ήταν θέμα χρόνου η έκρηξη κάποιας μορφής κρίσης στο Καζακστάν, όπως ακριβώς πίστευα για την Λευκορωσία και Ουκρανία.
Το 2005 επισκέφτηκα το Καζακστάν δύο φορές, όπου διαπιστεύτηκα ως Ακόλουθος Άμυνας και μελέτησα την χώρα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μου. Μάλιστα, επειδή ο Επιτελάρχης του Γενικού Επιτελείου του Καζακστάν τύγχανε να ήταν φίλος και συμμαθητής μου στην Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας 1998-2000, είχα εκεί μία πολύ καλή και εγκάρδια ενημέρωση και φιλοξενία. Την περίοδο εκείνη, η πολιτικο-οικονομική κατάσταση στην Ρωσική Ομοσπονδία είχε ήδη βελτιωθεί σημαντικά στα πέντε έτη διακυβέρνησης του προέδρου Πούτιν, καθώς επίσης και στο Καζακστάν, με την απολυταρχική διακυβέρνηση Ναζαρμπάγιεβ.
Η φιλία και συνεργασία των δύο χωρών ήταν άψογη, όπως στα σοβιετικά χρόνια. Όμως, πάντοτε στην εξωτερική πολιτική των χωρών υπήρχαν και θα υπάρχουν οι σφαίρες επιρροής. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου, θεωρώ απολύτως βέβαιο, ότι η πρόσφατη υποκίνηση σε στάση των πολιτών του Καζακστάν προκλήθηκε από τις ΗΠΑ, με σύμπραξη της Τουρκίας, προκειμένου να την αποσπάσουν από την σφαίρα επιρροής της Ρωσίας και να βρεθούν στο “μαλακό της υπογάστριο”, και όχι (όπως λένε οι πολλοί), από το “βαθύ κράτος” που είχε στήσει ο προκάτοχος του Τοκάγιεφ, επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της χώρας Καρίμ Μασίμοφ, μαζί με το νούμερο δύο των μυστικών υπηρεσιών Σαμάτ Αμπίς, αμφότεροι του περιβάλλοντος Ναζαρμπάγιεφ.
Η επιρροή του Ναζαρμπάγιεφ ήταν κυρίαρχη σε όλη την νεότερη ζωή του Καζακστάν, τουλάχιστον μέχρι την εξέγερση. Δεν γνωρίζουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Ο χρόνος της εξέγερσης επιλέχθηκε κατάλληλα για να συμπέσει με την ώρα που διακυβεύεται το πολύ σοβαρό θέμα των σχέσεων Ρωσίας και Ουκρανίας. Οι ΗΠΑ επιζητούν να θέσουν το Καζακστάν στην σφαίρα επιρροής τους, αυτή την πλουσιοτάτη χώρα με τόσους θησαυρούς στο υπέδαφός της, με τους εξαιρετικά διεφθαρμένους κυβερνητικούς [σημειώνω ότι ολόκληρη η οικογένεια του 81 ετών Ναζαρμπάγιεφ, κόρες, γαμπροί, συγγενείς καθώς και νεοφανείς πάμπλουτοι και άνευ ελέγχου ολιγάρχες, λυμαίνονται την χώρα], με εκτενή σύνορα με την Ρωσία και Κίνα και με πολλά εκατομμύρια πολιτών να βρίσκονται πολύ κάτω από το όριο της φτώχιας.
Η κρίση (εξέγερση ή επανάσταση) ξέσπασε στις 4 Ιαν. 2022, όταν χιλιάδες πολίτες βγήκαν κατ’ αρχάς άοπλοι στους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι για την άνευ λόγου και αιτίας αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου, το οποίο παράγει η χώρα σε τεράστιες ποσότητες και μάλιστα το εξάγει. Ήταν μία παντελώς άστοχη και άκαιρη απόφαση, τον χειμώνα και ενώ σχεδόν τα πάντα στην χώρα κινούνται με φυσικό αέριο και η χώρα θερμαίνεται από αυτό. Με την έκρηξη της εξέγερσης, η άστοχη απόφαση περί της ανατιμήσεως του φυσικού αερίου αποσύρθηκε άμεσα με παρέμβαση του προέδρου Τοκάγιεβ, που δήλωσε ευθέως, πως το υπόβαθρο των διαμαρτυριών δημιουργήθηκε από την αποτυχία του κράτους να καταπολεμήσει τη φτώχεια και να εξασφαλίσει δίκαιη κατανομή του εισοδήματος.
Οι εξεγερθέντες ακολούθως ζήτησαν, ως αναμένονταν άλλωστε, την παραίτηση της κυβερνήσεως. Αυτό δεν έγινε αποδεκτό από τον Τοκάγιεβ και έτσι η κρίση γενικεύθηκε σε όλη την χώρα. Προσωπικά με εξέπληξε το μέγεθος αλλά και η βιαιότητά της. Δεν μπορεί να συγκριθεί -βέβαια- με την εξέγερση στην πλατεία Χρεσάτικ του Κιέβου τον Φεβρ. 2014, όπου εξεδιώχθη βιαίως ο εκλεκτός της Μόσχας εκλεγμένος πρόεδρος Βίκτωρ Γιανουκόβιτς.
Εκεί η ίδια “ειρηνοποιός δύναμη”, οι ΗΠΑ, με τον γνωστό μας κ.Πάϊατ, έπραξαν το “θαύμα” τους, αφού ουσιαστικά απέσπασαν από τον σφιχτό εναγκαλισμό της Μόσχας “την αδελφή” Ουκρανία, αφήνοντας πίσω δεκάδες νεκρούς και ερείπια. Στην Ουκρανία η κρίση ήταν τοπικού χαρακτήρα, επειδή συνέβη μόνον σε μια πλατεία του Κιέβου, ενώ η βίαιη εξέγερση στο Καζακστάν, ξεκίνησε μεν στις νότιες και δυτικές περιοχές, αλλά σαν αστραπή, εξαπλώθηκε σε ολόκληρη σχεδόν την τεράστια χώρα.
Το τεράστιο μέγεθος της εξέγερσης προσδιορίζεται αριθμητικά από τους κατ’εκτίμηση 50.000 και πλέον διαδηλωτές σε όλη την χώρα, [πολλοί εκ των οποίων ήσαν καλά εκπαιδευμένοι μαχητές], οι οποίοι, ενώ αρχικώς διαμαρτύρονταν για την αύξηση της τιμής του αερίου, ακολούθως, εξοπλιστήκαν άμεσα με ελαφρύ οπλισμό και πυρομαχικά που μετέφεραν ειδικά για το σκοπό αυτό φορτηγά αυτοκίνητα στους δρόμους, από τους διοργανωτές.
Έτσι η βίαιη εξέγερση μετατράπηκε σε ένοπλη στάση για την κατάλυση της εξουσίας στην χώρα. Οι στασιαστές επιτέθηκαν σε όλα σχεδόν διοικητικά κυβερνητικά και λοιπά σημαντικά δημόσια κτήρια, τα οποία τα κατέστρεψαν και τα έκαψαν. Να σημειωθεί πως οι αντιπολιτευόμενοι λογαριασμοί στα social media είχαν κάνει λόγο για ανθρώπους του οργανωμένου εγκλήματος και μπράβους που στρατολογήθηκαν από τις μυστικές υπηρεσίες για να δράσουν προβοκατόρικα, λεηλατώντας καταστήματα στο Αλμάτι. Τους ισχυρισμούς των διαδηλωτών επιβεβαιώνει η σύλληψη ενός διαβόητου Καζακστανού μαφιόζου, του “Άγριου Αρμάν”, ο οποίος μετείχε στις ομάδες που προκάλεσαν τα επεισόδια.
Η χώρα περιήλθε σε πλήρες χάος, η κυβέρνηση έδειχνε να μην μπορεί να αναχαιτίσει τους στασιαστές. Η παλιά πρωτεύουσα Αλματί αλώθηκε, κατελήφθη το εκεί διεθνές Α/Δ, οι τηλεοπτικοί σταθμοί, χιλιάδες καταστήματα και τράπεζες λεηλατήθηκαν, τα αγάλματα του πρώην προέδρου Ναζαρμπάγιεβ κατεστράφησαν, στους δρόμους εξελίχθησαν σκληρές μάχες με τις δυνάμεις της τάξεως και τον στρατό, με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες, ενώ οι στασιαστές έφθασαν στο σημείο να αποκεφαλίσουν και μερικούς αστυνομικούς.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι πολλά ένοπλα άτομα “δεν μιλούσαν καζακικά ή ρωσικά”. Είναι προφανές σε κάθε υποψιασμένο παρατηρητή, ότι αυτό δεν ήταν κάτι αυθόρμητο, αλλά αντιθέτως κάτι επιμελώς και προσεκτικά προετοιμασμένο. Η όλη επιχείρηση της εξέγερσης ήταν πολύ καλά οργανωμένη και σχεδιασμένη από ειδικούς, οι δε στασιαστές (τουλάχιστον οι περισσότεροι εξ αυτών), γνώριζαν καλά την χρήση πυροβόλων όπλων, το έδαφος, τους στόχους που θα πληγούν, είχαν επικοινωνία και συντονισμό ενεργειών μεταξύ τους.
Ο τρόπος και ο χρόνος ενεργείας των στασιαστών, τα χρησιμοποιηθέντα μέσα καθώς και η ταχύτης εξελίξεως της όλης ενεργείας, καταδεικνύουν τον υψηλό βαθμό εξειδίκευσης, τουλάχιστον των πρωτεργατών της στάσης, και την ύπαρξη πλήρως οργανωμένου σχεδίου.
Θα ρωτούσε κάποιος: καλά, οι Ρώσοι δεν γνώριζαν τίποτε; Αιφνιδιάστηκαν; Θεωρώ βέβαιο, ότι υπηρεσίες πληροφοριών της Ρωσίας γνώριζαν πάρα πολλά. Πιθανόν να μην γνώριζαν τον ακριβή χρόνο, το ακριβές μέγεθος και τη βιαιότητά της. Οι υπηρεσίες ασφαλείας του Καζακστάν όμως, υστέρησαν πολύ στο έργο τους. Δεν είναι τυχαίο, ότι στις 5 Ιανουαρίου, ο πρόεδρος Τοκάγεφ απέλυσε τον Καρίμ Μασίμοφ, άνθρωπο του Ναζαρμπάγιεφ, τότε επικεφαλής της ισχυρής Επιτροπής Εθνικής Ασφαλείας. Στη συνέχεια ο Μασίμοφ συνελήφθη ως ύποπτος για προδοσία.
Εδώ ας διερευνήσουμε το υποτιθέμενο ερώτημα και τις απορρέουσες συνέπειές του: Εφόσον οι Ρώσοι γνώριζαν τι θα συνέβαινε, γιατί δεν έκαναν απολύτως τίποτα ενωρίτερα, για να αποτρέψουν αυτό που μόλις συνέβη;
Προκειμένου να δώσουμε μια πραγματική και λογική απάντηση σε αυτό, θα πρέπει πρώτα να ξαναδούμε επί τροχάδην τι συνέβη στη Λευκορωσία, Γεωργία και Αρμενία προσφάτως.
Ο Πρόεδρος Λουκασένκο, είχε σχεδόν την ίδια εξωτερική πολιτική με τον Πρόεδρο Τοκάεφ του Καζακστάν, δηλαδή αυτό που αποκαλείται «εξωτερική πολιτική πολλών κατευθύνσεων», όπως λαϊκά λέμε στην χώρα μας “το έπαιζε ταυτόχρονα σε δύο ταμπλώ”. Η ΗΠΑ και τα υποτελή τους κράτη στην ΕΕ, προσπάθησαν να ανατρέψουν τον Λουκασένκο, ο οποίος, δεμένος χρόνια με την εξουσία, δεν είχε άλλη επιλογή, από το να στραφεί στη Ρωσία για άμεση βοήθεια για επιβίωση.
Η Ρωσία, φυσικά, τον υποχρέωσε να δεχθεί όρους, όπως: “την από εδώ και εμπρός αρίστη συμπεριφορά προς την Μόσχα” και την “πλήρη εγκατάλειψη της εξωτερικής πολιτικής των πολλών κατευθύνσεων”. Τι επακολούθησε; Η αντιπολίτευση άμεσα συντρίφτηκε, ο Λουκασένκο επικράτησε και η Ρωσία με τη Λευκορωσία έχουν κάνει σημαντικά περαιτέρω βήματα προς το κοινό τους μέλλον. Πιστεύω λοιπόν, ότι ο πρόεδρος Πούτιν δεν επέδειξε καμία αδυναμία, όπως λένε μερικοί, ότι άφησε τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να προσεγγίσουν και να διαλύσουν τις χώρες στη ρωσική περιφέρεια. Δεν θα το επιτρέψει ποτέ αυτό. Το γνωρίζω πολύ καλά. Αποτελεί δόγμα για την Ρωσία η ύπαρξη μιας “ουδετέρας ζώνης” (buffer zone) πέριξ των Δυτικών και νοτίων συνόρων της. Το ίδιο έγινε το θέρος του 2008 με τον Σαακασβίλη στην Γεωργία.
Οι ΗΠΑ έπεισαν το ανδρείκελο αυτό να προσπαθήσει να αποσπάσει την Βόρειο Οσσετία από την Ρωσία. Του υποσχέθηκαν μάλιστα πλήρη στρατιωτική υποστήριξη. Αποτέλεσμα: Τα Ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν άμεσα στην Γεωργία και σταμάτησαν μόλις λίγα χιλιόμετρα από την Τυφλίδα. Οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν παντελώς μόνο τον Σαακασβίλη.
Η Λευκορωσία και η Γεωργία θα σκεφτούν πολύ να “σηκώσουν κεφάλι” για πολλά χρόνια στην Μόσχα. Θα σας θυμίσω επίσης και τον αιθεροβάμονα Αρμένιο πρόεδρο Πασινιάν, ο οποίος παραγνωρίζοντας την πολύ αδύναμη στρατιωτική ισχύ και θέση της χώρας στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, [27 Σεπ. μέχρι Δεκέμβριο 2020] προέβαινε σε επικριτικές δηλώσεις για την φίλη Ρωσία, και αυτό, μέχρι να επιτεθούν -οι κατευθυνόμενοι από άλλα κέντρα αποφάσεων- Αζέροι. Τότε, έχασε το χρώμα του, έχασε το Ναγκόρνο Καραμπάχ μια για πάντα, άλλαξε τελείως πολιτική, που δεν ήταν άλλη, από το να στραφεί στη Ρωσία, ζητώντας επειγόντως βοήθεια και πολιτική επιβίωση.
Μόλις ενεπλάκη η Ρωσία ως διαιτητής, ο πόλεμος σταμάτησε αμέσως και οι μέχρι τότε αήττητοι “Μπαϊρακτάρ” σταμάτησαν να πετούν. Η ηρεμία απεκαταστάθη πάραυτα. Ο Ερντογάν, το ΝΑΤΟ και οι παρατρεχάμενοί τους, βουβάθηκαν τελείως. Είναι, ή δεν είναι αυτό το αποτέλεσμα η απόδειξη της ισχυρής Ρωσίας; Και τώρα προσέξτε την γλυκιά εκδίκηση του Πούτιν. Άφησε τον ίδιο τον Πασινιάν, που τυχαίνει να είναι σήμερα ο επικεφαλής του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (κάτι αναλογικά σαν τον Στόλτενμπεργκ του ΝΑΤΟ, δηλαδή ένα επίσημο φερέφωνο χωρίς πραγματική εξουσία), να ανακοινώσει επισήμως την στρατιωτική επιχείρηση του Οργανισμού στο Καζακστάν. Λειτούργησε άψογα η περίφημη εξωτερική πολιτική της Ρωσίας, και έβαλε αρχικά τον Λουκασένκο, τον Πασινιάν και τώρα τον Τοκάεφ, δηλαδή όλους τους πρώην πολυ-διανυσματικούς στην εξωτερική τους πολιτική Προέδρους, να εκλιπαρήσουν τη Ρωσία για βοήθεια και μετά να την λάβουν, να εγκαταλείψουν τις πρώην πολυ-διανυσματικές πολιτικές τους, και να ενταχθούν στο “άρμα” της Μόσχας.
