του στρατηγικού αναλυτή Alexandre Del Valle

Oι ΗΠΑ δημιούργησαν την ουκρανική κρίση για να ματαιώσουν την προμήθεια ρωσικού φυσικού αερίου από την Ευρώπη και να αυξήσουν τις πωλήσεις του δικού τους υγροποιημένου αερίου.

Το σχέδιο του αγωγού South Stream υφίσταται τις συνέπειες αυτού που ονομάσαμε «νέο ψυχρό πόλεμο» ΗΠΑ-Ρωσίας.

Αυτός ο αγωγός, μήκους 3.600 χιλιομέτρων, που προοριζόταν να εξάγει φυσικό αέριο από τη Σιβηρία, παρακάμπτοντας την Ουκρανία, επρόκειτο να προμηθεύει έως και 63 δις κυβικά μέτρα ετησίως σε ευρωπαϊκές χώρες χάρη σε δύο κλάδους, ο ένας προς την Αυστρία, ο άλλος προς τα Βαλκάνια και την Ιταλία. Το έργο αυτό, το οποίο ξεκίνησε το 2007, με την υποστήριξη ιδίως της Ιταλίας και άλλων χωρών της Νότιας Ευρώπης και των Βαλκανίων, εγκαταλείφθηκε τον Δεκέμβριο του 2014, λόγω πιέσεων από τις πιο αντιρωσικές χώρες της ΕΕ, και επομένως από τις ΗΠΑ, που ήθελαν να δουν τους Ουκρανούς συμμάχους τους να παραμένουν στο παιχνίδι του φυσικού αερίου και κυρίως να μην εξαρτώνται άμεσα από τη Μόσχα.

Αυτή η ρωσο-σκεπτικιστική επιλογή επρόκειτο να ευνοήσει ως αντίδραση μια γεωενεργειακή προσέγγιση μεταξύ Ρώσων και Τούρκων (οι τελευταίοι εμπλέκονται παραδοσιακά στη μείωση της ευρωπαϊκής εξάρτησης από τη Ρωσία, αλλά αποφάσισαν να προσφέρουν τη διέλευση στον πλειοδότη και οι ίδιοι έχουν απόλυτη ανάγκη υδρογονανθράκων από τη Ρωσία και τις φιλορωσικές πρώην σοβιετικές τουρκόφωνες Δημοκρατίες που είναι μέλη της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών (ΚΑΚ)). Ενώ έτσι έχουν τα πράγματα, άλλες υποδομές επιτρέπουν την προώθηση του αερίου της Ρωσίας, κυρίως προς τη Γερμανία (North Stream), μιας χώρας  από τις περισσότερο εξαρτώμενες της ΕΕ από τη Ρωσία λόγω της ζήτησης φυσικού αερίου (63,5%).

Ο αγωγός φυσικού αερίου Nord Stream 2, ο οποίος περνά κάτω από τη Βαλτική και καταλήγει στη βόρεια Γερμανία, τέθηκε σε λειτουργία το 2012. Το σχέδιο Nord Stream 2 είχε στόχο να διπλασιάσει τη χωρητικότητα των άμεσων ρωσικών παραδόσεων φυσικού αερίου από το δίκτυο Nord Stream 1, ώστε να φτάσει τα 110 δις m³ ανά έτος. Με επενδύσεις που υπολογίζονται στα 11 δις ευρώ, οι μισές χρηματοδοτούμενες από τη ρωσική εταιρεία Gazprom (και το υπόλοιπο από τις ευρωπαϊκές εταιρείες OMV, Wintershall Dea, Engie, Uniper και Shell), το έργο προκάλεσε την οργή του δικομματικού Κογκρέσου των ΗΠΑ, το οποίο κατηγορούσε δημοσίως τη Γερμανία ως  «αιχμάλωτη»  της Ρωσίας και απαιτούσε την εγκατάλειψή του… προτού εγκρίνει  «εξωεδαφικές» κυρώσεις  σε εταιρείες που συνεργάζονται στο σχέδιο τον Δεκέμβριο του 2019.

