Αρχική Blog Σελίδα 2045

Αθανασόπουλος Άγγελος Αλ.-Πόλεμος στην Ουκρανία – Μητσοτάκης απέναντι σε αναθεωρητισμούς και Ερντογάν

Από
pcuser
-
0

Τα «πιστεύω» Μητσοτάκη και οι εκτιμήσεις για το πώς το Ουκρανικό επηρεάζει τις σχέσεις μας με την Τουρκία και τις ηγεμονικές της φιλοδοξίες – Τι σημαίνει το προσεκτικό άνοιγμα στον Ερντογάν και η πεποίθηση ότι η Ελλάδα έχει τοποθετηθεί σωστά στη γεωπολιτική σκακιέρα

Οσοι γνωρίζουν καλά τον Κυριάκο Μητσοτάκη κατάλαβαν σχεδόν αμέσως ότι η κίνησή του να ενημερώσει, την περασμένη Τρίτη 1η Μαρτίου, την Ολομέλεια της Βουλής για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την ελληνική στάση απέναντι στο γεγονός αυτό δεν ήταν διόλου τυχαία. Ο Πρωθυπουργός ήθελε να στείλει συγκεκριμένα μηνύματα προς διάφορες κατευθύνσεις, αλλά και να διατυπώσει με σαφή τρόπο το ιδεολογικό και γεωπολιτικό υπόβαθρο της επιλογής του όχι απλά να συμπαραταχθεί με το Κίεβο, αλλά και να στείλει στρατιωτική βοήθεια στην κυβέρνηση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Απέναντι στον αναθεωρητισμό

Η λέξη-κλειδί που συμπυκνώνει το «πιστεύω» του κ. Μητσοτάκη σε σχέση με τη θέση που πήρε στο Ουκρανικό Ζήτημα είναι ο αναθεωρητισμός. «Ή είσαι με την ειρήνη και το Διεθνές Δίκαιο ή είσαι απέναντί τους» ήταν η πρώτη κρίσιμη φράση που πρέπει να σταχυολογήσει ο προσεκτικός παρατηρητής από την πρωτολογία του Πρωθυπουργού. Η δεύτερη ακολούθησε λίγο αργότερα: «Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν μιμητή του αναθεωρητισμού να δράσει στην περιοχή μας. Τελεία και παύλα». Και ο αποδέκτης, ακόμη και αν δεν κατονομαζόταν, ήταν ένας: η Τουρκία.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η απόφαση του Βλαντίμιρ Πούτιν να εισβάλει στρατιωτικά στην Ουκρανία διέλυσε όλες τις μεταψυχροπολεμικές αυταπάτες της Ευρώπης. Στη δική μας γειτονιά όμως, της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου, η γειτνίαση με την απρόβλεπτη και αναθεωρητική Τουρκία έχει διαμορφώσει μία διαφορετική γεωπολιτική εγρήγορση. «Είμαστε ένας λαός που 48 χρόνια μετά ζει ακόμα με την ανοιχτή πληγή της Κύπρου. Και που καλείται να απαντά σε συνεχείς αναφορές για υποτιθέμενες αδικίες των Διεθνών Συνθηκών σχετικά με τα νησιά του Αιγαίου. Αρα δεν μπορούμε να στεκόμαστε αδιάφορα απέναντι σε κάθε αυταρχικό ηγέτη που θέλει να ζωγραφίσει μόνος του τα σύνορα. Εδώ, συνεπώς, δεν χωρούν ίσες αποστάσεις» είπε στη Βουλή ο κ. Μητσοτάκης.

Στο κάδρο οι ηγεμονικές φιλοδοξίες της Αγκυρας

Άνθρωποι που γνωρίζουν τον τρόπο σκέψης του Πρωθυπουργού τονίζουν ότι ο ίδιος εκτιμά ότι τα γεγονότα της Ουκρανίας συνιστούν μία τομή που αναμφίβολα αφορά και τις εκπεφρασμένες περιφερειακές ηγεμονικές φιλοδοξίες της Αγκυρας. Πόσο εύκολο θα είναι πλέον, όταν η Μόσχα αποφάσισε να καταλύσει την εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχία της Ουκρανίας, να βρουν πρόσφορο έδαφος στην Ευρώπη και πέραν αυτής τα τουρκικά επιχειρήματα περί ελληνικής «κυριαρχίας υπό όρους» στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και στα Δωδεκάνησα ή η αμφισβήτηση διεθνών συμβατικών κειμένων που καθορίζουν σύνορα, όπως η Συνθήκη της Λωζάννης και η Συνθήκη των Παρισίων; «Νομίζω ότι όλοι έχουν σήμερα αντιληφθεί ότι ο αναθεωρητισμός στην πράξη μπορεί να έχει τεράστιο κόστος» σημείωσε σε μία αποστροφή του στη δευτερολογία του, που πέρασε μάλλον απαρατήρητη, ο κ. Μητσοτάκης.

Η Αθήνα δεν εφησυχάζει και στέλνει μηνύματα

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι η Αθήνα εφησυχάζει, καθώς η Αγκυρα εξακολουθεί να παίζει πολύ καλά το «χαρτί» του «επιτήδειου ουδέτερου» – κατά τον κλασικό ορισμό του Φρανκ Βέμπερ – ισορροπώντας μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Δεν κλείνει όμως και πόρτες. Απαντώντας κατά τη δευτερολογία του στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα, ο κ. Μητσοτάκης εμφανίστηκε έτοιμος ακόμη και να συναντηθεί με τον τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς «πράγματι η συγκυρία αυτή ενδεχομένως να δικαιολογούσε μία τέτοια συνάντηση γιατί υπάρχουν ζητήματα τα οποία θα πρέπει να συζητηθούν τα οποία αφορούν και τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις νέες προκλήσεις που η ουκρανική κρίση έχει δημιουργήσει».

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι μία επαφή των δύο ηγετών δεν θα μπορούσε να γίνει και τηλεφωνικά. Ισως μάλιστα να βοηθούσε ώστε να δοθεί ένα μήνυμα να πέσουν οι τόνοι που έχουν ανέβει πολύ το τελευταίο διάστημα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις – στοιχείο που συμμερίζονται κύκλοι και στη γειτονική χώρα.

Δικαίωση για την αύξηση αμυντικών δαπανών

Ωστόσο, η πεποίθηση που επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου είναι ότι η Ελλάδα έχει τοποθετηθεί σωστά στη σημερινή γεωπολιτική σκακιέρα. «Η στάση της πατρίδας μας σε αυτή την κρίση είναι προϊόν των δικών μας ιστορικών βιωμάτων, αλλά είναι και προϊόν των μεγάλων γεωπολιτικών μας επιλογών. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει από αυτό το βήμα ότι «Ανήκομεν εις την Δύσιν». Εγώ θα προσέθετα, είμαστε και εμείς Δύση» είπε ο κ. Μητσοτάκης. Ο Πρωθυπουργός εκτιμά ότι οι εξελίξεις στο Ουκρανικό δικαιώνουν δύο από τις βασικές επιλογές του στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και της ασφάλειας, ήτοι την αύξηση των αμυντικών δαπανών αλλά και την υπογραφή της συμφωνίας στρατηγικής συνεργασίας με τη Γαλλία ως μία ξεκάθαρη εκδήλωση της αναγκαιότητας που προβάλλει αδήριτη πλέον για ενίσχυση της στρατηγικής αυτονομίας της Ευρώπης. Από το περιβάλλον του εκπέμπεται δε και μία, μετρημένη, αισιοδοξία ότι η πρόταση για εξαίρεση των αμυντικών δαπανών από τους προϋπολογισμούς των χωρών στο πλαίσιο της αναμενόμενης αναθεώρησης των κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (άποψη που συμμερίζονται οι ηγέτες Γαλλίας και Ιταλίας, Εμανουέλ Μακρόν και Μάριο Ντράγκι αντιστοίχως) θα συζητηθεί πολύ σοβαρά το προσεχές διάστημα υπό το φως και της πρόσφατης απόφασης του Βερολίνου να επενδύσει βαθιά σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς.

Διπλωματική επένδυση η ελληνική στάση

Η ξεκάθαρη επιλογή της Αθήνας να συμπαραταχθεί με τους δυτικούς της συμμάχους στο Ουκρανικό, καθώς και να στείλει βοήθεια, έχει φυσικά ακόμη μία παράμετρο που πρέπει να συνυπολογιστεί. «Αν δεν δείξουμε έμπρακτη αλληλεγγύη σήμερα σε μία χώρα που δέχεται ένοπλη επίθεση από έναν εχθρό της δημοκρατίας και των ελευθεριών, με ποιο ηθικό ανάστημα θα ζητήσουμε αύριο αν, ο μη γένοιτο, χρειαστούμε αλληλεγγύη από τον δυτικό κόσμο;» τόνισε ο πρωθυπουργός. Η ελληνική στάση συνιστά λοιπόν και μία διπλωματική επένδυση που δεν πρέπει να προσπερνάται. Δεν είναι άλλωστε λίγες οι φορές που στο παρελθόν η Ελλάδα έτεινε να ζητεί τη συμπαράσταση των εταίρων της, αλλά με βάση ένα στενό πλαίσιο που δεν ξεπερνούσε ποτέ το εθνικό όφελος.

Τα αγκάθια τροφοδοσίας και τιμών ενέργειας

Ο Πρωθυπουργός δεν έχει αυταπάτες σχετικά με τις δυσκολίες που προκαλεί η ρωσική εισβολή στον ενεργειακό τομέα – και πιο συγκεκριμένα σε δύο πτυχές: στην ασφάλεια της τροφοδοσίας και στις τιμές της ενέργειας. Και αν για τη δεύτερη πτυχή έχουν ληφθεί ουσιαστικά μέτρα στήριξης από την κυβέρνηση ενώ αναμένονται και πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η πτυχή της ασφάλειας τροφοδοσίας μπορεί να προσφέρει ευκαιρίες στην Αθήνα. Οι σχεδιασμοί για την κατασκευή ενός δεύτερου πλωτού σταθμού επαναεριοποίησης αερίου (FSRU) στα ανοιχτά της Αλεξανδρούπολης, αλλά και οι συνομιλίες με την Αίγυπτο που προχωρούν με γοργό ρυθμό (όπως προκύπτει και από την τηλεδιάσκεψη που είχαν την περασμένη Πέμπτη ο έλληνας πρωθυπουργός με τον αιγύπτιο πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι) για το έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης των δύο χωρών καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα έχει πλέον τη δυνατότητα να υλοποιήσει μία επιδίωξη που επί χρόνια κυνηγά: να καταστεί διαμετακομιστικός κόμβος ενέργειας.

Πόλεμος στην Ουκρανία – Μητσοτάκης απέναντι σε αναθεωρητισμούς και Ερντογάν

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΙΑΖΙΑΣ-«Επικίνδυνες για την Εθνική Άμυνα οι δηλώσεις του πρωθυπουργού για τα ρωσικά όπλα των ΕΔ»! Στρατηγός Ζιαζιάς

Από
pcuser
-
2

Με έκπληξη και με ανησυχία ,ακούσαμε  τον πρωθυπουργό της Χώρας μας , να δηλώνει σε τηλεοπτικό σταθμό, για τα ρωσικά οπλικά συστήματα ,που διαθέτει η χώρα μας και τις απαιτήσεις αυτών σε ανταλλακτικά  στο προσεχές μέλλον , ότι «αποτελούν επιλογές άλλων δεκαετιών, περασμένων δεκαετιών» και  «δεν είναι  αμυντικά συστήματα τα οποία είναι κρίσιμα για την Εθνική Άμυνα» .

Με όλο τον σεβασμό, που πρέπει όλοι οι Έλληνες να έχουμε προς τους θεσμούς της Χώρας μας  , οι δηλώσεις αυτές δημόσια δεν αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα και είναι επικίνδυνες για την εθνική άμυνα , αλλά και το ηθικό του στρατεύματος .

Τα οπλικά συστήματα , τα οποία δεν χρειάζεται σήμερα να ονοματίσουμε , για ευνόητους λόγους ,πράγματι είναι περασμένων δεκαετιών , αλλά σας διαβεβαιώνω κύριε πρωθυπουργέ , όπως σίγουρα σας διαβεβαιώνει και η άξια στρατιωτική μας ηγεσία, ότι είναι υπερκρίσιμα , είναι απαραίτητα για την άμυνα της Χώρας , έστω και αν είναι περασμένων δεκαετιών……………… μέχρι να τα αντικαταστήσουμε με πιο σύγχρονα …………….

Απο αυτά τα ρωσικά οπλικά συστήματα , που είναι δεδομένο ότι είναι κρίσιμα για την εθνική άμυνα , ορισμένα χορηγήθηκαν δωρεάν στην Χώρα μας μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης , με τα προβλεπόμενα πυρομαχικά και με μεγάλο αριθμό ανταλλακτικών , και ορισμένα αγόρασε, προμηθεύτηκε  η πατρίδα από το υστέρημα του λαού , που όμως και αυτό το υστέρημα και εδώ το πολιτικό σύστημα δε σεβάστηκε, όπως γνωρίζετε πολύ καλά ……

Κύριε πρωθυπουργέ επι δεκαετίες τώρα το προσωπικό του Στρατου μας δίνει αγώνα για να διατηρήσει αυτά τα οπλικά συστήματα επιχειρησιακά . Δίνει αγώνα η Στρατιωτική Ηγεσία για προμήθεια ανταλακτικών κυρίως  από την Ρωσία , όσο και από άλλες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης , που διαθέτουν ακόμη και αυτές σε ενέργεια αυτά τα οπλικά συστήματα . Δίνει αγώνα το τεχνικό προσωπικό των εργοστασίων  και των μονάδων μας, ακόμη και με «πατέντες» , για να διατηρήσει αυτά τα οπλικά συστήματα επιχειρησιακά . Η απαίτηση προμήθειας ανταλλακτικών είναι πρωταρχική και άμεση .

Κύριε πρωθυπουργέ αυτά τα οπλικά συστήματα , η διαθεσιμότητα των οποίων είναι σε υψηλά επίπεδα , συμμετέχουν ενεργά και  σημαντικά στην αμυντική θωράκιση της χώρας . Είναι αυτά που μας παρέχουν αντιαεροπορική προστασία στα μαχόμενη τμήματα, είναι αυτά που μας παρέχουν αντιαποβατική, αντίαβακικη προστασία στα νησιά μας , είναι αυτά που μας συμπληρώνουν την αντιαρματική άμυνα των τοποθεσιών μας και γενικά είναι αυτά που συμβάλουν σε μεγάλο βαθμό στην δημιουργία κλίματος αποτροπής . Είναι αυτά , που παρά «τα χρόνια τους» δημιουργούν φόβο και αβεβαιότητα στον γείτονα . Είναι αυτά που ζητούν , που πιέζουν οι Τούρκοι ,μαζί με τους συμμάχους μας, να αποσυρθούν από τα νησιά μας και να εφαρμόσουν  την αναθεωρητική πολιτική τους , χωρίς «ζόρια».

