Αρχική Blog Σελίδα 1999

Πλ. Τόντσεφ: Το «αλάνθαστο» του Κινεζικού καθεστώτος και οι νέες τεχνολογίες καταστολής

Από
anixneuseis
-
0

Συνέντευξη: Πλάμεν Τόντσεφ

Πρόβα τζενεράλε για την εξασφάλιση της «κοινωνικής γαλήνης» μέσω νέων τεχνολογιών καταστολής, όπως τα ρομπότ και τα drones, αποτελεί για το κινεζικό καθεστώς η έξαρση της πανδημίας στην Σαγκάη και οι αναταραχές που αυτή προκαλεί, εκτιμά ο Πλάμεν Τόντσεφ.

Ο επικεφαλής του τμήματος ασιατικών σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων μιλά στο Liberal για τους θιασώτες της σκληρής γραμμής στο Πεκίνο, την απομυθοποίηση της διαχειριστικής ικανότητας των Κινέζων και εξηγεί γιατί μια αλλαγή πλεύσης της ακολουθούμενης τακτικής στην Σαγκάη και σε άλλες πόλεις θα σήμαινε ομολογία αποτυχίας για το εγκλωβισμένο στις ιδεοληψίες του Κινεζικό καθεστώς, παρ’ ότι τα παρατεταμένα lockdowns καταδικάζουν την κινεζική οικονομία σε επιβράδυνση. Η πολιτική μηδενικών κρουσμάτων είναι θέμα γοήτρου – όπως λέει – για τον Σι Τζιπίνγκ, που έχοντας γίνει ισχυρός όσο και ο Μάο, δεν κρύβει τις φιλοδοξίες του να μείνει στην ιστορία ως «εθνάρχης».

Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη

Τι μας δείχνουν οι τελευταίες εξελίξεις στη Σανγκάη;

Κατ’αρχάς, δεν είναι μόνο η Σαγκάη – έχουν μπει σε καθεστώς μερικής ή πλήρους καραντίνας και πολλές άλλες πόλεις και περιοχές της Κίνας, με συνολικό πληθυσμό μεταξύ 300 και 400 εκατομμυρίων κατοίκων. Αλλά η Σαγκάη πράγματι συγκεντρώνει όλα τα βλέμματα, καθώς είναι πολύ μεγάλη πόλη και οικονομικό hub με ειδικό βάρος τόσο σε εθνικό επίπεδο, όσο και σε παγκόσμια κλίμακα. Έπειτα, επειδή ακριβώς είναι μεγάλο αστικό κέντρο, διαρρέουν πολλές εικόνες παρά την αυστηρή λογοκρισία που επιβάλλουν οι κινεζικές αρχές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Από τις 10 αναρτήσεις που ασκούν κριτική στην κυβέρνηση, οι 8 σβήνονται σύντομα μετά, αλλά οι άλλες δύο κάνουν τον γύρο του κόσμου. Η σχεδόν πλήρης συσκότιση που είδαμε στις αρχές του 2020, όταν ξέσπασε η πανδημία, δεν είναι εφικτή αυτή τη φορά.

Είναι πράγματι πολύ άσχημες, έως και σοκαριστικές, οι εικόνες από τη Σαγκάη. Επιβεβαιώνεται από πολλές πηγές πως υπάρχουν άνθρωποι αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας και του αποκλεισμού από υπηρεσίες υγείας. Αναφέρονται μέχρι και αυτοκτονίες σε ορισμένες περιπτώσεις. Πέρα από τη βαναυσότητα, με την οποία μεταχειρίζονται τους πολίτες τα όργανα της τάξης, συντελείται και μια απομυθοποίηση, θα έλεγα, της διαχειριστικής ικανότητας των κινεζικών αρχών σε έκτακτες καταστάσεις.

Πού οφείλεται αυτή η προφανής αποτυχία των αρχών, κατ’αρχήν της Σαγκάης, να ελέγξουν το νέο κύμα;

Ως είθισται στην Κίνα, η κεντρική κυβέρνηση θα επιρρίψει τις ευθύνες στις περιφερειακές αρχές. Αλλά φαίνεται πως το πρόβλημα είναι γενικότερο. Εκ των υστέρων και εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται πως η ανοσία του κινεζικού πληθυσμού ήταν επίπλαστη. Το υψηλό ποσοστό εμβολιασμού, στο 87% επισήμως, μετά από την παρέλευση ενός χρονικού διαστήματος δεν αποτελεί ασπίδα – και, μάλιστα, όταν πρόκειται για κινεζικά εμβόλια που δεν είναι τόσο επιδραστικά όσο τα δυτικά.

Πιθανώς έπαιξε κάποιο ρόλο και ο εφησυχασμός των κινεζικών αρχών που πίστεψαν ότι η πανδημία είχε εκλείψει οριστικά. Δεν αποκλείεται η ηγεσία της χώρας να παραπλανήθηκε από το αφήγημα που είχε πλάσει η ίδια περί ανωτερότητας του κινεζικού μοντέλου αντιμετώπισης της πανδημίας – σε σύγκριση με την Δύση. Είναι αλήθεια ότι μετά την εμφάνιση του κορονοϊού το πρώτο τρίμηνο του 2020 η κυβέρνηση της Κίνας κατόρθωσε να θέσει την πανδημία υπό σχετικό έλεγχο και να κρατήσει τον αριθμό των κρουσμάτων χαμηλά επί δύο περίπου χρόνια. Αλλά το τωρινό ξέσπασμα στη Σαγκάη και αλλού ανατρέπει τα πράγματα και, κυρίως, καταρρίπτει τον μύθο για την αποτελεσματικότητα των κινεζικών αρχών.

Υπάρχουν κάποιες ιδιαιτερότητες της Σαγκάης – κοινωνικές ή οικονομικές – που πρέπει να ληφθούν υπόψη, για να καταλάβουμε τις διαστάσεις αυτής της κρίσης;

Ας δούμε κατ’αρχάς τις οικονομικές παραμέτρους. Ενώ το Πεκίνο είναι η πολιτική και διοικητική πρωτεύουσα, η Σαγκάη πάντα ήταν η οικονομική καρδιά της Κίνας. Αξίζει να σημειωθεί ότι, με μερίδιο μικρότερο του 2% του συνολικού πληθυσμού της Κίνας, η Σαγκάη συνεισφέρει περίπου 4% του ΑΕΠ της χώρας. Έχει το μεγαλύτερο λιμάνι στον κόσμο, με δυναμικότητα στα 47 εκατ. εμπορευματοκιβώτια ετησίως, δηλ. εννιά φορές μεγαλύτερη απ’αυτήν του Πειραιά, για να γίνει σαφής η τάξη μεγέθους στους Έλληνες αναγνώστες. Μέσω της Σαγκάης διακινείται έως και 20% όλων των εμπορευμάτων από και προς την Κίνα. Σχεδόν όλες οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες έχουν παραρτήματα στη Σαγκάη και το τοπικό χρηματιστήριο είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο μετά τα δύο αμερικανικά χρηματιστήρια NYSE και NASDAQ.

Σε κοινωνικό επίπεδο, η Σαγκάη ήταν πάντοτε πιο κοσμοπολίτικη από το Πεκίνο και πιο ανοιχτή προς τον έξω κόσμο, πιο εκτεθειμένη σε ξένες επιρροές, μ’ ένα lifestyle πιο δυτικότροπο απ’ ό,τι στο Πεκίνο και την ενδοχώρα. Ίσως γι’αυτούς τους λόγους έχει ένα πιο φιλελεύθερο πνεύμα – βέβαια, για τα δεδομένα της Κίνας και πάντα τηρουμένων των αναλογιών. Τρόπον τινά, η Σαγκάη θυμίζει το Χονγκ Κονγκ, χωρίς βέβαια το στάτους και τις ελευθερίες που είχε το Χονγκ Κονγκ μέχρι πρότινος. Πρέπει να σάς πω ότι συνομιλητές μου από τη Σαγκάη συχνά εκφράζονται για το Πεκίνο κάπως υποτιμητικά, με μια δόση χλευασμού και απαξίωσης. Μού έχουν πει κατά καιρούς: “Στο Πεκίνο θα ακούσεις το στάνταρ κυβερνητικό αφήγημα από την κομματική νομεκλατούρα, αλλά αν θέλεις να καταλάβεις τι γίνεται στην πράξη, έλα στη Σαγκάη”.

Έπειτα, η Σαγκάη πάντα είχε ειδικό βάρος και στην ανθρωπογεωγραφία της κινεζικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ. Θα έχετε ακούσει για τη “φράξια της Σαγκάης”, η οποία ήταν ιδιαίτερα ισχυρή επί των ημερών του προέδρου Jiang Zemin από το 1992 έως το 2002, αν και τα τελευταία χρόνια έχει “ξεδοντιαστεί” από την νυν ηγεσία. Φαίνεται πως υπάρχει κάποια δυσαρέσκεια σε επιχειρηματικούς κύκλους για τους αυστηρούς περιορισμούς που επιβάλλει η κυβέρνηση σε μεγάλους ιδιωτικούς ομίλους. Πάντως, για να προλάβω την επόμενη ερώτησή σας, δεν μπορώ να συσχετίσω το ξέσπασμα της πανδημίας στη Σαγκάη με αντιπαραθέσεις εντός της ελίτ, δεν έχω πληροφόρηση για κάτι τέτοιο.

Θεωρείτε πιθανό στη Σαγκάη να έχει βρεθεί κάποια καινούρια μετάλλαξη και αυτό να εξηγεί την άκαμπτη στάση των κινεζικών αρχών, την επιμονή τους δηλαδή στο σκληρό lockdown;

Επειδή δεν είμαι επιδημιολόγος, θα προτιμούσα σ’αυτό το ζήτημα να αποφανθούν οι ειδικοί, άνθρωποι αρμοδιότεροι εμού. Προς το παρόν, δεν έχω υπόψη μου κάποιες ενδείξεις για κάτι άλλο από υποπαραλλαγή της μετάλλαξης Omicron. Είναι γεγονός, πάντως, ότι η συνήθης μυστικοπάθεια των κινεζικών αρχών αφήνει περιθώρια για διάφορες ερμηνείες και θεωρίες. Και θα επανέλθω στην πολιτική διάσταση της κρίσης, δηλαδή στις πολιτικές ευθύνες των κινεζικών αρχών που αποστρέφονται την διαφάνεια και το δείχνουν σε πολλά θέματα, όχι μόνο σ’αυτό.

Αυτή η νέα έξαρση δεν θέτει εν αμφιβόλω την πολιτική μηδενικής ανοχής στον κορονοϊό που ακολούθησε η Κίνα;

Φαίνεται πως στην Κίνα συνυπάρχουν δύο διαφορετικές σχολές σκέψης. Η ορθολογική σχολή λαμβάνει υπόψη της τις οικονομικές και, κατά συνέπεια, κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις της μηδενικής ανοχής στη διαχείριση της πανδημίας. Οι εκπρόσωποι αυτής της σχολής τονίζουν ότι η οικονομική ανάπτυξη και η άνοδος του βιοτικού επιπέδου των πολιτών είναι η κυριότερη πηγή νομιμοποίησης του ΚΚΚ. Υποστηρίζουν ότι οι οικονομικές αναταράξεις, πόσο μάλλον μια καθίζηση της οικονομίας, ενδέχεται να οδηγήσουν σε κοινωνικές εντάσεις και αμφισβήτηση – έμμεση ή άμεση – της κινεζικής ηγεσίας. Αυτή η γραμμή, έστω και στενά κομματική, έχει το σκεπτικό της.

Η δεύτερη σχολή σκέψης αναδεικνύει μεν τους πραγματικούς υγειονομικούς κινδύνους, αλλά ταυτόχρονα υπερασπίζεται το “αλάνθαστο” του ΚΚΚ και φοβάται πως μια αλλαγή πλεύσης ως προς τη διαχείριση της πανδημίας θα ισοδυναμούσε με ομολογία αποτυχίας των αρχών. Σημειωτέον, η πολιτική των μηδενικών κρουσμάτων φέρει την προσωπική σφραγίδα του προέδρου Xi Jinping. Συνεπώς, είναι θέμα γοήτρου για την ηγεσία να επιμείνει στα κατασταλτικά μέτρα, τα οποία υιοθέτησε το 2020, ώστε να αποσείσει τις ευθύνες της για το ξέσπασμα της πανδημίας. Σημειώστε επίσης ότι, παρά τις εκρηκτικές διαστάσεις του νέου κύματος, επισήμως δεν ανακοινώνεται κανένας θάνατος από τον κορονοϊό (!) και φαίνεται πως οι κινεζικές αρχές ξαναβρήκαν τον παλιό καλό εαυτό τους, όπως τον γνωρίσαμε στην αρχή της πανδημίας, όταν αρνούνταν πεισματικά να παραδεχθούν το μέγεθος του προβλήματος.

Επιπροσθέτως, οι εκπρόσωποι αυτής της σχολής προκρίνουν τον απόλυτο έλεγχο της κοινωνίας ως πολιτικό πρόταγμα, άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιδεολογία του Κόμματος. Δεν αποκλείεται δε οι θιασώτες της σκληρής γραμμής να βλέπουν την πανδημία ως ευκαιρία για την εφαρμογή νέων τεχνολογικών μέσων και τεχνικών για την εξασφάλιση “κοινωνικής γαλήνης”, δηλ. για την αποτροπή και καταστολή ταραχών. Τα ρομπότ και τα drones που βλέπουμε να κυκλοφορούν στη Σαγκάη ως “άψυχοι” αστυνομικοί μπορεί να προκαλούν τρόμο, ιδιαίτερα σ’ έμας στη Δύση, αλλά δεν παύουν να προοιωνίζονται το μέλλον στην Κίνα – πιθανώς κι αλλού.

