Με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας η Ουκρανή συγγραφέας Οκσάνα Ζαμπούσκο μίλησε την Τρίτη στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου για να καταθέσει τη δική της αγωνία.
Η Οκσάνα Ζαμπούσκο στο Ευρωκοινοβούλιο
Διακεκριμένη συγγραφέας, ποιήτρια, πολίτης του κόσμου, η Οκσάνα Ζαμπούσκο εγκατέλειψε την Ουκρανία πριν από δύο εβδομάδες με μία βαλίτσα. Δεν κατάφερε να επιστρέψει, δεν ξέρει πότε θα επιστρέψει. Στο Στρασβούργο, ενώπιον των ευρωβουλευτών, δεν μίλησε για λογοτεχνία. Μίλησε για ανθρώπους που στοιβάζονται στα καταφύγια, για ετοιμόγενες γυναίκες που δέχονται διαδικτυακές οδηγίες από τους γιατρούς ώστε να γεννήσουν στα υπόγεια, για βρέφη που πεθαίνουν, για «ανθρωπιστική καταστροφή» στη Μαριούπολη. «Είμαστε δυνατοί και είμαστε ευγνώμονες για την βοήθεια που μας προσφέρετε, αλλά τις αρβύλες του Πούτιν δεν θα τις σταματήσει η πνευματική δύναμη Τα μωρά μας πεθαίνουν στα καταφύγια από σηψαιμία» λέει η Οκσάνα Ζαμπούσκο.
Κάθε τόσο εκδηλώνει κι ένα παράπονο για εκείνους που δεν ήθελαν ή δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν εγκαίρως τί ετοίμαζε ο Βλάντιμιρ Πούτιν μετά την προσάρτηση της Κριμαίας. «Ειχε τέτοια υπεροψία ο Πούτιν ότι κανείς δεν πρόκειται να τον σταματήσει, που δεν μπήκε καν στον κοπο να πει ψέμματα», τονίζει η Οκσάνα Ζαμπούσκο, για να συμπληρώσει ότι «τόσες ανθρώπινες ζωές θα είχαν σωθεί, αν η Ευρώπη και οι ΗΠΑ είχαν αφυπνιστεί από εκείνη την εποχή». Και τώρα; «Κάθε στιγμή δισταγμού, κάθε διάλειμμα για καφέ που θα κάνετε στις συζητήσεις σας για το πώς θα παρέμβετε, μπορεί να στοιχίσει μια ζωή, κατά πάσα πιθανότητα τη ζωή ενός αμάχου, μιας γυναίκας, ενος παιδιού…»
«Είμαστε δυνατοί»
Προσφυγόπουλα από την Ουκρανία στην Πολωνία
Κι όμως, η Ουκρανή συγγραφέας δεν ήρθε στο Στρασβούργο για να επιδείξει πνεύμα αδυναμίας. «Η Ουκρανία είναι ένα έθνος δυνατό», λέει. «Ίσως αυτό εξέπληξε κάποιους στη Δύση, αλλά αν δεν είμαστε ισχυροί ίσως και να μην είχαμε επιβιώσει από τη γενοκτονία του Στάλιν, από τον τεχνητό λιμό του 1943, τον οποίο πολλές από τις χώρες που βρίσκονται εδώ μέσα ακόμη δεν έχουν αναγνωρίσει…». Για την Οκσάνα Ζαμπούσκο είναι ξεκάθαρο ότι «ο Πούτιν εσκεμμένα μιμείται τον Χίτλερ, χρησιμοποιεί ακόμη και τη γλώσσα του σώματος και την ορολογία του στην ομιλία ενώπιον του Ράιχσταγκ το 1939, για να μιλήσει για ‘τελική λύση’ στην Ουκρανία».
Αυτές τις δύσκολες ώρες οι γυναίκες στην Ουκρανία επιδεικνύουν μία ξεχωριστή ψυχική δύναμη. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι «σε κάθε πόλεμο η γυναίκα είναι ο πιο ευάλωτος στόχος, γιατί εκείνη μένει πίσω να φροντίσει το παιδί, τον ηλικιωμένο, όποιον έχει ανάγκη. Αυτή ακριβώς τη ζωντανή ασπίδα προσπαθεί τώρα να εξουδετερώσει ο Πούτιν, για να κάμψει την ηρωϊκή αντίσταση της Ουκρανίας», λέει η διακεκριμένη συγγραφέας, για να ολοκληρώσει την ομιλία της με μία έμμεση, αλλά σαφέστατη έκκληση προς τους πολιτικούς ιθύνοντες να εξετάσουν σοβαρά το αίτημα του Κιέβου προς τη Δύση να κλείσει ο ουκρανικός εναέριος χώρος για τα ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη: «Ενώ έγραφα αυτό το κείμενο, η ανηψιά μου με δύο παιδιά ηλικίας οκτώ ετών και ενός μηνός έφευγε από το Κίεβο και έκανε δέκα ώρες για να διανύσει 200 χιλιόμετρα και να ξεφύγει τελικά στη Δύση. Οι γυναίκες αγωνιζονται και θα είναι παρούσες, για να απελευθερώσουν την Ευρώπη από αυτό το φάσμα του νέου αυταρχισμού. Σας παρακαλώ, μην φοβηθείτε να προστατεύσετε τους ουρανούς πάνω από τα κεφάλια τους».
Βραβευμένη συλλογή διηγημάτων
Στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Η Οκσάνα Ζαμπούσκο γεννήθηκε το 1960 στο Λουτσκ της Ουκρανίας και σπούδασε στο Κίεβο. Ειναι περισσότερο γνωστή στο γαλλόφωνο αναγνωστικό κοινό. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια το όνομά της ακούγεται και στον αγγλόφωνο χώρο, ιδιαίτερα μετά τo 2020, όταν τιμήθηκε με το λογοτεχνικό βραβειο Book of the Year (Βιβλίο της χρονιάς) από το BBC για τη συλλογή διηγημάτων «Planeta Polyn». H Σβιτλάνα Πιρκάλο, μέλος της κριτικής επιτροπής για την απονομή των βραβείων, τόνισε ότι με το αφηγηματικό ύφος της η Ζαμπούσκο «πυροδοτεί μία σειρά συναισθημάτων: ονειροπόληση, οδύνη, συμπόνια, αλλά πάνω απ’ όλα αισθητική απόλαυση».
Ουκρανία, Γεωργία και Μολδαβία βιάζονται να ενταχθούν στην ΕΕ. Θα επιταχύνει ο πόλεμος τη διαδικασία ένταξης; Οι Βρυξέλλες πάντως δεν δείχνουν να βιάζονται.
Χειροκρότημα φον ντερ Λάιεν για το διάγγελμα Ζελένσκι στο ευρωκοινοβούλιο
Λίγο μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι ζήτησε από τις Βρυξέλλες την άμεση ένταξη της χώρας του στην ΕΕ αποστέλλοντας σχετικό αίτημα. Μια ένταξη με συνοπτικές διαδικασίες όμως δεν προβλέπεται στις Ευρωπαϊκές Συνθήκες.Κατά την εκτίμηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν είναι εφικτή η άμεση ένταξη μιας χώρας. Σε συνέντευξη στον γερμανικό ραδιοσταθμό DLF η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν κατέστησε σαφές ότι: “Στην ΕΕ δεν μπορούμε να παρακάμψουμε τα κριτήρια. Οι χώρες-μέλη έχουν συνυπογράψει Συνθήκες, οι οποίες προβλέπουν συγκεκριμένα κριτήρια που πρέπει να πληρούνται.”
Ο πολωνός πρόεδρος Αντρέι Ντούντα τάχθηκε ωστόσο, λίγες μόνο μέρες μετά την έναρξη του πολέμου, υπέρ μια ταχείας διαδικασίας ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ τονίζοντας ότι «η Ουκρανία θα έπρεπε να λάβει άμεσα καθεστώς υποψήφιας χώρας και στη συνέχεια να ξεκινήσουν το ταχύτερο ενταξιακές διαπραγματεύσεις». Επιπλέον, τάχθηκε υπέρ της πρόσβασης του Κιέβου στο ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης. Την πρόταση της Πολωνίας για συνοπτικές διαδικασίες στηρίζει σειρά ανατολικοευρωπαϊκών χωρών.
Τα αιτήματα θα συζητηθούν στην Σύνοδο Κορυφής Πέμπτη και Παρασκευή
Φον ντερ Λάϊεν: «Στην ΕΕ δεν μπορούμε να παρακάμψουμε κριτήρια»
Οι «27» συμφώνησαν να κάνουν δεκτό το αίτημα ένταξης Ουκρανίας, Μολδαβίας και Γεωργίας και να το προωθήσουν προς εξέταση στην Κομισιόν. Από την πλευρά του ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ υποσχέθηκε ότι το ζήτημα θα συζητηθεί στην άτυπη Σύνοδο Κορυφής την ερχόμενη Πέμπτη και Παρασκευή στις Βερσαλλίες στο πλαίσιο της γαλλικής προεδρίας της ΕΕ.
Καθεστώς υποψήφιας χώρας έχουν σήμερα τέσσερις χώρες των δυτικών Βαλκανίων και η Τουρκία. Με Σερβία και Μαυροβούνιο έχουν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις, Βόρεια Μακεδονία και Αλβανία βρίσκονται ακόμα σε στάδιο αναμονής, ενώ Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Κοσσυφοπέδιο δεν έχουν ακόμα στάτους υποψήφιας χώρας. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη έχει καταθέσει αίτημα ένταξης από το 2016 και το Κοσσυφοπέδιο δεν έχει αναγνωριστεί από χώρες-μέλη, όπως η Ελλάδα και η Ισπανία. Όσον αφορά την Τουρκία οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις έχουν παγώσει από το 2016.
Απογοήτευση στα δυτικά Βαλκάνια;
«Θέλουμε να ανήκουμε στη Δύση», δηλώνει η μολδαβή πρόεδρος Μάια Σάντου
Με την Ουκρανία, τη Γεωργία και τη Μολδαβία η ΕΕ έχει υπογράψει «συμφωνία σύνδεσης», χωρίς να υπάρχει εγγύηση για την απόδοση καθεστώτος υποψήφιας χώρας ή έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Η πρόεδρος της Κομισιόν ωστόσο τονίζει ότι οι σχέσεις ΕΕ και των τριών χωρών δεν ξεκινούν από το μηδέν.
Στην υπογραφή του αιτήματος προσχώρησης στην ΕΕ η πρόεδρος της Μολδαβίας Μάια Σάντου τόνισε: «Θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά, ελεύθερα και να είμαστε μέρος της Δύσης. Κάποιες αποφάσεις απαιτούν χρόνο, άλλες πάλι θα πρέπει να λαμβάνονται ταχύτερα». Δεν αποκλείεται ωστόσο υποψήφιες χώρες από τα δυτικά Βαλκάνια, που περιμένουν πρόοδο στην διαδικασία ένταξής τους, να αισθανθούν παραγκωνισμένες σε περίπτωση που Ουκρανία, Γεωργία και Μολδαβία τις προσπεράσουν λόγω στρατιωτικών επιθέσεων και απειλών που δέχονται από την Μόσχα.
Όχι, σε καμία περίπτωση, ακόμη και αν αυτό είναι προς το όφελός της.
Ποια άλλη χώρα της περιοχής μας, εκτός από τη Ρωσία που επιτίθεται στην Ουκρανία, ζητά αλλαγές συνόρων;
Η φίλη, σύμμαχος(!) και γείτονας Τουρκία.
Εις βάρος ποιας χώρας, μεταξύ άλλων, θέλει να αναθεωρηθεί το υπάρχον statusη Τουρκιά;
Της Ελλάδας.
Η Ουκρανία έκανε λάθη στο παρελθόν;
Φυσικά.
Η Δύση είναι αθώα ως προς τις εξελίξεις στην Ουκρανία;
Επ’ουδενί.
Δικαιολογείται έτσι η εισβολή σε ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος όπως κάνει η Ρωσία του Προέδρου Πούτιν;
Επ’ουδενί.