Κύριε πρωθυπουργέ , σκεφθήκατε τι ένιωσαν όλα αυτά τα στελέχη , που υπηρετούν , που έχουν γίνει «ένα» ,όλα αυτά τα χρόνια , με αυτά τα οπλικά συστήματα , όταν άκουσαν ότι ο κυβερνήτης τους θεωρεί ότι αυτά τα οπλικά συστήματα δεν είναι κρίσιμα για την εθνική άμυνα , ενώ  οι Διοικήσεις τους όλων των επιπέδων , ο Ανθυπολοχαγός τους, ο Λοχαγός τους, ο Αντισυνταγματάρχης τους ο Διοικητής τους, ο Διοικητής Σχηματισμού ,τους υπενθυμίζουν και τους τονίζουν καθημερινά την αναγκαιότητα  διαθεσιμότητας και την τεράστια αξία που έχουν, αυτά τα οπλικά συστήματα για την άμυνα του νησιού μας;

Σίγουρα ένιωσε  απαγοήτευση αλλά και θυμό . Θυμήθηκε το προσωπικό μας τι εργατοώρες εξάντλησε για να διατηρεί αυτά τα οπλικά συστήματα αξιόπιστα και επιχειρησιακά έτοιμα για εκτέλεση της αποστολής τους και εσείς τα απαξιώνετε και επομένως  απαξιώνετε  και το προσωπικό που τα υπηρετεί με τεράστιες δυσκολίες , αλλά μη φειδομενο χρόνου και κόπου , ευτυχώς για τον στρατό μας τα διατηρούν σε επιχειρησιακή ετοιμότητα .

Ναι κύριε πρωθυπουργέ είναι περασμένων δεκαετιών και έπρεπε από δυο δεκαετίες τώρα να έχουν αντικατασταθεί με σύγχρονα αντίστοιχα οπλικά συστήματα , δυτικού βέβαια τύπου , αφού οφείλουμε να τηρούμε και τις υποχρεώσεις μας έναντι των συμμάχων μας . Όμως η κατάσταση της οικονομίας και οι δανειστές που εποπτεύουν την χώρα  μας δεν το επέτρεψαν να εξοπλίσουμε έγκαιρα και αναλογικά τις Ένοπλες Δυνάμεις , όπως διαχρονικά το πολιτικό σύστημα έλεγε στις στρατιωτικές ηγεσίες .

Η προμήθεια ανταλλακτικών και η τοποθέτηση αυτών στην κλίμακα ανεφοδιασμού του Στρατού μας , για τα επόμενα τουλάχιστον πέντε χρόνια , είναι απολύτως απαραίτητα , για την ομαλή περιοδική συντήρηση , για την επισκευή τυχόν βλαβών και για την διαθεσιμότητα αυτών των οπλικών συστημάτων , που αποτελούν την σπονδυλική στήλη της εθνικής μας άμυνας , σε ορισμένες ευαίσθητες περιοχές της Χώρας μας . Πως όμως θα γίνει η προμήθεια αυτών των ανταλλακτικών όταν η χώρα μας έκλεισε και την τελευταία χαραμάδα επικοινωνίας με την προμηθεύτρια χώρα, στο όνομα της συμμαχικής αλληλεγγύης και όχι στο όνομα του εθνικού συμφέροντος και στο όνομα της εθνικής άμυνας; Είναι πασιφανές οτι εξωτερική πολιτική ασκεί η εκάστοτε εκλεγμένη κυβέρνηση , που γνωρίζει όλα τα δεδομένα της διεθνούς σκηνής , όμως υπεράνω όλων είναι το εθνικό συμφέρον και εδώ εκτιμώ οτι οφείλαμε για εθνικούς λόγους να μην γίνουμε «βασιλικότεροι των βασιλέων», ναι να καταδικάσουμε την ρωσική εισβολή , ναι να επιβάλουμε τις κυρώσεις που πρότειναν οι συμμαχικοί οργανισμοί που συμμετέχουμε , όμως τα εθνικά μας συμφέροντα επέβαλαν να κρατήσουμε χαμηλούς τόνους αντιπαράθεσης με την Ρωσία, όπως έκανε η Κύπρος , όπως έπραξαν οι περισσότερες Χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να δίνεται η δυνατότητα στην Χωρα μας να συνδιαλέγεται και με την Ρωσία σε θέματα που αφορούν την προμήθεια ανταλλακτικών για τα κυρία οπλικά μας συστήματα . Γενική πεποίθηση υπάρχει ότι η αντίδραση μας έναντι της Ρωσίας , ήταν υπερβολική και δεν σταθμίστηκαν , δεν εκτιμήθηκαν βασικοί παράγοντες για να διαμορφωθεί η αντίδραση της Χώρας μας . Η λήψη απόφασης από τον « έναν» ,χωρίς την εκτίμηση και τις προτάσεις των ειδικών , ενέχει, πέραν του σχετικού ρίσκου , κίνδυνο να οδηγηθούμε σε λάθη, σε παραλείψεις  με σοβαρότατες συνέπειες για την ασφάλεια της Χώρας.

Mπορεία να είμαστε από την σωστή πλευρά της ιστορίας , και πράγματι είμαστε , αλλά οι ηγέτες μας είναι φανερό ότι δεν έχουν μελετήσει την ιστορία μας ….Με την σωστή πλευρά του κόσμου και της ιστορίας είμασταν το 1919, με την συμμετοχή μας στην ουκρανική εκστρατεία , αλλά αμέσως μετά βρεθήκαμε σε λάθος κόσμο…σε λάθος πλευρά , δεν «διαβάσαμε» σωστά τους παγκόσμιους συσχετισμούς και βρεθήκαμε στη «λάθος» πλευρά ,χωρίς να έχουμε εκτιμήσει τις συνέπειες αυτής της εκστρατείας .

Τώρα, λοιπόν, που διαμορφώνονται ξανά οι μεγάλες αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις στην περιοχή μας και στον πλανήτη, έχει τεράστια σημασία να «διαβάσουμε» σωστά τις επερχόμενες εξελίξεις και να τοποθετηθούμε  στη νικηφόρα και στη δημοκρατική πλευρά της Ιστορίας. Αυτά που επιλέγουμε σήμερα θα μας οφελήσουν ή θα θέσουν τροχοπέδη στις εθνικές μας επιδιώξεις μια δεκαετία αργότερα, στον καινούργιο κόσμο που θα προκύψει . Εχει τεράστια σημασία οι ταγοί μας να «διαβάζουν» σωστά τις επερχόμενες εξελίξεις.

Εδώ θα ήθελα να τονίσω ότι οι οι ηγέτες πρέπει πρώτα από όλα να αντιλαμβάνονται την γεωγραφική θέση της χώρας τους στον παγκόσμιο  χάρτη ,να αντιλαμβάνονται τον συσχετισμό ισχύος και την θέση της χώρας τους σε αυτόν και τα εθνικά τους συμφέροντα . Η γεωγραφία οδηγεί εν πολλοίς και στην διαμόρφωση των εθνικών συμφερόντων καθώς και στην χάραξη τόσο της εξωτερικής , όσο και της εσωτερικής πολιτικής . Η πυξίδα της εξωτερικής πολιτικής, είναι η εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος  και μόνο και όχι να γίνουμε αρεστοί σε φίλους και συμμάχους .

Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχει δικαιοσύνη ούτε έλεος για τον αδύνατο. Μας τα έχει πει ο Θουκιδίδης   και αυτό οφείλουν οι ταγοί τις χώρας να έχουν μελετήσει και να γνωρίζουν . Το Διεθνές Δίκαιο πλέον είναι το διεθνες δίκαιο συν στρατός , συν αεροπορία , συν ναυτικό …

*Στρατηγός ε.α Επίτιμος Α/ΓΕΣ

ΠΗΓΗ

Ολοκληρωτική επίθεση στο Κίεβο ετοιμάζει η Ρωσία: Άρματα μάχης προωθούνται από την Ιρπίν – Οχυρώθηκε η Οδησσός

Από
pcuser
-
0

Ήχησαν το πρωί οι σειρήνες στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας

Ολοκληρωτική επίθεση στο Κίεβο ετοιμάζεται να εξαπολύσει η Ρωσία, σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν Ουκρανοί αξιωματούχοι άμυνας, ενώ λίγο μετά τις 7 το πρωί (ώρα Ελλάδας) ήχησαν οι σειρήνες στην ουκρανική πόλη. 

Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις «έχουν ξεκινήσει να συγκεντρώνουν δυνάμεις για να καταλάβουν το Κίεβο» ανέφερε χαρακτηριστικά αναφορά που εξέδωσε πριν από λίγες ώρες το ουκρανικό γενικό επιτελείο ενόπλων δυνάμεων.

Στο πλαίσιο αυτό οι ρωσικές δυνάμεις προωθούνται στην πόλη Ιρπίν που βρίσκεται στα δυτικά περίχωρα του Κιέβου.

Κατά τις αναφορές των Ουκρανών, άρματα μάχης και μονάδες μηχανοκίνητου πεζικού προωθούνται από την Ιρπίν προς το Κίεβο ενώ παράλληλα γίνεται προσπάθεια να προσεγγιστεί η ουκρανική πρωτεύουσα από τις περιοχές Μπροβάρσκι και Μπορισπίλ.

Οι Ουκρανοί αξιωματούχοι σημειώνουν, επίσης, ότι οι ρωσικές δυνάμεις προσπαθούν να καταλάβουν πλήρως τον έλεγχο στο Τσερνίχιβ και το Σούμι «αλλά έχουν υποστεί σημαντικές απώλειες» και γι’ αυτό ζητούν ανάπτυξη ενισχύσεων «για να αποκαταστήσουν το ανθρώπινο δυναμικό και τον εξοπλισμό».

Εντωμεταξύ τα ξημερώματα της Καθαράς Δευτέρας υπήρξαν αναφορές για επιθέσεις στην περιοχή Νικολάγιεφ αλλά και κοντά στο χωριό Τούζλα στην ευρύτερη περιοχή της Οδησσού.

Υπενθυμίζεται ότι την Κυριακή εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Άμυνας ανακοίνωσε ότι τις επόμενες ώρες οι ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας θα εντείνουν τις επιθέσεις τους εναντίον της βιομηχανίας όπλων της Ουκρανίας.

Συνεχίζεται η πολιορκία της Μαριούπολης

Οι Ρώσοι συνεχίζουν να πολιορκούν τη Μαριούπολη στο νότο, που αντιστέκεται ακόμα. Μια δεύτερη προσπάθεια εκκένωσης της πόλης, το πρωί σήμερα, «διακόπηκε», ανακοίνωσε η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού. Οι δύο πλευρές αλληλοκατηγορούνται για το ποιος ευθύνεται για την αποτυχία να απομακρυνθούν οι άμαχοι.

Η κατάληψη της πόλης αυτής θα επέτρεπε στους Ρώσους να ενώσουν τις δυνάμεις τους που εισέβαλαν από την προσαρτημένη Κριμαία (και έχουν ήδη καταλάβει τις πόλεις Μπερντιάνσκ και Χερσώνα ενώ απειλούν, στα δυτικά, το Μικολάιφ) με τις δυνάμεις των αυτονομιστών του Ντονμπάς.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Η εκτίμηση των Αμερικανών για την Οδησσό

Όσον αφορά, δε, ειδικά την Οδησσό, ανώτατος Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε την Κυριακή ότι οι ΗΠΑ δεν εκτιμούν ότι μια αμφίβια επίθεση είτε στην Οδησσό είτε κοντά στην ουκρανική πόλη είναι άμεση.

Ο ίδιος αξιωματούχος εκτίμησε ότι η Ρωσία έχει εκτοξεύσει περίπου 600 πυραύλους από την αρχή του πολέμου στην Ουκρανία και έχει αναπτύξει στη χώρα το 95% των δυνάμεων που είχε συγκεντρώσει στα σύνορα πριν την έναρξη της εισβολής.

Ο Αμερικανός αξιωματούχος εκτίμησε, τέλος, ότι οι ρωσικές δυνάμεις συνεχίζουν να προωθούνται για να απομονώσουν Κίεβο, Χάρκοβο και Τσερνίχιβ και συναντούν «ισχυρή αντίσταση των Ουκρανών».

Οχυρώνουν την Οδησσό οι Ουκρανοί

Οι Ρώσοι ετοιμάζονται να βομβαρδίσουν αυτή τη στρατηγικής σημασίας πόλη, προειδοποίησε νωρίτερα ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, καταγγέλλοντας ένα «ιστορικό έγκλημα».

Οι Ουκρανοί έχουν στήσει οδοφράγματα, στοιβαγμένα σακιά με άμμο και μεταλλικά δοκάρια υψώνονται στις διασταυρώσεις και μπροστά από υποδομές στρατηγικής σημασίας, όπως στο λιμάνι και το δημαρχείο.

Στην είσοδο της πόλης οι Ουκρανοί στρατιώτες έχουν στήσει σημεία ελέγχου. Οικογένειες γεμίζουν τα πορτ-μπαγκάζ των αυτοκινήτων τους για να φύγουν.

Σύμφωνα με έναν δημοτικό σύμβουλο, τον Μιχαΐλο Σμουχκόβιτς, περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι έχουν ήδη εγκαταλείψει την πόλη, τη μία από τις τέσσερις ο πληθυσμός των οποίων ξεπερνά το 1 εκατομμύριο κατοίκους.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/oloklirotiki-epithesi-sto-kievo-etoimazei-i-rosia-armata-maxis-proothountai-apo-tin-irpin-oxyrothike-i-odissos/

Ο Στέλιος Ράμφος στην «Κ»: Το νόημα της ζωής είναι η ελευθερία

Από
anixneuseis
-
2

Ο συγγραφέας Στέλιος Ράμφος μιλάει για την ηθική ήττα της Ρωσίας, την αφύπνιση της Δύσης, τη στάση της Ελλάδας

Μέλη της Πολιτικής Προστασίας του Κιέβου φτιάχνουν βόμβες μολότοφ. «Ο καλύτερος τρόπος για να αμυνθούμε και να αντιμετωπίσουμε τα αρπακτικά σε πρακτικό επίπεδο, είναι να δείξουμε αποφασιστικότητα». Φωτ. A.P. Photo / Efrem Lukatsky

Η Ουκρανία αφύπνισε τη Δύση και τις ευρωπαϊκές αξίες του ανθρωπισμού, λέει ο συγγραφέας Στέλιος Ράμφος σε συνέντευξή του στην «Κ», τοποθετώντας την πολεμική σύρραξη στο ιστορικό και πολιτισμικό της πλαίσιο. «Η ηθική ήττα είναι τρομερή», λέει για τη Ρωσία και βλέπει τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν ως «αρπακτικό», έναν ανθρωπότυπο που συναντάμε και στα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας. Δίνει τα εύσημα στη στάση που κράτησε η Ελλάδα και επισημαίνει ότι υπάρχουν εντός συνόρων δυνάμεις που βρίσκονται αγκυλωμένες στο παρελθόν.

– Τι τύπος ανθρώπου αποδεικνύεται ο Ρώσος πρόεδρος;

– Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι άνθρωπος του παρελθόντος γι’ αυτό και στόχος του είναι να φτιάξει μια αυτοκρατορία. Είναι στραμμένος στο παρελθόν και το μόνο μέλλον που βλέπει είναι να λειτουργεί ως αρπακτικό. Εχει τα αντανακλαστικά του αρπακτικού ζώου διότι ανήκει σε μια κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι δίνουν μεγάλο χώρο στα προσωπικά τους αδιέξοδα, στα οράματα για ρωσικές αυτοκρατορίες ή οθωμανικά μεγαλεία καθώς είναι προσκολλημένοι στο παρελθόν. Το μόνο μέλλον που έχουν είναι να αρπάζουν. Η κουλτούρα και ο πολιτισμός που φέρουν είναι τέτοιος που δεν έχει επιτρέψει να δημιουργηθούν εκείνες οι δομές της αναπτύξεως και της ατομικότητας που έφεραν οι νέοι χρόνοι. Είναι καθηλωμένοι σε παλιές εποχές και προσπαθούν να τις αναβιώσουν για να επιβιώσουν στο μέλλον.