Ποια από τις δύο σχολές σκέψης θα επικρατήσει, κατά τη γνώμη σας;

Προς το παρόν, όλα δείχνουν ότι επικρατεί η δεύτερη σχολή σκέψης, παρά το γεγονός ότι τα παρατεταμένα lockdowns καταδικάζουν την κινεζική οικονομία σε επιβράδυνση, αν όχι ύφεση. Κι εδώ έγκειται το μεγάλο δίλημμα, δεδομένου ότι ο πρόεδρος Xi Jinping επιδιώκει να επανεκλεγεί για τρίτη συνεχόμενη φορά στο 20ό συνέδριο του ΚΚΚ τον ερχόμενο Νοέμβριο και θα ήταν λογικό να προτιμήσει την εξομάλυνση της κατάστασης, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την οικονομία. Αλλά φαίνεται πως η ηγεσία του ΚΚΚ έχει αυτοπαγιδευτεί στη ρητορική της – σκεφτείτε ότι πριν από λίγες μέρες, στις 14 Απριλίου, ο πρόεδρος Xi δήλωσε πως αξίζει χρυσό μετάλλιο στην Κίνα για την επιτυχή αντιμετώπιση της πανδημίας κατά τους πρόσφατους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Τέλος, λάβετε υπόψη σας τα συνθήματα στη σημερινή κομμουνιστική Κίνα που ολοένα και περισσότερο θυμίζουν την εποχή του Μάο. Άλλωστε, ο Xi Jinping δεν κρύβει τις φιλοδοξίες του να μείνει στην ιστορία ως “εθνάρχης” – έχει ήδη γίνει ισχυρός όσο και ο Μάο, με την απροκάλυπτη προσωπολατρία και την ενσωμάτωση της “Σκέψης” του στο σύνταγμα της χώρας. Φοβάμαι πως τα ιδεολογήματα, για να μην πω ιδεοληψίες, έχουν πάρει το πάνω χέρι επί του παραδοσιακού πραγματισμού των Κινέζων.

* Ο Πλάμεν Τσόντσεφ είναι Επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών, Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ)

liberal.gr

Initial Strategic Lessons of the Russia-Ukraine War

Από
anixneuseis
-
0

Defense Foreign Affairs

Special Analysis

Founded in 1972. Formerly Defense & Foreign Affairs Daily Volume XL, No. 21                                                      Friday, April 15, 2022

Lessons Learned

Initial Strategic Lessons of the Russia-Ukraine War

Analysis. By GIS/Defense & Foreign Affairs Staff, with input from our Kyiv correspondent.

I he ongoing Russia-Ukraine war — even as part of a much larger strategic conflict — has already begun to yield significant lessons for statecraft and military operations. [I]

The conflict was far from resolved during April 2022.But regardless of the completion of that military phase, profound and durable changes had been caused to the global architecture.

US Pres. Joe Biden, while ramping up support for Ukraine, said that the US would not in­terfere with a Russian attempt to militarily resolve its problems with Kyiv. Then Washing­ton kept insisting that Russia was in the process of a “full-scale invasion”. The war had not, even by mid-April 2022, reached the level of a “full-scale invasion”, as dramatic as the imagery of this (or any other) war may be.1

The result was that when Moscow took the bait, Washington was able to irrevocably di­vide the world once again into two camps, with Russia forced into an alliance with the People’s Republic of China (PRC) and Iran. This will have long-term negative conse­quences for Russia, as well as for the West (including the US), but has saved the Com­munist Party of China (CPC), which now has long-term stability in food and energy sup­ply from Russia.“

For those who still cannot comprehend why Vladimir Putin took the bait, the important question should be asked as to why, strategically, Joe Biden offered it. So, even if motive cannot be immediately understood, the best course of action is to reject such tempta­tions.

  1. Information dominance (ID) warfare, which pre-determined the conduct of the Ukraine conflict, runs the risk that the perpetrators will unwittingly buy their own propaganda. US-led ID ops ascribed motives and goals to Russian planners which clearly were not those determined by Moscow. As a result, Western analysis deceived itself at a public and policy level that Russia had militarily failed in its theater objectives by early April 2022. The actual Russian failure was in its misunderstanding of Washington’s ability to use ID to drive the irrevocable polarization of the West against Russia, and to rebuild the perceived validity of the North Atlantic Alliance.

Russia by mid-April 2022 was close to achieving its goals of securing the defense of Cri­mea, consolidating and expanding the territorial control of the entire once-Russian area of Donbas (Luhansk and Donetsk), and possibly acquiring a coastal land corridor be­tween the Donbas and Crimea (therefore securing total domination of the Sea of Azov and the surrounding resource regions), while ensuring that post-conflict Ukraine would not be a partner in NATO. The grand strategic cost of the campaign however proved that Moscow may achieve a pyrhhic victory.

  1. In the current phase of modern technology, countermeasures and defenses have not yet caught up with, or balanced, offensive capabilities. Russia used some key new technologies with impunity in military operations against Ukraine. These, particularly, included hypersonic weapons. To the extent used thus far, however, none of these were war-winning weapons, and it is probable that even a Russian use (doubtful) of tactical nuclear weapons would materially impact the outcome of the conflict. Nonetheless, it is clear that the use of new-technology offensive weapons has given considerable impetus to the evolution of anti-hypersonic countermeasures, for example, which may be viable within a year or more.

What was clear was, however, the reality that the capabilities of unmanned aerial vehicles in an offensive role had still far from peaked, and that — as Ukraine demonstrated on April 13, 2022 — shore-based anti-shipping missiles, coupled with reconnaissance and electronic warfare assistance from UAVs (Turldsh-built Bayraktar TB-2) were difficult to detect and deter. This is a key lesson for those contemplating operations in, say, the Red Sea, Persian Gulf/Arabian Sea (Strait of Hormuz), and South and East China seas regions. Significantly, Iran has Ukrainian- sourced anti-shipping cruise missile batteries on its coastline; Vietnam and the Philippines have acquired Indo-Russian superson­ic BrahMos anti-shipping batteries.


Significantly, although the Moskva was extensively modernized since its initial delivery in 1979, and was operated by an experienced crew, it clearly was functioning too close to the Ukraine coastline, possibly to avoid being in international waters with the possibility of contact with foreign warships, and was insufficiently prepared for a mass EW assault on its sensors. Ironically, the ship had been presented with what was purported to be a frag­ment of the Cross of Jesus Christ, and this holy relic was kept aboard as a blessing and a token of good luck. It had cost the donor a reported $40-million. There was no immedi­ate news as to whether the relic had been saved.

All 510 crew aboard Moskva were, however, saved, but the loss of the Russian Black Sea Fleet flagship — the largest warship to be lost in combat since World War II (the other capital ship loss was the Argentine Navy light cruiser, Belgrano, 12,242 tons (full load disp.), lost in 1982 — was a severe political blow for Russia.

Footnotes:

  1. “Surviving the First Shot of Cold War II”, in Defense & Foreign Affairs Special Analysis,March 28. 2022.

This report noted, among other lessons, that “Russia demonstrated that strategic nuclear doctrine could be updated in a way which permitted a very large spectrum of conventional warfare beneath a nuclear threshold. Instead of the First Cold War doctrine that conventional direct military contact between nu­clear powers would act as a tripwire guaranteeing escalation to nuclear contact, the Russians used the threat of nuclear escalation to enable a high degree of conventional military warfare with the denial of access to that war by foreign forces supporting Ukraine. This was a reversal of First Cold War practice, and showed new utility in the deterrent and prestige realities of nuclear weapons.”

  1. “How Ukraine Has Saved Communist China”, in Defense & Foreign Affairs Special Analysis,March 7,

2022.

[I]  Anything your adversary (a) wants you to do, (b) goads you to do, (c) offers to you as a gift, or (c) says you will do is almost certainly something you do not want to do.

Russian Pres. Vladimir Putin took the bait on ail four counts in deciding to attack Ukraine. The US Government had, since late 2021, insisted that Russia was about to in­vade Ukraine, at a time when Moscow had no plans to do so (even though it had increas­ingly used the threat of force to keep Ukraine out of NATO). Then, on January 25, 2022,

Ζει ο κυβερνήτης του Moskva και πόσοι διασώθηκαν; Τι δείχνει η ανάλυση βίντεο

Από
pcuser
-
0

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας έδωσε στη δημοσιότητα βίντεο που δείχνει σε παράταξη το πλήρωμα του πυραυλοφόρου καταδρομικού Moskva.

Το βίντεο ήρθε ως απάντηση των ισχυρισμών της Ουκρανίας σύμφωνα με τους οποίους όλο το πλήρωμα του Moskva σκοτώθηκε. Η ναυαρχίδα του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας, φέρεται ότι βυθίστηκε από ουκρανικούς πυραύλους, σύμφωνα με το Κίεβο.

Η Ρωσία ανακοίνωσε ότι προκλήθηκε πυρκαγιά από έκρηξη και πως γίνεται έρευνα για το περιστατικό. Ανακοίνωσε δε, ότι βυθίστηκε κατά τη διαδικασία ρυμούλκησης λόγω σφοδρής κακοκαιρίας.

Ο H I Sutton προχώρησε σε ανάλυση του βίντεο μέσω πληροφοριών από ανοιχτές πηγές (Open Source Intelligence) και κατέληξε σε συμπεράσματα.

Όπως διαπιστώνει στο βίντεο φαίνεται να είναι περίπου 240 μέλη του πληρώματος, από τα 510 που αριθμεί το Moskva.

Το βίντεο, που κοινοποιήθηκε από το Ρωσικό υπουργείο Άμυνας μέσω Facebook και Twitter, συνοδεύεται από την αναφορά ότι ο Ανώτατος Διοικητής του Ναυτικού, Ναύαρχος Νικολάι Εβμένοφ, συνάντησε το πλήρωμα του Moskva. Παρούσα στη συνάντηση στη Σεβαστούπολη ήταν και η νέα «διοίκηση του στόλου της Μαύρης Θάλασσας».

 

Τι έδειξε η ανάλυση του βίντεο για το πλήρωμα του Moskva

O Sutton τοποθέτησε γεωγραφικά, την εκδήλωση με το πλήρωμα, στις 44,564798°, 33,416280°.

Παρατηρεί ότι όπως και σε άλλους χώρους παρελάσεων που συνδέονται με το ρωσικό ναυτικό, υπάρχουν σημάνσεις σχηματισμών στο έδαφος. Αυτές είναι ορατές στις δορυφορικές εικόνες.

Με βάση την ανάλυση των φωτογραφιών, εκτιμά ότι ήταν παρόντες περίπου 90 αξιωματικοί και 130 ναύτες. Αυτό προϋποθέτει δύο σειρές ίσων αριθμών. Σημειώνει ότι πιθανώς θα προκύψουν και άλλες εκτιμήσεις, αλλά σε γενικές γραμμές φαίνεται να είναι αριθμητικά το μισό πλήρωμα του Moskva.

Όπως επισημαίνει, κάποιοι από το πλήρωμα μπορεί να είναι τραυματίες και φυσικά να έχουν σκοτωθεί. Επιπλέον, υπήρξαν αναφορές για μερικούς που διασώθηκαν από τουρκικά πλοία ή πλοία άλλης χώρας. Αν ισχύει, μπορεί και αυτοί να μην εμφανίζονται (κάτι που δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί με κάποιο τρόπο επί του παρόντος).

Το καταδρομικό Moskva έπιασε φωτιά λίγο πριν τις 18:52, τοπική ώρα, στις 13 Απριλίου. Εκείνη την ώρα καταγράφεται σε δορυφορικές εικόνες (Sentinel 1), όπως φαίνονται και άλλα πλοία κοντά του για βοήθεια.

Όπως σημειώνει ο αναλυτής, η αιτία της πυρκαγιάς αμφισβητείται, αλλά οι αναφορές για επίθεση ουκρανικού πυραύλου είναι εύλογες. Όποια και αν είναι η αιτία, έγινε έκρηξη και τελικώς βυθίστηκε.

Τα «θολά» σημεία στο βίντεο

Τίθεται το ερώτημα εάν το βίντεο είναι από κάποια άλλη, προηγούμενη εκδήλωση. Στο βίντεο φαίνεται ένα άτομο που ταιριάζει πολύ με τον κυβερνήτη πλοίου, Anton Kuprin. Φέρει διακριτικά Λοχαγού 1ου Βαθμoύ και ενεργεί στη θέση του διοικητή. Ο Kuprin έχει ευρέως αναφερθεί από διεθνή ΜΜΕ ως νεκρός και ότι σκοτώθηκε κατά την έκρηξη στο Moskva.

Σε μια φωτογραφία αρχείου, που έχει κυκλοφορήσει ευρέως, ο Kuprin εμφανίζεται ως Λοχαγός 2ου βαθμού. Τα στοιχεία δείχνουν ότι προήχθη το 2020 ή νωρίτερα.

Ο H I Sutton σημειώνει ότι αυτή η απώλεια τόσο μεγάλου μέρους του πληρώματος δεν είναι κάτι απροσδόκητο, καθώς στην πραγματικότητα πολλοί εκτιμούσαν ότι οι νεκροί θα ήταν περισσότεροι.

Είναι σκηνοθετημένο το βίντεο και δεν είναι το πλήρωμα του Moskva – πρόκειται για απάτη; Στο ερώτημα αυτό απαντά:  «Όχι, τουλάχιστον αν ήταν, τότε θα έπρεπε να ήταν παρόντες περισσότεροι ναυτικοί. Όλες οι εκδηλώσεις φαίνονται σκηνοθετημένες. Άρα μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που λέει ότι είναι».

Όσον αφορά για τον κυβερνήτη του Moskva, σημειώνει: «Είναι πιθανό οι αναφορές για τον θάνατό του να ήταν εσφαλμένες. Σημειώστε ότι ένα φορτηγό με την περίφημη σήμανση σχήματος «Ζ» φαίνεται στο βάθος».

Εκτιμώντας τα διαθέσιμα στοιχεία, η ανάλυση καταλήγει στο συμπέρασμα:

Φαίνεται ότι:

α) ο Kurpin επέζησε και

β) περισσότεροι από το πλήρωμα επέζησαν από ό,τι εικάζεται ευρέως.

Σε κάθε περίπτωση, εξακολουθεί να είναι μια σημαντική απώλεια για το ρωσικό ναυτικό τόσο σε προσωπικό όσο και σε εξοπλισμό.

Ο Η Ι Sutton έχει ειδίκευση στα υποβρύχια και είναι αναλυτής στο Ναυτικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ (US Naval Institute – μια ΜΚΟ χωρίς κρατική υποστήριξη που ιδρύθηκε το 1873 και λειτουργεί ως ένα ανεξάρτητο φόρουμ για το Ναυτικό και θέματα για την παγκόσμια ασφάλεια).

