Αρχική Blog Σελίδα 1998

Το «αίνιγμα» Ιβάν Σαββίδης, εν μέσω ουκρανικού πολέμου -Οι επιχειρήσεις, οι σχέσεις με Μητσοτάκη-Τσίπρα

0

Ο Ιβάν Σαββίδης
ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΡΟΥΣΤΑΛΛΗ iefimerida.gr
18/04/2022  07:51
Από τον Αύγουστο του 2012, που ο, άγνωστος τότε, ομογενής Ιβάν Σαββίδης απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών του ΠΑΟΚ, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Τόσο που το σημερινό Μέγαρο Μαξίμου να μην θέλει ούτε να ακούσει για το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων σε έναν επιχειρηματία, με τον οποίο δεν είχε τις αρμονικότερες σχέσεις.

Τυχόν συμπερίληψη του Σαββίδη στη λίστα με τους Ρώσους ολιγάρχες, στους οποίους επιβλήθηκαν κυρώσεις λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, θα σημάνει μαύρες μέρες για την οικονομία στη Βόρειο Ελλάδα. Όσο τα σχετικά δημοσιεύματα πυκνώνουν, τόσο αυξάνεται η ανησυχία στη Θεσσαλονίκη, γιατί ο ομογενής επιχειρηματίας που απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους στις επιχειρήσεις του, πληρώνει πάντα στην ώρα του. Για παράδειγμα, φέτος ήταν η πρώτη χρονιά, έπειτα από πολλά χρόνια, που το Πόρτο Καρράς, κάποια κομμάτια του, συγκεκριμένα, όπως το καζίνο και η μονάδα οινοποιίας, δούλεψαν όλο τον χρόνο. Για τον ΠΑΟΚ, ο Ιβάν Σαββίδης είναι ένα ανέγγιχτο πρόσωπο. Το ίδιο ισχύει και για πολλές ποντιακές οργανώσεις στη Βόρειο Ελλάδα. Αν αλλάξει αυτό, η ευθύνη θα πέσει στην κυβέρνηση και όπως λένε πρόσωπα που γνωρίζουν τα πράγματα στην συμπρωτεύουσα, «ούτε υπουργός ούτε βουλευτής της ΝΔ δεν θα ξαναπατήσει το πόδι του εδώ».

Οι σχέσεις με Μητσοτάκη-Τσίπρα
Στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει να τα βάζεις με τον ΠΑΟΚ και τον Ιβάν Σαββίδη. Τον Μάιο του 2017, ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε μια αχρείαστη δήλωση του, χαρακτήρισε «πέτσινο» το γκολ του ΠΑΟΚ στον τελικό με την ΑΕΚ, και για τον Σαββίδη είπε: «Όλοι οι επενδυτές είναι ευπρόσδεκτοι στην Ελλάδα αρκεί να τηρούν το νόμο και να μη θεωρούν ότι χρειάζονται ΜΜΕ για προστασία. Αυτό είναι ο ορισμός της διαπλοκής». Ο ομογενής επιχειρηματίας απάντησε στο ίδιο ύφος, δηλώνοντας ότι «ο Μητσοτάκης δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός», και τα τόπια πήραν φωτιά.

Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου στην ΔΕΘ, με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ να απειλούν να κόψουν τη χώρα στα δυο, ο κ. Μητσοτάκης αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη από την ιστορική ομάδα της Θεσσαλονίκης. Αφορμή για την ένταση δεν ήταν μόνο ο ΠΑΟΚ, αλλά και το πρόστιμο των 38,2 εκατομμυρίων ευρώ που είχε επιβληθεί τότε στην ΣΕΚΑΠ, για τη διαγραφή του οποίου ο επιχειρηματίας είχε με το μέρος του την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι τη ΝΔ. Η αντιπάθεια του Σαββίδη για τον Μητσοτάκη ήταν τόσο μεγάλη ώστε εκείνη την περίοδο του έστειλε εξώδικη διαμαρτυρία, επειδή σε ομιλία του στη Βουλή, πέντε μήνες νωρίτερα, τον χαρακτήρισε «λαγό» στον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες.

Κι όμως, τον Οκτώβριο του 2019, ο Σαββίδης είχε μια τετ α τετ συνάντηση με τον φρεσκοεκλεγμένο Πρωθυπουργό Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου, προκειμένου να θάψουν το τσεκούρι του πολέμου. Στο μεταξύ, οι σχέσεις του με τον Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο εκθείαζε και συνέκρινε με τον Βλαντιμίρ Πούτιν «πάγωσαν», όταν δεν του πρόσφερε κυβερνητική κάλυψη μετά την εισβολή με το όπλο στη ζώνη, στην Τούμπα, στο ντέρμπι ΠΑΟΚ – ΑΕΚ. Η νέα σχέση Μητσοτάκη – Σαββίδη θα θεμελιώνονταν πάνω στο νέο γήπεδο του ΠΑΟΚ, το οποίο ακόμα βρίσκεται σε εκκρεμότητα και εκφράζονται φόβοι για καθυστερήσεις, αν και ο υφυπουργός Μακεδονίας Θράκης Σταύρος Καλαφάτης διέψευσε προσφάτως τα σχετικά σενάρια.

Τι επιχειρήσεις κατέχει στη Βόρειο Ελλάδα
Ο Ιβάν Σαββίδης ακολουθούσε πάντα ένα μότο στη ζωή του. «Αν θέλεις να κάνεις δουλειές σε έναν τόπο, απόκτησε πρώτα μια ποδοσφαιρική ομάδα». Στην πόλη που μεγάλωσε, το Ροστόφ, χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ντον, σημαντικό λιμάνι της Αζοφικής Θάλασσας, διετέλεσε πρόεδρος και χρηματοδότης της ποδοσφαιρικής ομάδας «ΦΚ Ροστόφ». Στην Ελλάδα απέκτησε τον ΠΑΟΚ και τρία χρόνια μετά, το 2015, με την εντυπωσιακή απόφαση του να αποπληρώσει εφάπαξ όλα τα χρέη της ομάδας στο δημόσιο, κατέκτησε και τις καρδιές των βορειοελλαδιτών.

Η παρουσία του Σαββίδη ήταν κυρίαρχη στη Θεσσαλονίκη και στην ευρύτερη περιοχή, τόσο που οι ντόπιοι χαρακτήριζαν με κάποια δόση ειρωνείας «Ιβανάπτυξη», την ώθηση που πήραν διάφοροι κλάδοι λόγω των επενδύσεων του επιχειρηματία: ΣΕΚΑΠ, Μακεδονία Παλλάς, «Σουρωτή», Λιμάνι Θεσσαλονίκης, Πόρτο Καρράς, «Ξενία» στο Παλιούρι, αγορά σημαντικών ακινήτων στη Θεσσαλονίκη. Με την εξαγορά της Donskoy Tabak (μαζί και της ΣΕΚΑΠ) από τον ιαπωνικό κολοσσό Japan Tobacco έναντι 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ο Σαββίδης μπήκε στη λίστα Forbes.

Οι επιχειρήσεις στην Αθήνα
Όμως, δεν έμεινε μόνο στο Βορρά. Στην Αθήνα επικέντρωσε το ενδιαφέρον του στα μέσα ενημέρωσης, αγόρασε και πούλησε το 19% του Mega και στη συνέχεια απέκτησε τον όμιλο Πήγασος (Έθνος και Ημερησία) και τον τηλεοπτικό σταθμό Epsilon TV. Σήμερα, από τις εφημερίδες απέμειναν μόνο τα site τους και ο τηλεοπτικός σταθμός, ο οποίος αναβαθμίστηκε και μετονομάστηκε σε Open TV, χωρίς να πάρει το μερίδιο τηλεθέασης που θα ήθελε ο επιχειρηματίας. Αντιθέτως, μετατράπηκε σε μια πηγή οικονομικής αιμορραγίας, πλησίον των 100 εκατομμυρίων ευρώ, όπως φημολογείται.

Ο Σαββίδης, πιστός χριστιανός ορθόδοξος, είναι ένας ανορθόδοξος επιχειρηματίας. Έχοντας διπλή υπηκοότητα, ρωσική και ελληνική, και διπλή πατρίδα, δεν έκρυψε ποτέ τους δεσμούς του με τη Ρωσία, στην οποία διετέλεσε βουλευτής στη Δούμα, με το κόμμα Ενωμένη Ρωσία του Πούτιν. Όσοι τον ξέρουν λένε ότι μιλάει και καταλαβαίνει ελληνικά, αν και δημοσίως δεν τον έχει ακούσει κανένας να χρησιμοποιεί την ελληνική γλώσσα.

Η ανάμιξή του με την πολιτική δεν περιορίστηκε στο εσωτερικό σκηνικό. Την περίοδο που θα διεξαγόταν το δημοψήφισμα για το ονοματολογικό στην πΓΔΜ, το όνομα του ακούστηκε μεταξύ άλλων Ρώσων επιχειρηματιών, που χρηματοδοτούσαν όσους το υπονόμευαν με βίαιες διαδηλώσεις. Στέρεες αποδείξεις δεν παρουσιάστηκαν ποτέ και ο Σαββίδης χαρακτήρισε συκοφαντικά τα δημοσιεύματα που τον αφορούσαν.

Μένει πλέον στο Ροστόφ
Πριν από περίπου δύο χρόνια, ο Σαββίδης ξαφνικά εξαφανίστηκε από το προσκήνιο. Ο ίδιος και η οικογένειά του δεν διήγαν ποτέ κοσμικό βίο, οι επιχειρήσεις τους αποτελούν το κέντρο της ζωής τους. Αλλά ακόμα και με τα δεδομένα της πανδημίας και τα διαδοχικά lockdown η απουσία του έγινε αισθητή στη Θεσσαλονίκη. Οι αιτιολογία που δίνουν οι άνθρωποί του, ότι ζει στο Ροστόφ επειδή αποφεύγει τις πολλές επαφές λόγω κορωνοϊού, δεν πείθουν τους βορειοελλαδίτες, οι οποίοι διακινούν κάθε είδους σενάρια, ακόμα και για την υγεία του. Ωστόσο, στη Θεσσαλονίκη βρίσκονται οι δύο γιοι του, Γιώργος και Νίκος, οι οποίοι ασχολούνται με τον ΠΑΟΚ, το λιμάνι και τις άλλες επιχειρήσεις του. Και εκείνος συμμετέχει μέσω τηλεδιασκέψεων.

Το κλίμα στον Βορρά είναι φιλορωσικό, περισσότερο από την υπόλοιπη χώρα. Μοναστήρια και ξενοδοχεία ζουν τα τελευταία χρόνια από τους Ρώσους τουρίστες, οι οποίοι τα κατακλύζουν με μεγάλη ευλάβεια και πολύ χρήμα. Οι ποντιακές οργανώσεις με τις δαιδαλώδεις εσωτερικές σχέσεις τους τροφοδοτούν τον ιστορικό φιλορωσικό αταβισμό και ο ίδιος ο Σαββίδης είναι πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας. Ο πόλεμος στην Ουκρανία ματαίωσε τις προσδοκίες για το πρώτο προσοδοφόρο καλοκαίρι μετά το ξέσπασμα της πανδημίας, αλλά δεν μετέβαλλε τις συμπάθειες.

