«Ο Ράμα ως υπηρέτης της «Υψηλής Πύλης» και ο Σουλτάνος ως μέντορας του Έντι»

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τράβηξε τη μέγιστη προσοχή όχι για τα μηνύματα που μετέφερε, αλλά για την υποτέλεια που του έδειξαν από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό της επί αρκετών ωρών παραμονής του στην Αλβανία, γράφει η αλβανική Bold News.

Ο Ερντογάν δεν εμφανίστηκε απλώς ως Πρόεδρος, ούτε ως Σουλτάνος, αλλά ως πολιτικός μέντορας του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα, ο οποίος δεν κράτησε μόνο τους επαίνους, που μπορούν να ειπωθούν μπροστά σε κάποιον, αλλά και τον θαυμασμό που τρέφει για το μοντέλο που αντιπροσωπεύει ο Τούρκος Πρόεδρος.

Όλος ο σεβασμός που έδειχνε στον Ερντογάν δικαιολογούνταν από το γεγονός ότι η Τουρκία είχε κατασκευάσει 520 διαμερίσματα αξίας 42 εκατομμυρίων ευρώ, ότι κράτησε τα σύνορα ανοιχτά κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν τα έκλεισε η ΕΕ, ή άλλη βοήθεια που ήρθε στην Αλβανία υπό τις οδηγίες του Ερντογάν από την Τουρκία.

Ίσως, οποιαδήποτε ευγνωμοσύνη ή ταπεινοφροσύνη προς τον Ερντογάν θα ήταν αποδεκτή, καθώς αν ο πρωθυπουργός Ράμα, που εμφανίστηκε χθες ως βεζίρης διορισμένος από την «Υψηλή Πύλη» και η Αλβανία αντιμετωπίστηκε ως «βιλαέτι», θα έδειχνε το ίδιο στον Πρόεδρο της Κομισιόν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ, εγγυήθηκε 100 εκατομμύρια ευρώ βοήθεια προς την Αλβανία.

Ίσως για τον Έντι Ράμα αυτά τα 100 εκατομμύρια της ΕΕ να μην έχουν την αξία αυτών των 520 διαμερισμάτων, παρόλο που η αξία είναι 2,5 φορές μεγαλύτερη.

Μάλιστα, ο βεζίρης του Σουλτάνου συνέδεσε τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη με το γεγονός ότι «όταν ο Τούρκος Πρόεδρος λέει «ΝΑΙ» παραμένει «ΝΑΙ» και όταν υπόσχεται κάτι το κάνει».

Μια παροιμία λέει «η γλώσσα πάει εκεί που πονάει το δόντι» και σε αυτή την περίπτωση, ο Ράμα δεν μπορεί να καταπιεί το γεγονός ότι η ΕΕ έχει άλλες αξίες από αυτές που έχει στο μυαλό του ο Πρωθυπουργός και που ξεκινούν από την οικοδόμηση κράτους δικαίου, στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ιδιοκτησίας, ακόμη και της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης.

Ο Ράμα είναι πολύ πιο κοντά στο μοντέλο Ερντογάν προς αυτές τις κατευθύνσεις και αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στο πώς συμπεριφέρονται ο Σουλτάνος ​​και ο βεζίρης σε σχέση με κάποια θεμελιώδη δικαιώματα.

Πέρα από τις τελετές που διοργανώθηκαν χθες, καθώς οι αλβανικές αρχές δεν είχαν προηγουμένως προσφέρει κανέναν Πρόεδρο ή Πρωθυπουργό, η επίσκεψη του Ερντογάν στην Αλβανία σηματοδότησε μια λεπτή στιγμή, αυτή της αγνόησης όχι μόνο της αντιπολίτευσης, αλλά και των θρησκευτικών θεσμών, στη συγκεκριμένη περίπτωση στην Μουσουλμανική Κοινότητα Αλβανίας – KMSH.

Δεν έχει συμβεί ποτέ σε επισκέψεις υψηλού επιπέδου ο επισκέπτης, ανεξάρτητα από τη θέση ή το κράτος που εκπροσωπεί, να μην αφιερώνει ούτε 5 λεπτά στην αντιπολίτευση, ανεξάρτητα από το ποιος τον εκπροσωπεί. Ο Ερντογάν το έχει καταστήσει σαφές, όχι μόνο τώρα που ήρθε, αλλά και σε προηγούμενες επισκέψεις του.

Είναι ο πρώτος Πρόεδρος μιας χώρας που δεν διστάζει να παρέμβει σε εκλογές υπέρ ενός κόμματος, παρά το γεγονός ότι στις δημόσιες ομιλίες δίνεται μεγαλύτερη σημασία στη θέση της αδελφοσύνης μεταξύ των δύο λαών ή ότι οι Αλβανοί έχουν τουρκικό αίμα.

Πρόκειται για δηλώσεις που κάποιες στιγμές αναφέρθηκαν στον Ερντογάν, ο οποίος αργότερα έδειξε «γενναιοδωρία» προσφέροντας βοήθεια εκ μέρους του τουρκικού λαού στον αλβανικό αδελφό λαό.

Αν δούμε το ιστορικό των επισκέψεων του Ερντογάν στην Αλβανία, ως Πρωθυπουργός ή Πρόεδρος, είχε ξεκάθαρα μια φιλοαριστερή προσέγγιση.

Στις 12 Φεβρουαρίου 2005, λίγους μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, ο Ερντογάν θα ερχόταν στην Αλβανία ως Πρωθυπουργός και θα λάμβανε συμβόλαιο από τον Αλβανό ομόλογό του, Φάτος Νάνο, για να αγοράσει την Albtelecom από μια τουρκική εταιρεία.

Και για να αντισταθμίσει την «τιμή» σε μια αριστερή κυβέρνηση, ο Ερντογάν δεν συμπεριέλαβε στην ημερήσια διάταξη συνάντηση με την τότε υπό την ηγεσία του Μπερίσα αντιπολίτευση.

Ο τελευταίος δεν δίστασε να μποϊκοτάρει τη Συνέλευση και εκείνη την ώρα ο μόνος εκπρόσωπος που οδήγησε στην αίθουσα όπου μίλησε ο Ερντογάν ως πρωθυπουργός ήταν ο Μπέσνικ Μουσταφάι.

χρόνια αργότερα, στις 26 Μαρτίου 2008, ο Ερντογάν θα επέστρεφε στην Αλβανία, όπου θα έβρισκε πρωθυπουργό τον Σαλί Μπερίσα, ο οποίος είχε «ξεχάσει» την εκλογική υπόσχεση να ακυρώσει την ιδιωτικοποίηση της Albtelecom από τους Τούρκους.

Ο Ερντογάν έγινε και πάλι δεκτός με τιμές, του επιφυλάχθηκε τελετή στο Παλάτι των Ταξιαρχιών, όπου σημειώθηκε ένα μικρό επεισόδιο, το οποίο δεν αναφέρθηκε ποτέ από τα ΜΜΕ.

Και στην ίδια επίσκεψη, ο σημερινός σουλτάνος ​​της Τουρκίας θα συναντούσε και τον Έντι Ράμα, ο οποίος τότε ηγείτο του Σοσιαλιστικού Κόμματος και ήταν Δήμαρχος Τιράνων.

Ακόμη και στην επίσημη ανακοίνωση για τη συνάντηση Ερντογάν-Ράμα το 2008 ειπώθηκε «Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας εξέφρασε την ιδιαίτερη χαρά που δόθηκε για την ευκαιρία να συναντήσει τον αρχηγό της αντιπολίτευσης κ. Έντι Ράμα. Ο κ. Ερντογάν ενημέρωσε τον Πρόεδρο της SPA κ. Ράμα για τη δέσμευση της Τουρκίας να ασκήσει πίεση στην Ισλαμική Διάσκεψη για την αναγνώριση από πολλές χώρες του ανεξάρτητου κράτους του Κοσσυφοπεδίου και εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι σύντομα η ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου θα αναγνωριστεί από άλλες χώρες. .