Πηγή

Πόλεμος στην Ουκρανία: Τι είναι ο πύραυλος Neptune που «χτύπησε» τη ρωσική ναυαρχίδα Moskva

Από
pcuser
-
0

Σε περίπτωση που επιβεβαιωθεί ο ουκρανικός ισχυρισμός, θα πρόκειται για μια σπουδαία επί του πεδίου νίκη των Ουκρανών

Σοβαρό πλήγμα δέχθηκε το γόητρο των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, καθώς το καταδρομικό Moskva, ναυαρχίδα του ρωσικού στόλου στη Μαύρη Θάλασσα, βούλιαξε στα ανοιχτά της Οδησσού.

Σύμφωνα με τον κυβερνήτη της περιοχής, η έκρηξη στο καταδρομικό προκλήθηκε από δύο πυραύλους που εκτοξεύθηκαν από τον ουκρανικό στρατό και προκάλεσαν ανάφλεξη πυρομαχικών. Η νότια διοίκηση του ουκρανικού στρατού ανέφερε ότι χρησιμοποιήθηκαν πύραυλοι Neptune, ουκρανικής κατασκευής.

Από την πλευρά του, το ρωσικό υπουργείο Αμυνας ανακοίνωσε ότι το πλήρωμα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σκάφος όταν εκδηλώθηκε πυρκαγιά και ότι το πλοίο βυθίστηκε, ενώ γινόταν προσπάθεια να ρυμουλκηθεί σε ασφαλές λιμάνι.

Η ανακοίνωση δεν διευκρινίζει τα αίτια της πυρκαγιάς, αναφέροντας ότι γίνονται έρευνες για τον εντοπισμό τους.

Τι είναι ο πύραυλος Neptune

Σε περίπτωση που επιβεβαιωθεί ο ουκρανικός ισχυρισμός, θα πρόκειται για μια σπουδαία επί του πεδίου νίκη των Ουκρανών.

Το Moskva, σύμφωνα με Κίεβο, χτυπήθηκε από έναν πύραυλο Neptune. Ο σχεδιασμός του Neptune βασίζεται στον σοβιετικό υποηχητικό πύραυλο Kh-35 και διαθέτει αναβαθμισμένο ηλεκτρονικό εξοπλισμό από τον Kh-35 και μεγαλύτερο βεληνεκές.

Κατασκευάστρια εταιρεία είναι η Luch Design Bureau η οποία ήταν μια σοβιετική εταιρεία με έδρα το Κίεβο η οποία μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης κληρονομήθηκε από την Ουκρανία.

Ο Neptune παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε μια έκθεση οπλικών συστημάτων στο Κίεβο το 2015 και εισήλθε στο οπλοστάσιο του πολεμικού ναυτικού της Ουκρανίας το 2021.

Ο πύραυλος Neptune αρχικά πετά σε μεγαλύτερο ύψος και στη συνέχεια πετά πολύ χαμηλά για να αποφεύγει τα αντιπυραυλικά συστήματα. Διαθέτει ενσωματωμένο σύστημα πλοήγησης με ραντάρ, ενώ μπορεί να εκτοξεύεται από τη στεριά αλλά και από τον αέρα ή την θάλασσα.

Στο αρχικό στάδιο της πτήσης του κινείται σε ύψος 10-15 μέτρων από την επιφάνεια του εδάφους ή της θάλασσας αλλά, καθώς πλησιάζει τον στόχο του, κατεβαίνει στα 3-10 μέτρα για να αποφεύγει τον εντοπισμό από τα αντίπαλα αμυντικά συστήματα.

https://www.tanea.gr/2022/04/15/world/polemos-stin-oukrania-ti-einai-o-pyraylos-neptune-pou-xtypise-ti-rosiki-nayarxida-moskva/

Αστροφυσικός – Σταμάτης Κριμιζής: «Μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ αν είμαστε μόνοι στο σύμπαν»

Από
pcuser
-
0

«Πιστεύω ότι ο εποικισμός του Άρη είναι όνειρο θερινής νυκτός»

Ο κορυφαίος αστροφυσικός Σταμάτης Κριμιζής, κατά τη διάρκεια συνέντευξής του, μίλησε για τα πρώτα ανθρώπινα πληρώματα στον Άρη, τις πιθανές αναπάντεχες ανακαλύψεις του τηλεσκοπίου «James Webb», τη ΝΑSA και την Ελλάδα.

Ο Σταμάτης Κριμιζής αποκαλύπτει γιατί αρνήθηκε να αναλάβει τη διοίκηση της NASA όταν του έγινε πρόταση επί προεδρίας του Μπιλ Κλίντον και εκτιμά ότι μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ αν είμαστε μόνοι στο Σύμπαν. Χαρακτηρίζει δε όνειρο θερινή νυκτός το ενδεχόμενο εποικισμού του Άρη.

Σε απόσταση περίπου 22,5 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τον πλανήτη Γη, τα διαστημικά σκάφη «Voyager 1» και «Voyager 2» της NASA συνεχίζουν το μακρύ ταξίδι εξερεύνησης του Γαλαξία, που ξεκίνησαν πριν από δεκάδες χρόνια, με ταχύτητα 62.000 χιλιομέτρων την ώρα.

Στον κάποτε «ομφαλό της Γης» πάλι, στους ηλιόλουστους Δελφούς, ο κορυφαίος Έλληνας αστροφυσικός Σταμάτης Κριμιζής, μέλος της ομάδας που έφτιαξε τα όργανα για τα δύο σκάφη, μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για το δέος που αισθάνεται, κάθε φορά που κοιτάζει τον έναστρο ουρανό.

«Δέος, διότι καταλαβαίνω πόσο ελάχιστη είναι η γνώση μου, παρά τα τόσα χρόνια εξερεύνησης», λέει χαρακτηριστικά ο Χιώτης στην καταγωγή επιστήμονας, που μέσα από τα έργα της διανοίας του έχει «αγγίξει» πλανήτες, δορυφόρους, αστεροειδείς και μακρινές «γωνίες» του Διαστήματος: τη Σελήνη, τον Άρη, την Αφροδίτη, τον Δία, τον Κρόνο, τον Ουρανό, τον Ποσειδώνα και τον Ερμή, τον Πλούτωνα, τη Ζώνη Κάιπερ, τον αστεροειδή Έρωτα και πλέον την ίδια τη στενή «γειτονιά» του Ήλιου.

Στη συζήτηση με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο κύριος ερευνητής της NASA Σταμάτης Κριμιζής, επίτιμος διευθυντής του Τµήµατος Διαστηµικής στο Εργαστήριο Εφαρµοσµένης Φυσικής του Πανεπιστηµίου Johns Hopkins, εκτιμά ότι ο εποικισμός του Άρη είναι όνειρο θερινής νυκτός.

Ωστόσο, μια αρχική εξερεύνηση του «κόκκινου πλανήτη» από διαστημόπλοια με ανθρώπινα πληρώματα πιθανότατα θα συμβεί πριν από το τέλος της δεκαετίας του 2030. Επισημαίνει ότι το επόμενο μεγάλο άλμα της ανθρωπότητας στην εξερεύνηση του Διαστήματος θα γίνει με το τηλεσκόπιο «James Webb», που ουδείς γνωρίζει ακόμα τι θα αποκαλύψει, αλλά «το μόνο βέβαιο είναι πως θα πρόκειται για αναπάντεχα φαινόμενα, που θα αναγκάσουν τους επιστήμονες να “ξύνουν το κεφάλι τους”».

Προσθέτει ότι, σε μια εποχή που ο ιδιωτικός τομέας αποκτά πρόσβαση στο Διάστημα, η «ρυμούλκηση» προς τη Γη ενός αστεροειδούς με μεγάλη ποσότητα εκμεταλλεύσιμων ορυκτών είναι ένα εγχείρημα που δεν θα αργήσει πολύ, ενώ μοιράζεται τον φόβο του ότι «ποτέ δεν θα μάθουμε την απάντηση στο ερώτημα αν είμαστε ο μοναδικός τεχνολογικά προηγμένος πολιτισμός στο Σύμπαν που μπορούμε να παρατηρήσουμε».

Εξηγεί γιατί απέρριψε την πρόταση που του έγινε επί Προεδρίας Κλίντον, να αναλάβει τη διοίκηση της NASA. Ο λόγος; Να παραμείνει αφοσιωμένος στην έρευνα και τη χαρά της εξερεύνησης του Διαστήματος:

«Ισχύει ότι μου προτάθηκε, αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω γραπτώς. Σε τέτοιες περιπτώσεις γίνονται προφορικές βολιδοσκοπήσεις για το αν κάποιος θα δεχθεί -και αυτό έγινε επί Προεδρίας Κλίντον. Δεν δέχθηκα γιατί προτιμούσα την επιστημονική έρευνα από την ολική απασχόληση με τη διοίκηση.

Πώς να συγκρίνω το κυνήγι για την έξοδο από το Ηλιακό σύστημα με τα δύο Voyager με καταθέσεις σε επιτροπές της Βουλής και της Γερουσίας για τον προϋπολογισμό της NASA, τον αριθμό του προσωπικού, τις κτηριακές ανάγκες των ερευνητικών Κέντρων στις διάφορες πολιτείες, κλπ; Ήμουν βέβαιος ότι άλλοι θα ήταν πολύ καταλληλότεροι από εμένα σ’ αυτά τα θέματα» λέει χαρακτηριστικά.

Ο Σταμάτης Κριμιζής, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών κι ομιλητής πρόσφατα στο 7ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, μιλάει ακόμα στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ) για την κομψότητα, την οικονομία και τη δομή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, το τεχνικό μεγαλείο της Ακρόπολης των Αθηνών, τις αγωνίες των επιστημόνων που συμμετέχουν σε πανάκριβες διαστημικές αποστολές, αλλά και για τον κομβικό ρόλο, που διαδραμάτισε στη ζωή του η συμβουλή που του έδωσε στα νεανικά του χρόνια ο κορυφαίος φυσικός Τζέιμς Βαν Άλεν: «Πρέπει να δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να σταθεί τυχερός».

Ποιο είναι το επόμενο μεγάλο άλμα στην εξερεύνηση του Διαστήματος και τι δεν μας έχει εξομολογηθεί ακόμα το Big Bang;

«Όταν μιλάμε για εξερεύνηση του Διαστήματος συνήθως εννοούμε επιτόπου επισκέψεις με διαστημόπλοια. Είμαστε όμως περιορισμένοι στο ηλιακό μας σύστημα, διότι έξω από αυτό οι αποστάσεις είναι τεράστιες- από δεκάδες μέχρι και δισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Και εδώ στο ηλιακό σύστημα το επόμενο μεγάλο βήμα είναι ο εποικισμός της Σελήνης και οι επισκέψεις στον Άρη με ανθρώπινα πληρώματα.

Το “Big Bang” είναι άλλη ιστορία. Δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε με σκάφη, όπως έκαναν ο Κολόμβος και οι θαλασσοπόροι στην εξερεύνηση της Γης. Απλώς χρησιμοποιούμε εξειδικευμένα τηλεσκόπια, για να δούμε τι έγινε πριν εκατομμύρια και δισεκατομμύρια χρόνια, όταν η ακτινοβολία που εκπέμπουν τα διάφορα σώματα στο μακρινό σύμπαν, ταξιδεύοντας με την ταχύτητα του φωτός, φτάνει τελικά στη Γη.

Το μεγάλο άλμα θα γίνει από το τηλεσκόπιο “James Webb” που εκτοξεύθηκε εφέτος, αλλά κανείς δεν γνωρίζει ακόμη τι θα αποκαλύψει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι θα είναι αναπάντεχα φαινόμενα και θα αναγκάσουν τους επιστήμονες να “ξύνουν το κεφάλι τους” για άλλη μια φορά» απαντά.

Προσθέτει ότι η πρόσβαση στο Διάστημα από τον ιδιωτικό τομέα (π.χ, τη SpaceX του Ίλον Μασκ) είναι μια νέα εξέλιξη, αλλά δεν είναι εξερεύνηση.

«Μπορούμε να την ονομάσουμε εμπορική εκμετάλλευση μιας νέας περιοχής, την οποία γνωρίζουμε ήδη αρκετά καλά ένεκα της εξερεύνησης από κρατικές διαστημικές υπηρεσίες. Προς το παρόν βλέπουμε την αρχή του διαστημικού τουρισμού, αλλά υποθέτω ότι το “ρυμούλκισμα” κάποιου αστεροειδούς με μεγάλη ποσότητα εκμεταλλεύσιμων ορυκτών προς τη Γη είναι ένα εγχείρημα που δεν θα αργήσει πολύ» υπογραμμίζει.

Σε μια εποχή που ιδιωτικές εταιρείες πλησιάζουν αρκετά στο να αποκτήσουν την τεχνολογία για να δραστηριοποιηθούν σε άλλα ουράνια σώματα με πρώτο προορισμό τη Σελήνη, ποιον ρόλο παίζει η προστασία των άλλων πλανητών από τις γήινες κυβερνήσεις και τι θα συμβεί αν οι ιδιώτες ξεπεράσουν τα κράτη στην κατάκτηση του Διαστήματος; Ποια είναι η ευθύνη των κυβερνήσεων σε αυτό το πιθανό εξωγήινο «Ελντοράντο»;

«Είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Πιστεύω ότι οι κυβερνήσεις θα ιδρύσουν ειδικές υπηρεσίες για τον έλεγχο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ακόμη και για άλλους πλανήτες. Υπάρχει ήδη διεθνής συνθήκη του OHE, που απαγορεύει τη μόλυνση της επιφάνειας δορυφόρων των πλανητών.

Το 2017 η αποστολή “Cassini-Huygens “που εξερεύνησε τον Κρόνο για 13 χρόνια, καταστράφηκε εσκεμμένα, διότι υπήρχε η πιθανότητα να συγκρουσθεί με ένα από τα φεγγάρια του Κρόνου και να μολύνει την επιφάνειά του με ραδιενεργό Πλουτώνιο. Δεν νομίζω λοιπόν ότι θα έχουμε ένα εξωγήινο “Ελντοράντο”, τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον» εκτιμά.

Ανθρώπινα πληρώματα στον «Κόκκινο Πλανήτη» πριν το τέλος της δεκαετίας του 2030

«Πιστεύω ότι ο εποικισμός του Άρη είναι όνειρο θερινής νυκτός. Είναι σχετικά εύκολο να γίνει μια αρχική εξερεύνηση του Άρη από διαστημόπλοια με ανθρώπινα πληρώματα -θα συμβεί πριν το τέλος της δεκαετίας το 2030.