Η βοήθεια που έστειλε στο Ντονμπάς
Όταν έγινε γνωστή η είδηση για την παράδοση της ανθρωπιστικής βοήθειας στο Ντονμπάς με 20 φορτηγάκια και 14 γεννήτριες, από τους Έλληνες της Ρωσίας, με επικεφαλής τον Ιβάν Σαββίδη, πολλοί σοκαρίστηκαν από την απροκάλυπτη μεροληψία της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας. Στην Θεσσαλονίκη την υποδέχθηκαν μάλλον με απάθεια. «Έλληνες βοήθησε και εκεί. Πού είναι το πρόβλημα;», είναι η πιθανότερη απάντηση που θα λάβει όποιος θέσει το ερώτημα.

Το πρόβλημα είναι ότι τη βοήθεια την παρέλαβε ο ηγέτης της αυτοανακηρυχθείσας Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ, που αναγνωρίζει μόνο η Ρωσία. Ο Ντένις Πουσίλιν, ευχαρίστησε προσωπικά τον Σαββίδη για την βοήθεια που προσέφερε στα «απελευθερωμένα εδάφη». «Εκφράζω τις ειλικρινείς ευχαριστίες μου στην Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας και τον επικεφαλής της Ιβάν Σαββίδη Ιγκνατίεβιτς, για τη βοήθεια και την υποστήριξή τους», δήλωσε. Η υποστήριξη, στην οποία συνέβαλαν ελληνικοί σύλλογοι από όλη τη Ρωσία, εξειδικεύεται σε οχήματα εξοπλισμένα με δεξαμενές, γεμάτες με 30 τόνους πόσιμο νερό, τα οποία στη συνέχεια θα χρησιμοποιηθούν «για την παροχή ιατρικής βοήθειας και την παράδοση ανθρωπιστικών προμηθειών σε κατοίκους απομακρυσμένων περιοχών της Μαριούπολης».

Ο Σαββίδης δεν έστειλε βοήθεια μόνο στο Ντονμπάς. Σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση, έδωσε εντολή στους συνεργάτες του να ετοιμάσουν ένα από τα δύο κτίρια του Πόρτο Καρράς, το οποίο βρίσκεται υπό ανακαίνιση, προκειμένου να φιλοξενηθούν Έλληνες πρόσφυγες από τη Μαριούπολη. Το προφίλ που προβάλλει δεν είναι κυρίως αυτό του υποστηρικτή του Πούτιν, αλλά του προστάτη του ελληνισμού της Ρωσίας. Και αυτό, συνοδευόμενο από χριστιανοσύνη και πατριωτισμό, έχει απήχηση σε κάποια στρώματα του πληθυσμού, αν και το γεγονός ότι η Μαριούπολη ισοπεδώθηκε και ο ελληνισμός της ξεριζώθηκε βίαια από τον ρωσικό στρατό ρίχνει βαριά σκιά.

Οι σχέσεις με τον Πούτιν
Ακόμα και η σχέση του με τον Πούτιν δεν είναι ξεκάθαρη. Στα αρχικά στάδια της έλευσής του στην Ελλάδα, πλασαρίστηκε ως άνθρωπος του Ρώσου προέδρου. Τα Χριστούγεννα του 2012, ο Πούτιν του έστειλε συγχαρητήρια επιστολή για το έργο του στο Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων και του ευχήθηκε για το νέο έτος. Την επιστολή δημοσιοποίησε ο Σαββίδης στην προσωπική του ιστοσελίδα.

Το 2013, όμως, δεν απέφυγε την δημόσια επίπληξη, όταν ο Πούτιν διερωτήθηκε σε μια σύσκεψη για την περιοχή του Ροστόφ «αν ένας επενδυτής επιλέγει μια προφανώς προβληματική (προηγουμένως είχε αναφερθεί στην Ελλάδα) χώρα για τις επενδύσεις του και την προτιμά, ας πούμε, από την Περιφέρεια του Ροστόφ, γεννάται το ερώτημα: τι δεν είναι αρκετό εδώ;». Η κυβέρνηση Σαμαρά, ενοχλήθηκε από αυτή την τοποθέτηση αφενός γιατί η οικονομική κρίση στην Ελλάδα ήταν στο χειρότερο σημείο της, αφετέρου διότι ο Σαββίδης είχε αγοράσει τη ΣΕΚΑΠ με προσωπική υπόδειξη του τότε Πρωθυπουργού προκειμένου να μην την αποκτήσει η τουρκική Sebas.

Το 2016, όταν ο Πούτιν επισκέφθηκε το Αγιο Όρος, ο Σαββίδης έκανε απεγνωσμένες πλην μάταιες προσπάθειες να τον συναντήσει στον ναό του Αγίου Παντελεήμονος, όπου βρισκόταν ήδη ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος.

Το 2017, οι σχέσεις Πούτιν – Σαββίδη είχαν αποκατασταθεί πάλι, όπως αποδεικνύει νεότερη επιστολή του Ρώσου προέδρου, με ευχές για τον εορτασμό της Ημέρας Εθνικής Ενότητας. Τώρα, μόνο να υποθέσει μπορεί κανείς σε ποιο σημείο βρίσκονται, κρίνοντας από το γεγονός ότι η πρώτη φωτογραφία που αντικρίζει όποιος μπαίνει στην ιστοσελίδα του, είναι μια εγκάρδια χειραψία του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Η φωτογραφία συνοδεύεται από τον ακόλουθο γρίφο: «Είμαστε το κράτος, που μπορεί να ενώνεται γύρω από την ιδέα να γίνει μια ισχυρή πλούσια χώρα με ευτυχισμένο λαό». Όσοι συνάντησαν από κοντά τον Σαββίδη τον άκουσαν να μιλάει πάντα με μεγάλο θαυμασμό για τον Ρώσο πρόεδρο.

Δεν περιλαμβάνεται στη λίστα των κυρώσεων
Πληροφορίες από τις Βρυξέλλες, αναφέρουν ότι το όνομα του Σαββίδη δεν περιλαμβάνεται στις υπάρχουσες λίστες κυρώσεων. Αυτό ίσως να αλλάξει έπειτα από τον έλεγχο που διεξάγει το υπουργείο Οικονομικών της Τσεχίας για τους Ρώσους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στην χώρα και σχετίζονται με τον Πούτιν. Τους προβολείς στον Σαββίδη έριξε ο ιστότοπος seznamzpravy.cz, με ένα δημοσίευμα, το οποίο σημείωνε ότι η κυβέρνηση της Τσεχίας έχει θέσει υπό στενή παρακολούθηση τη δραστηριότητα του Ιβάν Σαββίδη, και ειδικά «ένα μικρό εργοστάσιο συσκευασίας τροφίμων στα περίχωρα του Σλάνι, με την εταιρική επωνυμία Atlantis – Pak Service, ιδιοκτησίας της συζύγου του επιχειρηματία, Κυριακής Σαββίδη». Ρωσικά δημοσιεύματα αναφέρουν το συγκεκριμένο εργοστάσιο ως το μεγαλύτερο εργοστάσιο συσκευασίας τροφίμων στην Ευρώπη.

Όταν ολοκληρωθεί η έρευνα αυτή είναι ενδεχόμενο να περιληφθεί το όνομα του σε μια νέα λίστα που θα στείλει η Τσεχία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή; Μόνο αν αποδειχθεί η στενή σχέση του με το καθεστώς Πούτιν, διευκρινίζουν καλά ενημερωμένες πηγές, καθώς δεν επιβάλλονται κυρώσεις σε επιχειρηματίες μόνο επειδή είναι Ρώσοι. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι οι αρμόδιες αρχές στην Αμερική και στην Ευρώπη ερευνούν ήδη το σύνολο των επενδύσεών του στην Ελλάδα, οι οποίες όμως μπορεί να μην είναι όλες στο όνομά του.

Ο ίδιος δηλώνει πρόεδρος του ομίλου Agrocom, με έδρα το Ροστόφ στον Ντον, ο οποίος περιλαμβάνεται στη λίστα των 200 μεγαλύτερων ρωσικών επιχειρήσεων. Στον όμιλο μάλλον εντάσσεται και η αλυσίδα σούπερ μάρκετ Assorti – Product, η οποία επεκτάθηκε στην Κριμαία μετά την προσάρτησή της από τη Ρωσία, «όχι μόνο για να βγάλουμε λεφτά», όπως δήλωσε ο ίδιος, αλλά και «για να εφαρμόσουμε στην περιοχή αυτή μια σειρά από φιλανθρωπικά προγράμματα, πρώτα από όλα για την αποκατάσταση των ορθόδοξων εκκλησιών».

Ο Σαββίδης διαθέτει ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα που φέρει το όνομά του, και δεν είναι καθόλου σεμνός με τις φιλανθρωπίες του. Στο Πρόχωμα θεσσαλονίκης έχει αναγείρει τον Ιερό Ναό του Αγίου Πνεύματος, πιστό αντίγραφο του ναού που υπάρχει στο χωριό του, τη Σάντα στη Γεωργία. Στην αυλή της εκκλησίας τοποθέτησε την προτομή του πατέρα του και στο εσωτερικό της υπάρχει αγιογραφία στην οποία απεικονίζεται ολόκληρη η οικογένεια Σαββίδη να κρατά στα χέρια της την εκκλησία της Σάντα και να την προσφέρει στον Κύριο. Η αφιέρωση είναι γραμμένη στα ρωσικά.

Τι θα γίνει με τις επενδύσεις στην Ελλάδα
Αν υπάρχει μια στιγμή που θα χρειαστεί τη Θεία παρέμβαση αυτή είναι τώρα, στην κορύφωση της αγωνίας του για το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων. Η υποστήριξη του στη Ρωσία και όχι στην Ουκρανία αποσυνθέτει το δίκτυο της επιρροής του, το οποίο αποτελείται κυρίως από στελέχη, βουλευτές, ιερείς και δημάρχους. Ο κόσμος έχει πάψει να τον ακολουθεί, όπως έδειξαν τα ποσοστά που έλαβε ο εκλεκτός του Γιώργος Ορφανός, όταν διεκδίκησε τον δήμο Θεσσαλονίκης.