Ο Πρωθυπουργός (τότε) Ερντογάν εξήρε το έργο και τις αλλαγές που έγιναν στα Τίρανα και τη δημοτικότητα που απολαμβάνει ο κ. Ράμα χάρη στο αξιέπαινο έργο του που εξελέγη για τρίτη θητεία Δήμαρχος της Πρωτεύουσας.

Από την πλευρά του, ο Πρόεδρος του σοσιαλιστικού κόμματος – SP εξήρε επίσης την παρουσία των τουρκικών επιχειρήσεων στην Αλβανία, αναδεικνύοντας την ιδιωτική επιχείρηση ως μια ποιοτική επιχείρηση που ανταποκρίνεται στο σημερινό στάδιο ανάπτυξης της Αλβανίας.

Έτσι, σε αντίθεση με το 2005 που απέκλεισε το ενδεχόμενο συνάντησης με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης τότε, το 2008, ο Ερντογάν είχε επιφυλάξει συνάντηση στον Ράμα, όχι μόνο με την ιδιότητα του δημάρχου των Τιράνων, αλλά και του αρχηγού του SP. .

Χρόνια αργότερα, ο Ερντογάν θα ενίσχυε την υποστήριξή του στον Ράμα, μεταξύ άλλων το 2013, παίζοντας με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και χρησιμοποιώντας την επιρροή ορισμένων ανθρώπων που συνδέονται με θρησκευτικές κοινότητες για να εξασφαλίσει ψήφους υπέρ της αριστεράς.

Και παρά την αγάπη που έδειξε ο Ράμα ως Πρωθυπουργός στη Γερμανίδα Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, την εξαιρετική υποστήριξη που του έδωσε η Γερμανία σε κάθε διάσταση, σε λιγότερο από δύο χρόνια, ο Έντι Ράμα, ίσως συνειδητοποίησε ή του είπαν, ότι πέρα ​​από ορισμένες αξίες δεν μπορεί να διαπραγματευτεί, ότι πέρασαν τη θητεία του Πρωθυπουργού ή ότι δεν θα μπορούσε να πει κανείς ψέματα στην Ενωμένη Ευρώπη, από το ύψος του πολιτικού ηγέτη.

Και ο Ράμα από εκείνη τη στιγμή άλλαξε τελείως πορεία!

Από τον αναδυόμενο θιασώτη των αξιών που αντιπροσωπεύει ο άξονας Βερολίνο-Παρίσι-Βρυξέλλες, έχτισε μια ιδιαίτερη φιλία με τον Αλεξάνταρ Βούτσιτς  και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Την τελευταία παρέμβαση στις εκλογές στην Αλβανία, ο Ερντογάν έκανε λίγους μήνες πριν τις 25 Απριλίου 2021, όταν χωρίς να πει λέξη στον Έντι Ράμα, ξεκίνησε την κατασκευή και τελείωσε το νοσοκομείο του Φίερ, που περήφανα λέει ότι χτίστηκε σε 68 μέρες και ήταν σαν δώρο εν ειρήνη, με εκλογικό αποτέλεσμα, δεδομένου του γεγονότος ότι στην Αλβανία οι ψήφοι αγοράζονται ακόμη και με ένα σακουλάκι αλεύρι.

Και μετά το νοσοκομείο που χτίστηκε στο Φίερ, την τρίτη θητεία του Έντι Ράμα ως πρωθυπουργός, ο Ερντογάν έρχεται στην Αλβανία στις 17 Ιανουαρίου, την ημέρα του θανάτου του Αλβανού εθνικού ήρωα και υπερασπιστή του Χριστιανισμού, αναγκάζοντας τον Έντι Ράμα να κρύψει τις προτομές του Σκεντέρμπεη από το γραφείο του, όπως και ο Φάτος Νάνο, στην πρώτη επίσκεψη του σημερινού Σουλτάνου στην Αλβανία.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, στην τελετή εγκαινίων του τζαμιού  Ετ’ Χεμ Μπέη, στο κέντρο των Τιράνων, κρύβονται οι ηγέτες της Μουσουλμανικής Κοινότητας Αλβανίας,  το χειρότερο ακόμη και οι προσευχές γίνονται στα τούρκικα, καθώς ένας ανώτερος Τούρκος κληρικός στεκόταν δίπλα στον Ερντογάν. ….

Έτσι, ο Έντι Ράμα, ίσως όχι με τη θέλησή του, δεν εμφανίστηκε ως Πρωθυπουργός μιας κυρίαρχης χώρας, της οποίας οι πρόγονοι ήταν 500 χρόνια υπό τον τουρκικό ζυγό, αλλά ως βεζίρης διορισμένος από τον Σουλτάνο και διοικεί ένα βιλαέτι υπό την αιγίδα της Υψηλής Πύλης.

https://www.echedoros-a.gr

Μπορεί να αυξάνονται οι κεντρόφυγες τάσεις στην Ευρώπη, αλλά η Γερμανία στηρίζει πιο ξεκάθαρα από ποτέ τη δημιουργία ομοσπονδιακού ευρωπαϊκού κράτους. Είναι ρεαλιστικό;

Ήρθε η ώρα για τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης»; Σοσιαλδημοκράτες (SPD), Πράσινοι και Φιλελεύθεροι (FDP) δεν χρησιμοποιούν ακριβώς αυτόν τον όρο. Ωστόσο η διατύπωση, την οποία έχουν συνυπογράψει τα τρία κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού στο Βερολίνο στη σελίδα 131 της προγραμματικής συμφωνίας για τη νέα κοινοβουλευτική περίοδο, είναι ξεκάθαρη: Ζητούμενο είναι η μετεξέλιξη της ΕΕ σε ένα «ομοσπονδιακό, ευρωπαϊκό κράτος». Για τη σημερινή εποχή ο στόχος θεωρείται εξαιρετικά φιλόδοξος. Καμία άλλη ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν έχει τολμήσει παρόμοια εξαγγελία.

Βέβαια το όραμα της Ομοσπονδιακής Ευρώπης δεν είναι καινούριο. Ακόμη και στην ιδρυτική Συνθήκη της Ρώμης, το 1957, εκφράζεται η «βούληση» για μία «όλο και στενότερη ένωση» των ευρωπαϊκών λαών. Τον μακροπρόθεσμο στόχο της «ολοένα και στενότερης ένωσης» (ever closer union) επαναφέρει η Συνθήκη της Λισαβόνας το 2009. Ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν Ζακ Ντελόρ συνήθιζε να λέει ότι «η Ευρώπη είναι σαν τον ποδηλάτη, αν σταματήσει να κινείται θα πέσει». Πάντως τα τελευταία χρόνια έχουν εκλείψει οι φιλόδοξες διακηρύξεις. H έξοδος της Μ.Βρετανίας από την «Ευρώπη των 28» το 2020 ήταν η πιο ηχηρή μέχρι σήμερα απόρριψη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Το τέλος των μεγάλων οραμάτων

Ο Ζακ Ντελόρ έλεγε ότι η Ευρώπη είναι σαν τον ποδηλάτη, δηλαδή πρέπει συνεχώς να κινείται

Ούτως ή άλλως οι Βρετανοί διέθεταν πάντα μία δόση ευρω-σκεπτικισμού. Αλλά και ο ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε, σε ομιλία του στο Βερολίνο το 2018, ανέφερε ότι δεν του αρέσει καθόλου «αυτή η τρομακτική συζήτηση για μία ολοένα και στενότερη ένωση». Κατά την άποψή του πρόκειται για ρομαντική προσέγγιση, την οποία ο ίδιος δεν αποδέχεται. Ακόμη και ο πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ έλεγε το 2018 (σε μία εποχή, σημειωτέον, που είχε αποχωρήσει πλέον από το αξίωμά του) ότι «η απάντηση για τα προβλήματά μας δεν είναι να ενδυναμώσουμε ανεδαφικά και μάλλον αφελή οράματα για την πλήρη ευρωπαϊκή ενοποίηση, ακόμη και αν έχουν αγνές προθέσεις όσοι τα υποστηρίζουν. Πρώτον, γιατί είναι απλώς ανέφικτα. Δεύτερον, γιατί, κατά παράδοξο τρόπο, όσο τα διαφημίζουμε, τόσο αυξάνονται οι φωνές των ευρω-σκεπτικιστών και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στη Μ.Βρετανία».