Έτσι, το έργο διακόπηκε απότομα για σχεδόν ένα χρόνο, προτού φανεί ότι θα ξαναρχίσει τον Δεκέμβριο του 2020. Αν και τα 1.230 χιλιόμετρά του έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί (λείπει το 6% του αγωγού φυσικού αερίου, 74 χιλιόμετρα), το σχέδιο του αγωγού φυσικού αερίου που συνδέει τη Ρωσία και τη Γερμανία, που επρόκειτο να τεθεί σε λειτουργία στις αρχές του 2020, δεν είναι στο τέλος των προβλημάτων της. Η Αμερική, και επομένως όχι μόνο ο Τραμπ, αλλά και ο διάδοχός του Τζο Μπάιντεν, συνεχίζουν να πολλαπλασιάζουν τα μέσα πίεσης για να καθυστερήσουν ή να θέσουν σε κίνδυνο την έναρξη λειτουργίας του αγωγού φυσικού αερίου, βλέποντας στην Ευρώπη μια τέλεια διέξοδο για το άφθονο φυσικό αέριο από σχιστόλιθο.

Αυτό δείχνει για άλλη μια φορά πώς η μονομερής αμερικανική δύναμη εκμεταλλεύεται συγκρούσεις όπως στην Ουκρανία (που επιπλέον βοήθησε να εκραγεί) και ηθικολογικά επιχειρήματα, για να διαιωνίσει τη διεθνή παρέκκλιση που συνιστούν οι αμερικανικοί εξωεδαφικοί νόμοι που επιτρέπουν στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ να παγώσει τα περιουσιακά στοιχεία οποιωνδήποτε κρατών και εταιρειών στον κόσμο (με «πρόστιμα» που φτάνουν τα δισεκατομμύρια δολάρια) που κατηγορούνται για συναλλαγές με «αδίστακτα κράτη» υπό κυρώσεις, στην πραγματικότητα των οποίων τα ενεργειακά συμφέροντα (Ιράν, Ρωσία κ.λπ.) διαταράσσουν αυτά των αμερικανικών εταιρειών και τις στρατηγικές περιορισμού του Αμερικανικού Βαθέος Κράτους…

Πέρα από το ρωσικό φυσικό αέριο, οι Ευρωπαίοι προμηθεύονται επίσης από τη Νορβηγία, την Αλγερία και το Κατάρ, γεγονός που εξηγεί επίσης την ανεκτικότητα της ΕΕ έναντι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Ευρώπη, που χρηματοδοτείται και χρηματοδοτείται ακριβώς από τη Ντόχα… Όλα συνδέονται. Χάρη στη δαιμονοποίηση-εκδίωξη του ρώσου ανταγωνιστή γεωενέργειας από τις ΗΠΑ στο όνομα των φακέλων της Ουκρανίας και της Συρίας ή του ζητήματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολύ υποκριτικά προσανατολισμένου αθωώνοντας τις πετρομοναρχίες πολύ πιο δικτατορικές από τη Μόσχα, η ΕΕ δεν είναι πλέον ο μοναδικός κύριος του ενεργειακού της πεπρωμένου.

Απέχουμε πολύ από τη ρωσοευρωπαϊκή αλληλεγγύη και τον άξονα γεωενέργειας Παρίσι-Βερολίνο-Μόσχα που επιθυμούσε ο στρατηγός Ντε Γκωλ ως μέρος του σχεδίου του Φουσέ για μια Ευρώπη των Εθνών ανεξάρτητη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και ως εκ τούτου ανεξάρτητη…

Για το σκοπό αυτό, ο πρώην υπουργός Ενέργειας της Αμερικής, Ρικ Πέρι, δεν δίστασε να επαινέσει τα πλεονεκτήματα του αμερικανικού φυσικού αερίου, το οποίο είναι πολύ ακριβότερο από το ρωσικό σε περίπτωση επαναδιαπραγμάτευσης των συμβάσεων, αλλά που παρουσιάζεται ως «αξιόπιστο» και συνώνυμο της «ελευθερίας» για τους Ευρωπαίους!