Ο εποικισμός όμως προϋποθέτει τη δημιουργία υποδομών παρόμοιων με αυτές της Γης, δηλαδή καλλιέργειες για τρόφιμα, έργα για εξόρυξη και χρήση νερού, και κατασκευές για επιβίωση σε ένα ιδιαίτερα σκληρό περιβάλλον.

Η ατμόσφαιρα στον Άρη είναι μόλις 0,6% αυτής της Γης και συνίσταται από διοξείδιο του άνθρακα, όχι οξυγόνο. Η οικοδόμηση πρέπει να γίνει σε βάθος τουλάχιστον ενός μέτρου για προστασία από την κοσμική ακτινοβολία και αυτήν από ηλιακές εκρήξεις, που μπορεί να προκαλέσουν όχι μόνο σωματικές βλάβες, αλλά και θάνατο σε άτομα που κυκλοφορούν απροστάτευτα στην επιφάνεια.

Η έλλειψη μαγνητικού πεδίου και ατμόσφαιρας, που μας προστατεύουν στη Γη, έχουν κατακλυσμικές συνέπειες για τον εποικισμό του Άρη» παρατηρεί ο διάσημος αστροφυσικός.

Θα μπορούσε κάποτε η ανθρωπότητα να ζει σε “σφαίρες Ντάισον” (σ.σ. υποθετικές μεγακατασκευές που περικλείουν έναν αστέρα και συσσωρεύουν την ακτινοβολούμενη ενέργεια);

«Οι “σφαίρες Ντάισον” ανήκουν στην επιστημονική φαντασία και θα παραμείνουν εκεί. Παρεμπιπτόντως, υπηρετήσαμε μαζί με τον Ντάισον στην Επιτροπή Διαστήματος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ επί τριετία και γίναμε πολύ καλοί φίλοι» λέει.

Μια διαστημική αποστολή πολλών εκατομμυρίων ευρώ μπορεί να ναυαγήσει ακόμα και από αστοχία ενός μικρού εξαρτήματος, κόστους λίγων δολαρίων. Πόση αγωνία βιώνουν αλήθεια οι επιστήμονες που προετοιμάζουν μια διαστημική αποστολή;

«Το σύνθημα στο πρόγραμμα Apollo της NASA ήταν “in God we trust-the rest of you bring data” (“στον Θεό έχουμε εμπιστοσύνη, οι υπόλοιποι φέρτε δεδομένα”). “Φέρετε τα δεδομένα” που αποδεικνύουν ότι το οποιοδήποτε σύστημα λειτουργεί σωστά. Ο μόνος τρόπος για να βεβαιωθούμε ότι το σύστημα λειτουργεί βάσει προδιαγραφών είναι να δοκιμασθεί.

Επανειλημμένα και υπό όλες τις συνθήκες που θα λειτουργήσει στο Διάστημα. Βασικά οι έλεγχοι είναι πολλαπλοί. Πρώτα στο επίπεδο υποσυστήματος και μετά όταν το διαστημόπλοιο συναρμολογηθεί, δοκιμάζεται ως σύνολο, όχι μόνο στην ατμοσφαιρική πίεση, αλλά στο κενό και σε θερμοκρασίες από -40 μέχρι και +50 βαθμούς Κελσίου. Επιπλέον, πρέπει να επιβιώσει των κραδασμών της εκτόξευσης, σε δυνάμεις που συχνά είναι και 20 φορές ισχυρότερες της βαρύτητας. Η πρακτική δηλαδή είναι “τεστ, τεστ και κατόπιν ξανά τεστ”» λέει.

Τελικά, είμαστε μόνοι; Ποια είναι η άποψη του Σταμάτη Κριμιζή για το αν η ανθρωπότητα έχει …παρέα στο Σύμπαν;

«Δεν ασχολούμαι προσωπικά με το θέμα, αλλά φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα μάθουμε την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα. Οι αποστάσεις είναι τεράστιες, οι πιθανοί πολιτισμοί μάλλον δεν είναι διαχρονικοί, και η παρουσία μας στη Γη είναι σχετικά πρόσφατη, με δυνατότητα επικοινωνίας μόνο τα τελευταία περίπου 100 χρόνια- ενώ ο πλανήτης μας υπάρχει για 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι» απαντά ο κ. Κριμιζής και προσθέτει ότι «εάν κάποτε αποδειχθεί ότι υπάρχει βιολογική δραστηριότητα πέραν της Γης, ειδικά ότι δεν είμαστε μόνοι στο Σύμπαν, αυτό θα είναι ένα συνταρακτικό γεγονός για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό μας».

Ο κορυφαίος Έλληνας αστροφυσικός δεν έχει προφανώς πατήσει στον Άρη, αλλά οχήματα και όργανα που σχεδίασε, συσκευές που έχει αγγίξει, έχουν βρεθεί σε πολλούς πλανήτες. Ποιο είναι το συναίσθημα όταν το έργο σου ταξιδεύει τόσο μακριά στο Σύμπαν;

«Μετά την πρώτη, δεύτερη ή τρίτη αποστολή, αρχίζει να γίνεται μια κανονικότητα, ειδικά όταν είναι κάποιος νέος. Άρχισα να φτιάχνω όργανα ως μεταπτυχιακός φοιτητής με τον Βαν Αλεν και μέσα σε πέντε χρόνια είχα “αγγίξει”, όπως το θέσατε, τον Άρη, το φεγγάρι (δύο φορές), την Αφροδίτη, και βέβαια την τροχιά περί τη Γη (τρεις φορές). Μετά, στο Johns Hopkins, φτιάξαμε τα όργανα για τα “Voyagers 1 & 2”, για Δία, Κρόνο, Ουρανό, και Ποσειδώνα, και βέβαια άλλες τρεις αποστολές γύρω από τη Γη.

Κατόπιν το “Messenger” στον Ερμή, και τέλος το “New Horizons” στον Πλούτωνα και τη ζώνη Kuiper. Επί πλέον το “NEAR” στον αστεροειδή “Έρως”, όπου και το προσεδαφίσαμε το 2001. Το τελευταίο είναι το “Parker Solar Probe”, όπου “αγγίξαμε” ήδη τον Ήλιο.

Αλλά να μην ξεχάσω ότι τώρα τα δύο “Voyagers” βρίσκονται στον Γαλαξία σε απόσταση περίπου 22,5 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη, μετά από 44 χρόνια ταξίδι, με ταχύτητα 62.000 χιλιομέτρων την ώρα. Πώς να αισθάνομαι μετά από όλα αυτά τα ταξίδια; Έχουμε δημιουργήσει ιστορία- ιδιαίτερα το να είναι κάποιος μέλος της πρώτης αποστολής της ανθρωπότητας πέρα από το Ηλιακό σύστημα» εξομολογείται.

«Δώσε στον εαυτό σου την ευκαιρία να σταθεί τυχερός»

Ο Σταμάτης Κριμιζής γνώρισε τον Τζέιμς Βαν Άλεν, κατασκευαστή του πρώτου αμερικανικού δορυφόρου και «νονό» των ζωνών ακτινοβολίας που περιβάλλουν τη Γη (Ζώνες Βαν Αλεν), όταν ο ίδιος ήταν 21 ετών. Και μια συμβουλή του Αμερικανού φυσικού -«Πρέπει να δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να σταθείς τυχερός»- έπαιξε, όπως εξομολογείται, κομβικό ρόλο στη ζωή του:

«Όταν κάποιος/α είναι προετοιμασμένος/η, είναι σε θέση να αναγνωρίσει την ευκαιρία όταν παρουσιαστεί. Και η προετοιμασία είναι συνυφασμένη με την γνώση και τη σκληρή δουλειά. Οι απροετοίμαστοι δεν ξέρουν καν πώς να αναγνωρίσουν την ευκαιρία, κι έτσι θεωρούν πως είναι “άτυχοι” -όμως στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι» λέει.

Στο ερώτημα τι σημαίνει η Ελλάδα για εκείνον και ποια είναι η αγαπημένη του εικόνα από τη χώρα, απαντά:

«Είχα την εξαίρετη τύχη να διδαχθώ την αρχαία ελληνική γλώσσα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και με εντυπωσίασε αφάνταστα η κομψότητα, η οικονομία, και η δομή της. Είναι εκπληκτικό ότι αυτή η γλώσσα είναι ακόμα ζωντανή, τουλάχιστον 4.000 χρόνια τώρα.

Όσο για την αγαπημένη μου εικόνα, βλέπω την Ακρόπολη και προσπαθώ να συλλάβω το μεγαλείο της έμπνευσης και σκέψης, τον βαθμό της οργάνωσης αυτών των ανθρώπων, που υλοποίησαν ένα τέτοιο έργο πριν 2.500 χιλιάδες χρόνια. Φοβερά δυσκολότερο από τη σύλληψη και την κατασκευή των Voyagers!» λέει και προσθέτει πως το όραμά του είναι σήμερα «να εξελιχθεί η Ελλάδα σε μια προοδευτική, ανθρωπιστική, και τεχνολογικά προηγμένη χώρα, με εξαίρετο εκπαιδευτικό σύστημα, και αρχές την αριστεία, αξιοκρατία, αξιολόγηση και το ήθος. Να εξελιχθούμε σε μια κοινωνία της γνώσης με σύνθημα το “αιέν αριστεύειν”. Τότε πιθανόν να αποδειχθούμε και άξιοι των προγόνων μας».

https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/astrofysikos-stamatis-krimizis-mallon-den-tha-mathoume-pote-an-eimaste-monoi-sto-sympan/

Οι ακροδεξιοί κήνσορες του αντισυστημισμού ροκανίζουν τα ευρώ μας, σε διαφημιστικό υλικό, μπουκάλια κρασί μποζολέ και σε ανύπαρκτους βοηθούς

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Δεν είναι η 1η φορά που οι υποτιθέμενοι ακροδεξιοί ανατροπείς του «φαύλου» ευρωπαϊκού συστήματος που ενισχύει τους έχοντες και τις ελίτ, όπως π.χ. ο Μακρόν, συλλαμβάνονται να καταχρώνται μέσα από το Ευρωκοινοβούλιο τους φόρους μας. Βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις την 1η Ιουνίου 2019 : http://www.anixneuseis.gr/?p=190680

Χθες δόθηκε στη δημοσιότητα από τον ειδησεογραφικό ιστότοπο Mediapart μια νέα παρόμοια κατραπακιά :   ΕΔΩ

Τι λέει ;

«Δημόσιο χρήμα: έκθεση κατηγορεί τη Μαρίν Λεπέν για υπεξαίρεση, η δικαιοσύνη ενημερώνεται» (Argent public : un rapport accuse Marine Le Pen de détournements, la justice saisi).

Σε έκθεση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης OLAF που αποκάλυψε ο ιστότοπος «Mediapart», η υποψήφια της Εθνικής Συσπείρωσης για τις προεδρικές εκλογές και άλλοι τρεις πρώην ευρωβουλευτές κατηγορούνται ότι υπεξαίρεσαν σχεδόν 620.000 ευρώ δημόσιο χρήμα από το Ευρωκοινοβούλιο του Στρασβούργου. Η εν λόγω έκθεση της (OLAF) στάλθηκε στη γαλλική δικαιοσύνη στις 11 Μαρτίου 2022 και εμπλέκει 4 πρώην ακροδεξιούς ευρωβουλευτές, συμπεριλαμβανομένης και της ΜαρίνΛεπέν.

Σύμφωνα με τον εν λόγω διαδικτυακό ιστότοπο ειδήσεων, που δημοσιεύει αποσπάσματα από το έγγραφο, η υποψήφια της Εθνικής Συσπείρωσης (RN) κατηγορείται από την OLAF ότι υπεξαίρεσε προσωπικά σχεδόν 137.000 ευρώ δημόσιου χρήματος από το Ευρωκοινοβούλιο του Στρασβούργου όταν ήταν ευρωβουλευτής (την περίοδο 2004- 2017). Εμπλέκονται επίσης οι Bruno Gollnisch (δεξιά μαζί με τον πατέρα της) και ο LouisAliot («σύντροφο» της Μαρί τον αναφέρει η Wekipedia), στελέχη της RN, καθώς και ο Ζαν-Μαρί Λεπέν, από τον οποίο η OLAF διεκδικεί κάτι παραπάνω από 303.000 ευρώ. Όλοι έχουν  «θέσει σε κίνδυνο τη φήμη των θεσμικών οργάνων της Ένωσης» με τις «δόλιες ενέργειές τους» «που είναι πιθανό να οδηγήσουν σε ποινικές διαδικασίες», σύμφωνα με την έκθεση που επικαλείται η Mediapart. Από την πλευρά της, η εισαγγελία του Παρισιού δήλωσε  ότι το σχετικό  έγγραφο είναι «υπό διερεύνηση».

Αναλυτικά, η OLAF επισημαίνει πολλά έξοδα που κρίνονται ύποπτα, όπως 23.100 ευρώ για διαφημιστικό υλικό που παραδόθηκε στα κεντρικά γραφεία του κόμματος και τα οποία «φαίνεται ότι αγοράστηκαν για το συνέδριο του FN [τότε το κόμμα λεγόταν Εθνικό Μέτωπο] στη Λυών» το 2014, ή ακόμη και 4.107 ευρώ για μπουκάλια κρασί Beaujolais, τα οποία είχαν διανεμηθεί, σύμφωνα με το Mediapart, από τον Bruno Gollnisch κατά τη διάρκεια του ίδιου συνεδρίου.

Ήδη κατηγορούμενη η Λεπέν για άλλη υπόθεση

Από την πλευρά της, η Marine Le Pen δικαιολόγησε στην OLAF τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα των εκδηλώσεων για τις οποίες χρησιμοποιήθηκαν τα χρήματα του Ευρωκοινοβουλίου ή απάντησε ότι δεν γνώριζε ορισμένα υποτιθέμενα γεγονότα. Ο δικηγόρος της ενημέρωσε επίσης τον Mediapart ότι «δεν γνωρίζει τίποτα» για τα συμπεράσματα της έκθεσης στα οποία «δεν είχε ποτέ πρόσβαση», ενώ «αφορούν την πελάτισσά του».