Η Γαλλία και η Ολλανδία, χώρες με έντονη φιλο-ευρωπαϊκή παράδοση, ήταν τελικά εκείνες που απέρριψαν, σε δημοψήφισμα, το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, στέλνοντας το μήνυμα ότι η περαιτέρω ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν ανταποκρίνεται (πλέον) στις επιθυμίες της πλειοψηφίας. Την άρνηση προσυπογράφουν εθνολαϊκιστικά κόμματα, πολλά εκ των οποίων ασκούν κυβερνητικά καθήκοντα, όπως συμβαίνει στην Ουγγαρία και στην Πολωνία.

«Κανείς δεν θέλει το ομοσπονδιακό κράτος»

Στους δρόμους για την Ευρώπη κατεβαίνουν τα μέλη της κίνησης Puls, όπως εδώ στο Βερολίνο

Η προσήλωση του Βερολίνου στον στόχο της Ομοσπονδιακής Ευρώπης είναι λοιπόν, αν μη τι άλλο, μία θαρραλέα εξαγγελία. Είναι όμως και εφικτή; Μάλλον όχι, υποστηρίζει ο πολιτικός επιστήμων Γιοχάνες Βάρβικ από το πανεπιστήμιο του Χάλε. «Ακόμη κι αν τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού την ενστερνίζονται πραγματικά, η ιδέα πολύ γρήγορα θα θυσιαστεί στον βωμό του ρεαλισμού. Κανείς στην Ευρώπη δεν επιθυμεί την υλοποίησή της» επισημαίνει ο Βάρβικ, μιλώντας στην DW.

«Ήταν μία έκπληξη η εξαγγελία περί ομοσπονδιακού κράτους» λέει από την πλευρά του ο Ντάνιελ Ρέντερ, ιδρυτής της φιλοευρωπαϊκής κίνησης Puls στο Βερολίνο. Ο ίδιος δεν πιστεύει ότι η Ομοσπονδιακή Ευρώπη είναι μονόδρομος, εκτιμά όμως ότι «από τη στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι τις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας – κλιματική αλλαγή, μετανάστευση, πανδημίες, αντιπαράθεση με τη Ρωσία και άλλα ζητήματα – δεν μπορούμε ούτε να τις αντιμετωπίσουμε σε εθνικό πλαίσιο, αλλά ούτε να τις αναθέσουμε αποκλειστικά στις ΗΠΑ ή στην Κίνα, τότε είναι σαφές ότι χρειαζόμαστε περισσότερη ευρωπαϊκή ενοποίηση».

Κρίνοντας κατά περίπτωση

Η πανδημία έδειξε τα πλεονεκτήματα, αλλά και τις αδυναμίες της σημερινής Ευρώπης

Σε ορισμένους τομείς, για παράδειγμα στην ενιαία εσωτερική αγορά και στην πολιτική εμπορίου, η ΕΕ έχει ήδη κάνει γενναία βήματα προς την «ομοσπονδίωση». Σε άλλα ζητήματα τα κράτη-μέλη δεν θέλουν να απολέσουν τις αρμοδιότητές τους και προτιμούν τη λύση του αμοιβαίου συντονισμού και της διακυβερνητικής συνεργασίας. Η καταπολέμηση της πανδημίας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα για τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες του συστήματος. Σήμερα η υγεία παραμένει εθνική αρμοδιότητα, κάτι που άλλοι επικροτούν και άλλοι επικρίνουν. Παράλληλα όμως, η ΕΕ θεσπίζει ένα γενναιόδωρο ταμείο για την αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών της πανδημίας. Και εκεί αρχίζουν τα κρίσιμα ερωτήματα: Ποιος πληρώνει; Ποιος κερδίζει; Στα οικονομικά ισχυρά κράτη-μέλη αναβιώνει ο τρόμος για μία «Ένωση Χρέους», στην οποία οι πλουσιότεροι θα χρηματοδοτούν σε μόνιμη βάση τις πιο φτωχές χώρες. Αυτό και μόνο αρκεί, για να πνιγεί εν τη γενέσει του το όραμα της Ομοσπονδιακής Ευρώπης.

Πάντως ο πολιτικός επιστήμων Γιοχάνες Φάρβικ θεωρεί ότι «καλό είναι να μην αποκηρύξουμε το όραμά μας», όσοι ενδοιασμοί και αν υπάρχουν. Κατά την άποψή του η ΕΕ είναι ένα εύθραυστο οικοδόμημα με περιορισμένη ικανότητα δράσης και μόνο αν γίνει πιο αποτελεσματική θα αυξηθεί η αποδοχή της από τους ίδιους τους ευρωπαίους πολίτες. Μόνο που εδώ τίθεται το κλασικό ερώτημα για την κότα και το αυγό, τονίζει ο Γιοχάνες Φάρβικ: «Χωρίς αποδοχή δεν θα δούμε αποτελεσματικότητα, χωρίς αποτελεσματικότητα δεν υπάρχει αποδοχή. Πρέπει να υπερβούμε αυτό το δίλημμα, διαφορετικά φοβάμαι ότι θα έχουμε δυσάρεστες εξελίξεις στην ΕΕ».

Κρίστοφ Χάσλεμπαχ

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Επειδή οι εξελίξεις στο Ουκρανικό, φαίνεται ότι θα δρομολογηθούν πολύ έξω από τις επιφανειακές προσλαμβάνουσες τις οποίες φροντίζουν τα ΜΜΕ να έχουμε στην διάθεσή μας, καλό θα είναι να προσπαθήσουμε να αναζητήσουμε την αλήθεια πίσω από τα πρωτοσέλιδα και κρατώντας αποστάσεις από τα γνωστά ταρατατζούμ της ειδησεογραφίας…

Και κυρίως, καλό θα είναι να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας σε ορισμένες κρίσιμες και καθοριστικές παραμέτρους οι οποίες τείνουν να διαμορφωθούν και που όπως όλα δείχνουν, θα προσδιορίσουν εν τέλει και την φυσιογνωμία της επόμενης μέρας:

Πρώτον: Για την Δυτική συμμαχία, η Ουκρανική αφέλεια από μια πρώτης τάξεως συγκρουσιακή αφορμή, υποβαθμίζεται σταδιακά σε ένα χρηστικό αναλώσιμο το οποίο επιστρατεύεται στο παίγνιο ενός αμφιλεγόμενου γεωπολιτικού εκβιασμού. Για την Ρωσία όμως, το Ουκρανικό ήταν και παραμένει ένα κορυφαίο γεωπολιτικό στοίχημα, γι’ αυτό και έχει μονάχα μία δυνητική επιλογή. Να το κερδίσει… Καμία άλλη…

Δεύτερον: Οι διαπραγματεύσεις Ρωσίας – ΝΑΤΟ – ΗΠΑ μπορεί να εμφανίζονται επικοινωνιακά ως μια αλληλουχία εκβιασμών και ισχυρών τελεσιγράφων με διπλωματικό φερετζέ, αλλά στην ουσία δεν είναι παρά ένα παιχνίδι με τον χρόνο, που οι νοήμονες Ουκρανοί οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό το παιχνίδι δεν είναι υπέρ τους, αφού η ίδια η Ουκρανία δεν είναι το επίδικο αλλά το αναλώσιμο στην νέα ισορροπία ισχύος στο περιβάλλον μιας εξίσωσης  που είναι εξόχως πολυπαραγοντική…