Τα παραπάνω απαντούν στο ερώτημα πως αντέδρασαν οι Ρώσοι στην κρίση, εφόσον γνώριζαν περί αυτής. Αυτό ήταν το προφανές πολιτικό τίμημα, το κέρδος της Ρωσικής Εξωτερικής Πολιτικής καθώς και ο άριστος τρόπος εκδήλωσής της, ήτοι, να είναι πλήρως προετοιμασμένη να επέμβει στρατιωτικά την κατάλληλη στιγμή.
Γνωρίζουμε, ότι από αρχάς Δεκεμβρίου 2021, οι Ρώσοι έχουν συγκεντρώσει περί τους 100.000 άνδρες και μηχανοκίνητα στα σύνορα της Ουκρανίας, (αργότερα και στη Λευκορωσία και Κριμαία), έτοιμους να εισβάλλουν στο Ουκρανικό έδαφος και να καταλάβουν την ανακηρυχθείσα αυτόνομη περιοχή Ντομπάς (δηλαδή του Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ).
Λόγω όμως των υφισταμένων σαφών πληροφοριών περί εξεγέρσεως στο Καζακστάν, οι ετοιμοπόλεμες Αερομεταφερόμενες Ταξιαρχίες και οι Ταξιαρχίες Ειδικών Δυνάμεων, ήταν σε αναμονή μεταφοράς τους πλησίον των αεροδρομίων, πλήρως και καταλλήλως επανδρωμένες και εφοδιασμένες για σκληρό χειμερινό αγώνα, υπό προειδοποίηση για αναχώρηση μερικών ωρών. Η επιχείρηση στο Καζακστάν δεν θα ήταν όπως στη Συρία, όπου υπήρχαν διάσπαρτα στρατεύματα των ΗΠΑ, της Τουρκίας και άλλων χωρών, τα οποία παρεμπόδιζαν μία συντριπτική επιχείρηση επέμβασης της Ρωσίας κατά των Ισλαμιστών και παρακρατικών, για να τους “τσακίσουν” σε λίγες ημέρες. Στο Καζακστάν προσφέρετο πεδίο δράσης ελεύθερο άμεση και καταιγιστική επέμβαση των Ρωσικών δυνάμεων, που ήταν έτοιμες να συντρίψουν κάθε αντίσταση. Αναμένονταν μόνον η επίσημη αίτηση βοήθειας του Καζακστάν στον Οργανισμό
Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας [Collective Security Treaty Organization (CSTO) ή Ρωσικά: Организация Договора о коллективной безопасности] που θα υπέγραφε ο Πρόεδρος Τοκάγιεβ. Η Μόσχα θα επενέβαινε μόνον κατόπιν επισήμου προσκλήσεως του Οργανισμού και όχι μονομερώς, για να μη δημιουργήσει ένα νέο μέτωπο διαμάχης και προστριβών με την με την Δύση, δηλαδή αυτό που όλοι ονομάζουν “παγκόσμια δημοκρατική δυτική κοινότητα”.
Καλόπιστα θα με ρωτήσετε: Και ποιά είναι η αυτή η “παγκόσμια δημοκρατική δυτική κοινότητα”;
Θα σας απαντήσω ευθέως και χωρίς περιστροφές: Την ονομάζω Αγγλο-σιωνιστική Αυτοκρατορία. Είναι αυτή που προσπαθεί να επιβάλλει παγκοσμίως την νέα τάξη πραγμάτων, έχοντας τα δικά της “λεγόμενα” διεθνή δικαστήρια για να δικάζει όπως αυτή θέλει “τα λάθη” των λαών και των ηγετών τους, τις δικές της εκδοτικές τράπεζες των κυρίαρχων τραπεζογραμματίων του κόσμου, τα δικά της χρηματιστήρια για να κοστολογεί και ελέγχει τα παγκόσμια αγαθά και να φορολογεί την διακίνηση του παγκoσμίου πλούτου, τις δικές της τράπεζες (όρα BIS – Bank for International Settlements) για να συγκεντρώνει τον παγκόσμιο πλούτο από τους “ελευθέρους” κατ’ ευφημισμόν πολίτες των υποτακτικών κρατών, που λειτουργούν με τις κατ’ επίφασην “δημοκρατικές” κυβερνήσεις τους, είναι αυτή που κατέχει τα 3/4 των παγκοσμίων αποθεμάτων χρυσού και πολυτίμων μετάλλων, αυτή που βρίσκεται πίσω την Λέσχη Bilderberg και τις λοιπές “αόρατες δομές” που επιλέγουν, τοποθετούν και χειραγωγούν τους ηγέτες των υποτελών χωρών, αυτή που επεμβαίνει στρατιωτικά σε ανεξάρτητα κράτη, παντελώς αδικαιολόγητα, και κατά την κρίση της, για να τιμωρήσει τους “κακούς ηγέτες” προβαίνοντας σε πρωτοφανείς γενοκτονίες, χρησιμοποιώντας ως εκτελεστικό όργανο το ΝΑΤΟ και τον υποχείριο ΟΗΕ (όρα: Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Συρία, Αφγανιστάν, κέρας Αφρικής, Γεωργία, Ουκρανία, Λευκορωσία, κλπ, αυτή που αποφάσισε να νοθεύσει δημογραφικά τον πληθυσμό της Ευρώπης μεταφέροντας λαθρομετανάστες από το Μπάγκαντές, το Πακιστάν και την υποσαχάρια Αφρική και πρόσφυγες από το Ιράκ και Συρία, αυτή που προστάζει την νομιμοποίηση των γάμων των ομοφυλοφίλων, τις υιοθεσίες παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, τις παρελάσεις υπερηφάνειας των γκέϊ, αυτή που απαξιώνει τις διαμορφωθείσες διαιώνιες Αξίες του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού στηριγμένες στην Χριστιανική θρησκεία και την Ελληνική Φιλοσοφία, αυτή που οδηγεί την ανθρωπότητα στην πανθρησκεία και ιδιαίτερα στον απο-Χριστιανισμό, και άλλα. Η θρασύτητά της έσπασε κάθε όριο, όταν άτομα που την υπηρέτησαν, όπως ο Βρετανός Μπλέρ, ο πρόεδρος Μπούς, ο Κόλινς Πάουερ, ο Χόλμπρουκ, η Ολμπράϊτ, ο Ανάν, ο Ομπάμπα, κ.α. αντί να οδηγηθούν στο λεγόμενο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα πολέμου κατά της ανθρωπότητας, όχι μόνον δεν τους ακούμπησε κανείς, αλλά μερικοί εξ αυτών πήραν και το βραβείο Νόμπελ.
Τι τραγικό!! Αυτή είναι λοιπόν η Αγγλο-σιωνιστική Αυτοκρατορία. Φθίνουσα μεν, αλλά υφίσταται. Όλες οι άλλες χώρες στον δυτικό κόσμο απολαμβάνουν το μέγα “προσόν” ότι είναι με το μέρος των “καλών” και ότι είναι τιμή να αποτελούν τους υποτελείς συμμάχους, δηλαδή “μαριονέτες” του συστήματος της νέας τάξης πραγμάτων. Κάποια καλυτέρα θέση ίσως διεκδικεί η Γαλλία, αλλά και αυτή συνεχώς παρεμποδίζεται να αναδειχθεί.
Επισημαίνω, ότι οξυδερκές, προκλητικό και προφητικό, όπως αποδείχτηκε, είναι το βιβλίο του Samuel Huntington, που αναλύει με εξαιρετικό τρόπο την παγκόσμια πολιτική και εξηγεί, ότι οι πολιτισμοί έχουν αντικαταστήσει τις ιδεολογίες, ως την καθοριστικής σημασίας δύναμη σε θέματα γεωπολιτικής. Το βιβλίο του “Η Σύγκρουση των Πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης” που πρωτοεκδόθηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, προέβλεψε την ανασυγκρότηση των χωρών ανά τον κόσμο σύμφωνα με πολιτισμικές σφαίρες επιρροής ή “πολιτισμούς”, και σήμερα πλέον αποτελεί ένα κλασικό έργο διεθνών σχέσεων.
Ευφυές -λοιπόν- το σχέδιο του Πούτιν, προκειμένου να μην κατηγορηθεί ότι επεμβαίνει ενόπλως σε άλλη χώρα. Στη συνέχεια της εξέγερσης, την 5η Ιανουαρίου ήρθε η είδηση, ότι ο Πρόεδρος Τοκάγιεβ απηύθυνε έκκληση στον Οργανισμό Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας, [ιδρύθηκε τον Μαϊ. 1992. Συμμετέχουν: Ρωσία, Αρμενία, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Αρμενία, Τατζικιστάν και Κιργιστάν), ο οποίος μέχρι τώρα ήταν ένας μάλλον χαλαρός οργανισμός σαν το ΝΑΤΟ, το οποίο ειρήσθω εν παρόδω, με δήλωσή του στις 4 Δεκ. 2019 ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ονόμασε «εγκεφαλικά νεκρό», προσερχόμενος μάλιστα στη Σύνοδο της Συμμαχίας.
Την 6η Ιαν., η Ρωσία ξεκίνησε άμεσα μια τεράστια στρατιωτική αεροπορική γέφυρα για να μετακινήσει τις ετοιμοπόλεμες δυνάμεις στο Καζακστάν. Εκτελέστηκαν περισσότερες από 108 σχετικές πτήσεις. Αρχικώς, κατάλληλες δυνάμεις αλεξιπτωτιστών δημιούργησαν αερο-προγεφυρώματα για την σταθεροποίησή τους και μετά κατέλαβαν τα μεγάλα αεροδρόμια και άλλα κομβικά σημεία στήριξης. Από την Ρωσία μετακινήθηκαν: Υπομονάδες της 45ης Ταξιαρχίας Ειδικών Δυνάμεων, η 98η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία Φρουρών (-) και η 31η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία Φρουρών. Οι Ρώσοι, στο πλαίσιο της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας, απαίτησαν να συμμετάσχουν για την τήρηση των προσχημάτων και ανεξάρτητα μικρά τμήματα Ειδικών Δυνάμεων Αρμενίων, Κιργιζίων και Τατζίκων, τα οποία μεταφέρθηκαν με Ρωσικά μεταγωγικά Αφη για άμεση δράση. Ενδιαφέρον είναι, ότι και οι Λευκορώσοι (που δεν συμμετέχουν στη Συνθήκη Συλλογικής Ασφάλειας), έστειλαν επίσης μια ενισχυμένη δύναμη από την επίλεκτη 103η Ανεξάρτητη Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία Φρουρών τους.
Λαμβάνοντας υπόψη τις τρέχουσες εντάσεις της Ρωσίας με τη Δύση για την Ουκρανία, η ταχύτητα με την οποία στάλθηκαν αυτές οι δυνάμεις στο Καζακστάν, πιστεύω ακράδαντα όπως σας προανέφερα, ότι αποτελούν σαφώς μια αριστοτεχνικά προετοιμασμένη στρατιωτική επιχείρηση.
Θα αναφέρω λίγα λόγια σχετικά με τις στρατιωτικές δυνάμεις του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας που επιχείρησαν στο Καζακστάν: Οι δυνάμεις της Ρωσίας και της Λευκορωσίας (περίπου 3.000 Ρώσοι και 500 Λευκορώσοι), αποτελούν την στρατιωτική ελίτ των χωρών τους, κορυφαίοι και σκληραγωγημένοι στη μάχη επαγγελματίες, άρτια εκπαιδευμένοι και άριστα εξοπλισμένοι. Οι άλλες δυνάμεις αποτελούν μικρότερα τμήματα, κυρίως για διακόσμηση των δημοσίων σχέσεων, παρά για οτιδήποτε άλλο. Η Αποστολή των στρατευμάτων ήταν:
Να συντρίψουν πλήρως οποιονδήποτε στασιαστή (δυτικό μαχητή, εθνικιστή ή ισλαμιστή) και να αποκαταστήσουν την τάξη.
Να προστατεύσουν τα διοικητικά κτήρια και τις βασικές εγκαταστάσεις του Καζακστάν και ασφαλώς της Ρωσίας στο κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ.
Να διευκολύνουν τις δυνάμεις ασφαλείας και τις στρατιωτικές δυνάμεις του Καζακστάν να καταστείλουν πλήρως την στάση και να αποσυρθούν με μελλοντική διαταγή, αφού παραδώσουν την διαφύλαξη τις τάξης στις δυνάμεις ασφαλείας του Καζακστάν.
Να στείλουν ένα πολιτικό μήνυμα στις δυνάμεις ασφαλείας του Καζακστάν, ότι εμείς φυλάμε την πλάτη σας, μην ανησυχείτε, κάντε τη δουλειά σας τώρα ήσυχα.
Να στείλουν ένα πολιτικό μήνυμα στους εξεγερμένους: είτε θα καταθέσετε τα όπλα, είτε θα φύγετε στο εξωτερικό, είτε θα πεθάνετε εδώ.
Να στείλουν ένα πολιτικό μήνυμα στις ΗΠΑ και την Τουρκία, ότι ο Τοκάεφ τώρα είναι ο δικός μας άνθρωπος, τον χάσατε μαζί και αυτή τη χώρα. Να στείλουν ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα σε ολόκληρη την Κεντρική Ασία και τον Καύκασο.
Να στείλουν ένα μήνυμα σε ηγέτες, όπως ο Ερντογάν ή ο Βούτσιτς που εφαρμόζουν αυτή την πολιτική, ότι θα καταλήξει πολύ άσχημα για εκείνους αν δεν αλλάξουν στάση εγκαίρως.
Η αποστολή των Δυνάμεων ολοκληρώθηκε επιτυχώς την 8η Ιανουαρίου. Η Αστυνομία του Καζακστάν έχει ανακοινώσει ότι περισσότεροι από 7.000 άνθρωποι έχουν συλληφθεί σε σχέση με τις ταραχές.
Αξιολογώντας την απειλή της Ρωσίας προερχομένη από το Καζακστάν, κρίνεται ως λίαν επικίνδυνη, διότι: α) έχει τεράστια ανοιχτά και απροστάτευτα σύνορα 7.600 χιλιομέτρων, β) υπάρχει μία ισχυρή “παντουρκική βάση” υποστηριζόμενη σθεναρώς από την Τουρκία, στην προσπάθεια της τελευταίας να οργανώσει και να διευθύνει τα Τουρκόφωνα κράτη ως μία μεγάλη περιφερειακή δύναμη από το Αιγαίο και τα Βαλκάνια μέχρι την Κίνα (αυτό άρχισε από τον Τοργούτ Οζάλ), γ) υπάρχει ένας εξίσου ισχυρός υπόγειος σύνδεσμος από διάφορους μη κρατικούς, ακόμη και κρατικούς παράγοντες στην περιοχή με πολλούς τακφιρίτες(*), [Τακφιρισμός, ονομάζεται «η μειονοτική Ισλαμική ιδεολογία» που πρεσβεύει τη δολοφονία άλλων Μουσουλμάνων που δηλώνονται ως άπιστοι] και δ) υπάρχουν έντονες εθνοτικές εντάσεις μεταξύ των τουρκογενών Καζάκων και των Καζάκων πολιτών της ρωσικής μειονότητας στον βορά της χώρας.
