Αρχική Blog Σελίδα 2044

Απο τον Καραμανλή τον Α! στον Μητσοτάκη τον Β!

Από
anixneuseis
-
6
του Παντελή Σαββίδη
Θα ήταν μέσα της δεκαετίας του ’70, το 1976 αν θυμάμαι καλά. Έκανα τα πρώτα βήματά μου στη δημοσιογραφία. Διάβαζα στις εφημερίδες ότι ο Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής αποφάσισε να επισκεφθεί την Μόσχα, πρωτεύουσα της Σοβιετικής Ένωσης, τότε.
Το κλίμα της μεταπολίτευσης παρότι εξέλεξε κυβέρνηση Δεξιάς, ήταν αριστερό. Ο κόσμος έβλεπε με καλό μάτι την επικείμενη επίσκεψη.
Οι εφημερίδες ανέλυαν γιατί ο Καραμανλής θα επισκεπτόταν την Μόσχα και μου έκανε εντύπωση που προσπαθούσαν να πείσουν “κάποιον” ότι η επίσκεψη δεν θα ήταν αρνητική για τους συμμάχους, απλώς η Ελλάδα θα αποκτούσε μια επαφή που θα ήταν χρήσιμη για όλους. Και αυτό το ρεφρέν ήταν επίμονο.
Διατυπώνονταν και αμφιβολίες για το αν αυτος ο “κάποιος” θα επέτρεπε, τελικά, να πραγματοποιηθεί η επίσκεψη.
Στο παιδικό μου μυαλό δεν χωρούσε η επιφύλαξη ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός για να επισκεφθεί την Σοβιετική Ένωση έπρεπε να πάρει άδεια απο “κάποιον”. Το θεωρούσα αδιανόητο. Μέχρι το ότι όλες οι χώρες του κόσμου είναι ίδιες πίστευα. Και απορούσα γιατί να χρειάζεται άδεια ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και, μάλιστα, ο συγκεκριμένος που περιγραφόταν και ως ισχυρός, αποφασιστικός, με διεθνές εκτόπισμα και αναγνώριση.
Με αυτά και μ αυτά η άδεια δόθηκε και η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε με μειωμένες προσδοκίες και με τις κατάλληλες διαβεβαιώσεις στον συμμαχικό παράγοντα.
Τα πράγματα δεν θα προχωρούσαν πέραν του επιθυμητού, απο τον συμμαχικό παράγοντα, σημείου.
Απο τότε, δειλά -δειλά, η Σοβιετική Ένωση, ως το 1989, και η Ρωσία στη συνέχεια, έμπαινε ως παράμετρος στην διαμόρφωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Μικρή και αδύναμη παράμετρος αλλά υπήρχε. Και την περιορισμένη της επιρροή αναγνώριζαν και στην Ελλάδα και στην Ρωσία.
Θα συζητάμε εκείνα που μπορούμε και θα συμφωνούμε σε εκείνα που επιτρέπονται.
Αυτή η σχέση η οποία διαμορφώθηκε απο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή διατηρήθηκε και απο τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Αλλά και απο τον Κώστα Καραμανλή ο οποίος αισθανόμενος πως είναι των αμερικανών αλλά μη διαισθανόμενος το μέγεθος και την υπόληψη της χώρας που κυβερνά, στην αμερικανική πρωτεύουσα, επιχείρησε να διευρύνει τις ελληνορωσικές σχέσεις. Πλήρωσε ακριβά την περιορισμένη διαισθητική ικανότητά του. Τον τσάκισαν. Η σχέση αυτή τελειώνει, μέχρι νεωτέρας, απο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο παράγων Ρωσία βγαίνει απο την εξίσωση. Να δούμε τι λύση θα προκύψει.
Για τους Ρώσους, υπήρχαν και άλλες κερασιές που έκαναν κεράσια.
Οι σύμμαχοι, παρά τις προσπάθειες δεν μπόρεσαν να τσακίσουν τον αυταρχικό και εμμονικό πρόεδρο της γειτονικής χώρας, της Τουρκίας. Τον Ταγίπ Ερντογάν ο οποίος διαθέτει ένα χάρισμα απροσδιόριστο. Ενώ, όπως είπε ο Νταβούτογλου δεν γνωρίζει την διαφορά Ευρωπαϊκής Ένωσης και Συμβουλίου της Ευρώπης καταφέρνει και κυβερνά την χώρα του, μια χώρα με ένα μαφιόζικο βαθύ κράτος, με σιδηρά πυγμή.
Τα μέτωπα που άνοιξε και διαχειρίζεται ο Ερντογάν, μόνο ως εφιάλτες περνούν απο το μυαλό των Ελλήνων πολιτικών. Ούτε να τα μετρήσουν δεν θέλουν.
Στις κρίσιμες στιγμές, ωστόσο, η Ελλάδα δεν βρέθηκε στην σωστή πλευρά, όπως θέλουν να αυτοκολακεύονται οι πολιτικοί. Η πλευρά της Ελλάδας είναι αυτή που σταθερά στέκεται. Δεν την ρωτά κανείς. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Όταν επιχείρησε να κάνει ελιγμούς με τον Κωνσταντίνοτον Α! βρέθηκε με βομβαρδισμένη την πρωτεύουσά της.
Η τύχη το φέρνει, η πλευρά αυτή που, μονίμως, και χωρίς να ερωτάται τοποθετείται η Ελλάδα να ευνοείται απο την ιστορία.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όχι η ευφυία και η ικανότητα των πολιτικών της.
Ρώτησε κανείς σήμερα τον κ. Μητσοτάκη με ποια πλευρά είναι; Και αν ερωτοτροπούσε με την άλλη, πιστεύετε πως θα συνέχιζε να κυβερνά;
Η πλευρά ήταν δεδομένη. Το ζήτημα είναι αν ο Μητσοτάκης θα μπορούσε να διαχειριστεί, επιτυχώς, τα λίγα περιθώρια ελιγμών που του επιτρέπονται.
Τα περιθώρια αυτά εχουν να κάνουν απο τη μια με τις υποχρεώσεις προς την Συμμαχία και την διατήρηση μιας ισορροπίας με την Ρωσία (κάτι που διακρίνει τους ικανούς πολιτικούς και διπλωμάτες) και απο την άλλη με την Τουρκία.
Η δοκιμή στο πρώτο δεν πήγε καλά. Ο κ. Μητσοτάκης χωρίς να του το ζητήσει κανείς αυτά που έπρεπε να κάνει- και θα τα εκανε ουτως ή αλλως- τα περιέβαλε με έναν πανηγυρικό τόνο και μια υπερβολική ρητορία. Και αυτό κόστισε.
Οδήγησε τις ελληνορωσικές σχέσεις στο ναδίρ.
Η Ελλάδα ως χώρα του ΝΑΤΟ θα βοηθούσε ακόμη και με εξοπλισμούς, ΝΑΤΟϊκές ή συνεργαζόμενες με τη Δύση χώρες. Αλλά δεν χρειαζόταν η πανηγυρική υπερβολή. Θα μπορούσε να ικανοποιήσει τις υποχρεώσεις της σε χαμηλούς τόνους. Η υπερβολή και η επίδειξη ενόχλησε.
Ότι θα δινόταν όπλα στην Ουκρανία ή θα μετακινούνταν ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις σε γειτονικές προς την Ουκρανία χώρες το γνώριζε και η Ρωσία Οι άλλες χώρες το έκαναν σιωπηλά.
Οι λεβέντες οι Έλληνες το έκαναν πανηγυρικά. Δεν βλέπω τηλεόραση για να γνωρίζω αν χόρεψαν κιόλας κατά την απογείωση του C-130. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό.
Όποιος θα υποστηρίξει “και τί έγινε” ας κάνει καμιά άλλη δουλειά. Ας δει κανέναν ποδοσφαιρικό αγώνα.
Έγινε.
Η Ευρώπη πέρασε και άλλες τέτοιες, δύσκολες, στιγμές. Και πιο δύσκολες ακόμη. Οι προσδοκίες της Ελλάδας σε σχέση με το γειτονικό περιβάλλον της δεν ικανοποιήθηκαν παρά τις θυσίες της απο την συμμετοχή της. Μπορεί να κέρδισε, και κέρδισε, μετά απο κάποια κρίση. Αλλά και ο αντίπαλος ήταν πάντα παρών. Με λιγότερες απώλειες αλλά, πάντα, με σημαντικά κέρδη στο τέλος. Παρά το γεγονός ότι δεν βρέθηκε στην ίδια πλευρά, δεν έχασε τίποτε. Το 1922 είναι η πλέον χαρακτηριστική και τραγική περίπτωση.
H αντίπαλος Τουρκία έχει τρία, τουλάχιστον, χαρακτηριστικά που την ευνοούν. Είναι αριθμητικά μεγάλη (80 εκατομμύρια σήμερα), το οικόπεδο που κατέχει είναι γωνιακό και λόγω ιδεολογικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων είναι πιο αποφασισμένη να διακινδυνεύσει.
Προφανώς η μεγάλη αριθμητική παρουσία της της δίνει, σύμφωνα με τον νόμο των πιθανοτήτων, τη δυνατότητα να βρίσκει και ικανή ηγεσία.
Στο ελληνορωσικό μέρος, λοιπόν, μεσούσης της ουκρανικής κρίσης δεν τα πήγαμε καλά.
Μένει το ελληνοτουρκικό την παράσταση του οποίου θα δούμε στις 13 του μηνός στην Κωνσταντινούπολη.
Η Τουρκία σε τέτοιες στιγμές αστάθειας λειτουργεί ψύχραιμα.
Θυμάμαι πως και στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας εκεί που ανησυχούσαμε μήπως η Τουρκία εκμεταλλευτεί την ρευστότητα και δημιουργήσει προβλήματα στην Ελλάδα, η οποία είχε στραμμένα τα βλέμματα στον βορρά, δέχθηκε να συζητήσει με την ελληνική κυβέρνηση και βρήκαν έναν κοινό τόπο διαχείρησης της κρίσης που δεν περιελάμβανε εκατέρωθεν προκλήσεις.
Πιστεύω πως αυτό θα γίνει και τώρα. Με την Τουρκία όσο διαρκεί η κρίση δεν θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Και η Τουρκία ανησυχεί για την επόμενη ημέρα και τον τρόπο αντίδρασης της Δύσης στον νέο κόσμο που διαμορφώνεται.
Η Τουρκία δεν ήθελε επ ουδενί την γεωπολιτική , ίσως και στρατιωτική, ενεργοποίηση της Ευρώπης. Αν αυτό συμβεί θα την ανησυχήσει.
Δείχνει να αναλαμβάνει δραστηριότητες μεσολαβητικές και η πρώτη της βγήκε. Οι ΥΠΕΞ Ρωσίας και Ουκρανίας θα συναντηθούν στην Αττάλεια παρουσία του τούρκου ΥΠΕΞ. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα προκύψει τίποτε. Αλλά ο συμβολισμός έχει τεράστια σημασία. Και η Τουρκία θα επιχειρήσει να τον εξαργυρώσει.
Η Τουρκία πούλησε τα Bayraktar στην Ουκρανία, η Ουκρανία την ευχαριστεί αλλά, παράλληλα, ο Ερντογάν συναντάται με τον Πούτιν και ευελπιστεί ότι θα κρατήσει τις ισσοροπίες που χρειάζονται.
Μέχρι τώρα ο κ Μητσοτάκης οδήγησε στο ναδίρ τις ελληνορωσικές σχέσεις και θα δούμε τι θα κάνει με την Τουρκία, την ερχόμενη Κυριακή.
Θυμάμαι στον γιουγκοσλαβικό πόλεμο ο κ. Σημίτης κατάφερε να ικανοποιήσει το ΝΑΤΟ μη εκδηλώνοντας αντίρρηση στην ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση αλλά ζήτησε και κατάφερε να εξαιρεθεί η Ελλάδα απο το να βομβαρδίσει τη γειτονική χώρα. Στο ίδιο θεμα ο κ. Μητσοτάκης ενήργησε προβληματικά..
Υπήρξε και ένα ακόμη ατόπημα του Έλληνα πρωθυπουργού. Τα όσα είπε στη Βουλή για τα ρωσικά συστήματα που έχουν εγκατασταθεί στα νησιά. Τραγικά εσφαλμένος. Σε σημείο που να μας προβληματίζει αν μπορεί να αντιληφθεί την στιγμή. Και την βαρύτητα της κρίσης.
Ελπίζουμε να μην πληρώσουμε άσχημα πολιτικές ανεπάρκειες όπως το 1922.
Τέλος ας κατέβουν οι τόνοι φιλορώσων και φιλοαμερικανών. Τώρα, όλοι ας προσπαθήσουμε να διασώσουμε την ύπαρξη του χώρου και του κράτους που μας δίνει την δυνατότητα να διαφωνούμε.