Τρίτον: Για την Δυτική συμμαχία, το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι το μέλλον της Ουκρανίας αλλά οι γεωστρατηγικοί αναπροσανατολισμοί της Ρωσίας και οι ανατροπές στην Ευρασιατική σκακιέρα που το πιθανότερο είναι πως θα καταστούν ανεξέλεγκτες και σε βάρος της βιωσιμότητας των σχεδιασμών των Δυτικών. Αυτός είναι και ο λόγος που οι χειρισμοί των Αμερικανονατοϊκών είναι άτολμοι, φοβικοί και προσδιορίζονται πρωτίστως από δεύτερες και περισσότερο «ώριμες» σκέψεις. Οι Αμερικανονατοϊκοί, παρά τα λεγόμενα και τις μεγαλοστομίες, έχουν πολλούς λόγους που τους κάνουν να τρέμουν το ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης, γι’ αυτό και δεν πρόκειται να την επιδιώξουν…

Τέταρτον: Για την Δυτική συμμαχία το Ουκρανικό ζήτημα είναι μια υπόθεση χαμένη άνευ αγώνος. Το συγκριτικό πλεονέκτημα το έχουν οι Ρώσοι. Η γεωγραφική εγγύτητα, η διασφαλισμένη προσβασιμότητα των δυνάμεών τους στο πεδίο και φυσικά η τεχνογνωσία στην διαχείριση συγκρούσεων στο δύσκολο περιβάλλον του σκληρού χειμώνα, είναι μερικές μόνο παράμετροι που δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια που να ευνοούν την πιθανότητα ενεργής Δυτικής εμπλοκής στο δύσκολο Ουκρανικό πεδίο…

Πέμπτον: Για την Δυτική συμμαχία, είναι προφανές ότι η «μάχη» δεν αφορά σε αυτό καθ’ εαυτό το Ουκρανικό, αλλά στην εκβιαστική κατά το δυνατόν αξιοποίησή του, προκειμένου να διατηρήσουν ως κεκτημένο την προωθημένη θέση τους στις λοιπές χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης, εξασφαλίζοντας – έστω και με προϋποθέσεις – έναν έμμεσο ρωσικό συμβιβασμό…

Έκτον: Τόσο οι δήθεν «παρεξηγημένες» δηλώσεις Μπάιντεν, όσο και η επίδειξη μεγαλοκαρδίας την οποία επιδεικνύει η Δυτική συμμαχία που προθυμοποιείται να στηρίξει με «επιμελητεία» τον πιθανό Ουκρανικό τυχοδιωκτισμό, αλλά και οι ρητή δέσμευση Μπλίνκεν σύμφωνα με την οποία οι ΗΠΑ θα απαντήσουν εγγράφως στο πακέτο των Ρωσικών απαιτήσεων, δεν συνιστούν μια τυχαία εξέλιξη. Επιβεβαιώνουν το αυτονόητο. Και το αυτονόητο είναι πως η Δυτική συμμαχία θα δώσει την μάχη του Ουκρανικού «για την τιμή των όπλων» και με την ασφάλεια της «επιμελητείας», προσφέροντας αποκλειστικά και μόνο έμμεση στήριξη στους Ουκρανούς, οι οποίοι θα πληρώσουν βαρύτατο τίμημα εάν αποδειχτούν αφελείς ή εάν ενδώσουν στον πειρασμό πιθανής τυχοδιωκτικής προβοκάτσιας…

Έβδομον: Πρωτίστως οι Αμερικανοί και δευτερευόντως η λοιπή Δυτική συμμαχία, προτιμούν να έχουν απέναντί τους μια Ρωσία ως αυτοτελή ισχυρό δρώντα παρά μια Ρωσία ως μέρος ενός πανίσχυρου Σινορωσικού υβριδικού γεωστρατηγικού συνασπισμού ο οποίος πρακτικά ΔΕΝ θα αντιμετωπίζεται. Είναι λοιπόν φανερό ότι αυτό το ρίσκο ΔΕΝ θα το αναλάβουν για να στηρίξουν το αμφίβολης έκβασης Ουκρανικό αφήγημα…

Όγδοον: Τα παραπάνω προφανώς δεν σημαίνουν ότι οι διεργασίες που σχετίζονται με το Ουκρανικό οδηγούνται σε μια βαθμιαία εκτόνωση. Αντιθέτως… Όλα δείχνουν ότι οι εξελίξεις βαίνουν επιταχυνόμενες. Και τα πιθανά ενδεχόμενα είναι δυο…

Αν οι Ουκρανοί δεν αποδειχτούν υπερβολικά αφελείς ή ματαιόδοξοι, η Ρωσία είναι πάρα πολύ πιθανό πως θα «καταπιεί» διπλωματικά την «Δημοκρατία του Ντονέτσκ», δημιουργώντας έτσι ευρύτερες υποθήκες ασφαλείας για την επόμενη μέρα…

Αν όμως οι Ουκρανοί αποδειχτούν αφελείς ή ευεπίφοροι σε τυχοδιωκτισμούς και προβοκάτσιες, θα κληθούν να πληρώσουν πολύ βαρύ τίμημα σε ανθρώπινες απώλειες και εδαφικό ακρωτηριασμό που θα κάνει την πιθανότητα του διπλωματικού ΜΑΤ με την «Δημοκρατία του Ντονέτσκ» να μοιάζει με παιδικό παραμύθι…

Θα επανέλθουμε…

του πολιτικού συμβούλου και αναλυτή Mathieu Slama*

Με το Δελτίο εμβολιασμού καταργείται η ισότητα των πολιτών έναντι του κράτους και χρησιμοποιείται ως εκβιασμός για την απόκτηση της ιδιότητας του πολίτη!

To Συνταγματικό Δικαστήριο αποφάσισε τη νομιμότητα της θέσπισης του δελτίου εμβολιασμού. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη: επικυρώνει τόσο το δελτίο όσο και το νόμο που ενισχύει τα εργαλεία διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης, παρά κάποιες ερμηνευτικές επιφυλάξεις δευτερεύουσας σημασίας. Το Δικαστήριο αναφέρει, με πολύ προσεκτική γλώσσα, ότι το κείμενο «επιχειρεί  μια ισορροπημένη συνδιαλλαγή μεταξύ των συνταγματικών απαιτήσεων».

Τι μένει να πούμε που δεν ειπώθηκε εδώ και δύο χρόνια; Πώς να εκφράσεις την αγανάκτησή σου μπροστά σε μια απόφαση που για άλλη μια φορά συνιστά πλήρη προδοσία για όλα αυτά για τα οποία ιδρύθηκε το Συνταγματικό Δικαστήριο;

Επικυρώνοντας το δελτίο εμβολιασμού, οι «σοφοί» του Συνταγματικού Δικαστηρίου επικυρώνουν μια αλλαγή στο πολιτικό πρότυπο. Και είναι συνένοχοι μιας δημοκρατικής πανωλεθρίας που δεν έχει αντίστοιχη στην πρόσφατη ιστορία μας.

Αυτό το νέο πολιτικό πρότυπο στο οποίο εισερχόμαστε θάβει την κοινωνία της ελευθερίας, όπως την κληρονομήσαμε από τη Γαλλική Επανάσταση. Μια κοινωνία στην οποία η ελευθερία είναι η αρχή που προάρχει όλων των άλλων, μια κοινωνία δικαιωμάτων, μια κοινωνία όπου το Σύνταγμα –και οι θεματοφύλακές του– προστατεύουν τους πολίτες από την αυθαιρεσία της εξουσίας, μια κοινωνία όπου η υπηκοότητα είναι μία και αδιαίρετη. Αυτό που αφήνουμε πίσω μας, με αφορμή αυτή την [υγειονομική] κρίση, είναι η τεράστια κληρονομιά της Δημοκρατίας και ολόκληρη η φιλελεύθερη παράδοση που πηγάζει από αυτήν, είναι επίσης αυτή η απλή, όμορφη ιδέα ότι η εξουσία είναι στην υπηρεσία των πολιτών και όχι ο δυνάστης τους.