Το εγχείρημα της Αγγλο-σιωνιστικής Αυτοκρατορίας να κατακτήσει τη Λευκορωσία θα ήταν πράγματι πολύ κακό για την Ρωσία, αλλά το να κατακτούσε το Καζακστάν… θα ήταν -πιστεύω- ολέθριο. Έτσι, η άμεση και προβλέψιμη συνέπεια της εξέγερσης, που ο Τοκάεφ διδάχθηκε τώρα πολύ καλά, είναι, ότι η μοίρα του πλέον εξαρτάται από τη Ρωσία, όπως ακριβώς και του Λουκασένκο.
Τίποτε δεν χαρίστηκε στον Τοκάγιεβ και το Καζακστάν. Από πληροφορίες που συνέλλεξα, η Ρωσία για την αποκατάσταση της τάξης ζήτησε και έλαβε: 1) Ως δεύτερη επίσημη γλώσσα του Κράτους να είναι η Ρωσική και όχι η Τουρκική όπως επέμενε ο Ερντογάν στον Τοκάγιεβ, καθώς επίσης να μην εγκαταλειφθεί το κυριλλικό αλφάβητο έναντι του λατινικού. 2) Αναγνώριση της κτήσης της Κριμαίας από την Ρωσία, σε αντιδιαστολή με όσα ο Ερντογάν ζητούσε από τον Τοκάγιεβ να κάνει. 3) Αυτονομία της μεγάλης ρωσικής μειονότητας του Καζακστάν (περιοχή του Ορεμπούργκ βόρεια, όπου το 75% και πλέον του πληθυσμού είναι Ρωσικής καταγωγής) και 4) Παραχώρηση ρωσικών στρατιωτικών βάσεων στο έδαφος του Καζακστάν σε βάθος χρόνου.
Όπως αντιλαμβανόμαστε η Ρωσία επικράτησε στο Καζακστάν πολιτικο-στρατιωτικά με μία θαυμάσια κίνηση “ματ”, όπως λέμε στο σκάκι. Ταυτοχρόνως, κατάφερε μία θανάσιμη μαχαιριά στην μεγάλη ιδέα του παντουρκισμού του Ερντογάν για την ένωση των τουρκόφωνων χωρών, μετά το μέγα τραύμα που δέχθηκε στο Καζακστάν. Παρεμπιπτόντως αναφέρω, ότι η Ρωσία έχει επίσης μια πολύ βαθιά διείσδυση σε όλους τους ηγέτες στην περιοχή και δη στους τουρκόφωνους.
Ο αντίκτυπος αυτού που μόλις συνέβη στο Καζακστάν, αντηχεί ήδη σε ολόκληρη την Κεντρική Ασία.
Είναι λοιπόν το αποτέλεσμα αυτής της κρίσης επωφελές ή όχι για το Κρεμλίνο; Πιστεύω ότι αποτελεί θρίαμβο για τη Ρωσία: Χωρίς να πραγματοποιήσει στρατιωτική εισβολή, αλλά απλώς επέμβαση μετά από αίτηση προς στρατιωτική βοήθεια, χωρίς απώλειες, χωρίς την μεσολάβηση δυνάμεων αλλοτρίων χωρών, η Ρωσία επέτυχε μεγάλη διεθνή νίκη. Κέρδισε το Καζακστάν και εξασφάλισε το μαλακό της υπογάστριο στον νότο. Επίσης επέτυχε να “σπάσει” κυριολεκτικά την πολυ-διανυσματική πολιτική των τριών ηγετών γειτονικών του χωρών και τους μετέτρεψε σε πιστούς και ευγνώμονες εταίρους του. Αυτό ήταν το μείζον αποτέλεσμα της κρίσης του Καζακστάν!
Συμπεράσματα:
1) Η στάση στο Καζακστάν ήταν ταυτόχρονα μια εξέγερση μεγάλης κλίμακας που πυροδότησαν οι ΗΠΑ και ταυτοχρόνως μια απόπειρα πραξικοπήματος.
2) Υπάρχουν συντριπτικά στοιχεία, ότι οι Ρώσοι είχαν επίγνωση του τι ερχόταν και επέτρεψαν το χάος να επιδεινωθεί αρκετά, ώστε να δώσει μόνο μία πιθανή επιλογή στον Τοκάεφ: να κάνει έκκληση για παρέμβαση του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας και ακολούθως να επέμβει η Ρωσία.
3) Η εξαιρετική ταχύτητα της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης αιφνιδίασε τους πάντες και κανένα από τα μέρη που συμμετείχαν σε εκείνη την εξέγερση/πραξικόπημα (ΗΠΑ, Τακφιρίς(*) και Τούρκοι) δεν είχε χρόνο να αντιδράσει για να αποτρέψει την ταχεία ανάπτυξη των εξαιρετικά ικανών δυνάμεων, δυνάμεων που στη συνέχεια κατέστησαν ικανές τις δυνάμεις ασφαλείας του Καζακστάν να ανασυνταχθούν και να αναλάβουν τον έλεγχο της χώρας.
4) Επεμβαίνοντας ο Οργανισμός Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας άνευ ουδεμιάς αντιδράσεως των ηγετών της Αγγλο-σιωνιστικής Αυτοκρατορίας, κατεδείχθη για μία ακόμη φορά, μετά το Αφγανιστάν, η σοβαρή αδυναμία επιτεύξεως διεθνών επιτυχιών.
5) Οι ΗΠΑ (μαζί με όλους τους υποτελείς τους) κατόπιν αυτού, θα προσπαθήσουν να τρομάξουν τη Ρωσία με συνομιλίες για «κυρώσεις» για την Ουκρανία. Είναι απολύτως βέβαιον, ότι οι Ρώσοι δεν θα υποχωρήσουν από τις κόκκινες γραμμές που έθεσαν με απόλυτο τρόπο, και αν οι Δυτικοί συνεχίσουν, θα έχουμε οδυνηρές εξελίξεις φέτος στην περιοχή του Ντομπάς.
6) Η Δύση απέτυχε να μετατρέψει το Καζακστάν σε «ρωσικό Αφγανιστάν» και η Ρωσία δεν θα το επιτρέψει αυτό και για την Ουκρανία.
7) Η Τουρκία απέτυχε να μετατρέψει το Καζακστάν σε τουρκικό υποτελές κράτος. Οι Τακφιρίς(*), με την καθοδήγηση της Τουρκίας και άλλων εξωθεσμικών κέντρων, ήθελαν να μετατρέψουν το Καζακστάν σε κάποιο είδος Εμιράτου.
8) Οι Ρώσοι θα επιβάλλουν κάθαρση στη σάπια πολιτική νομνκλατούρα του διεφθαρμένου Καζακστάν. Η FSB [Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας] και η GRU [Γενική Διεύθυνση Πληροφοριών των ΕΔ] θα έχουν τώρα το ελεύθερο χέρι για να καθαρίσουν την κατάσταση με τον ίδιο τρόπο που οι Ρώσοι καθάρισαν το τοπίο γύρω από τον Λουκασένκο και τον Άσαντ (στην περίπτωση αυτή με τη βοήθεια του Ιράν), αθόρυβα και πολύ αποτελεσματικά. Όσον αφορά τους Καζάκους ολιγάρχες του Ναζαρμπάγιεβ και τους αξιωματούχους που βοήθησαν την εξέγερση, είτε είναι νεκροί, είτε στη φυλακή, είτε ήδη βρίσκονται εκτός Καζακστάν, και πολύ γρήγορα θα συναντήσουν την τύχη τους.
9) Οι ηγέτες οι οποίοι έπαιζαν “το παιχνίδι των πολλών ακτίνων” στην εξωτερική τους πολιτική, ενώ είχαν στενές σχέσεις με την Μόσχα, έλαβαν το μάθημα και θα σκεφτούν πολύ να το ξαναδοκιμάσουν. Ας μη λησμονούμε, ότι οι Αμερικανοί, διά του στόματος Ντόναλντ Τράμπ διατύπωσαν ευθέως και πιό άκομψα το ίδιο δόγμα: “Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας”.
10) Κατά την προσωπική μου άποψη, οι Καζάκοι θα τα πάνε στο μέλλον πολύ καλύτερα με τους Ρώσους, από ότι οι Ουκρανοί. Εκτιμώ, ότι θα χρειαστούν πολλές δεκαετίες για να επαναπροσεγγίσουν η Ουκρανία και η Ρωσία.
11) Αν και η Κίνα με την Ρωσία είναι γείτονες, αλλά και οικονομικοί και πολιτικοί ανταγωνιστές στο Καζακστάν, είναι βέβαιον, ότι η Κίνα απολύτως και κατηγορηματικά θα αντιταχθεί να καταληφθεί το Καζακστάν από τις ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, είτε από τους τακφιρίτες ή τους παντουρκιστές.
(*)
-Πτυχιούχος Τμήματος Οικονομικών Σπουδών ΑΠΘ
-Πτυχιούχος Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας ΔΠΘ
-Πτυχιούχος Ανωτάτης Σχολής Πολέμου
-Πτυχιούχος Ανωτάτης Στρατιωτικής Ακαδημίας του Γενικού Επιτελείου
Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας
-Ακόλουθος Άμυνας της Ελλάδος στην Μόσχα, 2004-2006 με παράλληλη
Διαπίστευση στο Καζακστάν, Λευκορωσία, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν και
Τουρκμενιστάν
Σημειώσεις από τη Βικιπαίδεια
(*) Τακφιρί (αραβικά: تَكْفِيرِيّ, takfīriyy λιτ. “αφοριστικός”) είναι ένας όρος που δηλώνει έναν μουσουλμάνο που αφορίζει έναν από τους ομοθρήσκους του, δηλαδή που κατηγορεί έναν άλλο μουσουλμάνο, ότι είναι αποστάτης. Εφόσον σύμφωνα με τις παραδοσιακές ερμηνείες του νόμου της σαρία, η τιμωρία για την αποστασία είναι η θανατική ποινή, και πιθανώς αιτία διαμάχης και βίας στη μουσουλμανική κοινότητα (Ummah), μια αβάσιμη κατηγορία τακφίρ ήταν μείζονα απαγορευμένη πράξη (χαράμ) στην ισλαμική νομολογία, με ένα χαντίθ που δηλώνει ότι αυτός που κακώς δηλώνει έναν μουσουλμάνο άπιστο, είναι ο ίδιος αποστάτης. Τακφιρισμός λοιπόν, έχει ονομαστεί «η μειονοτική ιδεολογία» που πρεσβεύει τη δολοφονία άλλων Μουσουλμάνων που δηλώνονται ως άπιστοι».Η ίδια η κατηγορία ονομάζεται τακφίρ, προέρχεται από τη λέξη καφίρ (άπιστος) και περιγράφεται ως όταν «αυτός που είναι μουσουλμάνος και χαρακτηρίζεται ακάθαρτος». Ο αποστάτης είναι μουρτάδ. Κατ’ αρχήν, στο κυρίαρχο σουνιτικό Ισλάμ, η μόνη ομάδα που είναι εξουσιοδοτημένη να ανακηρύξει έναν μουσουλμάνο καφίρ (άπιστο) είναι ο ουλαμάς, και αυτό γίνεται μόνο εάν έχουν ληφθεί όλες οι προβλεπόμενες νομικές προφυλάξεις. Η αβάσιμη κατηγορία τακφίρ, ήταν μια σημαντική απαγορευμένη πράξη (χαράμ) στην ισλαμική νομολογία. Παραδοσιακά, το τακφίρ χρησιμοποιήθηκε κατά των αυτοαποκαλούμενων Μουσουλμάνων που αρνούνταν ένα ή περισσότερα από τα βασικά δόγματα του Ισλάμ. Ισλαμικά κινήματα και ομάδες, όπως η Αχμαντίγια, έχουν ονομαστεί καφίρ και έχουν πέσει θύματα τακφίρ από πολλούς μουσουλμάνους επειδή κατηγορούνται ότι αρνούνται τη βασική αρχή του Τελειότητας της Προφητείας.Στην ιστορία του Ισλάμ, μια αίρεση που ξεκίνησε τον 7ο αιώνα Κ.Χ., γνωστή ως Χαριτζίτες, έκανε τακφίρ και αποτέλεσε πηγή εξέγερσης ενάντια στα πρώτα χαλιφάτα για αιώνες. Από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, το τακφίρ έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για την «επικύρωση της βίας εναντίον ηγετών ισλαμικών κρατών» που δεν επιβάλλουν τη σαρία ή αλλιώς «κρίνονται ανεπαρκώς θρησκευόμενοι». Αυτή η εφαρμογή του τακφίρ έχει γίνει μια «κεντρική ιδεολογία» των εξτρεμιστών τζιχαντιστών ουαχαμπί-σαλαφιτών εξτρεμιστικών και τρομοκρατικών ομάδων, ιδιαίτερα της Αλ Κάιντα και του ISIL/ISIS/IS/Daesh, που έχουν βασιστεί στις ιδέες των μεσαιωνικών ισλαμιστών μελετητών Ibn Taymiyyah και Ibn Kathir, και εκείνων των σύγχρονων ισλαμιστών ιδεολόγων Sayyid Qutb και Abul A’la Maududi. Η πρακτική έχει καταγγελθεί ως παρεκκλίνουσα από τις κύριες μουσουλμανικές ομάδες και τους κύριους ισλαμιστές μελετητές όπως ο Hasan al-Hudaybi (π. 1977) και ο Yusuf al-Qaradawi.__________________________________________________________________
Πάντως, αν και η επίσημη τουρκική κυβέρνηση υποστήριξε τον πρόεδρο Τοκάγεφ, υπήρξε μία ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση ενός συμβούλου του Ερντογάν με το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών. Σχολιάζοντας την αποστολή (ρωσικών κυρίως) δυνάμεων του Οργανισμού της Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας, ο İhsan Şener δήλωσε πως το Καζακστάν θα επιστρέψει στην «στείρα καταπίεση» των Ρώσων, μιλώντας για «παραβίαση της ανεξαρτησίας» της χώρας.
Οι Ρώσοι δεν άφησαν αναπάντητη την πρόκληση του, με τον Σεργκέι Λαβρόφ να μιλά για «ακατανόητη δήλωση», ζητώντας εξηγήσεις. Όπως έδειξε η οργισμένη ρωσική αντίδραση που προηγήθηκε στον παντουρανιστικό… χάρτη που είχε παρουσιάσει ο Μπαχτσελί στον Ερντογάν, η Μόσχα δεν επιθυμεί τον ηγεμονικό ρόλο “παρείσακτων” δυνάμεων (βλέπε Τουρκία) σε αυτό που η ίδια θεωρεί ως ζωτικό της χώρο. Και βλέποντας την αμέριστη ευγνωμοσύνη που της έχει πλέον ο Τοκάγεφ, ανακοίνωσε την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από το Καζακστάν, θέλοντας να διαψεύσει τους Αμερικανούς και έτερους “παρείσακτους” για “μακροχρόνια ρωσική κατοχή” της χώρας.
Το γνωστό δίλημμα. Βέβαια, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ούτε κανόνια ούτε βούτυρο …
ΤΑ “ΚΑΝΟΝΙΑ”. «Πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι τρὶς ἀπαρνήσῃ με» (Ματθαίος, 26:75).
Τα Rafale (όπως προηγουμένως τα Mirage, τα F16 Viper, οι πύραυλοι TOR M1, τα συστήματα Patriot και οι συστοιχίες S300 και «ων ουκ έστιν αριθμός») δεν πρόκειται να αλλάξουν την κατάσταση στο Ανατολικό Αιγαίο ούτε φυσικά να ωφελήσουν μια πολιτική «αποτροπής» για την οποία τόσο πολύ και επί δεκαετίες κοπτόμαστε στην χώρα μας.
