Αρχική Blog Σελίδα 2027

How the Ukrainian Battlefield Redefines the World

0

By

The war in Ukraine is a humanitarian tragedy to be sure, but that’s not why it has commanded the world’s attention. After all, there are humanitarian crises taking place in Yemen, Syria and other countries as I write this. From a geopolitical perspective, the war is potentially a watershed moment – that is, if European politico-military unity endures, creating a new model of Europe and redefining the functioning of the global system. A secondary issue is whether China’s view of the world will change too as it either seeks a new understanding with the United States or becomes more estranged from it.

The Russians have fought a surprisingly poor war so far in Ukraine, especially when you consider their goals: to secure Ukraine as a buffer from the West, and to demonstrate Russian power as a force to be reckoned with. So far, the war has done the opposite. In some cases this is surmountable: In Afghanistan, Iraq and Vietnam, for example, the United States failed to impose its will and was seen by some as a power in decline. The difference is that those countries were not essential to American security. Ukraine is vital to Russia’s.

So now Russia is looking for reinforcements from Syria, Belarus, the Wagner Group, and so on. Even if Moscow finds willing participants, it takes time to transport troops, familiarize them with the battlefield, and insert them in the combat structure. And even if Moscow succeeds in doing all these things, it still portends a long and drawn-out conflict. To many observers, the need to recruit foreign troops indicates a failure of Russian commanders, a weakness in training and motivating troops, and logistical problems.

If Russia wanted to create a sense in Europe that it could invade at will – something it likely would not have done, but something that would have potentially caused Europe to find an accommodation with Moscow or reconsider its relationship with the U.S., just in case – it has failed. For now at least, it has brought the United States and Europe closer than before. The continued combat and the brutality that Russia now seems to think are required to defeat Ukraine only galvanize it more. It’s hard to think of an outcome for Russia, short of using weapons of mass destruction, that leaves the West worried about Russia as a major threat.

And that’s not just because of Russia’s poor performance on the battlefield. Great power status is partly military and partly economic. Russia’s gross domestic product in 2001 was $1.6 trillion, ranked 11th in the world just behind South Korea. Since then, Russia has limped along from volatile energy prices, the 2008 financial crisis, the COVID-19 pandemic, and now crippling sanctions in response to its invasion. In other words, it can no longer be thought of as an economic power either. And this changes our understanding of the world where Russia was considered a great power, due to its military force, accepting a weak economy.

Weeks before the war began, China sought an alliance with Russia because it needed friends in the face of the massive U.S. alliance structure running from Japan to India. As I have mentioned, China has no significant allies, save Pakistan. China knew it could not provide economic support to Russia – it has its own problems to manage – but at the very least, China needed some relief, which it hoped to achieve by harnessing Russian military power to force the United States and Europe to recalculate the threat that sanctions against it poses.

Aside from the military aspect, Russia benefitted from the possibility of financial support from China, or at least the impression to lenders that China was backing the Russian economy. It was obvious that Russia’s ability to contribute significant force to a Chinese battlefield was limited, as was China’ willingness to adopt a weak Russian economy. The alliance had the power of instilling fears in those whom they wanted to be afraid.

The alliance is still rhetorically there, but the possibility of actual support is not. Russia has already been damaged by economic actions from the United States and its allies, and China, at this economic juncture, cannot afford to be caught in the trap Russia is in. Any military support would run afoul of sanctions. Put simply, Russia is a liability for China.

Beijing’s decision to announce its alliance with Russia, I suspect, was based on knowledge of Russia’s invasion. This made an alliance attractive to China when it believed Russia was capable of a quick and easy victory, one that would, in theory, force the West to reconsider their position on a China that could, maybe, replicate the Russian strategy.

Russia’s incompetence has forced China to do everything it can to recoup, and thus it needs to reconsider its relationship with the U.S. It is in a severe economic downturn. Its alliance with Russia hasn’t borne any fruit, nor is it likely to. The United States and Europe have developed a model of economic warfare that, if applied to China, would seem to be extremely damaging. China’s short-term strategy, then, is to appear confident, maintaining its rhetorical support for Russia and criticizing the U.S., while it considers its next move.

Notably, Taiwan isn’t the next move. China has seen firsthand that wars can go wrong and thus that an invasion of Taiwan is something to avoid for now.

If we think about the great powers of the world, we normally list the United States, Europe and Russia. Russia will have a problem claiming something like that unless it does something startlingly effective. Europe is a great power if it sticks together militarily and economically. It is doing that now, but as fear of Russia dissipates, old tensions will emerge. China is still a great power, albeit one with an untested military and a troubled economy. For now, the United States alone remains great economically and militarily.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και η προοπτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης

0

Το βασικό ερώτημα για την Ε.Ε. είναι εάν θα γίνει πόλος ενός πολυπολικού συστήματος ή μέρος ενός στρατοπέδου στο νέο ψυχροπολεμικό διπολισμό.

Αυτή η δημοσίευση αναρτήθηκε στην κλειστή πλέον Πλατφόρμα Αρθρογράφου Huffpost. Οι συνεργάτες αρθρογράφοι έχουν τον έλεγχο της δουλειάς τους και αναρτούσαν δημοσιεύσεις ελεύθερα στον ιστότοπό μας. Εάν θεωρείτε πως πρέπει να επισημάνετε αυτήν την καταχώριση ως καταχρηστική, στείλτε μας ένα e-mail.
VIA ASSOCIATED PRESS

Οι εξελίξεις στην ανατολική Ευρώπη με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχουν πυκνώσει τον ιστορικό χρόνο σε βαθμό ασύλληπτο για τον μέσο ευρωπαίο. Από τα τέλη Φεβρουαρίου έχει παραχθεί τόση «Ιστορία» που σχεδόν δεν μπορεί να καταναλωθεί από κανέναν μας, πόσο δε μάλλον όταν αυτή η αλυσιδωτή αντίδραση οφείλεται σε έναν πόλεμο. Πόλεμο, το τρομερό πρόσωπο του οποίου είχαμε ξεχάσει, που θεωρούσαμε πως ανήκε στο μακρινό παρελθόν της ηπείρου, με εικόνες βγαλμένες από ένα δυστοπικό πεδίο όπου άμαχοι, στρατιώτες, πολιτικές και στρατιωτικές υποδομές είναι στόχοι.

Αυτό το συλλογικό ηλεκτροσόκ αρχικά των κοινωνιών της Ευρώπης δεν θα μπορούσε να περιοριστεί μόνο σε αυτές και να μην επηρεάσει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες. Η κατάρρευση των μεταψυχροπολεμικών σταθερών και βεβαιοτήτων δεν αγγίζει μόνο τη συλλογική ψευδαίσθηση ασφάλειας, διαρκούς ειρήνης και προσιτού καταναλωτισμού αλλά αμφισβητεί πολλές στρατηγικές επιλογές και έχει άμεσες επιπτώσεις σχεδόν σε όλα τα πεδία της πολιτικής και οικονομικής ζωής.

Αν και θα ήταν πρόωρο να προβεί κανείς σε μια συνολική αποτίμηση των γεγονότων, ιδιαίτερα τη στιγμή που αυτά ακόμη εξελίσσονται, υπάρχουν ορισμένες δομικές αλλαγές και τάσεις που είναι πλέον εμφανείς. Αλλαγές σε πεδία κεφαλαιώδους σημασίας που de facto μας εισάγουν σε μια νέα περίοδο. Η κατάρρευση πληθώρας βεβαιοτήτων και των βασικών συντεταγμένων της μεταψυχροπολεμικής περιόδου ήρθε να επιβεβαιώσει πως όχι μόνο δεν υπήρξε ποτέ «τέλος της Ιστορίας» αλλά μάλλον βρισκόμαστε στα εισαγωγικά κεφάλαια ενός νέου τόμου.

Ειδικά για την Ευρωπαϊκή Ένωση, την υπερεθνικό αυτό οργανισμό που μας ενδιαφέρει άμεσα, το 2022 είναι έτος καμπής. Μια αλληλουχία κρίσεων αρχής γενομένης από το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2008, την ελληνική οιονεί χρεωκοπία το 2010 – και τη συνακόλουθη ανατάραξη οικονομιών του ευρωσυστήματος, το ξέσπασμα της πανδημίας του κορωνοϊού το 2020 και τώρα την εισβολή της Ρωσίας και τον πόλεμο, έχει επιδράσει σε όλο το οικοδόμημα.

Σε όλες τις κρίσεις η απόκριση της Ένωσης δεν ήταν η ίδια. Όσο πιο πίσω πηγαίνουμε, τόσο μεγαλύτερη χρονοκαθυστέρηση στην προσαρμογή παρατηρούμε. Η διάσωση της Ελλάδας και του ευρώ πήρε 5 με 6 περίπου χρόνια, ενώ η απόκριση στις πιεστικές ανάγκες της υγειονομικής κρίσης ήρθε αισθητά πιο γρήγορα. Η δημοσιονομική χαλάρωση και η δυνατότητα χρηματοδότησης ελλειμμάτων προς κάλυψη πιεστικών υγειονομικών αλλά και κοινωνικών αναγκών ανέτρεψε σε μία νύχτα νόρμες που ήταν γραμμένες στο μάρμαρο. Τώρα βέβαια υπήρχαν οι δομές, οι μηχανισμοί, μια καλώς νοούμενη πολιτική και οικονομική ωριμότητα και ένα παγκόσμιο γεγονός χωρίς κάποιον φανερά υπαίτιο – δεν παύει όμως να είναι μια εξέλιξη για τα δεδομένα της Ένωσης γρήγορη.

Σε ό,τι αφορά όμως στα του πολέμου στην Ουκρανία παρατηρούμε μια μοναδική στα χρονικά αναθεώρηση πολιτικών μέσα σε μία εβδομάδα. Πολιτικών όχι πρόσκαιρων και επιδερμικών αλλά στρατηγικών επιλογών δεκαετιών. Είναι μάλλον η ωμή ισχύς των όπλων που μας ξυπνά (;) από τον λήθαργο και η εγγύτητα με τα πεδία των μαχών που καθιστούν πρωτεύοντα όλα εκείνα που είχαμε ξεχάσει.

Πρώτα από όλα η ενεργειακή εξάρτηση από τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της Ρωσίας είναι αδιανόητη. Ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι με μέρος των δισεκατομμυρίων ευρώ που στέλνουμε κάθε χρόνο στη Ρωσία (για φθηνή μέχρι πρόσφατα ενέργεια) θα μπορούσαμε να χρηματοδοτήσουμε επενδύσεις στην ίδια την Ευρώπη. Από την πυρηνική ενέργεια μέχρι μια παλέτα επιλογών από ΑΠΕ, η Ένωση θα μπορούσε να υπηρετήσει την πολιτική της ενεργειακής μετάβασης πιο ομαλά, χωρίς να εξαρτάται γεωπολιτικά από άλλες δυνάμεις.

Δεύτερο, πολιτικός και οικονομικός γίγαντας με στρατιωτική ισχύ νάνου, παραμένει νάνος. Μπορεί το ΝΑΤΟ να επανεπιβεβαιώνει τους συμμαχικούς δεσμούς των μελών του και να γίνεται ξανά θελκτική επιλογή για πολλές χώρες, δεν μπορεί όμως να είναι ο στρατιωτικός βραχίονας της Ένωσης – ειδικά εάν η τελευταία φιλοδοξεί να διαδραματίσει έναν πιο ανεξάρτητο ρόλο σε πλανητικά ζητήματα.