– Ο πόλεμος της Ουκρανίας είναι μια τέτοια μάχη, μεταξύ του δυτικού τρόπου ζωής και μιας κουλτούρας που αντιστέκεται στο νέο;

– Είναι ένας εγκλωβισμός ψυχικός και πολιτισμικός στο παρελθόν και ακριβώς επειδή υπάρχει αυτός ο εγκλωβισμός, δεν υπάρχει χρόνος προς τα εμπρός. Υπάρχει μόνο η προσπάθεια επιβίωσης μέσα σε αυτόν τον εγκλωβισμό και γι’ αυτό όλη αυτή η κατάσταση που εκτυλίσσεται παίρνει παρανοϊκές διαστάσεις. Ο Πούτιν και οι ηγέτες που του μοιάζουν ταυτίζονται με το κράτος τους. Εχουν ένα θέμα, δηλαδή, με την εικόνα τους, την οποία ταυτίζουν με το κράτος τους. Ζουν με μια ψυχική αγκύλωση, σε μια άλλη πραγματικότητα.

– Πώς θα το εξηγούσατε αυτό με όρους καθημερινότητας;

– Στην καθημερινότητα βλέπουμε αυτή την κατάσταση στις περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας. Εκεί υπάρχει πλήθος από Πούτιν στη ζωή μας. Επειδή δεν βρίσκουν διέξοδο στην καλή σχέση και στη συνεργασία, επιλέγουν τον δρόμο της επιβολής. Ο καλύτερος τρόπος για να αμυνθούμε και να αντιμετωπίσουμε τα αρπακτικά σε πρακτικό επίπεδο είναι να δείξουμε αποφασιστικότητα. Τόσο σε προσωπικό όσο και σε ένα ευρύτερο επίπεδο, η αποφασιστικότητα δίνει στον άλλο να καταλάβει ότι υπάρχουν όρια και συγχρόνως ότι εμείς μπορούμε. Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό γιατί και στις δύο περιπτώσεις οι ανθρώπινες αξίες μπαίνουν κάτω από την επιβολή. Αυτό, δηλαδή, που μας κάνει ανθρώπους, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια, χάνονται μπροστά σε μια πολιτική κυριαρχίας.

Τόσο καιρό ζούσαμε από την ευχαρίστηση, κάναμε την επιθυμία μας ανάγκη και πραγματικότητα. Η Ουκρανία μας έμαθε ότι υπάρχει ο διπλανός μας.

– Αν ο Πούτιν λοιπόν είναι ο θύτης στην ευρωπαϊκή οικογένεια και το θύμα η Ουκρανία, η υπόλοιπη Ευρώπη τι ρόλο έπαιζε μέχρι τώρα; Ηταν οι συγγενείς που ήξεραν και δεν μιλούσαν;

– Η Ευρώπη ήταν θύμα της δικής της ευημερίας. Οταν παραδοθείς άνευ όρων στην ευημερία αναπτύσσεις έναν φόβο που τον συναντάμε στα ζώα. Φοβάσαι για την επιβίωση και προσπαθείς να συμβιβαστείς με κάθε τρόπο. Γι’ αυτόν τον λόγο η Ευρώπη βρισκόταν σε μια αρκετά παθητική κατάσταση. Οι φόβοι των «φερέτρων», οι επιθυμίες πάση θυσία, όλα αυτά ήταν εις βάρος της ανθρωπινότητας, δηλαδή αυτό που κάνει τον άνθρωπο, άνθρωπο. Ομως, το νόημα της ζωής δεν είναι η επιβίωση. Το νόημα της ζωής είναι η ελευθερία και η αξιοπρέπεια. Γι’ αυτές αξίζει να πεθάνει κανείς, όχι όμως και για την επιβίωση. Σκοπός της επιβίωσης, είναι μόνο η επιβίωση και τίποτα άλλο. Στην Ευρώπη υπήρχαν οι μεγάλες αξίες του ανθρωπισμού, αν και βρίσκονταν εν υπνώσει. Η Ουκρανία αφύπνισε και απελευθέρωσε αυτό το αξιακό σύστημα και έθεσε την Ευρώπη μπροστά στη μεγαλύτερη ευθύνη της.

o-stelios-ramfos-stin-k-to-noima-tis-zois-einai-i-eleytheria0
Ηγέτες σαν τον Πούτιν και τον Ερντογάν ανήκουν στο παρελθόν, λέει ο Στέλιος Ράμφος. (ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΑΒΟΣ)

– Υπάρχει κάτι που δεν υπολόγισε ο Πούτιν;

– Το πιο κρίσιμο είναι ότι ακόμα και τα πιο σκληρά συστήματα έχουν ένα πρόβλημα που δεν τα οδηγεί ποτέ στην απόλυτη κυριαρχία. Το πρόβλημα είναι ότι η ίδια η θέληση για κυριαρχία ξεπερνάει και υπομονεύει την οργάνωση και το εγχείρημα της κυριαρχίας. Ο Πούτιν για παράδειγμα προετοίμαζε για καιρό αυτή την κατάσταση. Εφτασε να αναγνωρίσει την αυτονομία των ανατολικών περιοχών της Ουκρανίας και μετά προχώρησε στο εσωτερικό της. Εκεί όμως τι έγινε; Η βουλιμική του θέληση δημιούργησε μια αντίδραση που δεν την περίμενε ούτε ο ίδιος ούτε κανείς. Η απληστία του διέλυσε το σχέδιό του και οδήγησε σε μια ετερογονία των σκοπών, δηλαδή άλλο επιδιώκεις και άλλο σου βγαίνει, διότι αφύπνισε τη Δύση και έφτασαν οι Γερμανοί να κάνουν ακόμα επενδύσεις 100 δισεκατομμυρίων σε εξοπλισμούς.

Το μεγάλο ζήτημα εδώ είναι οι πόλοι του χρόνου. Υπάρχει η Ρωσία και οι χώρες που κοιτάνε προς τα πίσω και αυτή την «καθυστέρηση» την καλύπτουν με το ιστορικό και αυτοκρατορικό τους «μεγαλείο». Αυτή είναι μία χρονικότητα. Μια άλλη είναι ο δυτικός κόσμος που ζει στο παρόν ως στιγμή. Ομως εάν το παρόν δεν γίνεται δημιουργικό σημείο μεταβάσεως στο μέλλον αλλά αποκομμένη ευχαρίστηση του τώρα, η Δύση και κάθε πολιτισμός περνάει μεγάλη κρίση. Η κρίση της Ουκρανίας έκανε την Ευρώπη και τη Δύση να μιλάει επιτέλους για αξίες και αυτό, ο ξεσηκωμός του κόσμου παγκοσμίως, είναι το δεύτερο πιο σημαντικό μετά την αντίσταση των Ουκρανών.

– Ο πόλεμος για εσάς έχει κριθεί;

– Ως πολεμικό γεγονός οτιδήποτε κι αν συμβεί θα μετράει υπέρ των Ουκρανών. Ως ιστορικό γεγονός όμως, ναι. Αυτή τη στιγμή αποδείχτηκε ότι οι Ουκρανοί και οι Ρώσοι δεν είναι ίδιος λαός. Επίσης φάνηκε ότι οι Ουκρανοί αξίζουν την αυτόνομη ύπαρξή τους. Οπότε οι άλλοι εμφανίζονται ως σκληροί κατακτητές. Αυτό έχει κριθεί.

– Εντάξει με την ιστορία, αλλά τι γίνεται στο ενδιάμεσο; Ο πόλεμος μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

– Αυτό το φέρει όλο πάνω του ο Πούτιν. Γίνεται υπαίτιος όλου αυτού του κακού. Η ήττα της Ρωσίας είναι άνευ προηγουμένου. Η ηθική ήττα είναι τρομερή. Η Ρωσία εμφανίζεται πλέον ως μια αδίστακτη, βουλιμική δύναμη, που θέλει να έχει υπόδουλους λαούς. Ξέρουμε τι έχει τραβήξει η Ουκρανία στην ιστορία της που είναι μεγαλύτερη από τη ρωσική και τι υπέφερε, μεταξύ άλλων, με τον τεχνητό λιμό των Μπολσεβίκων το 1932 και το 1933 που κόστισε έξι εκατομμύρια νεκρούς.

o-stelios-ramfos-stin-k-to-noima-tis-zois-einai-i-eleytheria1
Ουκρανοί στρατιώτες σε θέσεις μάχης σε γέφυρα του Κιέβου. «Το νόημα της ζωής δεν είναι η επιβίωση. Το νόημα της ζωής είναι η ελευθερία και η αξιοπρέπεια. Γι’ αυτές αξίζει να πεθάνει κανείς, όχι όμως και για την επιβίωση». (A.P. Photo / Emilio Morenatti))

Δεν μπορεί όποιος νιώθει δυνατός να κάνει κουμάντο στην Ιστορία

– Βλέποντας όλες αυτές τις εξελίξεις, ηγέτες που σκέφτονται όπως ο Πούτιν αποθαρρύνονται ή όχι;

– Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτό που παίχτηκε θα ανανεώσει το αξιακό αποθεματικό της Δύσης. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι το στοιχείο της θελήσεως που είναι πίσω από την οργάνωση και τη λογική παίζει βαθύτερο ρόλο. Εχει μεγάλη σημασία η ηθική διάσταση των πραγμάτων και η επιμονή των ηγετών της Δύσης σε αυτήν. Αυτή αποφασίζει κατά πόσον ενθαρρύνονται ή όχι αυτού του τύπου οι άνθρωποι.
– Πού βρίσκεται σε όλα αυτά η θέληση του ρωσικού λαού;
– Σε ένα αυταρχικό καθεστώς η θέληση του ενός είναι η θέληση όλων, αν και είδαμε συγκινητικές εκδηλώσεις συμπαράστασης και χιλιάδες συλλήψεις Ρώσων, ανωνύμων και επωνύμων.

– Είναι αυτά ισχυρά κίνητρα για μια αλλαγή στη Ρωσία;

– Οχι, αυτό δεν προκαλεί αλλαγή. Η ήττα, όμως, μπορεί να προκαλέσει κάτι που θα είναι ανεπανόρθωτο, διότι θα τσακίσει μια ψυχολογία του ρωσικού «μεγαλείου», που είναι ένα αρρωστημένο στοιχείο του, η πεποίθηση δηλαδή ότι όλα μετριούνται με τη δύναμη και την έκταση. Εδώ θα φανεί ότι η δύναμη τσακίστηκε από τους ανθρώπους που είχαν ήθος.

– Τι σημαίνει ο πόλεμος για την Ελλάδα;

– Μας αφορά, φυσικά, διότι έχουμε τις απειλές των γειτόνων μας, των οποίων ο πρόεδρος έχει παρόμοιες φιλοδοξίες και οραματισμούς με τον Πούτιν, εκείνος εν ονόματι μας οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εμείς είμαστε πιο ισχυροί από την Ουκρανία, αλλά αυτό που έχει τώρα σημασία είναι ότι δεν μπορεί πια ο καθένας, επειδή νιώθει δυνατός, να κάνει κουμάντο στην Ιστορία.

– Εκτιμάτε πως η ουκρανική κρίση θα προκαλέσει και μια νέα ένωση της Ευρώπης;

– Ελπίζω ότι θα έχουμε μια νέα μορφή συνυπάρξεως μέσα στην Ευρώπη. Από αυτή την άποψη ήταν πολύ καλή η στάση που κράτησε η Ελλάδα.

– Πώς ερμηνεύετε τη στάση ορισμένων δυνάμεων εντός Ελλάδος να κοιτούν ακόμη με νοσταλγία αυτό που εκπροσωπεί η Ρωσία του Πούτιν;

– Η μαγική λέξη είναι η νοσταλγία. Αυτές οι δυνάμεις είναι μονίμως αγκυλωμένες στο παρελθόν, το οποίο είναι ένα ισχυρό κομμάτι της δικής μας παράδοσης. Αυτό είναι το δικό μας πρόβλημα. Ο δικός μας σταυρός που πρέπει να λύσουμε.

– Υπάρχει, όμως, κάπου ένας κίνδυνος, μήπως τελικά μέσα από αυτή την κούρσα των εξοπλισμών, που τώρα προκύπτει αναγκαστικά, δημιουργηθεί μια άλλη ισορροπία της ισχύος;

– Αν πάμε εκεί θα έχει κερδίσει ο Πούτιν. Αυτό το παιχνίδι θα είναι ανοιχτό όσο δεν καταλαβαίνουμε τη σχέση θελήσεως και λογικής σε αυτά τα πράγματα. Οσο δεν καταλαβαίνουμε, δηλαδή, ότι η θέληση με την απροσδιοριστία της βάζει τρικλοποδιά στη λογική των πραγμάτων. Πρέπει να προσέχουμε τι θέλουμε και τι επιθυμούμε. Τα πολεμικά μέσα είναι πια απέραντα και μπορούν να καταστρέψουν όλο τον κόσμο. Αυτό δεν παίζει μεγάλο ρόλο. Το θέμα είναι η στάση που κρατάνε οι άνθρωποι μέσα τους και απέναντι στον συνάνθρωπο. Είναι πολύ κρίσιμο. Τόσο καιρό το είχαμε ξεχάσει επειδή ζούσαμε από την ευχαρίστηση, κάναμε την επιθυμία μας ανάγκη και πραγματικότητα. Η Ουκρανία μάς έμαθε ότι υπάρχει ο διπλανός μας.

“Καθημερινή”

Ukraine: Conflict Update

Από
anixneuseis
-
0
The military situation on the ground has not changed significantly in the past 24 hours. Russian forces continue to mass for renewed offensive operations east and west of Kyiv, west of Kharkiv, and toward Mykolayiv-Odesa but have not yet initiated new large-scale ground attacks. Russia has increased aerial and artillery/rocket attacks on civilian positions and infrastructure, including known evacuation corridors. Ukrainian forces reportedly conducted their second counterattack in two days, this time near Mariupol. The Ukrainian air force and air defense forces continue to operate, inflicting damage on Russian ground forces and disrupting Russian air and missile operations.
The military situation on the ground has not changed significantly in the past 24 hours. Russian forces continue to mass for renewed offensive operations east and west of Kyiv, west of Kharkiv, and toward Mykolayiv-Odesa but have not yet initiated new large-scale ground attacks. Russia has increased aerial and artillery/rocket attacks on civilian positions and infrastructure, including known evacuation corridors. Ukrainian forces reportedly conducted their second counterattack in two days, this time near Mariupol. The Ukrainian air force and air defense forces continue to operate, inflicting damage on Russian ground forces and disrupting Russian air and missile operations.
Russian forces are engaged in four primary efforts at this time:
  1. Main effort—Kyiv: Russian operations on the Kyiv axis consist of a main effort aimed at enveloping and ultimately encircling the city from the west and supporting efforts along the Chernihiv and Sumy axes to encircle it from the northeast and east. Russian forces near Kyiv have continued to concentrate in preparation for resuming offensive operations both east and west of the city. They have conducted limited movements to advance the western envelopment but have not gained much ground.
  2. Supporting effort 1—Kharkiv: The Ukrainian General Staff assessed on March 5 that as many as 23 BTGs are concentrated likely west and northwest of Kharkiv and are preparing to resume offensive operations toward Lubny, Poltava, and Kharkiv itself.
  3. Supporting effort 2—Mariupol: The Russian encirclement of Mariupol continues and Russian forces continued to shell the city on March 5.
  4. Supporting effort 3—Kherson and advances westward: The Ukrainian General Staff reports that three Russian BTGs of the 7th Airborne Division attacked toward Mykolayiv on March 5 but were repulsed. Ukrainian President Volodymyr Zelensky claimed on March 6 that Russia was preparing to bomb Odesa, although he offered no evidence for that claim and ISW has found no independent confirmation of it. Zelensky is almost certainly right that Russia will begin bombing Odesa in advance of ground or amphibious operations against the city, but the timing of such operations remains unclear.
Russia violated two Russian-Ukrainian ceasefire agreements, collapsing efforts to establish a humanitarian corridor to help evacuate civilians from Mariupol and Volnovakha on March 5 and 6. Russia and Ukraine agreed to a March 5 ceasefire to create a humanitarian corridor for evacuating civilians and the wounded from Mariupol and nearby Volnovakha. Russia likely continued to target Ukrainian forces on March 5 in violation of the ceasefire. Russia and Ukraine agreed upon a subsequent ceasefire on March 6 starting at 10:00 am local time. The International Committee of the Red Cross (IRCR) reported that evacuation attempts in Mariupol and Volnovakha again failed and Ukrainian officials claimed Russia again violated the ceasefire. Russia denied that its forces violated the ceasefire and blamed the Ukrainian government for the failure of the humanitarian corridor.
The Institute for the Study of War (ISW) is a non-partisan, non-profit, public policy research organization. ISW advances an informed understanding of military affairs through reliable research, trusted analysis, and innovative education. We are committed to improving the nation’s ability to execute military operations and respond to emerging threats in order to achieve US strategic objectives.
ISW