Ναύαρχος Κονιδάρης: Καιροί σε ζοφερούς προϋπολογισμούς – «Δει δη χρημάτων…»

Από
anixneuseis
-
1
Του Σπύρου Κονιδάρη, Αντιναυάρχου ΠΝ (ε.α.) επίτιμου υπαρχηγού Στόλου – MSEE

«Πυρ ομαδόν από την Επιτροπή Αμύνης του “xxx” Κοινοβουλίου εξαπολύθηκε με την έκδοση μελέτης για το μέγεθος και τις ικανότητες του Πολεμικού Ναυτικού που κοινοποιήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου. Η έκθεση αποτελεί καταπέλτη για τους χειρισμούς της κυβέρνησης στους εξοπλισμούς και το στρατηγικό σχέδιο του Στόλου: λίγες κύριες μονάδες επιφανείας είναι διαθέσιμες, οι ικανότητες πλήγματος είναι περιορισμένες, πληροφορίες για την επιχειρησιακή κατάσταση των αεροσκαφών και τη διαθεσιμότητά τους απλά δεν υπάρχουν, περιορισμοί στον προϋπολογισμό και καθυστερήσεις στην παράδοση νέων πλοίων καθώς και μια λίστα με προβλήματα που περιλαμβάνονται στο γενικότερο θέμα με τίτλο: “Χρειαζόμαστε μεγαλύτερο Ναυτικό”. Η “γκρίνια” … για να στηλιτεύει τα κακώς κείμενα και ιδιαίτερα η αγωνία μελών του σώματος αξιωματικών αλλά και πολλών επωνύμων και ανωνύμων φίλων του “xxx” Ναυτικού είχε λάβει τις τελευταίες δεκαετίες μεγάλες διαστάσεις για την κακή κατάσταση του στόλου, τη συρρίκνωση των κυρίων μονάδων επιφανείας και την πλημμελή τους φροντίδα. Η μείωση των διαθεσιμοτήτων και ο παροπλισμός πλοίων και αεροσκαφών χωρίς να αντικαθίστανται, είναι μια πραγματικότητα στις Ε.Δ. εδώ και καιρό καθώς η μία κυβέρνηση μετά την άλλη έβρισκε στη μείωση της οροφής των δυνάμεών τους τη χρυσή λύση για να περικόπτει δαπάνες. Είναι, ωστόσο η πρώτη φορά που η αντίδραση στην καθοδική πορεία του Ναυτικού έρχεται από το επίσημο ελεγκτικό όργανο, την κοινοβουλευτική Επιτροπή Αμύνης και μάλιστα με τη μορφή έκθεσης “κατηγορώ” για τους χειρισμούς της κυβέρνησης.

Το Πολεμικό Ναυτικό το κατεξοχήν “μακρύ χέρι” στο να αντιδρά στις κρίσεις ανταποκρινόμενο στα παγκόσμια πράγματα. Οι προκλήσεις είναι μεγάλες, συνεχίζει η έκθεση. Ο κόσμος αλλάζει με ασύλληπτη ταχύτητα και το περιβάλλον που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν θα είναι εξαιρετικά απαιτητικό. Εδώ κάπου ξεκινούν τα “δύσκολα”, καθώς η επιτροπή κατακεραυνώνει την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Αμύνης για την κατάσταση που επικρατεί.

Παράγοντες που ταλανίζουν χρόνια το “xxx” Ναυτικό, όπως ο μακρύς χρόνος συντήρησης των πλοίων, η ανάγκη να τεθούν προτεραιότητες στη λειτουργία της ναυπηγικής βιομηχανίας, η μειωμένη ικανότητα για διεξαγωγή επιχειρήσεων χωρίς την υποστήριξη σημαντικών συμμάχων και η περικοπή μονάδων στόλου και ειδικά πλοίων υποστηρίξεως, έχουν πατάξει την ικανότητα του «.» Ναυτικού να ανταποκριθεί στην αποστολή για την οποία το προορίζουν οι ηγεσίες των τελευταίων κυβερνήσεων. Το παράδοξο που σημειώνει η επιτροπή είναι προφανές: οι ίδιες οι πολιτικές ηγεσίες “πυροβολούν τα πόδια τους” αφού αποδυναμώνουν το μέσο από το οποίο περιμένουν να προωθήσουν τα σχέδιά τους».

Διαβάζοντας το παραπάνω αρχικό μέρος του άρθρου με τίτλο «Πυρά της Βρετανικής Βουλής για την κατάσταση του Στόλου», στο Navaldefence.gr και στην σχετική βρετανική έκθεση “We’re going to need a bigger Navy”, σκέφτηκα πως ο αρθρογράφος αυτός και η έκθεση της Επιτροπής θα μπορούσε άνετα να αναφέρεται στην Ελλάδα των τελευταίων 20 ετών. Το ότι αναφερόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο και το Βρετανικό (το «xxx» όπως το γράψαμε) Ναυτικό, παρά την στιγμιαία ανακούφιση μου, δεν αλλάζει την ουσία της υπόθεσης ούτε την πραγματικότητα που βιώσαμε στη χώρα μας, με την πλήρη απαξίωση των Ε.Δ., των στελεχών και των οπλικών συστημάτων τους, για μια 20ετία.

Το τι ακριβώς έγινε, το έχουν υποστεί όλοι όσοι την περίοδο αυτή είτε υπηρέτησαν σε θέσεις ευθύνης ως διοικητές μεγάλων ή μικρότερων σχηματισμών και διοικήσεων, μονάδων υψηλής ετοιμότητας, στην παραμεθόριο, στον Έβρο ή το Αιγαίο, στον Στόλο και στις πολεμικές Μοίρες και τα αεροδρόμια, στους Ναυστάθμους, τις προκεχωρημένες βάσεις κ.τλ., καθώς επίσης και όλο το υπόλοιπο προσωπικό τους από τον Υποδιοικητή τους μέχρι τον νεότερο ΕΜΘ, ΕΠΟΠ. Το έζησαν και το ζουν τα Επιτελεία όλων των Κλάδων, προσπαθώντας να καλύψουν μεγάλες και επιτακτικές ανάγκες με αστείους προϋπολογισμούς (Π/Υ).

Τέλος το βίωσαν και το βιώνουν καθημερινά και οι διευθυντές, το υγειονομικό προσωπικό και τα στελέχη των στρατιωτικών μας νοσοκομείων που επιφορτίστηκαν με την κάλυψη των ελλείψεων και της ανεπάρκειας του Εθνικού Συστήματος Υγείας χωρίς επιπλέον Π/Υ, έναντι συνεχώς αυξανόμενου αριθμού δικαιούχων όλο και μεγαλύτερης ηλικίας, με αποκορύφωμα την αποφασιστική τους συνδρομή στην Δημόσια Υγεία και την κοινωνία στην διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού (στελέχωση δεκάδων κέντρων εμβολιασμού των πολιτών και πολλές επιπλέον σοβαρές νοσηλείες, με συνεχώς μειούμενο προσωπικό).

Όλα αυτά τα υπέστησαν τα στελέχη των Ε.Δ., με αστείες ή καθόλου αποζημιώσεις για τις επιπλέον εβδομάδες/μήνες εν πλώ, ή σε μονάδες εκστρατείας στο ύπαιθρο, για τις εκατοντάδες ώρες εν πτήσει, σε  ετοιμότητες/Readiness, βάρδιες, για τα ξενύχτια και τα Σαββατοκύριακα. Προς ολοκλήρωση επισκευών και κάλυψη εκτάκτων αναγκών, για τις ανακλήσεις των θερινών αδειών, και η άρον-άρον επιστροφή των στελεχών από τις διακοπές τους, όλων γενικώς (!) των μονάδων, ακόμη και των υγειονομικών και των λοιπών στελεχών υποστήριξης των στρατιωτικών νοσοκομείων. Αυτών που προσπαθούσαν να συνέλθουν, να δουν τους οικείους τους ή να ξεκουραστούν το καλοκαίρι, στο μικρό διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στα αλλεπάλληλα κύματα πανδημίας όπου τα στρατιωτικά μας νοσοκομεία και τα συνεπή στελέχη τους ήταν συνεχώς σε παμφυλακή και υπερωρία για να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες νοσηλείας (μαζί και τα κενά των ανεμβολίαστων συναδέλφων τους που τελούσαν σε αργία).

Και επιπλέον τις πολλαπλές ανάγκες του κλονιζόμενου εθνικού συστήματος Υγείας (με οργάνωση, στελέχωση και λειτουργία πολλών εμβολιαστικών κέντρων σε όλη την χώρα, με μετατροπή του 251 ΓΝΑ σε νοσοκομείο υποδοχής Covid-19 και μεταφορά των δικαιούχων/ ασθενών στα λοιπά στρατιωτικά νοσοκομεία κ.τλ.).