Ακόμα και η «Ιβανάπτυξη» έχει πια ξεθωριάσει. Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης μένει αναξιοποίητο, χωρίς σύνδεση με το σιδηροδρομικό δίκτυο, που θα απογείωνε την πόλη. Και ήδη διατυπώνονται ερωτήματα αν αυτό γίνεται σκόπιμα ή λόγω κακού μάνατζμεντ, το οποίο αποτελεί κοινό παρονομαστή σε όλες τις επιχειρήσεις του. Κάποιοι που τον έχουν συναντήσει πάνω από μια φορά τον απομυθοποίησαν από τα πρώτα λεπτά της συνομιλίας τους. Πώς ένας άνθρωπος μετρίων δυνατοτήτων κατάφερε να οικοδομήσει μια οικονομική αυτοκρατορία; Είναι δικά του τα λεφτά που ξόδευε αφειδώς στο παρελθόν;

Αυτά τα ερωτήματα ακολουθούν πλέον τον Σαββίδη, που η σκιά του πλακώνει τη Θεσσαλονίκη, κλέβοντας της ανάσες ανάπτυξης. Και συνοδεύονται από τον προβληματισμό αν θα διατηρήσει τις επενδύσεις του στην πόλη και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης τον απέκλεισαν οι Αμερικανοί και μάλιστα χωρίς να τηρήσουν προσχήματα, στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας τα πράγματα είναι ρευστά. Τα ξενοδοχεία του δεν έχουν την αναμενόμενη ανάπτυξη και το Open διεκδικείται από τους εφοπλιστές Γιάννη Καϋμενάκη και Δημήτρη Μπάκο. Η πλευρά Σαββίδη διαψεύδει ότι ο επιχειρηματίας θέλει να αποχωρήσει από τις επενδύσεις του στην Ελλάδα, ωστόσο αυτό μπορεί να καταστεί μονόδρομος αν τελικά του επιβληθούν κυρώσεις. Σε κάθε περίπτωση θα μπορεί πάντα να βρίσκει καταφύγιο στον ΠΑΟΚ και στο Ροστόφ.

iefimerida.gr

Η άποψη των Ουκρανών για τους κατοίκους της Μαριούπολης: «Ρωσόφωνα σκουπίδια παίρνουν φαγητό από τους Ρώσους»

0

Πώς αλλάζει η «εθνικότητα» για το καθεστώς του Κιέβου

Έχει πολύ ενδιαφέρον πως αντιμετωπίζει το καθεστώς του Κιέβου τους ρωσόφωνους κατοίκους της Μαριούπολης που παίρνουν τρόφιμα από τον ρωσικό Στρατό.

Όταν θέλουν στο Κίεβο τους λένε Ουκρανούς κι όταν τους βλέπουν να παίρνουν τρόφιμα από τους Ρώσους τότε τους αποκαλούν «φιλορωσικά σκουπίδια».

Είναι σαφές ότι σε αυτή την χώρα υπάρχουν και κυριαρχούν ακραίες ιδεολογίες.

Φυσικά αυτό δημιουργεί κι άλλα ερωτήματα: Οι Ρώσοι κατά τις επιχειρήσεις στην Μαριούπολη έλεγαν πως οι Ουκρανοί δεν επέτρεπαν στους κατοίκους να δεχτούν ανθρωπιστική βοήθεια.

Τελικά φαίνεται πως είχαν δίκιο.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/i-apopsi-ton-oukranon-gia-tous-katoikous-tis-marioupolis-rosofona-skoupidia-pairnoun-fagito-apo-tous-rosous/

Κ. Γάτσιος: Ελληνοτουρκικά: Πανηγυρισμοί και ψευδαισθήσεις

0

Οι τρεις σκέψεις που διατυπώθηκαν είτε ρητά είτε υπαινικτικά από όσους έσπευσαν περιχαρείς να χειροκροτήσουν ως «ιστορική» τη συνάντηση των δύο ηγετών στην Κωνσταντινούπολη υπό τη σκιά του ρωσο-ουκρανικού πολέμου.

Η εσπευσμένη συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον πρόεδρο της Τουρκίας αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου της Ουκρανίας έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από διαμορφωτές της κοινής γνώμης και πολιτικούς αναλυτές της χώρας μας. Τη χαιρέτισαν ως, περίπου, «ιστορικής σημασίας» θεωρώντας ότι με τη συγκεκριμένη συνάντηση θα ξεκινούσε μία νέα περίοδος σταθερότητας και ηρεμίας στις διμερείς σχέσεις. Η λογική πίσω από αυτό ήταν, όπως από πολλές πλευρές διατυπώθηκε, ότι η δημιουργία ενός μεγάλου ρήγματος ασφαλείας μεταξύ Ρωσίας και Δύσης λόγω του πολέμου στην Ουκρανία μπορεί να επανακαθορίσει και να συρρικνώσει τα «εσωτερικά ρήγματα» ασφαλείας του δυτικού στρατοπέδου, στο οποίο, όπως πιστεύει η ανάλυση αυτή, ανήκουμε αμφότεροι, δηλαδή και εμείς και η Τουρκία.

Μία άλλη σκέψη, που και αυτή διαδόθηκε πολύ, ήταν πως με την αποστροφή που δημιουργήθηκε στη δυτική κοινή γνώμη για κάθε είδους επιθετικότητα εκ μέρους ενός μεγάλου αυταρχικού κράτους προς ένα μικρότερο και δημοκρατικότερο είμαστε κερδισμένοι ως Ελλάδα, διότι εάν η γείτων κινηθεί επιθετικά εναντίον μας όχι μόνο θα ξεσπάσει εις βάρος της μία διεθνής κατακραυγή, αλλά ίσως και οι στρατιωτικές δυνάμεις του ελεύθερου δημοκρατικού κόσμου θα σπεύσουν να συνδράμουν τον αγώνα μας. Τέλος, μία τρίτη, λιγότερο διακινούμενη αλλά υπαρκτή σκέψη, ήταν ότι ο ίδιος ο Ερντογάν και το τουρκικό κατεστημένο, μέσα στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται από τη ρωσο-ουκρανική σύγκρουση έχουν κατανοήσει τη ματαιότητα του πολέμου ως μέσου επίλυσης των διαφορών και έχουν υποστεί μετάλλαξη στην ψυχοσύνθεσή τους κατά τέτοιον τρόπο ώστε να εγκαταλείψουν τον αναθεωρητισμό και τον επεκτατισμό έναντι της Ελλάδας!

Αυτές ήταν οι τρεις σκέψεις που διατυπώθηκαν είτε ρητά είτε υπαινικτικά από όσους έσπευσαν περιχαρείς να χειροκροτήσουν ως «ιστορική» τη συνάντηση των δύο ηγετών στην Κωνσταντινούπολη υπό τη σκιά του ρωσο-ουκρανικού πολέμου. Βέβαια, δεν χρειάστηκε να περάσουν παρά λίγες μόνο ώρες πριν η τουρκική πλευρά δείξει πώς κατανοεί αυτή τη νέα προσέγγιση με την Ελλάδα, την «εγκαρδιότητα» και τον «διάλογο».

Αυτό που δείχνει να κατάλαβε η Τουρκία από την «εξομάλυνση» των σχέσεών μας είναι ότι ανοίγει πλέον ο δρόμος για τη νόμιμη είσοδό της στο Αιγαίο και για την «επίλυση» όλων των διεκδικήσεών της που η ίδια θεωρεί ως διμερή «προβλήματα». Και ο τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι η παμπάλαια και δοκιμασμένη μέθοδος του διαμοιρασμού και της «συνεκμετάλλευσης» – εκείνη της λεόντειας συμφωνίας. Κάτι, βέβαια, που δεν ήταν δύσκολο να προβλεφθεί από όσους χρησιμοποιούν, έστω και λίγο, τη λογική και δεν υιοθετούν την αφελή άποψη ότι ο επαναπροσανατολισμός της τουρκικής πολιτικής και η εγκατάλειψη της επιθετικότητάς της είναι ζήτημα επαφών και διαλόγου μεταξύ των πολιτικών ηγεσιών των δύο χωρών.

Και οι τρεις ιδέες που διακινούνται είναι λανθασμένες και επικίνδυνες για την εθνική ασφάλεια. Καταρχήν, η επιδείνωση των σχέσεων της Δύσης με τη Ρωσία, που φθάνει στα όρια της στρατιωτικής αντιπαράθεσης, δεν μειώνει τις επεκτατικές ροπές της Τουρκίας αλλά τις διογκώνει. Διότι, αντιθέτως με εμάς, η Τουρκία δεν ανήκει, πλέον, στη Δύση. Είναι μία ανεξάρτητη και αυτόνομη δύναμη η οποία επιδιώκει να μεγιστοποιήσει τα συμφέροντά της εκμεταλλευόμενη τη στρατηγική της σημασία και το οικονομικό της εκτόπισμα έναντι όλων, επιδιώκοντας τα ανάλογα ανταλλάγματα από όλες τις πλευρές. Και το πετυχαίνει, όπως φάνηκε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ υπαναχώρησαν εν μιά νυχτί ξεχνώντας όλα όσα είχαν πει για το καθεστώς Ερντογάν.

Η αντίληψη πως σε μια πιθανή αντιπαράθεση ισχύος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ο δυτικός κόσμος θα συμπαραταχθεί, έστω και διπλωματικά, με τη χώρα μας, για να μην υπάρξει ρήγμα στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ είναι εντελώς αφελής. Το πιο πιθανό είναι πως στον κυνικό τρόπο σκέψης των δυτικών συμμάχων μας (που δεν τον κρύβουν άλλωστε καθόλου, όταν δηλώνουν επισήμως ότι τους ενδιαφέρουν οι αμερικανοτουρκικές και όχι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις) θα κυριαρχήσει η άποψη πως όσο πιο γρήγορα επικρατήσει η Τουρκία – δηλαδή το «μαχαίρι» που εφάπτεται στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας –  τόσο πιο γρήγορα θα κλείσει το ρήγμα.

Το ίδιο βεβαίως άστοχη και αφελής είναι και η δεύτερη άποψη για τη δυνητική βοήθεια της δυτικής κοινής γνώμης στον «αδύναμο αμυνόμενο». Οι φορείς του τουρκικού επεκτατισμού δεν είναι τόσο ολιγόνοες για να μας επιτεθούν ευθέως με τη μορφή εισβολής. Αντιθέτως, καλλιεργούν εντατικά και θα εκμεταλλευθούν καταλλήλως τις εμμονές της Ευρώπης, οι οποίες βρίσκονται αυτήν την εποχή σε έξαρση, για να προωθήσουν τα δικά τους σχέδια. Αυτό σημαίνει πως η Τουρκία είναι δυνατόν να «χορογραφήσει» με τέτοιον τρόπο μία αντιπαράθεση ώστε να αναγκαστούμε να φανούμε εμείς ως οι επιτιθέμενοι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και να κατηγορηθούμε, για παράδειγμα, από τη δυτική κοινή γνώμη ως εκείνοι οι οποίοι αρνούνται να συνδιαλλαγούν και να συμβιβαστούν με τους γείτονές τους προς αμοιβαίο όφελος αλλά, κυρίως, ως αυτοί που εμποδίζουν την απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο!