Οι Τούρκοι είναι θαρραλέοι και δεν φοβούνται τα οπλικά συστήματα που αγοράζει η Ελλάδα. Και αφού δεν φοβούνται, δεν «αποτρέπονται». Για άλλη μια φορά σήμερα, στα ελληνικά Μ.Μ.Ε. οι γνωστές ειδήσεις με την ίδια επωδό ότι τα τουρκικά αεροσκάφη «αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, κατά πάγια πρακτική».
Η ρητορική ερώτηση είναι προς τι όλα αυτά τα δισεκατομμύρια όλων αυτών των δεκαετιών; Αν είναι «κατά πάγια πρακτική» οι Τούρκοι να αλωνίζουν στους αιθέρες της Ελλάδας, γιατί δεν κρατήσαμε και εμείς απλώς τα F16, που και οι Τούρκοι έχουν; Ας διετίθεντο τα χρήματα αυτά για άλλους σκοπούς, για τους απλούς πολίτες, αφού τα οπλικά συστήματα που αγοράζονται σε τίποτα δεν εξυπηρετούν πρακτικά, συν τω χρόνω μάλιστα παλαιώνονται και ξεπερνιούνται από τις τεχνολογικές εξελίξεις;
Φυσικά οι ειδήσεις για την αποτυχία της «αποτροπής» στο Ανατολικό Αιγαίο, παρά και τα Rafale, είναι συνηθισμένες στα ώτα των Ελλήνων, οπότε «τα αυτιά κανενός δεν ιδρώνουν», καθώς η ελληνική κοινή γνώμη έχει εθιστεί με αυτό το δηλητήριο σαν άλλος Μιθριδάτης.
ΤΟ “ΒΟΥΤΥΡΟ”. Όμως, προφανώς η ελληνική κοινή γνώμη εγείρεται όταν αντικρύζει την έλλειψη οργάνωσης να κρούει ανοικταίς θύραις στην Αττική Οδό. Το πρόβλημα άλλωστε στην χώρα μας είναι ότι παραδοσιακά δεν υπάρχει καλή οργάνωση στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Δεν είναι δηλαδή κατ’ εξοχήν προσωπικό πρόβλημα των εκάστοτε ηγετών – οπότε αλλάζοντας ηγέτη, θα εξέλιπε το πρόβλημα, αν και σίγουρα για να οργανωθεί η χώρα χρειάζεται επιτέλους κάποιος ηγέτης να την μεταρρυθμίσει. Αλλά το πρόβλημα είναι μάλλον γενικό και διάχυτο σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και στο Κράτος που έχει δημιουργήσει.
Μικρό παράδειγμα ο αποκλεισμός στην Αττική Οδό, καθώς δεν υπήρχε πρόβλεψη ότι α) όταν η ΕΜΥ έχει συγκεκριμένο δελτίο που προβλέπει μια … “Ελπίδα”, β) στην Αττική Οδό θα απαγορεύεται η είσοδος φορτηγών, γ) θα αναλαμβάνουν καθήκοντα κάποιοι για να προλάβουν να βοηθήσουν τους οδηγούς με τον άλφα ή βήτα τρόπο, δ) θα υπήρχαν εκχιονιστικά μηχανήματα ικανά να αντιμετωπίσουν τέτοιου τύπου καιρικά φαινόμενα που χτυπούν την Αττική μια φορά στα δέκα χρόνια – αλλά πάντως συμβαίνουν, και ε) την απόφαση θα την λαμβάνει ένα στέλεχος της Αττικής Οδού και όχι να παραπέμπονται όλα στον αρμόδιο Υπουργό. Σε μια πιο οργανωμένη χώρα, έτσι θα γίνονταν.
Κάτι σαν ανοιχτή επιστολή το σημερινό σημείωμα. Απευθύνεται στους κυβερνώντες, με αφορμή το φιάσκο της Αθήνας και τις οδυνηρές επιπτώσεις στον αλαφιασμένο και απελπισμένο κόσμο.
Θλιβεροί λογάδες, βαθμοφόροι της κούφιας αριστείας και κομπορρήμονες της δεκάρας- για σας που κυβερνάτε λέω- όλα εδώ πληρώνονται. Πήρατε το γκουβέρνο με τον χυδαίο λαϊκισμό σας, εγκαλώντας τους άλλους για ανικανότητα όταν τους γονάτισε το Μάτι και η Μάνδρα, και δεν σκεφτήκατε ότι κάποια στιγμή θα γίνει αυτεπίστροφο η ασύστολη καταστροφολογία σας.
Και να που έγινε. Μπούμερανγκ που σας βρήκε κατακέφαλα. Τώρα, δε, με εκκωφαντικό τρόπο: σας ξεγύμνωσε ο χιονιάς και σας εξέθεσε σε κοινή θέα στο κέντρο της Αθήνας. Απροετοίμαστους, φλύαρους, αμήχανους και πανικόβλητους. Με τον κόσμο παγιδευμένο επί ώρες, φοβισμένο, απελπισμένο και θυμωμένο. Θα το πληρώσετε ακριβά, πεφυσιωμένοι του Μαξίμου και περιχώρων.
Μας πήρατε τ΄αυτιά μέρες τώρα ότι είστε πανέτοιμοι. Ελαμπαν λουστραρισμένα τα οχήματα στις βιτρίνες των προθύμων διαύλων, ακούγονταν υπεύθυνες και σοβαρές οι γραβατοφόρες διαβεβαιώσεις για κινητοποίηση ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού, ενώ ακόμη και μέσα στο χάος, με τον κόσμο απελπιστικά μόνο του, εσείς μιλούσατε με τον γνωστό σας στόμφο για τους 4000 αστυνομικούς που βγάλατε στους δρόμους.
Προς απάντησίν σας, απάντηση σκληρή, οι καταγγελίες, οι απελπισμένες κραυγές και οι αρές των αποκλεισμένων στην Μεσογείων(!) και στην Αττική Οδό(!) επι δωδεκάωρο, χωρίς να δούν κανέναν, έστω για να τούς πεί μια κουβέντα παρηγοριάς.
Ναι, ήταν πρωτοφανές το φαινόμενο. Ναι, πλημμύρισαν οι δρόμοι από τις δώδεκα και μετά, καθώς έφευγαν από τις δουλειές τους οι άνθρωποι όλοι μαζί, ελπίζοντας ότι θα φτάσουν γρήγορα στην εστία τους. Κι έτσι φράκαρε το σύμπαν. Ναι, οι περισσότεροι δεν είχαν αλυσίδες κι άλλοι δεν ήξεραν να τις βάλουν, με αποτέλεσμα το χάος.
Αλλά δεν μου λέτε, εσείς οι ικανοί, οι προμηθείς, πως δεν σας πέρασε απ΄το νού να απαγορεύσετε έγκαιρα την κίνηση σε αυτοκίνητα χωρίς αλυσίδες; Ναι, απαγόρευση. Κι ας γκρίνιαζαν οι ανεύθυνοι.
Και, βέβαια, γιατί δεν αντιδράσατε αμέσως όταν οι πεφιλημένοι ιδιώτες της Αττικής Οδού, οι εκλεκτοί σας, φέρθηκαν σαν ερασιτέχνες της κακιάς ώρας -και σαν ιδιώτες της κλασικής εποχής- αφήνοντας τον κόσμο να περνάει τα διόδια, ενώ ήξεραν ότι ο δρόμος, δυό μέτρα παραπέρα, ήταν αδιάβατος;
Πού χάθηκαν τα παινεμένα αντανακλαστικά σας; Σε ποια καθεύδοντα συρτάρια βρίσκεται ο προγραμματισμός σας; Που χαζεύει διαλυμένος ο επιτελικός νούς της κυβέρνησής σας, αυτός που θα άλλαζε την βάσκανο μοίρα του διοικείν στη χώρα;
Θέλω να δώ σήμερα και αύριο τι θα λένε στις αγαπημένες εκπομπές τους οι κατ΄επάγγελμα φλύαροι υπουργοί και οι λογής αρμόδιοι. Είμαι περίεργος να ακούσω τι θα επινοήσει η προπαγανδιστική τρικέζα για να μπαλώσετε το μέγα φιάσκο. Να δώ αν το θράσος και η αναισχυντία δεν σας εγκαταλείπει ακόμη κι όταν τα κάνετε θάλασσα.
Να ξέρετε, όμως, ότι αν θυμηθείτε πάλι το Μάτι και τη Μάνδρα, να΄χετε υπόψιν ότι αυτά πέρασαν. Τα πλήρωσαν ακριβά οι άλλοι. Και στο παλίμψηστο της ανικανότητος, τώρα ποζάρουν οι δικές σας αμαρτίες. Χειροπιαστές.
Θα κλείσω την επιστολή, όπως την άρχισα: Όλα εδώ πληρώνονται. Επιφυλάξατε αυθαίρετα στον εαυτό σας ρόλο ικανού διαχειριστή και σωτήρα, εξαγγέλοντας πομπωδώς -και εξαίροντας- τις αρετές του περιώνυμου «επιτελικού κράτους». Αλλά τώρα το βλέπετε και σείς. Ερείπιο κείτεται μπροστά στα μάτια σας.
Πατήσατε επι πτωμάτων όταν βρισκόσασταν στην αντιπολίτευση. Δεν λογαριάζατε τίποτε. Ξέφρενοι, ασύστολοι και λαϊκιστές του κερατά, επενδύατε στην καταστροφή και στην προσπελάσιμη ευκολία που σας έδινε πόντους.
Δεν σας ένοιαζε αν το κράτος πάσχει εκ γενετής ούτε αν τα οδυνηρά συμβάντα ή τα αρνητικά του καθεμέρα δεν είχαν σχέση αποκλειστικά με την (υπαρκτή στα σημεία)ανικανότητα των άλλων. Κάθε μέρα με μια προπαγανδιστική μολότοφ στο χέρι, ανάβατε παντού πυρκαγιές και παρουσιάζατε τη χώρα πυρπολημένη και ημιθανή.
Ε, τώρα τα πληρώνετε. Δεν το λέω χαιρέκακα, αλλά με θλίψη για τα δεινά της πατρίδος. Δίχως καμμιά ελπίδα-ή έστω με ελάχιστες- ότι θα σας συνετίσει το κακό. Τον καθρέφτη τον έχετε για να ποζάρει αυτάρεσκη η αλαζονεία σας κι όχι για να δείτε το θαμπό και κακόμορφο πιά πρόσωπό σας…
ΥΓ: Όσο για σας που φιλοδοξείτε να ξανάρθετε στα πράγματα, θυμηθείτε ότι η διαχειριστική σας ικανότητα ουτε τη βάση δεν είχε περάσει. Και λάβετε υπόψιν ότι την οριακή αντιπολίτευση που ασκείτε, τύπου Μητσοτάκη, θα τη βρείτε μπροστά σας. Όπως την βρήκε κι εκείνος ως κυβέρνηση.
Μάριος Σαρρής
Το άρθρο αυτό γράφεται με αφορμή το τελευταίο βιβλίο του Καθηγητή Ανδρέα
Θεοφάνους το οποίο φέρει τον τίτλο «Η Δεκαετία των Κρίσεων και το Αύριο».
Γράφεται, επίσης, ως απάντηση στην πρόκληση για μια σύντομη ελληνόγλωσση
βιβλιοκριτική. Στη βάση των δημοσιευμάτων για τις ενδεχόμενες υποψηφιότητες
των ακαδημαϊκών Ανδρέα Θεοφάνους και Νίκου Χριστοδουλίδη στις επερχόμενες
προεδρικές εκλογές, θεώρησα αυτονόητη την καταληκτική σύζευξη της
παρουσίασης ενός πολιτικού βιβλίου με το ζήτημα του ρόλου των ακαδημαϊκών
στην πολιτική.
Κέλυφος του νέου βιβλίου του Ανδρέα Θεοφάνους είναι ένα καλά σχεδιασμένο
εξώφυλλο των εκδόσεων Σιδέρη το οποίο κρύβει μια εξαίρετη ανθολογία
κειμένων. Τα δισέλιδα αυτά κείμενα αποτελούν επιλεγμένο μέρος της
αρθρογραφίας του Καθηγητή σε ελληνόγλωσσες εφημερίδες της Κύπρου κατά
την περίοδο 2011-2021 και συγκροτούν μια σειρά διεισδυτικών παρεμβάσεων
στις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις αυτής της περιόδου. Λαμβανομένης
υπόψη τόσο της ποιότητας της συγκεκριμένης σειράς κειμένων όσο και της
θεματικής της ευρύτητας, δε θα ήταν καθόλου υπερβολή το συγκεκριμένο βιβλίο
να χαρακτηριστεί «αποθησαύρισμα» (treasure chest) μιας ιστορικής ανατομίας
κρίσεων που μάστισαν την χώρα την περασμένη δεκαετία.
Το βιβλίο, το οποίο προλογίζει ο Πασχάλης Κιτρομηλίδης, είναι θεματικά
οργανωμένο σε πέντε κύριες ενότητες οι οποίες καλύπτουν το κυπριακό και την
τουρκική πολιτική, το περιφερειακό, ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον, την
οικονομική κρίση και την πανδημία, τη δημόσια πολιτική και τα κοινωνικά
ζητήματα και, τέλος, τις «φιλοσοφικές τοποθετήσεις» του συγγραφέα. Με
εξαίρεση την τελευταία, η οποία φέρει ένα μάλλον αδόκιμο τίτλο, οι πρώτες
τέσσερις ενότητες ανταποκρίνονται σχεδόν πλήρως στο θεματικό περιεχόμενο
Ο Δρ Μάριος Σαρρής είναι Επίκουρος Καθηγητής της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο
Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.
* Το κείμενο αυτό έχει δημοσιευθεί στην εφημερίδα Σημερινή στις 16/1/2022 καθώς επίσης και
στον ηλεκτρονικό Φιλελεύθερο στις 19/1/2022.
ΜΑΡΙΟΣ ΣΑΡΡΗΣ EMPN 70 / Ιανουάριος 2022
CCEIA • 29 YEARS OF RESEARCH COMMITMENT AND POLICY ANALYSIS [2]
των άρθρων. Η ταξινόμηση που έγινε από τον Καθηγητή συνιστά ηράκλειο άθλο
ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη ότι η οργάνωση των άρθρων σε θεματικές
κατηγορίες συντελέστηκε εκ των υστέρων. Όσο για την τελευταία ενότητα, αυτή
εκπροσωπεί την φιλότιμη προσπάθεια του συγγραφέα να συμπεριλάβει άρθρα
πολυποίκιλης θεματικής ύλης και θα μπορούσε να αποδοθεί καλύτερα με τον
υπότιτλο «Γενικές Πολιτικές Τοποθετήσεις». Διότι, το πόνημα του Ανδρέα
Θεοφάνους αποτελεί στην ολότητα του ένα εξόχως πολιτικό βιβλίο και ως τέτοιο
πρέπει να αξιολογηθεί.