Φοβούμαι όμως ότι τα υπέστησαν, μερικές φορές υπερβολικά και παράλογα, για την αντιμετώπιση του “λύκου στο μαντρί” που (α) μας παίζουν κάθε λίγο τα ελληνικά ΜΜΕ, με ανόητες ανταποκρίσεις -δίκην “πολεμικών ανταποκριτών ”από την Τουρκία σε “απ’ ευθείας σύνδεση”, κάθε ασυναρτησίας που θα εκφέρει τούρκος απόστρατος, στρατηγός, υπουργός, πρόεδρος ή… κοινοτάρχης, χάριν της τηλεθέασης και της κάλυψης δελτίων ειδήσεων ελαχίστου κόστους αλλά διαρκείας πολλών ωρών (!) καθημερινά ή (β) όπως το ζητούσαν και συνεχίζουν να ζητούν μετ’ επιτάσεως διάφοροι επώνυμοι μεν ανεύθυνοι δε, εσχάτως “ειδικοί” περί την άμυνα και την εξωτερική πολιτική της χώρας και κατ’ επέκτασιν (και δικαιωματικά κατά τους ιδίους άλλωστε!) ειδικοί και για τα εξοπλιστικά προγράμματα των Ε.Δ. της χώρας μας. Με τους περισσότερους από αυτούς το τελευταίο διάστημα, λόγω υποχώρησης της συζήτησης για τα εξοπλιστικά, να έχουν εντρυφήσει και… προβιβαστεί σε ειδικούς  “Ουκρανολόγους”.

Μαζί με τους μόνιμους στρατιωτικούς και τους φιλότιμους πολιτικούς υπαλλήλους του ΥΠΕΘΑ, το υπέστησαν και όλοι οι νέοι στρατευμένοι θητείας, που είτε βρέθηκαν χωρίς “μπάρμπα στην Κορώνη” ή με υπερηφάνεια δεν δέχτηκαν να καταφύγουν σε πλάγια μέσα (προκειμένου να υπηρετήσουν δίπλα στο σπίτι τους, σε Μονάδες “φαντάσματα” ή σε γραφεία με μια ολιγόωρη παρουσία τους εκεί 1-2 φορές την εβδομάδα) και υπηρέτησαν σε μάχιμες, υψηλής ετοιμότητας και κοντά στα σύνορα και τα νησιά μονάδες, πλοία και πολεμικές μοίρες.

Η προσέγγιση «ό,τι έγινε – έγινε» βοηθάει/ ξεπλένει τους υπαίτιους, που ως υπεύθυνοι ορίστηκαν, αλλά ανεύθυνοι και ενίοτε επικίνδυνοι, αποδείχθηκαν αλλά παραμένουν στο προσκήνιο και επιμένουν “σώνει και καλά” να μας… ξανασώσουν, αλλά δεν βοηθάει καθόλου ούτε τη χώρα ούτε τον λαό μας. Και ελπίζουμε (η ελπίδα πεθαίνει τελευταία;)  και αναμένουμε από τους κρατούντες, αφενός μεν να εγκαταλείψουν τις πρακτικές του παρελθόντος και τις αποφάσεις από παραινέσεις επίορκων και ευέλικτων (προς ίδιον όφελος και όχι εθνικό) συμβούλων και φαύλων «κύκλων» τους.

Σε ότι δε αφορά την αποτρεπτική μας ικανότητα υπό το πρίσμα των τεράστιων αλλαγών και επιπτώσεων που φέρνει ο πόλεμος στην Ουκρανία, περιμένουμε την επαναπροσέγγιση του προβλήματος της Εθνικής Άμυνας και του μέλλοντος του Π.Ν. μέσα από νέα σοφότερη θεώρηση, η οποία να ξεπερνά τον προβληματισμό της καλύτερης κορβέτας.

Να περιλαμβάνει κατ’ αρχάς και άμεσα, σοβαρά μέτρα για το προσωπικό μας. Ήτοι την ενίσχυση της στελέχωσης των μάχιμων μονάδων και των ναυστάθμων, τη βελτίωση των οικονομικών τους ώστε όλα τα στελέχη να παραμένουν συγκεντρωμένα και απερίσπαστα στην εργασία τους και όχι να ψάχνουν άλλους τρόπους να συμπληρώσουν το πενιχρό εισόδημά τους. Και επίσης την αναβάθμιση της εκπαίδευσής τους προκειμένου να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της νέας τεχνολογίας που φέρουν τα νέα πλοία και συστήματα. Έτσι θα μπορέσουν να προσφέρουν και στην εθνική οικονομία και στις οικογένειές τους, όταν θα εξέλθουν από το στράτευμα σε ηλικίες 53-57 ετών, με ένα σοβαρό ορίζοντα 10-15 ετών παραγωγικής και εξειδικευμένης εργασίας (και μοναδικής εμπειρίας που δεν προσφέρεται από νέους εργαζόμενους). Να προσφέρουν αντί να περιμένουν να βιοποριστούν με μόνη την σύνταξή τους ενώ έχουν να αντιμετωπίσουν και τις ανάγκες των παιδιών τους ή των γονέων τους (σπουδές, ανεργία, προβλήματα υγείας κ.τλ.).

Και φυσικά να στηριχθεί όλος ο σημερινός Στόλος με γενναίες “ενέσεις” συντήρησης, επισκευών και, όπου είναι δυνατό, σχετικής αναβάθμισης των επιχειρησιακών δυνατοτήτων πλοίων με σοβαρό υπόλοιπο βίου, προκειμένου να ανταπεξέλθουν όχι απλώς μια αυξανόμενη πρόκληση αλλά την συγκεκριμένη και εξόφθαλμη Τουρκική απειλή.

Μία απειλή, την οποία οι σύμμαχοί μας αντί να λάβουν δραστικά μέτρα (και όχι λόγια του αέρα) για να την μετριάσουν ή να την αποτρέψουν, την εκμεταλλεύονται προκειμένου να μας πουλήσουν δικά τους πλοία και όπλα, με την ελάχιστη Ελληνική βιομηχανική συμμετοχή και ανεξάρτητα από τις δικές μας ανάγκες, απαιτήσεις και προτεραιότητες.

Φυσικά για όλα αυτά χρειάζονται αρετές/ταλέντα όπως φιλοπατρία, ήθος, χρηστή διαχείριση αλλά και τάλαντα, ήτοι αυξημένος προϋπολογισμός.

Παρά τις χιλιετίες που πέρασαν από τότε που ο Δημοσθένης είπε το «δει δη χρημάτων, ω Άνδρες Αθηναίοι, και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων», η ουσία του ρητορικού αυτού αξιώματος, παραμένει αναλλοίωτη. Και περιγράφει εναργέστατα τη σημερινή κατάσταση της πατρίδας μας η οποία πέρα από της ανάγκες της εθνικής αμύνης έχει να αντιμετωπίσει, στην συνέχεια της 10ετίας των μνημονίων και της ύφεσης και της 2ετίας της πανδημίας, τις επιπτώσεις από τη Ρωσική εισβολή και τον πόλεμο στην Ουκρανία που δοκιμάζει την οικονομία μας, όλα τα νοικοκυριά και όλους τους συμπολίτες μας.

Αν όμως αναρωτηθείτε από που θα βρούμε τα χρήματα για την Άμυνα και το Ναυτικό μας που συνεχώς προτείνω, υπάρχει μια απλή απάντηση και μια λύση που δεν θα επιβαρύνει ούτε την Παιδεία, ούτε την Υγεία, ούτε τους μισθούς ή τις συντάξεις. Είναι από τα δεκάδες εκατομμύρια που καταβάλει κατ’ έτος (α) το υπουργείο Εθνικής Άμυνας για τα ναυπηγεία (Σκαραμαγκά-ΕΝΑΕ και Ελευσίνας) για την καταβολή των μισθών των εργαζομένων και (β) Η κυβέρνηση, ως πρόστιμο προς την Ευρωπαϊκή Ένωση (κάπου 14,5 εκατομμύρια το χρόνο είναι μόνο αυτά, για τα τελευταία 8-10 χρόνια) επειδή δεν έχει ιδιωτικοποιήσει ακόμη τα ΕΝΑΕ.  Και όλα αυτά τα χρήματα καταβάλλονται και στερούνται από τις Ένοπλες Δυνάμεις, με τις συνεχείς ρυθμίσεις που ψηφίζονται στην Βουλή ανά 3μηνο ή 6μηνο, εδώ και πολλά χρόνια. Επειδή ούτε οι διαδοχικές κυβερνήσεις ούτε η Βουλή τολμάνε να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση των δυο ναυπηγείων, υπό τον φόβο του φαντάσματος του “πολιτικού κόστους”.

Χαρακτηριστικά σημειώνεται ότι μεγάλο μέρος από τα χρήματα που δίδονται στα Ναυπηγεία Ελευσίνας θεωρούνται και καταγράφονται ως «χρέος των ναυπηγείων στο Πολεμικό Ναυτικό». Δηλαδή δανεικά και αγύριστα, αφού καμία από τις προτεινόμενες λύσεις για τα Ναυπηγεία δεν προχωρά και επομένως όλα αυτά τα χρήματα που οφείλονται στο Π.Ν. (πάνω από 150 εκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις σε πρόσφατη ημερίδα) θα χαθούν, μαζί με την αναπόφευκτη πτώχευση των ναυπηγείων.

Προς επίρρωσιν των παραπάνω και για τους μη ενημερωμένους ή τους πλέον δύσπιστους παραθέτω εδώ δυο σχετικά links:
(α) https://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/bbb19498-1ec8-431f-82e6-023bb91713a9/11862238.pdf
(β)  https://www.skai.gr/news/greece/ee-prostimo-stin-ellada-gia-tis-kratikes-enisxyseis-sta-ellinika-nay

Σταματήστε λοιπόν κύριοι Έλληνες υπουργοί και μέλη της Βουλής των Ελλήνων (όπως οι Βρετανοί συνάδελφοί σας το αντελήφθησαν και τελικά το διόρθωσαν) να “πυροβολείτε τα πόδια σας” και να αποδυναμώνετε το μέσο από το οποίο περιμένετε να προωθήσει τα Εθνικά μας σχέδια.