Ας σκεφτούμε, για παράδειγμα, το ενδεχόμενο η Τουρκία να ξεκινήσει μία «ερευνητική γεώτρηση» για φυσικό αέριο σε μία τοποθεσία 8 ναυτικά μίλια από τις ακτές της Ρόδου λέγοντας πως προχωρεί σε αυτήν την ενέργεια διότι μέσω του διαλόγου με την Ελλάδα για «συνεκμετάλλευση» δεν κατάφερε τίποτα. Πιστεύει κανείς ότι η όποια δυναμική μας αντίδραση θα βρει σύμφωνη τη δυτική κοινή γνώμη; Θα ήταν τόσο αφελές να το πιστεύει κανείς αυτό όσο αφελές θα ήταν να πιστεύει την τρίτη άποψη ότι, δηλαδή, το τουρκικό κατεστημένο έχει αντιληφθεί το αδιέξοδο των δυναμικών λύσεων του πολέμου και θα αλλάξει συμπεριφορά έναντι της χώρας μας!

Η Τουρκία αισθάνεται – ορθά – πως το νέο πλαίσιο που δημιουργείται διεθνώς την ευνοεί και θα προσπαθήσει να το χρησιμοποιήσει για την εξυπηρέτηση των πάγιων στρατηγικών της επιδιώξεων, που είναι η παραβίαση και καταπάτηση των ελληνικών δικαίων. Πρέπει να έχουμε συνείδηση πως στις νέες συνθήκες θα είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει κάποιος που θα σπεύσει να μας βοηθήσει έμπρακτα σε περίπτωση που βρεθούμε σε αντιπαράθεση ισχύος μαζί της. Αρχίζει μία πολύ σκληρή και επικίνδυνη περίοδος για τα ελληνικά δίκαια, τα οποία για να τα υπερασπιστούμε θα πρέπει να είμαστε υλικά και ψυχικά δυνατοί. Χωρίς ψευδαισθήσεις.

Ο κ. Κωνσταντίνος Γάτσιος είναι καθηγητής, πρώην πρύτανης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Συγγραφέας, με τον Δημήτρη Α. Ιωάννου, του βιβλίου «Ζήτημα εθνικής επιβίωσης», εκδόσεις Κριτική.

Ελληνοτουρκικά: Πανηγυρισμοί και ψευδαισθήσεις

Η Τουρκία βομβαρδίζει θέσεις Κούρδων στο βόρειο Ιράκ έχοντας τη δυτική σιωπή εξασφαλισμένη

1

Μαχητικά αεροσκάφη, ελικόπτερα και τηλεκατευθυνόμενα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAVs) των ένοπλων δυνάμεων της Τουρκίας έπληξαν στρατόπεδα, υπόγειες στοές, κρησφύγετα και αποθήκες πυρομαχικών κούρδων αυτονομιστών ανταρτών στο βόρειο Ιράκ, δήλωσε ο τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ χθες Κυριακή, σύμφωνα με το τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

Δεν έχει αναφερθεί καμία δήλωση ενόχλησης και καταδίκης από το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους…

Σύμφωνα με τον κ. Ακάρ, στην επιχείρηση συμμετέχουν επίσης μονάδες των ειδικών δυνάμεων της Τουρκίας, που «εισήλθαν» στο Ιράκ. Οι στόχοι βρίσκονται στις περιοχές Μετίνα, Ζαπ και Αβασίν-Μπασιάν του βόρειου Ιράκ, πάντα σύμφωνα με τον υπουργό Άμυνας της κυβέρνησης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

«Ως τώρα, η επιχείρησή μας συνεχίζεται επιτυχώς όπως προέβλεπε το σχέδιο», διαβεβαίωσε, χωρίς να αναφερθεί σε απώλειες στην επιχείρηση.

Σκοπός της πολλοστής στρατιωτικής επιχείρησης του τουρκικού στρατού στην ιρακινή επικράτεια είναι να «προληφθούν τρομοκρατικές ενέργειες» και να υπάρξουν εγγυήσεις για «την ασφάλεια των συνόρων» της Τουρκίας, κατά τον Χουλουσί Ακάρ. Στην επιχείρηση συμμετέχουν επίσης μονάδες του πυροβολικού, διευκρίνισε.

Το PKK πήρε τα όπλα εναντίον του τουρκικού κράτους το 1984. Πάνω από 40.000 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους μειονοτικοί, έχουν σκοτωθεί έκτοτε στον πόλεμο, κυρίως στη νοτιοανατολική Τουρκία.

Τούρκοι αξιωματούχοι λένε κατ’ ιδίαν πως παρά τις επανειλημμένες δημόσιες διαμαρτυρίες της, η κυβέρνηση στη Βαγδάτη τάσσεται στο πλευρό της Άγκυρας στον πόλεμο εναντίον του PKK, οργάνωσης την οποία χαρακτηρίζουν επίσης «τρομοκρατική» οι ΗΠΑ και η ΕΕ.

https://www.militaire.gr/i-toyrkia-vomvardizei-theseis-koyrdon-sto-voreio-irak-echontas-ti-dytiki-siopi-exasfalismeni/

Η Σερβία κατηγορεί την Ουκρανία για ψευδείς προειδοποιήσεις για βόμβες στην Air Serbia!

0

Ο Σέρβος πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς κατηγόρησε χθες βράδυ την Ουκρανία και χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία δεν κατονόμασε, ότι βρίσκονται πίσω από τη σειρά ψευδών προειδοποιήσεων περί τοποθέτησης βομβών σε επιβατικά αεροσκάφη της εταιρείας Air Serbia.

Αφότου άρχισε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία την 24η Φεβρουαρίου σχεδόν δεκαπέντε αεροσκάφη της εταιρείας αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο Βελιγράδι ή στη Μόσχα εξαιτίας απειλών για τοποθέτηση βομβών. Το αεροδρόμιο της σερβικής πρωτεύουσας χρειάστηκε να εκκενωθεί τουλάχιστον τρεις φορές.

«Αυτό το κάνουν ξένες υπηρεσίες (πληροφοριών) δύο χωρών. Η μία είναι κράτος μέλος της ΕΕ, η άλλη είναι η Ουκρανία», δήλωσε ο κ. Βούτσιτς, χωρίς να παρουσιάσει κάποια απόδειξη για τον ισχυρισμό αυτό.

Η Σερβία, χώρα που είναι σχεδόν εντελώς εξαρτημένη από τη Ρωσία για τον εφοδιασμό της με αέριο και πετρέλαιο, αρνείται να προχωρήσει στην επιβολή κυρώσεων και συνεχίζει να εκτελεί τακτικές πτήσεις προς και από τη Μόσχα. Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς τόνισε πως οι πτήσεις θα συνεχίσουν να γίνονται «για λόγους αρχής».

«Συνεχίζουμε αυτές τις πτήσεις για λόγους αρχής, επειδή θέλουμε να δείξουμε πως είμαστε ελεύθερη χώρα που παίρνει με κυρίαρχο τρόπο αποφάσεις. Δεν θα αποφασίσει κανένας για λογαριασμό μας εάν θα ακυρώσουμε πτήσεις», δήλωσε ο σέρβος πρόεδρος.

Τις τελευταίες εβδομάδες πάντως το Βελιγράδι τάχθηκε τρεις φορές υπέρ στις ψηφοφορίες για τις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών που καταδίκασαν τη ρωσική στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία και σήμαναν την αναστολή της συμμετοχής της Μόσχας στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

https://www.militaire.gr/i-servia-katigorei-tin-oykrania-gia-pseydeis-proeidopoiiseis-gia-vomves-stin-air-serbia/

Pfizer και FDA γνώριζαν ότι τα εμβόλια για τον κορωνοϊό προκαλούν ανοσοκαταστολή! – Τι αποκαλύπτουν τα έγγραφα

0

Στη δημοσιότητα μια ακόμη παρτίδα από τα έγγραφα για το εμβόλιο της Pfizer

Στα έγγραφα, όπως αναφέρει το The Epoch Times, αποκαλύπτεται, μεταξύ άλλων, ότι Pfizer και FDA γνώριζαν από πριν ότι τα εμβόλια για τον κορωνοϊό προκαλούν ανοσοκαταστολή.

Μια αποκαλυπτική δήλωση που βρέθηκε στα έγγραφα είναι η εξής:

«Η κλινική και εργαστηριακή αξιολόγηση έδειξε μια παροδική μείωση στα λεμφοκύτταρα και παρατηρήθηκε σε όλες τις ηλικιακές ομάδες μετά τη Δόση 1, η οποία υποχώρησε μέσα σε περίπου μία εβδομάδα…»

Με άλλα λόγια, η Pfizer γνώριζε ότι, την πρώτη εβδομάδα μετά το εμβόλιο, άτομα όλων των ηλικιών παρουσίασαν παροδική ανοσοκαταστολή, ή αλλιώς, μια προσωρινή εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος, κι αυτό μετά την πρώτη δόση.

Όπως σημειώθηκε από τον Iversen, αυτό μπορεί να έχει στρεβλά τα ποσοστά μόλυνσης, καθώς οι άνθρωποι θεωρήθηκαν μερικώς εμβολιασμένοι παρά μόνο 14 ημέρες μετά τον πρώτο τους εμβολιασμό, και επίσημα πλήρως εμβολιασμένοι δύο εβδομάδες μετά τη δεύτερη δόση.

Εάν οι άνθρωποι είναι επιρρεπείς στη μόλυνση κατά τη διάρκεια αυτής της πρώτης εβδομάδας, αλλά υπολογίζονται ως μη εμβολιασμένοι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αυτό κάνει να φαίνεται ότι οι μη εμβολιασμένοι είναι πιο επιρρεπείς σε λοίμωξη, ενώ αυτό δεν είναι αλήθεια. Η δοκιμή της ίδιας της Pfizer έδειξε ότι η μόλυνση ήταν σημαντικά πιο συχνή στην ομάδα του εμβολίου σε σχέση με την ομάδα εικονικού φαρμάκου – 409 έναντι 287 – εντός των πρώτων επτά ημερών από το εμβόλιο.

Τα πλήρως εμβολιασμένα άτομα είναι πιο πιθανό να πεθάνουν από τον COVID

Το γεγονός ότι η Pfizer και η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ γνώριζαν ότι το εμβόλιο προκάλούσε ανοσοκαταστολή είναι ενοχοποιητικό, τώρα που τα δεδομένα της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου αλλα και πολλών χωρών, μαζί και της Ελλάδας, δείχνουν ότι, σε σύγκριση με τους μη εμβολιασμένους, εκείνοι που έχουν λάβει δύο δόσεις είναι:

  • Έως και τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να διαγνωστούν με COVID-19
  • Διπλάσιες πιθανότητες να νοσηλευτούν με COVID-19
  • Τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες θανάτου από COVID-19

Τα έγγραφα της Pfizer παραδέχονται ότι υπήρξε προσωρινή πτώση της ανοσοποιητικής λειτουργίας μετά την πρώτη δόση, αλλά τα πραγματικά δεδομένα που δείχνουν αυξημένο κίνδυνο σοβαρής λοίμωξης και θανάτου λόγω COVID μεταξύ των διπλοεμβολιασμένων υποδηλώνουν ότι η ADE είναι πραγματικότητα.