Τι παρόμοιο έχει ζήσει και υφίσταται ακόμα ο Ελληνισμός;
Την παράνομη εισβολή (το 1974) και κατοχή (μέχρι και σήμερα) του βορείου τμήματος της Κύπρου.
Η προστασία των μειονοτήτων χρησιμοποιείται για πρώτη φορά ως αφορμή για εισβολή σε άλλο κυρίαρχο κράτος;
Όχι. Η προστασία μειονοτήτων χρησιμοποιήθηκε και σε πολλές άλλες περιπτώσεις ως αφορμή για εισβολές. Ορισμένα από τα πολλά παραδείγματα: (1939) γερμανική εισβολή στην Πολωνία, (1940) ιταλική εισβολή στην Ελλάδα, (1974) τουρκική εισβολή στην Κύπρο, (2022) ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Ο αγωγός EastMed, που θα μετέφερε φυσικό αέριο από την Ισραηλινή θάλασσα στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας και Κύπρου, είχε ανακοινωθεί το 2016.
Του BENZIONGAD, REUTERS
Δημοσιεύτηκε: 8 Μαρτίου 2022 01:46 Τελευταία ενημέρωση: 8 Μαρτίου, 2022 13:00
Η πλατφόρμα φυσικού αερίου Leviathan στη Μεσόγειο.
Τα προβλήματα εφοδιασμού της Ευρώπης με φυσικό αέριο, που ώθησαν την τιμή του στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων πολλών ετών, έχουν επαναφέρει τη συζήτηση για τον αγωγό Eastmed – έναν αγωγό στη Μεσόγειο που θα μπορούσε να μεταφέρει αέριο από το Ισραήλ στους Ευρωπαίους καταναλωτές – σύμφωνα με όσα είπε ο Διευθύνων Σύμβουλος της Chevron, Michael Wirth, τη Δευτέρα στην ενεργειακή διάσκεψη CERAWeek.
Ο Wirth υποβάθμισε τις ανησυχίες για τον παγκόσμιο εφοδιασμό με πετρέλαιο εν μέσω του Ρωσο-ουκρανικού πολέμου και τη συνακόλουθη ενεργειακή κρίση.
Ο αγωγός EastMed, , που θα μετέφερε φυσικό αέριο από την Ισραηλινή θάλασσα στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας και Κύπρου, είχε ανακοινωθεί το 2016, και ένας αριθμός σχετικών συμφωνιών έχουν υπογραφεί μεταξύ των τριών χωρών. Στόχος τους είναι το έργο κόστους 6 δισεκατομμυρίων ευρώ να ολοκληρωθεί ως το 2025, αλλά η χρηματοδότησή του δεν έχει εξασφαλιστεί ακόμη.
Τον περασμένο Ιανουάριο, οι ΗΠΑ ενημέρωσαν το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Κύπρο ότι δεν υποστηρίζουν πια την κατασκευή του προτεινόμενου αγωγού φυσικού αερίου EastMed από το Ισραήλ στην Ευρώπη, κάνοντας μνεία στην ανάγκη να «επιτραπούν μελλοντικές εξαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας παραγόμενης από ανανεώσιμες πηγές, επ’ ωφελεία των εθνών της περιοχής».
Η βιωσιμότητα του αγωγού, όμως, θα μπορούσε να αναθεωρηθεί εν μέσω φόβων ότι μια νέα ενεργειακή κρίση εξυφαίνεται, καθώς οι εισαγωγές ενέργειας από τη Ρωσία υπόκεινται σε κυρώσεις και πιθανώς ακόμη και να απαγορευτούν. Το πετρέλαιο Μπρεντ ξεπέρασε τα 130 δολάρια ανά βαρέλι τη Δευτέρα, με την τιμή του να έχει αυξηθεί περισσότερο από 30% από τα μέσα Φεβρουαρίου.
Ο αγωγός EastMed δεν είναι η μόνη νέα ενεργειακή πρωτοβουλία που αναπτύσσεται από το Ισραήλ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοίνωσε τον Ιανουάριο τη χρηματοδότηση με 657 εκατομμύρια ευρώ της διασύνδεσης των ηλεκτρικών δικτύων Κύπρου και Ελλάδας, κάτι που θεωρήθηκε ως το πρώτο βήμα για τη διασύνδεση τελικά των δικτύων Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας και Ευρώπης. Επιπλέον, το κοίτασμα φυσικού αερίου Karish θα συνδεθεί με τον Εθνικό Αγωγό Αερίου του Ισραήλ, όπως ανακοίνωσε τον Μάρτιο ο Διευθύνων Σύμβουλος.
Δεν θέλω να χαλάσω σε κανέναν το αφήγημα το οποίο επιστράτευσε η Ελληνική κυβέρνηση για να δικαιολογήσει την απαράδεκτη και απερίσκεπτη συμπεριφορά της, αλλά θα είναι προτιμότερο, αντί να σπεύδουμε να το υιοθετήσουμε αβασάνιστα, να θυμόμαστε ότι ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας, δεν περιμένει τον Πούτιν και τα τερτίπια του για να εκδηλωθεί…
Είναι διαρκής… Είναι ανθεκτικός στον χρόνο… Επικαιροποιείται διαρκώς… Και παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνος για την Ελλάδα και για την Κύπρο… Στην νεότερη ιστορία του, ο Ελληνισμός τον βίωσε…
Το 1922 με την ολοκληρωτική τουρκοποίηση της Μ. Ασίας…
Το 1924 με την έναρξη των παραβιάσεων της Λοζάνης σε Ίμβρο και Τένεδο…
Το 1955 με τα Σεπτεμβριανά…
Το 1974 με την εισβολή στην Κύπρο…
Το 1996 στα Ίμια…
Το 2019 με το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο… κλπ… κλπ… κλπ…
Το βιώνουμε κατά την διάρκεια ολοκλήρου του 20ου και του 21ου αιώνα που η Ελλάδα δεν τολμά να ασκήσει ουσιαστική κυριαρχία στην Ελληνικότατη Θράκη… Στο Ελληνικότατο Αιγαίο… Στα Ελληνικότατα 12 νμ χωρικών υδάτων κλπ… κλπ… κλπ…
Η Τουρκία λοιπόν, δεν περιμένει τον Πούτιν για να της ανοίξει την όρεξη. Τα εθνικά φοβικά σύνδρομα… Ο παραδοσιακός Εθνικός διχασμός… Οι διαρκείς αμπελοφιλοσοφίες των δικαιωματιστούληδων και φυσικά η ανοχή μας στο συγκεκριμένο πολιτικό προσωπικό, είναι μερικές μόνο από τις αιτίες που τα καταφέρνουν μια χαρά και δεν χρειάζονται κανενός είδους Ρωσική βοήθεια για να το καταφέρουν…
Αν θέλουμε λοιπόν να έχουμε καθαρή αντίληψη για όλα όσα υφίσταται ο Ελληνισμός από τον Τουρκικό αναθεωρητισμό και κυρίως για τις αιτίες του προβλήματος, είναι προτιμότερο να σταματήσουμε να αναζητούμε άλλοθι σε όσα κάνει η Ρωσία, η Ουγκάντα και ο Χατζηπετρής, αλλά να συνειδητοποιήσουμε πως η βασική αιτία για όλα τούτα, βρίσκεται στα ιστορικά δίκαια του Ελληνισμού τα οποία δεν διεκδικήσαμε τα τελευταία 100 χρόνια που τα ξηλώνουν συστηματικά και ανεμπόδιστα ΤΟΣΟ οι Κεμαλικοί ΟΣΟ και μετακεμαλικοί κατσαπλιάδες…
Μπορεί η Ελληνική κυβέρνηση να βροντοφωνάζει ότι στην Ουκρανία «βρισκόμαστε στην σωστή πλευρά της Ιστορίας», αλλά την ίδια στιγμή συμβαίνουν γύρω μας πράγματα, τα οποία υποδηλώνουν ότι, μάλλον, κάτι δεν κάνουμε καλά! Σε μία περίοδο όπου η Ελλάδα πρωτοστατεί στις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσικής οικονομίας, απαγορεύοντας στον κυρ-Γιώργο από το Άργος να πουλάει πορτοκάλια και λεμόνια σε Ρώσους και πληρώνοντας πανάκριβα το κόστος της ενέργειας, που καταναλώνουμε εμείς οι Έλληνες, η πολυεθνική (Δυτικών και Αμερικανικών συμφερόντων) Shell ανακοίνωσε ότι αγοράζει, σε πάμφθηνες τιμές, τεράστιες ποσότητες πετρελαίου από τη Ρωσία, παρακάμπτοντας, βεβαίως, τις κυρώσεις που έχουν αποφασιστεί!
Πιο συγκεκριμένα σε ανακοίνωση της Shell αναφέρεται ότι αγόρασε 100.000 μετρικούς τόνους αργού πετρελαίου από τη Ρωσία. Σύμφωνα με πληροφορίες, αγοράστηκε με έκπτωση ρεκόρ, την ώρα που πολλές εταιρείες δεν αγοράζουν ρωσικό πετρέλαιο λόγω της απρόκλητης εισβολής της Μόσχας στην Ουκρανία. Η συγκεκριμένη συναλλαγή πάντως δεν παραβίασε τις κυρώσεις της Δύσης. Δεν έβαλε δα και cd με Τσαϊκόφσκι για να ακούσει…
«Δεν λάβαμε αυτή την απόφαση επιπόλαια και κατανοούμε τις αρνητικές αντιδράσεις»
Δείτε την συγκεκριμένη ανακοίνωση:
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η παμπόνηρη Τουρκία, η οποία έχει κρατήσει ανοιχτές γραμμές και με Ουκρανούς και με Ρώσους, ενώ ταυτόχρονα πουλάει εκδούλευση στους Δυτικούς ότι θα «μεσολαβήσει για να σταματήσει ο πόλεμος». Με το αζημίωτο βέβαια! Καλά πληροφορημένες πηγές του europost.gr από την Τουρκία επιμένουν ότι ο Ερντογάν περιμένει τους επόμενους μήνες και μέχρι τα τέλη του 2022, υπερτριπλασιασμό των εσόδων της Τουρκίας από τις εμπορικές της σχέσεις ιδιαίτερα με τη Ρωσία και δευτερευόντως με την Ουκρανία! Ήδη, οι Τούρκοι ταξιδιωτικοί πράκτορες σπεύδουν να επωφεληθούν από την ακύρωση πολλών χιλιάδων κρατήσεων, που κάνουν Ρώσοι τουρίστες, που επρόκειτο να έρθουν το καλοκαίρι στην Ελλάδα, ενώ σπεύδουν να καλύψουν τα κενά και από τις εξαγωγές Ελληνικών προϊόντων προς τη Ρωσία, που έχουν μπλοκαριστεί λόγω των Ευρωπαϊκών κυρώσεων.
Ο υποτιθέμενος «πολέμιος των ολιγαρχών», είναι ο ίδιος ολιγάρχης με αμύθητη περιουσία σε φορολογικούς παραδείσους. Ουδείς δύναται να αμφισβητήσει ότι η Ρωσία του Πούτιν διεξάγει έναν απάνθρωπο και βάρβαρο πόλεμο κατά μίας χώρας με μικρότερη δύναμη, ο οποίος εξελίσσεται σε τραγωδία για τον άμαχο πληθυσμό.
Πίσω από κάθε πόλεμο, κρύβεται μια βρώμικη ιστορία. Φαίνεται ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία, δεν αποτελεί εξαίρεση. Το πρόσφατο παραλήρημα όμως του Βολοντιμίρ Ζελένσκι, ο οποίος δεν διστάζει να απαιτεί από την Δύση να εμπλακεί σε έναν παγκόσμιο πόλεμο προκειμένου να διασωθεί ο ίδιος και όχι ο λαός του, γιατί αυτή είναι η αλήθεια, μπορεί να συνδέεται άμεσα με τις πρόσφατες αποκαλύψει των Pandora Papers, τα οποία αποκάλυπταν ότι ο Πρόεδρος της Ουκρανίας δεν είναι ο «ήρωας» που κάποια ΜΜΕ προσπαθούν να μας πείσουν.