Το νέο καθεστώς στο οποίο εισερχόμαστε είναι ένα αυταρχικό καθεστώς,

ένα καθεστώς στο οποίο τα καθήκοντα προηγούνται των δικαιωμάτων (κατά την παραδοχή του ίδιου του Αρχηγού Κράτους!),

στο οποίο η ηθική αντικαθιστά το νόμο,

όπου η τάξη είναι η προϋπόθεση της ελευθερίας,

όπου κερδίζεται η υπηκοότητα.

Ένα καθεστώς που ξεχωρίζει τους καλούς από τους κακούς πολίτες,

που θεσπίζει μια ηθική τάξη που αντικαθιστά το νομικό πλαίσιο,

ένα καθεστώς που καθιερώνει μια νέα μέθοδο διακυβέρνησης, αυτή του εκβιασμού της ελευθερίας.

Το δελτίο εμβολιασμού δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκβιασμός, ένα εργαλείο πειθαρχίας που καταργεί την ελευθερία μας για να μας την επιστρέψει υπό την προϋπόθεση της καλής μας συμπεριφοράς. «Σας εξουσιοδοτούμε να είστε ελεύθεροι!», μας λέει ευθαρσώς η εξουσία σε πείσμα της Διακήρυξής μας για τα Δικαιώματα του ανθρώπου και των πολιτών που καθιερώνει την ελευθερία ως αναπολλιοτρίωτο και μη τροποποιούμενο δικαίωμα… Πώς το Συνταγματικό Δικαστήριο έφτασε να επικυρώσει μια τέτοια δημοκρατική εκτροπή;

Σε όλους εκείνους που ανταπαντούν « δεν υπάρχουν εναλλακτικές », πώς εξηγούν, λοιπόν, ότι πολλές χώρες στον κόσμο δεν έχουν καταφύγει ούτε στην υποχρέωση [εμβολιασμού] ούτε στο δελτίο; Πώς εξηγούν ότι πολλοί από τους πιο λαμπρούς νομικούς θεωρούν το δελτίο αντισυνταγματικό, ότι ακόμη και στην επιστημονική κοινότητα υψώνονται σοβαρές φωνές προτείνοντας μια διαφορετική πολιτική υγείας; Και ξέρουν ότι σε μια Δημοκρατία, ο σκοπός δεν δικαιολογεί όλα τα μέσα και ότι η πιθανή αποτελεσματικότητα του δελτίου δεν είναι σε καμία περίπτωση αποδεκτό επιχείρημα εν όψει της βλάβης που προκαλεί στο δημοκρατικό μας πρότυπο;

Φυσικά, οι συνταγματικοί δικαστές δεν ευθύνονται αποκλειστικά για αυτήν την καταστροφή.

Υπάρχουν πολλοί επιστήμονες και γιατροί που πηγαινοέρχονται στις τηλεοράσεις εδώ και δύο χρόνια για να προτείνουν τα πιο αυταρχικά και ελευθεροκτόνα μέτρα, παρόλο που δεν έχουν καμία απολύτως νομιμότητα γι’ αυτό.

Υπάρχουν φυσικά οι κυβερνώντες μας που έχουν εφεύρει τρελά πολιτικά εργαλεία, που επέβαλαν στους Γάλλους μέτρα από τα πιο ελευθεροκτόνα στον κόσμο, που γύρισαν την πλάτη στο θάρρος και υποχώρησαν τελείως στα πάντα. Κυβερνήτες-διαχειριστές, πολλοί από τους οποίους δεν έχουν δημοκρατική παιδεία, που δεν γνωρίζουν τίποτα από την ιστορία μας, τους Ξεβράκωτους, τους στρατιώτες του έτους 2 [μετά την Επανάσταση], τους εξεγερμένους της Κομμούνας, τους Κλεμανσώ, Ζωρές, Μπλουμ, όλους αυτούς που έχτισαν τη φιλελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία μας , που παίρνουν αποφάσεις σε σχέση με καμπύλες, σχήματα, γραφήματα… και οι οποίοι, λόγω των περιστάσεων, δεν έχουν ιδέα για το κακό που προκαλούν στη δημοκρατία μας!

Υπάρχει όμως και ένας τρίτος υπεύθυνος, και είμαστε εμείς, οι Γάλλοι πολίτες. Υποστηρίζοντας όλα τα ελευθεροκτόνα μέτρα που λήφθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια, ενθαρρύνοντας την κυβέρνηση στην αυταρχική της βιασύνη και την πολιτική της του αποδιοπομπαίου τράγου έναντι της μειοψηφίας των μη εμβολιασμένων, ανοίξαμε το δρόμο για τη δική μας δουλεία. Μια πιο διστακτική [κοινή] γνώμη αναμφίβολα θα έκανε την εξουσία να σκεφτεί δύο φορές τη στρατηγική της σκληρής γραμμής, και να λειτουργήσει ως η μόνη πραγματική αντιεξουσία που μας απόμεινε σε αυτήν την κρίση.

Ό,τι θυσιάζουμε σε αυτή την κρίση, μπορεί να το αποκτήσουμε ξανά, αλλά δεν θα επιστρέψουμε στο παρελθόν. Ό,τι εφευρέθηκε θα παραμείνει, τα νέα εργαλεία υποτέλειας θα μπουν στην «εργαλειοθήκη» (κατά τα λόγια βουλευτή της πλειοψηφίας) και οι πληγές που προκλήθηκαν στο δημοκρατικό μας πρότυπο δεν θα επουλωθούν. Και αποποιούμαστε, όπως εξήγησε πρόσφατα η φιλόσοφος Barbara Stiegler, την ελευθερία με την έννοια που την εννοεί ο Διαφωτισμός, που βασίζεται στην ικανότητα να συλλογίζεται κανείς μόνος του, η οποία πρέπει να παρέχεται σε όλους τους πολίτες σε νόμιμη ηλικία (ή στη διαδικασία να γίνουν), ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις τους ή το μορφωτικό τους επίπεδο. Όλα τα υποκείμενα που καλούνται να συναινέσουν πρέπει να θεωρούνται καταρχήν, είτε μας αρέσει είτε όχι, ως λογικά υποκείμενα, ικανά να συζητήσουν από κοινού και να αντιπαραχθούν για την αλήθεια και την κοινή υπόθεση (res publica), χωρίς κανένας κηδεμόνας της ανθρώπινης υπόστασης να μπορεί να υπαγορεύσει αντ’ αυτών το κοινό καλό».

* Δημοσίευσε στις 20 Ιανουαρίου 2021, το βιβλίο Adieu la liberté, έκδοση Presse de la Cité.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή:https://www.lefigaro.fr/vox/societe/en-validant-le-passe-vaccinal-le-conseil-constitutionnel-enterine-un-changement-de-modele-politique-20220121

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Η πρώτη νίκη και η συνέχιση του αγώνα

Στις 13 Ιανουαρίου ο Χρήστος Τυρμπάκης, πρόεδρος της κοινότητας Φυλακίου του δήμου Ορεστιάδας, αντιλήφθηκε την έλευση φορτηγού, το οποίο μετέφερε σκαπτικό μηχάνημα και κατευθυνόταν προς το Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) παράνομων μεταναστών που υπάρχει λίγο έξω από το χωριό του. Το συγκεκριμένο σκαπτικό μηχάνημα θα υλοποιούσε την αρχική φάση των εργασιών για επέκταση του συγκεκριμένου ΚΥΤ. Αμέσως έσπευσε και παρεμπόδισε με το αυτοκίνητό του το φορτηγό με αποτέλεσμα να συλληφθεί από αστυνομικούς. Την επομένη, στις 14 Ιανουαρίου, πάλι ο Χρήστος Τυρμπάκης αντίκρισε το σκαπτικό μηχάνημα να εκτελεί εργασίες έξω από το ΚΥΤ, έβαλε το σώμα του μπροστά από αυτό ενώ κατέγραψε το συμβάν με το κινητό του και το διέδωσε ζωντανά μέσω του Facebook.

