«Και εμείς πρέπει να ηγηθούμε» είπε ο Αμερικανός πρόεδρος Τ.Μπάίντεν
Σάλο προκάλεσαν οι δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν, περί μιας «νέας παγκόσμιας τάξης» η οποία έρχεται με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις κυρώσεις της Δύσης στη Ρωσία.
Ο Αμερικανός πρόεδρος σε ομιλία που είχε με τους CEO των General Motors, Apple and Amazon, σε εκδήλωση που έλαβε χώρα στον Λευκό Οίκο αναφέρθηκε στην ανάγκη της ενίσχυσης της κυβερνοασφάλειας και υποστήριξε ότι μπαίνουμε σε μια «νέα παγκόσμια τάξη».
«Είμαστε σε ένα σημείο καμπής, στην παγκόσμια οικονομία, το οποίο λαμβάνει χώρα κάθε 3-4 γενιές», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος.
«Τώρα είναι μια στιγμή που τα πράγματα αλλάζουν»,πρόσθεσε ο Μπάιντεν.
«Θα υπάρξει μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων εκεί έξω, και πρέπει να την οδηγήσουμε και να ενώσουμε τον υπόλοιπο ελεύθερο κόσμο πάνω σε αυτό». Αναφέρθηκε επίσης σε μια «φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη πραγμάτων», η οποία είπε ότι έχει βοηθήσει τον κόσμο να αποφύγει παγκόσμιες συγκρούσεις από το 1946.
Κηρύχθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης δύο χωριά στην περιοχή Belgorod
Οι Ουκρανοί έριξαν εκ νέου πυραύλους σε ρωσικό έδαφος, καθώς πριν από λίγη ώρα σήμανε συναγερμός στην ευρύτερη περιοχή Belgorod στη δυτική Ρωσία!
Όπως ανέφερε ο κυβερνήτης του Belgorod Vyacheslav Gladkov, υπήρξε επίθεση από την Ουκρανία.
Πιο συγκεκριμένα, μία οβίδα εξερράγη σε παρακείμενο χωριό, και σύμφωνα με τα όσα μεταδίδει το ρωσικό πρακτορείο Ria Novosti, υπάρχουν θύματα.
«Υπήρξε έκτακτη ανάγκη! Υπήρξε ένα βλήμα από την Ουκρανία προς την κατεύθυνση μας. Μια οβίδα εξερράγη στο χωριό, υπάρχουν απώλειες. Τώρα λαμβάνουν όλη την απαραίτητη βοήθεια. Επομένως, για την ασφάλεια των κατοίκων της Zhuravlevka και της Nekhoteevka, η διοίκηση της περιοχής του Belgorod εισάγει μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης σε αυτά τα δύο χωριά», έγραψε χαρακτηριστικά ο τοπικός διοικητής.
Μέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει γνωστά ο αριθμός των «απωλειών», ούτε και ο τύπος της οβίδας ή του πυραύλου που έπληξε τη ρωσική περιοχή.
Το Belgorod είναι πόλη στην δυτική Ρωσία, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντονέτς μόλις 40 χιλιόμετρα βόρεια από τα σύνορα της Ουκρανίας. Είναι το Διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Μπέλγκοροντ.
Να θυμίσουμε ότι το pronews.gr σας αποκάλυψε χθες ότι σημειώθηκε επίθεση κατά αμάχων από τους Ουκρανούς με την εκτόξευση πυραύλου OTR-21 Tochka με στόχο την ρωσική πόλη Belgorod, η οποία αναχαιτίστηκε από την ρωσική αεράμυνα.
Δείτε βίντεο από το χθεσινό κτύπημα, το οποίο αναχαιτίστηκε από τις ρωσικές δυνάμεις:
Την επίσημη πρόσκληση από την κυβέρνηση Κ.Μητσοτάκη περιμένει ο Τούρκος ΥΠΑΜ
Νέες δηλώσεις αναφορικά με την μοιρασιά του Αιγαίου έκανε ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ, ο οποίος τόνισε αυτή τη φορά ότι περιμένει την πρόσκληση για να κανονιστεί η συνάντηση που θα επικυρώσει τη συμφωνία!
«Ελάτε εσείς ή καλέστε εμένα στην Αθήνα να τα λύσουμε» και «ας αξιοποιήσουμε από κοινού τον πλούτο του Αιγαίου» είπε ο Χ.Ακάρ στην εφημερίδα Μιλιέτ.
«Ας λύσουμε τα προβλήματα μόνοι μας. Για τον πλούτο του Αιγαίου ας μιλήσουν οι υπουργοί Τουρισμού ή Ενέργειας. Ακόμη δεν μας απάντησαν οι Έλληνες», πρότεινε ο Χουλουσί Ακάρ.
«Όταν πήγαμε πρόσφατα στις Βρυξέλλες, μιλήσαμε, συζητήσαμε με τον Έλληνα υπουργό Άμυνας στη συνάντηση του ΝΑΤΟ. Συζητήσαμε τα γεγονότα και είπαμε τις σκέψεις μας όπως ήταν. “Σας προσκαλώ. Ελάτε εδώ. Αν όχι, καλέστε με εσείς και θα έρθω”, του είπα.Ας λύσουμε τα θέματα μόνοι μας. Γιατί, εάν δεν μπορείτε να λύσετε μόνοι σας ένα πρόβλημα, τότε αρχίζουν να μιλούν άλλοι για εσάς διεθνώς. Λοιπόν, ας συζητήσουμε για την επίλυση των ζητημάτων μας.
»Πραγματοποιήσαμε δύο συναντήσεις για τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης στην Αθήνα και μία στην Άγκυρα. Είναι η σειρά μας για την τέταρτη συνάντηση. Τους περιμένουμε. Εμείς λέμε επίσης να μιλήσουν κι οι υπουργοί Τουρισμού και Ενέργειας για να αξιοποιήσουν στο έπακρο τον πλούτο του Αιγαίου. Ας συζητήσουν. Είπαμε, “ελάτε το συντομότερο δυνατό στην Κωνσταντινούπολη ή καλέστε εμένα, θα έρθω στην Αθήνα”. Αλλά ακόμη δεν μας απάντησαν», υποστήριξε.
Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας πρόσθεσε ότι «υπάρχει ένα ζήτημα για το οποίο μίλησε ο πρόεδρός μας κι είναι σημαντικό. Στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας ειπώθηκε ότι τόσο η Τουρκία όσο και η Ελλάδα έχουν ιδιαίτερη ευθύνη και θέση στη δημιουργία μίας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας. Τους το υπενθυμίσαμε. Είπαμε, “ελάτε να κάνουμε ό,τι χρειάζεται και για να λύσουμε τα προβλήματα μεταξύ μας, αλλά και για να επέλθει η ειρήνη, η ηρεμία κι η εκεχειρία στην περιοχή μας”.
»Εμείς, ως κράτος της Δημοκρατίας της Τουρκίας, ως Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, δεν είμαστε απειλή για κανέναν. Αντίθετα, για τους φίλους, για τους συμμάχους, για τις συμμαχίες μας, για τη Δημοκρατία της Τουρκίας, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι ένας αξιόπιστος, ισχυρός και αποτελεσματικός σύμμαχος. Θέλουμε να το γνωρίζουν όλοι αυτό. Όσοι καταλαβαίνουν την αξία αυτού, το κατάλαβαν και όσοι δεν την καταλαβαίνουν, θα την καταλάβουν».
Υπενθυμίζεται ότι μετά το θόρυβο που είχαν προκαλέσει οι προηγούμενες δηλώσεις Ακάρ σχετικά με τα περί συζήτησης για συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου κατά την πρόσφατη συνάντηση που είχε με τον Έλληνα υπουργό Άμυνας στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ, ο κ. Παναγιωτόπουλος προέβη σε σχετική δήλωση με την οποία διέψευδε ότι έγινε τέτοια συζήτηση.
Η Τουρκία παρακολουθεί εντατικά μαθήματα από τη Ρωσία: Κύπρος και Ελλάδα πρώτες στη λίστα του Ταγίπ
του Κώστα Βενιζέλου
Πούτιν και Ερντογάν υιοθετούν αναθεωρητική πολιτική και επιχειρούν να ανατρέψουν το στάτους κβο στις διεθνείς σχέσεις. Με διαφορετικές επιδιώξεις, προτεραιότητες και δυνατότητες στοχεύουν σε αλλαγές συνόρων και συσχετισμών δυνάμεων. Ο Ρώσος πρόεδρος επιχειρεί να αλλάξει τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Θέλει, όπως ανέφερε και στο πρώτο διάγγελμά του, που ανακοίνωνε την εισβολή στην Ουκρανία, να «διορθώσει» την Ιστορία. Επιχειρεί να διορθώσει τα «λάθη» του Β.Ι. Λένιν με αναπροσαρμογές συνόρων και επέκταση εδαφικά της Ρωσίας. Η αντίδραση του Ρώσου προέδρου έναντι της επέκτασης του ΝΑΤΟ μέχρι και το «μαλακό του υπογάστριο», καταγράφηκε διά της ισχύος, με την εισβολή στην Ουκρανία. Ο καταστροφικός πόλεμος που μαίνεται αποτελεί και μήνυμα με πολλούς αποδέκτες από πλευράς της Μόσχας. Το πρώτο μήνυμα είναι πως αυτά που είχε εξαγγείλει ως προειδοποίηση τα υλοποιεί. Δεν θα δεχθεί το ΝΑΤΟ στη γειτονιά του και παραπέμπει σε άτυπη συμφωνία που επιτεύχθηκε με τους δυτικούς, όταν κατέρρευσε το μπλοκ του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, ειδικά σε σχέση με την ΕΣΣΔ. Δεύτερο, ότι ξεκίνησε αλλά δεν έχει στρατηγικά καθορίσει μέχρι πού μπορεί να φθάσει η αναθεωρητική του πολιτική. Ακόμη και να ηττηθεί –πολιτικά και οικονομικά, όχι στρατιωτικά– το στοιχείο του αναθεωρητισμού έχει τεθεί, είναι μια πραγματικότητα ενώ την ίδια ώρα οι δυτικοί προφανώς και ευνοούν να υπάρχει ένα αντίπαλος δέος. Ανεξάρτητα εάν οι παράπλευρες απώλειες είναι μια ολόκληρη χώρα, η Ουκρανία.
Ο Πούτιν δεν μιμείται τον Ερντογάν, αλλά προφανώς τον παρακολουθεί και τον αξιοποιεί για τους δικούς του σχεδιασμούς. Το έκανε όταν αναζητούσε ρόλο απέναντι τους ισχυρούς της Δύσης. Η Μόσχα χρησιμοποίησε, την ίδια ώρα, πολλά επιχειρήματα της κατοχικής Τουρκίας, που πρόταξε με την εισβολή στην Κύπρο το 1974, όπως εκείνο που αφορά την προστασία των ομόγλωσσων, «εθνικά αδελφών» και ομόθρησκων. Η Τουρκία επιστράτευσε την ανάγκη «προστασίας» των Τουρκοκυπρίων το 1974 και εισέβαλε στην Κύπρο. Η Ρωσία έσπευσε να προστατεύσει τους ρωσόφωνους της Ουκρανίας. Καθόλου τυχαία δεν είναι και η αναφορά του έμπειρου και καλού γνώστη του Κυπριακού, Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ για το ψευδοκράτος. Είχε πει ο Λαβρόφ για να στηρίξει τη δική του θέση: «Η μόνη σύγκρουση όπου το ένα από τα μέρη αρνείται να μιλήσει με το άλλο, και αυτό υποστηρίζεται πλήρως από τη Δύση, είναι η σύγκρουση στην ανατολική Ουκρανία. Πάρτε την Κύπρο. Η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου: Υπάρχει διαπραγματευτική διαδικασία, μεσολαβούν τα Ηνωμένα Έθνη». Χρησιμοποίησε μια στρέβλωση της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας, που ίσχυσε σε βάρος της Κύπρου.