Ο σκοπός για τον οποίο γράφηκαν αρχικώς τα άρθρα έχει καθορίσει σε μεγάλο
βαθμό το μέγεθος, το ύφος και το συναισθηματικό υπόστρωμα των κειμένων. Τα
πολύ σύντομα αυτά άρθρα καθιστούν το βιβλίο ένα εξαιρετικά ευχάριστο
ανάγνωσμα. Οι αρχικοί περιορισμοί υποχρέωσαν τον συγγραφέα να υιοθετήσει
μια ιδιότυπη ακρίβεια λόγου η οποία συνδυάζει την αναλυτική του δεξιότητα με
την απαιτούμενη λιτότητα κειμένου. Κοντολογίς, ο Θεοφάνους εμφανίζεται
αναλυτικός χωρίς να γίνεται φλύαρος. Λείπουν οι πλατειασμοί, οι πληθωρικές
εκφράσεις και οι λογοτεχνικές φανφάρες. Τα κείμενα επίσης αποπνέουν μια
κριτική ηρεμία η οποία συνδυάζει την ακαδημαϊκή αποστασιοποίηση του
συγγραφέα με την καυστικότητα της κριτικής την οποία ασκεί στο πολιτικό
στερέωμα της χώρας. Και πάλι κοντολογίς, ο Θεοφάνους παραμένει ήρεμος
χωρίς να γίνεται απαθής. Ο δωρικός χαρακτήρας των κειμένων και η στωική
προδιάθεση του συγγραφέα καθιστούν το βιβλίο καταφύγιο στον κυκεώνα της
ερειστικής πολυλογίας που κατατρέχει τον δημόσιο μας βίο.
Επειδή ακριβώς το βιβλίο είναι τόσο καλό στο τι λέει, δικαιούται κάποιος να
ασκήσει μερική κριτική στο τι δεν λέει. Παρά την εντυπωσιακή γκάμα θεμάτων τα
οποία καλύπτει, απουσιάζει η οποιαδήποτε λεπτομερής ανάλυση της στρατιωτικής
διάστασης του κυπριακού ζητήματος. Ο Θεοφάνους βέβαια δεν είναι
στρατιωτικός εμπειρογνώμονας και η δική του σιωπή στο θέμα αυτό συνιστά
διακριτική προσαρμογή σε μια γενικότερη τάση του πολιτικού συστήματος να
αναλώνεται σε νομικές προσεγγίσεις του κυπριακού προβλήματος και να
παραγνωρίζει εντελώς τους παράγοντες σκληρής ισχύος. Σε αντίθεση με το
γειτονικό Ισραήλ όπου η στρατιωτική εμπειρογνωμοσύνη διαδραματίζει
καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση πολιτικής, το θέμα αυτό αποτελεί ταμπού
στην δημόσια σφαίρα της μακαρίας νήσου. Αυτό το δημόσιο σύνδρομο πολιτικής
ανοησίας (δική μου ορολογία) είναι αποτέλεσμα της συντριπτικής στρατιωτικής
ήττας την οποία υπέστησαν οι ελληνοκύπριοι το 1974 και της τραυματικής τους
άρνησης να συζητήσουν την καταθλιπτική για αυτούς ανισορροπία στρατιωτικής
ισχύος στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Παραμένει όμως
αδήλωτο γεγονός ότι ο διάβολος της επισφάλειας μιας οποιασδήποτε πολιτικής
λύσης στο κυπριακό δεν βρίσκεται στους νομικούς όρους της ομοσπονδιακής
ΜΑΡΙΟΣ ΣΑΡΡΗΣ EMPN 70 / Ιανουάριος 2022
CCEIA • 29 YEARS OF RESEARCH COMMITMENT AND POLICY ANALYSIS [3]
διάρθρωσης του κράτους αλλά στις λεπτομέρειες των ευρύτερων στρατιωτικών
ρυθμίσεων.
Ενώ το βιβλίο είναι αναντίλεκτα πολιτικό, οι προσεγγίσεις του Καθηγητή
εκπροσωπούν τη διαλάλητη «ακαδημαϊκή ματιά» (academic gaze) στην πολιτική.
Το πλεονέκτημα που απολαμβάνει η ακαδημαϊκή θεώρηση της πολιτικής
αξιοποιείται συχνά σε Δυτικές κυρίως χώρες, όπου ακαδημαϊκοί καλούνται να
υπηρετήσουν σε ύψιστα πολιτειακά αξιώματα, και συνοψίζεται σε τρία κύρια
χαρακτηριστικά. Πρώτο, η αποστασιοποίηση των ακαδημαϊκών από τα κέντρα
άσκησης μικροπολιτικής εξουσίας τους επιτρέπει την προώθηση
μεταρρυθμιστικών αλλαγών χωρίς υπολογισμό του κομματικού κόστους. Ο όγκος
του μεταρρυθμιστικού έργου το οποίο έχει επιτελεστεί από την κυβέρνηση Νίκου
Αναστασιάδη σε δύσκολους τομείς όπως η υγεία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην
πολιτικά οξυδερκή επιλογή του Προέδρου να διορίσει μη κομματικά στελέχη στα
συγκεκριμένα υπουργεία. Δεύτερο, οι ακαδημαϊκοί διαθέτουν συνήθως μια
συγκροτημένη αντίληψη των ζητημάτων πολιτικής που τους επιτρέπει να έχουν
ολιστικές προσεγγίσεις. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Νίκος Χριστοδουλίδης
θεωρήθηκε ως ο «αρχιτέκτονας» της πολιτικής της προσέγγισης φιλοδυτικών
κρατών στην περιοχή της Λεβαντίνης η οποία τελικώς έσυρε ακόμα και την
ελληνική διπλωματία στη Μέση Ανατολή. Αντίστοιχα, ο Ανδρέας Θεοφάνους
χαρακτηρίστηκε ως ο «θεωρητικός» του διακομματικού πολιτικού μετώπου το
οποίο συστάθηκε εναντίον του σχεδίου Ανάν και ο «πατέρας» της ιδέας για μια
εξελικτική λύση του κυπριακού μέσα από την εφαρμογή συγκεκριμένων μέτρων
οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Σε αντίθεση με τις συνεκτικές και συστηματικές
προσεγγίσεις των ακαδημαϊκών, οι πρακτικές των επαγγελματιών της πολιτικής
χαρακτηρίζονται συνήθως από μεγαλύτερη αποσπασματικότητα, ασυνέπεια και
αντιφατικότητα. Και τρίτο, οι πολιτικές στάσεις των ακαδημαϊκών, οι οποίες είναι
συνήθως το απαύγασμα μιας μακροχρόνιας ακαδημαϊκής ενασχόλησης με το
αντικείμενο τους, χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερη διαφάνεια σε σχέση με τις
παρασκηνιακές κομματικές διεργασίες συγκρότησης πολιτικής. Βρίσκονται
αποτυπωμένες στα συγγράμματα τους, συχνά τυγχάνουν απλοποίησης για να
είναι προσιτές στον κάθε πολίτη, και σας περιμένουν στο ράφι του
βιβλιοπωλείου
HΕυρωπαϊκή Ενωση σχεδιάζει να επιβάλει αυστηρότερες κυρώσεις κατά της Ρωσίας ,σε σχέση με εκείνες που είχαν επιβληθεί το 2014 μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Μόσχα» σύμφωνα με εμπιστευτική έκθεση της Γερμανικής πρεσβείας στις Βρυξέλλες, την οποία έχει στη διάθεση του το περιοδικό Der Spiegel. «Η έκθεση δεν αποκαλύπτει το είδος των κυρώσεων, καθώς τέτοιες πληροφορίες υπόκεινται σε ειδικά μέτρα εμπιστευτικότητας για να αποτραπούν αντί-μετρα, πριν από τη λήψη επισήμως της απόφασης και την έναρξη ισχύος των κυρώσεων», γράφει το γερμανικό περιοδικό.
Την απάντηση της ΕΕ στο ενδεχόμενο ρωσικής στρατιωτικής εισβολής στην Ουκρανία εξέτασαν χθες στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ, σε βιντεο-διάσκεψη με τον Αμερικανό ομόλογό τους ,Αντονι Μπλίνκεν, χωρίς όμως να γίνουν γνωστές πολλές λεπτομέρειες.
Σύμφωνα με την έκθεση, «η Λιθουανία και άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας και της Δανίας, είχαν ζητήσει την επιβολή πρόσθετων κυρώσεων την περασμένη Δευτέρα ,σε ομάδα εργασίας εκπροσώπων των κρατών μελών της ΕΕ. Οι υποστηρικτές των πρόσθετων κυρώσεων, ήθελαν να προστεθούν τα ονόματα άλλων πέντε ατόμων ή ρωσικών οργανισμών στη λίστα που υπήρξε, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία στις αρχές του 2014 και από τότε διευρύνεται συνεχώς.
Ο εκπρόσωπος της Γερμανίας διατύπωσε αρχικά επιφύλαξη μαζί με την Ιταλία και τη Φινλανδία, συνεχίζει το έγγραφο. Ως εκ τούτου, το Βερολίνο, η Ρώμη και το Ελσίνκι δήλωσαν ότι υπάρχει ακόμη ανάγκη να εξεταστεί περαιτέρω το θέμα.
«Η Γερμανία δέχεται πιέσεις από τους εταίρους της ΕΕ και τις ΗΠΑ να τοποθετηθεί πιο ξεκάθαρα ενάντια στη Ρωσία στη σύγκρουση. Μέχρι στιγμής, το Βερολίνο έχει απορρίψει μέτρα όπως ο πιθανός αποκλεισμός της Ρωσίας από το διεθνές σύστημα πληρωμών Swift ή η διακοπή του έργου του αγωγού Nord Stream 2 – κυρίως λόγω φόβου για τις εισαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου, που είναι σημαντικές για τη Γερμανία», γράφει το Spiegel.
Ο Ντμίτρι Ντόλγκιν, επικεφαλής οικονομολόγος της ING Bank Eurasia, λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα μπορούσαν να επιβάλουν στη Ρωσία μέτρα, όπως η παρεμπόδιση της πρόσβασης ρωσικών εταιρειών σε ξένη χρηματοδότηση, απαγόρευση σε δυτικά κεφάλαια να αγοράζουν κρατικά χρέη, που θα κόστιζε στη Ρωσία 10 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Επίσης τη διακοπή πρόσβασης στο σύστημα πληρωμών Swift, γεγονός που θα καθιστούσε πολύ πιο δύσκολο για τη Ρωσία να εισπράξει πληρωμές για 535 δισεκατομμύρια δολάρια σε εξαγωγές ετησίως.
Photo
REUTERS / GLEB GARANICH
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πολύ περισσότερα να χάσει από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση με τη Ρωσία και αυτό εξηγεί, εν μέρει, γιατί οι δυτικοί σύμμαχοι δυσκολεύονται να συμφωνήσουν σε μια σκληρή στάση στην αντιπαράθεση για την Ουκρανία.
Η Ευρώπη δεν θέλει φυσικά μια σύγκρουση στα σύνορά της, αλλά οι λόγοι που κάνουν τη Γηραιά Ηπειρο να διστάζει απέναντι στη Μόσχα είναι ουσιαστικά οικονομικοί και εμπορικοί: Η Ρωσία και η Ευρώπη έχουν πολύ περισσότερους εμπορικούς δεσμούς από τις Ηνωμένες Πολιτείες και η αλληλεξάρτηση στον ενεργειακό τομέα από μόνη της παίζει πρωτεύοντα ρόλο.
Η ενέργεια είναι το μεγαλύτερο σημείο τριβής σε περίπτωση ουκρανικής σύγκρουσης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι καθαρός εξαγωγέας ενέργειας, αλλά η ΕΕ βασίζεται στις εισαγωγές και η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής της, τόσο σε πετρέλαιο όσο και σε φυσικό αέριο. «Αν η Μόσχα διακόψει τη ροή φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, σε 10 ημέρες οι Ευρωπαίοι θα παγώσουν, το ίδιο και η οικονομία», τονίζει στη «Ν» ευρωπαϊκή πηγή στις Βρυξέλλες. Ηδη, με τη Μόσχα να καθυστερεί τις προμήθειες φυσικού αερίου τους τελευταίους μήνες, το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας έχει τριπλασιαστεί σε ολόκληρη την ήπειρο. Όταν μάλιστα οι περισσότεροι αναλυτές προβλέπουν ότι η τιμή του μαύρου χρυσού θα ξεπεράσει τα 100 δολάρια μέσα στο 2022, μια κρίση με τη Ρωσία θα υπονόμευε την ανάπτυξη και θα απογείωνε τον πληθωρισμό.
«Εάν επιβάλλονταν κυρώσεις στη Ρωσίας ή εάν η Μόσχα χρησιμοποιούσε τις εξαγωγές φυσικού αερίου ως μοχλό, οι τιμές στην Ευρώπη πιθανότατα θα αυξάνονταν. Πιστεύουμε ότι θα ξεπερνούσαν κατά πολύ τα περυσινά υψηλά», λέει ο αναλυτής της Capital Economics, Γουίλιαμ Τζάκσον.
Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οιεσδήποτε κυρώσεις κατά της Μόσχας σε αυτόν τον τομέα, θα ωφελήσουν επίσης τους Αμερικανούς εξαγωγείς υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Ευρώπη.
Το παράδειγμα της Κριμαίας
Η Ρωσία είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της ΕΕ και ο κύριος προμηθευτής ενέργειας, ενώ για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μόλις μεταξύ των πρώτων 30. Οι ευρωπαϊκές εταιρείες έχουν περισσότερα να χάσουν καθώς έχουν επενδύσει περισσότερα στη Ρωσία από τις αντίστοιχες αμερικανικές και το χάσμα έχει διευρυνθεί τα τελευταία χρόνια. Οι εισαγωγές/εξαγωγές ανάμεσα στις δύο πλευρές είναι πολύ ισχυρότερες από αυτές μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας. Η Μόσχα είναι επίσης σημαντικός εξαγωγέας αλουμινίου, νικελίου, χάλυβα και λιπασμάτων.
Σε ότι αφορά τις επενδύσεις επίσης, η Ρωσία αντλεί χρήματα από ευρωπαϊκές εταιρείες ,όπως η Ikea, η Royal Dutch Shell και η Volkswagen. Για το λόγο αυτό, οι Ευρωπαίοι διστάζουν να επιβάλουν κυρώσεις κατά της Μόσχας, γιατί κάτι τέτοιο ένα πολύ ευαίσθητο θέμα για τις ευρωπαϊκές χώρες.
Photo
REUTERS / BAZ RATNER
Οι ευρωπαϊκοί δισταγμοί έχουν την εξήγησή τους και από την εμπειρία του τι συνέβη μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΕΕ συμφώνησαν σε ένα καθεστώς αντιποίνων. Τρία χρόνια αργότερα, μια μελέτη του Ινστιτούτου του Κιέλου για την Παγκόσμια Οικονομία διαπίστωσε ότι ενώ η Ρωσία υπέστη τις μεγαλύτερες εμπορικές απώλειες, η Γερμανία είχε επίσης σημαντικές συνέπειες. Αλλες ευρωπαϊκές οικονομίες επηρεάστηκαν επίσης. Όπως γράφει η ισπανική El Pais, «η νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στη διπολική στρατηγική του Ψυχρού Πολέμου ή στην εξουσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Το οικονομικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει γίνει παγκόσμιο, ενώ η πολιτική εξουσία εξακολουθεί να βασίζεται θεμελιωδώς στο εθνικό κράτος. Αυτή η αντίφαση είναι η θεμελιώδης αιτία ότι «η παγκόσμια τάξη που διακηρύχθηκε και καθιέρωσε η Δύση βρίσκεται σε σημείο καμπής»-κάτι που μας επιτρέπει να προβλέψουμε ότι δεν θα είναι η κυρίαρχη για πολύ καιρό, όπως γράφει ο «Μάγος» Χένρι Κίσινγκερ στο τελευταίο του βιβλίο, «Παγκόσμια Τάξη”
Το Γερεβάν θεωρεί ότι μια συμφωνία ειρήνης με το Μπακού πρέπει να υπογραφεί, αλλά το κείμενο μια τέτοιας συμφωνίας είναι αναγκαίο να διαμορφωθεί μέσα από μια διαδικασία συνομιλιών, δήλωσε σήμερα ο πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε μέσω της σελίδας του στο Facebook.