Η  υποψήφια της Εθνικής Συσπείρωσης έχει ήδη κατηγορηθεί από το 2018 για «κατάχρηση εμπιστοσύνης» και «υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος» στην υπόθεση των ευρωβουλευτικών βοηθών. Η έρευνα που ξεκίνησε το 2016, και η οποία βασίζεται εν μέρει σε έκθεση της OLAF, αφορά ένα πιθανό «σύστημα» που οργανώθηκε από το κόμμα και την πρόεδρό του -το οποίο αμφισβητούν- για τη χρηματοδότηση των μισθών του μόνιμου προσωπικού του από τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκτρέποντας τη χρηματοδότηση των ευρωβουλευτών που προορίζεται για χρήση των βοηθών τους στο κοινοβουλίου. Η σχετική ζημιά εκτιμήθηκε στα 6,8 εκατομμύρια ευρώ από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Από αυτούς τους ακροδεξιούς κήνσορες ανατροπής του «απεχθούς» ευρωπαϊκού συστήματος περιμένει μερίδα των δεξιο-αριστερών Γάλλων ψηφοφόρων  να τους σώσει η Μαρίν Λεπέν την προσεχή Κυριακή ; Αν πράγματι συμβεί κάτι τέτοιο έχουν να πιούν «δωρεάν» πολλά μπουκάλια Beaujolais, που θα πληρώσουμε κι εμείς ως Ευρωπαίοι φορολογούμενοι αλλά και αυτοί.

 

Ρώσοι αλεξιπτωτιστές ετοιμάζονται για την Μαριούπολη – Με βομβαρδιστικά Tu-22M θα ισοπεδωθεί το Azovstal

Από
pcuser
-
0

Δεν παραδίνονται οι υπερασπιστές του Azovstal – Πάμε για την τελική μάχη

Επιβεβαιώνονται οι πληροφορίες που θέλουν τους Ουκρανούς υπερασπιστές του εργοστασίου Azovstal να μην παραδίδονται, με τις δύο πλευρές να ετοιμάζονται για την τελική μάχη, καθώς έληξε το ρωσικό τελεσίγραφο. 

Σύμφωνα με την ενημέρωση από το ουκρανικό επιτελείο, ρωσικές ταξιαρχίες πεζοναυτών «ετοιμάζονται για μια επιχείρηση αλεξιπτωτιστών» στη Μαριούπολη, ενώ επιθέσεις σημειώθηκαν στην περιοχή του λιμανιού.

Η ίδια πηγή πρόσθεσε πως συνεχίζονται επίσης σήμερα οι βομβαρδισμοί περιοχών και ο μερικός αποκλεισμός του Χαρκόβου, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ουκρανίας.

Οι ρωσικές δυνάμεις όπως όλα δείχνουν ετοιμάζονται να ολοκληρώσουν την επιχείρηση τους στην Μαριούπολη και να επιτεθούν με σφοδρότητα στους περίπου 3.000 νεοναζί που βρίσκονται «ταμπουρωμένοι» στο Azovstal.

Ήδη υπήρξε βομβαρδισμός του Azovstal με βομβαρδιστικά Tu-22M και συστοιχίες ρουκετοβόλων Grad και όπως αναφέρουν Αμερικανοί αναλυτές το πιο πιθανό είναι ότι μέσα στις επόμενες ώρες (ή λίγες μέρες) θα ισοπεδωθεί το εργοστάσιο. 

Οι αναλυτές του Αμερικανικού Ινστιτούτου για τη Μελέτη του Πολέμου συνοψίζουν τις μάχες στη Μαριούπολη στις 16 Απριλίου.

Σύμφωνα με αυτούς, τα ρωσικά στρατεύματα συνέχισαν την αργή προέλασή τους στην πόλη. Τμήματα των δυνάμεων του Ντονιέτσκ προσέγγισαν την κεντρική ακτή της Μαριούπολης από τα βόρεια. Ρωσικά στρατεύματα εισήλθαν στη βάση της 12ης Επιχειρησιακής Ταξιαρχίας της Εθνικής Φρουράς της Ουκρανίας και οι μονάδες του Ντονιέτσκ κατέλαβαν ένα αστυνομικό τμήμα στο κέντρο της πόλης.

Οι ουκρανικές δυνάμεις συνέχισαν να αμύνονται στην περικύκλωση, ειδικά στο εργοστάσιο Αζοφστάλ. Η χρήση βομβαρδιστικών Tu-22M από τους Ρώσους σε αυτό το μέρος μπορεί να υποδηλώνει ότι σκοπεύουν να τερματίσουν σύντομα τη μάχη, καταστρέφοντας τους εναπομείναντες Αζοφίτες και μισθοφόρους.

Στο μεταξύ, η αντιπρόεδρος της ουκρανικής κυβέρνησης Ιρίνα Βερεστσούκ δήλωσε πως η χώρα της και η Ρωσία δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν σήμερα σχετικά με το άνοιγμα ανθρωπιστικών διαδρόμων για την απομάκρυνση αμάχων από περιοχές όπου σημειώνονται συγκρούσεις.

«Δεν μπορέσαμε να συμφωνήσουμε … για καταπαύσεις του πυρός και οδούς απομάκρυνσης αμάχων. Γι’ αυτό δυστυχώς δεν ανοίγουμε σήμερα ανθρωπιστικούς διαδρόμους», έγραψε η Βερεστσούκ στο λογαριασμό της στο Telegram.

Η ίδια δήλωσε ακόμη πως οι ουκρανικές αρχές ζήτησαν να ανοίξουν ανθρωπιστικοί διάδρομοι για την απομάκρυνση αμάχων και τραυματισμένων ουκρανών στρατιωτών από την πολιορκημένη Μαριούπολη.

«Θα καταβάλουμε κάθε προσπάθεια για να ανοίξουν και πάλι το συντομότερο δυνατόν οι ανθρωπιστικοί διάδρομοι», πρόσθεσε.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/oukranoi-rosikes-taksiarxies-etoimazontai-gia-epixeirisi-aleksiptotiston-sti-marioupoli/

Ο Ζελένσκι φέρνει Τούρκους και Αζέρους μισθοφόρους! Περίπου 2.000 ξένοι μαχητές στη Ζαπορίζια!

Από
pcuser
-
0

Ο Ζελένσκι φέρνει Τούρκους και Αζέρους μισθοφόρους!

Περίπου 2.000 Τούρκοι και Αζέροι μισθοφόροι έφτασαν στη Ζαπορίζια αναφέρει το κανάλι «WarGonzo Telegram», επικαλούμενο πηγές από τον Ρωσικό Στρατό.

Όπως έγινε γνωστό, οι μισθοφόροι που έφτασαν στο έδαφος της Ζαπορίζια που ελέγχεται από το Κιέβο χωρίζονται σε τρεις ομάδες ανάλογα με την εθνικότητα και τη θρησκεία.
Ανάμεσά τους είναι μαχητές από ισλαμικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν.

Σημειώνεται ότι αρχικά μια ομάδα μισθοφόρων επρόκειτο να σταλεί για να πολεμήσει στην Μαριούπολη.

Ωστόσο, η πόλη έχει τεθεί υπό Ρωσικό έλεγχο, γι’ αυτό οι ξένοι μαχητές θα μεταφερθούν στην Avdiivka, όπου βρίσκονται  οι δυνάμεις των Ρωσικών δυνάμεων.

https://europost.gr/o-zelenski-fernei-toyrkoys-azeroys-misthoforoys-peripoy-2-000-xenoi/

Γερμανία: Πολλοί δεν ξέρουν τι γιορτάζουμε το Πάσχα

Από
anixneuseis
-
0

Φθίνει το χριστιανικό συναίσθημα των Γερμανών; Φαίνεται από τη μείωση των μελών στις δύο μεγάλες Εκκλησίες, σημάδι αποξένωσης από τις χριστιανικές παραδόσεις και την πίστη.

    Τι γιορτάζουμε το Πάσχα; Πολλοί δεν ξέρουν

Πρότεστάντης ή Καθολικός; Αυτό ήταν για καιρό ένα πολύ κρίσιμο ζήτημα και σήμαινε δύο πολύ διαφορετικούς τρόπους ζωής σε ό.τι αφορά για παράδειγμα στον τρόπο βάπτισης ή τον θρησκευτικό γάμο που ήταν κομμάτι της ζωής των περισσότερων, όπου βέβαια οι λεγόμενοι “μεικτοί γάμοι” ανάμεσα σε Καθολικούς και Προτεστάντες θεωρούνταν από πολλούς αμαρτία. Αλλά και οι δραστηριότητες ψυχαγωγίας στις θρησκευτικές κοινότητες αποτελούν μέρος της θρησκευτικής ζωής εδώ και πολλές γενιές. Παρά την αύξηση εδώ κι ένα χρόνο μελών, που αποχώρησαν από τις δύο μεγάλες Εκκλησίες, πέρυσι το 51% ήταν ακόμη Ρωμαιοκαθολικοί ή Προτεστάντες.

Παρακμή της εκκλησίας

Αδειάζουν οι εκκλησίες από πιστούς, οι χριστιανικές παραδόσεις εγκαταλείπονταιΑδειάζουν οι εκκλησίες από πιστούς, οι χριστιανικές παραδόσεις εγκαταλείπονται

Τώρα όμως, από την άνοιξη του 2022, για πρώτη φορά μετά από αιώνες, δεν υπάρχει πλειοψηφία από τα δύο δόγματα που να ανήκει πλέον στους κόλπους των δύο μεγάλων εκκλησιών. “Πρόκειται για ιστορική καμπή, διότι αν το δει κανείς στην ολότητά του, εδώ και αιώνες για πρώτη φορά δεν θεωρείται γενικότερα φυσιολογικό να είσαι ενεργό μέλος της Εκκλησίας στη Γερμανία” λέει ο Κάρστεν Φρεκ, κοινωνικός επιστήμων, από την ερευνητική ομάδα “Κοσμοθεωρίες στη Γερμανία”, το οποίο διευθύνεται από το ανθρωπιστικό ίδρυμα Giordano Bruno με επικριτική στάση απέναντι στη θρησκεία. «Παλαιότερα οι εκκλησίες επηρέαζαν όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις της ζωής” λέει ο Ντέτλεφ Πόλακ, κοινωνιολόγος της θρησκείας στο Πανεπιστήμιο του Μίντστερ. “Στη δεκαετία του 50 ήταν παρούσες στην καθημερινή ζωή και καθόριζαν όλες τις γενικά αποδεκτές οικογενειακές, ηθικές και αξιακές έννοιες στη πρωτοεμφανιζόμενη πολιτική τάξη πραγμάτων.

Τα πασχαλινά ήθη και έθιμα έχουν ημερομηνίας λήξηςΤα πασχαλινά ήθη και έθιμα έχουν ημερομηνίας λήξης

Αλλά και στις επόμενες δεκαετίες είχαν δημόσια απήχηση, όταν επρόκειτο για παράδειγμα για τη συμφιλίωση με τους Ανατολικοευρωπαίους γείτονες ή για ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης ή για ερωτήματα βιοηθικής και για αποφάσεις ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο”. Όπως εξηγεί ο Πόλακ, η οικονομική άνθηση από τη δεκαετία του 60 και μετά, οι αλλαγές στις οικογενειακές δομές και η χειραφέτηση των γυναικών, οδήγησαν και στον πνευματικό μετασχηματισμό. Η αξία της αυθεντίας έχασε τη σημασία της. Αντί για υλική εξασφάλιση και κοινωνική σταθεροποίηση αναδύθηκαν ως σημαντικές αξίες η πολιτική συμμετοχή και η ατομική αυτοπραγμάτωση. Και έτσι ξεκίνησε η παρακμή της Εκκλησίας του λαού. Οι θρησκευτικοί δεσμοί χαλάρωσαν.Και όπως συνήθως συμβαίνει, πριν από την απομάκρυνση από την πίστη και την Εκκλησία εμφανίζεται η παραίτηση από την ενεργό εκκλησιαστική ζωή. Και όταν δεν υπάρχει θρησκευτική πρακτική, μειώνεται η επίδραση της θρησκείας στον τρόπο ζωής. Το 1990 πάνω από το 72% του γερμανικού πληθυσμού ήταν ενεργά μέλη σε μια από τις δύο μεγαλύτερες Εκκλησίες.

“Δεν ξέρουν τι γιορτάζεται το Πάσχα”

Ο Καθεδρικός της Κολωνίας, σημείο κατατεθέν της πόλης Ο Καθεδρικός της Κολωνίας, σημείο κατατεθέν της πόλης

“Η πτωτική τάση παρατηρείται από καιρό, αλλά τα περασμένα έξι χρόνια επιταχύνθηκε περισσότερο από όσο αναμενόταν” επισημαίνει ο Φρεκ. “Ανάμεσα στο 2000 και το 2015 οι εκκλησίες έχασαν από 0,6 ως 0,8% των ενεργών μελών τους, από το 2016 ήταν από 1 ως 1,4%”. Η Ευαγγελική Εκκλησία στη Γερμανία προβλέπει ότι μέχρι τέλος του 2021 τα μέλη της θα ήταν γύρω στα 19,7 εκ., όταν το 2020 ήταν 22,2 εκ. Εκτός από αριθμητική μείωση των μελών για βιολογικούς λόγους, έγιναν και πολλές διαγραφές χωρίς κάποιο πολιτικό κίνητρο, όπως επισημαίνει ο Ρόμπερτ Στέφανους, πρόεδρος της Διαθρησκευτικής Ένωσης REMID. Τα κίνητρα εξόδου από την Εκκλησία κυμαίνονται από την εξοικονόμηση του εκκλησιαστικού φόρου, που είναι υποχρεωμένα να πληρώνουν τα μέλη των δύο Εκκλησιών, μέχρι τη διαμαρτυρία ενάντια στην επίσημη Εκκλησία και στον τρόπο που αντιμετωπίζει τις ανθρώπινες καταχρήσεις, ακόμη περισσότερο τα σκάναδαλα παιδεραστίας στις δικές της τάξεις. “Υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα σε περιιοχές της Γερμανίας σε σχέση με την Εκκλησία” λέει ο Στέφανους. “Στη Βαυαρία είναι αλλιώς από ότι στην Κάτω Σαξονία ή την πρώην Ανατολική Γερμανία, όπου ο αριθμός των ενεργών μελών της Ευαγγελικής Εκκλησίας μειώθηκε από 15 εκ. σε 4 εκ. ανάμεσα στο 50 και το 89, στην Καθολική αντίστοιχα ένα εκατομμύριο”. Υπάρχει πλέον πάνω από ένα 40% στη Γερμανία που δεν ανήκει σε καμιά Εκκλησία, αλλά δεν είναι απαραίτητα άπιστοι.