Η ανοχή που επιδεικνύεται στην Κύπρο με τα τετελεσμένα της Τουρκίας και ανάδειξη του κατοχικού καθεστώτος ως «επίσημου» συνομιλητή στο Κυπριακό με τις ευλογίες των Ηνωμένων Εθνών, χρησιμοποιήθηκε από τη Μόσχα. Θέλησε ο Λαβρόφ, άστοχα και απαράδεκτα, να αναδείξει πως παρά το γεγονός ότι υπάρχει παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου (αποφάσεις, ψηφίσματα του ΟΗΕ), ωστόσο υπάρχει συναίνεση ενίοτε και πίεση για συνομιλίες στην Κύπρο μεταξύ των δυο αυτών πλευρών (αφήνοντας στο απυρόβλητο την κατοχική Τουρκία). Η δήλωση αυτή έτυχε θερμής υποδοχής στην Τουρκία και τα κατεχόμενα και αναμένεται να αξιοποιηθεί.
Μέσα σε αυτό το παιχνίδι της ανακατανομής ισχύος, η Άγκυρα έχει επιβάλει την παρουσία της. Είτε το κέρδος θα είναι μεγάλο ή μικρό, το θέμα είναι πως θα είναι εκεί. Είναι δε πρόδηλο ότι η υλοποίηση των τουρκικών σχεδιασμών περνάει από την Κύπρο και την Ελλάδα. Ο αδύνατος κρίκος είναι πρωτίστως η Κύπρος και μετά η Ελλάδα
ΤΗΝ ΙΔΙΑ, όμως, ώρα είναι προφανές πως ο Ερντογάν μαθαίνει από τον Πούτιν. Από το αποτέλεσμα του πολέμου θα επηρεασθούν και οι σχεδιασμοί της Άγκυρας, που και στην περίπτωση αυτή έχει καταφέρει να μπει στην εξίσωση της κρίσης, αλλά από την πλευρά όσων κερδίζουν. «Μεσολαβεί» για να κρατήσει αποστάσεις, να μην πάρει θέση. Η γνωστή τουρκική συνταγή του «επιτήδειου ουδέτερου», που διαχρονικά ακολουθείται από την Τουρκία.
Είναι γνωστό ότι ο Τούρκος πρόεδρος εφαρμόζει εδώ και χρόνια μια αναθεωρητική πολιτική, επιδιώκει αλλαγή συνόρων, αύξηση της επιρροής της Τουρκίας. Όλα αυτά έχουν χρονικό ορίζοντα το 2023, όταν θα διεξαχθούν εκλογές και θα γιορτασθούν τα 100 τουρκικού κράτους.
Αυτοί οι σχεδιασμοί δεν είναι ερντογανικοί. Η Τουρκία και πριν τον Ερντογάν, ιδιαίτερα όμως επί της εποχής του, θέλει να επεκταθεί, να μεγαλώσει. Η Άγκυρα μετά την πτώση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, επιχείρησε «επέλαση» στις χώρες αυτές, κυρίως στις τουρκογενείς και σε όσες ζει μουσουλμανικός πληθυσμός. Στη συνέχεια ο Ερντογάν θέλησε να το παίξει –και συνεχίζει– ο «πατερούλης» των μουσουλμάνων. Εγχείρημα όχι εύκολο καθώς διεκδικούν κι άλλοι αυτόν τον ρόλο. Εάν κάποιος τοποθετήσει σε χάρτη, πού έχει –και στρατιωτική– παρουσία η κατοχική Τουρκία, τότε θα επιβεβαιώσει τον επεκτατικό σχεδιασμό της, που δεν αφορά μόνο την περιοχή μας, αλλά και την Αφρική και όχι μόνο εκεί.
Από τον αναθεωρητισμό του Πούτιν, ο «ουδέτερος» Ερντογάν έχει να κερδίσει. Ακόμη και εάν χάσει ο Πούτιν, η Άγκυρα έχει λάβει το χρίσμα της δύναμης «ειρήνης» και ο πρόεδρός της, του «ειρηνοποιού». Πωλεί όπλα στην Ουκρανία και δεν εφαρμόζει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, αλλά «χειροκροτείται» από τους δυτικούς αλλά και τους Ρώσους.
Η κατοχική Τουρκία στρώνει εδώ και χρόνια το χαλί για τη «Γαλάζια Πατρίδα». Βρίσκεται στην Κύπρο, απειλεί, αμφισβητεί την Ελλάδα στο Αιγαίο. Βρίσκεται στη Συρία, στη Λιβύη, στον Καύκασο. Είναι σαφές πως η αμφισβήτηση της Συνθήκη της Λοζάνης αποτελεί βασικό στοιχείο της γεωπολιτικής στρατηγικής του καθεστώτος της Άγκυρας. Άνοιξε τη συζήτηση αυτή, μέτρησε αντιδράσεις και συντηρεί το θέμα τούτο μέχρι να το πετύχει.
Μέσα σε αυτό το παιχνίδι της ανακατανομής ισχύος, η Άγκυρα έχει επιβάλει την παρουσία της. Είτε το κέρδος θα είναι μεγάλο ή μικρό, το θέμα είναι πως θα είναι εκεί. Είναι δε πρόδηλο ότι η υλοποίηση των τουρκικών σχεδιασμών περνάει από την Κύπρο και την Ελλάδα. Ο αδύνατος κρίκος είναι πρωτίστως η Κύπρος και μετά η Ελλάδα.
Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία, η αντίδραση των ΗΠΑ (που εξυπηρετείται από τον πόλεμο), η αναζωογόνηση του ΝΑΤΟ, που επανήλθε από το… κώμα και η υποτακτική Ε.Ε., δένει το νέο γεωπολιτικό παζλ. Και σε αυτό κομμάτι είναι και η αναβαθμισμένη Τουρκία, που έχει ενώπιόν της ένα δεδομένο: Η στρατιωτική ισχύς είναι αυτή που επιβάλλει πολιτικές. Και ενώ η Ουκρανία έχει βρει συμπαράσταση –που δεν απέτρεψε την καταστροφή της– η Κύπρος θα μείνει και πάλι μόνη.
«Τίποτε δεν θα γίνεται στον κόσμο χωρίς να το εγκρίνει η Τουρκία»
Οπρώην Τούρκος πρωθυπουργός και πάλαι ποτέ θεωρητικός του κυβερνώντος κόμματος στην Τουρκία έγραψε στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος» πως «σε λίγα χρόνια, τίποτε δεν θα γίνεται στον κόσμο χωρίς να το γνωρίζει και να το εγκρίνει η Τουρκία». Κι αυτό γίνεται ήδη σε σχέση με τα διαδραματιζόμενα στην Ανατολική Μεσόγειο και κυρίως εκείνα που αφορούν την Κύπρο. Στο ίδιο βιβλίο του Νταβούτογλου, που ενώ ο Ερντογάν τον εκπαραθύρωσε η αναθεωρητική πολιτική της κατοχικής δύναμης ισχύει και υλοποιείται, αναφέρεται και το εξής: «ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό ζήτημα» καθώς «καμιά χώρα δεν μπορεί να μένει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου».
Παρά τους αρχικούς δισταγμούς του καγκελάριου Όλαφ Σολτς, η κρίση της Ουκρανίας τον οδηγεί σε μία ιστορική στροφή στην γερμανική πολιτική ασφάλειας και άμυνας.
Στιγμιότυπο από την «ιστορική» συνεδρίαση της Κυριακής στη Βουλή
Γερμανοί στρατιωτικοί γιατροί εκπαιδεύουν Κούρδους μαχητές Πεσμπεργκά στο Ερμπίλ του Ιράκ το 2015
Αλλά η υπόθεση δεν τελειώνει εδώ. Η ομιλία του καγκελάριου στην Ομοσπονδιακή Βουλή σηματοδοτεί μία ιστορική στροφή στην πολιτική ασφάλειας της Γερμανίας. Η γερμανική εγκράτεια στον στρατιωτικό τομέα λαμβάνει τέλος. Το «δόγμα» ότι η γερμανική εξωτερική πολιτική εστιάζει αποκλειστικά στη διπλωματία και αφήνει τη στρατιωτική δράση σε χώρες με λιγότερο βεβαρημένο ιστορικό παρελθόν, δεν ισχύει πλέον. «Η 24η Φεβρουαρίου αποτελεί τομή στην ιστορία της ηπείρου μας» δηλώνει επ’ αυτού ο καγκελάριος Σολτς. Και συνεχίζει: «Με την επίθεση στην Ουκρανία, την Πέμπτη, ο πρόεδρος Πούτιν δημιούργησε μία νέα πραγματικότητα. Αυτή η νέα πραγματικότητα απαιτεί σαφείς απαντήσεις κι εμείς δίνουμε αυτές τις απαντήσεις».
Η Ομοσπονδιακή Γερμανία πωλεί πλέον όπλα επιθετικού χαρακτήρα σε εμπόλεμα μέρη. Πρόκειται για 1.000 αντιαρματικά βλήματα και 500 πυραύλους εδάφους-αέρος τύπου «Στίνγκερ». Παράλληλα επιτρέπει στην Ολλανδία και τη Φινλανδία να προμηθεύσουν και εκείνες στους Ουκρανούς όπλα γερμανικής κατασκευής. Επί μήνες η ομοσπονδιακή κυβέρνηση απέρριπτε σχετικό αίτημα του Κιέβου, επικαλούμενη τις περιοριστικές διατάξεις της γερμανικής νομοθεσίας σχετικά με τις εξαγωγές πολεμικού υλικού.
Υπήρξαν βέβαια εξαιρέσεις. Για παράδειγμα η Γερμανία είχε παραχωρήσει όπλα στους Κούρδους μαχητές Πεσμεργκά, στο Ιράκ, προκειμένου εκείνοι να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το αποκαλούμενο «Ισλαμικό Κράτος», αποτρέποντας μία γενοκτονία με θύματα τη θρησκευτική μειονότητα των Γεζίντι. Αυτή τη φορά όμως τα όπλα δεν δίνονται στον «αγώνα κατά της τρομοκρατίας», αλλά κατευθύνονται ενάντια σε μία πυρηνική δύναμη, στο κέντρο της Ευρώπης.
Πρωτοφανής επανεξοπλισμός της «Μπούντεσβερ»
Ενισχύεται και εκσυγχρονίζεται ο γερμανικός ομοσπονδιακός στρατός
Για την «Μπούντεσβερ», τον ομοσπονδιακό στρατό, η κυβέρνηση Σολτς δρομολογεί ένα ανεπανάληπτο εξοπλιστικό πρόγραμμα. Ένα «έκτακτο ταμείο» 100 δισεκατομμυρίων ευρώ θα καλύψει τις ανάγκες για νέες επενδύσεις σε υλικό, αλλά και στην εκπαίδευση των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων. Στα επόμενα χρόνια ο αμυντικός προϋπολογισμός θα ξεπερνά το 2% του γερμανικού ΑΕΠ. Για μεγάλο διάστημα τόσο οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) όσο και οι Πράσινοι ήταν αντίθετοι με την αύξηση των αμυντικών δαπανών σε τόσο υψηλά επίπεδα. Τώρα την εγκρίνουν με συνοπτικές διαδικασίες.