Μόλις μαθεύτηκαν τα πιο πάνω ξεκίνησαν οι συνεννοήσεις Εβριτών πολιτών και το απόγευμα

του Σαββάτου 15 Ιανουαρίου αναρτήθηκε στο Facebook πρόσκληση για συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο ΚΥΤ Φυλακίου. Διοργανωτές αυτής της εκδήλωσης ήταν η ομάδα «Χειμερινοί Κολυμβητές Ορεστιάδας», ο σύλλογος «Αινήσιο Δέλτα» και άλλοι φορείς. Το ραντεβού δόθηκε για την Κυριακή 16 Ιανουαρίου στις 10 π.μ. Από το απόγευμα του Σαββάτου μέχρι το πρωί της Κυριακής ήταν πάρα πολύ λίγος ο χρόνος ώστε να διαδοθεί το μήνυμα και να προλάβουν όσοι επιθυμούσαν να βρεθούν σε ένα σημείο, το οποίο απέχει περίπου δώδεκα χιλιόμετρα από την Τουρκία και τη Βουλγαρία. Ένα σημείο που βρίσκεται στο βορειοανατολικότερο άκρο της Ελλάδας, στην «πινέζα» όπως χαρακτηριστικά το αποκαλούν ορισμένοι.

Προσωπικά ενημερώθηκα αργά το απόγευμα του Σαββάτου από τον φίλο μου τον Κώστα Βενετίδη, κάτοικο Ορεστιάδας και μέλος του περιφερειακού συμβουλίου Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης, ο οποίος μου ανέφερε ότι κάτι άκουσε για μία συγκέντρωση που θα γινόταν στο χωριό Φυλάκιο την Κυριακή το πρωί, χωρίς όμως να ξέρει και ο ίδιος λεπτομέρειες για αυτήν. Έτσι, έσπευσα και εγώ στο Φυλάκιο, όπως και άλλοι πολίτες στη συντριπτική πλειονότητά τους Εβρίτες. Την Κυριακή το πρωί συγκεντρωθήκαμε λοιπόν στην πλατεία του Φυλακίου και εκεί έβγαλαν λόγο κάποιοι από τους παρευρισκόμενους.

Εμένα μου έκαναν την τιμή να μιλήσω δεύτερος μετά από τον Χρήστο Τυρμπάκη, ενώ ακολούθησαν οι δύο επικεφαλής των συλλογικοτήτων που αναφέρονται πιο πάνω και στη συνέχεια εκπρόσωποι φορέων και τοπικοί παράγοντες. Το κεντρικό συμπέρασμα των ομιλιών ήταν ότι δεν είναι δυνατόν να επιτραπεί η συγκέντρωση μεγάλου αριθμού παράνομων μεταναστών και μάλιστα ισλαμιστών σε μία τόσο ευαίσθητη εθνικά περιοχή όπως είναι η περιοχή του Έβρου και ότι πρέπει να ξεσηκωθούν και να διαμαρτυρηθούν κυρίως οι κάτοικοι του Έβρου, αλλά και όσοι από τους υπόλοιπους Έλληνες το επιθυμούν. Να σημειωθεί ότι δεν έχουν περάσει ούτε δύο χρόνια από την προσπάθεια των Τούρκων να πλημμυρίσουν τη χώρα μας με ισλαμιστές λαθροεισβολείς αφροασιατικής καταγωγής. Ευτυχώς τότε η Ελλάδα –με αρωγό και την τοπική κοινωνία–  αντέδρασε γρήγορα και αντιμετώπισε με απόλυτη επιτυχία όσους αλλοδαπούς προσπάθησαν να παραβιάσουν τα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο. Μετά από τις ομιλίες κατευθυνθήκαμε προς το ΚΥΤ με αγωνιστικό παλμό. Αρκετοί κρατούσαν ελληνικές σημαίες και πανό κατά της ύπαρξης δομών παράνομων μεταναστών στον Έβρο. Το πλήθος των διαδηλωτών ήταν περίπου χίλια άτομα.

Μόλις φτάσαμε στο ΚΥΤ «σπάσαμε» εύκολα τον κλοιό των ΜΑΤ, τα οποία δεν προέβαλαν καμία αντίσταση. Υπήρχε μόνο μία διμοιρία ΜΑΤ και σε καμία περίπτωση δεν άσκησαν πάνω μας βία ούτε μας προκάλεσαν. Βέβαια και από την πλευρά των διαδηλωτών δεν υπήρχε διάθεση βίας. Ακόμα και στις ελάχιστες περιπτώσεις εκνευρισμού από ορισμένους διαδηλωτές οι υπόλοιποι έσπευδαν να τους κατευνάσουν. Άλλωστε δεν ήταν οι αστυνομικοί το πρόβλημα αλλά η κυβέρνηση και ο υπουργός, ο κύριος Μηταράκης που επέμεναν στην επέκταση του ΚΥΤ. Τελικά όλα κύλησαν καλά και φύγαμε από το ΚΥΤ ικανοποιημένοι. Μπορεί λίγες ημέρες πριν να ήταν μόνος του ο Χρήστος Τυρμπάκης, αλλά την Κυριακή ήμασταν πολλοί. Θεωρήσαμε ότι η κυβέρνηση έλαβε το μήνυμα και δεν θα συνέχιζε τις εργασίες επέκτασης του ΚΥΤ χωρίς πρώτα να έρθει σε συνεννόηση με τους τοπικούς παράγοντες και να ακούσει τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους.

Την επόμενη ημέρα το πρωί, ο Χρήστος Τυρμπάκης, για μία ακόμα φορά αντίκρισε το σκαπτικό μηχάνημα να εκτελεί εργασίες. Προφανώς η κυβέρνηση έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων της τις αντιδράσεις μας. Μας αγνόησε και με προκλητικό τρόπο προσπάθησε να ολοκληρώσει το έργο που από καιρό είχε σχεδιάσει. Τότε ήταν που υπήρξε μεγάλος εκνευρισμός από την τοπική κοινωνία και νωρίς το μεσημέρι της Δευτέρας 17 Ιανουαρίου έγινε πανελλαδικό κάλεσμα μέσω του διαδικτύου για συμμετοχή σε διαμαρτυρία με διοργανωτές τους «Χειμερινούς Κολυμβητές Ορεστιάδας» και άλλους τοπικούς παράγοντες. Η διαμαρτυρία αυτή προγραμματίστηκε για την Τρίτη 18 Ιανουαρίου στις 2 μ.μ.