Δώστε λύση στα ναυπηγεία ώστε και οι εργαζόμενοι να μην αισθάνονται επαίτες και όμηροι της εκάστοτε κυβέρνησης και να εξελιχθούν και να αποδώσουν  συμμετέχοντας περήφανοι, μαζί με τον ιδιωτικό τομέα και τις επενδύσεις του, στην αναγέννηση της Ελληνικής ναυπηγικής βιομηχανίας προς όφελος της απασχόλησης, της οικονομίας, της Εθνικής Άμυνας και του Π.Ν.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΣΑΡΤΑΝΑ

Από
anixneuseis
-
0
(από άρθρο της Χρύσας Αράπογλου στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ)
Μέσα στα μαθήματα των ημερών, συγκαταλέγεται και αυτό της ύπαρξης ελλήνων στην Μαριούπολη! Πέρασαν κάποια εικοσιτετράωρα για να συνειδητοποιήσουν πολιτικοί και δημοσιογράφοι ότι υπάρχουν δεκάδες χωριά στην περιοχή με σχεδόν αποκλειστικά πληθυσμό ελληνικής καταγωγής. Γιατί, σ αυτήν την χώρα της μικρής μνήμης, η ελληνική Διασπορά είναι άγνωστη.
Άγνωστη και η Ιστορία και η σημασία της. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι, το Προξενείο της Μαριούπολης, που για τον θάνατο των ελλήνων κατοίκων της, μας συλλυπούνται γάλλοι και αμερικανοί (συχνά γνωρίζουν καλύτερη Ιστορία από εμάς), ήταν ακέφαλο για 15 μήνες. Τι είναι όλα αυτά τα ελληνικά τοπωνύμια που ακούγονται τις μέρες αυτές; Χερσώνα, Μαριούπολη, Φιδονήσι ή Νησί του Αχιλλέα, Οδησσός, στενά του Κερτς ή αλλιώς Κιμμέριος Βόσπορος και παλαιότερα Σεβαστούπολη, Συμφερούπολη στην Κριμαία;
Τι σημαίνουν άραγε όλα αυτά για την Ελλάδα, τις διεθνείς της σχέσεις, πώς θα μπορούσε η χώρα μας να διαχειριστεί αυτό το μοναδικό της πλεονέκτημα και αυτήν την κληρονομιά ευθύνης; Προσπαθώ να διώξω, καλύτερα να αναβάλλω τη συγκίνησή μου, καθώς, όσο γράφω αυτές τις γραμμές, επιχειρείται μια επικίνδυνη έξοδος από την πολιορκημένη Μαριούπολη, ενώ, οι περισσότεροι των δεκάδων χιλιάδων κατοίκων της παραμένουν στα υπόγεια. Το χωριό Σαρτανάς έχει χτυπηθεί ανελέητα, κανείς δεν μπορεί να μετρήσει και να περισυλλέξει τους νεκρούς από τα ερείπια.
Τη δεκαετία του 90, που η Θεσσαλονίκη είχε αρχίσει να παίρνει σοβαρά το ρόλο της ως έδρας του παγκόσμιου Ελληνισμού, με το Κέντρο Μελέτης και Ανάπτυξης του Ελληνικού Πολιτισμού της Μαύρης Θάλασσας της τότε Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, αναπτύξαμε στην περιοχή προγράμματα ενίσχυσης της ελληνικής γλώσσας, συνεργαστήκαμε με πανεπιστημιακές έδρες, γιορτάσαμε μαζί τους στη δική τους Μέγα Γιορτή που οργάνωναν κάθε δύο χρόνια, συμβάλαμε στη διάσωση ενός μοναδικού τοπικού γλωσσικού ιδιώματος. Γυρνώντας από ένα ταξίδι, μίλησα στο Ράδιο Θεσσαλονίκη για την προσπάθειά των μαριουπολιτών να συγκεντρώσουν χρήματα για τη θεμελίωση μιας εκκλησίας. Διοργανώθηκε ραδιομαραθώνιος, μεταφέραμε τα χρήματα και τοποθετήσαμε μαζί τους τον θεμέλιο λίθο του Αγίου Γεωργίου του Σαρτανά, που στη συνέχεια, κατάφεραν να αποπερατώσουν. Αγαπημένε Σαρτανά! Δεν ξέρω εάν τώρα υπάρχεις.

Βαριές καταγγελίες Λαβρόφ για ΗΠΑ: Έχουν εργαστήρια βιολογικών όπλων στην Ουκρανία και φοβούνται ότι θα τα χάσουν

Από
pcuser
-
0

Τι ανέφερε ο Σ.Λαβρόφ για τα εργαστήρια κατά μήκος των συνόρων με την Ρωσία

Σε βαριές καταγγελίες κατά των ΗΠΑ προχώρησε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέί Λαφόρφ. Ο Ρώσος υπουργός δήλωσε ότι οι ΗΠΑ διατηρούν εργαστήρια έρευνας βιολογικών όπλων σε Κίεβο και Οδησσό και τώρα φοβούνται ότι θα χάσουν τον έλεγχο στα εργαστήρια αυτά.

Παράλληλα ο Λαβρόφ σημείωσε ότι οι ΗΠΑ κατασκευάζουν τέτοια εργαστήρια καθ΄όλο το μήκος των συνόρων με την Ρωσία

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/varies-kataggelies-lavrof-gia-ipa-exoun-ergastiria-viologikon-oplon-stin-oukrania-kai-fovountai-oti-tha-ta-xasoun/

Ο.Τσελίκ: «Έρχεται ο Κ.Μητσοτάκης για να συζητήσει την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου»!

Από
pcuser
-
1

Ο Έλληνας πρωθυπουργός πάει στη Τουρκία για συζήτηση εφ’όλης της ύλης των τουρκικών διεκδικήσεων

Ο εκπρόσωπος του κυβερνώνοντας κόμματος AKP στην Τουρκία, Ομέρ Τσελίκ, επιβεβαίωσε ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα έχει συνάντηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη Τουρκία και αποκάλυψε την ατζέντα των συνομιλιών μέσα στην οποία ξεχωρίζει το θέμα της αποστρατικοποίησης των νησιών του Αιγαίου!

Κατ’αυτό τον τρόπο μόνο άσχετο δεν είναι ότι ο Κ.Μητσοτάξης έστειλε στην Ουκρανία τις ρουκέτες των RM-70 των 122 χλστ. που αποτελούν το βασικό οπλικό σύστημα που ενοχλεί την Άγκυρα γιατί αποτελεί μείζονα απειλή για τα τουρκικά παράλια, ενώ έσπευσε να «συνταξιοδοτήσει» τα αντιαρματικά που χρησιμοποιούνται και ως αντιαποβατικά ρωσικά πυραυλικά Kornet-E, τα κινητά αντιαεροπορικά συστήματα (SHORAD), OSA AK, τα οχήματα BMP-1/ZU-23 κλπ.!

Ο Ομέρ Τσελίκ εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος, AKP, μετά το τέλος της συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής αποκάλυψε ότι «Ο φάκελος της Ελλάδας είναι περιεκτικός, είναι μεγάλος φάκελος. Υπάρχουν πολλά ζητήματα, από τις έρευνες φυσικού αερίου μέχρι το θέμα της αποστρατικοποίησης του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου».

Το ερώτημα βέβαια εδώ είναι: Για ποιο λόγο πάει ο πρωθυπουργός στην Κωνσταντινούπολη; Η επίσημη θέση της Ελλάδας είναι ότι υφίσταται μονό μια διαφορά με την Τουρκία αυτή της υφαλοκρηπίδας και της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών.

Για ποιο μεγάλο φάκελο μίλησε ο Τσελίκ; Με ποιες προθέσεις πάει ο πρωθυπουργός στην Τουρκία; Να προβεί σε υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα την στιγμή που θέλει να εμφανίζεtαι ως «ατρόμητος» απέναντι στην Ρωσία;

Είναι δυνατόν;

Ο Μητσοτάκης αποφασισμένος να πάει στην Τουρκία και ο Τσελίκ λέει ότι θα συζητηθεί η αποστρατικοποίηση των νησιών κατηγορώντας την Ελλάδα για βασανιστήρια μεταναστών!

Ο εκπρόσωπος του κόμματος Ερντογάν, σχολίασε επίσης πως «Τελευταία η Ελλάδα βλέπουμε ότι προσπαθεί τα διμερή ζητήματα που χρήζουν επίλυσης να τα αναγάγει σε τουρκο-ευρωπαϊκά θέματα, αλλά είναι εξαιρετικά λάθος αυτή η προσέγγιση.

Η Ελλάδα πρέπει να το καταλάβει αυτό. Είμαστε γείτονες, ζούμε μαζί και αυτά τα ζητήματα εμείς μπορούμε να τα λύσουμε.

Η ευαισθησία που έχει η Τουρκία για τη Γαλάζια Πατρίδα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ή να επικριθεί».

Συνεχίζοντας σε προκλητικό τόνο, ο κ. Τσελίκ σχολίασε «Ο φάκελος περιλαμβάνει από το θέμα της υφαλοκρηπίδας μέχρι και τη στρατικοποίηση των νησιών εκ μέρους της Ελλάδας και όλα αυτά θα συζητηθούν φυσικά.

Γιατί αυτά συμβαίνουν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου. Τρυπάει βάρκες μεταναστών/προσφύγων από τη Συρία, από την Ανατολική Μεσόγειο, τους υποβάλει σε βασανιστήρια.

Κι αυτά γίνονται μπροστά στα μάτια του κόσμου. Πρέπει να σταματήσει να θέτει υπό αμφισβήτηση τα δικαιώματα της Τουρκίας στη Γαλάζια Πατρίδα. Φυσικά υπάρχει το ζήτημα της ΤΔΒΚ και το άνοιγμα των Βαρωσίων.

Η Ελλάδα και Ε/Κ πλευρά συνεχίζουν την απέλπιδα εκστρατεία. Η ΤΔΒΚ είναι κυρίαρχο κράτος και πρέπει να επιδεικνύουν σεβασμό. Οι διαπραγματεύσεις πρέπει να γίνουν στη βάση των δύο κρατών».

Κλείνοντας, ο Ομέρ Τσελίκ σχολίασε ακόμα πως

«Όπως είπα είναι μεγάλος ο φάκελος, υπάρχουν μηχανισμοί που λειτουργούν αλλά δεν χρειάζεται να κρύβουμε τις διαφορές μας πλέον, γι’ αυτό το λόγο όλα αυτά τα ζητήματα θα συζητηθούν αναλυτικά σε αυτή τη συνάντηση που θα γίνει.

Ο πρόεδρός μας φυσικά εδώ και καιρό δίνει ηχηρά μηνύματα σε αυτό το θέμα. Η πολιτική μας θα εξηγηθεί για άλλη μια φορά στον Έλληνα πρωθυπουργό».