Ο Πασινιάν δήλωσε επίσης ότι η Αρμενία επιθυμεί ειλικρινά να εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Τουρκία, να αποκαταστήσει τις διπλωματικές σχέσεις και να ανοίξει τα σύνορά της.
Ο πρωθυπουργός της Αρμενίας δήλωσε ακόμη ότι εφόσον διατηρηθεί η δυναμική των συνομιλιών με την Άγκυρα, το Γερεβάν μπορεί να δεχθεί την πρόσκληση να συμμετάσχει στο διπλωματικό φόρουμ στην Αττάλεια.
«Αλγερία και Μαρόκο ετοιμάζονται για πόλεμο… 3 μέτωπα που πυροδοτούν την κρίση»
Ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Βλαντιμίρ Οντιντσόφ επεσήμανε σε άρθρο του την έντονη επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Αλγερίας και Μαρόκου, η οποία έχει φτάσει στο βαθμό της ετοιμότητας των δύο χωρών για πολεμική σύγκρουση, επισημαίνοντας 3 μέτωπα τα οποία μπορούν να πυροδοτήσουν την κρίση των δύο χωρών της βόρειας Αφρικής, γράφει αραβικό δημοσίευμα.
Μήλον της έριδος η Δυτική Σαχάρα
Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε από το New Eastern Outlook το Σάββατο, ο Οντιντσόφ δήλωσε ότι η Αλγερία κατηγορεί το Μαρόκο για επιθετικότητα κατά της περιοχής της Δυτικής Σαχάρας, την οποία το Μαρόκο θεωρεί ως εξαρτημένη περιοχή, ενώ η Αλγερία την αναγνωρίζει ως ανεξάρτητο κράτος, θεωρώντας ότι η επιβίωσή της εντός των συνόρων του Μαρόκου δεν είναι παρά μια επίδραση της ισπανικής αποικιοκρατίας.
Πρόσθεσε ότι η Αλγερία δεν επιθυμεί πόλεμο με το Μαρόκο, αλλά είναι έτοιμη να το κάνει, ειδικά με την αυξανόμενη ανησυχία της για την ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Τελ Αβίβ και Ραμπάτ μετά την υπογραφή αμυντικής συμφωνίας τον Νοέμβριο του 2021.
Ο Ρώσος αναλυτής θεώρησε τις στρατιωτικές σχέσεις του Μαρόκου με το Ισραήλ ως δεύτερο μέτωπο για την ανάφλεξη ενός πιθανού πολέμου με την Αλγερία, σημειώνοντας ότι η προσέγγιση του Μαρόκου με το Ισραήλ, μετά την επανέναρξη των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ τους ως μέρος μιας συμφωνίας που συνήφθη με την ενεργό συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών τον Δεκέμβριο του 2020, δέχεται αυστηρή κριτική στην Αλγερία.
Εξήγησε ότι η Αλγερία απορρίπτει οποιαδήποτε σχέση με το Ισραήλ έως ότου δημιουργηθεί ένα παλαιστινιακό κράτος με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, παρά το γεγονός ότι ορισμένες αραβικές χώρες έχουν ήδη αμβλύνει τη στάση τους στο παλαιστινιακό ζήτημα.
Όσον αφορά το τρίτο μέτωπο που πυροδοτεί την κρίση μεταξύ Αλγερίας και Μαρόκου, ο Οντιντσόφ πιστεύει ότι εκπροσωπείται στις ενέργειες του Οργανισμού Βορειοατλαντικής Συνθήκης (ΝΑΤΟ) σχετικά με τη σύγκρουση στη Δυτική Σαχάρα, ειδικά αφού η κυβέρνηση του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ αναγνώρισε τη Μαροκινή κυριαρχία στην περιοχή στα τέλη του 2020.
Ως αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, αρκετές αφρικανικές χώρες άνοιξαν προξενεία στη Δυτική Σαχάρα και έτσι ανακοίνωσαν την υποστήριξή τους στο Μαρόκο, χάρη στη γαλλική πίεση στις πρώην αποικίες στην Κεντρική και Δυτική Αφρική, με ρητή υποκίνηση της Ουάσιγκτον, σύμφωνα με τον Ρώσο αναλυτή.
Οι πόροι φυσικού αερίου
Ο Ρώσος αναλυτής πιστεύει ότι ο συνδυασμός της ιστορικής ιδεολογίας της Αλγερίας και των μεγάλων πόρων φυσικού αερίου της επιτρέπει να αντισταθεί επιτυχώς σε κάθε εξωτερική πίεση, ακόμη και αν αυτή προέρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Δυτική Ευρώπη και τα κράτη μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου.
Επεσήμανε ότι η Αλγερία είναι πολύ επιφυλακτική με τις προσπάθειες των χωρών του ΝΑΤΟ, ιδίως της Γαλλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανίας, να παρέμβουν στις εσωτερικές της υποθέσεις.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Πρόεδρος της Αλγερίας Αμπντελματζίντ Τεμπούν δήλωσε τον Ιούνιο του 2021 ότι η Αλγερία δεν είναι έτοιμη να είναι η επόμενη μετά τη Συρία στη λίστα της Ουάσιγκτον και δεν μπορεί να επαναλάβει τη μοίρα του «Καντάφι» και επομένως «δεν θα προδώσει ποτέ τη συμμαχία της με τη Ρωσία».
Σχετικά με τις επιπτώσεις της έξαρσης της εχθρότητας μεταξύ Αλγερίας και Μαρόκου, ο Ρώσος αναλυτής επισημαίνει ότι οι ένοπλες δυνάμεις των δύο χωρών θεωρούνται παραδοσιακά οι ισχυρότερες στο Μαγκρέμπ και από τις ισχυρότερες στην Αφρική, καθώς καθεμία από αυτές έχει αγοράζοντας σύγχρονα όπλα υψηλής τεχνολογίας και χτίζοντας τις αμυντικές τους ικανότητες.
Οι εξοπλισμοί των δύο χωρών
Μόνο τα τελευταία 15 χρόνια, η Αλγερία έχει υπογράψει μια σειρά από σημαντικές συμβάσεις αγοράς όπλων με τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων των μαχητικών Su-30, των συστημάτων αεράμυνας S-300, S-400 και S1 Pantsir, καθώς και 600 τανκς από τη Ρωσία. 90, 300 τεθωρακισμένα οχήματα πεζικού Terminator και αρκετές χιλιάδες γερμανικά τεθωρακισμένα οχήματα Fuchs.
Αντίθετα, το Μαρόκο διαθέτει μια παρόμοια ένοπλη δύναμη, της οποίας ο πυλώνας είναι 400 σύγχρονα άρματα μάχης Abrams και 3000 άρματα μάχης παλαιότερων μοντέλων.
Και το φθινόπωρο του 2021, δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο μαροκινός στρατός είχε αγοράσει ισραηλινά drones «IAI Heron» και «Harop kamikaze » .
Εδώ, ο Οντιντσόφ επισημαίνει ότι ο αλγερινός στρατός βασίζεται στο σοβιετικό-ρωσικό μοντέλο, ενώ ο μαροκινός στρατός μοιάζει πολύ με ένα αντίγραφο του αμερικανικού στρατού.
Καταστροφική η σύγκρουση για τη Μεσόγειο
Ο Ρώσος αναλυτής ισχυρίζεται ότι μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ Αλγερίας και Μαρόκου θα ήταν καταστροφική για ολόκληρη την περιοχή, καθώς μια τέτοια κλιμάκωση «θα μπορούσε να πλήξει τις τιμές του φυσικού αερίου, κάτι που θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα οδυνηρό για την Ευρώπη».
Επιπλέον, η Μεσόγειος είναι ένα παγκόσμιο στρατηγικό σημείο και σε περίπτωση εχθροπραξιών μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών, χιλιάδες Μαροκινοί και Αλγερινοί διασκορπισμένοι σε όλη την Ευρώπη, θα παρασυρθούν στη σύγκρουση, πράγμα που σημαίνει κρίσεις που μπορεί να επηρεάσουν το ίδιο το ευρωπαϊκό εσωτερικό.
Έτσι, η κύρια πρόκληση σήμερα, σύμφωνα με τον Ρώσο αναλυτή, είναι να μειωθούν οι διπλωματικές εντάσεις μεταξύ Μαρόκου και Αλγερίας, ιδίως με τον περιορισμό των ξένων επεμβάσεων υπέρ του Μαρόκου, όπως έκανε στο παρελθόν η κυβέρνηση Τραμπ.
Η πολιτική φιλοσοφία, η κοινωνική και η οικονομική θεωρία των νεότερων χρόνων από τους θεμελιωτές τους και μέχρι σήμερα και με ελάχιστες εξαιρέσεις, αγνόησαν σε μεγάλο βαθμό τους φυσικούς νόμους που εξηγούν την ύπαρξη του Σύμπαντος και την εμφάνιση και την εξέλιξη της ζωής, αλλά και τους νόμους κίνησης των κοινωνιών. Αντ’ αυτού εστίασαν, ως φιλελευθερισμός και νεοφιλελευθερισμός, όπως και ως κλασικισμός και νεοκλασικισμός, στην υπεράσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας, ως την πεμπτουσία, τάχα, της ατομικής ελευθερίας, γεγονός που τους ανάγκασε να αγνοήσουν, ακόμα και να αορατοποιήσουν την ανθρώπινη κοινωνία, ως υποκειμένου δημιουργίας του ανθρώπινου πολιτισμού. Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξουν σε θρησκευόμενες, διαπλεκόμενες και αλληλοσπαρασσόμενες ιδεολογίες του κεφαλαίου. Αυτή η επιλογή τους τις οδήγησε στην στείρα υπεράσπιση της κοινωνικής ανισότητας, γεγονός που τις έφερε σε αντίθεση με τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού. Αντίθεση στρατηγικής σημασίας που γέννησε την ανάγκη νέας σύγχρονης αναζήτησης εναλλακτικής στρατηγικής για την έξοδο της ανθρωπότητας από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας αναζήτησης ξαναφέρνει στην επιφάνεια τη διαχρονική στρατηγική της εργαζόμενης ανθρωπότητας για έναν κόσμο της κοινωνικής ισότητας στη μορφή της άμεσης/αταξικής δημοκρατίας, ο οποίος στον 21ο αιώνα και χάρη στις σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες υπό τον έλεγχο, βέβαια, της εργαζόμενης κοινωνίας/ανθρωπότητας, παίρνει σταδιακά το περιεχόμενο, την μορφή και τις διαστάσεις ενός Αταξικού Οικουμενικού Ουμανισμού. Ένα βιβλίο έντιμο και καθαρό που τολμά τομές στην σκέψη, στην κοινωνική και πολιτική δράση.
*
Ζούμε στον πλανήτη Γη, σ’ έναν άπειρο κόσμο, τον ‘κόσμο τον Μέγα’. Ζούμε στο Σύμπαν που δεν είναι δημιούργημά μας ούτε φυσικά και κάποιου τζογαδόρικου μη-όντος, το οποίο τάχα ‘ρίχνει ζάρια’ κι ανάλογα με την ζαριά αποφασίζει για τη ζωή μας, ή ‘γελάει όταν οι άνθρωποι, οι κοινωνίες και η ανθρωπότητα κάνουν σχέδια’ για έναν καλύτερο κόσμο, αλλά υπάρχει ως αυθύπαρκτη αναρχοατελεύτητη, αντικειμενική πραγματικότητα, η οποία υπόκειται στους άκαμπτους φυσικούς νόμους της υλοενέργειας και βρίσκεται σε διαρκή και πλήρη τάξη, ενώ κυτταρικά ‘αέναα πεθαίνει και αναγεννιέται με μέτρο’, όπως μας δίδαξε ο Ηράκλειτος και επιβεβαιώνει η σύγχρονη αστροφυσική επιστήμη.
Σε αντίθεση με τον ‘κόσμο τον Μικρό’, δηλαδή, την κοινωνική πραγματικότητα που βρίσκεται διαρκώς σε αταξία, επειδή οι εξουσιαστικοί γραπτοί και άγραφοι νόμοι της κοινωνίας των ανθρώπων διασαλεύονται από την ωμή βία της ιδιοτέλειας και από τους εκάστοτε εξουσιαστικούς νόμους περί ατομικής ιδιοκτησίας που διασπούν τις κοινωνίες στο 1% που λεηλατεί τον πλανήτη, την μοναδική πατρίδα όλων μας, και τις ζωές του 99% του παγκόσμιου πληθυσμού, συντρίμμια των επικών πρωτόγονων κοινωνιών που κατάφεραν να επιβιώσουν, ως ανθρώπινο είδος, και να εξελιχθούν χάριν της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της ισοκατανομής και του αμοιβαίου σεβασμού.
Κι εκεί που οι κοινωνίες και η ανθρωπότητα προσπαθούν κάθε φορά να μαζέψουν τα συντρίμμια τους και να προφυλαχτούν από τις εκάστοτε εξουσίες, πετάγεται κάθε τόσο από κάποια γωνιά, ή από κάποιο σκοτεινό εργαστήρι βιολογικού πολέμου κι ο Μικρόκοσμος, ο υπαρκτός αλλά αόρατος και φονικός κόσμος, ο κόσμος των ‘μικρών-βίων, και ‘ιών’ που καθιστά τον ‘κόσμο τον Μικρό’ ανίκανο να αμυνθεί. Κι’ αυτό επειδή αχρηστεύει τους νόμους του, παραλύει τις τάχα αήττητες εξουσίες του και αποδεκατίζει κατά εκατομμύρια την ανθρωπότητα με ιδιαίτερη προτίμηση στους φτωχούς, στους απόμαχους της εργασίας και στους απόκληρους της εκάστοτε εξουσίας.
Καταλήξαμε, λοιπόν, στον 21ο αιώνα να ζούμε σε κοινωνίες όπου δυό μόνο έννοιες στοιχειώνουν την πολιτική φιλοσοφία, κινούν πάνω-κάτω, μπρος-πίσω και πέρα-δώθε την ανθρώπινη ιστορία και καθορίζουν τις ζωές και τον πολιτισμό μας. Είναι οι έννοιες της κοινωνικής ανισότητας και της κοινωνικής ισότητας, η μήτρα του καπιταλισμού, της αστικής δημοκρατίας, της δυστυχίας και του πολέμου η πρώτη, της άμεσης δημοκρατίας, της ευημερίας, της ειρήνης και του αταξικού ουμανισμού η δεύτερη. Και οι δυό αυτές έννοιες έχουν γίνει ο εφιάλτης των ‘φιλοσόφων ευκαιρίας’, των απολογητών και των ιδεολόγων του κεφαλαίου, στη μάταιη προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν την κοινωνική ανισότητα και να αφορίσουν με χίλια δυό τερτίπια και θεωρητικά γιατροσόφια την κοινωνική ισότητα. Δηλαδή, την ισότητα στη ζωή, στην ευημερία, στην ελευθερία, στην ευτυχία, αλλά και να συρρικνώσουν την ελπίδα, ίσως και κάτι περισσότερο, την ιστορική βεβαιότητα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, πως ένας καλύτερος κόσμος, ο κόσμος της κοινωνικής ισότητας είναι εφικτός.