Βασική παράμετρος είναι ο επανεξοπλισμός της Γερμανίας και η αύξηση των αμυντικών δαπανών των περισσότερων κρατών. Αυτή η εξέλιξη εάν συνδυαστεί με επαναβιομηχάνιση της ηπείρου, έρευνα και καινοτομία μπορεί να δημιουργήσει νέο πλούτο ως αντιστάθμισμα των πόρων που θα δαπανηθούν. Με λίγα λόγια δηλαδή η ρεαλιστική οstpolitik των Γερμανών της μεταπολεμικής περιόδου πρέπει να αντικατασταθεί με μια ρεαλιστική πολιτική για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το νέο περιφερειακό σύστημα ασφάλειας πρέπει να αποτυπώνει τα νέα δεδομένα όπως αυτά θα διαμορφώνονται και όχι με αυτά του 1991.

Τρίτο, επισιτιστική επάρκεια και βελτίωση αποδόσεων της αγροδιατροφικής παραγωγής. Αυτός είναι ένας στόχος που αφορά ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ελλάδα που παρατηρείται χαμηλή στρεμματική απόδοση και αδυναμία αποδοτικής εκμετάλλευσης συγκριτικά με προηγμένες χώρες. Είναι μια στρατηγική επιλογή για την Ένωση που δυνητικά οδηγεί αφενός σε επισιτιστική ασφάλεια και αφετέρου σε έναν δομικό εκσυγχρονισμό των περιφερειακών οικονομιών. Ακόμη δηλαδή και στο σενάριο συνέχισης της παγκοσμιοποίησης όπως την γνωρίζαμε, η επένδυση στον αγροδιατροφικό τομέα είναι μια επένδυση σε διεθνώς εμπορεύσιμους κλάδους της οικονομίας που δεν θα αποδειχθεί χαμένη ή λανθασμένη.

Το βασικό ερώτημα για τον 21ο αιώνα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως αυτό σχηματοποιείται, είναι αν θα επιδιώξει μια αυτόνομη και ανεξάρτητη στάση και φωνή εντός πάντοτε του πολιτικού, οικονομικού και πολιτισμικού άξονα της Δύσης ή αν θα παραμείνει δευτερεύουσα δύναμη εντός αυτού με πρωτοκαθεδρία των Η.Π.Α στον διαφαινόμενο ανταγωνισμό με την Κίνα. Εάν δηλαδή θα γίνει πόλος ενός πολυπολικού συστήματος ή μέρος ενός στρατοπέδου στο νέο ψυχροπολεμικό διπολισμό.

www.huffingtonpost.gr

Σενάριο πυρηνικού χτυπήματος με 90 εκατ. θύματα σε λίγες ώρες

0

Περίπου 34 εκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούσαν να πεθάνουν και άλλα 57 εκατομμύρια να τραυματιστούν σε λίγες ώρες, μετά από ενδεχόμενο πυρηνικό χτύπημα στον ρωσό-ουκρανικό πόλεμο. Αυτή την τρομακτική επίπτωση από την χρήση πυρηνικών όπλων επισημαίνουν σε άρθρο τους οι New York Times, οι οποίοι αναλύουν τις πιθανότητες που υπάρχουν να γίνει πραγματικότητα αυτό το σενάριο.

Οι ανησυχίες για χρήση πυρηνικών όπλων έχουν ενταθεί, σημειώνει η εφημερίδα, μετά την κίνηση του Βλαντιμίρ Πούτιν να τα θέσει σε καθεστώς ετοιμότητας λίγες μέρες μετά την έναρξη του πολέμου και αφού προηγουμένως έχει απειλήσει εμμέσως πλην σαφώς για επιπτώσεις που οι αντίπαλοι του «δεν θα έχουν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους».

Το οπλοστάσιο των πυρηνικών δυνάμεων
Το οπλοστάσιο των πυρηνικών δυνάμεων

Πώς θα απαντήσει ο Πούτιν στην πίεση;

Η εφημερίδα αναφέρει ότι αν ο Πούτιν αισθανθεί εγκλωβισμένος στη σύγκρουση μπορεί να πυροδοτήσει ένα πυρηνικό όπλο μικρότερης ισχύος για να καταναγκάσει την ουκρανική πλευρά να συνθηκολογήσει, ακριβώς όπως έκαναν οι ΗΠΑ με την Ιαπωνία το καλοκαίρι του 1945.

Αναλυτές σημειώνουν, λένε οι New York Times, ότι τα ρωσικά στρατεύματα έχουν εξασκηθεί στη μετάβαση στον πυρηνικό πόλεμο, ως τρόπο για να κερδίσουν το πάνω χέρι μετά από δυσκολίες στο πεδίο της μάχης, δεδομένου μάλιστα ότι η χώρα κατέχει τον μεγαλύτερο αριθμό πυρηνικών όπλων του κόσμου.

«Οι πιθανότητες είναι λίγες αλλά αυξάνονται», δήλωσε ο Ούλριχ Κουν, ειδικός σε θέματα πυρηνικής ενέργειας στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου και στο Carnegie Endowment for International Peace. «Ο πόλεμος δεν πηγαίνει καλά για τους Ρώσους», παρατήρησε, «και η πίεση από τη Δύση αυξάνεται».

Πυρηνικά σε απομακρυσμένη περιοχή

Ο Πούτιν θα μπορούσε να ρίξει πυρηνικά σε μια ακατοίκητη περιοχή αντί για στρατεύματα, δήλωσε ο Δρ Κουν. Σε μελέτη του 2018, ο ίδιος περιέγραψε ένα σενάριο στο οποίο η Μόσχα πυροδοτεί μια βόμβα πάνω από ένα απομακρυσμένο τμήμα της Βόρειας Θάλασσας ως σηματοδότηση για τα πιο πιο θανατηφόρα πλήγματα που θα ακολουθήσουν.

«Είναι φρικτό να μιλάμε για αυτά τα πράγματα», δήλωσε ο Δρ Κουν σε συνέντευξή του. «Αλλά πρέπει να σκεφτούμε ότι αυτό γίνεται πιθανό».

Η Ουάσινγκτον αναμένει περισσότερες ρωσικές κινήσεις στην σφαίρα των πυρηνικών τις επόμενες ημέρες. Η Μόσχα είναι πιθανό να «βασίζεται όλο και περισσότερο στο πυρηνικό αποτρεπτικό της μέσο για να δώσει σήμα στη Δύση και να προβάλλει δύναμη», δήλωσε την Πέμπτη στην Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Βουλής των Αντιπροσώπων ο υποστράτηγος Σκοτ Ντ. Μπέριερ, διευθυντής της Υπηρεσίας Πληροφοριών Άμυνας.

Η εφημερίδα αναφέρει ότι ο Τζο Μπάιντεν θα ταξιδέψει στις Βρυξέλλες την Πέμπτη για να παραστεί στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, όπου θα συζητηθεί και η πιθανότητα η Ρωσία να χρησιμοποιήσει χημικά, βιολογικά ή πυρηνικά όπλα.

Ο Τζέιμς Ρ. Κλάπερ Τζ., απόστρατος στρατηγός της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος διετέλεσε διευθυντής των εθνικών μυστικών υπηρεσιών του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε ότι η Μόσχα είχε χαμηλώσει τον πήχη για τη χρήση πυρηνικής ενέργειας μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, όταν ο ρωσικός στρατός αποδυναμώθηκε. Σήμερα, πρόσθεσε, η Ρωσία θεωρεί τα πυρηνικά όπλα ως χρηστικά και όχι ως μια αδιανόητη επιλογή.

O Τζέιμς Κλάπερ Τζ
O Τζέιμς Κλάπερ Τζ

«Δεν τους ένοιαζε», δήλωσε ο Κλάπερ Για τον κίνδυνο απελευθέρωσης ραδιενέργειας λόγω της επίθεσης στον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια ο Κλάπερ δήλωσε ότι οι Ρώσοι «δεν ενδιαφέρονταν. «Προχώρησαν και έριξαν εναντίον του. Αυτό είναι ενδεικτικό της ρωσικής laissez-faire στάσης. Δεν κάνουν τις διακρίσεις που κάνουμε εμείς για τα πυρηνικά όπλα», είπε.

Η προσομοίωση που ανατριχιάζει

Τα μικρότερα σύγχρονα πυρηνικά όπλα είναι λιγότερο καταστροφικά από τις βόμβες που χτύπησαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ωστόσο οι αναλυτές λένε ότι με αυτό τον τρόπο υπονομεύουν το πυρηνικό «ταμπού» και τροφοδοτούν την ψευδαίσθηση ότι η χρήση τους μπορεί να είναι ελεγχόμενη.

Η πραγματικότητα δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο διαφορετική. Προσομοίωση που έκαναν ειδικοί του Πανεπιστημίου Πρίνστον ξεκίνησε με προειδοποιητικό πυρηνικό χτύπημα της Ρωσίας, το οποίο ακολουθήθηκε από απάντηση του ΝΑΤΟ και μια πρωτοφανή κλιμάκωση που απέφερε περισσότερες από 90 εκατομμύρια θύματα μέσα σε λίγες ώρες.

 

 

Ο αριθμός των μικρότερων πυρηνικών κεφαλών δεν ρυθμίζεται από τις υπάρχουσες Συνθήκες ελέγχου των εξοπλισμών, λένε οι New York Times, οι οποίοι σημειώνουν ότι η Ρωσία διαθέτει περίπου 2.000. Από την πλευρά τους, οι ΗΠΑ έχουν περίπου 100 στην Ευρώπη.

Οι ρωσικές πυρηνικές κεφαλές θα μπορούσαν, σύμφωνα με την εφημερίδα, να τοποθετηθούν στις συστοιχίες πυραύλων Iskander που έχουν τοποθετηθεί στη Λευκορωσία και στα ανατολικά της στο ρωσικό έδαφος, αν και δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η Ρωσία τους έχει οπλίσει. Ο Ρώσος πρώην διπλωμάτης Νικολάι Σόκοφ, δήλωσε ότι πυρηνικές κεφαλές θα μπορούσαν να τοποθετηθούν και σε πυραύλους κρουζ. «Από το εσωτερικό της ρωσικής επικράτειας, μπορούν να φτάσουν σε όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας» είπε.

Ρωσικός πύραυλος Iskander
Ρωσικός πύραυλος Iskander

Η απάντηση του Μπάιντεν

Δεν είναι σαφές πώς θα αντιδρούσε ο Τζο Μπάιντεν στη χρήση πυρηνικού όπλου από τον Βλαντίμιρ Πούτιν, αναφέρουν οι New York Times. Οι εμπειρογνώμονες λένε ότι τα σχέδια πολεμικής αντιμετώπισης σε γενικές γραμμές κλιμακώνονται από προειδοποιητικές βολές σε μεμονωμένα χτυπήματα έως πολλαπλά αντίποινα και ότι το πιο δύσκολο ερώτημα είναι αν υπάρχουν αξιόπιστοι τρόποι για να αποτραπεί η κλιμάκωση μιας σύγκρουσης.

Ο Κλάπερ δήλωσε ότι δεν είναι σίγουρος για το τι θα συμβούλευε τον Μπάιντεν εάν ο Πούτιν εξαπέλυε τα πυρηνικά του όπλα. «Πότε σταματάς;», αναρωτήθηκε. «Δεν μπορείς να συνεχίζεις να γυρίζεις και το άλλο μάγουλο. Κάποια στιγμή θα πρέπει να κάνουμε κάτι», δήλωσε χαρακτηριστικά.

zougla.gr

Γιάννης Μαγκριώτης: Πως, η ακρίβεια, γεμίζει τα κρατικά ταμεία και αδειάζει τα πορτοφόλια των πολιτών

0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Μετά τους τρελούς λογαριασμούς της ηλεκτρικής ενέργειας και του φυσικού αερίου, ακολούθησαν οι τρελές τιμές στα καύσιμα.