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ellinotoyrkika/omer-tselik-erntogan-kai-mitsotakis-tha-syzitisoun-to-thema-tou-aigaiou-stin-konstantinoupoli/

ΔΥΟ ΝΗΦΑΛΙΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΑΝΑΤΕΜΝΟΥΝ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΠΑΘΗ ΤΟΥ 1922

Από
anixneuseis
-
9

 

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Η συμπλήρωση 100 ετών από τη Μικρασιατική Καταστροφή δίνει την ευκαιρία σε πολλούς συγγραφείς να ασχοληθούν με τα δραματικά γεγονότα της περιόδου εκείνης και με τη Γενοκτονία του Ελληνισμού της Ανατολής από Οθωμανούς, Νεοτούρκους και Κεμαλικούς. Κατά τη γνώμη μου ένα βιβλίο που ξεχωρίζει είναι το πόνημα του Άγγελου Συρίγου, Καθηγητού Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, και του Ευάνθη Χατζηβασιλείου, Καθηγητού της  Ιστορίας του Μεταπολεμικού Κόσμου στο ΕΚΠΑ, με τίτλο: «Μικρασιατική Καταστροφή» και υπότιτλο: 50 Ερωτήματα και Απαντήσεις (εκδόσεις Πατάκη).

Οι δύο συγγραφείς έχουν συνεργασθεί πριν από τρία χρόνια και μας έδωσαν μία συνοπτική και σοβαρή ανάλυση για ένα καυτό ζήτημα της επικαιρότητας με το βιβλίο τους: «Η Συμφωνία των Πρεσπών και το Μακεδονικό». Με το νέο βιβλίο τους επιχειρούν να απαντήσουν σε πενήντα ερωτήματα για τη Μικρασιατική Εκστρατεία και τον ξεριζωμό του Ελληνισμού. Σε 250 σελίδες επιτυγχάνουν να δώσουν τεκμηριωμένες απαντήσεις και να φωτίσουν άγνωστες πτυχές της εποχής εκείνης.

Πολλά θέματα φωτίζει το βιβλίο και πιστεύω ότι ένα από τα σημανικότερα είναι η Δίκη και καταδίκη των Έξι, οι οποίοι θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για την καταστροφή. Οι Συρίγος και Χατζηβασιλείου μάς καλούν να αρθούμε υπεράνω των παθών του Εθνικού Διχασμού της περιόδου εκείνης και να μελετήσουμε με νηφαλιότητα την Ιστορία. Καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι Έξι ηγέτες της αντιβενιζελικής παρατάξεως δεν ήσαν προδότες και κακώς καταδικάσθηκαν με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και της εγκαταλείψεως ελληνικού εδάφους.  Διέπραξαν σοβαρά λάθη, αλλά όχι προδοσία. Άλλωστε η Σμύρνη τυπικά δεν ήταν ελληνική επικράτεια.

Ο Δημήτριος Γούναρης, ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, ο Γεώργιος Μπαλτατζής, ο Νικόλαος Στράτος, ο Νικόλαος Θεοτόκης και ο Αρχιστράτηγος Γεώργιος Χατζηανέστης εκτελέσθηκαν στις 15 Νοεμβρίου 1922 στην περιοχή, η οποία τότε καλυπτόταν από το δάσος Γουδί, και η οποία σήμερα βρίσκεται στα σύνορα Χολαργού και Παπάγου. Στον τόπο εκτελέσεως κτίσθηκε ο Ναός της Αναστάσεως και τα έξι δέντρα με τα  ονοματά τους  μάς θυμίζουν ότι οι άνθρωποι αυτοί υπήρξαν τα εξιλαστήρια θύματα μιάς εθνικής τραγωδίας.

Οι δύο συγγραφείς επισημαίνουν: «Η Δίκη των Έξι αποτελούσε παρωδία δικαστικής διαδικασίας και οδήγησε ουσιαστικά, σε μία δικαστική δολοφονία. Οι διαδικασίες ήταν τόσο ταχείες ώστε να φαίνεται ότι η αποφαση ήταν προειλημμένη, και η διενέργειά της από ένα ad hoc Έκτακτο Στρατοδικείο καταδεικνύει πως οι βασικές εγγυήσεις δεν τηρούνταν. Το σημαντικότερο όλων ήταν ότι η ίδια η απόφαση ήταν προφανώς έωλη, Δεν αρκεί, για να καταδικαστεί κάποιος σε εσχάτη προδοσία, να έχει χάσει ένα πόλεμο. Ακόμη και η ανικανότητα (εάν υποτεθεί οτι υπήρξε) στη διεξαγωγή του πολέμου δεν συγκροτεί το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας. Η εσχάτη προδοσία είναι αδίκημα δόλου. Απαιτείται επομένως να αποδειχθεί ότι οι κατηγορούμενοι επιζήτησαν την ήττα του στρατού και τη εκδιωξη των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία, δηλαδή ότι είχαν πρόθεση και επιδίωξαν να χάσουν τον πόλεμο, κάτι που είναι εντελώς παράλογο και ασφαλώς δεν αποδείχθηκε στη διαδικασία».

Άλλωστε, όπως τονίζουν οι δύο συγγραφείς, τον Φεβρουάριο του 1929 ο Ελευθέριος Βενιζέλος, πολιτικός αντίπαλος των εκτελεσθέντων, αναγνώρισε δημοσίως ότι οι Έξι εκτελεσθέντες δεν διέπραξαν προδοσία.

Κ.Χ. ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 26.2.2022

 

Κρουγκμαν: Το δεύτερο μεγάλο λάθος του Πούτιν

Από
anixneuseis
-
1

Η Ρωσία αντιμέτωπη με ένα αιματηρό πόλεμο, αντί μια γρήγορη «παρέλαση», ανακαλύπτει τώρα ένα δεδομένο που δεν είχε υπολογίσει ο Βλ. Πούτιν. Το «σεντούκι» που κατασχέθηκε η επώδυνη επιλογή της «αυτάρκειας» και ο κίνδυνος μεγάλης ύφεσης.

Δημοσιεύθηκε: 7 Μαρτίου 2022 – 08:36

Παρά την εκπληκτικά αποτελεσματική μάχη που έχει δώσει η Ουκρανία ενάντια στις δυνάμεις εισβολής, οι περισσότεροι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες φαίνεται να πιστεύουν ότι το τεράστιο πλεονέκτημα της Ρωσίας σε δύναμη πυρός θα επικρατήσει τελικά. Καθώς δεν έχω σχετική γνώση, δεν βλέπω κανένα λόγο να αμφισβητήσω την κρίση τους, γράφει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Γκρούγκμαν σε άρθρο του στους New York Times.

Ωστόσο, είναι σαφές ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν έκανε έναν τεράστιο λάθος υπολογισμό. Η Ρωσία ξεκίνησε την εισβολή με μια επίθεση προς το Κίεβο και το Χάρκοβο από μικρές, ελαφρά οπλισμένες ένοπλες δυνάμεις, προφανώς προσδοκώντας να επιτύχουν μια γρήγορη νίκη, καθώς η αντίσταση θα κατέρρεε. Αντίθετα, όμως, η αρχική κίνηση αποκρούστηκε και η επίθεση στη συνέχεια με άρματα μάχης και πυροβολικό έχει βαλτώσει, σε ορισμένες περιπτώσεις κυριολεκτικά, επειδή η λάσπη κυριαρχεί αυτή την περίοδο σε μεγάλο μέρος της Ουκρανίας.

Και δεν ήταν αυτός ο μόνος λάθος υπολογισμός του. Ο Πούτιν προφανώς πίστευε ότι η Ρωσία θα μπορούσε εύκολα να αντιμετωπίσει τις οικονομικές επιπτώσεις από τον πόλεμό του. Εντάξει, σκέφτηκε, η Δύση μπορεί να επιβάλει μερικές κυρώσεις, αλλά η Ευρώπη χρειάζεται ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Ο ίδιος είχε δημιουργήσει ένα τεράστιο πολεμικό σεντούκι με αποθέματα ξένου συναλλάγματος που υποτίθεται ότι θα τον εξασφάλιζε μέχρι να καταλαγιάσουν τα πράγματα.

Η πολιτική του σκέψη δεν ήταν εντελώς λανθασμένη. Οι δυτικές οικονομικές κυρώσεις έχουν εξαιρέσει από τις κυρώσεις τις πωλήσεις ορυκτών καυσίμων, που αποτελούν το μεγαλύτερο τμήμα των ρωσικών εξαγωγών. Αντίθετα, οι κυρώσεις ήταν κυρίως οικονομικές, αποκλείοντας μεγάλες ρωσικές τράπεζες από το διεθνές σύστημα πληρωμών και παγώνοντας τα περιουσιακά στοιχεία της ρωσικής κεντρικής τράπεζας -στην πραγματικότητα, κατάσχεσαν ένα μεγάλο μέρος από το περίφημο στρατιωτικό σεντούκι του Πούτιν.

Πόσο σημασία έχει αυτό; Ιστορικά, οι οικονομικές κυρώσεις τείνουν να είναι μαχητές: οι χώρες βρίσκουν λύσεις, μειώνοντας σημαντικά την αποτελεσματικότητά τους.

Αλλά κάτι αστείο έχει συμβεί σε αυτή την περίπτωση, γράφει ο Κρούγκμαν. Μέχρι στιγμής, η οικονομική πίεση κατά της Ρωσίας φαίνεται να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική, περιορίζοντας το ρωσικό εμπόριο ακόμη και σε αγαθά που δεν έχουν επισήμως τεθεί υπό καθεστώς κυρώσεων. Οι οικονομικοί περιορισμοί που έχουν ήδη επιβληθεί έχουν δυσκολέψει τις συναλλαγές με τη Ρωσία, ακόμη και στην αγορά πετρελαίου. Οι φόβοι για μελλοντικές κυρώσεις, σε συνδυασμό με τη γενική αίσθηση ότι δυτικοί θεσμοί που θα θεωρηθεί ότι βοηθούν το καθεστώς Πούτιν θα αντιμετωπίσουν σκληρή μεταχείριση από τις ρυθμιστικές αρχές, έχουν οδηγήσει σε εκτεταμένες «αυτο-κυρώσεις», διαταράσσοντας ακόμη και το εμπόριο που επισήμως επιτρέπεται.

Δεν ξέρουμε ακόμη πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά αν δούμε τις επόμενες εβδομάδες μαζικές απώλειες αμάχων και τρόμο, κάτι που φαίνεται πιθανό, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι σε μεγάλο βαθμό η απομόνωση της Ρωσίας από την υπόλοιπη παγκόσμια οικονομία.

Οι οικονομολόγοι έχουν έναν μάλλον απόκρυφο όρο για αυτό το είδος απομόνωσης: «αυτάρκεια». Και είναι πιθανό να είναι εξαιρετικά επιζήμια.