Πασχαλινή λειτουργία στο ΒατικανόΠασχαλινή λειτουργία στο Βατικανό

‘Έρευνα του Ινστιτούτου Δημοσκοπήσεων ΄Αλενσμπαχ για λογαριασμό της Frankfurter Allgemeine Zeitung διερεύνησε πριν από τα περασμένα Χριστούγεννα την πτωτική τάση του ενδιαφέροντος που παρατηρείται στις εκκλησίες και τον Χριστιανισμό στη Γερμανία, όπου περιγράφηκαν τρία στάδια “διάβρωσης”: Καταρχήν, οι άνθρωποι χάνουν την πίστη τους στο ουσιαστικό περιεχόμενο του Χριστιανισμού. Μόνο το 37% δήλωσε ότι πιστεύει ότι ο Χριστός είναι γιος του Θεού. Το επόμενο στάδιο είναι η απομάκρυνση από την χριστιανική πολιτιστική παράδοση, έστω κι αν για ένα χρονικό διάστημα παραμένει ως σημείο εκτίμησης. Και το τελευταίο είναι η έξοδος από την Εκκλησία. Όμως, παρά τη μείωση των μελών των Εκκλησιών. ένα 70% των ερωτηθέντων εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο Χριστιανισμός ανήκει στη Γερμανία. Το πόσο χάνεται το ενδιαφέρον για το χριστιανικό περιεχόμενο της πίστης, φαίνεται από έλλειψη γνώσεων για τις θρησκευτικές γιορτές. Πολλοί σε αυτήν τη χώρα δεν γνωρίζουν καν τί γιορτάζουμε το Πάσχα ή την Πεντηκοστή, δεν γνωρίζουν ότι η Ημέρα των Αγίων Πάντων συμπίπτει με την Ημέρα της Μεταρρύθμισης του Λούθηρου. Όσο για την εορτή της Ανάληψης, τον Μάιο, για εκατομμύρια ανθρώπους είναι απλά η Ημέρα του Πατέρα, ή Ημέρα του Άνδρα.

Γκρέγκορ Τολ 

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

 Fareed Zakaria στην Washington Post: Ρωσία – Ουκρανία: Εάν ο Πούτιν πάρει την Οδησσό θα φτάσει στη Μολδαβία

Από
anixneuseis
-
0
REUTERS/Alkis Konstantinidis

 Fareed Zakaria στην Washington Post: Η επίθεση των Ρώσων στο Κίεβο μπορεί να απέτυχε, η στρατηγική της Μόσχας όμως στη νότια και ανατολική Ουκρανία μπορεί να επιτύχει

Η επίθεση των Ρώσων στο Κίεβο μπορεί να απέτυχε, η στρατηγική της Μόσχας όμως στη νότια και ανατολική Ουκρανία μπορεί να επιτύχει, προειδοποιεί ο επιφανής Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Φαρίντ Ζακάρια, χαρακτηρίζοντας την Οδησσό πόλη-κλειδί για τις από εδώ και πέρα εξελίξεις.

Η ουκρανική αντίσταση δικαίως «εξυμνείται» διεθνώς, πίσω από τους «ύμνους» ωστόσο καραδοκούν άλλοι αναδυόμενοι κίνδυνοι, όπως σημειώνει ο Φαρίντ Ζακάρια σε άρθρο του για την Washington Post.

Διότι η επίθεση των Ρώσων στο Κίεβο και τη γύρω περιοχή μπορεί να απέτυχε, πλην όμως η στρατηγική της Μόσχας στη νότια και ανατολική Ουκρανία θα μπορούσε κάλλιστα να επιτύχει, συνεχίζει ο επιφανής Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Και εάν αυτή η στρατηγική επιτύχει, τότε «η Ρωσία θα έχει μετατρέψει την Ουκρανία σε ένα οικονομικά παραλυμένο κράτος χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα που θα απειλείται από τις ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις από τρεις διαφορετικές πλευρές, παραμένοντας έτσι ευάλωτο σε μια νέα εισβολή από τη Μόσχα».

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο όμως, «θα χρειαστεί πολύ μεγαλύτερη στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση προκειμένου να διασφαλιστεί ότι ένα τέτοιο καταστροφικό σενάριο δεν θα γίνει πραγματικότητα».

Ο Φαρίντ Ζακάρια υπογραμμίζει, επικαλούμενος σχετική έκθεση του Τούρκου αναλυτή Τζαν Κασάπογλου για το αμερικανικό Hudson Institute, πως δεν είναι ένας αλλά δύο οι πόλεμοι που λαμβάνουν χώρα πλέον στην Ουκρανία: ο ένας στα βόρεια και ο άλλος στα νότια, με την υποσημείωση όμως ότι στον νότο οι ρωσικές στρατιωτικές επιτυχίες είναι πολύ μεγαλύτερες.

Για το λόγου το αληθές, αρκεί μια ματιά στη Μελιτόπολη, στη Χερσώνα αλλά και στη βομβαρδισμένη Μαριούπολη που έχει περικυκλωθεί από τις ρωσικές δυνάμεις. Η πρόσβαση των δυνάμεων της Ουκρανίας στην Αζοφική Θάλασσα έχει μπλοκαριστεί, με τους Ρώσους από την άλλη να έχουν καταφέρει να εξασφαλίσουν έναν διάδρομο από την Κριμαία έως το Ντονμπάς και να προσπαθούν παράλληλα να κινηθούν δυτικά προς την Οδησσό.

«Ο Οδησσός είναι το βραβείο ως το κύριο λιμάνι μέσω του οποίου η Ουκρανία συναλλάσσεται εμπορικά με τον κόσμο», όπως σημειώνει στο άρθρο του για την Washington Post ο Ζακάρια. «Η Οδησσός είναι η πιο σημαντική πόλη για την Ουκρανία οικονομία, μια πόλη γεμάτη συμβολισμούς… Εάν η Οδησσός έπεφτε, η Ουκρανία θα καθίστατο πρακτικά περίκλειστη και η Μαύρη Θάλασσα θα γινόταν ουσιαστικά μια ρωσική λίμνη – κάτι που σχεδόν σίγουρα θα έβαζε στον πειρασμό τη Μόσχα να επεκτείνει τη στρατιωτική της δύναμη και προς τη Μολδαβία που έχει τη δική της αποσχισθείσα περιοχή με Ρωσόφωνους (Υπερδνειστερία)», συνεχίζει ο Φαρίντ Ζακάρια, υπογραμμίζοντας πως σε μια τέτοια περίπτωση «ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν θα μπορούσε να παρουσιάσει το αποτέλεσμα ως μεγάλη νίκη» που «απελευθερώνει τους Ρωσόφωνους, εξασφαλίζει τον έλεγχο κρίσιμων πόλεων και λιμανιών, και μετατρέπει την Ουκρανία σε ένα μη βιώσιμο υποτελές κράτος».

«Αυτό δεν πρέπει να συμβεί», γράφει ο Ζακάρια, χαιρετίζοντας τον αγώνα που δίνουν οι Ουκρανοί για να αποτρέψουν μια ρωσική νίκη και αναγνωρίζοντας τις μέχρι τώρα επιτυχίες τους (η βύθιση του ρωσικού καταδρομικού Moskva είναι μια τέτοια επιτυχία).

Σύμφωνα με τον Αμερικανό δημοσιογράφο ωστόσο, «ο Πούτιν φαίνεται αποφασισμένος να συνεχίσει να πιέζει, ανεξάρτητα από το κόστος», ενώ και οι Ουκρανοί «παρά την υποτιθέμενη επιτυχία των πυραύλων Neptune, δεν έχουν την ικανότητα να σταματήσουν το ρωσικό ναυτικό».

«Τι μπορούν να κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δύση; Πολύ περισσότερο από όλα όσα ήδη κάνουν», γράφει ο Ζακάρια και συνεχίζει επικαλούμενος την άποψη του Αμερικανού απόστρατου υποστράτηγου Μαρκ Χέρτλινγκ σύμφωνα με τον οποίο οι Ουκρανοί χρειάζονται τώρα: ελικόπτερα, οπλισμένα οχήματα τύπου Humvee, πυραυλικά συστήματα πολλαπλής εκτόξευσης (MLRS) και drone κάθε είδους.

«Τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν αποδειχθεί ένα εντυπωσιακά αποτελεσματικό όπλο σε αυτήν τη σύγκρουση», σημειώνει ο αρθρογράφος της Washington Post, υποστηρίζοντας ότι θα πρέπει να δοθούν παράλληλα στην Ουκρανία και περισσότερα αμερικανικά drone τύπου «kamikaze» αλλά και drone παρακολούθησης για την συλλογή δεδομένων.

Ο Φαρίντ Ζακάρια υποστηρίζει ωστόσο και κάτι άλλο: ότι το ΝΑΤΟ «θα πρέπει να επιβάλει εμπάργκο γύρω από αυτά τα ύδατα (σ.σ. της Μαύρης Θάλασσας), εμποδίζοντας τις ρωσικές δυνάμεις να εισέλθουν πραγματοποιώντας επιθέσεις στις πόλεις της Ουκρανίας ή επιχειρήσεις ανεφοδιασμού».

«Τα πλοία του ΝΑΤΟ θα επιχειρούν από διεθνή ύδατα, εκδίδοντας ειδοποιήσεις προς ναυτιλλομένους ότι οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ δραστηριοποιούνται στην περιοχή και θα τους προειδοποιούν να μην εισέλθουν», συνεχίζει ο Ζακάρια, επικαλούμενος και τον Ελληνοαμερικανό πρώην ναύαρχο και διοικητή Ευρώπης του ΝΑΤΟ, Τζέιμς Σταυρίδη, που ζητά μια πιο επιθετική απάντηση από τη Δύση στο μέτωπο της Ουκρανίας μέσω της αποστολής μαχητικών αεροσκαφών, συστημάτων αεράμυνας και αντιπλοϊκών (anti-ship) πυραύλων.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δώσει περίπου 16 δισεκατομμύρια δολάρια ως βοήθεια προς την Ουκρανία από την έναρξη της εισβολής. Εν τω μεταξύ, η υφήλιος αναμένεται να πληρώσει 320 δισεκατομμύρια δολάρια στη Ρωσία φέτος για την ενέργειά της… Η μόνη πίεση που θα αναγκάσει τη Ρωσία να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είναι η στρατιωτική ήττα στο νότο. Το αρχικό σχέδιο του Πούτιν απέτυχε. Δεν μπορούμε όμως να επιτρέψουμε στο Plan B του Πούτιν να επιτύχει», καταλήγει ο αρθρογράφος της Washington Post.

Πηγή: Καθημερινή

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Από
anixneuseis
-
2

ΣΗΜΕΙΩΣΗ “ΑΝΙΧΝΥΣΕΩΝ”: Το CounterPunch απο το οποίο οι “Ανιχνεύσεις” μετέφρασαν το άρθρο που ακολουθεί είναι ένα αμερικανικό ιστολόγιο με αριστερή, θα μπορούσε να πει κανείς, οπτική. 

Το θέμα που επιλέξαμε να μεταφράσουμε, εισάγει έναν προβληματισμό για την ιδέα του κοσμοπολιτισμού και του “πολίτη του κόσμου” ως πιθανότητας να ξεφύγουμε απο τους πολέμους και την επαπειλούμενη γενική καταστροφή.

Η ιδέα του κοσμοπολιτισμού και του πολίτη του κόσμοιυ είναι αντιπαθής στην Ελλάδα διότι έχει ταυτιστεί με την κατάργηση των εθνικών συνόρων και των εθνικών χαρακτηριστικών. Στον έλληνα, η ιδιοπροσωπεία που διαμορφώνεται απο τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και το Βυζάντιο είναι κυρίαρχο στοιχείο της ύπαρξής του.

Το άρθρο επικαλείται τον Διογένη τον Κυνικό ως πρώτο πολίτη του κόσμου και κάνει αναφορές στον Δάντη και τον Κάντ. Είναι γραμμένο απο καθηγητή πανεπιστημίου ο οποίος μελετά σε θεωρητικό επίπεδο την ιδέα ενός παγκόσμιου κράτους.

Απο κάθε άποψη παρουσιάζει ενδιαφέρον, στον δημόσιο διάλογο μιας χώρας που αποφεύγει το θέμα όπως ο διάβολος το λιβάνι. 

BY MICHAEL WELTON

Τίτλος πρωτοτύπου: Αρχαία Όνειρα: «Είμαι πολίτης του κόσμου»

Όσοι από εμάς, είτε πολιτικοί ακτιβιστές είτε θεωρητικοί, προσπαθούμε να πλοηγηθούμε μέσα από ένα ευρύ φάσμα νοημάτων που συνδέονται με τον «κοσμοπολιτισμό», καθώς και από ένα τεράστιο τοπίο λογοτεχνίας που προσπαθεί, κάπως απελπισμένα, να σκεφτεί πώς μπορούμε να ανυψωθούμε από το το βούρκο της σύγκρουσης εθνών- κρατών, ίσως ξέχασαν ότι η ισχυρή επιβεβαίωση «Είμαι πολίτης του κόσμου» προήλθε από την αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη. Αυτή η θρηνώδης κραυγή έχει αντηχήσει στα αιματηρά μονοπάτια της ιστορίας. Στο βιβλίο της, η κοσμοπολίτικη παράδοση: ένα ευγενές αλλά ελαττωματικό ιδανικό (2019), η Martha Nussbaum (επισημαίνεται το κομψό του στυλ και η άρθρωση του παραδείγματος Δυνατοτήτων) παρατηρεί:

«Ερωτηθείς από πού ήρθε, ο Διογένης ο Κυνικός απάντησε με μια λέξη : κοσμοπολίτης, δηλαδή «πολίτης του κόσμου» (Διογ. Λαέρτ. VI.63). Αυτή η στιγμή, όσο φανταστική κι αν είναι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι εγκαινιάζει μια μακρά παράδοση κοσμοπολίτικης σκέψης στη δυτική παράδοση» (σελ. 1).