Η κυβέρνηση, μπορεί να λέει ότι είναι εισαγόμενη η ακρίβεια και σε μεγάλο βαθμό είναι, όμως πως δικαιολογείται και πάλι, όπως στην πανδημία, όπου έχουμε τα χειρότερα αποτελέσματα, από όλες τις χώρες της ΕΕ, της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, να έχουμε τις υψηλότερες τιμές και στα καύσιμα;. Σίγουρα ένας βασικός λόγος είναι ο υψηλότερος Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης και ο υψηλότερος ΦΠΑ.

Αυτό σημαίνει, ότι το κράτος φορολογεί την κατανάλωση, με τον έμμεσο αυτό τρόπο, πολύ περισσότερο από χώρες που έχουν πολύ πιο υψηλά εισοδήματα.

Όμως, τι συμβαίνει, όταν, κάποιος έκτακτος λόγος, όπως την περίοδο που διανύουμε, που οι έκτακτοι λόγοι είναι πολλοί, εκτινάσσουν πολύ πάνω από το συνηθισμένο τις τιμές;

Τότε, εκτός από την αλυσίδα του ιδιωτικού τομέα, που αυξάνει την κερδοφορία του, με την αρχή της αλυσίδας, να έχει τα μεγαλύτερα κέρδη, αποτέλεσμα της κερδοσκοπίας τους, κάτι που οι κυβερνήσεις, είτε δεν θέλουν είτε αδυνατούν να ελέγξουν, κερδοσκοπεί και το δημόσιο, δηλαδή η κυβέρνηση, κερδοσκοπεί εις βάρος της οικονομίας, της παραγωγής και περισσότερο εις βάρος των καταναλωτών, δηλαδή της πλειοψηφίας των πολιτών.

Η χώρα μας, δεν φημίζεται για τους επαρκείς ελεγκτικούς μηχανισμούς, αφήνω την κυβερνητική βούληση, για να περιορίσει την ιδιωτική κερδοσκοπία.

Δυστυχώς όμως, σε μερικές περιπτώσεις, λόγω των υψηλών έμμεσων φόρων στα καύσιμα, η κερδοσκοπία του κράτους, δηλαδή της κυβέρνησης, είναι πολύ μεγάλη.

Πολλές κυβερνήσεις της ΕΕ, αν και έχουν χαμηλότερους συντελεστές φορολόγησης από την χώρα μας, τους κατέβασαν και άλλο, για να βοηθήσουν την παραγωγική οικονομία τους και φυσικά την πλειοψηφία των καταναλωτών, μειώνοντας και τα κρατικά έσοδα. Η δική μας κυβέρνηση, θεωρεί αυτή την επιλογή υπονόμευση της δημοσιονομικής σταθερότητας και ακραίο λαϊκισμό.

Έχει όμως βάση, αυτό που λέει; Όχι φυσικά.

Ο ΕΦΚ στην βενζίνη, την απλή αμόλυβδη, στην χώρα μας, έχει 700 ευρώ/χιλιόλιτρο, ο ελάχιστος συντελεστής σε ΕΕ είναι 359 ευρώ/χιλιόλιτρο. Πετρέλαιο εσωτερικής καύσης κινητήρων 410 ευρώ/χιλιόλιτρο στην Ελλάδα, 330 ευρώ/χιλιόλιτρο, ο ελάχιστος συντελεστής στην ΕΕ.

Στις ανακοινώσεις της η κυβέρνηση, για την ανακούφιση του παραγωγικού κόσμου και των νοικοκυριών, είπε ότι:

  1. Θα επιδοτήσει 60 λίτρα τον μήνα, για τρείς μήνες, για οικογενειακά εισοδήματα μέχρι 30.000 ευρώ, δηλαδή, πάντα σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης, για 3.οοο.οοο περίπου νοικοκυριά και για ένα αυτοκίνητο
  2. Η επιδότηση θα είναι 22 ευρώ το λίτρο για την αμόλυβδη βενζίνη των 95 οκτανίων και 15 ευρώ το λίτρο, για το πετρέλαιο κίνησης(diesel).
  3. Το συνολικό ποσό που θα διαθέσει η κυβέρνηση το υπολογίζει περίπου στα 130.000.000 ευρώ.

Αν τώρα κάνουμε μερικές απλές αριθμητικές πράξεις, θα βρεθούμε μπροστά σε μια μεγάλη δυσάρεστη έκπληξη για την κοινωνία και πολύ ευχάριστη, για την κυβέρνηση. 

 Με μέση τιμή το λίτρο η απλή αμόλυβδη, όπως αναφέρεται στο παρατηρητήριο τιμών του υπουργείου ανάπτυξης, τις τελευταίες ημέρες,   2,1 ευρώ, για 60 λίτρα ο καταναλωτής, θα πληρώσει 126 ευρώ. Τον Σεπτέμβριο με μέση τιμή στο 1,5 περίπου για τα 60 λίτρα πλήρωνε 90 ευρώ, δηλαδή 36 ευρώ περισσότερα σήμερα.  Η ανακούφιση της κυβέρνησης είναι 22 λεπτά το λίτρο, δηλαδή 13,2 ευρώ στα 60 λίτρα. Επειδή όμως η μέση κατανάλωση ενός μέσου κυβισμού αυτοκίνητου, κατ’ ελάχιστο είναι 120 λίτρα τον μήνα,  αυτό σημαίνει ότι θα πληρώσει ο καταναλωτής, το ελάχιστο 58,8 ευρώ, περισσότερα τον μήνα.

Να δούμε τώρα, πόσα περισσότερα ευρώ εισπράττει το κράτος σήμερα από ότι τον Σεπτέμβριο : Τον Σεπτέμβριο το κράτος στα 60 λίτρα έπαιρνε 54 ευρώ. Σήμερα για τα ίδια λίτρα εισπράττει 75,6 ευρώ. Και επειδή θα βάλουμε δύο φορές το μήνα από 60 λίτρα περίπου, το κράτος θα εισπράξει 151,2, τουλάχιστον τον μήνα από το κάθε αυτοκίνητο. 

Και επειδή, όπως είπε η κυβέρνηση, αυτό θα ισχύσει, για περίπου 3.000.000 νοικοκυριά και για το ένα αυτοκίνητο της οικογένειας, το επιπλέον ποσό που θα εισπράξει το κράτος είναι 529.200.000 ευρώ. Υπάρχουν και άλλα 3.000.000 αυτοκίνητα, πάντα σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης, τα οποία δεν θα έχουν καμία επιδότηση. Εάν και αυτά, θα έχουν την ίδια περίπου κατανάλωση, τότε το κράτος θα εισπράξει περίπου 648.000.000 ευρώ περισσότερα από τον Σεπτέμβριο, δηλαδή συνολικά 1.177.200.000. περισσότερα.

Το συνολικό ποσό που θα δώσει η κυβέρνηση, όπως το ανακοίνωσε, είναι 130.000.000 ευρώ, δηλαδή στο τέλος του τριμήνου θα μείνουν στα κρατικά ταμεία 1.047.200.000 ευρώ περισσότερα.  

Τα ποσά φυσικά δεν μπορεί να είναι ακριβή, γιατί δεν ξέρουμε πόσο διάστημα η μεσοσταθμική τιμή θα είναι στα 2,1 ευρώ το λίτρο, το τρίμηνο μπορεί να ανέβει, μπορεί και να κατέβει, μπορεί και να κρατήσει περισσότερο από τρείς μήνες η τιμή, πάνω από την βάση του 1,5 ευρώ το λίτρο, που πήραμε την μέση τιμή του Σεπτέμβρη, όπως μπορεί η γενικευμένη ακρίβεια, να οδηγήσει σε περιορισμό ή και ακινητοποίηση, πολλών αυτοκινήτων. Όμως σε κάθε περίπτωση σε αυτήν την κλίμακα θα είναι περίπου τα ποσά.

Το ίδιο και χειρότερα είναι τα πράγματα με το πετρέλαιο κίνησης. Φυσικά τα ίδια αναλογικά ισχύουν με το φυσικό αέριο και την ηλεκτρική ενέργεια.

Τώρα είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί περιχαρής η κυβέρνηση ανακοίνωσε υπέρβαση εσόδων του δημοσίου κατά 538.000.000 ευρώ, από τις προβλέψεις του προϋπολογισμού, ενώ λόγω παράτασης της πανδημίας, μείωσης της οικονομικής δραστηριότητας, λόγω πανδημίας και ακρίβεια, αύξησης των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο, έπρεπε να έχουμε λογικά έσοδα, κάτω των προβλέψεων του προϋπολογισμού.

Όσο πιο μεγάλη είναι η ακρίβεια και όσο πιο υψηλός είναι ο πληθωρισμός, τόσο περισσότερα εισπράττει το δημόσιο, από τους πολίτες. Βέβαια, μέχρι ένα όριο, γιατί, από ένα σημείο και μετά, αρχίζει η κατάρρευση, εάν μάλιστα υπολογίσουμε και την αύξηση των επιτοκίων που μοιραία θα φέρει ο υψηλός πληθωρισμός, τότε θα βρεθούμε κοντά στο 2008.

  • Ο Γιάννης Μαγκριώτης διετέλεσε υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ

 

Δημήτρης Γαρούφας: Η δική μας επανάσταση

0

 

                                              Του Δημήτρη Γαρούφα*

Αφορμή για το σημερινό άρθρο ήταν  συζήτηση με Ελληνομαθή συνάδελφο από γειτονική χώρα  ο οποίος θαύμαζε μεν την Ελληνική επανάσταση του 1821 αλλά  αγνοούσε την επανάσταση των Ελλήνων στη Μακεδονία το 1821 και 1822 και θεωρούσε πως η λεγόμενη επανάσταση του ΄Ηλιντεν το 1903 στο Κρούσοβο αποτελούσε την μοναδική επανάσταση στην Μακεδονία. Δεν είχε προκατάληψη ο συνάδελφος αλλά κι αυτός αγνοούσε, όπως όλοι σχεδόν στο εξωτερικό, την επανάσταση των Ελλήνων στη Μακεδονία το 1821 και 1822  κι΄ αυτό δυστυχώς οφείλεται στην ελλιπή προβολή  της .

Η επανάσταση του ΄Ηλιντεν κράτησε σχεδόν μόνο 8 μέρες. Κι ΄όπως αναφέρει ο Μοναστηριώτης  Γ.Μόδης στο βιβλίο του « Ο μακεδονικός αγών και η νεώτερη μακεδονική ιστορία» σελ.101,έκδοση της ΕΜΣ το1967,  μπήκαν στο Κρούσοβο Βούλγαροι Κομιτατζήδες με επιτελάρχη ένα Βούλγαρο αξιωματικό κι΄΄εμειναν 8-9 μέρες και τόβαλαν στα πόδια μόλις φάνηκε ο Τουρκικός στρατός χωρίς να ρίξουν τουφεκιά και πολέμησε  με λίγους μόνο ο Κρουσοβίτης Πίτο Γούλι  ενώ οι κομιτατζήδες βρήκαν ευκαιρία να σκοτώνουν «γραικομάνους» και να καίνε Ελληνικά σπίτια. Αλλά αυτή η επανάσταση προβλήθηκε διεθνώς και την πατρότητα της διεκδικούν τώρα και  τα Σκόπια και η Σόφια. Αντίθετα οι επαναστάσεις  των Ελλήνων στη Χαλκιδική το 1821 και στη Νάουσα το 1822  κράτησαν μήνες κι ενώ δεν μπορούσαν  για γεωστρατηγικούς λόγους να είναι νικηφόρες  απασχόλησαν Τουρκικά στρατεύματα κι έδωσαν  χρόνο για να εδραιωθεί η επανάσταση στη νότια Ελλάδα.