Ίσως πιστεύετε ότι η αυτάρκεια είναι απλώς μια ισχυρή μορφή προστατευτισμού, η οποία τείνει επίσης να μειώνει το εμπόριο. Αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη. Το βρώμικο μικρό μυστικό της διεθνούς οικονομίας είναι ότι ενώ οι οικονομολόγοι λατρεύουν να επαινούν το ελεύθερο εμπόριο, το οικονομικό κόστος των δασμών -ακόμα και αρκετά υψηλοί δασμοί- τείνει να είναι μέτριο. Γιατί; Γιατί ο ιδιωτικός τομέας αντιδρά στους δασμούς κόβοντας μόνο τις λιγότερο απαραίτητες εισαγωγές. Επιβάλουμε, ας πούμε, δασμούς 20% στις εισαγωγές και θα σταματήσουν να εισάγονται μόνο αγαθά που μπορούν να παραχθούν εγχωρία με μέτρια υψηλότερο κόστος ή για τα οποία υπάρχουν εύλογα καλά εγχώρια υποκατάστατα. Εάν ένα εισαγόμενο αγαθό είναι πραγματικά απαραίτητο – για παράδειγμα, εάν είναι ένα κρίσιμο στοιχείο για τη βιομηχανία που δεν μπορούμε να αρχίσουμε γρήγορα να φτιάχνουμε εγχώρια – οι εταιρείες απλώς θα πληρώσουν το τιμολόγιο και θα συνεχίσουν να αγοράζουν από το εξωτερικό.

Ωστόσο, εάν τα γεγονότα οδηγήσουν στο να κοπεί ένα μεγάλο μέρος του διεθνούς εμπορίου ενός έθνους, αυτού του είδους η ιεράρχηση δεν θα είναι δυνατή. Η εγχώρια οικονομία θα χάσει την πρόσβαση όχι μόνο σε φθηνά πράγματα, αλλά και σε αγαθά που είναι απολύτως απαραίτητα.

Έχουμε ιστορικά παραδείγματα για το τι συμβαίνει όταν ένα εμπορικό έθνος αναγκάζεται σε αυτάρκεια; Όχι πολλά, ακριβώς επειδή είναι ένα τόσο ακραίο γεγονός. Θα μπορούσατε να πείτε ότι κάτι τέτοιο συνέβη στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ειδικά αφού η Αμερική κατέλαβε το Σαϊπάν και το Γκουάμ το 1944. Αυτό έφερε τις αμερικανικές βάσεις υποβρυχίων κοντά στις πιο κρίσιμες ναυτικές διαδρομές της Ιαπωνίας και τα βομβαρδιστικά των ΗΠΑ μπορούσαν να χτυπήσουν τα λιμάνια της χώρας, απομονώνοντας ουσιαστικά την οικονομία της από τον υπόλοιπο κόσμο. Φυσικά, η πολεμική οικονομία της Ιαπωνίας κατέρρευσε.

Τι γίνεται όμως με την αυτάρκεια σε ένα έθνος που δεν δέχεται άμεση στρατιωτική επίθεση; Λοιπόν, υπάρχει ένα εκπληκτικό -και εξαιρετικά παλιό- παράδειγμα από την ιστορία των ΗΠΑ.

Η Αμερική δεν συμμετείχε άμεσα στους Ναπολεόντειους Πολέμους, μια τεράστια σύγκρουση που, μεταξύ άλλων, οδήγησε τη Βρετανία να συσσωρεύσει ένα αξιοσημείωτο ποσό κρατικού χρέους. Αλλά οι ΗΠΑ δεν είχαν ανοσία στις επιπτώσεις αυτών των πολέμων, επειδή και οι δύο πλευρές ξεκίνησαν έναν οικονομικό πόλεμο, προσπαθώντας να ακρωτηριάσουν τον αντίπαλό τους με αποκλεισμούς που έβλαψαν και το εμπόριο των ΗΠΑ. Η Βρετανία είχε επίσης τη συνήθεια να σταματά τα αμερικανικά εμπορικά πλοία και να απαγάγει ναύτες ώστε να τους αναγκάζει να υπηρετήσουν στο βρετανικό ναυτικό. Σε απάντηση, η διοίκηση του Τόμας Τζέφερσον προσπάθησε να ανταποδώσει διακόπτοντας τη διεθνή ναυτιλία. Ναι, προσπαθήσαμε να αποσπάσουμε παραχωρήσεις από τη Βρετανία και τη Γαλλία επιβάλλοντας την αυτάρκεια… στους εαυτούς μας.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι δεν λειτούργησε. Όμως επέβαλε μεγάλο κόστος στην αμερικανική οικονομία. Τα δεδομένα για τις αρχές του 19ου αιώνα είναι, όπως μπορείτε να μαντέψετε, πρόχειρα, αλλά ο οικονομολόγος και ιστορικός Ντάγκλας Ίργουιν προσπάθησε να υπολογίσει το κόστος του εμπάργκο Τζέφερσον, το οποίο τοποθετεί περίπου στο 8% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος των ΗΠΑ.

Πώς συγκρίνονται τα αποτελέσματα της ρωσικής απομόνωσης με αυτήν την εμπειρία; Η Ρωσία το 2022 είναι πολύ πιο εκτεθειμένη στο εξωτερικό εμπόριο από ό,τι η Αμερική το 1807: οι εξαγωγές των ΗΠΑ ήταν τότε μόνο 13% του ΑΕΠ, ενώ οι ρωσικές εξαγωγές την παραμονή της εισβολής ήταν περίπου διπλάσιες από αυτές.

Θα ήθελα επίσης να σημειώσω ότι οι οικονομίες είναι πολύ πιο περίπλοκες από ό,τι πριν από δύο αιώνες. Τότε, η παραγωγή δεν εξαρτιόταν από πολυσύνθετες αλυσίδες εφοδιασμού που θα μπορούσαν να σταματήσουν λόγω έλλειψης μερικών κρίσιμων εξαρτημάτων, όπως chips και ανταλλακτικά. Τώρα είναι εξαρτημένη ακόμη και σε χώρες όπως η Ρωσία, που εξάγουν κυρίως πρώτες ύλες, παρά βιομηχανικά προϊόντα. Έτσι, οι συνέπειες της σχεδόν αυτάρκειας μπορεί να είναι ακόμη χειρότερες από ό,τι υποδηλώνει η μεγάλη εξάρτηση της Ρωσίας από το εμπόριο.

Αυτή τη στιγμή, με άλλα λόγια, φαίνεται ότι ο Πούτιν έκανε διπλό λάθος υπολογισμό. Το σχέδιο για ένα σύντομο νικηφόρο πόλεμο μετατρέπεται σε μια αιματηρή καταιγίδα που έχει εξοργίσει τον κόσμο και το περίφημο οικονομικό του «Φρούριο Ρωσία» φαίνεται να κατευθύνεται προς μια ύφεση σε τύπου 1929.

euro2day.gr

Uzay Bulut- Η Τουρκία διαπράττει ξανά εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας

Από
pcuser
-
0

Turkey Committing War Crimes and Crimes against Humanity – Again

by Uzay Bulut

  • The Turkish government uses the pretext of “fighting terrorism” for its military attacks against Iraq and Syria. Its “fight against terrorism”, however, does not mainly target the Islamic State (ISIS), al-Qaeda or its affiliates such as the Hayat Tahrir al-Sham (HTS).
  • Turkey, home to leaders of Hamas until just a few days ago, has for several years been granting citizenship to collaborators of ISIS.
  • Instead of targeting and defeating jihadist forces in Syria and Iraq, Turkey’s military evidently chooses to cooperate with them and targets the [People’s Defense Units] YPG, which is the principal military ally of the United States on the ground against Islamic State. Turkey’s military attacks thus weaken the US-led global coalition against ISIS and continue to devastate the Yazidis, Christians, Kurds, and other civilians in the region.
  • “Many governments, including the USA and others, as well as the UN, are trying to rebuild Sinjar. Meanwhile, Turkey is bombing the city regularly.” — Pari Ibrahim, Executive Director of the Free Yezidi Foundation, to Gatestone, February 2022.
  • “While Turkey claims it is trying to attack PKK in Sinjar, in reality they are killing the Yezidis who fought and defended Sinjar against ISIS. Turkey, by the way, did not express any interest in bombing Sinjar when it was occupied by ISIS. It is only now, when the area is once again inhabited by Yezidis, that Turkey is bombing. So we see a very nefarious hand by Turkey, which is bombing basically all of the allies of the Global Coalition against ISIS. While the Coalition is fighting ISIS, Turkey is fighting the Coalition’s allies on the ground.” — Pari Ibrahim to Gatestone, February 2022.

 

Turkey has for years been cooperating with jihadists in Syria and bombing Yazidis in Iraq. On February 1, Yazidis (an indigenous non-Muslim minority) in Iraq and Syria were once again terrorized by Turkish airstrikes. “Many governments, including the USA and others, as well as the UN, are trying to rebuild Sinjar. Meanwhile, Turkey is bombing the city regularly,” says Pari Ibrahim, Executive Director of the Free Yezidi Foundation. Pictured: Battle-damaged buildings in the town of Sinjar, Iraq photographed on February 5, 2019. (Photo by Zaid Al-Obeidi/AFP via Getty Images)

 

Turkey has for years been cooperating with jihadists in Syria and bombing Yazidis in Iraq. Yazidis, exposed to a genocide at the hands of ISIS in Iraq in 2014, are an indigenous non-Muslim minority in the Middle East who have for centuries faced persecution because of their religion and ethnicity.

On February 1, Yazidis were once again terrorized by Turkish airstrikes targeting parts of Iraq and Syria. The Turkish government-funded TRT channel reported:

“Turkiye [Turkey] has launched an aerial operation in northern regions of Iraq and Syria to target YPG [People’s Defense Units]/PKK [Kurdistan Workers’ Party] terrorist bases, hideouts and tunnels that Ankara said was part of its fight against terrorism and right to self-defense.

“The operation dubbed ‘Winter Eagle’ began early on Wednesday and targeted YPG/PKK in Syria’s Derik and Sinjar, Karacak regions in Iraq, the Turkish Defence Ministry said on Wednesday in a statement.”

The pro-Kurdish Firat News Agency confirmed the airstrikes. The United Nations-administered Makhmour refugee camp in northern Iraq and a nearby village were also among the areas affected by the bombing.

The Turkish government uses the pretext of “fighting terrorism” for its military attacks against Iraq and Syria. Its “fight against terrorism”, however, does not mainly target the Islamic State (ISIS), al-Qaeda or its affiliates such as the Hayat Tahrir al-Sham (HTS or the “Organization for the Liberation of the Levant”). According to the Center for Strategic and International Studies:

“In May 2018, the group [HTS] was added to the State Department’s existing designation of its predecessor, the al-Qaeda affiliate Jabhat al-Nusra, as a Foreign Terrorist Organization (FTO). Today, HTS can be thought of as a relatively localized Syrian terrorist organization, which retains a Salafi-jihadist ideology despite its public split from al-Qaeda in 2017.”

Turkey, home to leaders of Hamas until just a few days ago, has for several years been granting citizenship to collaborators of ISIS.