Όπως, όμως, συνάγεται από τους ασταμάτητους κοινωνικούς αγώνες και την ενιαία διαχρονική στρατηγική τους για κοινωνική ισότητα, αυτός ο κόσμος είναι εφικτός χάρη στην συνέχεια και στην ενότητα του εν δυνάμει ιστορικού Γίγνεσθαι που κι αυτό συντελείται στην διάσταση του συνεχούς και ενιαίου χωροχρόνου, ο οποίος νοείται ως διαχρονικό βέλος που ορίζεται από την ακατάλυτη ενότητα μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος. Κι’ αυτό σε πείσμα των δυνάμεων που κρύβονται πίσω από σκοταδιστικούς μύθους και εξουσιαστικές ιδεολογίες και πασχίζουν με την τακτική του ‘διαίρει και βασίλευε’ να σταματήσουν την δυναμική και να θρυμματίσουν την ενότητα του αέναα εξελισσόμενου και ιστορικά οριζόμενου κοινωνικού χωροχρόνου, που, σ’ αυτήν την περίοδο, υποστασιοποείται ως υποκείμενο της ιστορίας και του πολιτισμού της κοινωνικής ισότητας.
Όταν όλα αυτά τα διακριτά μεταξύ τους καταλήγουν στο πνευματικό μπλέντερ του νεοκλασικισμού και του νεοφιλελευθερισμού, όπου το άγγιγμα του όντος, δηλαδή η ανάλυση της πραγματικής κοινωνίας της ανισότητας, είναι, κατά τους απολογητές του κεφαλαίου, υπόθεση της επιστήμης της κοινωνιολογίας, άντε και της λεγόμενης ψυχολογίας να το ερμηνεύσει, ενώ το όραμα για το δέον, δηλαδή η επιθυμητή, αναγκαία και εφικτή κοινωνία της ισότητας γίνεται υπόθεση της αφηρημένης φιλοσοφίας των ‘πέντε δρόμων’ να το θέσει και να το χαρτογραφήσει, πάντα όμως υπό την αίρεση των σκοταδιστικών και των εξουσιαστικών ιερατείων και ως τάχα ‘ενασχόληση ρομαντικών και αργόσχολων’.
Αυτή η προσέγγιση αποτελεί την σκόπιμη υποβάθμιση της κοινωνικής ισότητας από κοινωνικό σε τάχα φιλοσοφικό πρόβλημα, αλλά και της φιλοσοφίας της ίδιας από μήτρα αναζήτησης, έρευνας και επιστήμης της κατανόησης και της επίλυσης κοινωνικών προβλημάτων, σε ιδεαλιστική παγίδα, σε στείρα εξουσιαστική ιδεολογία συντήρησης ανισοτήτων και δυστοπιών. «Η φιλελεύθερη αστική τάξη», γράφει ο Carl Schmitt, «θέλει ‘Θεό’, όμως αυτός δεν πρέπει να ενεργοποιείται, θέλει μονάρχη, όμως αυτός οφείλει να είναι αδύναμος, απαιτεί ελευθερία και ισότητα, ταυτόχρονα, όμως, θέλει περιορισμό του εκλογικού δικαιώματος στις κατέχουσες τάξεις, προκειμένου να διασφαλίσει στη μόρφωση και στην ιδιοκτησία την αναγκαία επιρροή πάνω στην νομοθεσία, λες και η μόρφωση και η ιδιοκτησία δίνουν το δικαίωμα να καταπιέζει κανείς φτωχούς κι αμόρφωτους ανθρώπους», προφανώς για να μην μπερδεύονται με τις υποθέσεις της εξουσίας.
Ανάμεσα σ’ αυτές τις δυό προσεγγίσεις εμφιλοχωρεί το θεμελιώδες ψεύδος, η κεντρική αντίφαση, που αναφέρεται στο θέμα της αναγκαιότητας της πολιτικής διαχείρισης του όντος, του οικονομικοκοινωνικού συστήματος, από την ίδια την οικονομικά άρχουσα τάξη και τους επαγγελματίες πολιτικούς της, επειδή τάχα η κοινωνία δεν είναι ικανή να κυβερνήσει και να αυτοκυβερνηθεί. Αυτή η διαχρονικά κυρίαρχη αντίληψη έλκει την καταγωγή της από τον πατέρα του εξουσιαστικού ιδεαλισμού, τον Πλάτωνα, ο οποίος προέτρεπε την τάξη των μεγαλογαιοκτημόνων και μεγαλοδουλοκτητών, στην οποία ανήκε και ο ίδιος, να καταδεχτούν να αναλάβουν και τις κυβερνητικές ευθύνες, ‘διαφορετικά θα αναγκαστούν να κυβερνηθούν από ανίκανους και κατωτέρους τους με τις αρνητικές γι’ αυτούς συνέπειες’. Μια αντίληψη που, αντί με το πέρασμα του χρόνου και τις κοσμογονικές αλλαγές προς το καλύτερο που συντελέστηκαν να εγκαταλειφτεί, κακοφόρμισε με αποτέλεσμα κάποιοι θεωρητικοί, όπως λ. χ. οι θεμελιωτές του φιλελευθερισμού, όπως ο Χόμπς, ο Λοκ, και άλλοι, αλλά και οι απολογητές του νεοφιλελευθερισμού, όπως ο Friedrich August Von Hayek και οι επίγονοί του με κορυφαίους ‘τα παιδιά του Σικάγου’ να κηρύσσουν την κοινωνία ανύπαρκτη. Κάποιοι, μάλιστα, πολιτικοί και καραβανάδες, όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, ο Ρόναλντ Ρήγκαν, ο Πινοσέτ και πολλοί άλλοι επίγονοί τους ισχυρίζονται ότι υπάρχουν μόνο συμφέροντα και άτομα τα οποία όμως δεν είναι ικανά να διαχειριστούν τη ζωή τους και το σύνολο των διαπροσωπικών και κοινωνικών σχέσεων τους και συνεπώς πρέπει να αναγκαστούν να δεχτούν να τους κυβερνάει, πάντα ‘με τη βοήθεια του δικού του θεού’, του δικού του νόμου και στρατού, το κεφάλαιο, με τη διαμεσολάβηση κάποιας ‘εθνικής αντιπροσωπείας’ που χορεύει στους ρυθμούς του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος, της οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού χρήματος.
Η επιτομή του απόλυτου, φασιστικού, πολιτικού απολυταρχισμού που θεωρούσε ότι ‘αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί του, τότε τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα’ είναι, όπως πάντα, εδώ. Κι όμως οι κοινωνίες υπάρχουν και μάλιστα ως μια πείσμων, σκληρή, διαχρονική και εξελισσόμενη οντότητα ‘με σώμα και δυνάμεις’, δηλαδή με ύλη, πνεύμα και ενέργεια, τόσο ως το ‘συνειδητό κομμάτι της Φύσης’ όπως την όρισε ο Νεύτωνας, όσο και ως Όλον, ως σύνολο, ως μια αυστηρά συγκροτημένη υπόσταση, με υλική και πνευματική δύναμη, που σταθερά πορεύεται προς έναν καλύτερο κόσμο, ακόμα και όταν ο απολυταρχισμός μπορεί συγκυριακά να την καθηλώνει με το ψέμα, τον εξουσιαστικό φόβο και τη βία.
Η συντήρηση, η αδράνεια και η καταστολή για την αύξηση και την προστασία του ατομικού/ιδιωτικού πλούτου καταλήγουν στο χάος, οξύνουν τις εσωτερικές αντιθέσεις, αποκαλύπτουν τις ιστορικές αντιφάσεις του κεφαλαίου και προκαλούν σύγχυση στους εκπροσώπους και απολογητές του. Κι αυτό συμβαίνει επειδή η κυρίαρχη τάξη δεν έχει κοινωνική, αλλά ταξική/εξουσιαστική συνείδηση, αφού η συνείδηση και ιδιαίτερα η κοινωνική συνείδηση δεν είναι κάτι το μεταφυσικό, αλλά «ένα εμπειρικό γεγονός», ένας αντικατοπτρισμός του κοινωνικού μας Είναι, ένα μέγεθος που προκύπτει από τις εμπειρίες μας εντός και όχι εκτός και εναντίον του Εμείς, ως κοινωνίας.
Έτσι οι ‘νεοφιλελεύθεροι φιλόσοφοι’ που κάνουν ‘τη θητεία τους’ σε κυβερνητικούς, κρατικούς, επιχειρηματικούς, ακαδημαϊκούς και μιντιακούς θώκους, αλλά ‘ως ευτελείς δούλοι της εξουσίας’, αδυνατούν ή εμποδίζονται να απαντήσουν στο απλό, απλούστατο ερώτημα που δεν είναι φιλοσοφικό, αλλά ζωτικό για την εργαζόμενη κοινωνία με την απλή, σαφή και απόλυτα κατανοητή διατύπωση: Αφού η κοινωνική ανισότητα αποτελεί, όπως πολλοί από αυτούς δέχονται, ένα είδος προπατορικής θεϊκής ‘κατάρας’ για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα, ποιο είναι εκείνο το στοιχείο που αν το αφαιρέσουμε θα φύγει το στερητικό άλφα της ανισότητας και θα προκύψει η ισότητα, η κοινωνική ισότητα, η κοινωνία των ίσων, των ανόμοιων, των διαφορετικών, αλλά των ίσων, που δεν είναι ίδιοι, αλλά μπορούν και πρέπει να είναι μεταξύ τους κοινωνικά ίσοι; Οι λογοκριτές του κεφαλαίου, οι σκοταδιστές και η παρδαλή πνευματική ιντελιγκέντσια, που σιτίζονται στα πρυτανεία της εξουσίας του κεφαλαίου, αρνούνται και εμποδίζουν την αναζήτηση της απάντησης σ’ αυτό το ερώτημα για να μην χάσουν το χαβιάρι τους.
Είναι η ώρα, τώρα που η ανθρωπότητα οδηγήθηκε από τα λάθη και τις παραλείψεις της σε κρίσιμα σταυροδρόμια να συνειδητοποιήσουμε ότι η ιστορία δεν είναι ένας αυτόματος πιλότος, ούτε η βούληση κάποιων ανύπαρκτων ‘θεών’, αλλά αποτέλεσμα των δράσεων και των παραλείψεων του καθενός μας ατομικά και των κοινωνιών μας συνολικά. Οπότε θα κατανοήσουμε ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη πραγματικότητα που αποτελεί το διαχρονικό εμπόδιο στην μετεξέλιξη της ανθρωπότητας στον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας και αυτή έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι εκάστοτε εξουσίες θεμελίωσαν τον πολιτισμό της κοινωνικής ανισότητας, τον δικό τους εξουσιαστικό πολιτισμό, πάνω στην άρνηση της φυσικής τάξης και της κοινωνικής αρμονίας της ισότητας. Έχτισαν τον ‘πολιτισμό τους’ πάνω στο μεγάλο ψέμα περί ‘πανάγαθου, παντοδύναμου και πάνσοφου θεού’, περί ‘μεταθανάτιας ζωής’, περί ‘αθανασίας της ψυχής’ του φετίχ της ‘ιερής ατομικής ιδιοκτησίας’ ως φετίχ του εαυτού τους. Πρόκειται για δόλιους μύθους με τους οποίους τα εκάστοτε θρησκευτικά ιερατεία καλλιεργούν τον εξουσιαστικό φόβο, τον φόβο του θανάτου, για να τρυγάνε παρέα με τα εξουσιαστικά ιερατεία τους καρπούς της ζωής, περιθωριοποιώντας τις εκάστοτε δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού. Πρόκειται για έναν πολιτισμό χτισμένο πάνω στο συνειδητό ψέμα, ντυμένο με μύθους και οπλισμένο με τον φόβο της εξουσίας.
Όλα αυτά όμως δεν είναι παρά μια σοβαρή διαταραχή της αρμονίας μεταξύ της ορθής σκέψης και της αντικειμενικής πραγματικότητας που τελικά καταλήγουν σε ‘φιλοσοφικά αδιέξοδα’ που πασχίζουν να δικαιολογήσουν τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα του καπιταλισμού. Αυτό το εμπόδιο είναι που μπορεί και πρέπει να ξεθεμελιωθεί με την αποϊδεολογικοποίηση της ιστορίας και τον ηθικό θάνατο κάθε μορφής εξουσίας και κοινωνικής ανισότητας. Κι αυτό μπορεί να συμβεί με την επαναθεμελίωση της φυσικής φιλοσοφίας, ως φιλοσοφίας της ροής, της κίνησης και του αγώνα και όχι της στασιμότητας του χρόνου, ως φιλοσοφίας της εξέλιξης και ως φιλοσοφίας των ανθρώπινων πραγμάτων και όχι ως ιδεολογίας των εξουσιών και των ‘θείων σκιάχτρων’.
Όπως διαπιστώνουμε η δικαιολόγηση της κοινωνικής ανισότητας, από την μεριά των δημιουργών και των απολογητών της, δεν έχει ούτε όρια ούτε και τέλος, η αιτιολόγησή της όμως από την μεριά των θυμάτων της μπορεί και πρέπει να οδηγεί στο τέλος της, αρχίζοντας προφανώς από τις λέξεις, τις έννοιες και την γλώσσα που δεν την δημιουργήσαμε στο πέρασμα των αιώνων μόνο για να επικοινωνούμε, αλλά κυρίως για να δημιουργούμε πράγματα χρήσιμα, για να δημιουργούμε τον εαυτό μας ως είδος και φυσικά για να δημιουργούμε έναν κάθε φορά καλύτερο κόσμο. Προσοχή όμως στις έννοιες, γιατί αυτές δεν είναι μόνο δημιουργικά εργαλεία, αφού μπορεί να είναι και φονικά όπλα, οπότε έχει πολύ μεγάλη σημασία ποιες έννοιες, ποιοι, πότε, με ποιο τρόπο και για ποιο σκοπό τις χρησιμοποιούν.
Ζούμε σ’ έναν κόσμο πνιγμένο στην υποκρισία και στο ψέμα, στη βία και στο έγκλημα, σ’ έναν κόσμο που παραπαίει μεταξύ ‘θεών’ κάθε λογής και κοπής, ιερατείων σκοταδισμού και αγυρτείας, εξουσιαστών και αφεντάδων, αυτόκλητων ‘αυθεντιών’ και χυδαίων πολιτικάντηδων και φυσικό είναι να χάνουμε την αίσθηση του μέτρου, γιατί όλα αυτά τα ιδεολογικά συμπράγκαλα, μας εκτοπίζουν από τον ζωτικό μας χώρο και μας κάνουν να βλέπουμε τον κόσμο μας μέσα από τα μάτια τους και γι’ αυτό ζούμε σ’ έναν ζοφερό κόσμο.
Είναι καιρός να γκρεμίσουμε συνειδητά και συθέμελα, όλες τις εξουσιαστικές αυθεντίες, όλα τα ‘θεία σκιάχτρα’, τα είδωλα και τα εξουσιαστικά σύμβολα, ότι και όσα μας γεμίζουν ψευδαισθήσεις και μας παραπλανούν, είτε αυτά βρίσκονται μέσα μας, είτε σε εξουσιαστικούς θεσμούς, είτε στους δρόμους και στις πλατείες και να δούμε τον κόσμο με τα δικά μας μάτια, ως ‘οι από κάτω’, ως τα θύματα του καπιταλισμού, που σημαίνει να δούμε τον κόσμο προοπτικά, προοδευτικά, εξελικτικά και όχι στατικά και συντηρητικά.
Να δούμε τους λόφους και τα βουνά που πρέπει να διαβούμε, του ληστές και τους προκρούστες που θα συναντήσουμε και πρέπει να τους εξουδετερώσουμε για να αφήσουμε πίσω μας την καπιταλιστική μιζέρια και να φτάσουμε σ’ έναν καλύτερο κόσμο που είναι πια στις μέρες μας αντικειμενικά και αναγκαίος και εφικτός.