«Η μητέρα όλων των κυρώσεων»
Χαρακτηριστικό στιμγιότυπο από την τελευταία επίσκεψη του Ρόμπερτ Χάμπεκ στη Μαριούπολη
Μία πρώτη στροφή στην γερμανική πολιτική απέναντι στη Ρωσία είχε ήδη διαφανεί με την απόφαση του Βερολίνου να αναβάλει την λειτουργία του αγωγού Nord Stream 2, ο οποίος θα μετέφερε φυσικό αέριο από τη Ρωσία στην κεντρική Ευρώπη, παρακάμπτοντας την Ουκρανία. Επί χρόνια η γερμανική κυβέρνηση υποστήριζε το σχέδιο, παρά την έντονη κριτική των Αμερικανών και των Ανατολικοευρωπαίων, αλλά τώρα φαίνεται μάλλον απίθανη η ολοκλήρωσή του σε εύθετο χρόνο.
Αλλαγή πορείας αποφάσισε όμως η Γερμανία και στις οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, τις οποίες προηγουμένως έβλεπε με ιδιαίτερη επιφύλαξη. Ο αποκλεισμός συγκεκριμένων ρωσικών πιστωτικών ιδρυμάτων από το διεθνές σύστημα διατραπεζικών πληρωμών SWIFT αποτελεί την πιο «αιχμηρή» κύρωση εις βάρος της ρωσικής οικονομίας, μέχρι σήμερα.
Σύμπλευση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης
Συναίνεση από τον επικεφαλής της αντιπολίτευσης Φρίντριχ Μερτς στις εξαγγελίες Σολτς
Με την ομιλία της Κυριακής ο Όλαφ Σολτς υπερέβη την μάλλον αμυντική στάση που κρατούσε ως τώρα, ενώ παράλληλα κέρδισε τη συναίνεση της αντιπολίτευσης. Ο επικεφαλής του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) Φρίντριχ Μερτς ουσιαστικά συνεχάρη τον καγκελάριο για τις «εξαιρετικές προγραμματικές δηλώσεις». Πολύ σπάνια ακούγονται τέτοιες φιλοφρονήσεις από τα έδρανα της αντιπολίτευσης. Όσο για τις κοινοβουλευτικές ομάδες των συγκυβερνώντων Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων, ξεκαθάρισαν ότι δεν συναινούν εκ πεποιθήσεως, αλλά διότι δεν γίνεται αλλιώς. Για μία «τραγική αναγκαιότητα» κάνει λόγο η επικεφαλής του SPD Σάσκια Έσκεν.
Στη διάρκεια του τελευταίου προεκλογικού αγώνα, το 2021, ο σημερινός υπουργός Οικονομίας και αντικαγκελάριος Ρόμπερτ Χάμπεκ, από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς των Πρασίνων, είχε επισκεφθεί την Ουκρανία και ήδη από τότε καλούσε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να αποστείλει όπλα στους Ουκρανούς. Για την επιλογή του αυτή είχε δεχθεί έντονη κριτική από τους ομοϊδεάτες του. Αλλά και ο ίδιος δεν κρύβει ότι ακόμη διατηρεί αμφιβολίες για την ορθότητα της απόφασης. «Ποιος ξέρει, πώς θα εξελιχθεί αυτός ο πόλεμος…» λέει χαρακτηριστικά.
Χειροκροτήματα στη γερμανική Βουλή για τον πρεσβευτή της Ουκρανίας Αντρίι Μέλνικ
Όλα αυτά προκαλούν έκδηλη ικανοποίηση στον Αντρίι Μέλνικ, πρεσβευτή της Ουκρανίας στο Βερολίνο. Επί τρεις ολόκληρους μήνες ο ουκρανός διπλωμάτης εμφανιζόταν συνεχώς σε τηλεοπτικές εκπομπές, ζητώντας μετ’ επιτάσεως όπλα για την Ουκρανία. «Δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί κανείς να παραμένει τόσο άκαρδος και ισχυρογνώμων» έλεγε χαρακτηριστικά την πρώτη ημέρα της ρωσικής εισβολής. Κάποιοι στο Βερολίνο θεωρούσαν ότι η συμπεριφορά του ήταν μάλλον εκνευριστική και ασύμφωνη προς τα διπλωματικά ήθη. Η παρουσία του την Κυριακή στα θεωρεία της Ομοσπονδιακής Βουλής, με τους βουλευτές να τον χειροκροτούν όρθιοι, αποτελεί για τον Μέλνικ μία όψιμη δικαίωση. «Πάντα έλεγα στους γερμανούς φίλους μου, αλλά και στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση ότι αν δουν τις τρομακτικές εικόνες από τον πόλεμο στην Ουκρανία, δεν θα μπορούν να μείνουν απαθείς και αναποφάσιστοι…» λέει ο ίδιος σήμερα.
Το πιο ζωηρό χειροκρότημα απέσπασαν όμως οι δεκάδες χιλιάδες, ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, που κατέβηκαν στους δρόμους στην γερμανική πρωτεύουσα, για να διαδηλώσουν την αλληλεγγύη τους προς τους Ουκρανούς. Ανάμεσα στην Πύλη του Βρανδεμβούργου και τον Στύλο της Νίκης, πολύ κοντά στο κτίριο της Ομοσπονδιακής Βουλής, οι διοργανωτές έκαναν λόγο για τουλάχιστον 100.000 διαδηλωτές το απόγευμα της Κυριακής. Ήταν η μεγαλύτερη μαζική κινητοποίηση που έχει πραγματοποιηθεί τα τελευταία χρόνια στη γερμανική πρωτεύουσα.
Στο πλαίσιο της «Στρατηγικής Πυξίδας» της ΕΕ και της σύστασης μονάδας ταχείας αντίδρασης, η Γερμανία προτίθεται να αναλάβει ηγετικό ρόλο. Στροφή Σολτς στην πολιτική άμυνας και ασφάλειας.
Γερμανοί στρατιώτες στη Λιθουανία
Οι ραγδαίες εξελίξεις μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τάραξαν τα νερά και κίνησαν ιστορικές εξελίξεις τόσο στη Γερμανία όσο και την ΕΕ -όπου σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας και ασφάλειας η μετακίνηση από πάγιες γραμμές δεκαετιών ήταν μέχρι πρότινος κάτι δύσκολο αν όχι ανέφικτο. Οι υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας των 27 κρατών-μελών συμφώνησαν ήδη στο βασικό κείμενο για τη «Στρατηγική Πυξίδα» της ΕΕ, σύμφωνα με την οποία τίθενται μακροπρόθεσμες βάσεις για μια κοινή γραμμή άμυνας και ασφάλειας. Αναμένεται η έγκρισή του στο τέλος της εβδομάδας και από τους ευρωπαίους ηγέτες στις Βρυξέλλες.
Υπό την ομπρέλα της «Στρατηγικής Πυξίδας» συγκροτείται μεταξύ άλλων ευρωπαϊκή δύναμη ταχείας αντίδρασης μέχρι το 2025 με τη συμμετοχή 5.000 στρατιωτών από διάφορα κράτη-μέλη. Κομβικό ρόλο στη νέα μονάδα προτίθεται να παίξει καταρχάς η Γερμανία, όπως φάνηκε από την ανακοίνωση της Γερμανίδας υπ. Άμυνας Κριστίνε Λάμπρεχτ και μάλιστα χωρίς καθυστερήσεις. Η Γερμανία θέλει να κινηθεί γρήγορα υπό το βάρος του πολέμου στην Ουκρανία, παρέχοντας στη διάθεση της ΕΕ τον πρώτο «πυρήνα» της μονάδας -όχι όμως συνολικά και των 5.000 στρατιωτών, όπως έσπευσε να δηλώσει ατυχώς η υπ. Άμυνας για να προχωρήσει έπειτα σε αναγκαία διευκρίνηση.
Αμυντική ετοιμότητα για τα επόμενα χρόνια
Άσκηση του γερμανικού στρατού
Για τη Γερμανίδα υπ. Άμυνας αυτό που προέχει τη δεδομένη στιγμή είναι να σταλεί το μήνυμα ότι ο ένας ευρωπαίος εταίρος στέκεται στο πλευρό του άλλου. Εξίσου σημαντική είναι για τη Γερμανία η συζήτηση για τον συνδυασμό των δυνατοτήτων συνεργασίας με το ΝΑΤΟ. Για την Κριστίνε Λάμπρεχτ η επίδειξη ενότητας και αποφασιστικότητας εντός της ΕΕ θεωρείται κρίσιμη, όχι μόνο για τις προσεχείς εβδομάδες και μήνες αλλά πιθανότατα για τα επόμενα χρόνια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ιδέα σχετικά με τη σύσταση μονάδας ταχείας αντίδρασης δεν είναι νέα. Η προηγούμενη εκδοχή προέβλεπε τη σύσταση ευρωπαϊκής δύναμης 1.500 στρατιωτών, η οποία θα εναλλασσόταν ανά εξάμηνο και θα στελεχωνόταν έτσι από διαφορετικά κράτη-μέλη κάθε φορά. Ωστόσο, ήδη πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία, ήταν εμφανή τα προβλήματα συγκέντρωσης επαρκών στρατευμάτων.
H Λάμπρεχτ και οι στρατηγοί
Η υπ. Άμυνας της Γερμανίας Κριστίνε Λάμπρεχτ
Ενδιαφέρον έχει πάντως και το παρασκήνιο των ανακοινώσεων Λάμπρεχτ τη Δευτέρα, σύμφωνα με αποκαλύψεις του περιοδικού Der Spiegel. Όταν η Κριστίνε Λάμπρεχτ έσπευσε ατυχώς να κάνει λόγο για «5.000 Γερμανούς στρατιώτες» προκλήθηκε αμέσως αναστάτωση στους κόλπους του γερμανικού στρατού, με πυρετώδεις έκτακτες διαβουλεύσεις και διαδοχικά τηλεφωνήματα.
Σύμφωνα με το Spiegel κανείς εκ των στρατηγών δεν γνώριζε τίποτα για τη συγκεκριμένη ανακοίνωση. Μιάμιση ώρα όμως μετά, ήρθε το διευκρινιστικό tweet από πλευράς Λάμπρεχτ, ότι δηλαδή οι συνολικά 5.000 στρατιώτες δεν θα προέλθουν από τη Γερμανία, η οποία θα στελεχώσει μόνο τον «πυρήνα» της συγκεκριμένης δύναμης.
Στο ύψος των περιστάσεων η υπουργός;
Από την ομιλία του καγκελάριου Όλαφ Σολτς στη γερμανική βουλή, 27.02.2022
«Ζούμε μια αλλαγή εποχής. Αυτό σημαίνει ότι ο “κόσμος μετά” δεν είναι πια ο ίδιος με τον “κόσμο πριν”. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η ισχύς μπορεί να εκτοπίσει το δίκαιο». Η ιστορική ομιλία του καγκελάριου Σολτς στην Μπούντεσταγκ στις 27 Φεβρουαρίου συνιστά επανάσταση στην προσέγγιση της εξωτερικής πολιτικής από τη Γερμανία. Ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος ανέτρεψε τις αρχές που καθοδηγούσαν τη χώρα του μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς είναι πια σαφές ότι το δίκαιο και η οικονομική αλληλεξάρτηση μεταξύ των χωρών δεν εγγυώνται την ειρήνη και τη σταθερότητα.