The 2021 report by the Middle East Institute, “The Economics of Hayat Tahrir al-Sham,” details that Turkey and HTS are co-occupying and exploiting parts of northwest Syria:

“The most significant shift in HTS economic policy occurred in July 2017, when the group took over the Bab al-Hawa crossing, one of the biggest sources of revenue in NW Syria and a particularly strategic acquisition in terms of the relationship with Turkey.”

In January 2018, Watad Petroleum Company was formed in HTS-occupied north-west Syria and was granted exclusive rights to import oil derivatives and gas from Turkey into the region.

In June, HTS announced that it would replace the Syrian pound with the Turkish lira (TL), indexed the prices of goods to the lira and Watad Petroleum indexed oil derivatives and gas prices to the lira. These changes demonstrate how the Turkish government has become a lifeline for the jihadist HTS through its massive economic support to the group.

On February 2, U.S. Special Forces conducted an operation targeting ISIS leader Abu Ibrahim al-Hashimi al-Quraishi in Idlib province, near the border with Turkey. The former leader of ISIS, Abu Bakr al-Baghdadi, was killed by a similar operation in the nearby town of Barisha in October 2019. Both areas are controlled by HTS — supported by the Turkish government.

The Syrian city of Afrin has also been occupied since late 2018 by a coalition of Islamist groups, with Turkey as the real power behind them. The Turkish military — in an operation dubbed “Olive Branch” — defeated and expelled the US-backed, Kurdish-led Syrian Democratic Forces (SDF) and the People’s Defense Units (YPG) which were previously the de facto local military and governing power in the area. In February 2019, the United Nations’ Independent International Commission of Inquiry on Syria released a report assessing the situation in Afrin, which stated:

“The commission finds there are reasonable grounds to believe that armed group members in Afrin committed the war crimes of hostage-taking, cruel treatment, torture, and pillage.”

According to many news reports including one from the Firat News Agency:

“Since the occupation of Afrin in March 2018, the Turkish state has established a regime of looting and exploitation. Olive and olive products were the main source of income in the region before the invasion. With the Turkish invasion, Afrin’s olive groves have been plundered and have become a source of funding for militiamen from the Turkish-established mercenary ‘Syrian National Army’ (SNA). The SNA militias loot the region’s olive production and bring it to the world market via Turkey.”

Instead of targeting and defeating jihadist forces in Syria and Iraq, Turkey’s military evidently chooses to cooperate with them and targets the YPG, which is the principal military ally of the United States on the ground against Islamic State. Turkey’s military attacks thus weaken the US-led global coalition against ISIS and continue to devastate the Yazidis, Christians, Kurds, and other civilians in the region.

Pari Ibrahim, Executive Director of the Free Yezidi Foundation, told Gatestone:

“On the evening of 1 February, the Turkish Airforce conducted airstrikes in Iraq, targeting Yezidi genocide survivors who have joined the Yezidi defense force, after the Yezidi genocide in August 2014. According to reports we have received, the following areas were hit by the Turkish air force in Sinjar [Shingal].

“1. At least five airstrikes on the peak of Sinjar Mountain.
2. At least five airstrikes near Chalmira area on Sinjar Mountain.
3. At least three airstrikes near Bara Village.
4. At least three airstrikes near Kira Qiranya area.
5. At least two airstrikes near Bab Shalo area.
6. At least one airstrike near Bab Karsi area.”

On August 3, 2014, the Islamic State launched an offensive against the Sinjar region of northern Iraq and carried out genocide against the Yazidi population. This involved mass killings, sexual assaults, torture, forced conversions, kidnappings, enslavement, and cultural heritage destruction. ISIS killed or captured nearly 10,000 Yazidis and forcibly displaced hundreds of thousands from their homes. Yazidis call the atrocity “the 74th Yazidi genocide”. Today, around 2,700 Yazidi women and children are still held captive by ISIS or remain missing. Approximately 210,000 Yazidis remain internally displaced, mostly spread across 15 Internally Displaced Person (IDP) camps in the Kurdistan Region of Iraq. According to Ibrahim:

“The Free Yezidi Foundation focuses on displaced Yezidis because many Yezidis are unable to return home and are afraid of the security dangers, including the Turkish airstrikes,” Ibrahim added. “There are still more than 200,000 Yezidis who are displaced, in and out of camps. We do not believe these airstrikes are helping — they are greatly destabilizing. Many governments, including the USA and others, as well as the UN, are trying to rebuild Sinjar. Meanwhile, Turkey is bombing the city regularly.

“Some say Turkey is trying to finish what the Islamic State started, the eradication of Yezidis and preventing Yezidis from returning to their homeland in Sinjar. We understand there is a conflict between Turkey and the PKK. But we as Yezidis do not want to see any more deaths or targeted attacks against Yezidis in Iraq, under any pretexts. It is not only Yezidis who are affected by this. The airstrikes destabilize the area and prevent all the civilians from returning to their areas of origin.”

The February 1 airstrikes were not Turkey’s first attacks against Yazidis in Iraq. In 2017, Turkish warplanes dropped bombs on Sinjar, hitting a civilian clinic, said Yakhi Hamza, country director of the 1st New Allied Expeditionary Force, a humanitarian nonprofit delivering medical help to Yazidis. The airstrikes killed at least five people and severely wounded several more. In August 2018, November 2019, January 2020 and June 2020, among others, Turkey also carried out airstrikes on Sinjar.

Ibrahim continued:

“Turkey claims it is seeking to attack PKK and PKK assets and bases in Sinjar. We know there is conflict between Turkey and the PKK. But the people who are being attacked and killed are not Kurds from Turkey, they are Yezidis from Iraq. It is hard to understand the legal justification of the Turkish attacks against Iraqi Yezidis who are literally just trying to defend their homeland. These Yezidis fought against ISIS when they came to destroy Yezidis. While Turkey claims it is trying to attack PKK in Sinjar, in reality they are killing the Yezidis who fought and defended Sinjar against ISIS. Turkey, by the way, did not express any interest in bombing Sinjar when it was occupied by ISIS. It is only now, when the area is once again inhabited by Yezidis, that Turkey is bombing. So we see a very nefarious hand by Turkey, which is bombing basically all of the allies of the Global Coalition against ISIS. While the Coalition is fighting ISIS, Turkey is fighting the Coalition’s allies on the ground.”

In 2015, there were 300,000 Yazidis living in camps for internally displaced persons. An American human rights activist, Amy L. Beam, author of The Last Yezidi Genocide, documenting the atrocities committed by ISIS, moved to Kurdistan, Iraq, obtained Iraqi IDs and passports for nearly 1,000 Yazidis to leave Iraq. Many of these women and children told her their stories of torture and abuse while in ISIS captivity. Beam told Gatestone:

“After nearly eight years of being displaced, with no reconstruction and no compensation, Yazidis feel there is no future in Iraq. After the most recent airstrikes in Khanasor, Shingal by Turkey, Yazidis flooded me with increasingly desperate requests to help them obtain asylum.

“As long as Turkey continues to conduct airstrikes in Shingal with impunity under the false pretext of killing ‘PKK terrorists,’ Ezidis continue to live in constant fear. Those still living in camps in Kurdistan will not return to Shingal. The international community has shamefully failed to rebuild their homeland.

“Even though the Iraqi security forces have been providing security on the ground in Shingal since October 2017, neither Iraqi federal government, Kurdistan region of Iraq (KRI), nor Coalition forces has been able to protect Shingal from Turkey’s deadly airstrikes in Shingal. No complaint has been registered with the United Nations Security Council for Turkey’s invasion of Iraqi air space.”

“It is long-overdue for all countries to offer blanket asylum to any Ezidi from Iraq or Syria. Very little justice has been provided by prosecutions of ISIS in Iraq.”

Ibrahim urged the West and the international community to help end Turkey’s military attacks against Yazidis. She said:

“We as Free Yezidi Foundation would like to see a no-fly zone over Sinjar. These attacks against our people need to end. Turkey has no right to attack Yezidis who are native to Sinjar. Yezidis survived a genocide. We see a pattern with these attacks: Any time the international community is occupied with another crisis, as was the case with Afghanistan and is currently the case in Ukraine, Turkey starts airstrikes against Yezidis in Sinjar. We feel powerless, as the international community does not react. A NATO member should behave better than this.”

Uzay Bulut, a Turkish journalist, is a Distinguished Senior Fellow at the Gatestone Institute.

https://www.gatestoneinstitute.org/18272/turkey-war-crimes

Μόνο κινεζικός «δράκος», μπορεί να πιέσει τον Πούτιν

Από
anixneuseis
-
0

Δευτέρα, 07 Μαρτίου 2022 08:58

UPD:08:59
Shutterstock 

Tου Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

Ο Ντόναλτ Τράμπ βρήκε τον τρόπο να σταματήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία: Να στείλουν οι Αμερικανοί αεροσκάφη που θα τα έχουν βάψει με τα χρώματα της…Κίνας, να «βομβαρδίσουν τα σκ…από τη Ρωσία», είπε σε ομιλία του σε δωρητές του, στη Νέα Ορλεάνη.

Ο τέως πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, τόνισε ότι η ιδέα είναι «να προσπαθήσει η Ουάισγκτον να στρέψει τη Μόσχα και το Πεκίνο, τον ένα εναντίον του άλλου»…

«Και μετά θα λένε οι Ρώσοι ότι η Κίνα το έκανε. Οι Κινέζοι θα αντιτάσσουν ότι δεν το κάναμε εμείς, θα αρχίσουν λοιπόν να τσακώνονται μεταξύ τους και εμείς θα καθόμαστε και θα παρακολουθούμε», είπε χαιρέκακα ο Τραμπ, ενθουσιάζοντας φυσικά το πλήθος των Ρεπουμπλικανών χορηγών, που πλήρωσαν αρκετές χιλιάδες δολάρια ο καθένας για να ακούσουν το ίνδαλμά τους.

Μπορεί φυσικά η ιδέα του Τράμπ να απευθύνεται σε «αμερικανάκια», αλλά κρύβει μια μεγάλη αλήθεια: Αν υπάρχει κάποια δύναμη που θα μπορούσε να πιέσει τον Πούτιν να κάνει πίσω στην Ουκρανία, αυτή είναι μόνο το Πεκίνο και συγκεκριμένα ο κινέζος πρόεδρος Σι Τζιπίνγκ. Ούτε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Ναφτάλι Μπένετ, ούτε ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, μπορούν να πείσουν τον Πούτιν να υποχωρήσει και να συμβιβαστεί.

Δεν έχει τίποτα να κερδίσει ο Πούτιν, ούτε από το Ισραήλ ούτε από την Αγκυρα.