Eξαρτώμενη από αντισώματα ενίσχυση (ADE)

Κάτι άλλο επίσης πολύ σοβαρό είναι ότι το λεγόμενο (ADE). Κάτι που πολλοί είχαν προειδοποιήσει για την πιθανότητα τα εμβόλια mRNA να προκαλούν, δηλαδή, ενίσχυση που εξαρτάται από αντισώματα (ADE) – μια κατάσταση στην οποία καταλήγετε να είστε πιο επιρρεπείς σε σοβαρή μόλυνση από ό, τι θα ήσασταν διαφορετικά – ήταν αλήθεια!

Το έντυπο της Pfizer δηλώνει ξεκάθαρα: «Αν και δεν έχει παρατηρηθεί μέχρι σήμερα, δεν μπορεί ακόμη να αποκλειστεί ότι το εμβόλιο που μελετήθηκε μπορεί να κάνει μια μεταγενέστερη ασθένεια COVID-19 πιο σοβαρή»!

Η ενισχυμένη νόσος που σχετίζεται με το εμβόλιο αναφέρεται επίσης ως «Σημαντικός δυνητικός κίνδυνος» στον Πίνακα 5 στη σελίδα 11 ενός εγγράφου που ονομάζεται «5.3.6 Σωρευτική ανάλυση των αναφορών ανεπιθύμητων ενεργειών μετά την έγκριση».

Στις 28 Φεβρουαρίου 2021, η Pfizer είχε 138 περιπτώσεις ύποπτων, 75 από τις οποίες ήταν σοβαρές, με αποτέλεσμα νοσηλεία, αναπηρία, απειλητικές για τη ζωή συνέπειες ή θάνατο. Συνολικά 38 περιπτώσεις αποδείχθηκαν θανατηφόρες και 65 παρέμειναν ανεπίλυτες.

Επιπλέον, όπως σημειώνεται στο Daily Expose, «οι κλινικές δοκιμές Φάσης 3 έχουν σχεδιαστεί για να αποκαλύπτουν συχνές ή σοβαρές παρενέργειες πριν εγκριθεί για χρήση ένα εμβόλιο, συμπεριλαμβανομένης της ADE. Αλλά εδώ βρίσκεται το πρόβλημα, (επειδή) κανένα από τα εμβόλια για τον COVID-19 δεν έχει ολοκληρώσει τις δοκιμές Φάσης 3».

Η δοκιμή Φάσης 3 της Pfizer πρόκειται να ολοκληρωθεί στις 8 Φεβρουαρίου 2024! Παρόλα αυτά, η Pfizer κατέληξε στο συμπέρασμα στην υποβολή της FDA ότι «Καμία από τις 75 περιπτώσεις δεν μπορούσε να θεωρηθεί οριστικά ως ADE».

«Πώς στο καλό δεν θα μπορούσαν να καταλήξουν οριστικά στο συμπέρασμα ότι το VAED έφταιγε όταν το 75% των επιβεβαιωμένων περιπτώσεων «διάσπασης» που τους αναφέρθηκαν ήταν σοβαρή ασθένεια που είχε ως αποτέλεσμα νοσηλεία, αναπηρία, απειλητικές για τη ζωή συνέπειες θανάτου;» αναρωτιέται η Daily Expose.

Η φυσική ανοσία είναι εξίσου καλή

Τα δεδομένα κλινικών δοκιμών έδειξαν ότι δεν υπήρχε διαφορά στα αποτελέσματα μεταξύ εκείνων που πέρασαν COVID και μεταξύ εκείνων που έλαβαν το εμβόλιο.

Καμία ομάδα από τις έρευνες της Pfizer δεν παρουσίασε σοβαρή μόλυνση. Η φυσική ανοσία ήταν επίσης στατιστικά ίδια με την βολή ως προς τον κίνδυνο μόλυνσης.

Η δεύτερη αποκάλυψη ήταν ότι οι παρενέργειες από τους εμβολιασμούς ήταν πιο έντονες σε νεότερους, ηλικίας 18 έως 55 ετών, από ό,τι σε άτομα ηλικίας 55 ετών και άνω. (Ο κίνδυνος ανεπιθύμητων ενεργειών αυξήθηκε επίσης με πρόσθετες δόσεις, επομένως ο κίνδυνος ήταν ακόμα υψηλότερος μετά τη δεύτερη δόση από την πρώτη.)

Όπως γνωρίζουμε όλοι μας, ο κίνδυνος σοβαρού COVID είναι ανύπαρκτος σε μικρές ηλικίες, παρόλα αυτά εμβολίασαν μέχρι και παιδιά 5 ετών!

Τα έγγραφα της Pfizer δείχνουν υψηλό ποσοστό μυοκαρδίτιδας

Όπως αποδεικνύεται στα έγγραφα της Ρfizer, όχι μόνο γνώριζαν για τις μυοκαρδίτιδες αλλά το ποσοστό ήταν και αρκετά υψηλό για να το παραμελήσεις!

Ένα έντυπο παιδιατρικής συγκατάθεσης παραθέτει πολλές πιθανές παρενέργειες, συμπεριλαμβανομένου ενός ποσοστού μυοκαρδίτιδας 10 στις 100.000 — πολύ μεγαλύτερο από το ποσοστό 1 στις 50.000 (δηλαδή, 2 στις 100.000) που αναγκάστηκαν να αναφέρουν, μετά από πολλές μαρτυρίες…

Γνωρίζουμε επίσης ότι η μυοκαρδίτιδα είναι πολύ πιο συχνή στους νεαρούς άνδρες, επομένως για αυτούς ο κίνδυνος είναι σημαντικά υψηλότερος από 10 στους 100.000, καθώς αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος αυτών των παρενεργειών.

https://www.pronews.gr/ygeia/farmaka/pfizer-kai-fda-gnorizan-oti-ta-emvolia-gia-ton-koronoio-prokaloun-anosokatastoli-ti-apokalyptoun-ta-eggrafa/

Εικόνες από το φλεγόμενο καταδρομικό «Moskva» λίγο πριν βυθιστεί – Πού το χτύπησαν οι πύραυλοι

0

Δείτε τις φωτογραφίες

Στο Twitter δημοσιεύθηκαν από το φλεγόμενο ρωσικό καταδρομικό πλοίο «Moskva» λίγο πριν βυθιστεί. 

Οι φωτογραφίες δείχνουν την κλίση που είχε πάρει η ρωσική ναυαρχίδα στη Μαύρη Θάλασσα πριν τελικά βυθιστεί.

Το «Moskva», που είχε συμμετοχή σε όλες τις ρωσικές εκστρατείες στον 21ο αιώνα, επλήγη σύμφωνα με τους Ουκρανούς από δύο πυραύλους κρουζ Neptune που του προκάλεσαν τέτοιες ζημιές και πυρκαγιά, ικανές να το στείλουν στον βυθό πριν μερικές ημέρες.

Oι φωτογραφίες είναι αυθεντικές καθώς προέρχονται από το ρυμουλκό που έσπευσε για βοήθεια.

-Πρόκειται για το ρυμουλκό διάσωσης κλάσης 22870 SB742. Αυτό το πλοίο είναι μέρος της 145ης Μοίρας Πλοίων Διάσωσης του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, 1η Ομάδα.

-Η πρώτη ανάλυση δείχνει φωτιά πίσω στο μέσο του πλοίου ανάμεσα στο πίσω μέρος των κύριων αντιπλοϊκών πυραύλων P-1000 Vulkan (SS-N-12 SANDBOX) και μπροστά από τους πυραύλους αεράμυνας S-300F (SA-N-6 GRUMBLE). Είναι επίσης κοντά στους κινητήρες.

-Φαίνεται πως υπάρχει ρήγμα που γίνεται εισροή των υδάτων κάτω από το σημείο όπου βρίσκεται η φωτιά.

-Το χτύπημα του πυραύλου έπληξε τη βάση της πλώρης υπερκατασκευής του πλοίου. Πιθανότατα ακολούθησε έκρηξη των συστοιχιών ανθυποβρυχιακού πολέμου (RBU-6000), που βρίσκονταν κάτω από την ίσαλο γραμμή.

-Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι σε αυτό το σημείο, αλλά πιθανώς να ακολούθησε μια καταστροφική έκρηξη είτε των αντιπλοϊκών πυραύλων είτε των πυραύλων αεράμυνας.

–Λείπουν οι σωσίβιες λέμβοι στο πλάι του υποστέγου του ελικοπτέρου. Αυτό υποδηλώνει ότι το πλήρωμα έχει ήδη εγκαταλείψει το πλοίο σε αυτό το σημείο. Η φωτογραφία έχει τραβηχτεί το πρωί, συνεπώς το βράδυ η κατάσταση στο πλοίο ήταν πολύ χειρότερη.

-Εκεί που είναι η φωτιά, υπάρχουν και 2 πυροβόλα 30 χιλιοστών ΑΚ-630, για άμυνα σημείου μαζί με σημαντικά πυρομαχικά. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως μπορεί να είναι η κύρια αιτία.

– Είναι πιθανό το ελικόπτερο να παρέμεινε στο πλοίο.

-Πολυάριθμες μαύρες κηλίδες στο πλοίο υποδηλώνουν εσωτερική πυρκαγιά στα διαμερίσματα του πλοίου.

-Τα ραντάρ SAM έχουν καταρρεύσει, γεγονός που δείχνει ότι έχουν υποχωρήσει τα μεταλλικά υποστυλώματα από την πυρκαγιά.

-Το καταδρομικό φαίνεται εγκαταλελειμμένο. Δεν υπάρχουν άλλα πλοία διάσωσης, μόνο ένα ρυμουλκό κοντά στο πλοίο, αν και η ώρα της ημέρας και ο καιρός είναι ευνοϊκοί. Προφανώς, τη στιγμή της λήψης της φωτογραφίας, το πλοίο είχε έχει ήδη εγκαταλειφθεί από το πλήρωμα.

-Αξίζει να σημειωθεί πως κυκλοφόρησε μαρτυρία μητέρας ναύτη που κάνει λόγο για σοβαρούς τραυματισμούς μελών του πληρώματος με ακρωτηριασμούς από εκρήξεις. Σύμφωνα με την ίδια μαρτυρία, περίπου το μισό πλήρωμα είτε έχει σκοτωθεί είτε βρίσκεται σε σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/naytiko/eikones-apo-to-flegomeno-katadromiko-moskva-ligo-prin-vythistei/

Χ.Ακάρ: «Μάταια εξοπλίζεται η Ελλάδα – Θέλουμε κοινό και δίκαιο μοίρασμα του Αιγαίου»

0

Νέα επίθεση του Τούρκου υπουργού Άμυνας στην Ελλάδα

Την προκλητική ρητορική κατά της Ελλάδας συνέχισε ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας Χουλουσί Ακάρ, ο οποίος αναφέρθηκε στις συμμαχίες της χώρας μας, στους εξοπλισμούς, ενώ τόνισε ότι η Άγκυρα θέλει «δίκαιο και κοινό» μοίρασμα του κάθε πλούτου. 