Η πραγματικότητα μάλιστα εάν αναλύσουμε την αλληλουχία των γεγονότων που ακολούθησαν την αποκάλυψη των οφσόρ του Ζελένσκι, ενδέχεται να είναι τελείως διαφορετική. Διότι οι ενέργειες του Ουκρανού προέδρου αμέσως μετά την αποκάλυψη, θυμίζουν αυτές του δικτάτορα Αλίγιεφ του Αζερμπαϊτζάν, ο οποίος δεν δίστασε να προκαλέσει αιματοχυσία με την Αρμενία, όταν ακριβώς αποκαλύφθηκαν οι δικές του οφσόρ και οι διαδρομές του μαύρου χρήματος.
Ενδεικτικό του ποιος πραγματικά είναι ο Ζελένσκι, συνιστά το στήσιμο της υπόθεσης με την δήθεν εσχάτη προδοσία του πρώην προέδρου και μεγάλου πολιτικού του αντιπάλου Ποροσένκο!
Οι μυστικές υπηρεσίες της Ουκρανίας, έστησαν μία υποτιθέμενη κατηγορία για εσχάτη προδοσία στον μεγαλύτερο του πολιτικού αντιπάλου. Αποκαλύφθηκε όμως ότι ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών της Ουκρανίας, είναι συνέταιρος του Ζελένσκι στις οφσόρ!
Ο Ποροσένκο ερευνάται για εσχάτη προδοσία σε μια υπόθεση που, όπως λέει, έχει κατασκευαστεί από συμμάχους του διαδόχου του, του Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Ο 56χρονος Ποροσένκο κατηγορείται για εσχάτη προδοσία σε σχέση με τη χρηματοδότηση υποστηριζόμενων από τη Ρωσία αυτονομιστών μαχητών μέσω παράνομων πωλήσεων άνθρακα το 2014-15. Η υπόθεση στήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες της Ουκρανίας, όταν ο Ποροσένκο κατήγγειλε ευθέως τον Ζελένσκι για βρώμικο χρήμα και φοροδιαφυγή έπειτα από τις αποκαλύψεις των Pandora Papers.
Το πλέον εξοργιστικό όμως είναι ότι όπως αποκαλύπτει ο Guardian, ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών της Ουκρανίας, είναι συνέταιρος του Ζελένσκι στις «βρώμικες» οφσόρ!
Η αποκάλυψη της εφημερίδας Guardian για το βρώμικο χρήμα του Ζελένσκι
Ένα άρθρο – βόμβα της βρετανικής εφημερίδας Guardian, ενδέχεται να αποτελεί τον πυροκροτητή για τις οδυνηρές εξελίξεις που βιώνουμε σήμερα. Το άρθρο είχε τον ακολουθώ τίτλο:
«ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: οι υπεράκτιες συνδέσεις του «αντι-ολιγάρχη» Ουκρανού προέδρου:
Ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι έχει κατηγορήσει τους πολιτικούς που κρύβουν πλούτο σε υπεράκτιες εταιρείες, αλλά δεν αποκάλυψε τους δικούς του δεσμούς με εταιρεία των Βρετανικών Παρθένων Νήσων».
Το άρθρο αναφέρεται στις αποκαλύψεις στον Pandora Papers, που τότε είχαν συγκλονίσει. Μεταξύ των «προσώπων πολιτικού ενδιαφέροντος» που εμπλέκονται, είναι ο σημερινός πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντιμίρ Ζελένσκι. Έγραφε λοιπόν η βρετανική εφημερίδα:
»Ήταν μια ιστορία που σε παλαιότερες εποχές θα φαινόταν αδιανόητη. Για τέσσερα χρόνια, ο ηθοποιός και κωμικός Βολοντιμίρ Ζελένσκι, διασκέδαζε το τηλεοπτικό κοινό στην Ουκρανία με τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην κωμική σειρά Servant of the People. Ο Ζελένσκι υποδύθηκε έναν δάσκαλο που, εξοργισμένος από τη χρόνια διαφθορά της χώρας του, διεκδικεί με επιτυχία την προεδρία. Το 2019, ο Ζελένσκι έκανε τη «μυθοπλασία» πραγματικότητα, όταν διεκδίκησε τις πραγματικές προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας και κέρδισε.
Στην προεκλογική εκστρατεία, ο Ζελένσκι δεσμεύτηκε να καθαρίσει το κυρίαρχο σύστημα της Ουκρανίας που κυριαρχείται από ολιγάρχες. Και τάχτηκε εναντίον πολιτικών όπως ο πλούσιος τέως Πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο που έκρυψε τα περιουσιακά του στοιχεία σε υπεράκτιους φορολογικούς παραδείσους. Το μήνυμα της προεκλογικής του εκστρατείας φαίνεται ότι λειτούργησε. Ο Ζελένσκι κέρδισε το 73% των ψήφων και τώρα κάθεται σε ένα πολυτελές γραφείο στην πρωτεύουσα, το Κίεβο, διακοσμημένο με επιχρυσωμένες οροφές από γυψομάρμαρο. Τον περασμένο μήνα, είχε συνομιλίες με τον Τζο Μπάιντεν στο Οβάλ Γραφείο.
Τα Pandora Papers, που διέρρευσαν στη Διεθνή Κοινοπραξία Ερευνητικών Δημοσιογράφων (ICIJ) και κοινοποιήθηκαν στον Guardian ως μέρος μιας παγκόσμιας έρευνας, ωστόσο, υποδηλώνουν ότι ο Ζελένσκι είναι μάλλον παρόμοιος με τους προκατόχους του.
Τα έγγραφα που διέρρευσαν υποδηλώνουν ότι ο νυν Πρόεδρος της Ουκρανίας είχε -ή έχει- κρυμμένο πλούτο που δεν είχε αποκαλυφθεί προηγουμένως σε μια υπεράκτια εταιρεία, την οποία φαίνεται να είχε μεταβιβάσει κρυφά σε έναν φίλο του μερικές εβδομάδες πριν κερδίσει τις προεδρικές εκλογές.
Ο Ζελένσκι αρνήθηκε να σχολιάσει τις συγκεκριμένες αποκαλύψεις, παρά τις εκτεταμένες προσπάθειες της Guardian και των συνεργατών της στα μέσα ενημέρωσης να τον προσεγγίσουν. Ο εκπρόσωπός του, Σεργκέι Νικιφόροφ έστειλε μήνυμα: «Δεν θα υπάρξει απάντηση». (σ. Newsbreak: Δηλαδή, ο λαλίστατος σήμερα σε όλα τα δυτικά μέσα Ζελένσκι, αρνήθηκε πεισματικά να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο για τις αποκαλύψεις που τον ενέπλεκαν σε μία βρώμικη ιστορία που τον αφορούσε προσωπικά)!
Τα αρχεία αποκαλύπτουν ότι ο Zelenskiy συμμετείχε σε ένα εκτεταμένο δίκτυο υπεράκτιων εταιρειών, συνιδιοκτητών με τους μακροχρόνιους φίλους του και τηλεοπτικούς συνεργάτες του. Περιλαμβάνουν τον Serhiy Shefir, ο οποίος παρήγαγε τις επιτυχίες του Zelensky, και τον μεγαλύτερο αδερφό του Shefir, Borys, ο οποίος έγραψε τα σενάρια. Ένα άλλο μέλος της κοινοπραξίας είναι ο Ιβάν Μπακάνοφ, ένας παιδικός του φίλος. Ο Μπακάνοφ ήταν γενικός διευθυντής του στούντιο παραγωγής του Zelenskiy, Kvartal 95.
Όλοι συνδέονται με την ιδιαίτερη πατρίδα του Zelenskiy στη νότια Ουκρανία, το Kryvyi Rih. Αφού κέρδισε την εξουσία, ο Ζελένσκι διόρισε αυτούς τους στενούς προσωπικούς του φίλους στην κυβέρνηση. Ο Μπακάνοφ έγινε επικεφαλής της υπηρεσίας ασφαλείας SBU της Ουκρανίας. Ο Zelenskiy έκανε τον Serhiy Shefir πρώτο βοηθό του, μία άμισθη θέση που περιλαμβάνει τη διαχείριση του καθημερινού προγράμματος του προέδρου. Ένα τέταρτο μέλος αυτής της «δεμένης» ομάδας, ο Andriy Yakovlev, είναι σκηνοθέτης και παραγωγός του Kvartal 95.
Ο Ζελένσκι είπε ότι αυτοί οι διορισμοί αφορούσαν την προσωπική εμπιστοσύνη που έτρεφε για τα συγκεκριμένα προσωπα και όχι τον οικονομικό πλουτισμό. «Έχω μερικούς ανθρώπους που εργάζονται μαζί μου και είναι φίλοι μου για μεγάλο χρονικό διάστημα… Δεν έχουν καμία σχέση με τις επιχειρήσεις ή τον προϋπολογισμό», είχε δηλώσει στον Guardian το 2020.
Μια μυστική μεταφορά
Πριν γίνει πρόεδρος, ο Ζελένσκι δήλωσε όπως ήταν υποχρεωμένος, ορισμένα από τα ιδιωτικά του περιουσιακά στοιχεία. Η περιουσιακές του δηλώσεις περιλάμβαναν αυτοκίνητα, ακίνητα και τρεις από τις offshore εταιρείες. Η μία, η Film Heritage, που κατείχε από κοινού με τη σύζυγό του, Olena, πρώην συγγραφέα του Kvartal 95, είναι εγγεγραμμένη στο Μπελίζ.
Αλλά τα έγγραφα των Pandora Papers δείχνουν περαιτέρω υπεράκτια περιουσιακά στοιχεία που ο Zelenskiy φαίνεται να μην έχει αποκαλύψει. Η Film Heritage είχε μερίδιο 25% στην Davegra, μια κυπριακή εταιρεία συμμετοχών. Η Davegra με τη σειρά της κατέχει τη Maltex Multicapital Corp, μια άγνωστη στο παρελθόν οντότητα εγγεγραμμένη στον φορολογικό παράδεισο των Βρετανικών Παρθένων Νήσων (BVI). Ο Ζελένσκι, οι αδελφοί Shefir και ο Yakovlev κατείχαν μερίδιο 25% στη Maltex (!!)
Στις 13 Μαρτίου 2019, δύο εβδομάδες πριν από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών στην Ουκρανία, ο Ζελένσκι έδωσε το μερίδιό που κατείχε στη Maltex στον Serhiy Shefir, σύμφωνα με έγγραφα. Δεν είναι σαφές εάν ο Shefir πλήρωσε τον Zelenskiy για αυτή τη μεταβίβαση. Ο Μπακάνοφ ήταν μάρτυρας αυτής της μυστικής μεταφοράς και υπέγραψε τα έγγραφα των offshore.
Περίπου έξι εβδομάδες αργότερα, μετά τη συντριπτική νίκη του Ζελένσκι στις εκλογές της Ουκρανίας, ένας δικηγόρος που ενεργούσε για την «ομάδα» Kvartal 95 υπέγραψε ένα άλλο έγγραφο. Σύμφωνα με το υπογεγραμμένο συμφωνητικό, η Maltex θα συνέχιζε να καταβάλλει μερίσματα στην κινηματογραφική εταιρεία του Ζελένσκι, παρόλο που ο εκλεγμένος πλέον Ουκρανός πρόεδρος δεν κατείχε πλέον κανένα μερίδιο στην εταιρεία. Τα κύρια έσοδά της προέρχονται από τη δραστηριότητα της εταιρείας στην Ουκρανία, τη Ρωσία και τη Λευκορωσία, σύμφωνα με τα έγγραφα της Maltex που αποκαλύφθηκαν στα Pandora Papers.
Τα Pandora Papers δεν αναφέρουν εάν καταβλήθηκαν ποτέ μερίσματα ή το μέγεθός τους. Ούτε αποκαλύπτουν πόσες πληρωμές μπορεί να έχουν γίνει. Η σύζυγος του Ζελένσκι, Olena, είναι πλέον η δηλωμένη δικαιούχος της Film Heritage, πράγμα που σημαίνει ότι τυχόν πληρωμές από το 2019 θα είχαν εισρεύσει σε αυτήν.