Χρήσιμο είναι να επισημανθεί επίσης  ότι με αφορμή τον εορτασμό πέρυσι των 200 ετών από την επανάσταση του 1821 έγιναν πολλές συζητήσεις   για την μορφή της επανάστασης κι΄ από κάποιους συγγραφείς  υποστηρίχθηκε ότι μόνο με την δημιουργία του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους δημιουργήθηκε συνείδηση Ελληνική στους κατοίκους του κράτους αυτού. Αυτοί που αμφισβητούν  την μορφή της εθνεγερσίας εστιάζουν συνήθως την κριτική τους  στην αρνητική συμπεριφορά κάποιων επαναστατών. Βεβαίως κάποια από τα γεγονότα που αναφέρουν είναι αληθινά και δεν ήταν  «άγιοι» όλοι οι Κλεφταρματωλοί ούτε όλοι οι ιερωμένοι αλλά οι τυχόν αρνητικές συμπεριφορές ήταν μεμονωμένα περιστατικά. Η πραγματική αλήθεια είναι ότι στη Φιλική Εταιρεία που προετοίμασε την επανάσταση του 1821 συμμετείχαν άνθρωποι από όλες τις τάξεις: έμποροι, πλοιοκτήτες ,κληρικοί, υπάλληλοι, διανοούμενοι, κλεφταρματωλοί και   στην επανάσταση συμμετείχε σύμπας ο Ελληνισμός.

Μπορεί να είχαν σκοτεινές πλευρές κάποιοι επαναστάτες και μπορεί να ελκύονταν από εμφύλιες διαμάχες αλλά είχαν συνείδηση Ελληνισμού. Για να δούμε πως ήταν το κλίμα στην προεπαναστατική  περίοδο και πως προετοιμάζονταν για την επανάσταση ας δούμε ένα απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Δήμου Τσέλιου(Γεροδήμου) υπαγορευμένα στον Γ.Τερτσέτη και δημοσιευμένα στα «άπαντα Τερτσέτη τ.Γ΄1958.Περιγράφοντας πως δημιουργήθηκαν τα κλεφταρματωλικά σώματα λέει: «Ηύρα τον Ζαφείρη κλεφτικάτο από την Ακαρνανία. Κάθονταν στην Αγια Μαύρα. Μου λέει αυτός: Δημο τι χαλεύεις να πας με τα καράβια; Έρχεσαι να πάμε στο Καρπενήσι; Βγαίνεις και Κλέφτης; Με πήρε τον Ιούλιο μήνα στα 1804 .Εκάθησα ως τις 10 Απριλιου.Λαμπρή.΄Εσμιξα τον Κατσαντώνη. Τέσσερες νομάτοι, εγινήκαμε πέντε. Αντώνης, Λεπενιώτης, Τσόγκας και ένας Θοδωρής. Εξακολουθάγαμε. Εμεγάλωσε ο Αντώνης, έτρεμε η Τουρκιά. Στα 1805 ήρθε κι ο Καραϊσκάκης. Έσμιξε με τον Αντώνη κι αυτός.΄Εφυγε ο Καραϊσκάκης από το Πρεμέτι από τη φυλακή. Από τόπο εις τόπο ήλθε στα ΄Αγραφα. ΄Εγινε κι αυτός πρώτη σκάλα όπως ήμουν κι΄εγώ. Λεπτότερος και υψηλότερός μου, μακρύτερος δεν είχε όψη καλή .Τότε με τον Καραϊσκάκη απόκτησα πιστή αγάπη. Από τότε. Εσκοτώσαμε τον Λιάζακα τον Βεληγκέκα. Εμείς είμεθα σαράντα, εκείνοι χίλιοι. Τον χειμώνα εκαθήμεθα εις ένα λοτριβιό εις το Μεγανήσι με τον Καραϊσκάκη και τον Οδυσσέα. Ο Καραϊσκάκης μου είπε για την Εταιρείαν ότι θα γίνει την ανοιξη…».

Τους λόγους της επανάστασης εκθέτει ο Οδυσσέας Ανδρούτσος σε γράμμα του προς τους Γαλαξιδιώτες  στις 22Μαρτίου 1821 στο οποίο μεταξύ άλλων  γράφει : « Αγαπημένοι μου Γαλαξιδιώτες ήτανε φαίνεται γραπτό να δράξουμε τ΄΄αρματα και να χυθούμε καταπάνω στους τυράννους μας που τόσα χρόνια ανελεήμονα μας τυραγνεύουν. Τι την θέλουμε βρε αδέρφια αυτή την πολυπικραμένη ζωή, να ζούμε αποκάτω στη σκλαβιά και το σπαθί των Τούρκων να ακονιέται στα κεφάλια μας; Δεν τηράτε που τίποτα δεν μας απόμεινε; Οι εκκλησιές μας γενήκανε  τζαμιά  και αχούρια των Τούρκων….Οι φαμελιές και τα παιδιά μας είναι στα χέρια και την διάκριση των Τούρκων. Τίποτα αδέρφια δεν μας έμεινε. Δεν είναι πρέποντας να σταυρώσουμε τα χέρια και να τηράμε τον ουρανό…Ας ρωτήσουμε την καρδιά μας κι΄΄ότι μας απαντυχαίνει ας το βάλουμε γρήγορα σε πράξη….Μια ώρα πρέποντας είναι να ξεσπάσει αυτό το μαράζι όπου μας τρώει την καρδιά. Στα άρματα αδέρφια!. Η να  ξεσκλαβωθούμε η όλοι να πεθάνουμε…».

Οι επαναστάτες είχαν πίστη και συνείδηση γένους από την προεπαναστατική περίοδο  και γι΄ αυτό ο Αλ.Υψηλάντης στην προκήρυξή του τους καλούσε όλους να αγωνισθούν με το «μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος», ενώ η  επανάσταση  λειτούργησε και σαν εγερτήριο για τους λαούς των Βαλκανίων ,επηρέασε μακροπρόθεσμα τις εξελίξεις στα Βαλκάνια  και αποτέλεσε την αρχή μακρόχρονης διαδικασίας διάλυσης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας …

  • Δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

 

 

Κάιρο: Συνάντηση Κορυφής Αιγύπτου- Ισραήλ, Εμιράτων

0

 

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Ναφτάλι Μπένετ, μετέβη σήμερα (Δευτέρα) στην Αίγυπτο, όπου θα συναντηθεί με τον Αιγύπτιο πρόεδρο αλ Σίσι και τον διάδοχο του Αμπού Ντάμπι  Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ.

Οι τρεις ηγέτες θα συζητήσουν τις εξελίξεις στις πυρηνικές συνομιλίες που διεξάγονται στη Βιέννη.

Υπενθυμίζεται ότι μόλις πριν από μια εβδομάδα Ισραήλ και Αίγυπτος  συμφώνησαν για την επέκταση των απευθείας πτήσεων μεταξύ Ισραήλ και Αιγύπτου, στο πλαίσιο της οποίας θα εγκαινιαστεί ένα νέο δρομολόγιο από το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν προς την πόλη Σαρμ ελ Σέιχ.

Σημειώνεται ότι μετά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού Μπένετ στην Αίγυπτο τον περασμένο Σεπτέμβριο, αναφέρθηκε ότι οι ηγέτες «συζήτησαν μια σειρά θεμάτων στην πολιτική, ασφάλεια, οικονομία και τρόπους εμβάθυνσης των δεσμών και ενίσχυσης των συμφερόντων των  δύο χωρών.

«Το Ισραήλ ανοίγεται προς τις χώρες της περιοχής και η βάση αυτής της μακροχρόνιας αναγνώρισης είναι η ειρήνη μεταξύ Ισραήλ και Αιγύπτου.

Επομένως, και από τις δύο πλευρές, πρέπει να επενδύσουμε στην ενίσχυση αυτής της σχέσης και το κάνουμε σήμερα», είπε ο Μπένετ.

Όπως σημειώνει το ισραηλινό δημοσίευμα, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός θα πραγματοποιήσει την πρώτη του επίσημη επίσκεψη στην Ινδία στις αρχές Απριλίου, μετά από πρόσκληση του πρωθυπουργού της Ινδίας, Ναρέντα Μόντι.

maariv.co.il, srugim.co.il

https://www.echedoros-a.gr

ΚΡΙΝΙΩ ΚΑΛΟΓΕΡΙΔΟΥ-«Καζάν καζάν» συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με οδηγό το… όραμα Ντόκου

2

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για το πόσο εθνικά ασύμφορη είναι η μονοδιάστατη Εξωτερική πολιτική μας έναντι της πολυδιάστατης που θα έπρεπε να ακολουθήσει η Ελλάδα αν ήταν πραγματικά ανεξάρτητη χώρα και όχι ημιανεξάρτητη (ως ”αποικία” των Αμερικανών), από την πικρή εμπειρία την οποία βίωσαν τα μέλη του Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών στην αμερικανική πρωτεύουσα πρόσφατα.

Στην Ουάσιγκτον, όπου μεταφέρθηκαν οι εργασίες του κύκλου δημόσιων συζητήσεων (μέλη του οποίου είναι υπουργοί, βουλευτές και στελέχη κομμάτων της χώρας μας υπό τον διοικητή και ιδρυτή του Συμεών Τσομώκο), για να έχουν οι Έλληνες εμπειρογνώμονες ιδίαν αντίληψη για την ατμόσφαιρα που επικρατεί γεωπολιτικά στην Αμερική μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, σε συνάρτηση με τη στάση του State Department στο θέμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Ως θλιβεροί Επιμηθείς που τρέχουν πίσω απ’ τα γεγονότα το υπουργείο Εξωτερικών και το Μαξίμου δεν πήραν προφανώς είδηση ότι από την αρχή των εχθροπραξιών στην Ουκρανία μέχρι τώρα, το τουρκικό λόμπι εκεί εργαζόταν πυρετωδώς και έπεισε κορυφαία στελέχη του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ ότι η Τουρκία είναι φιλειρηνική χώρα που σε γενικές γραμμές δεν έχει διαφορές με τους γείτονές της.

Σαν κερασάκι μάλιστα στην τούρτα των επιχειρημάτων τους, οι Τούρκοι Αξιωματούχοι παρουσίασαν ως απόδειξη το ταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού στην Κωνσταντινούπολη και το πολλά υποσχόμενο κλίμα στη συνάντηση Ερντογάν–Μητσοτάκη…

Η καλοστημένη παγίδα του ”θείου Σαμ” έπιασε και θα πιάνει πάντα όσο δίνουμε την εικόνα στην αμερικανική ηγεσία και τους Αμερικανούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης ότι οι πολιτικοί που μας κυβερνούν ”είναι ψοφοδεείς, ευεπηρέστοι και ευκόλως συμμορφούμενοι προς τας ξένας υποδείξεις”, όπως θα έλεγαν οι καθαρευουσιάνοι.

Αποτέλεσμα αυτού ήταν, εν προκειμένω, να μην εισακουστούν οι διαμαρτυρίες των Ελλήνων εμπειρογνωμόνων του Φόρουμ των Δελφών για παράνομες πρακτικές της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο σε βάρος της ελληνικής και κυπριακής κυριαρχίας, γιατί ακόμα και οι του Κογκρέσου γερουσιαστές που δεν ενέκριναν την πώληση των F16 στη Τουρκία δεν πείστηκαν για την επιθετικότητά της απ’ τη στιγμή που οι συναντήσεις Ερντογάν-Μητσοτάκη ήταν ”παραγωγικές”, όπως τις χαρακτήρισαν.

Επιπλέον, δεν έπιασε τόπο η υπενθύμιση (εκ μέρους των ”εκπροσώπων του Μαντείου” προς τα στελέχη του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών) του διπλού ρόλου της Τουρκίας η οποία αίρει τις διεθνείς κυρώσεις κατά της Ρωσίας με το να δέχεται το ρωσικό χρήμα στις τουρκικές Τράπεζες.