Πρόκειται επίσης για ρήξη με τον κινητήρα τής τέταρτης οικονομίας στον κόσμο. Για πολλά χρόνια, το δόγμα “Wandel durch Handel” (αλλαγή μέσω του εμπορίου) ήταν αδιαμφισβήτητο. Η χώρα ήταν πεισμένη ότι η ανάπτυξη στενών εμπορικών σχέσεων με μη δημοκρατικές χώρες θα οδηγούσε τις τελευταίες στον δρόμο του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας. Η επίθεση της Ρωσίας, κύριου προμηθευτή της Γερμανίας σε φυσικό αέριο, έκανε κομμάτια αυτή τη γεωπολιτική αφέλεια.
«Η Γερμανία εξετάζει τώρα την εξάρτησή της από το ρωσικό αέριο», επισημαίνει ο Νόα Μπάρκιν, ειδικός του ιδρύματος μελετών Rhodium Group για τις σχέσεις Ευρώπης-Κίνας. «Το επόμενο στάδιο είναι η εξέταση της οικονομικής της εξάρτησης από την Κίνα». Η έκθεση της γερμανικής οικονομίας στον ασιατικό γίγαντα είναι μεγαλύτερη και βαθύτερη από εκείνη απέναντι στη Ρωσία. Οι οικονομικές συναλλαγές της Γερμανίας με τη Ρωσία το 2021 έφτασαν τα 60 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ οι συναλλαγές με την Κίνα ήταν 245 δισεκατομμύρια ευρώ. Στους τρεις σημαντικότερους τομείς του made in Germany -αυτοκίνητα, μηχανές και χημεία-, η Κίνα έχει γίνει η μεγαλύτερη αγορά των γερμανικών επιχειρήσεων.
Η πανδημία της Covid-19 είχε ήδη αναδείξει το πρόβλημα της εξάρτησης από Κινέζους προμηθευτές. «Οι Γερμανοί βιομήχανοι χορήγησαν στις κινεζικές επιχειρήσεις το αναγκαίο know-how για να μπορέσουν να τους αντικαταστήσουν στο μέλλον», λέει ο Ρολφ Λανγκχάμερ από το Ινστιτούτο διεθνούς οικονομίας του Κιέλου. «Βοήθησαν έτσι την Κίνα να αποκτήσει μια ισχυρότερη διαπραγματευτική θέση».
Ο Σύνδεσμος Γερμανών Βιομηχάνων είχε προειδοποιήσει από το 2019 ότι «η Κίνα δεν οδεύει πλέον δομικά προς την οικονομία της αγοράς και τον φιλελευθερισμό, αλλά εφαρμόζει το δικό της πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο». Και είχε προσδιορίσει για πρώτη φορά τον κίνδυνο «συστημικού ανταγωνισμού» για την Ευρώπη από το υβριδικό μίγμα της κινεζικής οικονομίας ανάμεσα στην οικονομία της αγοράς και τη συγκεντρωτική οικονομία.
Οι γερμανικές επιχειρήσεις άρχισαν έτσι να αναδιοργανώνουν την παραγωγή τους. Η απεξάρτηση όμως από την Κίνα είναι δύσκολη. «Πρέπει να καταλάβουμε ότι το 2030 η Κίνα θα αντιπροσωπεύει το 50% της παγκόσμιας αγοράς χημείας», επισημαίνει ο Μάρτιν Μπριντερμίλερ, πρόεδρος της BASF. Ο όμιλος κατασκευάζει στην επαρχία Γκουανγκντόνγκ ένα χημικό συγκρότημα που συνιστά μια επένδυση 9 δισεκατομμυρίων ευρώ, τη μεγαλύτερη στην ιστορία του. Την ίδια στιγμή, όμως, ο Μπριντερμίλερ αναγνωρίζει ότι η στρατηγική “μηδέν covid” που εφάρμοσε η Κίνα είχε σημαντικές επιπτώσεις για τις δυτικές επιχειρήσεις. «Η σημερινή Κίνα είναι διαφορετική από αυτή που γνώρισα πριν από δύο χρόνια», σημειώνει. «Αλλά δεν πιστεύω σε μια ισχυρή αποσύνδεση ανάμεσά μας. Όσο πιο δικτυωμένη είναι η παγκόσμια οικονομία, τόσο μεγαλύτερη η ασφάλειά μας».
Αλλά και ο Χέρμπερτ Ντιές, πρόεδρος της Volkswagen που πουλάει στην Κίνα τα τέσσερα από τα δέκα αυτοκίνητά της, πιστεύει ότι ο όμιλος πρέπει να παραμείνει στην Κίνα, αν και αναγνωρίζει ότι πρέπει να αυξήσει το μερίδιο της αγοράς του στις ΗΠΑ.
«Μετά την εισβολή στην Ουκρανία, πολλές δυτικές βιομηχανίες σταμάτησαν τις δραστηριότητές τους στη Ρωσία από τη μια μέρα στην άλλη», λέει μια πηγή που πρόσκειται στους γερμανικούς βιομηχανικούς κύκλους στο Πεκίνο. «Ο παραλληλισμός που γίνεται τώρα είναι με την Ταϊβάν. Η κινεζική κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι μια στρατιωτική λύση δεν μπορεί να αποκλειστεί. Η απώτατη ημερομηνία είναι το 2049. Ο στρατηγικός κίνδυνος αυξάνεται έτσι για όλες τις επιχειρήσεις που λειτουργούν στην Κίνα».
(*) H Σεσίλ Μπουτλέ είναι ανταποκρίτρια της Monde στο Βερολίνο
Why John Mearsheimer Blames the U.S. for the Crisis in Ukraine
For years, the political scientist has claimed that Putin’s aggression toward Ukraine is caused by Western intervention. Have recent events changed his mind?
“He is not going to conquer all of Ukraine,” Mearsheimer says, of Putin. “It would be a blunder of colossal proportions to try to do that.”Photograph by Adam Berry / Getty
The political scientist John Mearsheimer has been one of the most famous critics of American foreign policy since the end of the Cold War. Perhaps best known for the book he wrote with Stephen Walt, “The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy,” Mearsheimer is a proponent of great-power politics—a school of realist international relations that assumes that, in a self-interested attempt to preserve national security, states will preëmptively act in anticipation of adversaries. For years, Mearsheimer has argued that the U.S., in pushing to expand nato eastward and establishing friendly relations with Ukraine, has increased the likelihood of war between nuclear-armed powers and laid the groundwork for Vladimir Putin’s aggressive position toward Ukraine. Indeed, in 2014, after Russia annexed Crimea, Mearsheimer wrote that “the United States and its European allies share most of the responsibility for this crisis.”
The current invasion of Ukraine has renewed several long-standing debates about the relationship between the U.S. and Russia. Although many critics of Putin have argued that he would pursue an aggressive foreign policy in former Soviet Republics regardless of Western involvement, Mearsheimer maintains his position that the U.S. is at fault for provoking him. I recently spoke with Mearsheimer by phone. During our conversation, which has been edited for length and clarity, we discussed whether the current war could have been prevented, whether it makes sense to think of Russia as an imperial power, and Putin’s ultimate plans for Ukraine.
Looking at the situation now with Russia and Ukraine, how do you think the world got here?
I think all the trouble in this case really started in April, 2008, at the nato Summit in Bucharest, where afterward nato issued a statement that said Ukraine and Georgia would become part of nato. The Russians made it unequivocally clear at the time that they viewed this as an existential threat, and they drew a line in the sand. Nevertheless, what has happened with the passage of time is that we have moved forward to include Ukraine in the West to make Ukraine a Western bulwark on Russia’s border. Of course, this includes more than just nato expansion. nato expansion is the heart of the strategy, but it includes E.U. expansion as well, and it includes turning Ukraine into a pro-American liberal democracy, and, from a Russian perspective, this is an existential threat.
You said that it’s about “turning Ukraine into a pro-American liberal democracy.” I don’t put much trust or much faith in America “turning” places into liberal democracies. What if Ukraine, the people of Ukraine, want to live in a pro-American liberal democracy?
If Ukraine becomes a pro-American liberal democracy, and a member of nato, and a member of the E.U., the Russians will consider that categorically unacceptable. If there were no nato expansion and no E.U. expansion, and Ukraine just became a liberal democracy and was friendly with the United States and the West more generally, it could probably get away with that. You want to understand that there is a three-prong strategy at play here: E.U. expansion, nato expansion, and turning Ukraine into a pro-American liberal democracy.
You keep saying “turning Ukraine into a liberal democracy,” and it seems like that’s an issue for the Ukrainians to decide. nato can decide whom it admits, but we saw in 2014 that it appeared as if many Ukrainians wanted to be considered part of Europe. It would seem like almost some sort of imperialism to tell them that they can’t be a liberal democracy.
It’s not imperialism; this is great-power politics. When you’re a country like Ukraine and you live next door to a great power like Russia, you have to pay careful attention to what the Russians think, because if you take a stick and you poke them in the eye, they’re going to retaliate. States in the Western hemisphere understand this full well with regard to the United States.
The Monroe Doctrine, essentially.
Of course. There’s no country in the Western hemisphere that we will allow to invite a distant, great power to bring military forces into that country.
Right, but saying that America will not allow countries in the Western hemisphere, most of them democracies, to decide what kind of foreign policy they have—you can say that’s good or bad, but that is imperialism, right? We’re essentially saying that we have some sort of say over how democratic countries run their business.
We do have that say, and, in fact, we overthrew democratically elected leaders in the Western hemisphere during the Cold War because we were unhappy with their policies. This is the way great powers behave.
Of course we did, but I’m wondering if we should be behaving that way. When we’re thinking about foreign policies, should we be thinking about trying to create a world where neither the U.S. nor Russia is behaving that way?
That’s not the way the world works. When you try to create a world that looks like that, you end up with the disastrous policies that the United States pursued during the unipolar moment. We went around the world trying to create liberal democracies. Our main focus, of course, was in the greater Middle East, and you know how well that worked out. Not very well.
I think it would be difficult to say that America’s policy in the Middle East in the past seventy-five years since the end of the Second World War, or in the past thirty years since the end of the Cold War, has been to create liberal democracies in the Middle East.
I think that’s what the Bush Doctrine was about during the unipolar moment.
In Iraq. But not in the Palestinian territories, or Saudi Arabia, or Egypt, or anywhere else, right?
No—well, not in Saudi Arabia and not in Egypt. To start with, the Bush Doctrine basically said that if we could create a liberal democracy in Iraq, it would have a domino effect, and countries such as Syria, Iran, and eventually Saudi Arabia and Egypt would turn into democracies. That was the basic philosophy behind the Bush Doctrine. The Bush Doctrine was not just designed to turn Iraq into a democracy. We had a much grander scheme in mind.
We can debate how much the people who were in charge in the Bush Administration really wanted to turn the Middle East into a bunch of democracies, and really thought that was going to happen. My sense was that there was not a lot of actual enthusiasm about turning Saudi Arabia into a democracy.
Well, I think focussing on Saudi Arabia is taking the easy case from your perspective. That was the most difficult case from America’s perspective, because Saudi Arabia has so much leverage over us because of oil, and it’s certainly not a democracy. But the Bush Doctrine, if you go look at what we said at the time, was predicated on the belief that we could democratize the greater Middle East. It might not happen overnight, but it would eventually happen.