Μια εκπληκτική επαναστατική εισβολή στην αρχαιότητα που μετατοπίζει την προσοχή μας πέρα ​​από το τοπικό και  παροχικό –

ένας Έλληνας άνδρας αρνείται την πρόσκληση να ορίσει τον εαυτό του με βάση την καταγωγή, την πόλη, την κοινωνική τάξη, ακόμη και την ελεύθερη γέννηση, ακόμη και το φύλο. Επιμένει να αυτοπροσδιορίζεται με όρους ενός χαρακτηριστικού που μοιράζεται με όλα τα άλλα ανθρώπινα όντα, αρσενικά και θηλυκά, Έλληνα και μη, σκλάβους και ελεύθερους.

Και αποκαλώντας τον εαυτό του όχι απλώς κάτοικο του κόσμου αλλά πολίτη του κόσμου, ο Διογένης προτείνει, επίσης, τη δυνατότητα μιας πολιτικής ή μιας προσέγγισης στην πολιτική, που

εστιάζει στην ανθρωπιά που μοιραζόμαστε και όχι στα σημάδια της τοπικής καταγωγής , το καθεστώς, την τάξη και το φύλο που μας χωρίζουν.

Είναι το πρώτο βήμα στο δρόμο που οδηγεί στην ιδέα του Καντ για το «βασίλειο των σκοπών, Kingdom of ends», μια εικονική πολιτική ηθικής φιλοδοξίας που ενώνει όλα τα λογικά όντα (αν και ο Διογένης, πιο περιεκτικός, δεν περιορίζει την κοινότητα στο «ορθολογικό») , και στο όραμα του Καντ για μια κοσμοπολίτικη πολιτική που θα ενώνει όλη την ανθρωπότητα υπό τους νόμους που δίνονται όχι από τη σύμβαση και την τάξη αλλά από την ελεύθερη ηθική επιλογή» (σ.2). Ο Καντ, ο κοσμοπολίτης οραματιστής, δεν ταξίδεψε ποτέ περισσότερο από τριάντα μίλια από το σπίτι του, ωστόσο ονειρευόταν έναν κόσμο εντελώς ειρηνικό.

Ένα εκτενές απόσπασμα: αλλά οσφραίνεται τα στοιχειώδη χαρακτηριστικά του κοσμοπολιτικού οράματος μιας ανθρωπότητας. συνεπάγεται ότι αυτό το ηθικό όραμα θα μπορούσε να δημιουργήσει μια κοσμοπολίτικη πολιτική και έναν παγκόσμιο οργανισμό πέρα ​​από τα ανταγωνιστικά και αντιμαχόμενα έθνη-κράτη. Ο Τζέιμς Ίνγκραμ (Radical cosmopolitics: the ethics and politics of democratic universalism (2013) το θέτει ως εξής: «Η κοσμοπολιτική είναι μια προσπάθεια να συνειδητοποιήσουμε τη σημασία της οικουμενικότητας – να κατανοήσουμε τον ανθρώπινο κόσμο ως ένα με τον εαυτό μας, σε κάποιον βαθμό τουλάχιστον να συνδέεται και κατά συνέπεια, σε κάποιο βαθμό υπεύθυνο για όλα αυτά. Η κοσμοπολιτική, όπως θα χρησιμοποιήσω τον όρο, είναι η προσπάθεια να δράσουμε πολιτικά στον κόσμο με βάση αυτήν την κατανόηση» (σελ. 24).  Το λήμμα της Εγκυκλοπαίδειας της Φιλοσοφίας του Στάνφορντ για την «Παγκόσμια Κυβέρνηση» (2012) ορίζει την παγκόσμια διακυβέρνηση ως «την ιδέα όλης της ανθρωπότητας ενωμένης κάτω από μια κοινή πολιτική αρχή. Αναμφισβήτητα, δεν υπήρξε μέχρι στιγμής στην ανθρώπινη ιστορία, ωστόσο οι προτάσεις για μια ενοποιημένη παγκόσμια πολιτική εξουσία έχουν υπάρξει από την αρχαιότητα — στις φιλοδοξίες των βασιλιάδων, των παπών και των αυτοκρατόρων και στα όνειρα των ποιητών και των φιλοσόφων» (σελ. 1).

Πράγματι, τα όνειρα και οι φαντασιώσεις αναδύονται σε διαφορετικούς ιστορικούς χρόνους και διαφορετικούς πολιτισμούς. Τα θρησκευτικά όνειρα για παγκόσμια ειρήνη, για παράδειγμα, έχουν φανταστεί μια παγκόσμια κυβέρνηση ως αντανάκλαση της ενότητας του ίδιου του κόσμου, υπό τον Θεό. Αλλά η μορφή που μπορεί να πάρει η παγκόσμια κυβέρνηση ποικίλλει ευρέως: οι μεσαιωνικοί στοχαστές «προώθησαν την παγκόσμια κυβέρνηση υπό έναν μόνο μονάρχη ή αυτοκράτορα που θα κατείχε την ανώτατη εξουσία σε όλους τους κατώτερους ηγεμόνες…» (σελ. 1).

Σύμφωνα με τον Derek Heater (Παγκόσμια ιθαγένεια και κυβέρνηση: κοσμοπολίτικες ιδέες στην ιστορία της δυτικής πολιτικής σκέψης [1996]), ο διάσημος Ιταλός ποιητής και φιλόσοφος Dante (1265-1321) διατύπωσε τη χριστιανική ιδέα της ανθρώπινης ενότητας που θα εκδηλωνόταν σε έναν κόσμο που κυβερνάται από έναν παγκόσμιο μονάρχη (καθρεφτίζοντας τον Θεό στη γη). Στο συμπόσιο (Convivio) ο Δάντης σκέφτηκε ότι αν όλα τα ανθρώπινα όντα κυβερνώνται από μοναρχίες, οι πόλεμοι θα μπορούσαν να τερματιστούν.

Αν η ανθρωπότητα διοικούνταν από έναν παγκόσμιο άρχοντα, που κατείχε τα πάντα, δεν θα επιθυμούσε άλλα εδάφη. Τότε οι άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι ικανοποιημένοι εντός των συνόρων τους.

Σε ένα εκτενές βιβλίο, Monarchia (1309-13), ο Δάντης άντλησε από τον Αριστοτέλη την ιδέα ότι

η ανθρώπινη ενότητα προέκυψε από έναν «κοινό σκοπό, σκοπό ή λειτουργία, για να αναπτύξει και να συνειδητοποιήσει πλήρως και συνεχώς τις ξεχωριστές δυνατότητες της ανθρωπότητας» (αναφέρεται, Stanford Encyclopedia of Philosophy , σελ. 1-2).

Αν η ανθρωπότητα ήταν διχασμένη, δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί ειρήνη. Αλλά αυτό το   μεσαιωνικό μυαλό που έβλεπε μακρυά ήταν εγκλωβισμένο στην ιδέα ότι η παγκόσμια ειρήνη εξαρτιόταν από τον κυβερνήτη όλης της ανθρωπότητας – μια ιδέα που ήταν απεχθής στον Καντ και σχεδόν σε κάθε στοχαστή σήμερα που γράφει για τον κοσμοπολιτισμό και την παγκόσμια διακυβέρνηση.

Σε ένα ζωηρό άρθρο γεμάτο ελπίδα, «Τι απέγινε η ιδέα της παγκόσμιας διακυβέρνησης», ο Thomas Weiss (2000) θέτει τις βάσεις για τη σύγχρονη εξερεύνηση της δυνατότητας επίτευξης μιας κοσμοπολίτικης παγκόσμιας τάξης. «Ομολογεί ότι πιστεύει ακράδαντα ότι τα ανθρώπινα όντα μπορούν να οργανωθούν για να λύσουν παγκόσμια προβλήματα» (σελ. 266). Αυτοί τους οποίους αποκαλεί «βεστφαλούς αισιόδοξους» πιστεύουν ότι «η συνδυασμένη εξάπλωση του εμπορίου και της οικονομικής προόδου μαζί με τη συναινετική ενίσχυση των υφιστάμενων διεθνών οργανισμών τελικά θα οδηγήσει σε ένα παγκόσμιο κράτος» (ibid.). Ο Βάις θεωρεί τον Ντέιβιντ Χελντ το «καλύτερο παράδειγμα Βεστφαλού αισιόδοξου» (ibid.).

Ένας μεταβεστφαλός, όπως ο Peter Singer, από την άλλη πλευρά, πιστεύει ότι η παγκοσμιοποίηση δημιουργεί ένα πλούσιο έδαφος για τη δημιουργία «παγκόσμιας ενότητας στην οποία τα κυρίαρχα κράτη δεν θα αντιπροσωπεύουν πλέον τα εξωτερικά όρια της πολιτικής κοινότητας και των ηθικών υποχρεώσεων – και η εκδοχή του, όπως το Wilkie και το Nehru, ονομάζεται «ένας κόσμος»» (ibid.).

Κοιτάζοντας την κρυστάλλινη σφαίρα του, ο Weiss πιστεύει ότι ο Singer «βλέπει την αυξανόμενη επιρροή των διεθνικών κοινωνικών δυνάμεων ως δημιουργία δυνατότητας ενός διαφορετικού είδους μεταβεστφαλικής παγκόσμιας ενότητας» (ibid.).

Άλλοι πιστεύουν ότι καλύτερα να φτάσουμε εκεί γρήγορα γιατί αν μια πυρηνική αποκάλυψη δεν μας πάρει πρώτους, οι ανισότητες της παγκοσμιοποίησης, η κλιματική αλλαγή και οι ασθένειες θα δημιουργήσουν αλύτρωτο χάος και θα καταδικάσουν όλους τους πολιτισμούς. Στην πραγματικότητα, οι σκληροπυρηνικοί παγκόσμιοι ρεαλιστές μιλούν τώρα ψυχρά

για μια παγκόσμια αταξία όπου ένα κυρίαρχο έθνος προσπαθεί ενεργά να οδηγήσει σε ένα μεγάλο ρήγμα μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας-Ρωσίας.

Η τρέχουσα παγκόσμια κρίση έχει εγκαταλείψει τη διπλωματία για ψέματα, μίσος και βία. Οι σκεπτικιστές μπορούν εύκολα να επικρίνουν τους κοσμοπολίτες ως γελοίους ονειροπόλους, καθώς μια ακόμη ψευδής αφήγηση  τροφοδοτείται μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ο κόσμος βράζει από πάρα πολλές εχθρότητες και πάρα πολλούς πρόσφυγες και εκτοπισμένους.

Η βιβλιογραφία για τα θέματα συμπεριφοράς και τα ζητήματα των διεθνών σχέσεων και τη δυνατότητα επίτευξης μιας κοσμοπολίτικης τάξης είναι τεράστια. Εργάζομαι μέσω του διαλόγου του Χάμπερμας με τον Καντ σχετικά με την επίτευξη μιας «αιώνιας ειρήνης». Η βασική μου ιδέα, κατανοητή στο πρότυπο κοινωνικής εξελικτικής μάθησης του Habermas – είναι η ιδέα, που προτείνεται από τον Kant, ότι

η ανθρωπότητα δεν μπορεί να εκπληρώσει τις ορθολογικές δυνατότητές της εκτός εάν οι πολιτικές ενέργειες στραφούν από τον πόλεμο (σε όλες τις πτυχές) προς την οικοδόμηση μιας κοσμοπολίτικης νέας παγκόσμιας τάξης. Η «εποχή της ωριμότητας» για την ανθρωπότητα μπορεί να φτάσει μόνο όταν δημιουργήσουμε τις ηθικές και πολιτικές προϋποθέσεις για την επίτευξή της.

Έτσι, η καινοτόμος φαντασία της ανθρωπότητας (τόσο η συλλογική της κατανόηση όσο και η συλλογική ηθική) θα παραμείνει στάσιμη μέχρι να προχωρήσουμε πλήρως προς την κοσμοπολίτικη διακυβέρνηση. Στις οξυδερκείς παρατηρήσεις του σχετικά με τις σκέψεις του Καντ για το σκοπό της κοσμοπολίτικης τάξης, ο Kevin Geiman (1996) σχολιάζει: «Επειδή η λογική ικανότητα είναι κάτι που μπορεί να αναπτυχθεί μόνο στα είδη ως ολότητα, οποιαδήποτε πάγια προϋπόθεση στρατιωτικής δραστηριότητας μεταξύ των κρατών θα αποτελούσε εμπόδιο στην τελική πλήρη ανάπτυξη αυτής της ορθολογικής ικανότητας με την απασχόληση ανθρώπινων παραγόντων σε καταστροφικές και όχι εποικοδομητικές επιχειρήσεις» (σελ. 517).

Αυτή τη στιγμή όμως η γεωπολιτική μας τάξη είναι άναρχη και δόλια. Αλλά δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε το αρχαίο όνειρο. Σίγουρα μπορούμε να μάθουμε τον δρόμο μας πέρα ​​από τις ατέλειωτες και παράλογες γελοιότητες για την εξουσία του έθνους-κράτους προς τις δημιουργικά φανταστικές νέες συνεργατικές μορφές μετα-εθνικού αστερισμού.

Η δαιμονοποίηση ηγετών διαφορετικών χωρών ή η έκκληση για τη δολοφονία τους αντικατοπτρίζει την άθλια ηθική υποβάθμιση των σημερινών γεωπολιτικών μας αλληλεπιδράσεων.

Το κάλεσμα του Καντ για «αιώνια ειρήνη» πρέπει να διεκδικηθεί εκ νέου, να διακηρυχθεί και να ανανεωθεί για τη φρικτή εποχή μας. Όπως επιμένει ο Thomas McCarthy στο Race, Empire, and the idea of ​​human development (2009),

η αναδιάρθρωση του έθνους-κράτους σε παγκόσμιο επίπεδο «θα απαιτήσει θεσμική φαντασία, πειραματισμό και πολλαπλασιασμό για να ανακαλύψει ποιες μορφές δικαίου, δημοκρατίας και πολιτικής λειτουργούν καλύτερα σε ένα διεθνικό πλαίσιο για να εξημερώσουν τον καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό για δεύτερη φορά» (σελ. 228).

Αν αυτό αποδειχτεί ανέφικτο, είναι μοιραίο να συνεχίσουμε τη «φυσική κατάσταση» που θρηνούσε ο Καντ στο Perpetual Peace.