Το 2019, οι εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) εκτινάχτηκαν κατά 87% και το 15% του συνόλου προέρχονταν από τις ΗΠΑ.

Η επανάσταση του αμερικανικού σχιστολιθικού φυσικού αερίου, που ξεκίνησε το 2000-2008, ιδιαίτερα την εποχή του λεγόμενου οικολογικού Ομπάμα, άλλαξε εντελώς την αμερικανική και παγκόσμια ενεργειακή κατάσταση, καθιστώντας τη χώρα υπερδύναμη πετρελαίου και φυσικού αερίου και ανατρέποντας έτσι τις παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες.

Περιέργως, οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες, συνήθως στην πρώτη γραμμή των οικολογικών απαιτήσεων, δεν προσπάθησαν να εμποδίσουν την προμήθεια αυτού του οικολογικά πολύ αρνητικού αερίου, του οποίου η εξόρυξη γίνεται με τη διαδικασία της υδραυλικής ρωγμής, με μεγάλη κατανάλωση χημικών και νερού και μια πραγματική οικολογική καταστροφή. Ο λόγος είναι ότι η δουλοπρέπειά τους προς το ΝΑΤΟ, και επομένως η εχθρότητά τους προς τη Ρωσία (εκτός από τη Γερμανία που έχει ζωτική ανάγκη για ρωσικό αέριο και ως εκ τούτου έχει υποστηρίξει τους Nord Stream 1 και 2), ωθεί την ΕΕ να μην κάνει τίποτα ενάντια στην αυξανόμενη προμήθεια αυτού του αμερικανικού σχιστολιθικού αερίου που θα μπορούσε να συμβάλει στη μείωση της ευρωπαϊκής εξάρτησης από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες.

Έτσι, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι εξαγωγές υγρού φυσικού αερίου των ΗΠΑ στην Ευρώπη έχουν αυξηθεί κατά 272% από τον Ιούλιο του 2018…

Όταν ο Τζο Μπάιντεν υπόσχεται στους Ρώσους  «οικονομικές κυρώσεις τόσο τρομερές όσο αυτές κατά του Ιράν» σε περίπτωση εισβολής (φανταστικής) στην Ουκρανία, ο παραλληλισμός είναι είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για  τις πραγματικές γεωενεργειακές αμερικανικές προθέσεις:

οι αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν – όχι μόνο για την «ηθική», αλλά και για τον ενεργειακό ανταγωνισμό – όντως έχουν ανοίξει νέες αγορές για το αμερικανικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, το οποίο έχει έτσι εν μέρει υποκαταστήσει το ιρανικό αργό που εξάγεται στην Ευρώπη και την Ασία…

Επιστρέφοντας στο θέμα της Ουκρανίας και του αγωγού φυσικού αερίου North Stream 2, ο οποίος θα την παρακάμψει και θα «κινδυνεύσει» να καταστήσει πολύ ασφαλέστερη τη μεταφορά του πλεονάσματος ρωσικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη – συνήθως πολύ φθηνότερο και πιο πράσινο από το σχιστολιθικό αέριο – καταλαβαίνουμε γιατί οι ΗΠΑ επιμένουν στο να μην δίνουν εγγυήσεις στη Μόσχα για τη μη επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία: γιατί αν η Ουάσιγκτον έκανε αυτή την παραχώρηση που ζητούσε η Μόσχα από το 1991, η Ρωσία δεν θα πιέζονταν πλέον να κάνει λάθη, θα ήταν λιγότερο αντιδυτική και επομένως πιο δύσκολη για δαιμονοποίηση…

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.atlantico.fr/article/decryptage/ukraine—joe-biden-est-il-un-danger-pour-l-occident-conflit-ukraine-washington-vladimir-poutine-declin-otan-barthelemy-courmont