Το βασικό έγγραφο – με ημερομηνία 24 Απριλίου 2019 – λέει ότι η Maltex κατέχει μετοχές σε εταιρείες που παράγουν και διανέμουν τηλεοπτικές ταινίες. Ένας λόγος για τη δημιουργία της Maltex ήταν η «φορολογικά αποδοτική συσσώρευση επιχειρηματικών κερδών». Ένα άλλο, αναφέρει, ήταν η «νομική προστασία». Ο Borys Sheifir είπε ότι ο Bakanov είχε ως επί το πλείστον δημιουργήσει αυτά τα υπεράκτια “χρηματοοικονομικά σχήματα” προκειμένου να προστατεύσει την εταιρεία από τις «αρχές».
«Μιλώντας ειλικρινά, δεν είμαι έτοιμος να σου απαντήσω. Μπορεί να είμαι ιδιοκτήτης [της Maltex]», ομολόγησε ο Shefir στο Διεθνή Οργανισμό Αναφοράς Οργανωμένου Εγκλήματος και Διαφθοράς (OCCRP), έναν από τους συνεργάτες των μέσων ενημέρωσης που συμμετείχαν στην έρευνα για τα Pandora Papers. Είπε ότι προσπαθούσε να ξεφορτωθεί τις υπεράκτιες εταιρείες του, αλλά διευκρίνησε ότι αυτή ήταν μια αργή και δύσκολη διαδικασία. Ο Serhiy Shefir, ο Bakanov και ο Yakovlev αρνήθηκαν να σχολιάσουν, όπως και ο δικηγόρος τους.
Η αποκάλυψη της οφσόρ Maltex είναι ιδιαίτερα ντροπιαστική για τον Ζελένσκι, δεδομένης της υπόσχεσής του να πατάξει όσους στέλνουν πλούτο στο εξωτερικό. Τον περασμένο μήνα, το κοινοβούλιο της Ουκρανίας ενέκρινε νομοσχέδιο κατά των ολιγαρχών. Η ψηφοφορία διεξήχθη μια ημέρα αφότου άγνωστοι δολοφόνοι προσπάθησαν να σκοτώσουν τον Shefir. Ένας ένοπλος άνοιξε πυρ εναντίον του αυτοκινήτου του έξω από το Κίεβο. Δεν έπαθε τίποτα, αλλά ο οδηγός του τραυματίστηκε. Η απόπειρα μπορεί να είχε ως κίνητρο την αντίθεση στο νομοσχέδιο.
Σε ένα πρόσφατο άρθρο του στο Atlantic Council , ο Ζελένσκι είπε ότι ο απώτερος στόχος του ως πρόεδρος ήταν να καταστρέψει «την παραδοσιακή ολιγαρχική τάξη» και να την αντικαταστήσει με ένα «δικαιότερο σύστημα». Οι επικριτές, ωστόσο, λένε ότι ο Ζελένσκι απέτυχε να μεταρρυθμίσει το κράτος και υιοθέτησε τους ίδιους σκιώδεις τρόπους με τους προκατόχους του. Οι ελεγκτές της ΕΕ προειδοποίησαν τον περασμένο μήνα ότι η «μεγάλη διαφθορά και η διάβρωση του κράτους» παραμένουν ευρέως διαδεδομένες στην Ουκρανία.
Από τότε που μπήκε στην πολιτική, ο Ζελένσκι «καταδιωκεται» από ισχυρισμούς ότι βρίσκεται υπό την επιρροή του Ιγκόρ Κολομοίσκι, ενός δισεκατομμυριούχου του οποίου το τηλεοπτικό κανάλι προέβαλε την εκπομπή του Ζελένσκι. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, οι αντίπαλοι του Ζελένσκι ισχυρίστηκαν ότι 41 εκατομμύρια δολάρια από εταιρείες συμφερόντων του ολιγάρχη Kolomoisky κατέληξαν μεταξύ του 2012 και 2016 σε υπεράκτιες εταιρείες που ανήκαν στον Ζελένσκι και τον στενό κύκλο του, συμπεριλαμβανομένης της Film Heritage.
Δεσμοί και με τη Ρωσία
Τα Pandora Papers δείχνουν ότι τουλάχιστον ορισμένες από τις κατηγορίες που πρόσαψε στον Ζελένσκι το κόμμα του τ. Προέδρου της Ουρανίας Ποροσένκο ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Δείχνουν ότι μέρος του δικτύου Kvartal 95 διαχειριζόταν με τη βοήθεια της Fidelity Corporate Services, μιας υπεράκτιας εταιρείας συμβούλων και μιας από τις 14 εταιρείες των οποίων τα έγγραφα διέρρευσαν στα Pandora Papers. Τα αρχεία δείχνουν ότι ο Ζελένσκι και οι επιχειρηματικοί εταίροι του χρησιμοποιούσαν εταιρείες με έδρα τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, το Μπελίζ και την Κύπρο.
Τα περιουσιακά στοιχεία που κατέχονται μέσω αυτών των υπεράκτιων εταιρειών είναι μεγάλου εύρους. Περιλαμβάνουν ακίνητα στο Λονδίνο. Η Shefir έχει δύο ακίνητα κορυφαίας κατηγορίας – ένα διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων σε μια εδουαρδιανή έπαυλη στο Regent’s Park που αγοράστηκε το 2016 για 1,575 εκατομμύρια λίρες και ένα άλλο διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων στην κοντινή οδό Baker Street, απέναντι από το Μουσείο Σέρλοκ Χολμς και αγοράστηκε για £ 2,2μ, σύμφωνα με τα αρχεία του Κτηματολογίου.
Εν τω μεταξύ, η εταιρεία BVI του Yakovlev Candlewood Investments κατέχει ένα πολυτελές διαμέρισμα σε μια βικτοριανή έπαυλη στο Artillery Row, στο Westminster. Τα ακίνητα αποκτήθηκαν την εποχή που η εκπομπή του Ζελένσκι μετατράπηκε σε ταινία μεγάλου μήκους και υπέγραψε εκ νέου για δεύτερη σειρά. Δεν είναι σαφές εάν τα τρία διαμερίσματα εκχωρούνται ή χρησιμοποιούνται σε περιστασιακή βάση. Τα διαχειρίζεται μια ρωσική εταιρεία που αυτοχαρακτηρίζεται ως «υπηρεσία για πελάτες υψηλού επιπέδου».
Οι προφανείς επιχειρηματικές συνδέσεις του Ζελένσκι με τη Ρωσία μέσω της Οφσόρ εταιρείας Maltex είναι πιθανό να αποδειχθούν αμφιλεγόμενες. Ο Ποροσένκο αντιμετώπισε κριτική για την ιδιοκτησία ενός εργοστασίου σοκολάτας στη Ρωσία σε μια εποχή που η Ουκρανία ήταν σε πόλεμο κατά των ρωσικών στρατευμάτων και των συνεργατών τους μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από το Κρεμλίνο το 2014. Η σύγκρουση, στην οποία έχουν χάσει τη ζωή τους 14.000 άνθρωποι, συνεχίζεται στα ανατολικά της χώρα και στα εδάφη των αντ του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ που υποστηρίζονται από τη Μόσχα. Η Ρωσία ήταν προηγουμένως μια σημαντική αγορά για το Kvartal 95, με τη ρωσική τηλεόραση να προβάλλει τις κωμικές εκπομπές του Βολοντιμίρ Ζελένσκι.
Τα συμπεράσματα
Μετά από αυτές τις αποκαλύψεις της εφημερίδας Guardian, που φυσικά βασίζονται σε ατράνταχτα στοιχεία τα οποία ο σημερινός πρόεδρος της Ουκρανίας αρνήθηκε να σχολιάσει, προκύπτουν μία σειρά από συμπεράσματα.
Μπορεί ο Ζελένσκι να κάνει πόλεμο για να καλύψει τα βρώμικα πεπραγμένα του, όπως ακριβώς έκανε ο δικτάτορας Αλίγιεφ που Αζερμπαϊτζάν. Ο οποίος δεν δίστασε να θυσιάσει δικούς τους στρατιώτες, προκαλώντας θερμό επεισόδιο στα σύνορα με την Αρμενία, όταν τα Panama Papers αποκάλυπταν τις βρώμικες δραστηριότητες του.
Μπορεί ακόμα ο Ζελένσκι να εκβιάζεται είτε από την Μεγάλη Βρετανία, είτε από την Ρωσία. Διότι και στις δύο χώρες έχει κρυμμένο πλούτο, όπως αποκαλύπτεται. Θα μπορούσε λοιπόν κατά μία θεωρία συνωμοσίας, να εξυπηρετεί τα συμφέροντα είτε της Μεγάλης Βρετανίας ή της Ρωσίας με τις ολέθριες ενέργειες του.
Ένα μόνο είναι σίγουρο. Ο Ζελένσκι είναι ένας πολιτικός απατεώνας, πιθανότατα και οικονομικός εγκληματίας, όπως τόσοι άλλοι πολιτικοί στην νεότερη ιστορία. Ένας απατεώνας φοροφυγάς, η πολιτικός απατεώνας που κατηγορούσε τους άλλους ενώ ο ίδιος έκανε τα ίδια και χειρότερα, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστεί «ήρωας».
«To Όλον (σύνολο) είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του»
Αριστοτέλης
Γράφει ο
ΚΟΣΜΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ
Επίτιμος Α/ΓΕΝ
Ένας από τους βασικούς συντελεστές στο σύγχρονο πεδίο επιχειρήσεων για την ανάπτυξη της μέγιστης δυνατής ισχύος, είναι η δυνατότητα διακλαδικής συνεργασίας. Διακλαδικότητα είναι το κάλλιστο πλαίσιο συνεργασίας των τριών Κλάδων των Ε.Δ. να επιτύχουν την μεγαλύτερη δυνατόν αποτελεσματικότητα για να εξασφαλίσουν την Άμυνα της χώρας, όταν απαιτηθεί. Αυτό σημαίνει ότι οργανωνόμαστε και εκπαιδευόμαστε από́ τον καιρό της ειρήνης, ώστε όταν απαιτηθεί́, με διακλαδικό σχεδιασμό, αντίληψη και πνεύμα, οι Ε.Δ. να λειτουργήσουν αποτελεσματικά.
Μία βασική παράμετρος που πρέπει να λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψη κατά την οργάνωση και την σχεδίαση λειτουργίας των Ε.Δ., υπό διακλαδικό πλαίσιο, είναι η διατήρηση και ενίσχυση όλων των πλεονεκτημάτων του κάθε Όπλου, που του προσδίδουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτού.
Είναι αλήθεια ότι, στην ελληνική πραγματικότητα, όσο πάμε χρονικά πιο πίσω, η σκέψη, η συμπεριφορά και το Κλαδικό́ πνεύμα στις Ε.Δ. είναι κυρίαρχα, με τα γνωστά κατά περιόδους τραγικά αποτελέσματα για το σύνολο του Ελληνισμού.
Με τη σύσταση του ΓΕΕΘΑ το 1950 καθορίσθηκε και το πλαίσιο αναδιοργάνωσης των Ε.Δ, με σκοπό την είσοδο στο ΝΑΤΟ. Αυτή η δομή Διοίκησης εφαρμόσθηκε από τις ΗΠΑ ( Joint Chiefs of Staff), όπως και από άλλα κράτη του ΝΑΤΟ. Αν και το τότε ΝΔ 2387/1953 προσδιόριζε ότι «ο Α/ΓΕΕΘΑ ασκεί Διοίκηση δια μέσω των Γενικών Επιτελείων» και προέβλεπε επιλογή Α/ΓΕΕΘΑ απ’ όλα τα όπλα, εν τούτοις από το 1950 έως το 1982 τη θέση κατείχαν μονίμως 14 Στρατηγοί και ένας Ναύαρχος (Αυγέρης), ο οποίος τοποθετήθηκε το Φεβρουάριο του 1967 και καθαιρέθηκε την 21η Απριλίου του ιδίου έτους.