*Ο Δρ. Michael Welton είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Athabasca. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου Σχεδιάζοντας την Κοινωνία της Δικαιοσύνης Μάθησης: μια Κριτική Διερεύνηση.

counterpunch.org

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

Από
anixneuseis
-
0

BY RICHARD FALK 

Photograph Source: Nicky Fernandes – CC BY 2.0

APRIL 15, 2022

Κατά την άποψή μου, είναι καλύτερο να κατανοήσουμε την κρίση της Ουκρανίας ως έναν πόλεμο δύο επιπέδων με περιφερειακές και παγκόσμιες επιπτώσεις. Η εκπληκτική δύναμη της ουκρανικής αντίστασης έχει δραματοποιήσει το μέγεθος του λανθασμένου υπολογισμού της Μόσχας να προβλέψει τη γρήγορη υποταγή της στην επιθετικότητά της και στην επιδιωκόμενη κατοχή. Η Ρωσία έχει ήδη ηττηθεί στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο στο έδαφος από την ουκρανική αντίσταση και τον βαθμό διεθνούς αλληλεγγύης προς την Ουκρανία με την υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Οι ΗΠΑ/Ευρώπη είναι ένοχοι ενός αντισταθμιστικού λανθασμένου υπολογισμού στον πόλεμο δεύτερου επιπέδου -τον γεωπολιτικό πόλεμο- εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ουκρανίας μέσω μιας βαριάς έμφασης σε μια τιμωρητική αντιρωσική προσέγγιση που αποτελείται από εχθρική προπαγάνδα, ολοκληρωμένες κυρώσεις , και την επίσημη δαιμονοποίηση του Πούτιν και της Ρωσίας. Μια τέτοια στάση φαίνεται να έχει υπολογιστεί για να παρατείνει τον πόλεμο, ειδικά καθώς οι εκφράσεις υποστήριξης από τους Αμερικανούς ηγέτες δεν αναφέρουν καν τη διπλωματική εναλλακτική της κατάπαυσης του πυρός συνοδευόμενη από διαπραγματεύσεις σε ένα αμερόληπτο πλαίσιο.

Προς τιμήν της, η προεδρία Μπάιντεν έχει μέχρι στιγμής αντισταθεί στην πίεση για κλιμάκωση αυτού του γεωπολιτικού πολέμου, αρνούμενη βήματα όπως η δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στην Ουκρανία, η παροχή επιθετικών όπλων και η ανάπτυξη δυνάμεων και όπλων του ΝΑΤΟ .

Αυτό δεν είναι αρκετό γιατί η τάση της είναι να παρατείνει τον πόλεμο σε βάρος όχι μόνο του ουκρανικού λαού, αλλά και εκατομμυρίων μη Ουκρανών που ήδη υποφέρουν από τις δευτερογενείς συνέπειες του πολέμου και τις κυρώσεις στις προμήθειες και τις τιμές τροφίμων και ενέργειας, και τα χειρότερα θα έρθουν στην Ουκρανία και διεθνώς, όσο περισσότερο θα συνεχιστεί ο επίγειος πόλεμος.

Η διπλωματική οδός για την επίλυση των συγκρούσεων απουσιάζει εντελώς, στην πραγματικότητα αναιρείται, δεδομένης της πολιτικής γλώσσας δαιμονοποίησης στην οποία βασίστηκε ο Μπάιντεν από την αρχή της ρωσικής επίθεσης στις 24 Φεβρουαρίου. Το να κατηγορείς τη Ρωσία και τους ηγέτες της για εγκλήματα πολέμου που θα έπρεπε να διωχθούν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης είναι αναμφίβολα υποκριτικό, δεδομένης της προηγούμενης αποκήρυξης της αρμοδιότητας του δικαστηρίου από τις ΗΠΑ και μιας εμπρηστικής προσπάθειας πολιτικοποίησης ενός εύθραυστου διεθνούς θεσμού που αγωνίζεται για νομιμότητα και ιδρύθηκε πριν από περισσότερο από 20 χρόνια.

Το να προτείνεις, ακόμη και να απαιτήσεις, αλλαγή καθεστώτος στη Μόσχα, όπως έκανε ο Μπάιντεν, είναι κάτι που η Δύση απέφυγε να κάνει σοφά ακόμη και σε σχέση με τον Στάλιν και τον σταλινισμό στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου. Μια τέτοια δήλωση, εκτός και αν αποδοθεί σε ένα συναισθηματικό ξέσπασμα που δεν μπορεί να αντέξει ένας κόσμος με πυρηνικά όπλα, πρέπει να θεωρηθεί ότι έχει υπολογιστεί ότι θα εξοργίσει τον Πούτιν και το περιβάλλον του, και έτσι θα εμποδίσει κάθε προθυμία να διερευνηθούν οι προοπτικές για τον τερματισμό της βίας τώρα.

Έχει γίνει προφανές ότι η προτεραιότητα στον γεωπολιτικό πόλεμο είναι η αποδυνάμωση της Ρωσίας παρά η σωτηρία της Ουκρανίας από τις καταστροφές του πολέμου και ο τερματισμός της καταπάτησης των δικαιωμάτων της ως κυρίαρχου κράτους.

Όσο περισσότερο συνεχίζεται αυτός ο γεωπολιτικός πόλεμος, τόσο μεγαλύτερο είναι το κακό που προκαλείται στην Ουκρανία και τον λαό της, ενώ αυξάνει ανεύθυνα τον κίνδυνο μιας βίαιης αντιπαράθεσης μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ. Αυτή η αντιπαράθεση έχει ήδη προκαλέσει αυξημένους πυρηνικούς κινδύνους, και αυτοί θα αυξάνονται με οποιαδήποτε περαιτέρω κλιμάκωση. Υπάρχει επίσης η προαναφερθείσα αυξανόμενη ανησυχία για ζημιές που προκαλούνται σε πολλές χώρες που εξαρτώνται σε διάφορους βαθμούς από τις εξαγωγές ρωσικού/ουκρανικού σίτου, ενέργειας και λιπασμάτων.

Με άλλα λόγια, ακόμη και χωρίς άμεση βία, τα αποτελέσματα της επιδίωξης γεωπολιτικών στόχων από τις ΗΠΑ προκαλούν έντονο πόνο σε όλο τον κόσμο, δυσανάλογα επιβλαβή για τους πιο ευάλωτους μεταξύ των αθώων ανθρώπων λόγω των επιπτώσεων των διογκωμένων τιμών για είδη πρώτης ανάγκης, των ελλείψεων εφοδιασμού και αναταραχής, η οποία οδηγεί σε πολιτική εξέγερση και χάος (ήδη εμφανές σε πολλές χώρες τόσο απομακρυσμένες από τις ουκρανικές ζώνες μάχης όπως η Σρι Λάνκα και η Κούβα).

Υπάρχουν λόγοι να υποψιαζόμαστε ότι ο γεωπολιτικός πόλεμος διεξάγεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες για στρατηγικούς λόγους που εκτείνονται πέρα ​​από την επιλογή μιας αντιπαράθεσης με τη Ρωσία που είναι πιθανή, εκτός και αν γίνει με τρόπο ευαίσθητο στις επισφάλειες του 21ου αιώνα, να δημιουργήσουν έναν υψηλής έντασης νέο ψυχρό πόλεμο. Μέρος αυτής της στρατηγικής ατζέντας που καθοδηγεί τους σχεδιαστές του γεωπολιτικού πολέμου είναι να δώσει σήμα στην Κίνα ότι θα πληρώσει υψηλό ή υψηλότερο τίμημα εάν επιτεθεί και καταλάβει την Ταϊβάν. Υπό αυτή την έννοια, η παλιά ιδέα της «εκτεταμένης αποτροπής» αναβιώνει κάτω από πολύ πιο πιεσμένες ιστορικές συνθήκες.

Η εντεινόμενη εχθρική προπαγάνδα και οι τιμωρητικές πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται από τη Δύση και απευθύνονται στη Ρωσία δικαιολογούνται ως επιβολή αυξανόμενου κόστους στη Ρωσία που θα αναγκάσει τελικά τον Πούτιν να υποχωρήσει και να παραδεχτεί σιωπηρά «φτάνει πια», παρόλο που θα είναι ντροπή να αποσύρει τα στρατεύματά του χωρίς απτά αποτελέσματα σε σχέση με τις ανησυχίες για την ασφάλεια που προκύπτουν από την προθυμία της Ουκρανίας να ταυτιστεί τόσο ανοιχτά με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

Υπάρχουν διάφορες εικασίες ότι μια τέτοια στρατηγική μπορεί να παρατείνει τον πόλεμο της Ουκρανίας έως και τέσσερα χρόνια, με υψηλό κόστος σε θύματα και καταστροφές.

Αυτό που αναμφίβολα θα παρουσιαζόταν ως νίκη για τους γεωπολιτικούς εγκέφαλους στην Ουάσιγκτον θα ισοδυναμούσε με μια αιματηρή θυσία για τον λαό της Ουκρανίας, κάπως συγκεκαλυμμένη από ένα τεράστιο πρόγραμμα βοήθειας για την ανοικοδόμηση μετά τη σύγκρουση και τις απρόβλεπτες αποσταθεροποιητικές συνέπειες των κυρώσεων στην παγκόσμια οικονομία , ιδιαίτερα τις εμπορικές σχέσεις και τον πληθωρισμό.

Φαίνεται να μην υπάρχει αμφιβολία ότι με πεποίθηση ο Πρόεδρος Volodimir Zelensky δεν έχει αντιδράσει δημόσια στους διασταυρούμενους σκοπούς που προκύπτουν από το γεωπολιτικό επίπεδο της αντιπαράθεσης.

Αντίθετα, ο Ζελένσκι εκμεταλλεύτηκε την ενσυναίσθηση για την ουκρανική δυστυχία για να υποστηρίξει την υπόθεσή του σε χώρους όπως ο ΟΗΕ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Κογκρέσο των ΗΠΑ και η Κνεσέτ του Ισραήλ.

Όπως και στην Ουάσιγκτον, υπάρχει κυρίαρχη εστίαση στην ποινικοποίηση της Ρωσίας και του Πούτιν, χωρίς να δίνεται προσοχή στο εάν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να τερματιστεί ο πόλεμος επί τόπου. Πρέπει να αναρωτηθούμε εάν ο Ζελένσκι στάθηκε τυφλός στο κόστος για την Ουκρανία αυτού του συνεχιζόμενου γεωπολιτικού πολέμου ή αν έχει καταστρέψει την αδύναμη λογική του, είτε εν γνώσει του είτε όχι.

Υπάρχει ένα τελευταίο σημείο που έχει γίνει πειστικό από τον Anatol Lieven του Ινστιτούτου Quincy στην Ουάσιγκτον: Είτε ο πόλεμος τελειώνει αύριο είτε συνεχίζεται για χρόνια, κάποιοι λένε ότι θα μπορούσε να διαρκέσει για τουλάχιστον πέντε και ίσως και δέκα χρόνια, το αποτέλεσμα σε όρους ουκρανικής κυριαρχίας και διευθετήσεων ασφάλειας  θα είναι το ίδιο: κατάπαυση του πυρός, απόσυρση ξένων στρατιωτικών δυνάμεων, ουδετερότητα, αμοιβαίες ρυθμίσεις μη επίθεσης, έλεγχος των συνόρων απο ειρηνευτική δύαμη του ΟΗΕ, εγγυημένη αυτονομία και ανθρώπινα δικαιώματα για την Ανατολική Ουκρανία (Dombas).

Εάν αυτή η λογική είναι σωστή, τότε είναι πρωταρχικό ανθρωπιστικό και παγκόσμιο συμφέρον ανθρώπινης ασφάλειας για την Ουκρανία να δώσει στη Μόσχα κάθε δημόσιο μήνυμα ότι είναι έτοιμη και πρόθυμη για κατάπαυση του πυρός και ειρηνευτικές συνομιλίες.

Το παιχνίδι των δυνάμεων στην Ουάσιγκτον μπορεί να εμποδίσει την υιοθέτηση αυτής της πορείας δράσης. Η λήξη του γεωπολιτικού πολέμου θα υποστηρίξει τις επεκτατικές φιλοδοξίες του Πούτιν και θα μεταφέρει στην Κίνα το μήνυμα ότι μπορεί να αμφισβητήσει επιτυχώς την ανεξαρτησία της Ταϊβάν εάν επιδείξει επαρκή αποφασιστικότητα. Ο Μπάιντεν θα δεχθεί άγρια ​​επίθεση ως αδύναμος ηγέτης που παραιτείται από την ευθύνη των ΗΠΑ για την υποστήριξη της παγκόσμιας ασφάλειας σε όλο τον κόσμο, δεδομένης της αδυναμίας του ΟΗΕ, της ασυμβατότητας του διεθνούς δικαίου και των αξιών της Κίνας και της Ρωσίας. Σε κάποιο βαθμό ο Μπάιντεν κατασκεύασε τη δική του παγίδα επιλέγοντας έναν αβάσταχτο γεωπολιτικό πόλεμο που διεξάγεται με εμπρηστική ρητορική και περαιτέρω διογκωμένους στρατιωτικούς προϋπολογισμούς, που υποστηρίζεται από τη πλασματική συνάντηση μεταξύ δημοκρατιών και αυταρχικών καθεστώτων

καθώς και από την ανιστορική πεποίθηση ότι η στρατιωτική ανωτερότητα ελέγχει τα πολιτικά αποτελέσματα σε σύγχρονους πολέμους και δίνει σχήμα στην ιστορία των καιρών μας.

Είναι καλό να αναρωτιόμαστε γιατί οι Φιλιππίνες, η Ινδία και η Βραζιλία συγκαταλέγονται στις δημοκρατίες του κόσμου και γιατί κάθε διαρκής πόλεμος από το 1945 κερδίζεται από την ασθενέστερη πλευρά στρατιωτικά.

Είναι καιρός για μια μονομερή απόφαση αποκήρυξης του γεωπολιτικού πολέμου και ενθάρρυνσης της ουκρανικής κυβέρνησης να επιδιώξει την ειρήνη προτείνοντας μια άμεση κατάπαυση του πυρός και ένα αμερόληπτο πλαίσιο για την ειρηνευτική διπλωματία.

*Ο Richard Falk είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Albert G. Milbank στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και Επισκέπτης Διακεκριμένος Καθηγητής στις Παγκόσμιες και Διεθνείς Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα.

counterpunch.org

1...1,9981,9992,000...3,040Σελίδα 1,999 από 3,040