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΥΘΕΙ Η ΟΥΚΡΑΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Από
anixneuseis
-
3
Τις προηγούμενες ημέρες προσπαθήσαμε να διαχειριστούμε τον ουκρανικό πόλεμο σε επίπεδο κοινής γνώμης. Μάταια. Τα στρατόπεδα είναι παγιωμένα. Και πολωμένα. Έχουν διαμορφωθεί στερεότυπα και στις δύο πλευρές που διχάζουν την ελληνική κοινωνία.
Η κλιμάκωση, όμως, της κρίσης επιβάλλει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε το θέμα σε επίπεδο κρατικής παρέμβασης ώστε ως κοινή γνώμη να πιέσουμε για την επιβολή λύσης.
Ένας σημαντικός αναλυτής, ο Πάρης Δερμάτης, που συνεργάζεται με τις “Ανιχνεύσεις” θεωρεί πως η επιδίωξη της απόλυτης ασφάλειας είναι επικίνδυνη διότι θα διεγείρει τα αμυντικά αντανακλαστικά της άλλης πλευράς. Και, τότε, αντί να έχουμε αύξηση της ασφάλειας θα έχουμε μείωσή της.
Ας δούμε τα δεδομένα της ουκρανικής κρίσης πριν καταθέσουμε την πρότασή του:
1.-Η Δύση γνώριζε ότι η Ρωσία θα εισβάλει στην Ουκρανία. Παρόλο που δεν ήταν διατεθειμένη να υποστηρίξει την Ουκρανία και τον λαό της στρατιωτικά, ενθάρρυνε την κυβέρνηση της χώρας σε μια πολιτική που ενεργοποίησε τα ρωσικά αντανακλαστικά.
2.-Εδώ δεν συζητούμε αν τα ρωσικά αντανακλαστικά ενεργοποιήθηκαν καλώς ή κακώς, ή αν έχει δίκαιο η Ρωσία. Δεν έχει. Αλλά, η Ρωσία σκέφτεται διαφορετικά απο την Δύση και έχει έναν πρόεδρο που αυτήν την στιγμή διακινδυνεύει τα πάντα.
Η Ρωσία, ανεξαρτήτως της δικής μας θέσης, θεώρησε πως απειλείται και αντέδρασε με εισβολή στην Ουκρανία για να αντιμετωπίσει την θεωρούμενη απειλή. Οι Αμερικανοί, μάλιστα, προχωρούν ένα βήμα παραπάνω. Εξετάζουν και απο ψυχολογικής και ψυχιατρικής απόψεως τον Πούτιν και όπως όλα δείχνουν καταλήγουν στο συμπέρασμα της μη αντίδρασης γιατί ανησυχούν για το πάτημα του πυρηνικού κουμπιού.
3.-Ο Πούτιν όπως όλα δείχνουν ελέγχει το σύστημα εξουσίας στη χώρα του και επειδή δαικινδυνεύει, πλέον, τα πάντα δεν θα κάνει πίσω. Δεν θα σταματήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. Θα κλιμακώσει στρατιωτικά. Και παρά τις δυσκολίες που θα συναντήσει ο ρωσικός στρατός στο τέλος θα πετύχει τους στόχους του.
4.-Ανθρώπινες ζωές χάνονται καθημερινά, η Ουκρανία κινδυνεύει να καταστραφεί πλήρως και ένας πόλεμος με απροσδιόριστη έκβαση και αόρατο τέλος θα ταλανίζει τηνΕυρώπη με πολλές και μεγάλες συνέπειες.
5.-Ο Πούτιν δεν θα προκαλέσει επιτιθέμενος σε ΝΑΤΟϊκή χώρα και η Δύση θα ήταν άκρως επικίνδυνο, ΤΩΡΑ, να εμπλακεί με οποιονδήποτε τρόπο στην ουκρανική κρίση.
6.-Τι απομένει; Η πρόταση του Πάρη Δερμάτη:
α.-Δημιουργία μίας ουδέτερης ζώνης μεταξύ των δύο συνασπισμών, στην οποία, το βασικό και μόνο χαρακτηριστικό θα είναι η αποστρατικοποίηση, με βάση ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας και από τις δύο πλευρές. Η ζώνη αυτή θα είναι η Ουκρανία.
Προσθέτω:
β.-Δεν χρειάζεται η συζήτηση προς το παρόν ένταξης Φινλανδίας και Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.
γ.-Διασφάλιση δικαιωμάτων και κάποιας μορφής αυτονομίας στις ρωσόφωνες περιοχές.
δ.-Κατάπαυση του πυρός και απόσυρση της Ρωσίας απο την Ουκρανία.
ε.-Άρση της απόφασης αναγνώρισης απο τη Ρωσία ως ανεξάρτητων των αυτόνομων ανατολικών περιοχών.
Ενδεχομένως ο κατάλογος να συμπληρωθεί. Εμείς αναφερόμαστε στην κοινή γνώμη. Δείτε τα σημεία της πρότασης και αν συμφωνούμε να διαμορφώσουμε ένα κλίμα στο πλαίσιο της παραπάνω λύσης.
ΥΓ: Πολλοί θα σκεφθούν ποιος θα μας ακούσει. Κανείς αν περιοριστούμε μεταξύ μας. Πολλοί, όμως, αν διαμορφωθεί στο ίδιο πλαίσιο μια διεθνής κοινή γνώμη που να πιέζει. Τίποτε δεν αποκλείεται. Το αδιέξοδο διαφαίνεται.
Π.Σ.

ΠΩΣ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΡΩΣΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

Από
anixneuseis
-
7
του Παντελή Σαββίδη
Όταν οι Ρώσοι άρχισαν να συνειδητοποιούν την ύπαρξή τους, το Βυζάντιο βρισκόταν στην ακμή του. Οι Ρώσοι, είχαν ανακαλύψει τον “δρόμο προς τους Έλληνες” και οι επισκέψεις τους στην Πόλη ήταν συχνές. Ευτυχώς, οι βυζαντινοί κατάφεραν και εκχριστιάνισαν τον βασιλιά τους ο οποίος έπεισε και τους υπηκόους του να ακολουθήσουν. Αυτό τους έσωσε.
Αργότερα, η Σοφία η Παλαιολογίνα σύζυγος του Ιβάν του Γ! κατάφερε και τους εμφύσησε τον βυζαντινό πολιτισμό. Η πρώτη ιδεολογία των Ρώσων ήταν η βυζαντινή. Το Βυζάντιο ήταν μια ανεκτική, πολυεθνική αυτοκρατορία και η ανεκτικότητα αυτή πέρασε και στους Ρώσους. Τους βοήθησε στην επέκτασή τους στις περιοχές που καταλάμβαναν και στην ενσωμάτωση των λαών που κυρίευαν.
Αυτή η σχέση με το Βυζάντιο δημιούργησε μια θετική ώσμωση μεταξύ Ελλήνων και Ρώσων. Προβλήματα πάντα υπήρχαν αλλά ήταν διάχυτη και μια θετική αύρα.
Χωρίς να αποδεχόμαστε την αφελή προσέγγιση περί αδελφού ξανθού γένους η Ρωσία στις περιπτώσεις που την εξυπηρετούσαν βοήθησε την Ελληνική Επανάσταση. Για να το πω πιο ωμά, εκμεταλλεύτηκε τον πόθο των Ελλήνων για ανεξαρτησία και στο όνομα ενός ομόδοξου χριστιανικού λαού προσπάθησε να εξυπηρετήσει και το δικό της συμφέρον.
Έστω και έτσι ήταν κάτι θετικό για την Επανάσταση.
Μετά την Ναυμαχία του Ναυαρίνου, το 1827 οι Δυνάμεις αποφάσισαν να ζητήσουν από τον Σουλτάνο να αναγνωρίσει την αυτονομία των Ελλήνων εντός της Αυτοκρατορίας. Αλλά ο Σουλτάνος δεν την αναγνώριζε.
Χρειάστηκε ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1828, η ήττα της Τουρκίας και η Συνθήκη της Αδριανούπολης για να δεχθεί ο Σουλτάνος την αυτονομία. Οι Δυνάμεις, όμως, λίγο αργότερα αποφάσισαν πως θα εδημιουργείτο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος.
Η χρονολογία αυτή ήταν κομβικό σημείο για τις ελληνορωσικές σχέσεις. Η νίκη τους επι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανάγκασε τον Σουλτάνο να αποδεχθεί τους Έλληνες αλλά οι Ρώσοι απο τώρα και στο εξής άρχισαν να ερωτοτροπούν με τον πανσλαβισμό.
Ο πανσλαβισμός αρχικά ήταν μια ιδεολογία που ήθελε όλους τους Σλάβους στο ίδιο κράτος αλλά επειδή αυτό ήταν αδύνατο ο ρωσικός πανσλαβισμός επιχείρησε να δημιουργήσει διάφορα κράτη στους σλαβικούς λαούς.
Επόμενος κρίσιμος σταθμός στις ελληνορωσικές σχέσεις ήταν ο πόλεμος της Κριμαίας το 1853 στον οποίο ο Όθων τάχθηκε με την ρωσική πλευρά που ηττήθηκε (ο Όθων έχασε τον θρόνο του).
Μετά απο τον πόλεμο αυτό ο ρωσικός πανσλαβισμός γίνεται η ιδεολογία της Ρωσίας. Ειρήσθω εν παρόδω πως ο πανσλαβισμός όπως περιγράφηκε σύντομα παραπάνω είναι μια εθνικιστική ιδεολογία. Δηλαδή οι Ρώσοι εγκατέλειψαν την ανεκτική βυζαντινή ιδεολογία και υιοθέτησαν τον πανσλαβισμό που στένεψε τους ορίζοντές τους και την δυνατότητά τους να ενσωματώνουν λαούς.
Η ρωσική μεταστροφή μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο σήμανε και το τέλος της ελληνορωσικής καλής σχέσης. Αρνητικό αποκορύφωμα υπήρξε η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου που παραχωρούσε τον ελληνικό χώρο μέχρι τη Λαμία στους Βουλγάρους.
Οι κακοί δυτικοί των οποίων τα συμφέροντα βλάπτονταν έσωσαν την Ελλάδα και με την Συνθήκη του Βερολίνου περιόρισαν τις βουλγαρορωσικές φιλοδοξίες.
Από εδώ και πέρα οι σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας δεν περιέχουν τίποτε από αυτά που έχουν στον νου τους πολλοί Έλληνες. Πρόχειρα, μου έρχονται δύο πολύ αρνητικές ημερομηνίες. Η βοήθεια που παρείχαν οι Ρώσοι κομμουνιστές στον Κεμάλ και η στάση τους στο κυπριακό. Η πρώτη είναι γνωστή ιστορία. Την δεύτερη πολλοί μπορεί να την αγνοούν. Η Ρωσία γνώριζε για την απόβαση στην Κύπρο. Ούτε ενημέρωσε ούτε βοήθησε την κυπριακή δημοκρατία. Ήλπιζε πως ο πόλεμος θα διέλυε το ΝΑΤΟ. Και σιώπησε. Καί ενώ ο ελληνισμός υπέστη δεινή ήττα υπάρχουν Έλληνες που ακόμη και σήμερα δικαιολογούν την ρωσική στάση. Επικαλούμενοι διάφορα. Δεν είχαν υποχρέωση να ενημερώσουν και να βοηθήσουν. Καλώς. Αλλά από το σημείο αυτό ως το να δικαιολογούν την ρωσική στάση υπάρχει ένα μεγάλο ερωτηματικό.
Υπάρχει και μια άλλη αρνητική διάσταση στις ελληνορωσικές σχέσεις. Μετά την Άλωση η Ρωσία θεώρησε πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης εξέλιπε και εφηύραν την θεωρία της Τρίτης Ρώμης. Η Ρωσία υποβλέπει το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Και αυτό δεν ενοχλεί πολλούς Έλληνες. Η απορία μου είναι γιατί;
Οι ίδιοι αυτοί Έλληνες μιλούν για πατριωτισμό και ενώ παραβλέπουν τις ρωσικές επιβουλές σηκώνουν σημαία όταν την ίδια επιβουλή εκδηλώνουν οι Αμερικανοί. Το ερώτημα είναι ποια η διαφορά μεταξύ των δύο επιβουλών κατά του ελληνισμού; Γιατί καταγγέλλουν τους Αμερικανούς και δικαιολογούν τους Ρώσους;
Στην Ελλάδα πρέπει να έχει καταλυτική επιρροή το θρησκευτικό στοιχείο. Ενώ στην καθημερινότητά μας δεν φαίνεται, αν δει κανείς το θέμα λίγο βαθύτερα θα διαπιστώσει την ύπαρξή του. Και το θρησκευτικό στοιχείο είναι πολύπλοκο. Υπάρχουν στην Ελλάδα οι πιστοί της επίσημης ορθόδοξης εκκλησίας. Υπάρχουν οι παλαιοημερολογίτες. Υπάρχει η ρωσική εκκλησία. Υπάρχουν και άλλες πολλές εκκλησίες, μικρές και μεγάλες.
Το ρωσικό κράτος γνωρίζει καλά την δύναμη της θρησκείας. και την χρησιμοποιεί για την χειραγώγηση του ρωσικού λαού. Ως μεγάλη δύναμη έχει τη δυνατότητα να διαμορφώνει μηχανισμούς και να επηρεάζει ομάδες ανθρώπων που διαχέουν την δική του αντίληψη και εκτός Ρωσίας. Σε αντίθεση με το ανύπαρκτο ελληνικό κράτος που όλα τα έχει χύμα. Μια δύο οικογένειες το διοικούν έτσι για πλάκα.
Η σχέση αυτή με την θρησκεία δημιουργεί μια δυναμική πίστη σε προφητείες που παραπέμπουν σε προνεωτερικές εποχές.
Στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης υπήρχαν και δημοσιεύματα περί αφύπνισης του Μαρμαρωμένου βασιλιά και περί Πούτιν που θα μπει στην Πόλη και θα την απελευθερώσει.
Για τους Έλληνες που τα πιστεύουν, δεν έχει σημασία αν η Πόλη απελευθερωθεί από Έλληνες ή Ρώσους. φθάνει να είναι χριστιανοί. Το θρησκευτικό στοιχείο υπερισχύει του εθνικού.
Αυτό είναι ένα άλλο πολύ σημαντικό στοιχείο. Η εθνικότητά τους υποχωρεί μπροστά στη θρησκεία.
Βρισκόμαστε δηλαδή στην εποχή που χριστιανός σήμαινε Έλληνας ή και Ρώσος για τους Ευρωπαίους και καθολικός, δυτικοευρωπαίος.
Στην συνείδηση αυτών των Ελλήνων, οι διεθνείς αμερικανικές παρεμβάσεις έχουν καταγραφεί αρνητικά. Για τις ρωσικές, όμως έχουν πάντα μια δικαιολογία. Γιατί;
Ακόμη και σε μονές υπάρχει μια στροφή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο προς το Πατριαρχείο Μόσχας διότι το μεν Οικουμενικό έχει ανάγκη οικονομικής ενίσχυσης, το δε Πατριαρχείο Μόσχας έχει την δυνατότητα να βοηθά οικονομικά.
Τέλος, υπάρχει μια ακόμη διάσταση που πρέπει να πάρουμε υπόψη. Ο ελληνικός λαός εδώ και πολλά χρόνια υφίσταται συνεχείς ταπεινώσεις. Η αδυναμία των κυβερνήσεών του να του διασφαλίσουν στοιχειώδη ασφάλεια και η εμφανής απουσία στοιχειώδους κρατικής οργάνωσης τον κάνουν ευεπίφορο στην λατρεία αυταρχικών ηγετών που θα συντρίψουν τον αντίπαλο και θα του παράσχουν την χαμένη αξιοπρέπεια.
Όλος αυτός ο κόσμος που προσπάθησα να περιγράψω δικαιολογεί σήμερα και την ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία. Μια επέμβαση, μάλλον, αχρείαστη. Η Ρωσία ίσως πετύχαινε περισσότερα δια της διπλωματικής οδού από το κόστος που θα έχει με τον πόλεμο. Θα είναι στην Ουκρανία μια δύναμη κατοχής. Χύθηκε πολύ αίμα και συνέβησαν πολλές βαναυσότητες για να ξεχαστούν.
Σκεφτείτε τον εαυτό σας στην θέση του θύματος πριν πάρετε θέση. Δεν είναι ένα φανταστικό σενάριο.
Και αν μπορείτε, δώστε μου να καταλάβω τι κάνει ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων να δικαιολογεί την βαρβαρότητα της μιας πλευράς και να καταγγέλλει την ίδια βαρβαρότητα της άλλης;