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η διεθνής κοινότητα – μαζί της φυσικά και η Ελληνική κοινωνία – έχει στραμμένη την προσοχή της στο Ουκρανικό και ανησυχεί δικαιολογημένα για την πιθανότητα να τεθούν οι εξελίξεις εκτός ελέγχου, γεγονός που θα έχει επιπτώσεις ευρύτερες στην περιφερειακή σταθερότητα, στην ασφάλεια και φυσικά στην Παγκόσμια Οικονομία…

Η πολιτική ηγεσία του τόπου μας, εμφανίζεται απρόθυμη και ενδεχομένως ανίκανη να κατανοήσει την μεγάλη εικόνα και τις κρίσιμες παραμέτρους που την συναποτελούν. Ενσωματώνεται έτσι σ’ έναν ρόλο συμπληρωματικό στην διπλωματική διαχείριση μιας στρατηγικού χαρακτήρα αντιπαράθεσης, επιδιώκοντας να συμβάλλει στην προώθηση των Αμερικανικών εκβιασμών και μιας καθ’ όλα αμφιλεγόμενης όσο και αντιφατικής Ευρωπαϊκής ατζέντας.

Να ξεκαθαρίσουμε προκαταβολικά ότι δεν θεωρούμε πως είναι εξ ορισμού λαθεμένη η ανάληψη ενός διπλωματικού ρόλου στην διαχείριση μιας περιφερειακής κρίσης με ευρύτερο στρατηγικό αποτύπωμα. Είναι όμως σε κάθε περίπτωση ανεπίτρεπτο, το να μετατρέπεται η χώρα μας σε διπλωματικό βαποράκι για την προώθηση ενός συγκεκριμένου πακέτου «ιδεών», διότι μια τέτοια επιλογή, ακυρώνει το συγκριτικό πλεονέκτημα που προσφέρει η ανάληψη αυτού του ρόλου, τον οποίο αρκετοί περιφερειακοί δρώντες θα επιζητούσαν προσβλέποντας σε συγκεκριμένα ωφελήματα όπως…

• Στην αναβάθμισητης θέσης τους έναντι όλων…
• Στην διαμόρφωση ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντοςγια τις κρίσιμες εθνικές τους προτεραιότητες. Και…
• Στην δημιουργία μιας σημαντικής γεωπολιτικής «αποταμίευσης»που είναι άκρως απαραίτητη για την διαχείριση των προκλήσεων της επόμενης μέρας.

Όλα αυτά, η πατρίδα μας θα μπορούσε να τα διασφαλίσει, διαμηνύοντας ταυτόχρονα στους πάντες, ότι πορεύεται στο Ευρωπαϊκό στερέωμα, με στρατηγική αυτοπεποίθηση και με απολύτως ενηλικιωμένη την Εξωτερική της πολιτική.

Η Ελλάδα είχε την πολυτέλεια μέσα σε δυο μήνες να συναντηθεί ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ σε ανώτατο επίπεδο (πρωθυπουργού και ΥΠΕΞ) με την Ρωσική πολιτική ηγεσία, στο Ρωσικό έδαφος και μεσούσης της Ουκρανικής κρίσης. Για οποιαδήποτε σοβαρή χώρα, η συγκεκριμένη εξέλιξη στην συγκεκριμένη γεωπολιτική συγκυρία, δεν συνιστά ένα ατυχές γεγονός μέσα στο οποίο ήταν καταδικασμένος να συνθλιβεί ο ιδιαίτερος δικός της διπλωματικοπολιτικός σχεδιασμός, αλλά μια πρώτης τάξεως ευκαιρία που θα μπορούσε να αναβαθμίσει ουσιαστικά ΚΑΙ τον σχεδιασμό της αλλά ΚΑΙ την ίδια σε σοβαρό περιφερειακό δρώντα. Δυστυχώς, αυτήν την ευκαιρία η πατρίδα μας ΔΕΝ την αξιοποίησε. Πρωτίστως γιατί τα διπλωματικοπολιτικά της επιτελεία δεν τα απασχόλησε…