Το 1968, η χούντα κατάργησε το ΝΔ 2387 και το ΓΕΕΘΑ, με νέο ΝΔ 58/68 μετατρέπεται σε Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων (ΑΕΔ) και τα Γενικά Επιτελεία σε Αρχηγεία. Με τη ρύθμιση αυτή ο ΑΕΔ αποκτά την απόλυτη εξουσία και «ασκεί Διοίκηση επί των Αρχηγείων». Αυτή τη μορφή Διοίκησης την είχε ο Χίτλερ, ο Καντάφι…, ενώ σήμερα εφαρμόζεται στη Ρωσία, τη Βόρεια Κορέα, στη Μιανμάρ και σε άλλα παρόμοια καθεστώτα. Πέραν αυτού, τότε, άλλαξε και το Έμβλημα του ΓΕΕΘΑ που υπάρχει ακόμη και σήμερα, για να μας θυμίζει πέραν της επταετίας και το «καπέλωμα» των ΓΕΝ και ΓΕΑ.
Αν και η μεταπολίτευση επανάφερε τον θεσμό του Α/ΓΕΕΘΑ, σταδιακά, και κυρίως μετά το 1996 (Ίμια), εμπεδώθηκε η αίσθηση ότι δεν υπάρχει αγαστή συνεργασία σε επιχειρησιακό επίπεδο, μεταξύ των τριών Κλάδων και πως ο κάθε ένας επικέντρωνε την προσοχή και το ενδιαφέρον του, στην δική του κλαδική αποστολή.
Αυτό έχει βάση αληθείας, αλλά από την εμπειρία μου είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή έχει δύο παραμέτρους. Η πρώτη λέει πως η βασική αιτία αυτής της κατάστασης, ήταν η συνεχής προσπάθεια του «μεγαλυτέρου και αρχαιοτέρου» να επιβάλει τις απόψεις του στους «μικρότερους». Όσο πιο δυναμική-αφιλοσόφητη ή τοξική προσωπικότητα είναι (ο αρχαιότερος), τόσο καταστροφικότερο το αποτέλεσμα για τις Ε.Δ. Η δεύτερη παράμετρος είναι πως και αυτή η πραγματικότητα που έπρεπε να αλλάξει, χρησιμοποιήθηκε μεθοδικά για να αλλάξει ο τρόπος Διοίκησης των Ε.Δ, που για κάποιους, αυτός ήταν ο τελικός σκοπός, αντί να αναπτυχθεί το πλαίσιο και η ουσία της διακλαδικότητας. Δηλαδή να αποκτήσει η Στρατιωτική Ηγεσία διακλαδική γνώση, αντίληψη και συμπεριφορά.
Έτσι, μετά από τροποποιήσεις (και διάφορα σοφίσματα και επινοήσεις), που έγιναν στο ν.2292/1995, ο Α/ΓΕΕΘΑ σήμερα ασκεί την πλήρη διοίκηση των Ε.Δ (Διοικητική + Επιχειρησιακή). Μάλιστα, συμπτωματικά και τυχαία, οι καίριες τροποποιήσεις για το σημερινό βασικό νομοθετικό απαύγασμα, που κατέληξε να είναι το ταυτόσημο με τη χουντική έμπνευση, έγιναν όταν τη θέση του Α/ΓΕΕΘΑ κατείχαν Στρατηγοί. Η αλήθεια είναι ότι παρότι η πρόοδος που έχει συντελεστεί στη διακλαδικότητα δεν είναι αμελητέα, η κουλτούρα δεν έχει μετεξελιχθεί σε βαθμό που να μας απεμπλέξει οριστικά από το παρελθόν.
Επίσης, υπάρχουν και άλλα παραδείγματα που δείχνουν ότι δεν γίνονται και μεγάλες προσπάθειες από τους ασκούντες την «Πλήρη Διοίκηση» για εμπέδωση διακλαδικής νοοτροπίας και συμπεριφοράς μεταξύ των Όπλων, αλλά αρέσκονται στη προσπάθεια ξηλώματος της ηγετικής ομάδας του Π.Ν. για εμπέδωση της διαστρατιωτικότητας, κάτι που τραυματίζει την εμπιστοσύνη του προσωπικού́ στη φυσική τους ηγεσία και όχι μόνο.
Αν λάβουμε υπόψη ότι Πλήρης Διοίκηση = Επιχειρησιακή + Διοικητική Διοίκηση σημαίνει ότι: οι Αρχηγοί́ των τριών Γ.Ε. είναι Επιχειρησιακά́, υπεύθυνοι μόνο στο να εκτελούν εντολές του Α/ΓΕΕΘΑ (που δεν είναι παντογνώστης-αν το πιστεύει είναι δυνητικά επικίνδυνος), ή να λένε απλά τη γνώμη τους (και αν αυτή εισακουστεί έχει καλώς), χωρίς κατ’ ουσία να δύνανται να αυτενεργήσουν ή να λάβουν κρίσιμες αποφάσεις σε επιχειρησιακούς και διοικητικούς τομείς του Κλάδου τους που μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν σε βάθος και μπορούν να αξιολογήσουν τις δυνατότητες.
Και αυτό γιατί́ διακλαδικότητα δεν είναι μόνο τρόπος διοίκησης των Ε.Δ. και στελέχωσης των επιτελείων με Αξιωματικούς και από́ τα τρία Όπλα. Είναι βέβαια και αυτά, αλλά κυρίως είναι οι βαθιές διακλαδικές γνώσεις και η ανάλογη σκέψη και συμπεριφορά που απαιτείται, οπωσδήποτε σε επίπεδο Ηγεσίας, αλλά και σε όλα τα υψηλόβαθμα στελέχη. Και αυτό πρέπει να ξεκινάει από το φυτώριο. Οι Αξιωματικοί́ από τα ΑΣΕΙ, θα πρέπει να έχουν «μπολιαστεί́» με την ανάγκη και την αξία της διακλαδικότητας.
Πηγαίνοντας ένα βήμα παρακάτω, πρέπει να γίνει δεκτό αξιωματικά, ότι η άμυνα της χώρας πρέπει να προσεγγίζεται με ολιστικό τρόπο, όχι αποσπασματικά. Με γνώμονα πάντα τη φύση της τουρκικής απειλής και τους περιορισμένους πόρους, πρέπει κάθε μια παράμετρος της να αναλύεται με στόχο την εξεύρεση του βέλτιστου, με όρους αποτελέσματος και κόστους, τρόπου αντιμετώπισης της. Αυτή είναι η πεμπτουσία της διακλαδικότητας (interoperability), στην οποία όλοι ομνύουν, αλλά στην πράξη ελάχιστοι υπηρετούν.
Όσο πιο «σφικτά δεμένη» είναι αυτή η ομάδα (όχι κλίκα/καμαρίλα), δηλαδή, όσο καλύτερη συνεννόηση έχει πετύχει, τόσο καλύτερη θα είναι και η τύχη της χώρας. Κατά συνέπεια, μεγάλη ευθύνη έχει και η πολιτική ηγεσία, που οφείλει να καθιστά σαφές προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν θα γίνεται ανεκτή οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτό τον κανόνα. Δεν μπορεί το ΓΕΕΘΑ να καταργεί στην πράξη τα κλαδικά Επιτελεία και να δημιουργεί συνθήκες ανταγωνιστικότητας, διότι σε τελική ανάλυση θα το πληρώσει, ακριβά, η χώρα.
Η αποκαλούμενη «μικροδιαχείριση», η ενασχόληση δηλαδή των επικεφαλής με ασήμαντες λεπτομέρειες, είναι χάρισμα και των τοξικών ηγετών, συνιστά δε κολοσσιαίο σφάλμα. Η ευθύνη για τη διασφάλιση των ανωτέρω βαρύνει καθοριστικά την πολιτική ηγεσία, η οποία πρέπει να παρεμβαίνει για να θεραπεύσει προβλήματα προτού εξελιχθούν σε «συστημικά αποστήματα». Εάν η πολιτική ηγεσία χαρακτηρίζεται από σωφροσύνη, πρέπει να ενθαρρύνει και τους αρχηγούς των Επιτελείων να παρεμβαίνουν ως «ομάδα». Ακόμα και προς την ίδια την πολιτική ηγεσία, προκειμένου να την προφυλάξει, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, από σφάλματα που ενδεχομένως διαπράττει.
«Οι ηγέτες δεν ενδιαφέρονται πάντοτε να πραγματοποιούν αλλαγές για να ωφελήσουν τον οργανισμό και τα μέλη του στο σύνολό του, ίσως, ο Ηγέτης να ενδιαφέρεται περισσότερο για προσωπικό όφελος»
O Mark Galeotti, επικεφαλής της εταιρείας Mayak Intelligence γράφει για το περίφημο «Δόγμα Γερασίμωφ» στο Foreign Policy. Αξίζει να διαβαστεί!
Παντού, θα βρείτε μελετητές, ειδικούς και υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να μιλούν για την απειλή που θέτει στη Δύση το «δόγμα Gerasimov», που πήρε το όνομά του από τον αρχηγό του γενικού επιτελείου της Ρωσίας. Είναι ένας νέος τρόπος πολέμου, «μια διευρυμένη θεωρία του σύγχρονου πολέμου» ή ακόμα και «ένα όραμα ολοκληρωτικού πολέμου».
Υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Δεν υπάρχει. Και όσο περισσότερο προσποιούμαστε ότι το κάνει, τόσο περισσότερο παρεξηγούμε την -πραγματική, αλλά διαφορετική- πρόκληση που θέτει η Ρωσία.
Αισθάνομαι ότι μπορώ να το πω γιατί, προς μεγάλη μου απογοήτευση, δημιούργησα αυτόν τον όρο, ο οποίος έκτοτε απέκτησε μια δική του καταστροφική ζωή, ταλαιπωρώντας αδέξια τον κόσμο για να σκορπίσει φόβο και απέχθεια στο πέρασμά του. Τον Φεβρουάριο του 2013, η ρωσική εφημερίδα Military Industrial Courier αναδημοσίευσε μια ομιλία του στρατηγού Valery Gerasimov. Μιλάει για το πώς στον σύγχρονο κόσμο, η χρήση της προπαγάνδας και της ανατροπής σημαίνει ότι «ένα απόλυτα ακμάζον κράτος μπορεί, μέσα σε λίγους μήνες ή και μέρες, να μετατραπεί σε αρένα σκληρών ένοπλων συγκρούσεων, να γίνει θύμα ξένης επέμβασης και να βυθιστεί σε έναν ιστό χάους, ανθρωπιστικής καταστροφής και εμφυλίου πολέμου».
Πέρασε σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητο, αλλά ο Robert Coalson του Radio Free Europe/Radio Liberty, της τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής υπηρεσίας που χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ που εκπέμπει στη Ρωσία και σε άλλες ανελεύθερες χώρες, το πήρε και το μετέφρασε. Μου το έστειλε και με την άδειά του δημοσίευσα τη μετάφραση στο blog μου, με δικά μου σχόλια.
Ένα blog είναι όσο τίποτα άλλο ένας ιστότοπος ματαιοδοξίας. Προφανώς, θέλω να το διαβάσει ο κόσμος. Έτσι, για έναν εύστοχο τίτλο, επινόησα τον όρο «δόγμα Gerasimov», αν και ακόμη και τότε σημείωσα στο κείμενο ότι αυτός ο όρος δεν ήταν τίποτα άλλο από «ένα σύμβολο εδραίωσης θέσης» και «σίγουρα δεν είναι δόγμα». Δεν πίστευα ότι ο κόσμος θα πίστευε ειλικρινά ότι το σκέφτηκε (καθώς ο Γκερασίμοφ είναι σκληρός και αποτελεσματικός αρχηγός του γενικού επιτελείου, αλλά όχι θεωρητικός), πόσο μάλλον ότι ήταν ένα «προγραμματικό» σχέδιο για τον πόλεμο στη Δύση.