I guess my point would be actions speak louder than words, and, whatever Bush’s flowery speeches said, I don’t feel like the policy of the United States at any point in its recent history has been to try and insure liberal democracies around the world.
There’s a big difference between how the United States behaved during the unipolar moment and how it’s behaved in the course of its history. I agree with you when you talk about American foreign policy in the course of its broader history, but the unipolar moment was a very special time. I believe that during the unipolar moment, we were deeply committed to spreading democracy.
With Ukraine, it’s very important to understand that, up until 2014, we did not envision nato expansion and E.U. expansion as a policy that was aimed at containing Russia. Nobody seriously thought that Russia was a threat before February 22, 2014. nato expansion, E.U. expansion, and turning Ukraine and Georgia and other countries into liberal democracies were all about creating a giant zone of peace that spread all over Europe and included Eastern Europe and Western Europe. It was not aimed at containing Russia. What happened is that this major crisis broke out, and we had to assign blame, and of course we were never going to blame ourselves. We were going to blame the Russians. So we invented this story that Russia was bent on aggression in Eastern Europe. Putin is interested in creating a greater Russia, or maybe even re-creating the Soviet Union.
Let’s turn to that time and the annexation of Crimea. I was reading an old article where you wrote, “According to the prevailing wisdom in the West, the Ukraine Crisis can be blamed almost entirely on Russian aggression. Russian president Vladimir Putin, the argument goes, annexed Crimea out of a longstanding desire to resuscitate the Soviet Empire, and he may eventually go after the rest of Ukraine as well as other countries in Eastern Europe.” And then you say, “But this account is wrong.” Does anything that’s happened in the last couple weeks make you think that account was closer to the truth than you might have thought?
Oh, I think I was right. I think the evidence is clear that we did not think he was an aggressor before February 22, 2014. This is a story that we invented so that we could blame him. My argument is that the West, especially the United States, is principally responsible for this disaster. But no American policymaker, and hardly anywhere in the American foreign-policy establishment, is going to want to acknowledge that line of argument, and they will say that the Russians are responsible.
You mean because the Russians did the annexation and the invasion?
Yes.
I was interested in that article because you say the idea that Putin may eventually go after the rest of Ukraine, as well as other countries in Eastern Europe, is wrong. Given that he seems to be going after the rest of Ukraine now, do you think in hindsight that that argument is perhaps more true, even if we didn’t know it at the time?
It’s hard to say whether he’s going to go after the rest of Ukraine because—I don’t mean to nitpick here but—that implies that he wants to conquer all of Ukraine, and then he will turn to the Baltic states, and his aim is to create a greater Russia or the reincarnation of the Soviet Union. I don’t see evidence at this point that that is true. It’s difficult to tell, looking at the maps of the ongoing conflict, exactly what he’s up to. It seems quite clear to me that he is going to take the Donbass and that the Donbass is going to be either two independent states or one big independent state, but beyond that it’s not clear what he’s going to do. I mean, it does seem apparent that he’s not touching western Ukraine.
His bombs are touching it, right?
But that’s not the key issue. The key issue is: What territory do you conquer, and what territory do you hold onto? I was talking to somebody the other day about what’s going to happen with these forces that are coming out of Crimea, and the person told me that he thought they would turn west and take Odessa. I was talking to somebody else more recently who said that that’s not going to happen. Do I know what’s going to happen? No, none of us know what’s going to happen.
You don’t think he has designs on Kyiv?
No, I don’t think he has designs on Kyiv. I think he’s interested in taking at least the Donbass, and maybe some more territory and eastern Ukraine, and, number two, he wants to install in Kyiv a pro-Russian government, a government that is attuned to Moscow’s interests.
I thought you said that he was not interested in taking Kyiv.
No, he’s interested in taking Kyiv for the purpose of regime change. O.K.?
As opposed to what?
As opposed to permanently conquering Kyiv.
It would be a Russian-friendly government that he would presumably have some say over, right?
Yes, exactly. But it’s important to understand that it is fundamentally different from conquering and holding onto Kyiv. Do you understand what I’m saying?
We could all think of imperial possessions whereby a sort of figurehead was put on the throne, even if the homeland was actually controlling what was going on there, right? We’d still say that those places had been conquered, right?
I have problems with your use of the word “imperial.” I don’t know anybody who talks about this whole problem in terms of imperialism. This is great-power politics, and what the Russians want is a regime in Kyiv that is attuned to Russian interests. It may be ultimately that the Russians would be willing to live with a neutral Ukraine, and that it won’t be necessary for Moscow to have any meaningful control over the government in Kyiv. It may be that they just want a regime that is neutral and not pro-American.
When you said that no one’s talking about this as imperialism, in Putin’s speeches he specifically refers to the “territory of the former Russian Empire,” which he laments losing. So it seems like he’s talking about it.
I think that’s wrong, because I think you’re quoting the first half of the sentence, as most people in the West do. He said, “Whoever does not miss the Soviet Union has no heart.” And then he said, “Whoever wants it back has no brain.”
He’s also saying that Ukraine is essentially a made-up nation, while he seems to be invading it, no?
O.K., but put those two things together and tell me what that means. I’m just not too sure. He does believe it’s a made-up nation. I would note to him, all nations are made up. Any student of nationalism can tell you that. We invent these concepts of national identity. They’re filled with all sorts of myths. So he’s correct about Ukraine, just like he’s correct about the United States or Germany. The much more important point is: he understands that he cannot conquer Ukraine and integrate it into a greater Russia or into a reincarnation of the former Soviet Union. He can’t do that. What he’s doing in Ukraine is fundamentally different. He is obviously lopping off some territory. He’s going to take some territory away from Ukraine, in addition to what happened with Crimea, in 2014. Furthermore, he is definitely interested in regime change. Beyond that, it’s hard to say exactly what this will all lead to, except for the fact that he is not going to conquer all of Ukraine. It would be a blunder of colossal proportions to try to do that.
I assume that you think if he were to try to do that, that would change your analysis of what we’ve witnessed.
Absolutely. My argument is that he’s not going to re-create the Soviet Union or try to build a greater Russia, that he’s not interested in conquering and integrating Ukraine into Russia. It’s very important to understand that we invented this story that Putin is highly aggressive and he’s principally responsible for this crisis in Ukraine. The argument that the foreign-policy establishment in the United States, and in the West more generally, has invented revolves around the claim that he is interested in creating a greater Russia or a reincarnation of the former Soviet Union. There are people who believe that when he is finished conquering Ukraine, he will turn to the Baltic states. He’s not going to turn to the Baltic states. First of all, the Baltic states are members of nato and—
Is that a good thing?
No.
You’re saying that he’s not going to invade them in part because they’re part of nato, but they shouldn’t be part of nato.
Yes, but those are two very different issues. I’m not sure why you’re connecting them. Whether I think they should be part of nato is independent of whether they are part of nato. They are part of nato. They have an Article 5 guarantee—that’s all that matters. Furthermore, he’s never shown any evidence that he’s interested in conquering the Baltic states. Indeed, he’s never shown any evidence that he’s interested in conquering Ukraine.
It seems to me that if he wants to bring back anything, it’s the Russian Empire that predates the Soviet Union. He seems very critical of the Soviet Union, correct?
Well, I don’t know if he’s critical.
He said it in his big essay that he wrote last year, and he said in a recent speech that he essentially blames Soviet policies for allowing a degree of autonomy for Soviet Republics, such as Ukraine.
But he also said, as I read to you before, “Whoever does not miss the Soviet Union has no heart.” That’s somewhat at odds with what you just said. I mean, he’s in effect saying that he misses the Soviet Union, right? That’s what he’s saying. What we’re talking about here is his foreign policy. The question you have to ask yourself is whether or not you think that this is a country that has the capability to do that. You realize that this is a country that has a G.N.P. that’s smaller than Texas.
Countries try to do things that they don’t have the capabilities for all the time. You could have said to me, “Who thinks that America could get the Iraqi power system working quickly? We have all these problems in America.” And you would’ve been correct. But we still thought we could do it, and we still tried to do it, and we failed, right? America couldn’t do what it wanted during Vietnam, which I’m sure you would say is a reason not to fight these various wars—and I would agree—but that doesn’t mean that we were correct or rational about our capabilities.
I’m talking about the raw-power potential of Russia—the amount of economic might it has. Military might is built on economic might. You need an economic foundation to build a really powerful military. To go out and conquer countries like Ukraine and the Baltic states and to re-create the former Soviet Union or re-create the former Soviet Empire in Eastern Europe would require a massive army, and that would require an economic foundation that contemporary Russia does not come close to having. There is no reason to fear that Russia is going to be a regional hegemony in Europe. Russia is not a serious threat to the United States. We do face a serious threat in the international system. We face a peer competitor. And that’s China. Our policy in Eastern Europe is undermining our ability to deal with the most dangerous threat that we face today.
What do you think our policy should be in Ukraine right now, and what do you worry that we’re doing that’s going to undermine our China policy?
We should be pivoting out of Europe to deal with China in a laser-like fashion, number one. And, number two, we should be working overtime to create friendly relations with the Russians. The Russians are part of our balancing coalition against China. If you live in a world where there are three great powers—China, Russia, and the United States—and one of those great powers, China, is a peer competitor, what you want to do if you’re the United States is have Russia on your side of the ledger. Instead, what we have done with our foolish policies in Eastern Europe is drive the Russians into the arms of the Chinese. This is a violation of Balance of Power Politics 101.
I went back and I reread your article about the Israel lobby in the London Review of Books, from 2006. You were talking about the Palestinian issue, and you said something that I very much agree with, which is: “There is a moral dimension here as well. Thanks to the lobby of the United States it has become the de facto enabler of Israeli occupation in the occupied territories, making it complicit in the crimes perpetrated against the Palestinians.” I was cheered to read that because I know you think of yourself as a tough, crusty old guy who doesn’t talk about morality, but it seemed to me you were suggesting that there was a moral dimension here. I’m curious what you think, if any, of the moral dimension to what’s going on in Ukraine right now.
I think there is a strategic and a moral dimension involved with almost every issue in international politics. I think that sometimes those moral and strategic dimensions line up with each other. In other words, if you’re fighting against Nazi Germany from 1941 to 1945, you know the rest of the story. There are other occasions where those arrows point in opposite directions, where doing what is strategically right is morally wrong. I think if you join an alliance with the Soviet Union to fight against Nazi Germany, it is a strategically wise policy, but it is a morally wrong policy. But you do it because you have no choice for strategic reasons. In other words, what I’m saying to you, Isaac, is that when push comes to shove, strategic considerations overwhelm moral considerations. In an ideal world, it would be wonderful if the Ukrainians were free to choose their own political system and to choose their own foreign policy.
But in the real world, that is not feasible. The Ukrainians have a vested interest in paying serious attention to what the Russians want from them. They run a grave risk if they alienate the Russians in a fundamental way. If Russia thinks that Ukraine presents an existential threat to Russia because it is aligning with the United States and its West European allies, this is going to cause an enormous amount of damage to Ukraine. That of course is exactly what’s happening now. So my argument is: the strategically wise strategy for Ukraine is to break off its close relations with the West, especially with the United States, and try to accommodate the Russians. If there had been no decision to move nato eastward to include Ukraine, Crimea and the Donbass would be part of Ukraine today, and there would be no war in Ukraine.
That advice seems a bit implausible now. Is there still time, despite what we’re seeing from the ground, for Ukraine to appease Russia somehow?
I think there’s a serious possibility that the Ukrainians can work out some sort of modus vivendi with the Russians. And the reason is that the Russians are now discovering that occupying Ukraine and trying to run Ukraine’s politics is asking for big trouble.