Και ήταν αναμενόμενο αυτό, έστω κι αν δεν μπορούσαν να το…”μαντέψουν” λόγω έλλειψης διορατικότητας το ΥΠΕΞ και το Μαξίμου. Γιατί πώς να πιστέψουν οι Αμερικανοί ότι μας κάνει τον βίο αβίωτο η Τουρκία, αφ’ ης στιγμής ο πρωθυπουργός ασκεί (εν γνώσει ή μη του κ. Δένδια) μυστική διπλωματία σε πνεύμα… ελληνοτουρκικής φιλίας αλά ΓΑΠ και γνέφει θετικά — τη υποδείξει της Γερμανίας — στη συνέχιση των συνομιλιών μας με την Τουρκία;

Συνομιλιών σε συμφιλιωτικό κλίμα όπως απέδειξαν οι ελληνοτουρκικές επαφές στις Συνόδους Κορυφής, οι συναντήσεις μας για τα ΜΟΕ και οι κύκλοι διερευνητικών διαπραγματεύσεων (αν και σε θολό τοπίο) σε Άγκυρα και Αθήνα.

Όπως απέδειξε και η απουσία δυναμικής παρέμβασης εκ μέρους μας στις περιπτώσεις παραβίασης της εδαφικής κυριαρχίας μας (βλ. την επί τρίμηνο παραμονή του Ορούτς Ρέις το ’20 στην ελληνική υφαλοκρηπίδα [μέχρι και 7 μίλια απ’ το Καστελόριζο], καθώς και την μη [έμπρακτη] παρεμπόδιση της έλευσης τουρκικών αλιευτικών, στα οποία επιτρέπουμε να αλωνίζουν στο Αιγαίο).

Μετά τις εμπόλεμες ειδικά καταστάσεις οι οποίες βρίσκονται σε εξέλιξη στην Ουκρανία, το σκηνικό στην αμερικανική Εξωτερική πολιτική άλλαξε άρδην σε βάρος μας, γιατί — μαζί με την εγρήγορση και την ιδεολογική υστερία που αναβιώνουν έναν νέο ψυχροπολεμικό κλίμα κατά της Ρωσίας — επανήλθαν οι αντιλήψεις ότι αυτή είναι η πηγή του κακού (χωρίς να υποτιμάται η Κίνα, αν και διακρατεί το μεγαλύτερο μέρος του αμερικανικού χρέους), ενώ η Τουρκία είναι η ειρηνοποιός που παίζει τον ρόλο του διαμεσολαβητή επάξια…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά οι θύτες έγιναν… θύματα και αλληλοϋποστηρίζονται μεταξύ τους ευχόμενοι την ήττα του Πούτιν. Τουλάχιστον η Αμερική το εύχεται φανερά αυτό και το επιζητεί, άσχετα αν δε θέλει να εμπλακεί στο Ουκρανικό για να μην διαταραχθεί η διεθνής Οικονομία και, προπάντων, να μην οδηγηθούμε σε Γ’ Παγκόσμιο (πυρηνικό) Πόλεμο.

Όσο για την τρις εισβολέα Τουρκία (Κύπρος, Συρία, Ιράκ), αυτή — αν και γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ (η Δύση γενικότερα) είναι η αιτία που ώθησε τη Ρωσία σε εισβολή σφίγγοντας τη θηλιά γύρω απ’ τα σύνορά της (βλ. άρθρο του Αμερικανού αναλυτή Τζον Μερσχάιμερ στον Economist) — απλώνει χέρι φιλίας και συνεργασίας στον Τζο Μπάιντεν της Αμερικής, την ίδια στιγμή που κλείνει το μάτι στον Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας.

Αντίθετα εμείς, αντί να μιμηθούμε την ευφυή διπλωματική ευελιξία της — αφού φροντίσαμε προηγουμένως με περίσσια σπουδή να καταδικάσουμε διεθνώς τη Ρωσία δια του ΑΝΥΠΕΞ και του πρωθυπουργού με τη δικαιολογία ότι ”έκανε κάτι αντίστοιχο με την Τουρκία το ’74” — προχωρήσαμε με τις άλλες 37 χώρες της ΕΕ σε προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία (βλ. σχετική δήλωση Δένδια στην ΕΡΤ).

Επειδή όμως η ζωή συνεχίζεται και η μυστική διπλωματία μας… προοδεύει δίνοντας αφορμές στην Τουρκία να επωφελείται από τα λάθη μας, βγήκε τις προάλλες ο ΥΠΑΜ της Χουλουσί Ακάρ και ανακοίνωσε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η χώρα του υιοθετεί το… όραμα για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου που είχε εκφράσει ως ευχή τον Νοέμβριο του ’19 ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού Θάνος Ντόκος.

    Φευ!.. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι όταν ο πρωθυπουργός μάς μιλούσε τον Ιούνιο του ’20 για ”ήσυχο καλοκαίρι” που εξασφάλισε μετά τη συνάντησή του με τον Ερντογάν, έλεγε την μισή αλήθεια, αφού είχε εξασφαλίσει — όπως αποδείχθηκε — ”ήσυχα νερά” με τους Τούρκους και για τις άλλες εποχές που έρχονταν με βάση τα μυστικά σχέδιά του.

Απ’ την αρχή της θητείας του, προφανώς, είχε πάρει την απόφαση για ”καζάν καζάν” συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και γι’ αυτόν τον λόγο έβγαλε ως λαγό στα ΜΜΕ το ’19 τον Θάνο Ντόκο (του οποίου την παραίτηση δεν έκανε δεκτή μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε), με σκοπό να προετοιμάσει τον λαό για την επιλογή του.

Επιλογή που εδραζόταν στο επιχείρημα το οποίο προέβαλε με επίταση ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού σε συνέντευξή του λέγοντας ότι η διπλωματία των κανονιοφόρων (στην οποία στηριζόταν η τουρκική στρατηγική) δεν συμβάλλει στην εύρεση λύσης ούτε αρμόζει ως συμπεριφορά σε χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ και υποψήφια για ένταξη στην ΕΕ (βλ. Τουρκία)…

Είναι οδυνηρό σαν ιδέα το ενδεχόμενο ότι όλα αυτά να τα επινόησε (με παρέμβαση ξένων πιθανολογώ) … ο ”ανέμελος” πρωθυπουργός μας, ο οποίος απέδειξε τελικά ότι κάθε άλλο παρά ανέμελος είναι, αφού κινήθηκε μεθοδευμένα, με στρατηγική που έφερε τελικά τον λαό και όχι τον Τούρκο προ τετελεσμένων.

Έτσι φτάσαμε στη δήλωση Ακάρ της 17ης Μαρτίου του τρέχοντος έτους ότι:

– […] Υπάρχει τουρισμός, ψάρεμα και πολλά άλλα πλούτη. Είμαστε υπέρ της κοινής εκμετάλλευσής τους (”συνεκμετάλλευσης”), το έχουμε πει αυτό. Λάβαμε θετική απάντηση από τον συνομιλητή μας. Υπό αυτή την έννοια, περιμένουμε να προχωρήσουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Δήλωση που έκανε ο ΥΠΑΜ της Τουρκίας με αφορμή όχι μόνο τις σχετικές συζητήσεις που έκανε με τον Έλληνα ομόλογό του Νίκο Παναγιωτόπουλο κατά την έκτακτη σύνοδο των υπουργών Αμύνης του ΝΑΤΟ (16/3/’220, αλλά και αυτές που είχαν προηγηθεί μεταξύ Μητσοτάκη-Ερντογάν κατά την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Άγκυρα (13/3/’22).

Έτσι έδεσε το γλυκό της αναγκαστικής… συμφιλίωσης με τους Τούρκους, αφού — στο όνομα της ειρήνης — υλοποιείται το όραμα Ντόκου (με ιθύνοντα νου τον πρωθυπουργό) για καζάν-καζάν συνεκμετάλλευση επί των κεκτημένων μας στο Αιγαίο τη βοηθεία διπλωματών και δικηγόρων από αμφότερες τις πλευρές και με δεδομένη την πολιτική βούληση να τα βρούμε στο θέμα της εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων.

Οι περιβαλλοντικές ευαισθησίες του πρωθυπουργού, ως δια μαγείας, ξεχάστηκαν αφήνοντας για συζήτηση στο Τραπέζι την ελληνοκυπριακή δέσμευση για ”δημιουργία Ταμείου Υδρογονανθράκων” προς όφελος των δύο Κοινοτήτων στην Κύπρο.

Έτσι καθησυχάσαμε δια παντός τις τουρκικές ανησυχίες για μετατροπή του Αιγαίου σε ελληνική λίμνη, αφού το πρώτο βήμα το κάναμε ήδη με την απεμπόληση του δικαιώματος της Ελλάδας για επέκταση των ΕΧΥ στα 12 νμ (ρίχνοντας στάχτη στα μάτια τον ”διπλασιασμό των θαλασσών μας” στο Ιόνιο κατά δήλωση Μητσοτάκη τον  Ιανουάριο του ’21).

Συνελόντι ειπείν, ήταν να μην ανοίξει η Κερκόπορτα του ”πάρτε κόσμε γιατί μας περισσεύουν”. Αφού άνοιξε όμως, ερήμην μας — αλλά και με ευθύνη δική μας όσο παρακολουθούμε απαθείς τις εξελίξεις — θα πρέπει να προετοιμαστούμε ψυχολογικά και για τις παράπλευρες απώλειες που θα προκληθούν σε βάρος μας, αλλά και για νέες διεκδικήσεις των Τούρκων οι οποίοι θα φροντίσουν να επωφεληθούν από την μεγάλη ”γενναιοδωρία” μας…

Κρινιώ Καλογερίδου (Βούλα Ηλιάδου, συγγραφέας)

Ι.ΑΜΠΑΤΖΟΓΛΟΥ-Ποιοι επέβαλαν τη Συμφωνία των Πρεσπών

0

Τη Συμφωνία των Πρεσπών δεν την ήθελε ούτε ο ελληνικός ούτε ο σκοπιανός λαός. Για τους δικούς του λόγους ο κάθε ένας. Ωστόσο, αυτή επιβλήθηκε από τις μεγάλες δυνάμεις –ΗΠΑ και Γερμανία1, 2, 3– προς εξυπηρέτηση δικών τους συμφερόντων, φυσικά με την απαραίτητη συνδρομή των αχυρανθρώπων τους σε Ελλάδα και Σκόπια.

Οι ίδιες μεγάλες δυνάμεις ακόμα και τώρα προσπαθούν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν στη ζωή αυτή την ουσιαστικά νεκρή συμφωνία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Τον Μάιο του 2017 ο Ζόραν Ζάεφ (κόμμα SDSM) αναλαμβάνει πρωθυπουργός των Σκοπίων μετά από σχεδόν 10 χρόνια πρωθυπουργίας του Νίκολα Γκρουέφσκι (κόμμα VMRO-DPMNE). Στους επόμενους δεκατρείς μήνες θα υπογραφεί η Συμφωνία των Πρεσπών. Εντωμεταξύ, o Γκρουέφσκι κρίνεται ένοχος για την παράνομη αγορά μιας λιμουζίνας και καταδικάζεται σε δύο χρόνια φυλάκιση4.

Ήδη από τον Ιανουάριο του 2015, στην Ελλάδα, έχει σχηματιστεί η κυβέρνηση συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα. Στη θέση του υπουργού εξωτερικών τοποθετείται ως εξωκοινοβουλευτικός ο Νικόλαος Κοτζιάς, ο οποίος ως γνωστόν αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Ο ρόλος της Γερμανίας στην πτώση της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά –προκειμένου να τον διαδεχθεί ο Αλέξης Τσίπρας– είναι γνωστός. Όπως ανέφερε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης σε δηλώσεις του τον Σεπτέμβριο του 2021 «η Μέρκελ έριξε τον Σαμαρά γιατί δεν της έδινε το υπερταμείο και τον συμβιβασμό με τα Σκόπια»5.