Στη συνέχεια, όμως, ήρθε η προσάρτηση της Κριμαίας, όταν «μικρά πράσινα ανθρωπάκια» – κομάντος χωρίς διακριτικά – κατέλαβαν τη χερσόνησο με σχεδόν έναν πυροβολισμό. Ακολούθησε ο πόλεμος του Ντονμπάς, τον οποίο πολέμησε αρχικά μια ετερόκλητη συλλογή από ντόπιους τραμπούκους, αυτονομιστές, Ρώσους τυχοδιώκτες και ειδικές δυνάμεις, συνοδευόμενος από ένα μπαράζ σαθρής ρωσικής προπαγάνδας.
Ξαφνικά, φάνηκε ότι ο Gerasimov είχε πράγματι περιγράψει αυτό που επρόκειτο να συμβεί, αν το είχαμε συνειδητοποιήσει. Επιρρεπής, όπως πάντα, η δυτική κυρίαρχη γνώμη -με άγνοια των δηλώσεων του Gerasimov- προχώρησε σε κατοχύρωσή τους ως κάποιο είδος ενός νέου τρόπου πολέμου.
Ωστόσο, τα προβλήματα με αυτή τη σύνθεση είναι πολλά. Ο Gerasimov στην πραγματικότητα μιλούσε για το πώς καταλαβαίνει το Κρεμλίνο τι συνέβη στις εξεγέρσεις της «Αραβικής Άνοιξης», τις «έγχρωμες επαναστάσεις» ενάντια στα φιλομοσκοβικά καθεστώτα στη γειτονιά της Ρωσίας και σε εύθετο χρόνο την εξέγερση του «Μαϊντάν» της Ουκρανίας. Οι Ρώσοι ειλικρινά -λανθασμένα- πιστεύουν ότι δεν επρόκειτο για γνήσιες διαμαρτυρίες ενάντια σε βάναυσες και διεφθαρμένες κυβερνήσεις, αλλά αλλαγές καθεστώτος ενορχηστρωμένες στην Ουάσιγκτον, ή μάλλον, στο Langley. Αυτό δεν ήταν ένα «δόγμα» όπως το καταλαβαίνουν οι Ρώσοι, για μελλοντικές περιπέτειες στο εξωτερικό: ο Gerasimov προσπαθούσε να βρει πώς να πολεμήσει, όχι να προωθήσει, τέτοιες εξεγέρσεις στο εσωτερικό.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Δύση αντιμετωπίζει μια πολυδιανυσματική, πολλαπλών φορέων εκστρατεία ανατροπής, διχασμού και κρυφών πολιτικών «ενεργών μέτρων» από τη Ρωσία. Έχει σημασία πώς το λέμε; Δεν είναι αυτός ο όρος “εδραίωσης” τόσο καλός όσο τίποτα άλλο;
Αλλά οι λέξεις έχουν βάρος. Πλαισιώνουν την κατανόησή μας για αυτήν την καμπάνια, για το πώς λειτουργεί και τι κάνει. Χωρίς να το γνωρίζουμε, η προσκόλληση σε αυτό το ανακριβές «παρατσούκλι» μάς περιορίζει και μάς στρέφει λανθασμένα στην προσπάθειά μας να το συλλάβουμε και έτσι να το αντιμετωπίσουμε.
Πρώτα απ ‘όλα, δεν υπάρχει ένα ενιαίο ρωσικό «δόγμα». Αν μη τι άλλο, η εκστρατεία τους είναι επικίνδυνη ακριβώς επειδή δεν έχει ενιαία αρχή οργάνωσης, πόσο μάλλον φορέας ελέγχου. Υπάρχει ένας ευρύς πολιτικός στόχος – η απόσπαση της προσοχής, η διάσπαση και η απογοήτευση – αλλά κατά τα άλλα είναι σε μεγάλο βαθμό καιροσκοπικός, κατακερματισμένος, ακόμη και μερικές φορές αντιφατικός.
Ορισμένες σημαντικές επιχειρήσεις συντονίζονται, σε μεγάλο βαθμό μέσω της προεδρικής διοίκησης, αλλά οι περισσότερες όχι. Αντίθετα, οι επιχειρήσεις σχεδιάζονται και γενικά εκτελούνται από μια μπερδεμένη ομάδα «πολιτικών επιχειρηματιών» που ελπίζουν ότι η επιτυχία τους θα τους κερδίσει την εύνοια του Κρεμλίνου: διπλωμάτες και κατάσκοποι, εγκληματίες και στοχαστές, ολιγάρχες και δημοσιογράφοι.
Δεύτερον, δεν πρέπει να το σκεφτόμαστε αυτό πρωτίστως με στρατιωτικούς όρους. Αυτό που ονομάζουμε «υβριδικό πόλεμο» στη ρωσική σκέψη είναι στην πραγματικότητα δύο ξεχωριστά πράγματα. Αυτό για το οποίο μιλούσε ο Gerasimov ήταν η χρήση της ανατροπής για την προετοιμασία του πεδίου της μάχης πριν από την επέμβαση, ακριβώς το είδος των επιχειρήσεων που χρησιμοποιήθηκαν στην Ουκρανία. Το σπάσιμο της αλυσίδας διοίκησης, η υποκίνηση τοπικών εξεγέρσεων, η παρεμπόδιση των επικοινωνιών – όλα αυτά είναι κλασικές κινήσεις που δύσκολα ξεκίνησαν στην Κριμαία.
Ωστόσο, εάν ο Gerasimov και οι στρατηγοί σκέφτονται τα «ενεργά μέτρα» ως προοίμιο για ένοπλες επιχειρήσεις, οι ειδικοί εθνικής ασφάλειας του Κρεμλίνου τα θεωρούν επίσης ως εναλλακτική λύση. Οι Ρώσοι μπορεί να κάνουν πολύ λάθος, αλλά γνωρίζουν ότι το ΝΑΤΟ είναι ένας τρομερός εχθρός, και οι πιθανότητες είναι ότι η εγγύηση αμοιβαίας άμυνας του άρθρου 5 θα ίσχυε. Στην πραγματικότητα, οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ είναι εκτός ορίων για άμεση στρατιωτική δράση. Πώς μπορεί μια χώρα με οικονομία ίσως του μεγέθους του Καναδά, έναν στρατό που εξακολουθεί να περνά έναν ακριβό εκσυγχρονισμό και ήδη βαλτωμένο σε δύο πολέμους και μικρή ήπια δύναμη να ανταγωνιστεί έναν μεγαλύτερο, πλουσιότερο συνασπισμό δημοκρατιών;
Η απάντηση είναι ακριβώς στρέφοντας τα δημοκρατικά της πρότυπα και θεσμούς εναντίον του εαυτού της, ανοίγοντας τα υπάρχοντα ρήγματα και εκμεταλλευόμενοι κάθε ευκαιρία για να εξουδετερώσει τη Δύση. Αυτή είναι μια περίπτωση εγχειριδίου αυτού που ο Τζορτζ Κένναν αποκάλεσε πολιτικό πόλεμο: «η χρήση όλων των μέσων υπό την εντολή ενός έθνους, εκτός από τον πόλεμο, για την επίτευξη των εθνικών του στόχων. Τέτοιες επιχειρήσεις είναι φανερές και κρυφές. Κυμαίνονται από απροκάλυπτες ενέργειες όπως πολιτικές συμμαχίες, οικονομικά μέτρα… και «λευκή» προπαγάνδα μέχρι μυστικές επιχειρήσεις όπως η λαθραία υποστήριξη «φιλικών» ξένων στοιχείων, ο «μαύρος» ψυχολογικός πόλεμος και ακόμη και η ενθάρρυνση της υπόγειας αντίστασης σε εχθρικά κράτη».
Το θέμα είναι το εξής: Εάν η ανατροπή δεν είναι το προοίμιο του πολέμου, αλλά ο ίδιος ο πόλεμος, αυτό αλλάζει την κατανόησή μας για την απειλή. Η διατήρηση σοβαρών ενόπλων δυνάμεων ως αποτρεπτικού μέσου εξακολουθεί να είναι απαραίτητη, αλλά ίσως πρέπει να δοθεί περισσότερη έμφαση στην αντικατασκοπεία και την παιδεία στα μέσα ενημέρωσης, στην καταπολέμηση της διαφθοράς (πάντα ευλογία για τους πολιτικούς πολεμιστές) και στην επούλωση των κοινωνικών διαιρέσεων που εκμεταλλεύονται με χαρά οι Ρώσοι.
Φυσικά, το δόγμα Gerasimov είναι ένας συναρπαστικός όρος, και ο ίδιος ο άνθρωπος ένας αγέλαστος και τραχύς, ένας ελκυστικός frontman για όσους θέλουν να παρουσιάσουν τη Ρωσία ως μια χώρα τραμπούκων και νταήδων. Αλλά υπονοώντας μια στρατιωτική εκστρατεία και μια εκστρατεία με συνοχή και αυστηρή διοίκηση, μας οδηγεί επίσης να παρεξηγήσουμε την απειλή και να υπολογίσουμε λάθος την απάντηση.
Σημαίνει επίσης ότι αποτυγχάνουμε να εκτιμήσουμε πώς φαίνονται οι ενέργειες των ΗΠΑ στο Κρεμλίνο και τον βαθμό στον οποίο συνέβαλαν άθελά τους στη μεγάλη αφήγηση του Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν για μια Ρωσία που απειλείται από μια ύπουλη Δύση. Κάνει σε μεγάλο βαθμό λάθος, αλλά όχι εντελώς. Είτε έτσι είτε αλλιώς, αν θέλουμε επίσης να προσπαθήσουμε να τερματίσουμε την τρέχουσα αντιπαράθεση, καθώς και να πολεμήσουμε τον πολιτικό πόλεμο της Ρωσίας, πρέπει να κατανοήσουμε τα κίνητρα πίσω από αυτόν.
Το «δόγμα Gerasimov» δεν έπρεπε ποτέ να σημαίνει τίποτα, και δεν σημαίνει. Ήρθε η ώρα να το ξεπεράσετε!
Το Κίεβο φαίνεται ότι θα αποδεχθεί τους όρους της Μόσχας
Για πρώτη φορά το καθεστώς του Κιέβου εμφανίζεται διαλλακτικό, καθώς ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, υποστήριξε ότι θα συζητούσε με την Ρωσία για το καθεστώς της Κριμαίας και του Ντόνμπας.
«Μπορούμε να το συζητήσουμε και να βρούμε έναν συμβιβασμό για το πώς θα ζήσουν οι άνθρωποι εκεί», είπε ο Β.Ζελένσκι, σύμφωνα με το defencenet.gr και πρόσθεσε «μιλάμε για περιοχές που έχει αναγνωρίσει μόνο η Ρωσία και κανένας άλλος, όμως μπορούμε να συζητήσουμε και να βρούμε συμβιβασμούς για το πώς θα συνεχίσουν να ζουν αυτές οι περιοχές».
Ο πρόεδρος της Ουκρανίας ζήτησε, ωστόσο, να υπάρξουν «δικλείδες ασφαλείας» προσθέτοντας ότι «είμαι έτοιμος για διάλογο, δεν είμαστε έτοιμοι για συνθηκολόγηση».
Αυτό δείχνει πως ο Ουκρανός πρόεδρος είναι πιο έτοιμος πλέον να συζητήσει. Φυσικά αυτό δεν έγινε έτσι ξαφνικά, μάλλον υπάρχουν κάποιες αλλαγές και στις πιέσεις που δέχεται από την Δύση.
Η Δύση φοβάται πλέον ότι η Ρωσία θα πάρει πολύ περισσότερα εδάφη από την Ουκρανία πέραν του Ντόνμπας και της de facto ρωσικής Κριμαίας.
Πρώτον, να σταματήσει άμεσα τη στρατιωτική της δράση (αποστρατικοποίηση). Δεύτερον, να αλλάξει το σύνταγμά της για να κατοχυρώσει ουδετερότητα (κυρίως να μην ενταχθεί στο ΝΑΤΟ). Τρίτον, να αναγνωρίσει την Κριμαία ως ρωσικό έδαφος. Κι, τέταρτον, να αναγνωρίσει τις «αυτονομιστικές δημοκρατίες» του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ ως ανεξάρτητα εδάφη.