ΤΟ ΝΕΟ ΣΙΔΗΡΟΥΝ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑ

Από
anixneuseis
-
2
 Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Η Ευρώπη την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου (πηγή: sutori.com)

Η πρώτη φορά που διάβασα ότι οι Αμερικανοί αγωνιούν και αυτοί για την ασφάλειά τους ήταν στο εξαιρετικό βιβλίο μιας αντιπαθούς διεθνούς προσωπικότητας, του Χένρι Κίσινγκερ: το Διπλωματία.

Οι Αμερικανοί νοιώθουν πως είναι προνομιούχοι στο θέμα της ασφάλειας. Συνορεύουν με δύο χώρες (το Μεξικό και τον Καναδά) με τις οποίες φροντίζουν να έχουν καλές σχέσεις και από εκεί και πέρα βοήθησε ο Θεός. Οι δύο ωκεανοί, ο Ειρηνικός και ο Ατλαντικός, είναι μια εξαιρετική buffer zone με τις χώρες της Ευρασίας όπου ο ανταγωνισμός των δυνάμεων είναι διαρκής και ανηλεής. Αρκεί να ελέγχουν τους ωκεανούς. Το ίδιο δίλημμα είχαν και κατά τον Β’ Π.Π. Και αυτό τους ανάγκασε να εμπλακούν. Αν δεν ήλεγχαν τους ωκεανούς και ο Χίτλερ κέρδιζε την Βρετανία, τότε θα επετίθετο και στις ΗΠΑ. Έκριναν, σωστά, πως ήταν προτιμότερο να τον αντιμετωπίσουν στην Ευρώπη.

Το δίλημμα αυτό έχουν οι Αμερικανοί και σήμερα. Δεν είναι, μόνο, η παγκόσμια ηγεμονία που τους απασχολεί. Είναι και η ασφάλειά τους. Από το Μεξικό και τον Καναδά δεν κινδυνεύουν. Με τους ωκεανούς τι γίνεται;

Για τις ΗΠΑ η ρωσική απειλή μπορεί να εκδηλωθεί από τον Ατλαντικό. Και η κινεζική από τον Ειρηνικό. Οι Ρώσοι βρίσκονται πολύ μακριά από τα νερά του Ατλαντικού για να τις απειλήσουν. Αλλά με τον Ειρηνικό έχουν πρόβλημα. Η άνοδος της Κίνας μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια του ελέγχου του Ειρηνικού και, τότε, η απειλή θα βρίσκεται επί θύραις.

Το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τον Ειρηνικό δεν έχει να κάνει με την μετατόπιση εκεί της οικονομικής δραστηριότητας. Ούτε το ενδιαφέρον τους για την Ταϊβάν και τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας έχει να κάνει με ανθρωπιστικές ευαισθησίες τους. Οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για τον έλεγχο του Ειρηνικού για λόγους ασφαλείας. Επειδή ανησυχούν μήπως ελέγξει τον ωκεανό η Κίνα δημιούργησαν τον AUKUS και θα προβούν και σε άλλες κινήσεις. Και επειδή δεν ανησυχούν από τη Ρωσία μείωσαν το ενδιαφέρον τους για την Ευρώπη και το NATO.

Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει πως θα εγκαταλείψουν την Ατλαντική Συμμαχία. Άλλο δεν ανησυχώ και άλλο εγκαταλείπω. Αν εγκαταλείψουν θα κινδυνεύσουν.

Οι Αμερικανοί εκμεταλλεύτηκαν το ρωσικό φόβο των Ουκρανών και επιχείρησαν να συνδυάσουν την προσέγγισή τους μαζί τους με το δικό τους συμφέρον. Και το αμερικανικό συμφέρον είναι η εγκατάσταση στο ουκρανικό έδαφος αντιβαλλιστικών πυραύλων. Ευλόγως θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί στην Ουκρανία. Διότι η Ρωσία έχει κατασκευάσει υπερηχητικούς πυρηνικούς πυραύλους και η δύση δεν έχει την δυνατότητα αναχαίτισής τους με τα μέχρι τώρα αναπτυγμένα συστήματα. Δυνατότητα αναχαίτισης υπάρχει αν οι ρωσικοί πύραυλοι χτυπηθούν την στιγμή της εκτόξευσής τους. Χαμηλά. Αλλά για να τους χτυπήσουν χαμηλά, πρέπει να εγκαταστήσουν τους δυτικούς πυραύλους κοντά στη Ρωσία, Και η Ουκρανία προσφέρεται. Η εγκατάσταση αυτή θα έπαιρνε περισσότερο νόμιμη μορφή, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο αν η Ουκρανία εντασσόταν και στο NATO. Οι υπόλοιποι συλλογισμοί και τα γεγονότα που παρακολουθήσαμε προκύπτουν ευλόγως από τα παραπάνω.

Η Ρωσία, λοιπόν, βρέθηκε σ’ αυτό το δίλημμα. Να έχει το NATO στη γειτονιά της και να νοιώθει πως διακυβεύεται η δική της ασφάλεια. Η οποία, πράγματι, διακυβεύεται.

Αυτό ήταν το δίλημμα του Πούτιν. Το NATO πλησιάζει την Ρωσία όλο και περισσότερο, της στερεί ζωτικό χώρο και απειλεί την ασφάλειά της.

Η Ρωσία αφού αντέδρασε αρχικά με δηλώσεις χαρακτηριστικές του ύφους της, έκανε ορισμένες προτάσεις με τις οποίες δεν ζητούσε, απλώς, την απομάκρυνση των αμερικανικών όπλων που ακύρωναν το πυρηνικό της οπλοστάσιο αλλά υπαγόρευαν και την συμπεριφορά της Ουκρανίας. Ορισμένες, όπως η υπαγόρευση στην Ουκρανία του τι θα κάνει, ήταν μαξιμαλιστικές αλλά η Ρωσία πίστευε πως κάτι θα κέρδιζε από αυτές. Ακόμη και η συζήτησή τους θα ήταν επιτυχία. Και ενώ τα πράγματα βρίσκονταν στο σημείο αυτό, ο Πούτιν αναγνωρίζει την απόσχιση των περιοχών Ντονέσκ και Λουγκάνσκ και συνάπτει συμφωνία στρατιωτικής υποστήριξής τους. Μέχρι εδώ τα πράγματα βαίνουν καλώς από πλευράς λογικής.

Εκείνο που θα περίμενε κανείς να ακολουθήσει ήταν να δοθεί χρόνος στη διπλωματία. Στο διπλωματικό τραπέζι θα έμπαιναν τα ρωσικά αιτήματα σχετικά με την Ουκρανία και τους NATOϊκούς εξοπλισμούς. Και εδώ, αρχίζει ένα ακατανόητο παιχνίδι του Πούτιν. Εισβάλλει στην Ουκρανία.

Το βασικό ερώτημα μετά την εισβολή είναι εάν ο Πούτιν και η ρωσική ηγεσία γνωρίζουν τι επιδιώκουν με την εισβολή αυτή. Κυρίως, όμως, το ερώτημα είναι εάν γνωρίζουν πως θα απεγκλωβιστούν από τον ουκρανικό βάλτο.

Διότι το να εισβάλλει μια χώρα με τις δυνατότητες της Ρωσίας σε μια άλλη, όπως η Ουκρανία, δεν είναι δύσκολη υπόθεση. Το να επιβάλεις παράλληλα με την θέλησή σου την ειρήνη και την αποδοχή είναι το πολύ δύσκολο.

Όπως φαίνεται από την παρακολούθηση των επιχειρήσεων, το μαξιμαλιστικό σχέδιο της Ρωσίας είναι να ενώσει εδαφικά όλες τις ρωσόφωνες περιοχές της Ουκρανίας που ανατολικά ξεκινούν από το Ντονμπάς και καταλήγουν στην Κριμαία και δυτικά αρχίζουν από την Κριμαία και καταλήγουν στην Υπερδνειστερία. Και με την κατοχή του Κιέβου να τοποθετήσει ελεγχόμενο από τη Μόσχα πρόεδρο.

Το σχέδιο αυτό την πρώτη εβδομάδα των επιχειρήσεων συνάντησε μη αναμενόμενες αντιδράσεις αλλά εάν επιμείνει η Ρωσία θα το επιβάλλει. Ίσως να μπορέσει να τοποθετήσει και δικό της πρόεδρο. Μέχρι πότε, όμως; Και, κυρίως, τι θα κάνει με τα 2/3 του ουκρανικού πληθυσμού που δεν επιθυμούν την παρουσία της; Αυτά είναι ζητήματα που παραπέμπουν στο ερώτημα αν η Ρωσία έχει στρατηγική εξόδου από την Ουκρανία ή θεώρησε πως ο ουκρανικός λαός θα την υποδεχόταν με ανοικτές αγκάλες και θα επέβαλε την πολιτική της.

Κατά την εξέλιξη των επιχειρήσεων, χύνεται αρκετό αίμα και από τις δύο πλευρές, το οποίο θα αποτελέσει τον καταλύτη μιας αντιπάθειας και μιας εχθρότητας μεταξύ των δύο λαών οι οποίοι είναι συγγενικοί και οι οποίοι στα αρκετά χρόνια συνύπαρξης, είχαν την δυνατότητα να αναμιχθούν μεταξύ τους.

Αν ο Πούτιν θελήσει να υλοποιήσει όλο του το σχέδιο, έχουμε ακόμη χρόνο μπροστά μας. Αλλά ένας πόλεμος δεν έχει μόνο απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Έχει και πολλές άλλες με πρώτη την οικονομία.

Οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία ήταν συντριπτικές. Ένα νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα έχει σηκωθεί το οποίο δεν είναι γνωστό αν και πότε θα κατέβει. Από τον αθλητισμό και τον πολιτισμό μέχρι την οικονομία και τον εναέριο χώρο η Ρωσία αποκλείεται από την Δύση.  Θα μπορέσουν να αντέξουν σ αυτήν την απομόνωση ο Πούτιν και οι Ρώσοι; Και μέχρι πότε; Το επιχείρημα ότι θα στραφούν ανατολικά δεν είναι πειστικό. Οι ευρωπαϊκές χώρες και οι ΗΠΑ δεν αντικαθίστανται από τις ασιατικές.

Σ’ αυτόν τον παροξυσμό κυρώσεων πρωταγωνίστησε σε επίπεδο θεάματος η Αθήνα. Για ακατανόητους λόγους, δεν αρκέστηκε, μόνο, στην αποστολή καλάσνικοφ με τα οποία οι Ουκρανοί θα αντιμετώπιζαν τα ρωσικά τανκ αλλά φρόντισε να τα επιδείξει σε μια άκομψη, ερασιτεχνική προσπάθεια πρόκλησης. Έχει συνείδηση η κυβέρνηση της Αθήνας του τι διακυβεύεται;

Μέσα σε όλα αυτά η Τουρκία αναγκάζεται να κλείσει τα Στενά και την επομένη, ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών για να κρατήσει τις ισορροπίες δηλώνει πως η χώρα του δεν θα συμμετάσχει στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

Η Ρωσία θα λάβει αντίμετρα κατά των κυρώσεων αλλά μπορεί να επηρεάσει λιγότερο τις δυτικές χώρες από ό,τι οι χώρες αυτές τη Ρωσία. Εκεί που θα μπορούσε να είχε αποτελεσματικότητα η αντίδρασή της θα ήταν η διακοπή της ροής φυσικού αερίου προς την Ευρώπη αλλά η κίνηση αυτή θα την καθιστούσε περισσότερο αφερέγγυα και θα της στερούσε πόρους τους οποίους έχει ανάγκη.

Με τα μέχρι τώρα στοιχεία η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ήταν μια μη καλά υπολογισμένη απόφαση. Οι επιπτώσεις για τη Ρωσία θα είναι βαρύτερες από τα αναμενόμενα οφέλη. Εκτός των άλλων με την κίνησή της αυτή η Ρωσία ξύπνησε μια καθεύδουσα στρατιωτικά Γερμανία η οποία θα επενδύσει 100 δισ. ευρώ για τον στρατό της. Και αυτή η αφύπνιση ξυπνά μνήμες του παρελθόντος. Ίσως, όμως, να είναι αναγκαία για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού στρατού. Οι ευρωπαϊκές χώρες άρχισαν να συνειδητοποιούν πως χωρίς ενιαία άμυνα κινδυνεύουν.

Και η Τουρκία φαίνεται να αφήνει τους λεονταρισμούς και να προβληματίζεται. Ο Ερντογάν ζήτησε να επιταχυνθεί η διαδικασία ένταξης της χώρας του στην ΕΕ.

Η Αθήνα είναι ευκαιρία να θέσει το θέμα της τουρκικής συμπεριφοράς, η οποία προσιδιάζει με της Ρωσίας, στα ευρωπαϊκά και διεθνή όργανα.

Ένας νέος κόσμος διαμορφώνεται.

Γιατί αργεί η διπλωματική λύση στον πόλεμο Ουκρανίας-Ρωσίας

Από
anixneuseis
-
0

stratfor/euro2day

Οι σκληρές απαιτήσεις της Ρωσίας και οι δεσμεύσεις από τις οποίες δεν μπορεί να υποχωρήσει ο Ζελένσκι. Κρίσιμη για την πορεία των γεγονότων η πραγματικότητα στα πολεμικά μέτωπα. Ο κίνδυνος για τον ουκρανικό στρατό στα ανατολικά.