So you are saying occupying Ukraine is going to be a tough slog?
Absolutely, and that’s why I said to you that I did not think the Russians would occupy Ukraine in the long term. But, just to be very clear, I did say they’re going to take at least the Donbass, and hopefully not more of the easternmost part of Ukraine. I think the Russians are too smart to get involved in an occupation of Ukraine.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ: Το άρθρο του Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΕΘΑ Μιχαήλ Κωσταράκου, γράφηκε τον Οκτώβριο. Μετά την χθεσινή εξαγγελία ίδρυσης Ευρωπαϊκής Δύναμης Ταχείας Επέμβασης το επαναδημοσιεύουμε.
Οι τελευταίες εξελίξεις με την αιφνιδιαστική συμφωνία AUKUS αλλά κυρίως τα γεγονότα στο Αφγανιστάν αναζωπύρωσαν τις μονίμως υφέρπουσες συζητήσεις για τον πιθανολογούμενο Ευρωπαϊκό Στρατό. Η ηγεσία της ΕΕ μίλησε για μια δύναμη 5000 στρατιωτών που θα προτείνει να δημιουργηθεί (δηλαδή ουσιαστικά μια Ταξιαρχία), ενώ σε άλλες συζητήσεις επανεμφανίστηκε ο «Πρωταρχικός Στόχος» του Ελσινκι του 1999 με τις 50-60000 στρατιώτες του. Υπάρχει όμως Ευρωπαϊκός Στρατός; Είναι η δημιουργία μιας αξιόπιστης δύναμης μέσα στις προθέσεις και τις δυνατότητες της ΕΕ ή η προσπάθεια θα καταλήξει άδοξα χωρίς αποτέλεσμα;
Ας δούμε αρχικά τι ήδη υπάρχει στην ΕΕ και στη συνέχεια τι μπορεί να δημιουργηθεί. Κατ αρχήν, τα τρία κύρια στρατιωτικά οργανα της ΕΕ: Η Στρατιωτική Επιτροπή της ΕΕ (EUMC), το Στρατιωτικό Επιτελείο της ΕΕ (EUMS) (στρατηγικού επιπέδου) και ο Φορέας Στρατιωτικού Σχεδιασμού και Υλοποίησης (MPCC) (ένα Επιχειρησιακό Στρατηγείο για τον έλεγχο αρχικά των Εκπαιδευτικών Αποστολών και αργότερα των Επιχειρήσεων της ΕΕ, το οποίο και θα αποτελεί το Επιχειρησιακό Στρατηγείο του πιθανού Ευρωπαϊκού Στρατού) ενώ υφίστανται και επίσης και τα «εν υπνώσει» πέντε Στρατηγεία Επιχειρησιακού/Στρατηγικού Επιπέδου στην Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα και Γερμανία για τον έλεγχο των Επιχειρήσεων της ΕΕ, όταν και αν απαιτείται.
Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό δεν υπάρχει πουθενά πρόβλεψη για ένα κανονικό Ευρωστρατό. Οι τρεις Επιχειρήσεις (Βοσνία, Κέρας της Αφρικής και Κεντρική Μεσόγειος και οι τέσσερις Εκπαιδευτικές Αποστολές (Σομαλία, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Μάλι και Μοζαμβίκη) όπως και οι προηγούμενες Επιχειρήσεις της ΕΕ που ολοκληρώθηκαν, συγκροτούνται ad hoc για ένα συγκεκριμένο σκοπό και η οργάνωση και οι δυνάμεις τους επιστρέφουν στις χώρες τους όταν ολοκληρωθεί η αποστολή τους. Το ίδιο ισχύει και για το σύστημα των πολυεθνικών Battlegroups (Συγκροτημάτων Μάχης) (Επιτελείο Ταξιαρχίας με ένα Τάγμα Πεζικού και την απαραίτητη υποστήριξη, συνολικής δυνάμεως 1500 στρατιωτών) που δημιουργήθηκε από το 2007 για να απεικονίσει (χωρίς επιτυχία μέχρι σήμερα) τις Ευρωπαϊκές Δυνάμεις Αμέσου Αντιδράσεως. Η Ελλάδα παρέχει σαν Συγκρότημα Μάχης κάθε δυο χρόνια την 71 Α/Μ Ταξιαρχία. Τα Συγκροτήματα Μάχης δεν έχουν αναπτυχθεί ποτέ κυρίως λόγω έλλειψης πολιτικής βούλησης αλλά και διάθεσης των κρατών-μελών που περιέχουν τις δυνάμεις, να επωμισθούν το υψηλό πολιτικό-οικονομικό κόστος της ανάπτυξης τους.
Σε ένα non-paper νωρίτερα φέτος, 14 κράτη μέλη (συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας) προχώρησαν σε μια συγκεκριμένη πρόταση. Υποστήριξαν μια «Δύναμη Πρώτης Εισόδου» 5000 ατόμων, που θα οργανωθεί γύρω από μια ταξιαρχία του Στρατού ξηράς ενισχυμένο με αεροπορικά και ναυτικά στοιχεία.
Η ικανότητα αποστολή μιας Ταξιαρχίας σε σύντομο χρονικό διάστημα θα παρείχε πράγματι στην ΕΕ ένα ευρύτερο φάσμα επιλογών. Αυτή όμως είναι η « ονομαστική τιμή». Δεν επαρκεί. Ο μεγάλος κίνδυνος, είναι ότι τα κράτη-μέλη, ως συνήθως, θα ερμηνεύσουν ακόμη και αυτή την πρόταση με μινιμαλιστικό τρόπο, δηλαδή σαν πρόσκληση για τη δημιουργία μιας μόνο ενιαίας πολυεθνικής ταξιαρχίας για τις επιχειρήσεις της ΕΕ. Αυτό, μπορεί να παρέχει πολιτικό άλλοθι και να χαιρετισθεί σαν επιτυχία αλλά δυστυχώς θα ήταν πολύ λίγο για τους παρακάτω λόγους:
Τα κράτη μέλη διαθέτουν μεγάλο αριθμό Ταξιαρχιών, κάποιες από τις οποίες πρέπει να διατεθούν αυτούσιες για τον Ευρωστρατό.
Μια μεμονωμένη ταξιαρχία μπορεί προφανώς να αντιμετωπίσει μια κρίση, η ΕΕ θα πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα περισσότερες από μια στην περιφέρεια της. Η Ταξιαρχία δεν διασπάται.
Ταξιαρχίες υπάρχουν πολλών ειδών. Μια οποιαδήποτε ταξιαρχία δεν θα είναι ποτέ κατάλληλη για να αναπτυχθεί σε όλα τα θέατρα, εναντίον όλων των πιθανών αντιπάλων. Απαιτείται μια ποικιλία ταξιαρχιών, διαφορετικής σύνθεσης, οργάνωσης και εκπαίδευσης.
Απαιτείται κάτι περισσότερο από μια «Δύναμη Πρώτης Εισόδου», για τον απλό λόγο ότι θα πρέπει να παρέχονται επίσης «Ακολουθούσες Δυνάμεις» (follow on forces), δηλαδή δυνάμεις αντικαταστάσεως από τα κράτη μέλη της ΕΕ για τη συνέχιση της επιχείρησης, διότι μια Ταξιαρχία μπορεί να αναπτυχθεί κατά τα διεθνως ισχύοντα μόνο για 4-6 μήνες τη φορά και το προσωπικό της Ταξιαρχίας δεν μπορεί να μένει σε πραγματική ετοιμότητα ή σε ανάπτυξη για το υπόλοιπο της ζωής του. Συνεπώς η ανάπτυξη μιας Ταξιαρχίας για όσο χρόνο απαιτείται για την ολοκλήρωση της αποστολής, απαιτεί την ύπαρξη τουλάχιστον άλλων δυο επιπλέον Ταξιαρχιών (τρεις Ταξιαρχίες σύνολο) για την ίδια αποστολή, όπου η μια θα εκπαιδεύεται για να αναπτυχθεί, η δεύτερη θα είναι ανεπτυγμένη και η τρίτη έχοντας επιστρέψει θα ανασυγκροτείται και θα αναπαύεται. Και ο κύκλος στη συνέχεια επαναλαμβάνεται.
Αυτό που είναι απαραίτητο, επομένως, είναι ένα πολυεθνικό Σώμα Στρατού, που να περιλαμβάνει αριθμό εθνικών Ταξιαρχιών (συνήθως πολλαπλάσιο του τρία), που θα αποτελέσουν τα βασικά δομικά στοιχεία αυτής της πολυεθνικής δύναμης. Οι εθνικές ταξιαρχίες δεν πρέπει να εναλλάσσονται. Πρέπει να διατεθούν μόνιμα στο πολυεθνικό Σώμα και να συμμετέχουν σε ετήσιες πολυεθνικές ασκήσεις. Η συχνή δικαιολογία των χωρών ότι εναλλάσσουν τις διαθέσιμες δυνάμεις τους για να εκπαιδευτούν όλες, είναι απλά καταστροφική. Χάνεται η εκπαίδευση και η εμπειρία και πάνε χαμένα τα εκατομμύρια ευρώ που δίνονται στην εκπαίδευση και την τυποποίηση. Αυτό συμβαίνει δυστυχώς σήμερα με τα Συγκροτήματα Μάχης όπου συνήθως (όχι στην Ελλάδα) με το πέρας της αναμονής διαλύονται και έτσι χάνεται και η εμπειρία αλλά και η εκπαίδευση. Συνεπώς, η νεόκοπη πρόταση του τμήματος των 5000 ατόμων είναι ελλιπής και προφανώς στηρίζεται σε πολιτικές εμπνεύσεις ή σκοπιμότητες χωρίς να ληφθούν υπόψη οι απόψεις των στρατιωτικών συμβούλων. Όπως αναφέρθηκε, αποτελούν «ονομαστική τιμή». Απαιτούνται πολύ περισσότεροι από 5000 στρατιώτες για τον Ευρωστρατό.
Ίσως ακουστεί περίεργο, αλλά το πρότυπο για ένα τέτοιο σχήμα υπάρχει ήδη και είναι άγνωστο γιατί η ηγεσία της ΕΕ δεν αναφέρεται σε αυτό. Περιλαμβάνεται σαν ένα από τα προγράμματα της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας (PESCO) με την επωνυμία CROC (Crisis Response Operational Core) για την αντιμετώπιση κρίσεων στην ΕΕ και είναι υπό την ηγεσία της ίδιας της Γερμανίας. Προς το παρόν, έχουν δεσμευτεί να μετάσχουν εκτός από την Γερμανία, η Κύπρος, η Γαλλία, η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ισπανία, ενώ παρατηρητές είναι το Βέλγιο, η Τσεχία, η Ρουμανία και η Σλοβενία. Αναμφίβολα, θα μπορούσαν να συμμετάσχουν και θα μετάσχουν περισσότερα κράτη μέλη. Το πιο σημαντικό είναι ότι η Γερμανία και τα κράτη μέλη πρέπει να αναπτύξουν το CROC σε μια πραγματική δύναμη Σώματος Στρατού, στο οποίο θα δοθούν υπό διοίκηση συγκεκριμένες μόνιμες εθνικές ταξιαρχίες, όσες κρίνονται απαραίτητες και όσες διατίθενται από τα κράτη- μέλη τουλάχιστον όμως τρείς.