Όπως είπε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Πεσκόφ, «η Ρωσία δεν επιδιώκει να ασκήσει περαιτέρω εδαφικές διεκδικήσεις στην Ουκρανία».
Προτεραιότητα Μητσοτάκη η διαχείριση των συνεπειών της ουκρανικής κρίσης
Η προσοχή του πρωθυπουργού είναι εστιασμένη στη διαχείριση των επιπτώσεων της κρίσης, ενώ είναι προφανές ότι δεν μπορούν να ληφθούν αποφάσεις όσο το τοπίο παραμένει ρευστό. (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ)
Σενάρια επίσπευσης των εκλογών και διεξαγωγής τους στα τέλη της άνοιξης, υπό τη ρητή προϋπόθεση ότι η ουκρανική κρίση θα έχει σταθεροποιηθεί, πυροδοτεί το ντόμινο των συνεπειών της ρωσικής εισβολής σε διπλωματικό και οικονομικό επίπεδο.
Ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης, όπως αναφέρουν συνομιλητές του, δεν έχει εμπλακεί σε συζητήσεις για τους πολιτικούς σχεδιασμούς του επόμενου διαστήματος και εμφανίζεται, με τα υφιστάμενα δεδομένα, προσανατολισμένος στην εξάντληση της τετραετίας, όπως ανέφερε και στην προχθεσινή του συνέντευξη (στον Αlpha). Η προσοχή του είναι εστιασμένη στη διαχείριση των επιπτώσεων της κρίσης, ενώ είναι προφανές ότι αποφάσεις δεν μπορούν να ληφθούν όσο το τοπίο παραμένει ρευστό και δεν είναι ορατή η λήξη των εχθροπραξιών και το σκηνικό της «επόμενης ημέρας». Oπως λέγεται, ο κ. Μητσοτάκης ουδέποτε θα διακινδύνευε να βάλει τη χώρα σε μια δίμηνη εκλογική περιπέτεια, με τον πλανήτη σε πλήρη ανισορροπία και την ελληνική οικονομία να δοκιμάζεται έντονα από τις συνεχείς ανατιμήσεις στο κόστος της ενέργειας, όπως και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές.
Υπενθυμίζεται πως με δεδομένο ότι δεν θα προκύψει κυβέρνηση από τις πρώτες εκλογές, καθώς θα διεξαχθούν με το σύστημα της απλής αναλογικής, ο κ. Μητσοτάκης έχει ήδη προαναγγείλει πως η χώρα θα οδηγηθεί εκ νέου στις κάλπες με στόχο η Ν.Δ. να επιτύχει την αυτοδυναμία, που θα μπορεί να εγγυηθεί τόσο την πολιτική σταθερότητα όσο και την υλοποίηση του προγράμματός της. Oμως, οι «διπλές» εκλογές συνεπάγονται, όπως προαναφέρθηκε, δύο διαδοχικές προεκλογικές περιόδους, αλλά και ότι στην πορεία προς τη δεύτερη αναμέτρηση η χώρα θα έχει υπηρεσιακή κυβέρνηση με πρωθυπουργό ανώτατο δικαστικό, που εκ των πραγμάτων θα στερείται πολιτικής εμπειρίας σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη σε όλα τα επίπεδα συγκυρία. Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 37 παρ. 3 του Συντάγματος, αφού οι διερευνητικές εντολές στους αρχηγούς των τριών μεγαλύτερων σε δύναμη κομμάτων αποβούν άκαρπες: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλεί τους αρχηγούς των κομμάτων και, αν επιβεβαιωθεί η αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, επιδιώκει τον σχηματισμό κυβέρνησης από όλα τα κόμματα της Βουλής για τη διενέργεια εκλογών και σε περίπτωση αποτυχίας αναθέτει στον πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας ή του Aρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου τον σχηματισμό κυβέρνησης, όσο το δυνατόν ευρύτερης αποδοχής, για να διενεργήσει εκλογές, και διαλύει τη Βουλή».
Πάντως, όπως προαναφέρθηκε, στο παρασκήνιο είναι πλέον έντονες οι συζητήσεις για το ενδεχόμενο διεξαγωγής των εκλογών πριν από το καλοκαίρι, εάν η κατάσταση σταθεροποιηθεί: Είναι σαφές πως μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ο κόσμος και η Ελλάδα εισέρχονται σε μια νέα, σαφώς διαφοροποιημένη εποχή, που θα απαιτήσει σημαντικές αποφάσεις για τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη, αλλά και την αντιμετώπιση των σημαντικών οικονομικών παρενεργειών από τη νέα κρίση. Υπ’ αυτήν την έννοια, η κυβέρνηση νομιμοποιείται να ζητήσει την ανανέωση της λαϊκής εντολής. Παράλληλα υποστηρίζεται πως η δρομολόγηση της διεξαγωγής των επερχόμενων –διπλών, λόγω απλής αναλογικής– εκλογών, στον απόηχο του Ουκρανικού, προσφέρει μια σειρά από πλεονεκτήματα στον κ. Μητσοτάκη:
• Πρώτον, η κρίση είναι σαφές πως αυξάνει τη συσπείρωση γύρω από την κυβέρνηση, όπως προκύπτει από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις.
Το νέο σκηνικό που διαμορφώνεται προσφέρει έξι κρίσιμα πλεονεκτήματα στον πρωθυπουργό και στη Ν.Δ.
• Δεύτερον, δικαιώνονται κεντρικές επιλογές του πρωθυπουργού, όπως η σύναψη των αμυντικών συμφωνιών με ΗΠΑ και Γαλλία, αλλά και η προμήθεια των μαχητικών Rafale και των φρεγατών.
• Τρίτον, γίνεται ολοένα και περισσότερο αντιληπτό στην κοινή γνώμη ότι οι ανατιμήσεις στην ενέργεια και ο πληθωρισμός είναι «εισαγόμενα» προβλήματα και ότι η δυνατότητα χειρισμών της κυβέρνησης είναι περιορισμένη, κάτι που –όπως προκύπτει από έρευνες της κοινής γνώμης– δεν είχε καταστεί εξίσου σαφές τις προηγούμενες εβδομάδες.
• Τέταρτον, ο πρωθυπουργός εμφανίζεται να έχει «καθαρότερη» γραμμή έναντι της κρίσης σε σχέση με τον κ. Τσίπρα. Αυτό, όπως λέγεται, ενισχύει την «ηγετικότητά» του, πεδίο στο οποίο ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ούτως ή άλλως υστερεί λόγω του τρόπου με τον οποίο αντιδρά στα εσωκομματικά του προβλήματα.
• Πέμπτον, ο σαφής προσανατολισμός προς τη Δύση φαίνεται πως έχει ισχυρή απήχηση στους λεγόμενους κεντρώους ψηφοφόρους, που σε μεγάλο βαθμό θα κρίνουν την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση. Θα πρέπει, πάντως, να σημειωθεί πως στον συγκεκριμένο χώρο η Ν.Δ. θα δεχθεί «πίεση» από το ΚΙΝΑΛ, καθώς ο κ. Ν. Ανδρουλάκης έλαβε επίσης σαφή θέση υπέρ της αποστολής στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία.
• Εκτον, ο «θαυμασμός» που εκφράζει ο Κυρ. Βελόπουλος για τον Βλαντιμίρ Πούτιν μπορεί να οδηγήσει σε κρίσιμες, λόγω του μικρού εκλογικού βεληνεκούς της, απώλειες την Ελληνική Λύση.
Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την προώθηση της δημιουργίας μίας ουδέτερης ζώνης μεταξύ των δύο συνασπισμών, στην οποία, το βασικό και μόνο χαρακτηριστικό θα είναι η αποστρατικοποίηση, με βάση ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας και από τις δύο πλευρές.
Οι γενιές που ζούμε σήμερα μάλλον δεν είχαμε φανταστεί ποτέ ότι θα ακούγαμε κάποια στιγμή τον επικεφαλής μιας στρατιωτικής υπερδύναμης να απευθύνεται προς τις κυβερνήσεις της Ευρώπης και της Αμερικής λέγοντας τους να μην τολμήσουν να προσπαθήσουν να τον σταματήσουν κατά την εισβολή του σε μία φιλική τους χώρα γιατί θα υποστούν συνέπειες που δεν έχουν φανταστεί.
Ούτε, βέβαια, είχαν σκεφτεί ποτέ οι άνθρωποι της γενιάς μας πως το οπλοστάσιο μιας χώρας που έχει στη διάθεσή της σχεδόν 6.000 πυρηνικές κεφαλές θα ήταν δυνατόν να τεθεί σε κατάσταση συναγερμού με πρόσχημα μια δήλωση κάποιας Υπουργού μιας αλλης χώρας. Και ούτε είχε σκεφτεί κανείς ότι οι Αμερικάνοι πολιτικοί θα προσέφευγαν στην εμπειρία ψυχιάτρων για να εκτιμησουν την ψυχολογική κατάσταση του προέδρου της Ρωσίας, ενώ την ίδια στιγμή, παρά τα υποτιθέμενα σκληρά τους λόγια εναντίον του και εναντίον των πράξεών του, θα πρόσεχαν σχολαστικά τις διατυπώσεις τους ώστε να μην πουν κάτι πολύ ερεθιστικό ή πολύ ταπεινωτικό για αυτόν, φοβούμενοι πως θα αντιδρούσε με ακραίο παραλογισμό, πατώντας το κουμπί των διηπειρωτικών του πυραύλων. Ενώ μάλιστα, απορρίπτουν σε κάθε ευκαιρία, και σε όλους τους τόνους, οποιοδήποτε ενδεχόμενο στρατιωτικής εμπλοκής τους στον πόλεμο της Ουκρανίας.
Συμπεριφορά που, αν μη τι άλλο, δείχνει πόσο μεγάλο φόβο αισθάνονται και οι ίδιοι, αφού όμως προηγουμένως, είχαν συμμετάσχει σε μία διαδικασία σταδιακής όξυνσης των σχέσεων με την Ρωσία. Κρατώντας μία στάση δηλαδή που -κρινόμενη σήμερα εκ του αποτελέσματος και με βάση τον ανορθολογισμό του αντιπάλου- δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως απολύτως ορθολογική και σώφρων.
Στην πραγματικότητα
ο δυτικός κόσμος με το να απέχει από την υποστήριξη της προστατευόμενής του Ουκρανίας, για την οποία, βεβαίως διατρανώνει προς κάθε κατεύθυνση ότι την θεωρεί, πλέον, αναπόσπαστο κομμάτι του, ουσιαστικά δείχνει να έχει αποτύχει ολοκληρωτικά στο ζήτημα της συλλογικής του ασφάλειας.
Διότι, παρά το γεγονός ότι η ασφάλεια είναι ένα θέμα για το οποίο οι προηγμένες δημοκρατικές χώρες, -υποτίθεται ότι- αντιμετωπίζουν και διαμορφώνουν με επιστημονικό και ορθολογικό τρόπο την πολιτική τους, στην παρούσα περίπτωση η αποτυχία της επιστημονικής, και η έλλειψη της ορθολογικής προσέγγισης είναι καταφανέστατες. Και, αυτός που, προς το παρόν τουλάχιστον, υφίσταται τις τραγικές συνέπειες της αβελτηρίας και της ανευθυνότητας των δυτικών χωρών είναι ο ουκρανικός λαός. (Αλλά, εν μέρει, και ο ρωσικός). Τι ακριβώς δεν πήγε καλά και η ανθρωπότητα δείχνει να μπαίνει σε μία σκοτεινή σήραγγα κίνδυνου για την οποία κανείς δεν ξέρει πόσο μακριά οδηγεί και αν υπάρχει έξοδος από αυτήν;
Εκείνο που συμβαίνει είναι ότι ο δυτικός κόσμος με τις ΗΠΑ επικεφαλής, την Ευρώπη ταπεινό και άβουλο ακόλουθο, και με βασικό “εργαλείο” άμυνας το ΝΑΤΟ, παρέβλεψε έναν απλό κανόνα για την ασφάλεια, και ακολούθησε, για πολλές δεκαετίες, λανθασμένη πορεία. Παρέβλεψε, δηλαδή, το γεγονός ότι από ένα σημείο και μετά,
η επιδίωξη υπερπλεονάζουσας ασφάλειας επειδή δεν μπορεί παρά να προσλαμβάνεται από το αντίπαλο μέρος ως επιθετικότητα, έχει ως αποτέλεσμα αντί να αυξάνει την πραγματική ασφάλεια, να την μειώνει. Και αυτό είναι το “παράδοξο της ασφάλειας”: η επιδίωξη της απόλυτης ασφάλειας, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη!