Υπογράφεται λοιπόν η Συμφωνία των Πρεσπών, στην οποία προβλέπεται η διενέργεια δημοψηφίσματος στα Σκόπια όχι όμως στην Ελλάδα. Στη χώρα μας οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ποσοστό περίπου 70% κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Το δημοψήφισμα στα Σκόπια πραγματοποιείται τον Σεπτέμβριο του 2018 με συμμετοχή μικρότερη από 37%, με όριο –βάσει του σκοπιανού συντάγματος– το 50% προκειμένου αυτό να είναι έγκυρο. Επομένως, το δημοψήφισμα στα Σκόπια δεν είχε θετική έκβαση για τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Οι προηγούμενες κυβερνήσεις λοιπόν και στις δύο χώρες, οι οποίες δεν ήταν διατεθειμένες να υπογράψουν έναν συμβιβασμό ανάλογο της Συμφωνίας των Πρεσπών, αντικαταστάθηκαν και η συμφωνία υπογράφηκε από τις νέες κυβερνήσεις.

Και πάλι όμως οι λαοί των χωρών αυτών απέρριψαν τη συγκεκριμένη συμφωνία, είτε μέσω των δημοσκοπήσεων (Ελλάδα) είτε μέσω του δημοψηφίσματος (Σκόπια).

Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, τον Ιούλιο του 2019, στην Ελλάδα ο ελληνικός λαός τιμώρησε αυτούς που στήριξαν τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ έχασε από τη ΝΔ, η οποία έγινε κυβέρνηση, το δε κόμμα του Πάνου Καμμένου, οι ΑΝΕΛ, μετά το απογοητευτικό ποσοστό στις ευρωεκλογές (0.8%) αποφάσισαν να μη συμμετάσχουν στις εθνικές εκλογές. Να θυμίσουμε ότι η Συμφωνία των Πρεσπών υπογράφηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Στις βουλευτικές εκλογές στα Σκόπια, το 2020, κέρδισε το κόμμα SDSM του Ζόραν Ζάεφ, όμως με πολύ μικρή διαφορά από το VMRO-DPMNE του Xρίστιαν Μίτσκοσκι (διαφορά 1.32%). Αυτή η οριακή επικράτηση του SDSM έναντι του VMRO-DPMNE, έδειξε ότι το κόμμα του Μίτσκοσκι καραδοκεί και στην πρώτη ευκαιρία θα γκρεμίσει τον Ζάεφ από την εξουσία. Επίσης, η άνοδος που σημείωσαν τα αλβανικά κόμματα έθεσε υπό αλβανική ομηρία το κόμμα του Ζάεφ. Πλέον οι Αλβανοί έγιναν οι ρυθμιστές του πολιτικού σκηνικού στη γείτονα χώρα.

Στα τέλη του 2021 διεξήχθησαν οι δημοτικές εκλογές στα Σκόπια με αποτέλεσμα την πανωλεθρία των υποψήφιων δημάρχων που στηρίχτηκαν από το SDSM του Ζόραν Ζάεφ. Ουσιαστικά το VMRO-DPMNE συνέτριψε τους αντιπάλους του και φάνηκε ότι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές θα επικρατήσει άνετα. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να υποβάλει ο Ζόραν Ζάεφ την παραίτησή του, άσχετα αν τελικά δεν την πραγματοποίησε άμεσα.

Ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι του VMRO-DPMNE δήλωσε ότι θα εργαστεί για να αλλάξει τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Στη συνέχεια το VMRO-DPMNE υπέβαλε πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης και για μία ακόμα φορά στη γειτονική χώρα εκτυλίχθηκαν σκηνές απείρου κάλλους.

Συγκεκριμένα, ένας Αλβανός βουλευτής, ο οποίος νωρίτερα είχε ψηφίσει την πρόταση δυσπιστίας, τελικά δεν έδωσε το παρόν στην κρίσιμη ψηφοφορία και με δηλώσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παραδέχτηκε ότι επηρεάστηκε από «τις ΗΠΑ και τις χώρες της ΕΕ» γι’ αυτό το λόγο δεν καταψήφισε την κυβέρνηση6. Τέτοιου είδους πρακτικές άλλωστε είχαμε ζήσει και το 2018 στο σκοπιανό κοινοβούλιο7.

Για μία ακόμα φορά ο παράγοντας των μεγάλων δυνάμεων διατήρησε στη ζωή τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τελικά ο Ζόραν Ζάεφ παραιτήθηκε από πρωθυπουργός αλλά και από επικεφαλής του SDSM και την θέση του πήρε ο Ντίμιταρ Κοβατσέφσκι8. Στη νέα κυβέρνηση Κοβατσέφσκι δεν συμπεριλήφθηκε ούτε ο Νίκολα Ντιμιτρόφ8, ο οποίος μαζί με τον Νικόλαο Κοτζιά είχαν υπογράψει τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Τελικά, τρία χρόνια και επτά μήνες μετά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών όλοι οι πρωταγωνιστές της –σε Ελλάδα και Σκόπια– βρέθηκαν εκτός κυβέρνησης, αν και στην Ελλάδα αυτό συνέβη σχεδόν δυόμισι χρόνια νωρίτερα απ’ ότι στα Σκόπια. Ωστόσο, αυτοί που επιθυμούν τη διατήρηση της συγκεκριμένης συμφωνίας, δηλαδή οι ΗΠΑ και η Γερμανία, δίνουν τα ρέστα τους και προσπαθούν να την κρατήσουν ζωντανή. Άραγε θα τα καταφέρουν;

Υ.Γ.: Πιέσεις από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία ασκήθηκαν και προς τη Βουλγαρία. Η βουλγαρική κυβέρνηση του Μπόικο Μπορίσοφ απαιτούσε από τους Σκοπιανούς να αναγνωρίσουν ότι το έθνος και η γλώσσα τους έχουν βουλγαρικές ρίζες και έφτασε μέχρι το σημείο να ασκήσει βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ.

Μετά όμως την ήττα του Μπορίσοφ στις εκλογές του 2021 προέκυψε στη Βουλγαρία κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον Κίριλ Πέτκοφ και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών τον Ασέν Βασίλεφ.

Οι δύο αυτοί πολιτικοί είναι αμερικανοτραφείς, απόφοιτοι του Χάρβαρντ9 και απ’ ότι φαίνεται έχουν διάθεση να επιλύσουν τα προβλημάτων μεταξύ Βουλγαρίας και Σκοπίων. Μάλιστα, στις αρχές του τρέχοντος έτους, σε επαφές μεταξύ των δύο χωρών η Βουλγαρία ζήτησε να προστεθεί η βουλγαρική εθνότητα στο σύνταγμα των Σκοπίων.

Τα Σκόπια ανταποκρίθηκαν θετικά και δήλωσαν ότι αυτό θα το πράξουν στην τελική φάση της ένταξής τους στην ΕΕ όταν θα απαιτηθεί να πραγματοποιήσουν ορισμένες αλλαγές στο σύνταγμά τους10.

Έτσι, με την προσθήκη της βουλγαρικής εθνότητας θα διαχωρίζεται ο εθνικά Βούλγαρος από τον εθνικά «Μακεδόνα». Αυτό το επιθυμούν οι Σκοπιανοί προκειμένου να αποδείξουν ότι δεν είναι Βούλγαροι. Σημειώνεται ότι την προηγούμενη εβδομάδα ο Μπόικο Μπορίσοφ συνελήφθη από τη βουλγαρική αστυνομία ως ύποπτος για διαφθορά11.

  1. Ι. Αμπατζόγλου, Η Συμφωνία των Πρεσπών και ο αγώνας για τη Μακεδονία, B΄ τόμος, εκδ. Ερωδιός, 2020, σ. 84-90.
  2. Ι. Αμπατζόγλου, Η Συμφωνία των Πρεσπών και ο αγώνας για τη Μακεδονία, B΄ τόμος, εκδ. Ερωδιός, 2020, σ. 147-152.
  3. Ι. Αμπατζόγλου, «H Συμφωνία των Πρεσπών και ο ρόλος των ΗΠΑ», ιστοσελίδα «Επιτροπή Ελληνισμού», 22 Φεβρουαρίου 2022 (https://www.epitropiellinismou.gr/post/1141.
  4. https://www.dw.com/en/macedonias-ex-pm-nikola-gruevski-sentenced-to-two-years-for-abuse-of-power/a-43903826.
  5. https://www.ethnos.gr/Politics/article/175717/georgiadhshmerkelerixetonsamaragiatidenthsedinetoypertameiokaitonsymbibasmometaskopia.
  6. Ι. Αμπατζόγλου, «Η “διασωληνωμένη” Συμφωνία των Πρεσπών και το κράτος “μπανανία” που βρίσκεται βορείως της Μακεδονίας μας», ιστοσελίδα «Επιτροπή Ελληνισμού», 16 Νοεμβρίου 2021 (https://www.epitropiellinismou.gr/post/900).
  7. Ι. Αμπατζόγλου, Η Συμφωνία των Πρεσπών και ο αγώνας για τη Μακεδονία, Α΄ τόμος, Β΄ έκδοση, εκδ. Ερωδιός, 2020, σ. 73-76.
  8. https://www.protothema.gr/world/article/1201695/voreia-makedonia-elave-psifo-ebistosunis-tis-voulis-i-kuvernisi-tou-dimitar-kovatsefski/.
  9. https://www.protothema.gr/world/article/1182015/ekloges-sti-voulgaria-oi-saradarides-apo-to-harvard-pou-ekanan-tin-ekplixi/.
  10. https://www.protothema.gr/world/article/1205451/ta-skopia-tha-valoun-kai-voulgariki-ethnotita-sto-sudagma-tis-horas/.
  11. https://www.kathimerini.gr/world/561769021/voylgaria-eleytheros-o-mpoiko-mporisof-poy-synelifthi-chthes-os-ypoptos-gia-diafthora/.

*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Τμήματος Ιατρικής του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού.

«Συμπληρωματική» του ΝΑΤΟ η νέα αμυντική στρατηγική της ΕΕ

0

«Η έγκριση αυτού του εγγράφου στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα ενότητας και αποφασιστικότητας. Και έρχεται σε μια πολύ σημαντική στιγμή, διότι σίγουρα πρέπει να αυξήσουμε τις ικανότητές μας στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας», πρόσθεσε. [European Union]

Μετά από δύο χρόνια προετοιμασίας, οι υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας της ΕΕ έδωσαν τη Δευτέρα (21 Μαρτίου) το πράσινο φως για το σχέδιο της μελλοντικής αμυντικής στρατηγικής της ΕΕ, το οποίο προβλέπει την ενίσχυση της ασφάλειας και της άμυνας της Ένωσης έως το 2030.

«Οι απειλές αυξάνονται και το κόστος της αδράνειας είναι σαφές. Η Στρατηγική Πυξίδα είναι ένας οδηγός για δράση», δήλωσε ο Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ Ζοζέπ Μπορέλ.

«Η έγκριση αυτού του εγγράφου στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα ενότητας και αποφασιστικότητας. Και έρχεται σε μια πολύ σημαντική στιγμή, διότι σίγουρα πρέπει να αυξήσουμε τις ικανότητές μας στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας», πρόσθεσε.

Οι ηγέτες της ΕΕ πρόκειται να εκδώσουν την τελική τους έγκριση μέσα σε αυτή την εβδομάδα κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής τους την Πέμπτη και την Παρασκευή, στην οποία θα συμμετάσχει και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν.