«Όλα αυτά είναι μάταιες προσπάθειες. Αν αυτά γίνονται εναντίον της Τουρκίας, δεν έχουν καμιά αξία, εάν γίνονται για άμυνα περισσεύουν. Μια τέτοια συμπεριφορά επηρεάζει την ευημερία του ελληνικού λαού όταν έχει τέτοια οικονομικά προβλήματα», ανέφερε ο Χουλουσί Ακάρ.

Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας προειδοποίησε στη συνέχεια πως «είμαστε γείτονες και σύμμαχοι με την Ελλάδα. Ωστόσο, υπάρχουν κοινοί κίνδυνοι για τις δύο χώρες. Ποιοι είναι αυτοί; Υπάρχουν πρόσφυγες, πανδημία, τρομοκρατία. Είναι απαραίτητο να ληφθούν υπόψη αυτά και να γίνει ο σχεδιασμός ανάλογα. Εμείς λέμε ας ιδρύσουμε ένα ειλικρινές, διαφανές και ανοιχτό σύστημα διαλόγου. Θέλουμε το Αιγαίο να είναι θάλασσα φιλίας και επιθυμούμε κοινό και δίκαιο μοίρασμα κάθε πλούτου.

Πέραν αυτών, θέλουμε να γίνει γνωστό ότι δεν θα επιτρέψουμε ποτέ κανένα τετελεσμένο γεγονός ενάντια στα δικαιώματα και τα συμφέροντά μας στην ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και την Κύπρο και το υπογραμμίζουμε έντονα».

Σχετικά με την προμήθεια F-16 από τις ΗΠΑ, είπε: «Αυτό σημαίνει ενίσχυση όχι μόνο της Τουρκίας αλλά και του ΝΑΤΟ. Η διαδικασία συνεχίζεται. Σε ερώτηση του Κογκρέσου για το θέμα, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ απάντησε με επιστολή. Αν και υπάρχουν ορισμένα θετικά στοιχεία στην εν λόγω επιστολή, είναι απαραίτητο να είμαστε προσεκτικοί. Αυτή είναι μια διαδικασία, ελπίζουμε ότι θα έχει θετικό αποτέλεσμα. Μέχρι να γίνει πραγματικότητα το εγχώριο πολεμικό μας αεροσκάφος, εκτιμούμε ότι τα F16 μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες μας».

Τέλος για τους πυραύλους SAMP-T, ο Χουλουσί Ακάρ είπε ότι «ο Πρόεδρός μας συναντήθηκε επίσης με τον Γάλλο Πρόεδρο Μακρόν και τον Ιταλό Πρωθυπουργό Ντράγκι σχετικά με το κοινό πρόγραμμα πυραύλων SAMP-T μεταξύ Τουρκίας, Γαλλίας και Ιταλίας. Συναντηθήκαμε επίσης με τους υπουργούς Άμυνας της δύο χώρες. Απαιτείται μια τριμερής συζήτηση για αυτό, αλλά αυτή τη στιγμή υπάρχει εκλογική διαδικασία στη Γαλλία. Αφού τελειώσει αυτό, επιθυμία μας είναι να ξαναρχίσει η διαδικασία και να ολοκληρωθεί θετικά».

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/x-akar-mataia-eksoplizetai-i-ellada-theloume-koino-kai-dikaio-moirasma-tou-aigaiou/

How to stop China and the US going to war

0

Armed conflict between the world’s two superpowers, while not yet inevitable, has become a real possibility. The 2020s will be the decade of living dangerously

As images of destruction and death emerge from Ukraine, and refugees flee the country in their millions, the world’s attention is rightly focused on the horror of what many once thought an impossibility in the 21st century: a large-scale modern war in Europe. In this grim moment, however, it is all the more important to think through and coldly reassess the dangers presented by other potential conflicts that could be sparked by growing geopolitical tensions. The most significant among these is the risk of a war between the United States and China. The salutary lesson of our time is that this scenario is no longer unthinkable.

The 2020s now loom as a decisive decade, as the balance of power between the US and China shifts. Strategists of both countries know this. For policymakers in Beijing and Washington, as well as in other capitals, the 2020s will be the decade of living dangerously. Should these two giants find a way to coexist without betraying their core interests, the world will be better for it. Should they fail, down the other path lies the possibility of a war many times more destructive than what we are seeing in Ukraine today – and, as in 1914, one that will rewrite the future in ways we can barely imagine.

Armed conflict between China and the US in the next decade, while not yet probable, has become a real possibility. In part, this is because the balance of power between the two countries is changing rapidly. In part it is because, back in 2014, Xi Jinping changed China’s grand strategy from an essentially defensive posture to a more activist policy that seeks to advance Chinese interests across the world. It is also because the US has, in response, embraced an entirely new China strategy since 2017, in what the Trump and Biden administrations have called a new age of strategic competition. These factors combined have put China and the US on a collision course in the decade ahead.

We have arrived at a point in the long evolution of the US-China relationship when serious analysts and commentators increasingly assume that some form of crisis, conflict or even war is inevitable. This thinking is dangerous. The advantage of diplomatic history – if we study it seriously – is that the risk of talking ourselves into a crisis is real. The discourse of inevitability takes hold, mutual demonisation increases, and the public policy response, ever so subtly, moves from war prevention to war preparation. The sleepwalking of the nations of Europe into war in 1914 should remain a salutary lesson for us all.

In my view, there is nothing inevitable about war. We are not captive to some deep, imaginary, irreversible forces of history. Our best chance of avoiding war is to better understand the other side’s strategic thinking and to plan for a world where the US and China are able to competitively coexist, even if in a state of continuing rivalry reinforced by mutual deterrence. A world where political leaders are empowered to preside over a competitive race rather than resorting to armed conflict.

Indeed, if we can preserve peace in the decade ahead, political circumstances may eventually change, and strategic thought may evolve in the face of broader planetary challenges. It may then be possible for leaders to imagine a different way of thinking (the Chinese term is siwei) that prioritises collaboration over conflict, in order to meet the existential global challenges confronting us all. But to do that, we must first get through the current decade without destroying each other.


Ihave been a student of China since I was 18, beginning with my undergraduate degree at the Australian National University, where I majored in Mandarin Chinese and Chinese history. I have lived and worked in Beijing, Shanghai, Hong Kong and Taipei through different diplomatic postings, and have developed many friendships across greater China. I have travelled back to China and Taiwan regularly in the past 40 years, including in my role as prime minister of Australia, personally meeting with Xi Jinping and other senior Chinese leaders. I admire China’s classical civilisation, including its remarkable philosophical, literary and artistic traditions, as well as the economic achievements of the post-Mao era in lifting a quarter of humanity out of poverty.

At the same time, I have been deeply critical of Mao’s depredations of the country during the Great Leap Forward of 1958, which left 30 million dead from starvation; the Cultural Revolution, which led to millions more deaths and the destruction of priceless cultural heritage; and human rights abuses, which continue to this day. I am still haunted by the thousands of young faces gathered in Tiananmen Square in late May 1989. I spent the better part of a week walking and talking among them – before the tanks moved in on 4 June. I have simply read and seen too much over the years to politely brush it all under the carpet.

That’s why I could not avoid the whole question of human rights when, in 2008, I returned to Beijing as Australia’s prime minister on my inaugural visit. On the first day I delivered a public lecture in Chinese at Peking University, where I argued that the best classical ideals of friendship within the Chinese tradition – the concept of zhengyou – meant that friends could candidly speak to each other without rupturing the relationship. With those ideals in mind, I raised human rights abuses in Tibet in the middle of my speech.

The Chinese foreign ministry went nuts. So, too, did the more supine members of the Australian political class, business community and media, who did what they always do and asked: “How could you upset our Chinese hosts by mentioning the unmentionable?” The answer was straightforward: because it happened to be the truth, and to ignore it was to ignore part of the complex reality of any country’s relationship with the People’s Republic.

The US president, Joe Biden, meets with his Chinese counterpart, Xi Jinping, in November 2021.
The US president, Joe Biden, meets with his Chinese counterpart, Xi Jinping, in November 2021. Photograph: Mandel Ngan/AFP/Getty Images

Just as I have lived in China, I’ve also lived in the US, and have a deep affection for the country and its people. I am intimately aware of the differences between the two countries, but I’ve also seen the great cultural values they have in common – the love of family, the importance that Chinese and Americans attach to the education of their children, and their vibrant entrepreneurial cultures driven by aspiration and hard work.

No approach to understanding US-China relations is free from intellectual and cultural prejudice. For all my education in Chinese history and thought, I am inescapably and unapologetically a creature of the west. I therefore belong to its philosophical, religious and cultural traditions. The country I served as both prime minister and foreign minister has been an ally of the US for more than 100 years, and actively supports the continuation of the liberal international order built by the US out of the ashes of the second world war. At the same time, I have never accepted the view that an alliance with the US mandates automatic compliance with every element of American policy. Despite pressure from Washington, my political party, the Australian Labor party, opposed both the Vietnam war and the invasion of Iraq. Nor am I complacent about the failings of American domestic politics and the unsustainable economic inequalities that we find increasing across American society.

The judgment I bring to bear on US-China relations also reflects my personal loathing for jingoistic nationalism, which, regrettably, has become an increasingly prominent feature of Chinese and American public life. This may be emotionally satisfying to some and politically useful for others, but it brings about no good whatsoever. Above all, when it comes to international relations, nationalism is a very dangerous thing indeed.


The current state of US-China relations is the product of a long, contested history. What emerges across the centuries is a recurring theme of mutual non-comprehension and suspicion, often followed by periods of exaggerated hopes and expectations that then collapse in the face of differing political and strategic imperatives. Over the past 150 years, each side has blamed the other for the relationship’s failings.

In its narrowest conception, the modern relationship between China and the US has relied on common economic self-interest. At other times, this has been supported by a sense of shared goals in the face of a common enemy – at first the Soviet Union and, after 9/11, to a much more limited extent, militant Islamism. More recently, China and the US have developed shared concerns about global financial stability and the impacts of climate breakdown. Human rights have always remained an underlying point of friction. Despite occasional flirtations by the Chinese Communist party (CCP) with various forms of political liberalisation, there has been, at best, a sullen tolerance for each other’s political systems. For a long time, these various pillars – economic, geostrategic and multilateral – combined to support the relationship in a way that’s been relatively robust. But one by one, over the last decade, each pillar cracked.

Lieyu island in the Taiwan strait, close to China.
Lieyu island in the Taiwan strait, close to China. Photograph: An Rong Xu/Getty Images

Most Americans, including educated elites, struggle to understand how politics works in the People’s Republic of China. And the lack of American familiarity with the Chinese cultural canon, its logographic language, its ancient ethical concepts and its contemporary communist leadership can cause Americans to feel uncertain and distrustful about this newly emerged rival for the mantle of global leadership.