ΟΥΤΕ ο τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να διευρύνει την προστιθέμενη αξία της ως χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και «στρατηγικός» εταίρος των ΗΠΑ εν μέσω εξελίξεων, αποσπώντας σαφή πολιτικά ανταλλάγματα…

ΟΥΤΕ η δυνατότητα δημιουργίας ενός άτυπου μπλόκ με την Γαλλία για την επεξεργασία και την από κοινού προώθηση ενός σχεδίου συνολικής διευθέτησης που θα μπορούσε να περιλαμβάνει και άλλες παραμέτρους ασφαλείας ειδικού ενδιαφέροντος…

ΟΥΤΕ τα εργαλεία με τα οποία θα μπορούσε να εδραιώσει τη θέση της ως στρατηγικός διαμεσολαβητής μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, «πουλώντας» έτσι τον ιδιαίτερο ρόλο που οι ίδιοι οι Ρώσοι της αναγνώρισαν σε αυτό το διπλωματικό μπρα ντε φερ…

ΟΥΤΕ οι ενδεδειγμένοι χειρισμοί που θα μπορούσαν να αναδείξουν την ανάγκη μιας συνδυασμένης απάντησης στα ζητήματα της περιφερειακής ασφάλειας, στην βάση ενός ευρύτερου σχεδιασμού που θα συμπεριλαμβάνει ολόκληρη την θαλασσοχερσαία ζώνη από την Ουκρανία, τον Εύξεινο Πόντο, το Αιγαίο, την Κύπρο, την ΝΑ Μεσόγειο, έως την Συρία και την Λιβύη, θέτοντας επί τάπητος και με σαφείς όρους τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και τους πάντες ενώπιον των ευθυνών τους, αντί να αρκείται στο αναμάσημα μιας στείρας και άγονης διεθνοδικαιικής λαγνείας που δεν οδηγεί πουθενά.

Και το χειρότερο όλων, είναι πως στον απόηχο της συνάντησης Δένδια – Λαβρώφ, ο πρωθυπουργός της χώρας εμφανίστηκε στις Βρυξέλλες, μετά την ολοκλήρωση της άτυπης συνόδου των Ευρωπαίων ηγετών για το Ουκρανικό, να απειλεί την Ρωσία με αντιδράσεις συντονισμένες, «καίγοντας» ουσιαστικά το όποιο διπλωματικό κεφάλαιο θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει ο Δένδιας, έστω και κατά παρέκκλιση των οδηγιών του.

Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα… Αυτή δεν είναι σοβαρή πολιτική… Ο πρωθυπουργός της χώρας εργαλειοποιεί με τρόπο προκλητικό την ίδια του την πατρίδα, προθυμοποιούμενος να εξαργυρώσει τα πάντα για να εξασφαλίσει μια συνάντηση με την Καμάλα και μια πρόσκληση να επισκεφτεί την Ουάσιγκτον,  προκειμένου να πλουτίσει με φωτογραφίες το πρωθυπουργικό του βιογραφικό.

Την ίδια στιγμή, στην εγγύς γεωπολιτική μας γειτονιά η κατάσταση επιδεινώνεται. Οι περιφερειακές συνευρέσεις στις οποίες συμμετέχει η χώρα, επανεξετάζουν τα ρευστά φυσιογνωμικά τους χαρακτηριστικά και οι συμπρωταγωνιστές μας σε αυτές, από τις Αραβικές χώρες μέχρι και το Ισραήλ, αποκαθιστούν και επαναπροσδιορίζουν το εύρος των σχέσεών τους  με την Τουρκία.