Στον αριστερό κάθετο άξονα αυτού του απλού σχήματος βρίσκεται η πραγματική ασφάλεια που απολαμβάνει μια χώρα ή ένας συνασπισμός χωρών. Στον δεξιό, οριζόντιο άξονα βρίσκεται η επιδιωκόμενη ασφάλεια από τους ίδιους.
Μία χώρα που δεν έχει την παραμικρή μέριμνα για την ασφάλεια της, δηλαδή βρίσκεται στο μηδέν του οριζόντιου άξονα, δεν έχει και την παραμικρή πραγματική ασφάλεια, με αποτέλεσμα να βρίσκεται επίσης στο μηδέν του κάθετου άξονα. Είναι έρμαιο των διαθέσεων εξωτερικών παραγόντων και όποιος το επιθυμεί είναι σε θέση να της επιβάλλει την βούλησή του.
Όμως, όσο η μέριμνα για ασφάλεια αυξάνεται με μετακίνηση προς τα δεξιά στον οριζόντιο άξονα και μέχρι ένα σημείο, (πράγμα που σημαίνει πως η χώρα παίρνει τα κατάλληλα μέτρα και μεριμνά για την προστασία της), τόσο και η πραγματική ασφάλειά της αυξάνεται. Αυτή είναι η περιοχή στην οποία η καμπύλη έχει ανοδική, αν και σταδιακά μειούμενη, κλίση. Σε κάποιο σημείο, δε, η καμπύλη αρχίζει να οριζόντιωνεται.
Το υψηλότερο σημείο της καμπύλης αντιστοιχεί στην υψηλότερη τιμή του αριστερού κάθετου άξονα, και αυτό είναι το άριστο σημείο, το μέγιστο της ασφάλειας που η χώρα μπορει να επιτύχει-δηλαδή αυτό που πρέπει να επιδιώκει κάθε στιγμή και με κάθε τρόπο η ορθολογική και σώφρων πολιτική. Διότι από εκει και πέρα η καμπύλη αρχίζει να έχει καθοδική κλίση, πράγμα που σημαίνει ότι ενώ η επιδιωκόμενη ασφάλεια μεγαλώνει η πραγματική ασφάλεια υποχωρεί.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Συμβαίνει, διότι, η επιδίωξη υπερβάλλουσας ασφάλειας γίνεται αντιληπτή από την αντίθετη πλευρά ως επιθετικότητα.
Εάν, για παράδειγμα, πιστεύεις ότι ο μόνος τρόπος για να είσαι ολοκληρωτικά ασφαλής είναι να εξοντώσεις το αντίθετο μέρος και εάν το αντίθετο μέρος το έχει αντιληφθεί αυτό και προλάβει να σε εξοντώσει πρώτο εκείνο, προκειμένου να επιβιώσει, τότε καταλήγεις στο σημείο 0 της πραγματικής ασφαλείας, εκεί που η καμπύλη τέμνει, για δεύτερη φορά, τον οριζόντιο άξονα της επιδιωκόμενης ασφάλειας.
Με αυτή την έννοια κάθε κίνηση δεξιότερα και πέρα από εκείνο που ορίζει το μέγιστο σημείο της καμπύλης, όχι μόνο δημιουργεί περισσότερους κινδύνους από την ασφάλεια που προσφέρει, αλλά και κινητοποιεί έναν μηχανισμό “κατολίσθησης” στην καθοδική πλευρά της καμπύλης γιατί, η κάθε, επιπλέον, κίνηση θα εκλαμβάνεται από το αντίθετο μέρος ως αυξανόμενη επιθετικότητα και θα προξενεί ανάλογες αντιδράσεις. Αυτό, με την σειρά του, παρωθεί σε ακόμη μεγαλύτερη “επιδίωξη ασφάλειας” που προκαλεί ακόμη περισσότερες αντιδράσεις από το αντίθετο μέρος με αποτέλεσμα, κάποια στιγμή, να προσεγγίζεται το σημείο μηδέν της πραγματικής ασφάλειας.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση που ζούμε σήμερα, με τις δύο από τις τρεις υπερδυνάμεις να έχουν συνολικά στην διάθεσή τους, ετοιμοπαράδοτες, γύρω στις δέκα χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές, με εξασφαλισμένη την αμοιβαία καταστροφή σε περίπτωση σύγκρουσης, αναπόφευκτο είναι αν καταλήξουν στο σημείο 0 της πραγματικής ασφάλειας, να επέλθει η ολική καταστροφή .
Το σφάλμα στο οποίο υπέπεσε ο δυτικός κόσμος στην τριακονταετή πορεία της ανθρωπότητας μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης είναι ότι, έναντι της Ρωσίας, κινήθηκε σταθερά στην δεξιά πλευρά της καμπύλης, χωρίς, μάλιστα, να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος για αυτό-κανείς δεν απειλούσε κανέναν σε μείζονα κλίμακα.
Κάθε κίνηση του δυτικού κόσμου ήταν μία κίνηση πλεονάζουσας επιδιωκόμενης ασφαλείας η οποία προσλαμβανόταν από την άλλη πλευρά ως μία κίνηση επιθετικότητας.
Η επέκταση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά παρά τις δεσμεύσεις που υπήρχαν, ο βομβαρδισμός και η ισοπέδωση της Γιουγκοσλαβίας όχι για κάποιον ανθρωπιστικό λόγο αλλά για το Rambouillet 2, η μονομερής απόφαση των ΗΠΑ για κατάργηση της συμφωνίας ΑΒΜ το 2001, η εισβολή στο Ιράκ για τα υποτιθέμενα όπλα μαζικής καταστροφής που διατηρούσε o Σανταμ Χουσεϊν, ή η εγκατάσταση των “αντιπυραυλικών συστημάτων” στην Πολωνία και στην Ρουμανία που ενώ θεωρητικά έχουν ως αποστολή την αναχαίτιση πυραύλων που το Ιράν και η Βόρειος Κορέα ακόμη δεν διαθέτουν, την ίδια στιγμή, με την προσθήση πυρηνικής γόμωσης μπορούν να λειτουργήσουν ως πύραυλοι Κρουζ ικανοί να επιφέρουν το αιφνιδιαστικό και καταστροφικό “πρώτο πλήγμα” στην Ρωσία , είναι κάποιες από τις κινήσεις αυτές.
Τον ίδιο χαρακτήρα, επίσης, έχουν και η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συμφωνία για πύραυλους μικρού και μεσαίου βεληνεκούς το 2019, η συνεχής πίεση σχετικά με την πώληση του ρωσικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, η συζήτηση περί ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και το συναφές ενδεχόμενο δημιουργίας αμερικανικών βάσεων στο έδαφός της.
Όλες αυτές είναι ενέργειες οι οποίες, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι αποβλέπουν στην ασφάλεια του δυτικού κόσμου, έχουν το κοινό χαρακτηριστικό πως βρίσκονται όλες στην δεξιά πλευρά της καμπύλης. Κάθε αντίθετο μέρος θα τις εξελαμβάνε ως επιθετικές, πολλώ δε μάλλον ένα καθεστώς το οποίο χαρακτηρίζεται από τον ερμητικά κλειστό και αγκυλωμένο τρόπο σκέψης του όσον αφορά την άμυνα και την ασφάλεια.
Αναπόφευκτο, λοιπόν, αποτέλεσμα ήταν το καθεστώς αυτό να αισθανθεί απειλούμενο και να αντιδράσει με τον τρόπο που αντέδρασε, με αποκλειστικό θύμα τον ουκρανικό λαό. Εκείνον, δηλαδή, τον λαό, τον οποίο ο δυτικός συνασπισμός ισχυριζόταν ότι ήθελε να προστατεύσει, πείθοντας περί τούτου και τους αφελέις (;) πολιτικούς του ηγέτες, πλην όμως τώρα, εκτός από τα ωραία λόγια που του απευθύνει, δεν μπορεί να κάνει τίποτα ουσιαστικό για να τον υποστηρίξει, χωρίς να διακινδυνεύσει μία γενικευμένη σύρραξη.
Το χειρότερο από όλα, βέβαια, είναι πως, πέρα από την εκτυλισσόμενη τραγωδια, υπάρχει ένα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα και αυτό είναι το πως θα συνεχίσουμε από δω και στο εξής. Μία πραγματική απειλή για το μέλλον της ανθρωπότητας διαμορφώνεται από το ενδεχόμενο, ο δυτικός συνασπισμός, ερεθισμένος από την βαρβαρότητα της ρωσικής αντίδρασης, να συνεχίσει να κινείται στη δεξιά πλευρά της καμπύλης. Να θεωρήσει, δηλαδή, πως ο ουκρανικός πόλεμος είναι μία ακόμη αιτία, πιό σοβαρή από όλες τις άλλες, για να επιδιώξει “περισσότερη ασφάλεια” με την έννοια της ένταξης στο ΝΑΤΟ και χωρών που δεν ανήκουν σήμερα σε αυτό, όπως η Σουηδία και η Φινλανδία, με τοποθέτηση, παράλληλως, βαλλιστικών πυραύλων στο έδαφός τους, ώστε να “θωρακιστούν” έναντι της ρωσικής απειλής.
Η πιό πιθανή συνέχεια, φυσικά, σε μία τέτοια περίπτωση, θα είναι να κλιμακωθεί η αντιπαράθεση, με ενδεχόμενη ακόμη και την ολική στρατιωτική σύγκρουση των δύο υπερδυνάμεων με καταστροφικό αποτέλεσμα για την ανθρωπότητα .
Αντίθετα από μία παρόμοια τραγική πιθανή εξέλιξη εκείνο που θα πρέπει να γίνει, έστω και αν είναι δύσκολο πολιτικά στην παρούσα στιγμή, λόγω της έξαψης του θυμικού στις κοινωνίες μας, είναι
η υποχώρηση του δυτικού κόσμου προς το πάνω μέρος της καμπύλης με την αποδοχή του γεγονότος ότι και η Ρωσία, παρά την κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου που συνιστά η εισβολή της στην Ουκρανία, έχει θεμιτές μέριμνες ασφαλείας που θα πρέπει να διασκεδαστούν.
Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την προώθηση της δημιουργίας μίας ουδέτερης ζώνης μεταξύ των δύο συνασπισμών, στην οποία, το βασικό και μόνο χαρακτηριστικό θα είναι η αποστρατικοποίηση, με βάση ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας και από τις δύο πλευρές. Η στρατιωτική ουδετερότητα δεν θα αφορά, φυσικά σε καμμία περίπτωση το πολίτευμα ή τον χαρακτήρα του κοινωνικού καθεστώτος. Η Αυστρία, μετά το 1955 ή η Ελβετία (και όχι η Φιλανδία) είναι δύο καλά παραδείγματα για τα χαρακτηριστικά των κρατών μίας παρόμοιας ουδέτερης ζώνης. Αυτή είναι η μόνη λύση για την αποφυγή της πιθανότητας να ζήσουμε τις επόμενες δεκαετίες σε ένα καθεστώς τρόμου, εντάσεως και, ενδεχομένως, ολικής καταστροφής. Εκείνο που πρέπει να γίνει είναι η επιστροφή και των δυο μερών στο σημείο της καμπύλης ασφαλείας όπου η προσδοκώμενη ασφάλεια θα ισούται με την ανώτερη δυνατή πραγματική ασφάλεια για όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις, και στους δύο συνασπισμούς.
Προσφυγόπουλα από την Ουκρανία στην Πολωνία
Στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