Το CROC θα μπορούσε σχεδιασμένο κατ’ αυτόν τον τρόπο να ήταν ένας νέος και ρεαλιστικός τρόπος δημιουργίας επιτέλους ενός Ευρωστρατού αλλά και επίτευξης του «Πρωταρχικού Στόχου» στον οποίο πολύ πρόσφατα αναφέρθηκε ο Υπατος Εκπρόσωπος Borrell και ο οποίος παρόλες τις επιφυλάξεις και τροποποιήσεις, παραμένει το τελικό επίσημο επίπεδο φιλοδοξίας της ΕΕ. Οι Ευρωπαίοι μπορούν να τον υλοποιήσουν γιατί αθροιστικά διαθέτουν πολύ μεγάλες ένοπλες δυνάμεις και ξοδεύουν για την αμυνα το ποσό των 200 δις ευρώ, δεύτεροι μόνο μετά τις ΗΠΑ. Τα γεγονότα στο Αφγανιστάν και η πρόσφατη συμφωνία των ΗΠΑ στον Ειρηνικό έφεραν τον «Πρωταρχικό Στόχο» πάλι στην επιφάνεια, γιατί αποτελεί το ελάχιστο απαιτούμενο επίπεδο φιλοδοξίας σε ένα στρατηγικό περιβάλλον που προβλέπει σχεδόν μόνιμη αστάθεια στην περιφέρεια της Ευρώπης, ενώ οι ΗΠΑ εστιάζουν όλο και περισσότερο στην Ασία. Οι Ευρωπαίοι θα χρειαστούν στρατιωτικές δυνάμεις για να προστατεύσουν τους πολίτες τους (η συλλογική αμυνα της Ευρώπης και η συνεργατική της ασφάλεια είναι αρμοδιότητες και αποστολές του ΝΑΤΟ), να διαφυλάξουν τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, να στηρίξουν τη διπλωματία τους και να αναλάβουν τη διαχείριση και σταθεροποίηση κρίσεων εκτός των συνόρων της Ευρώπης. Αυτός θα είναι ο πιθανολογούμενος Ευρωστρατός.
Είναι σίγουρο ότι τα ανατολικά κράτη μέλη (Βαλτικές χώρες, Πολωνία, κ.α.) που συνορεύουν ή γειτνιάζουν με τη Ρωσία, και ενδεχομένως και η Γερμανία, η Δανία, ή η Ολλανδία, για τους δικούς της η κάθε μια λόγους θα έχουν σοβαρές αντιρρήσεις, φοβούμενες ότι θα μειωθούν έτσι οι δυνατότητες του ΝΑΤΟ. Στην πραγματικότητα όμως, αυτό το Σώμα, όπως και οποιαδήποτε άλλη στρατιωτική δύναμη της ΕΕ θα μπορούσε να ενταχθεί υπό προϋποθέσεις και μόνο σε περίπτωση κηρύξεως του άρθρου 5 στη δύναμη Ταχείας Αντιδράσεως του ΝΑΤΟ ως ένα από τα Σώματα Στρατού που προβλέπει ο αμυντικός σχεδιασμός του ΝΑΤΟ. Τα κράτη μέλη που δεν ανήκουν στο ΝΑΤΟ και δεν επιθυμούν μπορούν να αποσύρουν αυτόματα τις δυνάμεις τους. Έτσι, το CROC της ΕΕ, δηλαδή ο Ευρωστρατός, θα γίνει ένας τρόπος (ίσως ο μόνος τρόπος) για την επίτευξη παράλληλα και των στόχων του ΝΑΤΟ εφόσον η ΕΕ συμφωνεί, ( 21 κ-μ είναι κοινά), αντί για ένα εμπόδιο στο ΝΑΤΟ όπως ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ και κάποια κ-μ συχνά ισχυρίζονται.
*Ο Μιχαήλ Κωσταράκος είναι Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και π. Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ
του Στράτου Σιμιτζή*
Σάββατο 19 Μαρτίου, ώρα τέσσερις με πέντε απογευματινή, η COSMOTE TV στην ενότητα “ελληνικός κινηματογράφος” προβάλλει μια ταινία προϊόν του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, όπου οι χυδαιότητες, οι βωμολοχίες και το υβρεολόγιο θα έκανε και έναν βαρύμαγκα να κοκκινίσει.
Αν αυτό το προκλητικό υβρεολόγιο συνιστά τέχνη, τότε αλίμονο στην τέχνη και σ’ αυτούς που τόσο ευδόκιμα την υπηρέτησαν και την υπηρετούν.
Αίδως Αργειοί και σκόπιμο είναι η διοίκηση του Οργανισμού να διεξάγει έρευνα πως παρεισέφρησε αυτή η ταινία στην ταινιοθήκη του και έφτασε να προβάλετε σε ζώνη προσβάσιμη και από παιδιά.
Μήπως όμως εμείς οι συνδρομητές πληρώνουμε για να προβάλλονται τέτοια εξαμβλώματα εν ονόματι της τέχνης. Κατηγορηματικα ΟΧΙ.
“Βρε που πάμε” που έλεγε και ο κολοσσός της υποκριτικής Βασίλης Αυλωνίτης. Η αισχρολογία να θεωρεί τέχνη.
Άραγε εκείνοι που γράφουν και γυρίζουν αυτά τα ρεζιλίκια, πράγματι πιστεύουν πως κάνουν τέχνη;
Μήπως μπορούν να θυμηθούν κάποιον ηθοποιό της “Χρυσής εποχής”, όχι μόνο πρωταγωνιστή, αλλά και κομπάρσο, να καταφεύγει σε βωμολοχίες και αισχρολογίες για να προκαλέσει το ενδιαφέρον ή και το γέλιο του κοινού;
Φυσικά όχι, γιατί όλοι εκείνοι οι παράγοντες, σεναριογράφοι, θεατρικοί συγγραφείς ηθοποιοί και σκηνοθέτες σέβονται πρώτα τον εαυτό τους και μετά την τέχνη της υποκριτικής που υπηρετούσαν.
“Βρε, που πάμε;”
Στρατηγικώς απέτυχε
Ασχέτως αν τόσο ο ίδιος ο Ρώσος Πρόεδρος οσο και οι εκπρόσωποί του δηλώνουν πωςωη εισβολή εξελίσσεται σύμφωνα με το πρόγραμμα. Είναι κοινό μυστικό πως οι Ρώσοι άλλα είχαν στο μυαλό τους και άλλα τους προέκυψαν.
Η πιο απλή επιβεβαίωση αυτού είναι πως η εισβολή βρίσκεται στην τέταρτη εβδομάδα και αυτό που επέτυχαν οι δυνάμεις εισβολής είναι να βομβαρδίζουν αδιακρίτως από μακριά και επί του ασφαλούς, κατοικημένες περιοχές και πόλεις σκορπώντας καταστροφή και θάνατο αμάχων.
Όταν ο Ρώσος Πρόεδρος σταματήσει να βομβαρδίζει με πυραύλους, πυροβολικό και αεροπορικές επιδρομές τις Ουκρανικές πόλεις και αναλάβουν οι χερσαίες δυνάμεις του, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για πρόοδο.
Όμως, κάτι τέτοιο εφ’ όσον το τολμήσει, τότε θα προκύψει μάχη, οδομαχίες, δράση ελεύθερων σκοπευτών, επιθέσεις από εκεί πουθα το περιμένει με εκατόμβες θυμάτων. Γιατί, ένα απ αυτά που πέτυχε αυτή η αδικαιολόγητη και απροκληκτη εισβολή, είναι να χαλυβδωσει το θάρρος, το πνεύμα και το φρόνημα των Ουκρανών, οι οποίοι αν τελικά υποκύψουν, θα έχουν πουλήσει πολύ ακριβά το “τομάρι τους”.
Συμπέρασμα, αυτά που πίστευαν οι εισβολείς πως θα απλοποιήσει την υπόθεση και πως η Ουκρανία θα πέσει σαν “ώριμο φρούτο” ή ότι θα προκαλέσουν ανατροπή εκ των έσω της Ουκρανικής Κυβέρνησης αποδεικνύονται “όνειρα θερινής νυκτός” και “ευσεβείς πόθοι”.
Για κάθε άτομο που έχει σχέση με τα στρατιωτικά δρώμενα και την πολεμική στρατηγική, η εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία, στρατηγικώς ήταν μια εκκωφαντική αποτυχία.
Kiev authorities dismantled the image of the rainbow from the Arch of friendship of Nations, which caused heated discussions among the people of Kiev, May 17, 2017. (Photo by Sergii Kharchenko/NurPhoto) (Photo by Sergii Kharchenko / NurPhoto / NurPhoto via AFP)
The People’s Friendship Arch symbolizing Ukraine and Russia’s friendship Photo: AFP
What should China do after the outbreak of the Russia-Ukraine conflict? Should China follow the West in condemning and sanctioning Russia as a token of goodwill to improve ties with the US? Some China-based Western journalists may have found some of these claims on the Chinese internet. But such voice is marginal in China, and has absolutely no influence on mainstream society, let alone the decision-making of the Chinese government.
Beijing will adopt a balanced attitude, and resolutely maintain the China-Russia comprehensive strategic partnership of coordination. The same balance has been maintained by China in its refusal to support war.
As an irreplaceable partner, Russia is strategically important to China. This is a consensus that has been formed in mainstream Chinese society. The Chinese people believe that a strong China-Russia relationship is sustainable, and our efforts to promote China-Russian friendship will be effective. But it is very difficult to resolve US hostility toward China, and our efforts in this regard may not necessarily yield the desired results.
The significance of China-Russia relations is reflected in various aspects, with mutual diplomatic support the most obvious. Russia has supported China on affairs relating to the Taiwan island, Hong Kong, Xinjiang and Xizang. But more importantly, China and Russia have formed a strategic pattern of mutual support.
Who is the No.1 strategic adversary viewed by the US today? The answer is China, not Russia. Russia has run up against a challenge and that’s why Washington is piling most of the pressure on Moscow. During Donald Trump’s presidency, the US wanted to improve ties with Russia. The Chinese people generally believe that over time, the US will point its sword against China again. Many believe that the US may coerce Russia to counter China someday, as Nixon partnered with China to counter the Soviet Union 50 years ago. They are also vigilant against the US’ motive to drive a wedge between China and Russia.
Since the Trump administration, China has been under great strategic pressure of the US. The Chinese people had not anticipated that Russia, which was pushed to a strategic corner by NATO’s eastward expansion, decided to no longer hold back its temper and completely turn the European geopolitics around. The move unexpectedly took away a large part of US strategic pressure toward China. For quite some time in the future, the confrontation between Russia and the US will be fierce. China has been at the forefront of confrontation against US hegemony since the trade war. But now, Russia stands at the forefront. This is a time for China to accumulate its strength. For the moment, China and Russia are taking turns in bearing the heaviest weight in terms of resisting US hegemony. This is a completely different geopolitical situation than when China was confronting the US alone.
The China-Russia comprehensive strategic partnership of coordination in the new era is special. The ties have no limit, which deters the US. With Russia as a partner, if the US carries out maximum strategic coercion against China, China won’t be afraid of the US’ energy blockade, and our food supply will be secure. So will other raw materials. It will be harder for the US to make up its mind in engaging in a strategic showdown with China.
If a war breaks out in the Taiwan Straits or in the South China Sea, the US will find it hard to impose nuclear blackmail toward China, as China’s conventional forces are getting increasingly stronger to overwhelm those of the US, and no matter Russia supports China or remains neutral at that time, it will be a super nuclear force which is hostile toward the US. China itself is a nuclear power. And the US will have to be wary of Russia leaping from a position of nuclear parity with the US to a position with nuclear advantage.