Για τη Γαλλία, με το πάγιο αίτημα του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν για «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ, το έγγραφο αποτελεί κεντρικό σημείο της γαλλικής προεδρίας της ΕΕ, αλλά έχει επισκιαστεί από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το πρώτο σχέδιο είχε παρουσιαστεί στους υπουργούς Εξωτερικών της ΕΕ στα μέσα Νοεμβρίου, με στόχο να «καθορίσει ένα κοινό στρατηγικό όραμα για την ασφάλεια και την άμυνα της ΕΕ για τα επόμενα 5-10 χρόνια».

Η Ρωσία είχε ήδη τότε βρεθεί στην κορυφή της λίστας των απειλών, ωστόσο το κείμενο του προσχεδίου, που σε αυτό το σημείο έχει ήδη αναθεωρηθεί έξι φορές από τα κράτη μέλη, περιλαμβάνει διατυπώσεις που θα θεωρούνταν εντελώς αδιανόητες μόλις πριν από δύο χρόνια.

Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία προκάλεσε μια σημαντική αναδιατύπωση του εγγράφου, με την απειλή ασφάλειας από την επιθετικότητα της Μόσχας να γίνεται η κόκκινη κλωστή στις τελευταίες εκδόσεις του εγγράφου.

«Σίγουρα, αυτό [το έγγραφο] δεν αποτελεί απάντηση στον ουκρανικό πόλεμο – αρχίσαμε να το επεξεργαζόμαστε πριν από δύο χρόνια», δήλωσε ο Μπορέλ στους δημοσιογράφους.

«Αλλά είναι πολύ επίκαιρο το γεγονός ότι εγκρίνουμε αυτή τη Στρατηγική Πυξίδα σε μια στιγμή κατά την οποία κάθε πολίτης στην Ευρώπη μπορεί να κατανοήσει τον σκοπό ενός εγγράφου που θέλει να αυξήσει την ισχύ της ΕΕ ως φορέα παροχής ασφάλειας», πρόσθεσε.

Η τελική έκδοση αναφέρει ότι «το πιο εχθρικό περιβάλλον ασφαλείας μας αναγκάζει να κάνουμε ένα κβαντικό άλμα προς τα εμπρός, ενισχύοντας τη βούληση και την ικανότητά μας να δράσουμε».

Ωστόσο, για την ΕΕ αυτό σημαίνει κυρίως ότι θα περιοριστεί σε περιορισμένες επιχειρήσεις κρίσης μέσω της νεοσύστατης ικανότητας ταχείας ανάπτυξης της ΕΕ, μιας μόνιμης δύναμης 5.000 ατόμων που θα μπορούσε να αναπτυχθεί «σε μη επιτρεπτά περιβάλλοντα».

Η δύναμη θα επικεντρωθεί σε «επιχειρήσεις διάσωσης και εκκένωσης» και στην «αρχική φάση των επιχειρήσεων σταθεροποίησης», αλλά οι εμπειρογνώμονες αμφιβάλλουν ότι για παράδειγμα θα ήταν δυνατή μια εκκένωση όπως η αερομεταφορά από το Αφγανιστάν πέρυσι.

Υποτίθεται ότι θα βασίζεται στις εθνικές δυνατότητες και στις «ουσιαστικά αλλαγμένες ομάδες μάχης της ΕΕ», οι οποίες υπάρχουν μόνο στα χαρτιά από το 2009 και δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ.

Κατά τη διαδικασία σύνταξης, τα κράτη μέλη της Ανατολικής Ευρώπης είχαν επιμείνει να προστεθεί στην αρχή του εγγράφου μια επιβεβλημένη αναφορά ότι το ΝΑΤΟ «παραμένει το θεμέλιο της συλλογικής άμυνας των μελών του», η οποία επαναλαμβάνεται αρκετές φορές, θέτοντας ένα όριο στις περαιτέρω φιλοδοξίες της Ένωσης.

Με αυτό, τα κράτη μέλη χάραξαν για πρώτη φορά έναν καταμερισμό εργασίας μεταξύ των δύο οργανισμών, ο οποίος, όπως τονίζουν, είναι συμπληρωματικός του ΝΑΤΟ.

«Δεν πρόκειται για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού στρατού», δήλωσε ο Μπορέλ στους δημοσιογράφους, διευκρινίζοντας ότι αυτό θα περιλαμβάνει κοινές ασκήσεις, για παράδειγμα στον τομέα του κυβερνοχώρου, αλλά δεν θα αποτελεί ισοδύναμο με την υποχρέωση του ΝΑΤΟ να παρέχει βοήθεια.

«Δεν μπορούμε να ενεργούμε μόνοι μας, και θέλουμε να ενεργούμε με έναν πιο συντονισμένο τρόπο μεταξύ μας και θέλουμε να ενεργούμε με έναν πιο ολοκληρωμένο τρόπο με τους εταίρους μας», δήλωσε όταν ρωτήθηκε για πιθανή επικάλυψη των προσπαθειών.

«Θα ενεργούμε συμπληρωματικά με το ΝΑΤΟ, το οποίο παραμένει ασφαλώς ο ακρογωνιαίος λίθος της εδαφικής άμυνας της Ευρώπης, αλλά εμείς, οι Ευρωπαίοι, με αυτό το έγγραφο, δηλώσαμε την ισχυρή βούλησή μας να γίνουμε ισχυρότερος πάροχος ασφάλειας για τους πολίτες μας», πρόσθεσε.

Ενώ 21 κράτη μέλη της ΕΕ ανήκουν στο ΝΑΤΟ, η Σουηδία και η Φινλανδία φρόντισαν ώστε η Στρατηγική Πυξίδα να περιλαμβάνει δέσμευση για τη ρήτρα αμοιβαίας άμυνας της Συνθήκης της ΕΕ, το άρθρο 42 παράγραφος 7.

Με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η ΕΕ έσπασε ορισμένα από τα μακροχρόνια ταμπού της, με ένα από τα πιο αξιοσημείωτα να είναι ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τους πόρους της για να παράσχει όπλα σε μια τρίτη χώρα, ακόμη και αν αυτή βρίσκεται σε κίνδυνο.

«Αυτό είναι μόνο η αρχή (…) Πρέπει να μελετήσουμε τα αμυντικά μας κενά, πρέπει να καλύψουμε αυτά τα αμυντικά κενά. Πρέπει να είμαστε αποτελεσματικοί και συντονισμένοι. Πρέπει να αυξήσουμε την ανθεκτικότητά μας», δήλωσε ο Μπορέλ στους δημοσιογράφους.

Εάν η φιλοδοξία ορισμένων κρατών μελών της ΕΕ με επιρροή, όπως η Γαλλία, ήταν η ΕΕ να χειραφετηθεί από το ΝΑΤΟ, επιδιώκοντας το δικό της αμυντικό σχέδιο, ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία έχει σίγουρα ανατρέψει τα σχέδια αυτά.

Με τον πόλεμο στα σύνορα της ΕΕ, η εμπιστοσύνη στη διατλαντική συμμαχία δεν ήταν ποτέ ισχυρότερη στις χώρες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Αντίθετα, πολλές άλλες χώρες της ΕΕ, ιδίως από την Ανατολή, που υποστήριζαν τη «συμπληρωματικότητα» μεταξύ του ΝΑΤΟ και της άμυνας της ΕΕ, φαίνεται ότι βρίσκονται κοντά στην εκπλήρωση των στόχων τους.

EURACTIV.com

Stratfor: Οι λεπτές γραμμές της Κίνας στο Ουκρανικό

0

Η πολιτική στήριξη της Κίνας στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία βασίζεται στην αντιδυτική ιδεολογία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, καθώς και στην πραγματιστική ανάγκη στήριξης των λίγων διπλωματικών εταίρων της Κίνας, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η Μόσχα. [Shutterstock/Vitalii Vodolazskyi]

Ενώ η Κίνα πιθανότατα θα συνεχίσει για ιδεολογικούς και στρατιωτικούς λόγους να παρέχει σιωπηρή στήριξη στη Ρωσία για τον πόλεμο στην Ουκρανία, το Πεκίνο θα επιδιώξει επίσης να βελτιώσει τις σχέσεις του με τη Δύση και να συμμορφωθεί με τις κυρώσεις ενάντια στη Μόσχα για να προστατεύσει την ανάπτυξη της κινεζικής οικονομίας.

Από τις 24 Φεβρουαρίου που ξεκίνησε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η Κίνα έχει δικαιολογήσει τις αμυντικές ανησυχίες της Ρωσίας για την εξάπλωση του ΝΑΤΟ και κινεζικές εφημερίδες έχουν αναπαραγάγει τους ρωσικούς ισχυρισμούς για τις ευθύνες της Δύσης στις εντάσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, όπως οι αστήριχτες κατηγορίες για αμερικανική στήριξη για τη χρήση βιολογικών όπλων. Τις πρώτες εβδομάδες μετά την έναρξη της σύγκρουσης, η Κίνα αρνήθηκε να αποκαλέσει την εισβολή «πόλεμο» και επανέλαβε τον ρωσικό ισχυρισμό ότι η εισβολή στην Ουκρανία δεν είναι πόλεμος, αλλά ειδική στρατιωτική επιχείρηση.

Το Πεκίνο έχει επίσης απορρίψει ως «fake news» τους ισχυρισμούς της Δύσης ότι η Κίνα μπορεί να βοηθήσει στρατιωτικά τη Ρωσία ή να βοηθήσει τη Ρωσία να παρακάμψει τις οικονομικές και τεχνολογικές κυρώσεις, και Κινέζοι αξιωματούχοι έχουν επαναλάβει τη σημασία των ρωσικών συνεργασιών ξεκαθαρίζοντας παράλληλα ότι καμία από τις δύο χώρες δεν στηρίζει απαραίτητα κάθε κίνηση της άλλης.

Η πολιτική στήριξη της Κίνας στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία βασίζεται στην αντιδυτική ιδεολογία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, καθώς και στην πραγματιστική ανάγκη στήριξης των λίγων διπλωματικών εταίρων της Κίνας, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η Μόσχα.

Η στήριξη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας στις «εναλλακτικές δημοκρατίες» – κοινώς απολυταρχικά καθεστώτα τα οποία ισχυρίζονται ότι είναι οι φύλακες των πολιτών τους και οι υπερασπιστές της εθνικής ισχύος – και η εναντίωσή της στη λεγόμενη «δυτική φιλελεύθερη δημοκρατική ηγεμονία» έχουν τις ρίζες τους στην ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και τις ιδέες του Μάο Τσε Τουνγκ για μια παγκόσμια κομμουνιστική επανάσταση. Οι ιδέες αυτές απέκτησαν νέα πνοή υπό τον πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος θεωρεί ότι ο δυτικός κόσμος στον οποίο έχουν ηγετικό ρόλο οι ΗΠΑ είναι καταδικασμένος σε πολιτισμική παρακμή και η Κίνα θα γνωρίσει μια «εθνική αναγέννηση», καθώς εξελίσσεται στην υπερδύναμη του πλανήτη.

Έτσι, όποτε εμφανίζεται μια ευκαιρία για να αμφισβητηθούν οι δυτικοί ισχυρισμοί για μια ειρηνική φιλελεύθερη διακυβέρνηση και επωφελών περιφερειακών αμυντικών συνεργασιών, το Πεκίνο την εκμεταλλεύεται, ειδικά όταν ενισχύουν την ισχύ ενός στρατηγικού αμυντικού συμμάχου όπως η Ρωσία.

Το Πεκίνο θα συνεχίσει να στηρίζει πολιτικά τη Μόσχα ακόμα και αν αυτό έρχεται σε σύγκρουση με τη θέση του Πεκίνου σε άλλες εδαφικές διαμάχες, δεδομένης της ανάγκης να διασφαλίσει ότι θα υπάρχει συνέχεια στην εφαρμοζόμενη πολιτική, καθώς ο Γενικός Γραμματέας Σι διεκδικεί την τρίτη του θητεία.