This chasm of distrust has been growing for many years. Washington no longer believes in China’s self-proclaimed “peaceful rise”. The US national security establishment, in particular, now holds the view that the CCP has never had any compunction about deceiving its political or strategic adversaries. It sees such language as little more than a diplomatic ruse, while China spreads its influence, backed by military power, throughout the world. It points to island reclamation in the South China Sea, the building of Chinese naval bases around the Indian Ocean, and Chinese cyber-attacks on the US government as evidence of the reality of Chinese aggression.

Each side points to the other as the guilty party. Beijing does not buy Washington’s claims that it has no interest in “containing” China’s rise. As evidence, China points to increased arms sales by the US to Taiwan despite repeated American promises to reduce these, the trade war that Beijing sees as a concerted effort to cripple its economy, and the American campaign against Huawei, which it sees as an effort to stymie China’s technological advance. Beijing reads Washington’s insistence on freedom of navigation for itself and its allies in the South China Sea as hostile interference in Chinese sovereign waters.


In Thucydides’s History of the Peloponnesian War, the ancient Greek historian concluded that “it was the rise of Athens and the fear that this instilled in Sparta that made war inevitable”. Taking this as his starting point, the Harvard professor of government, Graham Allison, has developed the notion of the Thucydides Trap. This, he explains, is “the natural, inevitable discombobulation that occurs when a rising power threatens to displace a ruling power”. According to Allison’s model, based on his examination of multiple historical case studies, where this dynamic is present, war is more likely than not.

In many respects, many elements of Thucydides’s Trap are already present in the US-China relationship of today. It is relatively easy to envisage a series of events that mutates into a sort of cold war 2.0 between the US and China, which, in turn, runs the risk of triggering a hot one. For example, hackers could disable the other side’s infrastructure, from pipelines and electric grids to air traffic control systems, with potentially deadly results. More conventional military exchanges are also within the realm of the possible. The US has Asian allies it has sworn to protect, and China’s ambitions push up against those alliances. From Taiwan to the South China Sea and the Philippines to the East China Sea and Japan, China is increasingly testing the limits of US defence commitments.

While Beijing’s chief aim for the modernisation and expansion of its military has been to prepare for future Taiwan contingencies, China’s growing military, naval, air and intelligence capabilities represent, in the American view, a much broader challenge to US military predominance across the wider Indo-Pacific region and beyond.

Of greatest concern to the US is the rapid expansion and modernisation of the Chinese navy and its growing submarine capabilities, as well as China’s development, for the first time in its history, of a blue-water fleet with force-projection capabilities beyond its coastal waters. This has enabled China to expand its reach across the Indian Ocean, enhanced by a string of available ports provided by its friends and partners across south-east Asia, south Asia and all the way to east Africa and Djibouti in the Red Sea. Added to this is a wider pattern of military and naval collaboration with Russia, including recent joint land-and-sea exercises in the Russian far east, the Mediterranean and the Baltic. These have caused American military thinkers to conclude that Chinese strategists have much wider ambitions than just the Taiwan Strait.


Changes in the balance of power are one part of the story. The other is the changing character of China’s leadership. Not since Mao has China had a leader as powerful as it has right now. Xi’s influence permeates every level of party and state. He has acquired power in a way that has been politically astute and brutal. To take but one example, the anticorruption campaign he has wielded across the party has helped “clean up” the country’s almost industrial levels of corruption. It has also enabled him to “clean out” – via expulsion from the party and sentences to life imprisonment – nearly all the rivals who might otherwise have threatened his supreme authority.

For Americans who imagined that as China adopted a free market economy it would one day become a liberal democracy, China’s new leadership represents a radical departure. As Washington sees it, Xi abandoned any pretence of China ever transforming itself into a more open, tolerant, liberal democratic state. He has also adopted a model of authoritarian capitalism that is less market-driven and prioritises state enterprises over the private sector, and he is tightening the party’s control over business. Even as Beijing appears determined to rewrite the terms of the international order, the US also sees Xi as fanning the flames of Chinese nationalism in a manner that is increasingly anti-American. The US sees Xi as determined to alter the status quo in the western Pacific and establish a Chinese sphere of influence across the eastern hemisphere.

Soldiers of People’s Liberation army before an address by President Xi on China’s national day in October 2019.
Soldiers of People’s Liberation army before an address by President Xi on China’s national day in October 2019. Photograph: Jason Lee/Reuters

Washington has also concluded that Xi decided to export his domestic political model to the rest of the developing world by leveraging the global gravitational pull of the Chinese economy. The ultimate objective is to create an international system that is much more accommodating of Chinese national interests and values. Finally, the US has concluded that these changes in China’s official worldview are underpinned by a powerful Chinese party-state that is increasingly on a self-selected collision course with the US.

Of course, China doesn’t see it like that. Xi’s view is that there is nothing wrong with China’s political-economic mode, and that while Beijing offers it to others in the developing world to emulate, it is not “forcing it” on any other state. Xi points out the considerable failings of western democracies in dealing with core challenges, such as the Covid-19 pandemic. He argues that China has modernised its military in order to secure its longstanding territorial claims, particularly over Taiwan, and he makes no apology for using the Chinese economy to advance its national interests. Nor does he apologise for using his newfound global power to rewrite the rules of the international system and the multilateral institutions that back it, arguing that this is precisely what the victorious western powers did after the second world war.

The CCP’s goal under Xi is also to pull China’s per-capita GDP up to “the level of other moderately developed countries” by 2035. Chinese economists typically place that somewhere between $20,000 and $30,000, or a level similar to South Korea. This would require a further doubling or tripling of the size of China’s economy. Given the party’s controversial 2018 decision to remove the two-term limit on five-year presidential terms, Xi could remain China’s paramount leader through the 2020s and well into the 2030s. It is likely to be on his watch that China finally becomes the largest economy in the world, supplanting the US after more than a century of global economic dominance. With this shift in the global balance of power, Xi will probably feel emboldened to pursue a growing array of global ambitions over these next 15 years – none more consequential to him than to see the return of Taiwan to Beijing’s sovereignty.


In the eyes of China’s leadership, there is only one country capable of fundamentally disrupting Xi’s national and global ambitions. That is the US. That’s why the US continues to occupy the central position in Chinese Communist party strategic thinking.

Xi is no neophyte in his understanding of the US. He visited the country during his earlier political career, once as a junior official in the 1980s, where he famously stayed with a family in rural Iowa, and again more than 20 years later when, as Chinese vice-president, he was hosted by then US vice-president Joe Biden on a weeklong visit to various American cities and states. In 2010, Xi sent his only child to Harvard University for her undergraduate degree. Xi also hosted multiple US delegations throughout his political career, in Beijing and in the provinces.

A US Marine helicopter takes off as US and Philippine marines take part in a joint amphibious assault exercise off the waters of the South China Sea in March 2022.
A US Marine helicopter takes off as US and Philippine marines take part in a joint amphibious assault exercise off the waters of the South China Sea in March 2022. Photograph: Ezra Acayan/Getty Images

Despite all this, Xi neither speaks nor reads English. His understanding of the US has always been intermediated through official Chinese sources of translation, which are not always known for accuracy or nuance. And official briefings, generated from China’s foreign policy bureaucracy and intelligence community, rarely see the US in a benign light. (Chinese officials, wary of angering Xi, also provide analyses that conform to what they believe he wants to hear.)

Still, Xi’s direct experience of the US exceeds the direct experience of China of any American leader, including Joe Biden. No American leader has ever spoken or read Chinese, and all have been similarly reliant on intermediate sources. As a Mandarin speaker, I was fortunate as foreign minister and prime minister of my country to be able to communicate directly with my counterparts and other Chinese officials in their own language. More western political leaders will need to do so in the future.

For many reasons, much of the American strategic community discounts the idea of China’s peaceful rise or peaceful development altogether. Instead, many believe that some form of armed conflict or confrontation with Beijing is inevitable – unless, of course, China were to change strategic direction. Under Xi’s leadership, any such change is deemed to be virtually impossible. In Washington, therefore, the question is no longer whether such confrontation can be avoided, but when it will occur and under what circumstances. And to a large extent, this mirrors the position in Beijing as well.


There is, therefore, a moral and a practical obligation for friends of China and friends of the US to think through what has become the single hardest question of international relations of our century: how to preserve the peace and prosperity we have secured over the last three-quarters of a century while recognising the changing power relations between Washington and Beijing. We need to identify potential strategic off-ramps, or at least guardrails, which may help preserve the peace among the great powers while also sustaining the integrity of the rules-based order that has underpinned international relations since 1945.

To borrow a question from Lenin: “What is to be done?” As a first step, each side must be mindful of how their actions will be read by the other. At present, both sides are bad at this. We must, at a minimum, be mindful of how strategic language, actions and diplomatic signalling will be interpreted within each side’s political culture, systems and elites.

Developing a new level of mutual strategic literacy, however, is only the beginning. What follows must be the hard work of constructing a joint strategic framework between Washington and Beijing that is capable of achieving three interrelated tasks:

1) Agreeing on principles and procedures for navigating each other’s strategic redlines (for example, over Taiwan) – which, if inadvertently crossed, would probably result in military escalation.

2) Mutually identifying the areas – foreign policy, economic policy, technological development (eg semiconductors) – where full-blown strategic competition is accepted as the new normal.

3) Defining those areas where continued strategic cooperation (for example, on climate change) is both recognised and encouraged.

Kevin Rudd, when Australia prime minister, in 2010 with China’s then vice-president Xi Jinping.
Kevin Rudd, when Australia prime minister, in 2010 with China’s then vice-president Xi Jinping. Photograph: Andrew Taylor/Reuters

Of course, none of this can be advanced unilaterally. It can only be done bilaterally, by senior negotiators who have been charged by the two countries’ presidents with an overarching responsibility for the relationship. As with all such agreements, the devil will, of course, lie in the detail – and in its enforcement. Such a framework would not depend on trust. It would rely exclusively on sophisticated national verification systems already deployed by each country. In other words, the integrity of these arrangements would not rely on Ronald Reagan’s famous “trust, but verify” approach, which Reagan insisted on with the Soviet Union, but rather on “verify” alone.

A joint strategic framework of this type will not prevent crisis, conflict or war. But it would reduce their likelihood. Of course, it would also not prevent any premeditated covert attack by one side against the assets of the other as part of a complete violation of the framework. But where a joint framework could assist is in managing escalation or de-escalation in the event of accidental incidents at sea, in the air or in cyberspace.

I’m not so naive as to believe that any agreed-upon joint framework would prevent China and the US from strategising against the other. But the US and the Soviet Union, after the near-death experience of the Cuban missile crisis, eventually agreed on a framework to manage their own fraught relationship without triggering mutual annihilation. Surely it’s possible to do the same between the US and China today. It is from this hope that the idea of managed strategic competition comes.