Η ίδια η Τουρκία κλιμακώνει έτι περαιτέρω τις πιέσεις της… Εκτραχύνει την ρητορική της… Αναβαθμίζει την επιθετικότητά της ΚΑΙ με διπλωματικές πρωτοβουλίες στο επίπεδο των Διεθνών Οργανισμών… ΚΑΙ με ευθεία αμφισβήτηση ακόμη και του καθεστώτος κυριαρχίας των νήσων… Αλλά ΚΑΙ με κλιμάκωση στο πεδίο με αλλεπάλληλες παραβιάσεις και υπερπτήσεις. Η Κύπρος αλώνεται. Το ισοζύγιο…

• Των «παροχών»με τις οποίες ισχυροποίησε η χώρα μας την Δυτική συμμαχία…
• Της προθυμίαςμε την οποία διαχειρίστηκε τον Ευρωπαϊκό της μικρομεγαλισμό…
• Των ευκαιριώνπου δεν αξιοποίησε για να αναβαθμίσει την γεωστρατηγική της υπόσταση μέσα στην κρίση…
• Και των δηλώσεων «στήριξης» που διασφάλισε,έναντι των απροκάλυπτων Τουρκικών απειλών που έχουν ως στόχο την ίδια την εδαφική της ακεραιότητα…

Είναι κατάφορα ελλειμματικό σε βάρος της πατρίδας μας. Και αυτή η υστέρηση, ΔΕΝ αντισταθμίζεται με την πολυπόθητη πρόσκληση στην οποία προσβλέπει ο κύριος πρωθυπουργός.

Η πολιτική ηγεσία του τόπου αυτοθαυμάζεται «ως παράγοντας ασφαλείας, αξιόπιστος σύμμαχος και εταίρος» σε ένα πρωτοφανές παραλήρημα που στηρίζει αναφανδόν την Αμερικανική υστερία, ενώ την ίδια στιγμή η θέση της υπονομεύεται με στοχευμένες και διαρκείς Τουρκικές παρεμβάσεις.

Η Ουκρανική κρίση αργά ή γρήγορα θα έχει την όποια έκβαση. Σε ότι μας αφορά έχουμε προειδοποιήσει ότι «Αυτή η κρίση ΔΕΝ ορίζεται ως μια παραδοσιακή διμερής σύγκρουση, αλλά ως μια ευρύτερη συστημική συγκρουσιακή διεργασία, όχι τόσο στο πεδίο όσο κυρίως στην στρατηγική των πραγμάτων προσέγγιση, και η τελική έκβασή της θα τροποποιήσει ριζικά την φυσιογνωμία του σύγχρονου κόσμου». (Βλέπε περισσότερα ΕΔΩ).

Θα είναι η στιγμή που οι πάντες – ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ – θα κληθούν να κάνουν ταμείο. Για την συμβολή τους στην όποια λύση… Για τα κέρδη ή τις ζημίες που αποκόμισαν… Για την θέση και τον ρόλο που τους επιφυλάσσεται στην νέα ισορροπία ισχύος. Ειλικρινά δεν μπορούμε να ξέρουμε σε τι προσβλέπει και ποιες είναι οι προσδοκίες αυτής της κυβέρνησης.

Αυτό που βλέπουμε είναι πως ο Ερντογάν αυτήν την στιγμή κάνει παιχνίδι μονάχος και όταν θα σβήσουν τα φώτα του ξέφρενου αντιρωσικού παραληρήματος, η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με καινούρια τετελεσμένα, αφού η κυβέρνησή της επέλεξε, αντί να προετοιμάζει τους πολίτες και τα επιτελεία για την συντριπτική Ελληνική απάντηση στον Τουρκικό τσαμπουκά, να καταγίνεται με την προετοιμασία συντριπτικών κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας.

Φωτογραφία: Η πλατεία μπροστά από το τζαμί (έτσι την αποκαλεί ο δημοσιογράφος) της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, 11 Οκτωβρίου 2021. (ZUMA Press Wire)

Αυτοί οι νεαροί Γάλλοι μουσουλμάνοι που εξορίζονται στου Eρντογάν

Από τον Killian Cogan, ανταποκριτή στην Κωνσταντινούπολή της εφημερίδας Journal du dimanche, 16-2-2022

Μετάφραση και επεξεργασία : Αλκης Καλλιαντζίδης

Διαφεύγοντας από την «ισλαμοφοβία» για την οποία ο Τούρκος πρόεδρος κατηγορεί τη Γαλλία, εκατοντάδες Γάλλοι μουσουλμάνοι επιλέγουν να αναχωρήσουν για την Τουρκία.