Από την ίδρυσή του, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας ισχυρίζεται ότι τάσσεται υπέρ της μη παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών, ότι στηρίζει την εθνική κυριαρχία και απορρίπτει τα αποσχιστικά κινήματα, δεδομένης της κατοχής διάφορων περιοχών της Κίνας από δυτικές δυνάμεις τον 19ο και τον 20ο αιώνα και τη μακραίωνη διαμάχη της με την Ταϊβάν.

Ενώ η σιωπηρή στήριξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία από το Πεκίνο έρχεται σε σύγκρουση με αυτή την αρχή της εξωτερικής της πολιτικής, το Πεκίνο είναι πρόθυμο να το αγνοήσει αυτό για να διατηρήσει τη συνεργασία με τη Μόσχα σε μια περίοδο αυξημένου στρατηγικού ανταγωνισμού με τις ΗΠΑ. Επιπροσθέτως, υπάρχει και ένα έντονα προσωπικό στοιχείο στις σχέσεις Κίνας-Ρωσίας: ο Σι έχει συναντηθεί με τον Βλαντιμίρ Πούτιν 38 φορές από τότε που ανέβηκε στην εξουσία το 2012, περισσότερες από οποιοδήποτε άλλο ηγέτη. Συνεπώς, μια απάρνηση της σχέσης με τη Ρωσία θα συνιστούσε απάρνηση της πολιτικής κρίσης του Σι σε μια χρονιά στην οποία σχεδιάζει να ξεκινήσει μια τρίτη θητεία ως Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας στο 20 Συνέδριο του Κόμματος στα τέλη του 2022. Ο Σι δύσκολα θα αποκηρύξει αυτή τη στήριξη προς τη Ρωσία μετά την έναρξη της τρίτης θητείας τους επειδή ο ανταγωνισμός με τις ΗΠΑ, και ως εκ τούτου η ανάγκη της Κίνας για στρατηγικούς εταίρους, θα συνεχιστεί.

Παρά τον συνεχιζόμενο ανταγωνισμό μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, το Πεκίνο θα προσπαθήσει να αποκαταστήσει τις διπλωματικές σχέσεις με τις δυτικές κυβερνήσεις, καθώς η βραχυπρόθεσμη ανάγκη για εμπορικούς εταίρους αντισταθμίζει τον μακροπρόθεσμο στόχο για μεγαλύτερη αυτάρκεια στις εφοδιαστικές αλυσίδες και την εγχώρια κατανάλωση.

Καθώς συνεχίζεται ο πόλεμος την Ουκρανία, η σιωπηρή στήριξη του Πεκίνου στη Μόσχα θα διαβρώσει περαιτέρω την εικόνα της Κίνας στο εξωτερικό ως μιας αξιόπιστης παγκόσμιας δύναμης. Αυτό μπορεί να παρακινήσει κινέζους διπλωμάτες να επιχειρήσουν να αποκαταστήσουν εμπορικές σχέσεις, ειδικά με την Ευρώπη όσον αφορά την Περιεκτική Συμφωνία για τις Επενδύσεις και με την Αυστραλία όσον αφορά τον μονομερή εμπορικό πόλεμο ενάντια στα αυστραλιανά προϊόντα που ακολούθησε τη στήριξη της Καμπέρα στις έρευνες για την προέλευση του κορωνοϊού.

Το Πεκίνο θα επιχειρήσει επίσης να τονώσει τις σχέσεις στην Υποσαχάρια Αφρική και στη Λατινική Αμερική για να καλλιεργήσει μελλοντικές εμπορικές συνεργασίες και να προβάλλει την εναλλακτική δημοκρατία ως ανώτερο μοντέλο διακυβέρνησης από τη φιλελεύθερη δημοκρατία της Δύσης.

Η Κίνα θα συνεχίσει να υπερασπίζεται μια ειρηνική λύση στην Ουκρανία και μπορεί να επιλέξει ακόμα και να προσπαθήσει να συμβάλλει στην επίτευξή της ή σε διαπραγματεύσεις για κατάπαυση του πυρός ή για την υπογραφή μιας ειρηνευτικής συμφωνίας με στόχο να αποκαταστήσει την εικόνα της ως υπεύθυνης διεθνούς δύναμης. Αλλά αν η διαπραγματευτική θέση της Ρωσίας παραμείνει ισχυρή, η Κίνα δύσκολα θα επιδιώξει να αναλάβει ηγετικό ρόλο σε διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό της σύγκρουσης, καθώς κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι το Πεκίνο δικαιολογεί ρητά μια ξένη εισβολή, βοηθώντας τη Ρωσία να καταλάβει περιοχές ή να στηρίξει αποσχιστικά κινήματα.

Επιπλέον, οι διαπραγματεύσεις θα περιλάμβαναν συζητήσεις για το μέλλον της Κριμαίας, μιας πρώην αυτόνομης περιοχής που προσάρτησε η Ρωσία, και η Κίνα δεν θα ήταν διατεθειμένη να στηρίξει μια ειρηνευτική συμφωνία με τους όρους της Ρωσίας καθώς θα δικαιολογούσε ανάλογες κινήσεις εναντίον κινεζικών περιοχών, όπως η Ξινγιάνγκ.

H ανάγκη της Κίνας να στηρίξει την ανάπτυξη της οικονομίας της σημαίνει ότι το Πεκίνο πιθανότατα θα συμμορφωθεί με τις κυρώσεις της Δύσης στον χρηματοοικονομικό και τεχνολογικό τομέα της Ρωσίας. Το κρατικά κινεζικά μέσα ενημέρωσης θα συνεχίσουν να αναπαράγουν το αφήγημα ότι οι δυτικές κυρώσεις είναι μονομερείς (δεν βασίζονται σε διεθνή συναίνεση), αναποτελεσματικές και σύμβολο της αμερικανικής οικονομικής ηγεμονίας. Αλλά οι μεγάλες κινεζικές τράπεζες και εταιρείες, τόσο δημόσιες όσο και ιδιωτικές, θα συμμορφωθούν σε γενικές γραμμές με τις δυτικές κυρώσεις για να αποφύγουν να υποστούν δευτερογενείς κυρώσεις σε μια χρονιά που το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας προβλέπει ήδη ότι η παγκόσμια ζήτηση για κινεζικές εξαγωγές θα υποχωρήσει, καθώς οι μεγάλες οικονομίες ξανανοίγουν και η διεθνής καταναλωτική ζήτηση μετατοπίζεται από τα αγαθά στις υπηρεσίες. Επιπλέον, οι κινεζικές αρχές προσπαθούν να διασφαλίσουν προμήθειες για καύσιμα, τρόφιμα και αγροτικές και βιομηχανικές εισροές καθώς υπάρχει παγκόσμια έλλειψη σε εμπορεύματα.

Η κινεζική ηγεσία προσπαθεί επίσης να αποφύγει μια κατάρρευση στον τομέα του real estate, μια κρίση στο χρέος των τοπικών κυβερνήσεων, μια επιδείνωση της ανεργίας και αύξηση των «λουκέτων» σε μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ενώ παραμένει δεσμευμένη σε μια πολιτική μηδενικών κρουσμάτων κορωνοϊού. Αυτοί οι οικονομικοί περιορισμοί καταδεικνύουν ότι το Πεκίνο δεν έχει πολλά περιθώρια για να επιτύχει τον φιλόδοξο στόχο για ανάπτυξη 5,5% το 2022 και συνεπώς θα προσπαθήσει να αποφύγει με κάθε κόστος να προκαλέσει αντίποινα από τη Δύση με τη μορφή νέων κυρώσεων.

Για τους ίδιους λόγους, η Κίνα θα αποφύγει πιθανότατα να παράσχει σημαντική χρηματοοικονομική ή στρατιωτική βοήθεια στη Ρωσία, βοήθεια την οποία σύμφωνα με αμερικανικές πληροφορίες έχει ζητήσει ευθέως η Μόσχα. Αν και οι κινεζικές αρχές έχουν απειλήσει να χρησιμοποιήσουν τον νόμο για την καταπολέμηση των κυρώσεων από ξένους ως απάντηση στις δυτικές κυρώσεις, κάτι τέτοιο θα υπονόμευε το κινεζικό επιχειρηματικό και επενδυτικό περιβάλλον, περιπλέκοντας τα σχέδια του Πεκίνου για την ανάπτυξη της κινεζικής οικονομίας.

 

 Biden Is Not Fully in Charge

0

Posted on

Who’s running the show in Washington on Ukraine? Why was Zelensky invited before Congress to appeal for the kind of help President Joe Biden had already ruled out, lest it lead to war with Russia? And why was Biden told to tell that reporter Putin is a “war criminal”?

Are the neocons getting desperate? The outlines of a deal to stop the fighting are already visible, including neutrality for Ukraine and no NATO membership. These need to be put down in writing. Other hurdles (Crimea, Donets, Lugansk) are not insuperable. First and foremost, a ceasefire is needed.

Instead of encouraging Zelensky to make a deal, the Victoria Nulands of this world (and her proteges like Gilbert and Sullivan — sorry, I mean Blinken (who writes the script) and Sullivan (who composes the music) are taking advantage of Zelensky’s formidable acting abilities, with the inevitable result that thousands more Ukrainians will die/be wounded unless a ceasefire comes soon.

The U.S. learned a bitter lesson from the Hungarian revolution in 1956, when Radio Free Europe encouraged unarmed Hungarians to fight off Soviet tanks (hinting that the U.S. would help) — in other words, encouraged them to fight till the last Hungarian. When the Soviets invaded Czechoslovakia in August 1968, my duties in Germany included liaison with Radio Free Europe to which I passed along guidance from Washington.

RFE management, although highly sympathetic to the Czechs and Slovaks, carefully avoided the kind of incendiary rhetoric used in 1956, thus sparing countless Czechs and Slovaks from becoming dead Davids before the tanks of the Goliath named Brezhnev.

I have not had time to closely monitor what kind of message RFE is giving Ukrainians these days but — not surprisingly — with RFE’s meretricious emphasis on Russia’s “unprovoked” invasion, I think it is a safe bet we are back to the example of 1956, this time fighting till the last Ukrainian.

We also touched on the role of the neo-Nazi Azov brigade; also the important role of China.

Please stay tuned for our next posting — Scott Ritter and I on The Critical Hour yesterday.

Published at www.antiwar.com

Ray McGovern: Biden Is Not Fully in Charge

Oskar Lafontaine resigns from Die Linke

0

Oskar Lafontaine, a hstoric figure of the German Left has left Die Linke, the party he co-founded in 2007.

“I wanted there to be a left-wing alternative to the politics of social insecurity and inequality on the political spectrum, which is why I co-founded Die Linke. Today’s left has given up that claim” the 78-year-old politician announced on Thursday in Saarbrücken.

According to Lafontaine, the background is “the gradual change in the political profile of the left” from 2015. It has become a party “in which the interests of employees and pensioners and a foreign policy based on international law and peace are no longer the focus”.  

In March 1999, in a dispute with Chancellor Gerhard Schröder, Lafontaine resigned as chairman of the SPD. In 2005 he left the SPD and in 2007 he co-founded Die Linke.

Lafontaine’s resignation is a reflection of the very deep crisis of European “radical left” after the capitulation of SYRIZA in Greece and Corbyn’s defeat, after he put in doubt the result of the British referendum on Brexit.

The crisis of the “radical left” is responsible for the exponential growth of all kinds of Far Right in the Western wortd after 2015.

D.K.

Oskar Lafontaine resigns from Die Linke