Δημοσιεύθηκε: 6 Μαρτίου 2022 – 08:25 

Η πεποίθηση της Ρωσίας και της Ουκρανίας ότι μπορούν να κερδίσουν τον πόλεμο, σε συνδυασμό με τους στόχους της Μόσχας για αλλαγή καθεστώτος και κατοχή σε συνδυασμό η ισχυρή πολιτική πίεση που δέχεται το Κίεβο για να μην κάνει υποχωρήσεις, σημαίνουν πως μια διπλωματική λύση της σύρραξης είναι απίθανη βραχυπρόθεσμα.

Στις 3 Μαρτίου, οι αντιπροσωπείες Ρωσίας και Ουκρανίας συναντήθηκαν για έναν ακόμα γύρο διαπραγματεύσεων ώστε να σταματήσει η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Αν και συζητήθηκε, πιθανότατα δεν θα υπάρξει εκεχειρία στο κοντινό μέλλον. Η Μόσχα πιθανότατα πιστεύει πως η αντίσταση του ουκρανικού στρατού μπορεί να σπάσει μέσα σε εβδομάδες, και πως η αυξημένη κατάληψη και κατοχή ουκρανικών κωμοπόλεων και πόλεων θα διασφαλίσουν ότι θα έχει τον έλεγχο σε οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις.

Εν τω μεταξύ, το Κίεβο στοιχηματίζει πως η Ρωσία δεν θέλει να πραγματοποιήσει μια κοστοβόρα κατάληψη και κατοχή της Ουκρανίας, με δυνητικά μεγάλο αριθμό θυμάτων, και πως αν οι ουκρανικές δυνάμεις μπορέσουν να διατηρήσουν τον έλεγχο μεγάλων πόλεων, τότε η Μόσχα τελικά θα μαλακώσει τις απαιτήσεις της και θα κάνει μια συμφωνία για να σώσει τα προσχήματα προτού οι σκληρές κυρώσεις κάνουν τον πόλεμο πιο αντιδημοφιλή στη Ρωσία.

Όσο η Ρωσία και η Ουκρανία πιστεύουν πως οι περαιτέρω εξελίξεις στο πεδίο της μάχης θα λειτουργήσουν υπέρ τους, θα αποφύγουν να κάνουν διπλωματικές υποχωρήσεις που η άλλη πλευρά, καθώς και οι αντίστοιχοι λαοί, θα μπορούσαν να εκλάβουν λανθασμένα ως αδυναμία ή συνθηκολόγηση. Έτσι, η στρατιωτική πραγματικότητα επί του εδάφους θα υπαγορεύσει το μέλλον της σύγκρουσης τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες.

Στις 2 Μαρτίου, το υπουργείο άμυνας της Ρωσίας παραδέχθηκε για πρώτη φορά την απώλεια Ρώσων στρατιωτών από τότε που εξαπολύθηκε η εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, λέγοντας πως 498 Ρώσοι στρατιώτες έχουν σκοτωθεί μέχρι στιγμής κατά τη διάρκεια μαχών και 1.597 έχουν τραυματιστεί. Η παραδοχή σηματοδοτεί μια στροφή στα μηνύματα που στέλνει η Ρωσία, που θα μπορούσε να δείχνει πως η Μόσχα ψάχνει να δικαιολογήσει την επιβολή στρατιωτικού νόμου στη χώρα και περιοριστικών μέτρων στο εσωτερικό, καθώς και την κινητοποίηση περισσότερων δυνάμεων ώστε να συμμετέχουν σε μια κατοχή της Ουκρανίας.

Τα βασικά αιτήματα της Ρωσίας για μια συμφωνία εκεχειρίας – που περιλαμβάνουν την «αποστρατιωτικοποίηση» της Ουκρανίας και την ουδετερότητα, καθώς και την επίσημη αναγνώριση της Κριμαίας ως ρωσικού εδάφους και των αυτόνομων δημοκρατιών στην Ντονμπάς ως ανεξάρτητων κρατών- είναι όλα απαράδεκτα για το Κίεβο.

Πρωταρχικός στόχος της Ρωσίας είναι να αποτρέψει την περαιτέρω ενοποίηση και συνεργασία της Ουκρανίας με ευρωατλαντικές δομές, κυρίως το ΝΑΤΟ και, σε μικρότερο βαθμό, την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι φιλοδοξίες της Ουκρανίας να ενταχθεί σε αυτά τα δυτικά μπλοκ κωδικοποιείται σε άρθρα του συντάγματός της που η Μόσχα θέλει να αντικαταστήσει με νομικές προβλέψεις που θα διασφαλίζουν το ουδέτερο και μη πυρηνικό στάτους της Ουκρανίας. Η Ρωσία θέλει επίσης να κατοχυρώσει τον περιορισμό των αμυντικών δυνατοτήτων της Ουκρανίας, προσθέτοντας όρους που περιορίζουν την νατοϊκή εκπαίδευση, τις στρατιωτικές υποδομές και την πρόσβαση της χώρας σε προμήθειες σύγχρονων όπλων.

Η Ουκρανία είναι εξαιρετικά απίθανο να αποδεχθεί τέτοια αιτήματα, επειδή είναι πολιτικά απαράδεκτα και απλώς υπονομεύουν τη μελλοντική της ασφάλεια. Από τους προτεινόμενους όρους της Μόσχας, η Ουκρανία θεωρητικά είναι πιθανότερο να συμφωνήσει σε ένα στάτους ουδετερότητας με αντάλλαγμα την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων. Αλλά ο Ουκρανός πρόεδρος Volodymyr Zelensky αντιμετωπίζει έντονες πολιτικές πιέσεις να μην υποχωρήσει στις απαιτήσεις αναφορικά με την αναγνώριση οποιασδήποτε ρωσικής κατοχής ή προσάρτησης ουκρανικού εδάφους.

Το Κίεβο είναι επίσης απίθανο να αποδεχθεί την αναγνώριση των αυτονομιστικών δημοκρατιών της Ντονμπάς στα σύνορα που διεκδικούν, επειδή αυτό θα σήμαινε πως τα οκτώ χρόνια πολέμου των ουκρανικών δυνάμεων κατά των στηριζόμενων από τη Ρωσία αυτονομιστών στην περιοχή, ουσιαστικά θα ήταν για το τίποτα –κάτι που υπογραμμίζεται και από το γεγονός πως δεκάδες χιλιάδες Ουκρανοί στρατιώτες προτιμούν να αντιμετωπίσουν την περικύκλωση και τον πιθανό θάνατο στην Ντονμπάς τις επόμενες ημέρες παρά να αποσυρθούν από την περιοχή.

Τον Φεβρουάριο του 2019, η Ουκρανία τροποποίησε το Σύνταγμα της για να περιλαμβάνει φρασεολογία στο άρθρο αναφορικά με την «Ευρωπαϊκή ταυτότητα του Ουκρανικού λαού και το μη αναστρέψιμο της ευρωπαϊκής και ευρωατλαντικής πορείας της Ουκρανίας». Στο άρθρο 102, ο πρόεδρος της χώρας χαρακτηρίζεται ως «ο εγγυητής της εφαρμογής της στρατηγικής πορείας της χώρας προς την πλήρη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ».

Οι ισχυροί πολιτικοί περιορισμοί της ουκρανικής κυβέρνησης αναφορικά με τις υποχωρήσεις, θα ωθήσουν τη Ρωσία να αυξήσει τη χρήση βίας και μελλοντικά να επιδιώξει μια κοστοβόρα κατοχή της Ουκρανίας. Την 1η Μαρτίου, ο Ρώσος υπουργός Άμυνας Sergei Shoigu δήλωσε πως η προστασία της Ρωσίας από «τη στρατιωτική απειλή που συνιστούν χώρες της Δύσης που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τον Ουκρανικό λαό στη μάχη κατά της χώρας μας» είναι ο βασικός στόχος της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» της Μόσχας και πως η Ρωσία θα συνεχίσει την επίθεσή της μέχρις ότου επιτύχει τους στόχους της στην Ουκρανία.

Τα σχόλια του Shoigu τονίζουν την επιτακτική ανάγκη για εθνική ασφάλεια που στηρίζει τη ρωσική εισβολή –που κατά την άποψη της Μόσχας δεν αφήνει κανένα περιθώριο συμβιβασμού ως προς την ικανοποίηση των απαιτήσεών της, και έτσι δικαιολογεί ακόμα και μια ακριβή κατοχή της Ουκρανίας για να διασφαλιστεί πως οι απαιτήσεις αυτές θα ικανοποιηθούν. Αλλά ακόμα και αν η Ουκρανία δέχονταν τις απαιτήσεις της, η Ρωσία δεν θα είχε κάποιους ξεκάθαρους μοχλούς πίεσης για να εγγυηθεί πως το Κίεβο θα το τηρήσει αυτό, πέραν του να συνεχίσει να κατέχει ουκρανικό έδαφος ή να απειλεί με μια ακόμα εισβολή.

Πράγματι, η άρνηση της Ουκρανίας να επιβάλλει πλήρως τις συμφωνίες του Μινσκ τα τελευταία χρόνια πιθανότατα έχει πείσει τη Μόσχα πως η επιβολή οποιασδήποτε πολιτικής συμφωνίας με το Κίεβο δεν μπορεί να είναι εγγυημένη χωρίς τη χρήση ή την απειλή βίας. Έτσι, η Ρωσία είναι πολύ πιθανό να συνεχίσει την κατάληψη ορισμένων τουλάχιστον ουκρανικών εδαφών ανατολικά του Δνείπερου ποταμού που κατέλαβε τις τελευταίες ημέρες –χρησιμοποιώντας την αποτυχία της Ουκρανίας να ικανοποιήσει τις φιλόδοξες απαιτήσεις της για ουδετερότητα και αποστρατιωτικοποίηση ως δικαιολογία για έναν όλο και σκληρότερο πόλεμο και κατοχή.

Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin έχει επανειλημμένως επιμείνει στην «αποναζιστοποίηση» της Ουκρανίας, που δείχνει την επιδίωξη από την πλευρά της Μόσχας μιας αλλαγής καθεστώτος στην περίπτωση που αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις με την ουκρανική κυβέρνηση, εξυπηρετώντας παράλληλα έναν εγχώριο προπαγανδιστικό ρόλο της Ρωσίας. Η Ρωσία θα μπορούσε να πλαισιώσει μια οπισθοχώρηση στην απειλή για αλλαγή καθεστώτος ως «υποχώρηση», επιτρέποντάς της να διατηρήσει όλες τις άλλες απαιτήσεις της.

Ενώ ο αριθμός των απωλειών έμψυχου δυναμικού και εξοπλισμού από την πλευρά της Ουκρανίας είναι ασαφής, η στρατιωτική κατάσταση της Ουκρανίας πιθανότατα θα επιδεινωθεί τις επόμενες ημέρες, καθώς η Ρωσία επιδιώκει τους στόχους της δια της βίας.

Πολλοί από τους πιο έμπειρους και καλά εξοπλισμένους στρατιώτες της Ουκρανίας παραμένουν στην ανατολική περιοχή Ντονμπάς. Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις πιθανότατα έχουν αποφασίσει πως οι δυνάμεις αυτές θα μπορούσαν να είναι ευάλωτες σε μια αεροπορική επίθεση εάν επιχειρήσουν να υποχωρήσουν στον ποταμό Δνείπερο, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να εγκαταλείψουν μεγάλο αριθμό εξοπλισμού.

Έτσι, μια ριψοκίνδυνη απόπειρα να αποσυρθούν οι στρατιώτες από αυτή την εκτεθειμένη περιοχή θα μπορούσε να θέσει σοβαρά σε κίνδυνο τη στρατηγική της Ουκρανίας. Η Ρωσία, ωστόσο, πιθανότατα υπολογίζει πως η διαπραγματευτική της θέση θα είναι ισχυρότερη όταν εξαλείψει τις ουκρανικές δυνάμεις από τα ανατολικά της χώρας. Έτσι, είναι θέμα χρόνου οι στρατιώτες αυτοί, που έχουν κολλήσει στην Ντονμπάς και σε άλλα τμήματα της ανατολικής Ουκρανίας, να βρεθούν περικυκλωμένοι από ρωσικές δυνάμεις, κάτι που προμηνύει περισσότερη αιματοχυσία και επώδυνες απώλειες στο πεδίο της μάχης της Ουκρανίας.

euro2day.gr

Το στρατηγικό και πολιτικό αδιέξοδο του Βλαντιμίρ Πούτιν

Από
anixneuseis
-
0

της Laure Mandeville
Δημοσιεύθηκε στις 02/03/2022 (εφημ. Le Figaro)

ΑΝΑΛΥΣΗ – Ο «μεγάλος στρατηγικός νους» του Κρεμλίνου διέπραξε ένα μεγαλειώδες λάθος ξεκινώντας την επίθεσή του στην Ουκρανία. Μια απρόβλεπτη και εξαιρετικά επικίνδυνη περίοδος αρχίζει.

Μια εβδομάδα αφότου εξαπέλυσε τα τανκς και τα αεροπλάνα του εναντίον της Ουκρανίας, ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει βυθιστεί σε μια στρατηγική, πολιτική και προσωπική καταστροφή που ο ίδιος δημιούργησε. Ένα αδιέξοδο. Γιατί ο υποτιθέμενος «στρατηγικός νους» έκανε λάθος σε όλα τα σημεία. Λάθος για το ουκρανικό έθνος, για το οποίο «δεν κατάλαβε ποτέ τίποτα» και το οποίο θα τον πολεμήσει με όλα τα μέσα, όπως υπενθύμισε σωστά ο δημοσιογράφος-βεντέτα της ουκρανικής τηλεόρασης, Ντμίτρι Γκόρντον, στον ρωσικό ραδιοφωνικό σταθμό Ηχώ της Μόσχας (που έκλεισε την Τρίτη με εντολή του Κρεμλίνου). Λάθος για τον ουκρανικό στρατό, ο οποίος, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014, έχει γίνει πιο επαγγελματικός, ακόμα και αν παραμένει ένας στρατιωτικός Δαυίδ απέναντι στον ρωσικό Γολιάθ.

Και τέλος λάθος για τη Δύση, την οποία το Κρεμλίνο θεωρεί ένα συνονθύλευμα δειλών, αλλά η οποία παρουσίασε ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι στη δοκιμασία και απάντησε στην επίθεση της Μόσχας με μια μαζική πολιτική υποστήριξη προς το Κίεβο και με έναν καταιγισμό κυρώσεων που θα στραγγαλίσουν τη Ρωσία του Πούτιν. Ακόμη και η Κίνα του Σι, η οποία απείχε στον ΟΗΕ, φαίνεται να κρατάει προσεκτικά τις αποστάσεις της, αφού στις αρχές Φεβρουαρίου ενθάρρυνε εμμέσως τον «στρατιώτη Πούτιν» να πάει μόνος του σε πόλεμο κατά της Δύσης. Ένα είδος «θουκυδίδειας παγίδας» στην οποία η ίδια δεν έπεσε, όπως σημειώνει ένας Ρώσος παρατηρητής.

Όλα αυτά τα στοιχεία διαγράφουν την «αρχή του τέλους» για τον Βλαντιμίρ Πούτιν, μετά από 22 χρόνια μονοκρατορίας στην εξουσία. Αλλά πόσο θα διαρκέσει αυτό, σύμφωνα με ποιο σενάριο και με ποιο ανθρώπινο κόστος; «Όλα έχουν αλλάξει για τον Πούτιν, και θα ξεκινήσει ένας ανταρτοπόλεμος στην Ουκρανία, δεν θα γίνει ποτέ ξανά αποδεκτός πουθενά, έχει γίνει ένας εγκληματίας», προβλέπει η Ρωσίδα δημοσιογράφος Ναταλία Γκεβόρκιαν, που ζει στο Παρίσι και η οποία του πήρε συνέντευξη το 2000 για ένα βιβλίο.