The strengths of China and Russia are complementary in the strategic field, and their cooperation will bring about endless geopolitical potential. Their strategic ties have certain containing effects toward Japan, as well as traction toward India. Their combined power is capable of keeping Central Asia stable, and away from US influence.
If the US successfully sowed discord between China and Russia, Russia today will immediately face a strategic deadlock. China will also confront the same predicament once a conflict occurs between China and the US. China faces quite a few challenges and uncertainties in its east and south. If Russia was drawn to the US’ camp, China would have to fight a two-front confrontation against both the US and Russia and be dragged into a passive status.
Therefore, the idea of ??reconciling ties with the US by abandoning Russia has no market in China at all. Most Chinese people believe that the US’ ultimate goal toward Russia is to make it no longer a “nuclear threat,” yet its goal toward China is to make China completely lose its development and competitiveness, splitting China into puzzle pieces, with each piece being controlled by the US, purchasing US weapons and producing cheap products.
What is mentioned above can be regarded as the “bottom-line thinking” of Chinese society. In diplomatic practices, China will do its best to avoid conflicts with the US. China-US friendly cooperation, or at least peaceful coexistence, is the common aspirations of the Chinese people. But we are convinced that peaceful coexistence between China and the US is not something that can be earned by pleading. We must constantly boost our own strength to make the US feel that having a conflict with China is more and more unbearable until the US eventually realizes that a peaceful coexistence with China is the best option. Russia is China’s most crucial partner to achieve this goal.
The author is a commentator with the Global Times. [email protected]
Αποτυχημένοι πόλεμοι είναι πιθανό να οδηγήσουν σε αλλαγή καθεστώτος. Η δυσαρέσκεια της μεσαίας ρωσικής τάξης, ο στενός κύκλος του Πούτιν και η μετατροπή της Ρωσίας σε κανονική δικτατορία. Πόσο πιθανό είναι ένα πραξικόπημα.Δημοσιεύθηκε: 14 Μαρτίου 2022 – 08:04
Του Gideon Rachman
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν δείχνει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τη ρωσική ιστορία. Το περασμένο καλοκαίρι δημοσίευσε ένα μακροσκελές δοκίμιο με τίτλο «Περί της ιστορικής ενότητας Ρώσων και Ουκρανών», το οποίο ήταν επίσης και ένα πολεμικό μανιφέστο.
Αλλά ενώ δείχνει να μελετά την ιστορία, ο Πούτιν δεν πρόσεξε ένα κρίσιμο επαναλαμβανόμενο μοτίβο: τον ρόλο που έχουν διαδραματίσει οι αποτυχημένοι πόλεμοι στην αλλαγή καθεστώτος στη Ρωσία.
Η ήττα στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιούργησε τις συνθήκες για τη Ρωσική Επανάσταση το 1917. H ταπείνωση της Μόσχας στον πόλεμο με την Ιαπωνία το 1904-1905 συνέβαλε επίσης στο ξέσπασμα μιας αποτυχημένης επανάστασης. Ο Κριμαϊκός Πόλεμος του 1853-56 οδήγησε στον θάνατο, πιθανότατα με αυτοκτονία, του Τσάρου Νικόλαου Α’. Πιο πρόσφατα, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν είχε σημαντική συμβολή στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.
Η ΕΣΣΔ έχασε περίπου 14.000 στρατιώτες σε μία δεκαετία στον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Η ρωσική κυβέρνηση έχει παραδεχτεί ότι έχει χάσει περίπου 500, οι οποίοι σκοτώθηκαν τις πρώτες ημέρες της εισβολής στην Ουκρανία. Τα πραγματικά νούμερα ενδέχεται να είναι αρκετά πιο υψηλά. Η Λουντμίλα Ναρούσοβα, μέλος της ρωσικής Γερουσίας, αναφέρθηκε σε ομάδα Ρώσων στρατιωτών με μόλις τέσσερις επιζήσαντες. Και τα χειρότερα όσον αφορά τις συγκρούσεις είναι μάλλον μπροστά.
Οπότε, θα μπορούσε μια στρατιωτική αποτυχία να ανατρέψει ξανά τη ρωσική κυβέρνηση; Oι περισσότεροι ειδικοί με τους οποίους συνομίλησα πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι πιθανό -τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα.
Ο Μπεν Νομπλ του UCL αντιμετωπίζει «με επιφυλακτικότητα τους ισχυρισμούς ότι ο Πούτιν θα ανατραπεί από κάποιο πραξικόπημα ή ότι η υφιστάμενη ελίτ θα εκδιωχθεί με μαζικές διαδηλώσεις». Ο Ντόμινικ Λίβεν, αυθεντία στην πτώση της τσαρικής Ρωσίας, είναι επίσης επιφυλακτικός στο ενδεχόμενο γρήγορης διάλυσης του συστήματος Πούτιν.
Aπό την άλλη, χάρη στις δυτικές κυρώσεις, το οικονομικό πλήγμα που θα δεχτεί η Ρωσία από τον ουκρανικό πόλεμο θα γίνει αισθητό πολύ γρήγορα. Κέρδη μιας εικοσαετίας θα μπορούσαν να εξαφανιστούν μέσα σε λίγες εβδομάδες. O Mάικλ Μπέρνσταμ του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ πιστεύει ότι το πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων της κεντρικής τράπεζας της Ρωσίας θα έχει ως αποτέλεσμα να καταρρεύσουν σύντομα εμπορικές τράπεζες και εφοδιαστικές αλυσίδες, υποβαθμίζοντας μεγάλα τμήματα της ρωσικής οικονομίας στον αντιπραγματισμό.
Η μεσαία τάξη των πόλεων της Ρωσίας έχει συνηθίσει σε έναν κόσμο με ΙΚΕΑ, iPhones, πιστωτικές κάρτες Visa και ταξίδια στην Ευρώπη ή τις χώρες του Περσικού Κόλπου. Ο κόσμος αυτός αποτελεί παρελθόν. Πολλοί από τους ολιγάρχες, οι οποίοι στήριξαν τον Πούτιν για να σώσουν την περιουσία τους, έχασαν τα γιοτ τους και τις επιχειρήσεις που είχαν χτίσει στο εξωτερικό.
Eλευθερίες που έχουν κατακτηθεί με θυσίες και επαφές με τον έξω κόσμο έχουν επίσης εξαφανιστεί. Από πολλές απόψεις, η Ρωσία είναι ήδη πιο απομονωμένη από ό,τι ήταν στον Ψυχρό Πόλεμο -όταν ήταν δυνατό να ταξιδέψει κανείς στην Ανατολική Ευρώπη και οι σοβιετικές ομάδες μετείχαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Tώρα η Ρωσία έχει αποκλειστεί από τις διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις και η Aeroflot έχει ακυρώσει τις διεθνείς πτήσεις, εκτός από τη γειτονική Λευκορωσία. Η απομόνωση αυτή είναι πιθανό να διατηρηθεί για όσο καιρό συνεχιστεί ο πόλεμος ή η κατοχή της Ουκρανίας.
Στην ίδια τη Ρωσία, η πρόσβαση στο Facebook και στις ξένες ενημερωτικές ιστοσελίδες όπως αυτή του BBC είναι πλέον αδύνατη. Η διάδοση «ψευδών πληροφοριών» για τον πόλεμο (ο οποίος δεν πρέπει να αποκαλείται πόλεμος, αλλά ειδική στρατιωτική επιχείρηση) τιμωρείται με 15 χρόνια φυλάκιση. Η Ρωσία είναι πλέον εξίσου απολυταρχική με την Κίνα -αλλά χωρίς μια ισχυρή οικονομία, ταξίδια στο εξωτερικό και καταναλωτικά αγαθά που βοηθούν να παραμείνει υπάκουη η κινεζική μεσαία τάξη.
Η καταφυγή του Πούτιν στην καταπίεση αποκαλύπτει πόσο άβολα νιώθει για την κατάσταση στο εσωτερικό. Με τους κροίσους και τη μεσαία τάξη των πόλεων να είναι σε αναμμένα κάρβουνα, ο Ρώσος δικτάτορας (γιατί αυτό είναι πλέον) μπορεί να βασίζεται μόνο σε δύο ομάδες: τους απλούς Ρώσους που ζουν έξω από τις μεγάλες πόλεις και έναν στενό κύκλο έμπιστων.
Οι δημοσκοπήσεις στη Ρωσία δείχνουν ότι η στήριξη για τον πόλεμο είναι υψηλή. Αλλά δεδομένου της καταπίεσης, οι δημοσκοπήσεις αυτές δεν πρέπει να θεωρούνται ιδιαίτερα αξιόπιστες. Ανεπίσημα στοιχεία δείχνουν όντως ότι πολλοί Ρώσοι, αν όχι η πλειονότητα, πιστεύουν την εκδοχή του Ρώσου προέδρου για τον πόλεμο. Η κρατική τηλεόραση ελέγχει το αφήγημα για τον ουκρανικό πόλεμο.
Αλλά η πραγματικότητα -με τη μορφή απωλειών ανθρώπινων ζωών και οικονομικής ένδειας- μπορεί πολύ σύντομα να υπονομεύσει το επίσημο αφήγημα. Ακόμα και έτσι, οι δημόσιες διαδηλώσεις απαιτούν υπέρμετρο σθένος. Οι διαδηλωτές κινδυνεύουν να ξυλοκοπηθούν, να φυλακιστούν ή να χάσουν τη δουλειά τους. Η καταστολή των διαδηλώσεων στη Λευκορωσία την περασμένη χρονιά δείχνει ότι η καταπίεση έχει συχνά αποτελέσματα, αν είναι αρκετά αδίστακτη.
Οι ελπίδες για απομάκρυνση του Πούτιν πρέπει να στηριχτούν σε ένα πραξικόπημαεκ των έσω. Όπως έχει παρατηρήσει ο πολιτικός επιστήμονας Μίλαν Σβόλικ, «η συντριπτική πλειονότητα των δικτατόρων χάνουν την εξουσία από αυτούς που βρίσκονται εντός του προεδρικού μεγάρου παρά από το πλήθος που βρίσκεται εκτός». Αλλά ο Πούτιν φαίνεται να περιστοιχίζεται από έμπιστους, οι οποίοι ενστερνίζονται την εθνικιστική και συνωμοτική κοσμοαντίληψή του και των οποίων η μοίρα είναι στενά δεμένη με αυτήν του ηγέτη.
Ακόμα και αν κάποιοι εντός του στενού κύκλου έχουν αμφιβολίες, μια κίνηση εναντίον του Πούτιν θα ήταν και πάλι εξαιρετικά ριψοκίνδυνη και δύσκολη. Ο Ρώσος ηγέτης πρόσεχε πάντοτε τους σωματοφύλακές του -κάποιοι από τους οποίους έχουν γίνει πολύ πλούσιοι.
Σε άλλα μέρη του κόσμου, δικτάτορες όπως ο Ρόμπερτ Μουγκάμπε στη Ζιμπάμπουε ή ο Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα καταδίκασαν τις χώρες τους στη φτώχεια και την απομόνωση, αλλά κατάφεραν να μείνουν στην εξουσία για πολλά χρόνια. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό στη σύγχρονη Ρωσία; Μπορεί ο Πούτιν να φυλακίσει για άλλη μια φορά τους συμπατριώτες του πίσω από ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα;
Η μοίρα της Ουκρανίας, της Ρωσίας και μεγάλο μέρος της υφηλίου θα εξαρτηθεί από την απάντηση.