Αντίθετα, ο Ρώσος πρόεδρος γνωρίζει καλά ότι αν εξασφαλίσει την υποστήριξη του Πεκίνου, μπορεί να ανταπεξέλθει κάπως, στις δυτικές κυρώσεις και να ξεφύγει από την διεθνή απομόνωση. «Ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλάζει τις γεωστρατηγικές γραμμές και αναγκάζει  τη Ρωσία να στραφεί κυρίως προς την Κίνα», γράφει η Washington Post. «Ρωσία και Κίνα μοιράζονται έναν κοινό εχθρό, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Σι και ο Πούτιν είναι και οι δύο αυταρχικοί ηγέτες που βλέπουν την Αμερική ως δύναμη σε παρακμή και το δυτικό δημοκρατικό σύστημα ως αποτυχία», υποστηρίζει η αμερικανική εφημερίδα.

Η Κίνα θέλει μόνο «πελάτες»

Το κακό για τον Πούτιν είναι όμως ότι η Κίνα δεν θέλει εταίρους, αλλά «πελάτες». Μια αποδυναμωμένη Ρωσία θα είναι πιο εύκολο να δεχτεί αργότερα τους όρους του Πεκίνου, σε ότι αφορά τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της Σιβηρίας, για παράδειγμα. «Ο Πούτιν ήθελε να μετατρέψει τη Ρωσία σε μια ισχυρή υπερδύναμη και τώρα πετυχαίνει το αντίθετο», γράφει η ελβετική Neue Zurcher Zeitung:  «Είτε αποδέχεται ο Ρώσος πρόεδρος τον ηγετικό ρόλο της Κίνας, είτε μένει λίγο πολύ μόνος»!

Για το Πεκίνο επίσης, δεν είναι και τόσο άσχημο το γεγονός ότι η παγκόσμια αναμέτρηση έχει μεταφερθεί προς το παρόν στην Ευρώπη, ενώ όλο το προηγούμενο διάστημα το Πεκίνο έβλεπε την Ουάσιγκτον να εστιάζει την προσοχή της στον Ινδο-Ειρηνικό, μέσα και από τη συμμαχία Auκus με την Αυτραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Με δεδομένο μάλιστα ότι η σύγκρουση Ρωσίας -Ουκρανίας δεν φαίνεται να τερματίζεται γρήγορα, το Πεκίνο μπορεί να αναπνέει με μεγαλύτερη ανακούφιση. Και να εξετάζει πιο ήρεμα την πολιτική που θα ακολουθήσει για την κατάκτηση της Ταϊβάν.

Η εθνικιστική κινεζική εφημερίδα Global Times κάνει επίσης λόγο για μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Σχολιάζοντας τις εξελίξεις στην Ουκρανία, η κινεζική εφημερίδα γράφει: «Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες μιας γεωπολιτικής αλλαγής. Η 500χρονη περίοδος της δυτικής κυριαρχίας τελειώνει με την άνοδο της Ασίας. Η γεωπολιτική περίοδος της ασιατικής κυριαρχίας θα διαρκέσει επίσης 500 χρόνια. Δεν πρέπει να βλέπουμε τον πόλεμο στην Ουκρανία ως μεμονωμένο γεγονός, αλλά ως ένα προβλέψιμο μέρος της παγκόσμιας στρατηγικής της Ουάσιγκτον προς την παγκόσμια κυριαρχία».

Το Πεκίνο θα προτιμήσει ένα ελεγχόμενα βελτιωμένο οικονομικό πλέγμα σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά μια χωρίς αρχές σχέση με τη Μόσχα. Η Κίνα, σε αντίθεση με τη Ρωσία, υπολογίζει πάρα πολύ το διεθνές της προφίλ, γιατί είναι χώρα που εξάγει και επενδύει στο εξωτερικό.

Πολύ εύστοχα, η ισπανική El Pais , εξηγεί: «Το καθεστώς του Σι Τζινπίνγκ έχει τοποθετήσει τα πιόνια του και προετοιμάζεται. Βλέπει το πλεονέκτημα μιας διαιτησίας στην ουκρανική κρίση, στην υλοποίηση του κινεζικού ονείρου για την ηγεσία της παγκόσμιας τάξης».

naftemporiki.gr

Από
pcuser
-
0

Το καλλιτεχνικό παρελθόν του Βολοντιμίρ Ζελένσκι έχει προκαλέσει ποικίλα σχόλια καθώς ο Πρόεδρος της Ουκρανίας βρίσκεται στο επίκεντρο όλων των δυτικών ΜΜΕ, μετά την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης της Ρωσίας στη χώρα. Ένας ηθοποιός, χορευτής, παραγωγός, που παρουσιάζεται ως ηγέτης.

Ολοένα και περισσότερα βίντεο κυκλοφορούν από διάφορες εμφανίσεις του Ζελένσκι, ενώ ακόμα και στην Ελλάδα, ο ΑΝΤ1 έσπευσε να βρει και να ξεκινήσει να προβάλλει τη σειρά «Υπηρέτης του Λαού» (2015), με πολλούς να λένε ότι η επιτυχία του αυτή, του άνοιξε και το δρόμο προς τον προεδρικό θώκο.

Πάντως ο Ουκρανός Πρόεδρος, εκτός από νικητής της ουκρανικής βερσιόν του «Dancing with the Stars» (2016), φαίνεται να είχε και ιδιαίτερο «ταλέντο» στην… παρακολούθηση μπούστου.

https://europost.gr/o-zelenski-echase-ta-logia-koitontas-to-stithos-ekriktikis-oykranis/

Πόλεμος στην Ουκρανία: Θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά ο Πούτιν; Τι λέει ο πρώην ρώσος ΥΠΕΞ

Από
pcuser
-
0
FILE PHOTO: RussiaN President Vladimir Putin attends an event at the Novo-Ogaryovo state residence outside Moscow, Russia, July 23, 2020. Sputnik/Alexei Druzhinin/Kremlin via REUTERS ATTENTION EDITORS - THIS IMAGE WAS PROVIDED BY A THIRD PARTY./File Photo/File Photo

Ο Αντρέι Κοζίρεφ, πρώην ΥΠΕΞ της Ρωσίας, μιλά για τους λόγους που ο Πούτιν ξεκίνησε τον πόλεμο στην Ουκρανία

Ο Αντρέι Κοζίρεφ, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, εξηγεί γιατί πιστεύει ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δεν θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εναντίον της Δύσης, μετά την κλιμάκωση των ανταγωνισμών που έφερε ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Σε ανάρτησή του στο Twitter, είπε ότι ο κ. Πούτιν είναι ένα «λογικό» άτομο και ότι η εισβολή στην Ουκρανία -αν και «φρικτή»- δεν είναι «παράλογη».

Αυτό συμβαίνει για τρεις λόγους:

Ο κ. Πούτιν πιστεύει ότι η Ουκρανία δεν είναι ένα πραγματικό έθνος. «Εάν η κυβέρνηση της Ουκρανίας δεν μπορεί να διατηρηθεί ανεξάρτητη και κρυφά φιλορωσική τότε θα την αναγκάσει φανερά να γίνει».

Ενώ το Κρεμλίνο ξόδεψε τα τελευταία 20 χρόνια προσπαθώντας να εκσυγχρονίσει τον στρατό του, ο κ. Kοζίρεφ είπε ότι πολλά από τα χρήματα εκλάπησαν και ξοδεύτηκαν σε πολυτελή γιοτς στην Κύπρο. Ωστόσο, οι στρατιωτικοί σύμβουλοι ένιωσαν ότι δεν μπορούσαν να το αναφέρουν αυτό στον κ. Πούτιν.

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών υποστήριξε επίσης ότι οι ηγέτες της Ρωσίας έχουν αρχίσει να πιστεύουν τη δική τους προπαγάνδα. Δηλαδή ότι η Δύση είναι αδύναμη, συμπεριλαμβανομένου ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν είναι «διανοητικά ανίκανος».

«Ο Πούτιν είναι λογικός»

«Έτσι, κατά τη γνώμη μου, είναι λογικός», δήλωσε ο κ. Κοζίρεφ. «Δεδομένου ότι είναι λογικός, πιστεύω ακράδαντα ότι δεν θα χρησιμοποιήσει σκόπιμα πυρηνικά όπλα εναντίον της Δύσης.

«Λέω εκ προθέσεως, διότι οι αδιάκριτοι βομβαρδισμοί κοντά σε πυρηνικό εργοστάσιο μπορεί να προκαλέσουν μια ακούσια πυρηνική καταστροφή στην Ουκρανία».

Πόλεμος στην Ουκρανία: Θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά ο Πούτιν; Τι λέει ο πρώην ρώσος ΥΠΕΞ

Πόλεμος στην Ουκρανία: Στις 15:00 ο τρίτος γύρος διαπραγματεύσεων – Τι αναφέρουν ρωσικά ΜΜΕ

Από
pcuser
-
0

Σήμερα αναμένεται να ξεκινήσει ο τρίτος γύρος διαπραγματεύσεων μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ενώ ο πόλεμος συνεχίζεται για 12η μέρα

Η πολυπόθητη εκεχειρία στην Ουκρανία προκειμένου να απομακρυνθούν οι άμαχοι τινάχτηκε στον αέρα τις δύο προηγούμενες ημέρες. Το πρωί της Δευτέρας η Ρωσία ανακοίνωσε κατάπαυση του πυρός σε τέσσερις πόλεις προκειμένου να δημιουργηθούν ανθρωπιστικοί διάδρομοι. Και ενώ είναι σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις προκειμένου να μην ναυαγήσει ακόμα μία φορά η απόπειρα εκεχειρίας, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι δύο πλευρές θα συνεχίσουν τις συνομιλίες σήμερα Δευτέρα στις 15:00.

Πότε αναμένονται οι διαπραγματεύσεις

Όπως αναφέρει το ρωσικό πρακτορείο TASS, μέλος της ουκρανικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις  και μέλος του κόμματος «Υπηρέτης του Λαού» Νταβίντ Αραχαμία, ανέφερε ότι ο επόμενος γύρος θα θα διεξαχθεί στα σύνορα Πολωνίας-Λευκορωσίας, όπως και ο προηγούμενος.

Σύμφωνα με τον Arakhamia, οι διαπραγματεύσεις θα ξεκινήσουν στις 15:00 μ.μ. τοπική ώρα (συμπίπτει με την ώρα Μόσχας) στην Belovezhskaya Pushcha.

Νωρίτερα, κατά τη διάρκεια μιας εκπομπής στο κανάλι Soloviev Live στο YouTube, ένα μέλος της ρωσικής αντιπροσωπείας και ένας ανώτερος Ρώσος αξιωματούχος, ο Λεονίντ Σλούτσκι, επιβεβαίωσε ότι ο τρίτος γύρος διαπραγματεύσεων μπορεί πράγματι να πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 7 Μαρτίου.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Στις 15:00 ο τρίτος γύρος διαπραγματεύσεων – Τι αναφέρουν ρωσικά ΜΜΕ

1...2,0432,0442,045...3,040Σελίδα 2,044 από 3,040