Ωστόσο, η περίοδος που ανοίγεται προβλέπεται εξαιρετικά επικίνδυνη και απρόβλεπτη. Γιατί όλα στη διαδρομή και στην πολιτική κυριαρχία του Πούτιν δείχνουν ότι αυτός θα κάνει τα πάντα για να ανακτήσει τον έλεγχο. «Θα επιλέξει την κλιμάκωση, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου», προβλέπει μια ρωσική πηγή. «Ένα πληγωμένο αγριογούρουνο είναι επικίνδυνο», προειδοποιεί ο πρώην υπουργός Πιερ Λελούς.

«Όνειρο αντεκδίκησης»

Στο βιβλίο του, Σε πρώτο πρόσωπο, μια μακροσκελή συνέντευξη με τους δημοσιογράφους Ναταλία Γκεβορκιάν και Αντρέι Κολέσνικοφ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν αφηγείται μια αποκαλυπτική από αυτή την άποψη ιστορία. Καθώς οι δύο δημοσιογράφοι του ζητούν να θυμηθεί τα επεισόδια της παιδικής του ηλικίας που τον σημάδεψαν, θυμάται έναν… αρουραίο! Ο νεαρός Πούτιν βρίσκεται εκείνη την ημέρα στις σκάλες της πολυκατοικίας του, όπου συχνάζει παίζοντας μπουνιές με τους φίλους του στη γειτονιά, γιατί είναι «ένας αλητάκος». Εμφανίζεται ένας μεγάλος αρουραίος και αποφασίζει να τον κυνηγήσει και να τον στριμώξει σε μια γωνία. «Δεν είχε από πού να φύγει. Τότε γύρισε και ρίχτηκε πάνω μου. Ήταν πολύ απροσδόκητο και πολύ τρομακτικό. Με κυνήγησε στις σκάλες… Ήμουν πιο γρήγορος. Κατόρθωσα να του κλείσω την πόρτα στα μούτρα», διηγείται, λέγοντας ότι πήρε ένα μάθημα: «Σε εκείνη τη σκάλα κατάλαβα τι σημαίνει να στριμώχνεις κάποιον».

Σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Le Figaro, η Ναταλία Γκεβορκιάν πιστεύει ότι υπάρχουν δύο τρόποι να διαβάσει κανείς αυτή την ιστορία. Ο πρώτος είναι να συμπεράνει ότι, στριμωγμένος με τη σειρά του, ο Πούτιν θα μπορούσε να ριχτεί σε μια φυγή προς τα μπρος, κάτι που δεν αποκλείει. Αλλά σημειώνει επίσης ότι «μπροστά στον κίνδυνο, έτρεξε μακριά, ενώ θα μπορούσε να είχε σκοτώσει τον αρουραίο». «Είναι πολύ δύσκολο να προβλέψουμε τι μπορεί να συμβεί», παραδέχεται η δημοσιογράφος, επισημαίνοντας ότι «δεν υπάρχει κανείς στον στενό του κύκλο που να μπορεί πραγματικά να του πει την αλήθεια για τον πόλεμο στην Ουκρανία». «Δεν υπάρχει πραγματική ελίτ, μόνο υποταγμένοι άνθρωποι! Δείτε τι συνέβη στο Συμβούλιο Ασφαλείας, όπου απείλησε δημοσίως τον διευθυντή των μυστικών υπηρεσιών του. Τον φοβούνται πολύ», λέει.

Η Γκεβορκιάν διευκρινίζει ότι ο Πούτιν δεν της φάνηκε ποτέ πολύ επιθετικός, «ακόμη και όταν θύμωνε», όπως κατά τη διάρκεια της σύγκρουσής του με τον ολιγάρχη Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, ο οποίος πλήρωσε την προσβολή με δεκαετή φυλάκιση. «Υπήρχε ένα στοιχείο λογικής σε αυτόν, όπως και με τους ανθρώπους της KGB. Αλλά σήμερα υπάρχει μια αίσθηση αλλαγής», λέει και αναρωτιέται μήπως υπάρχει και ένα «ψυχιατρικό στοιχείο» ή «μήπως έχει απλώς πέσει θύμα του προπαγανδιστικού ζουρλομανδύα που έχει δημιουργήσει το καθεστώς του εδώ και χρόνια, επαναλαμβάνοντας στερεότυπα ότι η Ουκρανία είναι μια χώρα ναζιστών». «Πίστευαν στο Blitzkrieg, πίστευαν ότι θα υποδέχονταν τον ρωσικό στρατό με ψωμί και αλάτι, όπως στην Κριμαία», πρόσθεσε ο Ντμίτρι Γκόρντον, υπογραμμίζοντας την «αποσύνδεση του Πούτιν από την πραγματικότητα». «Εμφανίζεται ως αυτό που είναι. Ένας απομονωμένος δικτάτορας, παγιδευμένος στο όνειρό του για αντεκδίκηση», δήλωσε ο πρώην ολιγάρχης Σεργκέι Πουγκάτσεφ στον Ντμίτρι Γκόρντον, σε συνέντευξή του αυτή την εβδομάδα στην ουκρανική τηλεόραση.

Στις δυτικές καγκελαρίες, αυτή η απομόνωση και αυτή η πιθανή παράνοια του Ρώσου ηγέτη προκαλούν αυξανόμενη ανησυχία, σημείωνε την Τετάρτη  2 Μαρτίου η Washington Post. Η κυβέρνηση Μπάιντεν επιστράτευσε όλους τους αναλυτές της CIA για να εργαστούν πάνω στο «ψυχολογικό προφίλ του Πούτιν». «Καταλαβαίνουμε ότι, κατά τη διάρκεια του Covid, είχε απομονωθεί και ότι περιβάλλεται από “γιέσμεν” συμβούλους. Όλοι αναζητούν τα ρήγματα στην εξουσία του, αλλά μέχρι στιγμής δεν βλέπουμε σημαντικές ρωγμές», δηλώνει ένας Αμερικανός αξιωματούχος στην Post.

Πυρηνικός εκβιασμός

Η ανακοίνωση του Πούτιν ότι θέτει αιφνιδίως σε επιφυλακή τις στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις της Ρωσίας δεκαπλασίασε την ένταση. Αυτός ο θρασύτατα επιδεικνυόμενος «πυρηνικός εκβιασμός» συνιστά σίγουρα ένα στοιχείο ψυχολογικού πολέμου. «Η Δύση διαθέτει πέντε πυρηνικά κουμπιά!», λέει η δημοσιογράφος Ναταλία Γκεβορκιάν. Κάποιοι όμως ανησυχούν σχετικά με την ικανότητα του Πούτιν να περάσει στην πράξη, για παράδειγμα με ένα τακτικό πυρηνικό πλήγμα, το οποίο θα αιφνιδίαζε την Ουκρανία και τη Δύση. Το γεγονός ότι ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, ένας έμπειρος διπλωμάτης, έφτασε στο σημείο να πει ότι, αν ξεσπάσει ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, θα περιλαμβάνει πυρηνικά όπλα «δείχνει ότι έχει χάσει τον έλεγχο του εαυτού του», ανησυχεί ο Αλ Μουρίντ, ένας Ρώσος μπλόγκερ. «Πρέπει να διαχειριστούμε τον κίνδυνο κλιμάκωσης, σημειώνει ένας αξιωματούχος της ΕΕ που επικαλείται η Post. Ο Πούτιν καθυβρίζει το προσωπικό του. Ο πόλεμός του καθυστερεί, είναι μια επικίνδυνη στιγμή γι’ αυτόν».

Όπως τον παλιό καλό καιρό της κρεμλινολογίας, οι Δυτικοί προσπαθούν να διεισδύσουν στα μυστικά μιας αδιαφανούς εξουσίας. Είναι σαφές ότι η ρωσική ολιγαρχική ελίτ είναι πολύ δυσαρεστημένη με το γεγονός ότι σύρεται σε μια περιπέτεια από την οποία κανείς δεν βλέπει μια θετική διέξοδο. Τα χρήματά της εξαερώθηκαν. Βρίσκεται αποκομμένη από τις απολαύσεις του Λονδίνου ή του Κουρσεβέλ (θέρετρο χειμερινών σπορ στις γαλλικές Άλπεις, σ.τ.μ.). Αλλά εκτός από τρεις ή τέσσερις ανάμεσά τους, κανένας ολιγάρχης δεν άσκησε κριτική στον «ηγέτη». «Πρόκειται για φοβισμένα κουνέλια», είχε εκμυστηρευτεί ο εξόριστος ολιγάρχης Μπόρις Μπερεζόφσκι, πριν πεθάνει κάτω από περίεργες συνθήκες.

Ένα από τα ερωτήματα που μπάινουν στη Δύση είναι πώς θα συμπεριφέρονταν οι στρατιωτικοί αν ο Πούτιν τους ζητούσε να πατήσουν το κουμπί των πυρηνικών. Ο πρώην ολιγάρχης Σεργκέι Πουγκάτσεφ, ο οποίος ζει στην εξορία, εικάζει ότι οι σχέσεις μεταξύ της πρώην KGB και του στρατού ήταν πάντα τεταμένες και υποστηρίζει ότι ο Πούτιν έχει φροντίσει να τοποθετήσει στην ηγεσία ασήμαντες προσωπικότητες. Δίνει το παράδειγμα του πρώην υπουργού Σερντιούκοφ, ενός πρώην διευθυντή καταστήματος επίπλων που διορίστηκε στο υπουργείο Άμυνας, ο οποίος αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω αχαλίνωτης διαφθοράς. Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Βαλέρι Γκερασίμοφ, θα μπορούσε να είναι η μόνη ελαφρώς πιο δυναμική προσωπικότητα, σημειώνει ένας πρώην αναλυτής των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών, επισημαίνοντας ότι εναντιώθηκε στον διορισμό του αναπληρωτή υπουργού Γκενάντι Ντιουμίν ως επικεφαλής του υπουργείου Άμυνας.

«Οι στρατιωτικοί θα σταματούσαν τον Πούτιν αν έπρεπε», λέει ο Σεργκέι Πουγκάτσεφ, χωρίς σιγουριά. Σε αυτή την πολύ τεταμένη ατμόσφαιρα, οι Αμερικανοί έκαναν τα πάντα για να δείξουν ότι δεν θα επέμβουν στρατιωτικά, αποφεύγοντας κάθε πολεμική ρητορική προκειμένου να μην προκαλέσουν τη ρωσική παράνοια.

Μια επικίνδυνη και δύσκολη μάχη διεξάγεται σε όλα τα πεδία των μαχών. Ενώ ο Πούτιν θα κλειδώνει όλο και πιο πολύ τη χώρα του, θα προσπαθήσει να μπει σφήνα στη Δύση με τον πυρηνικό εκβιασμό του, ώστε να κάνει την κοινή γνώμη να ανησυχήσει και τη Δύση να αναγκάσει την Ουκρανία να διαπραγματευτεί, ενώ ταυτόχρονα θα κλειδώνει τη δική του χώρα, όπου ξεδιπλώνεται μια άγρια επίθεση εναντίον των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης. Η Δύση, από την πλευρά της, θα κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει τους Ουκρανούς να αντέξουν, ελπίζοντας ότι η μακρόχρονη μάχη που θα ακολουθήσει θα προκαλέσει ρήγματα στη ρωσική ελίτ και στη συνέχεια στη λαϊκή υποστήριξη που ακόμα διαθέτει. «Ας μη γίνουμε ένα έθνος φοβισμένων, άφωνων ανθρώπων, που προσποιούνται ότι δεν βλέπουν τον κτηνώδη πόλεμο που έχει εξαπολύσει στην Ουκρανία ο τρελός μικρός μας τσάρος», δήλωσε από τη φυλακή ο κύριος αντίπαλος του Κρεμλίνου, ο Αλεξέι Ναβάλνι.

Μετάφραση από τα γαλλικά Χριστίνα Σταματοπούλου

ardin-rixi

Άποψη: Ποια η θέση της Τουρκίας σε έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο; Το πράγμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο.

Από
anixneuseis
-
0
Οι άνθρωποι διαμαρτύρονται για τη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία στην Κωνσταντινούπολη τον Φεβρουάριο. 27. (Sedat Suna/EPA-EFE/REX/Shutterstock)

Η Τουρκία πρέπει να ξεκαθαρίσει τη θέση της στον νέο ψυχρό πόλεμο

Της Asli Aydintasbas

Δεν έχω ακούσει ποτέ τόσο πολύ τη λέξη «νεοναζί» όσο την άκουσα στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία. Την περασμένη εβδομάδα, σε ένα τηλεοπτικό στούντιο, παρακολούθησα συζήτηση μιας ομάδας σχολιαστών που πίστευαν ότι η Ουκρανία διοικείται από νεοναζί και ότι το ΝΑΤΟ είναι ένα «πολεμικό όργανο». Έλεγαν ότι η Τουρκία πρέπει να φύγει όσο πιο γρήγορα μπορεί από το ΝΑΤΟ.

Αν και αυτό συνέβη σε ένα κανάλι της αριστερής αντιπολίτευσης, επιρρεπές στο αφήγημα της Ρωσίας για την Ουκρανία, τα συναισθήματα στα φιλοκυβερνητικά μέσα έμοιαζαν όχι λιγότερο αντιδυτικά. Αναλυτές σε δίκτυα που έχουν τη στήριξη της κυβέρνησης πλαισίωσαν τον πόλεμο ως αναμέτρηση μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας, και όχι ως μια παράνομη επίθεση σε ένα κυρίαρχο έθνος. Και ενώ υπήρχε άφθονη συμπάθεια για τον Volodymyr Zelensky και τον ουκρανικό λαό, η προεπιλεγμένη θέση φαινόταν να κατηγορεί το ΝΑΤΟ για όλα.

Υπήρχαν επίσης πολλοί τίτλοι για το πώς η κακιά Δύση έκανε διακρίσεις κατά Αφρικανών παγιδευμένων στην Ουκρανία ή ευνοούσε τους Λευκούς Ουκρανούς πρόσφυγες έναντι των Σύριων Μουσουλμάνων.

Το μήνυμα ήταν σαφές: Η Ρωσία είναι κακή, αλλά η Δύση είναι επίσης κακή.

Τίποτα από αυτά δεν προκαλεί έκπληξη.

Εκτός από την περίοδο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων στην Ε.Ε., το αντιδυτικό αίσθημα είναι κοινός τόπος στην Τουρκία σε όλο το πολιτικό φάσμα, παρόλο που η χώρα βρίσκεται σταθερά στο διατλαντικό στρατόπεδο από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952. Η αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το 2016 τα έκανε όλα χειρότερα, νομιμοποιώντας τον αντιδυτικισμό στην επίσημη γλώσσα.

Η ειρωνεία είναι ότι η Τουρκία βρίσκεται στη Δύση. Παρά την αυταρχική αιώρηση και τα πρόσφατα φλερτ με τη Ρωσία, εξακολουθεί να είναι μια κρίσιμη χώρα του ΝΑΤΟ και έχει μια περίπλοκη σχέση με τη Ρωσία.

Επιπλέον, η Άγκυρα έχει πρόσφατα εντείνει τη δέσμευσή της με το ΝΑΤΟ και προμηθεύει την Ουκρανία με οπλισμένα drones, το στολίδι της αμυντικής βιομηχανίας της Τουρκίας. Αυτά τα drones έχουν χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά από τον ουκρανικό στρατό για να επιβραδύνουν τη ρωσική προέλαση την περασμένη εβδομάδα και έχουν γίνει ένα δημοφιλές σύμβολο της ανθεκτικότητας της Ουκρανίας έναντι των εισβολέων. Η Άγκυρα έχει επίσης περιορίσει την περαιτέρω πρόσβαση του ρωσικού ναυτικού στον Εύξεινο Πόντο, επιβάλλοντας τις σχετικές ρήτρες εν καιρώ πολέμου της Σύμβασης του Μοντρέ του 1936 που ρυθμίζει τη θαλάσσια κυκλοφορία στα Στενά.