Ο Thibault, ένα δανεικό μικρό όνομα (ψευδώνυμο) που επέλεξε ο ίδιος, είναι 32 ετών και έχει μια πλήρη κοκκινότριχη γενειάδα. Είναι ευχάριστος τύπος αλλά λίγο καχύποπτος. «Προσηλυτισθείς», σύμφωνα με τα λόγια του, στο Ισλάμ εδώ και πάνω από 7 χρόνια, εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους πριν σχεδόν 18 μήνες προερχόμενος από την περιοχή του Isère, αυτός ο πρώην αρτοποιός. Σε ένα πλαίσιο γαλλικών εντάσεων γύρω από το Ισλάμ, το εν λόγω ζευγάρι σε αναζήτηση διαφυγής εγκαταστάθηκε αρχικά στη Βοσνία–Ερζεγοβίνη και τη Νορβηγία, πριν επιδιώξει να πραγματοποιήσει το «hijra»: δηλαδή τον εκπατρισμό σε μουσουλμανική γη. «Θέλαμε να αποφύγουμε την αφομοίωση, να εμφυσήσουμε μια ισλαμική εκπαίδευση στα παιδιά μας για να διασφαλίσουμε ότι θα παραμείνουν μουσουλμάνοι σε όλη τους τη ζωή», λέει ο Thibault. Αν και αυτός και η σύζυγός του σκέφτηκαν κατά πρώτο λόγο την Αίγυπτο και το Μαρόκο, η Τουρκία, πιο κοντά στη Γαλλία «από άποψη νοοτροπίας», επιβλήθηκε τελικά ως αυτονόητη επιλογή.

Σήμερα, το ζευγάρι έχει ξαναχτίσει τη ζωή του στις όχθες του Βοσπόρου, εκπαιδεύοντας τα παιδιά του σε ένα τοπικό ίδρυμα όπου, προειδοποιεί ο Thibault, «υπάρχουν κάποια περίεργα πράγματα» καθώς η κοσμικότητα παραμένει σε ισχύ στα περισσότερα δημόσια τουρκικά σχολεία. Όμως, παρά τις κάποιες διοικητικές αναποδιές που σχετίζονται με τις άδειες παραμονής τους, ο 30χρονος δεν μετανιώνει για την εξορία του στην Κωνσταντινούπολη. Ειδικά αφού πριν από έξι μήνες βρήκε ένα χρυσωρυχείο: δηλαδή την εξαγωγή αγαθών σε πελατεία κυρίως Γάλλων και Μουσουλμάνων. Κοράνια, χαλιά προσευχής, αμπάγια, ισλαμικά κομπολόγια ή οδοντόκρεμες με siwak, αυτή είναι η γκάμα προϊόντων που προσφέρει στον λογαριασμό του στο Instagram. «Είμαι τόσο πνιγμένος από τη ζήτηση που δεν μπορώ πλέον να ανταποκριθώ σε όλες τις παραγγελίες, ειδικά με το Ραμαζάνι που πλησιάζει», λέει.

Πολλοί μουσουλμάνοι της Γαλλίας γοητευμένοι από την Τουρκία

Εάν και τα τουρκικά φιλοκυβερνητικά όργανα του Τύπου έχουν αφιερώσει μια πληθώρα άρθρων που τονίζουν μια «έξοδο» Μουσουλμάνων που διαφεύγουν από τη «γαλλική ισλαμοφοβία» προς την Τουρκία, το φαινόμενο φαίνεται, συνολικά, περιορισμένο. Ωστόσο, είναι αναμφισβήτητο ότι, εδώ και αρκετά χρόνια, πολλοί μουσουλμάνοι της Γαλλίας γοητεύθηκαν από την Τουρκία. Επίσης, υπάρχουν τουλάχιστον μια δεκάδα Γάλλων ινστρουχτόρων (influencers), οι περισσότεροι βορειο-αφρικανικής καταγωγής (από το MAGREB δηλαδή), που οργανώνουν τον εκπατρισμό τους στη χώρα του Erdogan. Όλοι τους εγκαταστάθηκαν εκεί τα τελευταία 5 χρόνια. Μεταξύ αυτών των προπαγανδιστών, εμφανίζεται συχνά το εξής προφίλ : αυτό του ευσεβούς, του παγκοσμιοποιημένου και παραγωγικού επιχειρηματία που δείχνει την επιτυχία του, πραγματική ή πλασματική, και προσφέρει συμβουλές για την επαγγελματική και προσωπική του ζωή. Ενώ χρησιμοποιούν τους κώδικες της δυτικής νεωτερικότητας και του καπιταλισμού, αυτοί οι «ψηφιακοί νομάδες» επιβεβαιώνουν τη θρησκευτικότητά τους, εκθειάζοντας τα πλεονεκτήματα της ηθικής αυστηρότητας και της σουνιτικής ορθοδοξίας.