Είναι, λοιπόν, προφανές ότι απάντηση σ’ αυτό το μη-φιλοσοφικό ερώτημα υπάρχει, αλλά αυτή δεν την δίνουν οι εξωνημένοι θεωρητικοί φιλόσοφοι ευκαιρίας, οι πολυδιαφημισμένοι νεοφιλελεύθεροι φιλόσοφοι, οι γιαλαντζί ‘αριστεροί πολιτικοί φιλόσοφοι’ και οι σκοταδιστικές και εξουσιαστικές φιλοσοφίες/ιδεολογίες που νομιμοποιούν και καθαγιάζουν την συγκρουσιακή ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής κατά συνέπεια και την κοινωνική ανισότητα. Προφανώς αυτό το ερώτημα δεν θα το απαντήσει ούτε το κεφάλαιο, ως ταξική κοινωνική σχέση άσκησης εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς, που γεννάει την ανισότητα.
Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, την απάντηση καλείται να δώσει η φιλοσοφία της κοινωνικής πράξης και του διαχρονικού αγώνα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, οι πραγματικοί δημιουργοί του πλούτου και του πολιτισμού, που καθημερινά παλεύουν για την κοινωνική ισότητα.
Η υστεροκαπιταλιστική εποχή μας είναι παρακμιακή, κακόφημη και επικίνδυνη και καθώς η ανθρωπότητα πορεύεται ήδη στα ενδότερα του 21ου αιώνα, με μια ασυνήθιστη ταχύτητα και πολυπλοκότητα, οραματίζεται, αναζητά και αγωνίζεται για το πέρασμά της στο επόμενο στάδιο της εξέλιξής της με ένα καινούργιο περιεχόμενο, ένα καινούργιο νόημα και μια καινούργια μορφή που θα την ορίζει το ‘μέτρον άριστον όλων των πραγμάτων’, δηλαδή ο Άνθρωπος ως Εγώ, ως Εμείς και ως Είδος. Όχι όμως ως κατακτητής και εγκληματίας, ως υποκριτής και αμέτοχος ‘άγιος άνθρωπος’, ως εξουσιαστής και ‘υπεράνθρωπος’ και φυσικά ούτε ως ψηφιακά ‘πειραγμένος’ και ως ‘μετάνθρωπος’. Συνεπώς στο βαθμό που όλο και περισσότεροι και όλο και περισσότερο, θα ψάχνουμε απαντήσεις για την αιτία της ανισότητας, της φτώχειας, της αδικίας και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας στον ίδιο βαθμό θα κατανοούμε και τους όρους μετάβασης σε έναν πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας. Οπότε και στον ίδιο βαθμό όλα αυτά θα παύουν να είναι ένα ‘φιλοσοφικό’ πρόβλημα και θα αντιμετωπίζονται, από τις κοινωνίες ως ένα κοινωνικό, ως ένα αποκλειστικά δικό τους, πρόβλημα που η λύση του θα στοχεύει στην κατάργηση της πρωταρχικής αιτίας τους, και φυσικά όχι ως ένα ‘συνδικαλιστικό’ πρόβλημα διεκδίκησης επιδομάτων ελεημοσύνης, από τον, από τις διάφορες αρπακτικές ελίτ, σφετερισμένο δικό τους πλούτο. Μόνο τότε και μόνο έτσι θα αποκτηθεί η αναγκαία αυτοπεποίθηση μας ως Εμείς, θα κατοχυρωθεί η διαλεκτική σχέση της ύπαρξης της κοινωνίας ως προς τον εαυτό της, ως προς την Φύση και την Βιόσφαιρά μας και ως προς την ίδια την προοπτική της.
Οι μνήμες και τα οράματα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, με την έννοια της εργαζόμενης κοινωνίας ως Όλον και ως Κοινό των Ανθρώπων, κινούνται, αργά και βασανιστικά, είναι αλήθεια, στη φορά του βέλους του χρόνου, στη φορά της ιστορίας, οπότε, ας κατανοήσουν επιτέλους οι ‘φιλόσοφοι’ και οι επαγγελματίες ‘πολιτικοί’ ότι η λύση έρχεται από το παρελθόν και όχι από κάποιο μέλλον που ακόμα δεν υπάρχει μέχρι να το δημιουργήσουμε. Ζητούμενο ήταν και παραμένει μόνο το Πότε η ανθρωπότητα θα ανακτήσει σε μεγάλο γεωγραφικό πλάτος και αντίστοιχο ιστορικό βάθος την πνευματική της ελευθερία, για να γυρίσει οριστικά τη σελίδα της ιστορίας της από την κοινωνική ανισότητα στην κοινωνική ισότητα εδώ και τώρα, παντού και για πάντα. Ο Αταξικός Ουμανισμός δεν είναι, όπως προσπαθούν να μας τον παρουσιάσουν, μια ουτοπία, αλλά το φωτεινό μονοπάτι της ανθρώπινης ιστορίας που έρχεται από το μακρινό παρελθόν και εξελίσσεται σε λεωφόρο της προόδου του ανθρώπινου πολιτισμού προς το μακρινό μέλλον.
____________________
Απόσπασμα από το καινούργιο βιβλίο μου, που πρόσφατα κυκλοφόρησε σε μετάφραση του Δημήτρη Θανασούλα στα αγγλικά με τίτλο: Social in/Equality and Classless Humanism. An Essay on the Political Philosophyof Praxis, Ontime Books, London 2021
Τελευταία ομιλία μου στο Αμφιθέατρο των Σχολών της Νομικής και Οικονομικών-Πολιτικών Επιστημών Σχολής στους φοιτητές και φοιτήτριές μου πριν την επικείμενη λήξη των 40 ετών της θητείας μου στο ΑΠΘ.
Κεντρικό μήνυμα της ομιλίας: «Ακολουθείστε τα όνειρά σας κάντε ό,τι σας λέει η καρδιά σας!»
Δημήτρης Μάρδας
Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ
«Είναι το τελευταίο μάθημα που κάνω στο αμφιθέατρο μας με πολύ κόσμο. Σε αμφιθέατρα της Σχολής δεν πρόκειται να ξαναδιδάξω. Απλώς στο επόμενο εξάμηνο, το τελευταίο μου πριν τη σύνταξή μου, θα διδάσκω μόνο σε αίθουσες με λίγο σχετικά κόσμο, καθώς έχω μόνο μαθήματα επιλογής. Οπότε τελευταία φορά σας βλέπω τόσους πολλούς μαζί!
Είμαι 40 χρόνια σε αυτό το πανεπιστήμιο και από τα χέρια μου έχουν περάσει, σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς που κάναμε, γύρω στις 20.100 φοιτητές και φοιτήτριες… από όλα φυσικά τα πανεπιστήμια της χώρας όπου έχω διδάξει.
Οπότε θα μου επιτρέψετε να πω κάποιες τελευταίες σκέψεις… και όταν φύγετε από το πανεπιστήμιο και αρχίζετε να παίζετε με τα πραγματικά πυρά της οικονομίας, μερικά άτομα θα θυμηθείτε τα όσα σας είπα σήμερα και κάποια τότε θα γελάσετε…
Όταν κάποτε ρωτήθηκε ο Αϊνστάιν για την ταχύτητα του φωτός, δεν απάντησε γιατί δε τη θυμόταν. Είπε όμως ότι «αυτά είναι γραμμένα στα βιβλία. Δε χρειάζεται να τα ξέρω απ’ έξω» και συμπλήρωσε λέγοντας ότι «η αξία της μόρφωσης σε ένα πανεπιστήμιο δεν είναι να μαθαίνουμε γεγονότα αλλά η άσκηση του μυαλού να σκέπτεται».
Δεν ξέρω αν τα κατάφερα σε αυτό το μάθημα, όπως και στα προηγούμενα χρόνια να πετύχω τα όσα πρότεινε ο Αϊνστάιν, αλλά φέτος μέσα από τις παραδόσεις του μαθήματος παίδεψα αρκετά το μυαλό σας…. Και μπορώ να πω ότι όταν σας έλεγα να αναπτύξετε ένα «διατροφικό» τρόπο σκέψης περιμένοντας μια απάντηση στις ερωτήσεις που σας έθετα ξαφνικά στο μάθημα, το έκανα για να κουράσω, να ασκήσω το μυαλό σας… να το κάνω να δουλέψει, ψάχνοντας για λύσεις.
Ολοκληρώνοντας, θα σας πω και κάποιες προσωπικές ιστορίες. Ίσως ζήσετε όμοιες τους. οπότε τότε θα με θυμηθείτε είτε δουλεύετε στη Ν. Υόρκη είτε στο Λονδίνο είτε στο Πεκίνο, είτε εδώ.
= Όπως πολλοί Έλληνες έτσι και εγώ δε γεννήθηκα στην Ελλάδα. Διωχθήκαμε από την Κωνσταντινούπολη και το 1956 εγκαταστάθηκε η οικογένειά μου στη Θεσσαλονίκη… αρχίζοντας μια νέα ζωή… Ο πατέρας μου τέλειωσε την πέμπτη δημοτικού, φρόντισε όμως τα παιδιά του να σπουδάσουν… Έφτιαξε τότε εδώ στην πόλη μας μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιχειρήσεις στο χονδρεμπόριο παιχνιδιών. Όπως όμως πολλοί γονείς έτσι και αυτός, ήθελε το παιδί του να ακολουθήσει τη δουλειά που με τόσο κόπο ο ίδιος έκτισε.
Για έμπορο με προόριζε σε μια στρωμένη δουλειά… Το εμπόριο με γοήτευε δεν με άφηνε αδιάφορο.. Θα μπορούσα να ήμουν, συνεργαζόμενος με άλλους του κλάδου, σήμερα ένας Μr JUMBO νούμερο δυο. Εγώ όμως διαφώνησα με τις επιλογές του πατέρα μου για πολλούς λόγους… Στεναχωρήθηκε βέβαια, γιατί έβλεπε τους κόπους του να χάνονται… αλλά δεν με εμπόδισε να κάνω το όνειρό μου. Ήθελα να κτίσω κάτι δικό μου, ακόμη και αν είχε λιγότερα χρήματα… Είχε πολλά άλλα. Έτσι στράφηκα στο πανεπιστήμιο. Ακολούθησα ότι έλεγε η καρδία μου και φυσικά δε μετάνιωσα.
– Κάτι ακόμη. Θα συναντήσετε στο δρόμο σας πολλές αναποδιές και εμπόδια, που θα σας στρέψουν σε άλλες κατευθύνσεις. Θα στεναχωρηθείτε, θα θυμώσετε, αλλά θα έχετε πάντοτε στο μυαλό σας το ακόλουθο: «Κάθε εμπόδιο σε καλό». Θα σας φέρω ένα προσωπικό παράδειγμα, και δεν είναι το μόνο, που αποδεικνύει την ορθότητα του παραπάνω ρητού.
Όταν ήταν να εξελιχθώ στη βαθμίδα του Λέκτορα για διάφορους λόγους η επιτροπή αξιολόγησης του έργου μου καθυστερούσε την εξέλιξη μου. Σύγχυση, αγανάκτηση, θυμός… Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, και καθώς ο χρόνος των καθυστερήσεων περνούσε, τα παράτησα όλα εδώ και έφυγα στις Βρυξέλλες στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως αποσπασμένος υπάλληλος.
Αν δεν καθυστερούσε η επιτροπή αξιολόγησης του έργου μου την εξέλιξή μου, ίσως δεν έφευγα από την Ελλάδα, συνεχίζοντας ως ένας πανεπιστημιακός. Τα όσα έζησα όμως μετά, ως γενικός γραμματέας, ως υπουργός κ.λπ όπως και ένα μεγάλο μέρος του ερευνητικού μου έργου, ήταν αποτέλεσμα αυτής της επιλογής που οφειλόταν στην καθυστέρηση της εξέλιξής μου ως Λέκτορας. Αυτή μου άνοιξε έναν άλλον δρόμο. Ένα εμπόδιο λοιπόν στην εξέλιξη μου στο πανεπιστήμιο, δημιούργησε ένα νέο κλαδί στη ζωή μου. Έγινα Λέκτορας μετά από δυο χρόνια αναμονής!
3.- Τέλος, παρακολουθώντας τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο θα «αφορίσετε» πολλά από αυτά, όπως θα «αφορίσετε» και άλλα τόσα στη ζωή σας. Θα πείτε κατ’ επανάληψη «Αυτό δεν πρόκειται αν το κάνω στη ζωή μου. Μακριά από εμένα». Μην το πείτε όμως τουλάχιστον φωναχτά, γιατί αυτό που διώχνετε από το μυαλό σας ίσως το βρείτε στο δρόμος σας, εκεί μπροστά σας…
Όταν ήμουν φοιτητής «αφόρισα» το μάθημα της οικονομετρίας, το αντιπάθησα το μίσησα από την πρώτη στιγμή… Το έδιωξα από το μυαλό μου. Αποτέλεσμα: Το μισό μου διδακτορικό στη Γαλλία είναι οικονομετρία! Όταν επίσης, άκουσα για πρώτη φορά στο μεταπτυχιακό μου στο Παρίσι τον όρο ενδοκλαδικό εμπόδιο, δεν καταλάβαινα καν τι έλεγε ο καθηγητής μου χρησιμοποιώντας αυτόν τον όρο. Άγνωστα όλα! Τρόμαξα, τα έχασα και είπα μέσα μου «με αυτή τη μορφή του εμπορίου δεν πρόκειται να ασχοληθώ ποτέ στο μέλλον». Αποτέλεσμα: Το διδακτορικό μου στην Γαλλία έχει ως κεντρικό σημείο αναφοράς τη μελέτη του ενδοκλαδικού εμπορίου στο πλαίσιο της ΕΕ.
Και ένα τελευταίο. Είχαμε εδώ στο Τμήμα έναν πολύ αυστηρό καθηγητή στο μάθημα του Δημοσιονομικού δικαίου. Έκοβε το 90-95% των φοιτητών στις εξετάσεις. Το αντιπάθησα το μάθημα και για το περάσω στις εξετάσεις παιδεύθηκα πολύ. Δεν ήθελα τα δημοσιονομικά να τα ξαναδώ στα μάτια μου. Μετά από χρόνια και λόγω έλλειψης προσωπικού στο Τμήμα μας και εξαιτίας της ερευνητικής μου εμπλοκής με τις κρατικές προμήθειες – που συνδέονται και με τα δημόσια οικονομικά– ανέλαβα τη διδασκαλία του μαθήματος των Δημοσίων Οικονομικών εδώ. Και δεν έφτανε αυτό, βρέθηκα το 2015 να είμαι στην καρδία του μαθήματος ως διαχειριστής των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού της χώρας… Ο ύστατος αφορισμός…
Τρεις αφορισμοί… με το αντίθετο λοιπόν αποτέλεσμα!
Ο Steve Jobs έλεγε «Μείνετε πεινασμένοι, μείνετε ανόητοι…. Φτιάξτε αυτό που θέλετε… Μη χαραμίζετε τη ζωή σας…. ακολουθείστε την καρδιά σας»
Οπότε, συμπερασματικά…. πορευθείτε με τα όνειρά σας και πάνω από όλα με το πείσμα σας. Να έχετε ανοιχτά τα μάτια και τα αφτιά σας, να «κλέβετε» ιδέες και απόψεις, να ζυγίζετε ψύχραιμα τα δεδομένα σας και όσα σας προτείνει ο περίγυρό σας, στο τέλος όμως, θα κάνετε αυτό που λέει η καρδία σας!»
Γράφει ο Ιωάννης Κόντης (*) 