Γιατί λοιπόν ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν λέει πράγματα όπως «δεν μπορούμε ούτε να εγκαταλείψουμε την Ουκρανία ούτε τη Ρωσία»; Γιατί η Τουρκία απείχε από την απόφαση να αναστείλει την συμμετοχή της Ρωσίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης αλλά υποστήριξε ένα ψήφισμα στον ΟΗΕ. Η Γενική Συνέλευση καταδικάζει την «επιθετικότητα κατά της Ουκρανίας»;

Μια αίσθηση στρατηγικής ασάφειας φαίνεται να βρίσκεται στο επίκεντρο της εξισορροπητικής δράσης της Τουρκίας με τη Ρωσία. Οι Τούρκοι λήπτες αποφάσεων αναμφίβολα ανησυχούν από μια ρεβιζιονιστική Ρωσία που ελέγχει τη Συρία, έχει επεκτείνει το στρατιωτικό της αποτύπωμα στον Καύκασο και τώρα απειλεί να ξεπεράσει τη βόρεια πλευρά της Τουρκίας στον Εύξεινο Πόντο.

Η Τουρκία και η Ρωσία είναι ιστορικοί αντίπαλοι και πολεμούν σε αντίθετες πλευρές των συγκρούσεων στη Λιβύη και τη Συρία.

Ο ρωσικός ρομαντισμός του Ερντογάν πέθανε αφού ρωσικά και συριακά αεροπλάνα σκότωσαν 34 Τούρκους στρατιώτες στην Ιντλίμπ της Συρίας πριν από δύο χρόνια. Τώρα η απερισκεψία του Πούτιν εμφανίζεται πλήρως.

Αλλά η Τουρκία δεν είναι πρόθυμη να ανταγωνιστεί τον Πούτιν — τουλάχιστον όχι με μια σταθερή προσφορά από τη Δύση.

Ο Ερντογάν έχει κάνει την Τουρκία οικονομικά και στρατηγικά ευάλωτη στη Ρωσία και γνωρίζει ότι η ικανότητα της Τουρκίας να επιχειρεί στη Συρία βασίζεται στη συγκατάθεση του Πούτιν.

Υπάρχει επίσης ρωσικό αέριο, Ρώσοι τουρίστες και ρωσικές επενδύσεις. Αυτό έχει κάνει μια ήδη άβολη σχέση ενοχλητική για την Τουρκία.

«Εάν πρόκειται να γίνει νέος ψυχρός πόλεμος, δεν υπάρχει αμφιβολία για το πού βρισκόμαστε», μου είπε ένας ανώτερος Τούρκος αξιωματούχος. Αλλά προλόγισε αυτό το σχόλιο με κριτική στις Ηνωμένες Πολιτείες, δικαιολογώντας την κριτική στάση της Τουρκίας και του Ερντογάν.

Η εικασία μου είναι ότι ο Ερντογάν θέλει να στραφεί προς τη Δύση, αλλά όχι απαραίτητα να επιστρέψει σε μια λέσχη δημοκρατιών. Θέλει να θέσει ένα τέλος στην κοινωνική αποστασιοποίηση από την κυβέρνηση Μπάιντεν, αλλά δεν θέλει να αλλάξει την εγχώρια συμπεριφορά του με τρόπους που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την ηγεσία του στο εσωτερικό.

Αλλά σίγουρα μπορεί να δει ότι η παγκόσμια τάξη πραγμάτων αλλάζει.

Το 1945, οι Τούρκοι ηγέτες έστρεψαν και εναπόθεσαν την τύχη τους στη Δύση επειδή φοβούνταν τη Ρωσία του Στάλιν και ήθελαν να είναι στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Ως μέρος αυτής της συμφωνίας, ο τότε Πρόεδρος Ισμέτ Ινονού αποδέχθηκε ένα πολυκομματικό σύστημα και την είσοδο της Τουρκίας στους διατλαντικούς θεσμούς. Στο καθαρό υπόλοιπο, όλα αυτά ήταν καλά για την Τουρκία.

Αντιμέτωπος με το ίδιο δίλημμα, ο Ερντογάν θα πρέπει να κάνει ό,τι είναι καλύτερο για την Τουρκία: να μας επαναφέρει στη δημοκρατία και στη διατλαντική τάξη ασφαλείας. Ένας νέος αρραβώνας μπορεί να ξεκινήσει με μικρά βήματα για να σπάσει την απομόνωση της Άγκυρας. Η έναρξη διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση Μπάιντεν για το σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας S-400 ή η απελευθέρωση συμβολικών προσωπικοτήτων, όπως ο ηγέτης της κοινωνίας των πολιτών Οσμάν Καβάλα, θα άνοιγε πόρτες στην Ουάσιγκτον και την Ευρώπη.

Ελπίζω τόσο οι ηγέτες της Τουρκίας όσο και η αντιπολίτευση να καταλάβουν ότι η Δύση ανασυγκροτείται. Ελπίζω να είναι αρκετά ρεαλιστές ώστε να επιλέξουν τη σωστή πλευρά, παρά την ηθική σύγχυση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Τουρκίας.

Και ελπίζω ότι, όπως το 1945, μια μεγάλη συμφωνία με την Τουρκία θα περιλαμβάνει και τον εκδημοκρατισμό της.

Διότι η εναλλακτική λύση που μένει για την Άγκυρα είναι ο Πούτιν, και αυτό σίγουρα δεν είναι ασφαλές.

Πρωτότυπος τίτλος άρθρου:  Opinion: Where does Turkey stand in a new Cold War? It shouldn’t be complicated.

infognomonpolitics.gr

Δημ. Μακροδημόπουλος: Ποιό είναι το πρόβλημα της Ευρώπης;

Από
anixneuseis
-
1

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία

Έγραφε ο γεωπολιτικός Χάλφορντ Μακίντερ το 1919 στο έργο του “Δημοκρατικά ιδεώδη και πραγματικότητα”: «Όποιος κυβερνά την Ανατολική Ευρώπη, κυβερνά το Χάρτλαντ. Όποιος κυβερνά το Χάρτλαντ , κυβερνά την Πλανητική Νήσο. Όποιος κυβερνά την Πλανητική Νήσο, κυβερνά ολόκληρο τον Κόσμο», ορίζοντας ως Χάρτλαντ (καρδιά της Γης), περίπου τα όρια της Σοβιετικής Ένωσης στο απόγειο της δύναμής της στον Ψυχρό Πόλεμο όπως συγκροτήθηκε πολύ αργότερα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μαζί με τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Εκεί μάλιστα διαπίστωνε από τότε «τη ζωτικής σημασίας αναγκαιότητα να υπάρχει μια γραμμή ανεξαρτήτων κρατών ανάμεσα στη Γερμανία και στη Ρωσία» προτείνοντας τη δημιουργία ενός αναχώματος από ανεξάρτητα ανατολικοευρωπαϊκά κράτη από την Εσθονία μέχρι την Βουλγαρία. Στην προσέγγιση του Μακίντερ η Ανατολική Ευρώπη γίνεται η περιοχή – κλειδί του Χάρτλαντ, απ’ όπου προέρχεται η χερσαία ισχύς της Γερμανίας και ιδίως αυτή της Ρωσίας. Επί της ουσίας, το διακύβευμα των δύο παγκοσμίων πολέμων ήταν το αν η Γερμανία θα κυριαρχούσε επί του Χάρτλαντ της Ευρασίας, το οποίο εκτεινόταν στα ανατολικά της, ενώ το ζητούμενο του Ψυχρού Πολέμου ήταν η κυριαρχία της Σοβιετικής Ένωσης επί της Ανατολικής Ευρώπης, ήτοι το δυτικό άκρο του Χάρτλαντ του Μακίντερ.  Μάλιστα ο Μακίντερ προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, συμπεριλαμβάνοντας στο “ανάχωμα” προς τη Ρωσία, μια σειρά κρατών στα ανατολικά, τότε, της Ανατολικής Ευρώπης: τη Λευκορωσία, την Ουκρανία, τη Γεωργία, την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και το Νταγκεστάν, προκειμένου να ανακόψει τα σχέδια της Ρωσίας των Μπολσεβίκων. Πραγματικά, με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991 θα εμφανίζονταν μια σειρά από νέα ανεξάρτητα κράτη  με εντυπωσιακή ομοιότητα με την πρόταση του Μακίντερ. Όμως για τον Μακίντερ και τον μαθητή του Τζέημς Φαίργκριβ η περιοχή αυτή έχει ένα “μοιραίο γεωγραφικό μειονέκτημα”. Ανήκει στη “ζώνη κρούσης” μεταξύ, από τη μία, της Θαλάσσιας Ευρώπης, τα συμφέροντα της οποίας βρίσκονται στις “ανοικτές θάλασσες”, και, από την άλλη, του “Ευρασιατικού Χάρτλαντ, τα συμφέροντα του οποίου βρίσκονται στα ηπειρωτικά”. Εν ολίγοις, κατά τους Μακίντερ και Φαίργκριβ, από στρατηγική άποψη, δεν “υφίσταται χώρος” για την Κεντρική Ανατολική Ευρώπη.

Η συμβουλή που έδινε ο Mackinder στις Αγγλοσαξωνικές ελίτ ήταν πως θα πρέπει να εμποδίσουν με κάθε τρόπο την επικυριαρχία μιας δύναμης πάνω στην Κεντρική Ευρασία, διότι θα οδηγούσε στην επικυριαρχία πάνω σε όλη την Ευρασία και την παγκόσμια νήσο. Το συμφέρον των ναυτικών δυνάμεων (παλαιότερα επικρατέστερη ήταν η Αγγλία και σήμερα αποκλειστικά οι ΗΠΑ) υποστηρίζει η σχολή σκέψης του Mackinder είναι να κρατούν την Ευρασία πολιτικά διαιρεμένη.. Σε αυτό συμφωνεί και ο έτερος των μεγάλων γεωπολιτικών ο Νίκολας Σπάικμαν ο οποίος από το 1942 σημείωνε: «Μια ομοσπονδιακή Ευρώπη θα αποτελούσε μια συσσώρευση ισχύος η οποία θα άλλαζε εντελώς τη σημασία που έχουμε ως Ατλαντική δύναμη και θα αποδυνάμωνε σημαντικά τη θέση μας στο δυτικό ημισφαίριο». Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας το δόγμα Μακίντερ επανήλθε στο προσκήνιο αφού η περιοχή αυτή μεταβλήθηκε σε πεδίο αντιπαράθεσης. Αυτό επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα του 2014 και σήμερα στην Ουκρανία, από τη στόχευση της Λευκορωσίας, από τη Γεωργία, την Αρμενία. Ας μη περιμένουμε η Ουκρανία να είναι το τελευταίο πεδίο αντιπαράθεσης της Δύσης, υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ, με τη Ρωσία. Οι ευρωπαϊκές χώρες της πρώην ΕΣΣΔ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας θα συνεχίσουν να αποτελούν τη “ζώνη κρούσης”.

Όμως, έκτοτε ο ρόλος της ΕΕ στις εξελίξεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο είναι ρόλος ακόλουθου των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ υπαγόρευσαν τις εξελίξεις στην Ευρώπη. Η Ευρώπη πληρώνει και θα συνεχίσει να πληρώνει στο διηνεκές μέλλον τις επιπτώσεις του ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου (1914 – 1945), των δύο παγκοσμίων πολέμων, που την κατέστρεψαν και αποδυνάμωσαν τις κυρίαρχες δυνάμεις της, με αποτέλεσμα να αναδειχθούν οι ΗΠΑ ως επικυρίαρχη δύναμη της Δύσης. Έτσι, αντί με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η ΕΕ να προχωρήσει στην εμβάθυνσή της με τα 12έλη που είχε τότε, προχώρησε σε συνεχείς διευρύνσεις που αναίρεσαν στην πράξη κάθε προοπτική ενοποίησης και ανάδειξής της σε πόλο των παγκόσμιων εξελίξεων.

Γιατί προέβη στις συνεχείς διευρύνσεις; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το 1994, ο Μπιλ Κλίντον, πρόεδρος των ΗΠΑ τότε, κατά την επίσκεψή του στη Ρίγα και στη Βαρσοβία διαβεβαίωσε τους ηγέτες των τριών Βαλτικών χωρών και της Πολωνίας  ότι η απόφασή του για την άμεση ένταξη των χωρών της Βαλτικής και της Κεντρικής Ευρώπης στις δομές της Δύσης ήταν οριστική παρά τις αρχικές αντιρρήσεις της Μόσχας. Μάλιστα σε δηλώσεις του στην Daily Telegraph επικαλέσθηκε την ανάγκη ανάληψης ηγετικού ρόλου της Γερμανίας στα πλαίσια μιας διευρυμένης προς Ανατολάς Ευρωπαϊκής Ένωσης δεδομένου ότι οι χώρες αυτές, του Βίζεγκραντ και της Βαλτικής, ανήκουν ιστορικά στο χώρο της γερμανικής επιρροής. Αποδόθηκε χωρίς προσχήματα από τις ΗΠΑ, το χρίσμα στον ηγεμονικό ρόλο που φιλοδοξούσε να διαδραματίσει η ενωμένη πλέον Γερμανία, υπό την επικυριαρχία όμως της Ουάσινγκτον και τον ρόλο κομπάρσου που δεν θα μπορέσει να υπερβεί παρά τις πρόσφατες εξαγγελίες του καγκελαρίου Σολτς για τον επανεξοπλισμό της.  Έτσι οδηγηθήκαμε στην Γερμανική Ευρώπη και ακυρώθηκε η προσδοκία της Ενωμένης Ευρώπης.

Μάλιστα οι ΗΠΑ αξιοποίησαν την ΕΕ ως δέλεαρ των λαών για την επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη  με την υπόσχεση ότι θα ακολουθήσει και η ένταξή τους στις ευρωπαϊκές δομές. Έτσι εντάχθηκαν Βουλγαρία και Ρουμανία, κράτη που ούτε τώρα δεν ικανοποιούν τα ενταξιακά κριτήρια, για να έχει πρόσβαση το ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα, η Ουγγαρία, η Πολωνία, που ενέχονται για θέματα δικαίου, με το δέλεαρ της ΕΕ εντάσσονται στο ΝΑΤΟ χώρες των Δυτικών Βαλκανίων οι οποίες πόρρω απέχουν, στοιχειωδώς έστω, από την ικανοποίηση  των ενταξιακών κριτηρίων.

Όμως ενώ ο Μακίντερ μας ερμηνεύει τους λόγους για τους οποίους η Ανατολική Ευρώπη θα αποτελεί μόνιμα τη “ζώνη κρούσης” αφού όποιος «όποιος κυβερνά την Ανατολική Ευρώπη, κυβερνά το Χάρτλαντ», μέσα από το δόγμα του αναδεικνύεται και η λύση του προβλήματος. Μόνον ένα ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας που θα περιλαμβάνει και τη Ρωσία, που ευελπιστούσε ότι θα ενταχθεί στις δομές του ΝΑΤΟ μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου,  μπορεί να διασφαλίσει την ειρήνη στην ήπειρο. Όμως για να συμβεί αυτό θα πρέπει η ΕΕ να υπερβεί τις συνέπειες των δύο παγκοσμίων πολέμων και να απεξαρτηθεί από την μέγγενη των ΗΠΑ. Αυτό είναι το πρόβλημα της Ευρώπης.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

4/3/2022

 

 

1...2,0442,0452,046...3,040Σελίδα 2,045 από 3,040