Τώρα έχουμε και την Zia, μια 25χρονη Γαλλο–Τυνήσια από τη Λυών, της οποίας το κανάλι στο YouTube ακολουθείται από περισσότερους από 40.000 συνδρομητές, και η οποία μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη με τον Γαλλο–αλγερινό σύζυγό της πριν από σχεδόν δύο χρόνια. Σε ένα βίντεο, εξηγεί πώς να εφαρμόζουν οι ενδιαφερόμενοι την «προσωπική ανάπτυξη» αποφεύγοντας να πέσουν στην ειδωλολατρία των πνευματικοτήτων της Νέας Εποχής.

Μια διόλου ανώδυνη επιλογή

Για αυτούς τους δυτικούς μουσουλμάνους, η επιλογή της Τουρκίας δεν είναι ανώδυνη. Καθώς ορισμένες μοναρχίες του Κόλπου μπόρεσαν να γίνουν χώρες αφθονίας για μια γαλλική νεολαία από τη βορειο-αφρικανική μετανάστευση, η Τουρκία έχει γίνει ένας δημοφιλής προορισμός καθώς φαίνεται να είναι μουσουλμανική, οικονομικά ανεπτυγμένη και δυτικοποιημένη. «Υπάρχει ένα είδος διπλής κουλτούρας εδώ, πολύ ευρωπαϊκή και Μέσης Ανατολής, που μου μιλάει», λέει σε ένα από τα βίντεό του ο Fodil Mahani, ένας influencer που αντάλλαξε το Ντουμπάι με την Αττάλεια το 2019 και έχει περισσότερους από 70.000 συνδρομητές στο κανάλι του στοYouTube.

Ο David Bizet, ο οποίος τώρα παρουσιάζεται ως «Davut Paşa», ένας από την Ντιζόν που προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ και στον τουρκικό εθνικισμό, ζει στην Τουρκία από το 2019. Ερωτηθείς, δεν απάντησε στα αιτήματα συνεντεύξεων που του έκανε η εφημερίδα Journal du dimanche. Ίδρυσε μια ομάδα στο Facebook με τίτλο Emigrate toTurkey ) τον Οκτώβριο του 2020. Αυτή η ομάδα στοχεύει να συνδέσει τους γαλλόφωνους μουσουλμάνους, τωρινούς ή μελλοντικούς, αν το θέλει ο Αλλάχ, στην Τουρκία, ανακοινώνει η περιγραφή της ομάδας. Απευθύνεται λοιπόν σε γαλλόφωνους που φιλοδοξούν να εκπατριστούν εκεί, ή που ήδη ζουν σε αυτή τη χώρα – κυρίως για θρησκευτικούς λόγους προκειμένου να εφαρμόσουν το Ισλάμ με ειρήνη. Δεν περνάει εβδομάδα χωρίς να λάβω ένα μήνυμα από Γάλλους που είναι εγκατεστημένοι ή επιθυμούν να εγκατασταθούν στην Τουρκία», υπερηφανεύθηκε  στο κοινωνικό δίκτυο πριν από δύο εβδομάδες. Η ομάδα του έχει πλέον περισσότερα από 2.000 μέλη.