Την Τρίτη από το πρωί άρχισαν να συγκεντρώνονται πολίτες από διάφορες πόλεις κυρίως της βορείου Ελλάδος. Η ημέρα και η ώρα δεν ήταν βολικές για τον κόσμο, επειδή ήταν όλοι στις δουλειές τους, ωστόσο όσοι μπόρεσαν έδωσαν το παρόν. Τελικά το πλήθος που συγκεντρώθηκε ήταν μεγαλύτερο από εκείνο της Κυριακής, μόνο που αυτή τη φορά –όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω– ο κόσμος ήταν από διάφορες περιοχές της χώρας. Μεταξύ των διαδηλωτών υπήρχαν και ορισμένοι «θερμόαιμοι» νεαροί οι οποίοι αντιδρούσαν αρνητικά όσες φορές ζήτησε ο Τυρμπάκης και οι διοργανωτές να είμαστε κόσμιοι και να κάνουμε μία ειρηνική διαμαρτυρία. Ορισμένοι από τους διαδηλωτές ήθελαν να δώσουν λύση στο πρόβλημα «εδώ και τώρα» με χρήση βίας. Στην κεφαλή της πορείας τέθηκε μία μεγάλη ελληνική σημαία, την οποία κρατούσαν οι πρόεδροι των κοινοτήτων της περιοχής –είχαν συμφωνήσει οι 29 πρόεδροι των τοπικών κοινοτήτων της Ορεστιάδας να αντισταθούν στην επέκταση του ΚΥΤ– και οι υπόλοιποι ακολουθούσαμε από πίσω. Μόλις φτάσαμε στον χώρο του ΚΥΤ βρήκαμε μπροστά μας τέσσερις διμοιρίες των ΜΑΤ και μία κλούβα τοποθετημένη μπροστά από το σημείο της πλαϊνής εισόδου του ΚΥΤ. Ήταν το σημείο στο οποίο είχαμε καταλήξει και την Κυριακή. Εκεί ψάλαμε τον εθνικό ύμνο ενώ ακούστηκαν συνθήματα κατά των συγκεκριμένων δομών στον Έβρο. Οι «θερμόαιμοι» νεαροί από την αρχή έδειξαν τις άγριες διαθέσεις τους και άρχισαν να πετάνε πέτρες προς τα ΜΑΤ και δυναμιτάκια στον χώρο της διαμαρτυρίας. Οι διοργανωτές προσπαθούσαν να ηρεμήσουν τα πνεύματα αλλά η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη. Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ δεν αντιδρούσαν και στεκόντουσαν δίπλα από την κλούβα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαμαρτυρίας οι συγκεκριμένοι νεαροί πετούσαν πέτρες και δυναμιτάκια ενώ προκάλεσαν σημαντικές φθορές στην κλούβα των ΜΑΤ που βρισκόταν εκεί.

Οι τοπικοί παράγοντες της περιοχής θεώρησαν απαραίτητο να επιδοθεί ψήφισμα προς τον διοικητή του ΚΥΤ, στο οποίο να αναφέρεται η απαίτηση των προέδρων, των φορέων αλλά και των πολιτών του Έβρου να απομακρυνθούν οριστικά τα μηχανήματα που πραγματοποιούν έργα επέκτασης στο ΚΥΤ Φυλακίου. Αυτό κατέστη δυνατόν αφού εισήλθαμε κάποια άτομα εντός του χώρου του ΚΥΤ, μετά από άδεια του αστυνομικού διοικητή. Προσωπικά έγραψα το κείμενο που αποφασίστηκε, το οποίο υπογράφηκε από τοπικούς παράγοντες και επιδόθηκε στον διοικητή του ΚΥΤ με την επισήμανση να το διαβιβάσει στο υπουργείο μετανάστευσης και ασύλου, όπως επίσης και στον υπουργό. Στη συνέχεια εξήλθαμε από το ΚΥΤ και ανακοινώσαμε στους διαδηλωτές ότι επιδώσαμε το ψήφισμα.

Οι νεαροί που υποστήριζαν ότι πρέπει να δοθεί λύση στο πρόβλημα της επέκτασης του ΚΥΤ με βίαιο τρόπο, άρχισαν να βανδαλίζουν με ακόμα αγριότερο τρόπο την κλούβα των ΜΑΤ, ενώ συνέχιζαν να πετροβολούν τους άντρες των ΜΑΤ. Κάποια στιγμή που η βία από πλευράς των νεαρών έγινε εντονότερη και ενώ είχαν φύγει από το χώρο οι περισσότεροι διαδηλωτές, τα ΜΑΤ έκαναν χρήση χημικών αερίων και προσπάθησαν να διαλύσουν τους εναπομείναντες διαδηλωτές με τους οποίους ακολούθησε συμπλοκή. Οι αστυνομία συνέλαβε ορισμένους διαδηλωτές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι συλληφθέντες ήταν από την ομάδα των «θερμόαιμων» που επιθυμούσαν τη χρήση βίας.

Από το απόγευμα της Τρίτης το θέμα της διαδήλωσης αλλά και των επεισοδίων δημοσιεύτηκε στις μεγάλες ιστοσελίδες των Αθηνών αλλά και γενικότερα όλης της χώρας. Ενώ με τη διαδήλωση της Κυριακής δεν ασχολήθηκε κανένα τηλεοπτικό κανάλι ούτε καν του Έβρου –πλην του τηλεοπτικού καναλιού της Ορεστιάδας, το οποίο έκανε μία μικρή αναφορά στο γεγονός–, η διαδήλωση της Τρίτης ήταν το κύριο θέμα των δελτίων ειδήσεων των τηλεοπτικών καναλιών της Αλεξανδρούπολης και αναφέρθηκε και στα δελτία ειδήσεων τηλεοπτικών καναλιών των Αθηνών. Μεγάλη η δημοσιότητα λοιπόν στα γεγονότα κατά της επέκτασης του ΚΥΤ. Το κλίμα έδειχνε ότι πλέον το θέμα δεν θα είναι αδιάφορο ούτε για την κυβέρνηση και αυτό έδινε μία ελπίδα ότι ίσως η τελευταία αναθεωρούσε το σχεδιασμό της για τη συγκεκριμένη δομή παράνομων μεταναστών.

Την επόμενη μέρα, Τετάρτη 19 Ιανουαρίου, μάθαμε ότι ο υπεργολάβος που διενεργούσε εργασίες επέκτασης του ΚΥΤ απέσυρε τα μηχανήματά του και έλυσε τη συνεργασία του με την εταιρία ΤΕΡΝΑ, η οποία είναι αυτή που έχει αναλάβει το έργο επέκτασης του ΚΥΤ. Βέβαια ο υπεργολάβος αυτός είναι κάτοικος του βόρειου Έβρου και για ευνόητους λόγους αποσύρθηκε μετά από την αναταραχή που δημιουργήθηκε. Σε κάθε περίπτωση η συγκεκριμένη εξέλιξη αποτελεί μία πρώτη νίκη. Ο αγώνας κατά της επέκτασης του ΚΥΤ Φυλακίου έδωσε καρπούς. Βέβαια, από πληροφορίες που διέρρευσαν έγινε γνωστό ότι έχει κληθεί από την ΤΕΡΝΑ υπεργολάβος από άλλη περιοχή της Ελλάδας προκειμένου να αναλάβει το συγκεκριμένο έργο. Επομένως απαιτείται συνέχιση του αγώνα, ώστε να δοθεί οριστική λύση σε αυτό το τόσο κρίσιμο θέμα, το οποίο είναι πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα θέμα εθνικής ασφάλειας. Η τοπική κοινωνία του Έβρου είναι έτοιμη για συνέχιση του αγώνα τον οποίο προτίθεται να εντείνει ακόμα περισσότερο. Φυσικά ευχής έργον είναι να κατανοήσει η κυβέρνηση ότι αυτές οι δομές των παράνομων μεταναστών στα ελληνοτουρκικά σύνορα εκθέτουν την πατρίδα μας σε κίνδυνο και να τις καταργήσει. Έτσι θα υπάρξει και κοινωνική ηρεμία αλλά και εθνική ασφάλεια.

Υ.Γ.1: Αξίζει να σημειωθεί ότι στις δύο διαμαρτυρίες στο Φυλάκιο (της Κυριακής και της Τρίτης) σε επίπεδο περιφέρειας το παρόν έδωσε μόνο ο περιφερειακός σύμβουλος της διοικούσας παράταξης κύριος Κώστας Βενετίδης, ενώ από τους βουλευτές του νομού Έβρου δεν εμφανίστηκε κανείς. Συζητήθηκε πολύ αρνητικά και η απουσία του δημάρχου Ορεστιάδας κυρίου Βασίλη Μαυρίδη.

Υ.Γ.2: Την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου περίπου στις 11:25 π.μ. έφτασε στο ΚΥΤ Φυλακίου νέο σκαπτικό μηχάνημα από τα Τρίκαλα και λίγη ώρα αργότερα ξεκίνησε τις εργασίες επέκτασης του ΚΥΤ. Την Τετάρτη 19 Ιανουαρίου ο δήμαρχος Ορεστιάδας Βασίλης Μαυρίδης είχε αναρτήσει στο προφίλ του στο Facebook το εξής κείμενο: «Καταθέσαμε τα ασφαλιστικά μέτρα για το έργο στο Φυλάκιο. Η εκδίκαση της προσωρινής διαταγής ορίστηκε για την Πέμπτη 27/1/22». Προφανώς οι υπεύθυνοι του έργου στο ΚΥΤ δεν καταλαβαίνουν ούτε από ασφαλιστικά μέτρα. Τις επόμενες ώρες θα φανούν και οι αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας σε αυτή τη νέα εξέλιξη.

*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Ιατρικού Τμήματος του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού.

[email protected]

Παραιτήθηκε, σύμφωνα με γερμανικά ΜΜΕ, ο επικεφαλής του γερμανικού ναυτικού Schönbach μετά τα σχόλια που έκανε για τον Πούτιν, με αφορμή την Ουκρανία.

Η Γερμανία βρέθηκε σήμερα αντιμέτωπη με διπλωματικό επεισόδιο, μετά τα σχόλια του επικεφαλής του Πολεμικού Ναυτικού Kay-Achim Schönbach για τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν και την κρίση στην Ουκρανία. Αργά το Σάββατο, πολλά γερμανικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ότι ο Schönbach παραιτήθηκε από τη θέση του.

Ολα ξεκίνησαν από μια ομιλία που έδωσε ο Schönbach κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Ινδία. Μιλώντας στο Ινστιτούτο Αμυντικών Μελετών και Αναλύσεων Manohar Parrikar, ο Γερμανός αντιναύαρχος είπε ότι ο Πούτιν «πιθανώς» αξίζει σεβασμό.

«Αυτό που πραγματικά θέλει είναι σεβασμός», είπε ο αντιναύαρχος.

«Και, Θεέ μου, το να δίνεις σε κάποιον σεβασμό έχει χαμηλό κόστος, ακόμη και καθόλου κόστος. … Είναι εύκολο να του δώσουμε τον σεβασμό που πραγματικά απαιτεί – και πιθανώς επίσης αξίζει», είπε ο Schönbach, χαρακτηρίζοντας τη Ρωσία μια παλιά και σημαντική χώρα.

Ο Schönbach δήλωσε ότι οι ενέργειες της Ρωσίας στην Ουκρανία πρέπει να αντιμετωπιστούν, αλλά πρόσθεσε ότι «η χερσόνησος της Κριμαίας χάθηκε: Δεν θα επιστρέψει ποτέ – αυτό είναι γεγονός».

Η άποψη αυτή έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την επίσημη άποψη της ΕΕ και των ΗΠΑ. Η Ουάσινγκτον και οι σύμμαχοί της λένε ότι η προσάρτηση της χερσονήσου από την Ουκρανία από τη Μόσχα το 2014 ήταν απαράδεκτη και πρέπει να ανατραπεί.

Το Σάββατο, το υπουργείο Εξωτερικών της Ουκρανίας δήλωσε ότι κάλεσε τη Γερμανίδα πρέσβειρα Άνκα Φελντχούζεν για να τονίσει «το κατηγορηματικά απαράδεκτο» των σχολίων του Schönbach.

Ο Schönbach ζητά συγγνώμη στο Twitter

Τα σχόλια του αρχηγού του Πολεμικού Ναυτικού έρχονται την ώρα που η Ρωσία έχει συγκεντρώσει δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες στα σύνορα της Ουκρανίας και πολλοί ανησυχούν ότι μια εισβολή θα μπορούσε να είναι στα σκαριά. Η Ρωσία έχει αρνηθεί οποιαδήποτε σχεδιαζόμενη επίθεση εναντίον της Ουκρανίας.

Η γερμανική κυβέρνηση δεν προέβη σε επίσημη δήλωση, αν και πήρε αποστάσεις από τα σχόλια του Schönbach το Σάββατο.

«Το περιεχόμενο και η επιλογή των λέξεων των δηλώσεων δεν ανταποκρίνονται σε καμία περίπτωση στη θέση του ομοσπονδιακού υπουργείου Άμυνας», δήλωσε εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Άμυνας στο δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο ZDF.

Ο Schönbach πρέπει τώρα να δώσει εξηγήσεις στον προϊστάμενό του, τον Γενικό Επιθεωρητή Eberhard Zorn, δήλωσε το υπουργείο. Επιπλέον, ο κυβερνητικός συνασπισμός της Γερμανίας θα συζητήσει τις δηλώσεις του αρχηγού του Πολεμικού Ναυτικού τη Δευτέρα, μετέδωσε το ZDF.

Από την πλευρά του, ο Schönbach ζήτησε συγγνώμη στον λογαριασμό του στο Twitter. «Δεν υπάρχει λόγος να μαλώνουμε: ήταν σαφώς ένα λάθος», έγραψε στο Twitter.

«Οι παρατηρήσεις μου για την αμυντική πολιτική κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας σε ένα think tank στην Ινδία αντανακλούσαν την προσωπική μου άποψη εκείνη τη στιγμή. Σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζουν την επίσημη θέση του υπουργείου Άμυνας», έγραψε.

Ουκρανία: Τα σχόλια είναι «απογοητευτικά»
Το ουκρανικό υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε τη Γερμανία να απορρίψει τα σχόλια του Schönbach σχετικά με την Κριμαία, λέγοντας ότι υπονομεύουν τις προσπάθειες αντιμετώπισης της ρωσικής επιθετικότητας.

«Η Ουκρανία είναι ευγνώμων στη Γερμανία για την υποστήριξη που έχει ήδη παράσχει από το 2014, καθώς και για τις διπλωματικές προσπάθειες για την επίλυση της ρωσο-ουκρανικής ένοπλης σύγκρουσης. Αλλά οι σημερινές δηλώσεις της Γερμανίας είναι απογοητευτικές και αντιβαίνουν σε αυτή την υποστήριξη και την προσπάθεια», ανέφερε ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών Ντμίτρο Κουλέμπα σε tweet.

«Οι Γερμανοί εταίροι πρέπει να σταματήσουν να υπονομεύουν την ενότητα με τέτοια λόγια και πράξεις και να ενθαρρύνουν τον (Ρώσο πρόεδρο) Βλαντιμίρ Πούτιν να εξαπολύσει νέα επίθεση στην Ουκρανία», πρόσθεσε ο Κουλέμπα.

Το Κίεβο υπογράμμισε επίσης τη «βαθιά απογοήτευσή» του για τη θέση της γερμανικής κυβέρνησης «σχετικά με τη μη παροχή αμυντικών όπλων στην Ουκρανία». Η έλλειψη υποστήριξης με όπλα είναι ένα άλλο σημείο διαφωνίας μεταξύ των δύο χωρών.

Την Παρασκευή, η Γερμανία φέρεται να έφτασε στο σημείο να εμποδίσει την Εσθονία να στείλει όπλα γερμανικής κατασκευής στην Ουκρανία.

Το Βερολίνο υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι δεν υποστηρίζει την αποστολή όπλων σε ενεργές ζώνες συγκρούσεων και τονίζει ότι τέτοιες παραδόσεις θα εμπόδιζαν τις διαπραγματεύσεις και την ειρηνική επίλυση της κρίσης.

https://www.iefimerida.gr/kosmos/paraitithike-epikefalis-germanikoy-naytikoy