Certainly, the rest of the world would welcome a future in which they are not forced to make binary choices between Beijing and Washington. They would prefer a global order in which each country, large and small, has confidence in its territorial integrity, political sovereignty and pathways to prosperity. They would also prefer a world whose stability was underpinned by a functioning international system that could act on the great global challenges of our time, which no individual nation can solve alone. What happens next between China and the US will decide if that is still possible.

This is an adapted extract from The Avoidable War: The Dangers of a Catastrophic Conflict between the US and Xi Jinping’s China, which will be published in the UK by Public Affairs on 28 April

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ

6
Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Στράτος Σιμιτζής: Επίσπευση των ερευνών για φυσικό αέριο 

0

του Στράτου Σιμιτζή*

Αν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, έχουν άμεση σχέση με την σεισμικότητα μιας χώρας, τότε οι προοπτικές για ανεύρεση φυσικού αερίου στη χώρα μας είναι εξαιρετικά ευνοϊκές.
Μάλιστα, όταν το φυσικό αέριο όπως και το πετρέλαιο συχνά χρησιμοποιούνται ως αγαθά πίεσης και γιατί όχι και εκβιασμού, τότε αξίζει τον κόπο οι έρευνες να πάρουν μορφή κατεπείγοντος, μια και χώρες που είναι αυταρκης σε ενέργεια, διαθέτουν μια ισχυρή οικονομική βάση.
Συνεπώς, η Κυβέρνηση που εξήγγειλε πρόγραμμα ερευνών για τον εντοπισμό πηγών φυσικού αερίου, είναι σκόπιμο να το θέσει σε άμεση προτεραιότητα.
Το καλό είναι, ότι η χώρα μας είναι μικρή και κατά συνέπεια οι ανάγκες της σε φυσικό αέριο θα είναι συγκεκριμένες, έκτος αν οι έρευνες εντοπίσουν μεγάλα κοιτάσματα και καταστεί έκτος από παραγωγός και εξαγωγέας φυσικού αερίου.
Όλα αυτά φυσικά υπό την προϋπόθεση ότι θα εντοπιστούν κοιτάσματα φυσικού αερίου, για να μην κάνουμε με το νου μας μπαϊράμι.

Ολλανδικά μαχητικά στην Βουλγαρία
Πρόσφατα, τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη τύπου F-35, προσελκύθηκαν σε αεροδρόμιο της Βουλγαρίας ως ενίσχυση της αμυντικής θωράκισης της χώρας σε περίπτωση που ο Πούτιν αποτολμήσει επίθεση ή εισβολή σε χώρα- μέλος του ΝΑΤΟ.
Αυτό το σενάριο ακουγόταν περισσότερο κατά την αρχική φάση της εισβολής των Ρώσων στην Ουκρανία, από ουκρανικά χείλη προκειμένου να σύρουν το ΝΑΤΟ στην Ρωσο-Ουκρανική διένεξη.
Ούτως ή άλλως, οι χώρες που ανήκουν στο ΝΑΤΟ  και γειτονιαζουν με τη Ρωσία από τη Βαλτικη μέχρι την Κασπία, έχουν ήδη μετατραπεί σε φρούρια, μια στρατεύματα από χώρες του ΝΑΤΟ ήδη εδρεύουν εκεί, έχοντας σχηματίσει κλοιό γύρω από τη Ρωσία, ώστε αν παραστεί ανάγκη, να χτυπήσουν από πολλές πλευρές.
Πρόκειται για σενάρια που όλοι εύχονται να ποτέ να μην υλοποιηθούν.

*Δημοσιογράφος, Συγγραφέας

Προς εκρηκτική αύξηση πείνας και ακραίας φτώχειας

0

Ενώ περίπου οι μισοί άνθρωποι στη Γη ζουν ήδη κάτω από το όριο φτώχειας, φέτος θα βρεθούμε μπροστά στην πιο βαθιά βύθιση της ανθρωπότητας στην πείνα και την ακραία φτώχεια στην ιστορία μας, πολύ πιο κάτω δηλαδή και από αυτό το «όριο φτώχειας», όπως το ορίζουν οι διεθνείς οργανισμοί. Οποιεσδήποτε πρόοδοι έγιναν παγκοσμίως για την καταπολέμηση της φτώχειας στη διάρκεια των τελευταίων 25 ετών θα εκμηδενιστούν και η κατάσταση θα επιδεινωθεί βάναυσα. Οι λόγοι; Η συνεχιζόμενη ανάγκη εξυπηρέτησης ενός τρομακτικού χρέους, η εκτίναξη των ανισοτήτων, η πανδημία και η αύξηση της τιμής των τροφίμων και της ενέργειας ως αποτέλεσμα του ουκρανικού.

Τη δραματική αυτή προειδοποίηση, αλλά και μια σειρά ριζοσπαστικών προτάσεων για να αποτραπεί το κακό, έκανε μια από τις παλιότερες, μεγαλύτερες και πιο αναγνωρισμένες οργανώσεις κατά της παγκόσμιας φτώχειας, η Oxfam, σε έκθεσή της που έδωσε στη δημοσιότητα, ενόψει των συνόδων των G20, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ τις επόμενες δύο εβδομάδες.

Πρώτα κρίση, μετά καταστροφή

Η έκθεση, με τον τίτλο «Πρώτα κρίση, μετά καταστροφή» (First Crisis, Then Catastrophe) αναφέρει ότι στα τέλη του 2022 θα αυξηθεί δραματικά, κατά περισσότερο από 250 εκατομμύρια, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε ακραία φτώχεια, φτάνοντας τα 860 εκατομμύρια και των ανθρώπων που δεν τρέφονται επαρκώς σε 827 εκατομμύρια.

Μιλάμε βέβαια, όπως ήδη αναφέραμε, μόνο για την ακραία φτώχεια και τον υποσιτισμό. Γιατί στην πραγματικότητα, περίπου η μισή ανθρωπότητα, 3,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι, αναμένεται ότι θα ζήσουν φέτος κάτω από το όριο φτώχειας (5,5 δολάρια την ημέρα) κατά την Oxfam.

O συνδυασμός της πανδημίας -που παρατείνεται εξαιτίας της άνισης πρόσβασης στα εμβόλια- και των επιπτώσεων της ουκρανικής κρίσης -αύξηση ρεκόρ τιμών σιτηρών και ενέργειας- απειλεί να οδηγήσει ακόμα 250 εκατομμύρια ανθρώπους σε ακραία φτώχεια. Πρέπει να μη γίνει κάτι τέτοιο, τονίζει η Oxfam, που δηλώνει ότι είναι απαράδεκτοι και ψευδείς οι ισχυρισμοί των κυβερνήσεων ότι δεν έχουν τα μέσα να βγάλουν την ανθρωπότητα από τη φτώχεια και την πείνα και να εξασφαλίσουν την υγεία και την ευημερία της.

Προτάσεις για την αποτροπή της καταστροφής

Τα μέτρα που πρέπει και μπορούν άμεσα να ληφθούν, σύμφωνα με την Oxfam, περιλαμβάνουν την ακύρωση του χρέους των φτωχοποιημένων κρατών -που έτσι κι αλλιώς δεν θα πληρωθεί- και τη φορολόγηση των τεράστιων κερδών των μεγάλων εταιρειών και του πλούτου των πολυεθνικών επιχειρήσεων. Χωρίς τέτοια μέτρα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί η περαιτέρω επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομικής καχεξίας και ανισότητας, εξαιτίας της αύξησης του κόστους των τροφίμων και της ενέργειας.

Οι στατιστικές του θανάτου

Ήδη πριν ξεσπάσει το ουκρανικό η Παγκόσμια Τράπεζα υπολόγιζε ότι η πανδημία και οι εντεινόμενες ανισότητες θα αυξήσουν τον αριθμό των ακραία φτωχών κατά 198 εκατομμύρια το 2022. Στηριζόμενη στην έρευνα της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Κέντρου για την Παγκόσμια Ανάπτυξη, η Oxfam εκτιμά τώρα ότι μόνο οι ανερχόμενες τιμές των τροφίμων θα προσθέσουν 65 εκατομμύρια στους ακραία φτωχούς φέτος. Η συνολική αύξηση του αριθμού των ακραία φτωχών, που ζουν με λιγότερο από 1,9 δολάρια ημερησίως, θα φτάσει τα 263 εκατομμύρια, ένας αριθμός που ισοδυναμεί με το άθροισμα του πληθυσμού της Ισπανίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Βρετανίας.

Η τρομακτική αυτή προοπτική μας κάνει να αρρωσταίνουμε ακόμα περισσότερο, γιατί ξέρουμε ότι ταυτόχρονα, τρισεκατομμύρια δολάρια έχουν πάει σε μια πολύ περιορισμένη ομάδα ανθρώπων που δεν έχουν κανένα συμφέρον να σταματήσουν αυτή τη διαδικασία, υπογράμμισε, παρουσιάζοντας την έκθεση, η επικεφαλής της Oxfam.

Παράλληλα με την ακραία φτωχοποίηση, παρατηρείται τώρα, σύμφωνα με την έκθεση, η πιο μεγάλη αύξηση του πλούτου των δισεκατομμυριούχων που σημειώθηκε ποτέ στην ιστορία. Οι μεγάλες επιχειρήσεις μοιάζουν να εκμεταλλεύονται το πληθωριστικό περιβάλλον για να αυξήσουν τα κέρδη τους εις βάρος των καταναλωτών. Η αύξηση των τιμών και των περιθωρίων (margins) της ενέργειας οδήγησε σε επίπεδα ρεκόρ τα κέρδη των πετρελαϊκών εταιρειών. Οι επενδυτές περιμένουν τις εταιρείες τροφίμων να γίνουν γρήγορα όλο και πιο κερδοφόρες καθώς αυξάνονται οι τιμές των τροφίμων. Ταυτόχρονα, οι χώρες χαμηλού εισοδήματος, που είδαν ήδη τα συναλλαγματικά τους αποθέματα να μειώνονται εξαιτίας της ανάγκης αντιμετώπισης του κορονοϊού και της αποπληρωμής τοκοχρεωλυσίων, εξαρτώνται από μια φούχτα χωρών που εξάγουν σιτηρά. Η έκθεση υπογραμμίζει το τρωτό και την ανισότητα των παγκόσμιων συστημάτων τροφής και ενέργειας.

Το φάσμα του λιμού

Καθώς αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα με απότομες αυξήσεις τού κόστους ζωής, έχοντας να διαλέξουν ανάμεσα στο να φάνε ή να ζεσταθούν ή να πληρώσουν ιατρικές δαπάνες, εκατομμύρια άνθρωποι, που ήδη υποφέρουν από κακή σίτιση και άλλα προβλήματα, θα αντιμετωπίσουν τώρα και την πιθανότητα μαζικής πείνας ή άλλων μορφών στέρησης, τονίζει η έκθεση της Oxfam.

Δεν χρειάζεται άλλωστε η έκθεση. Η καθημερινή ειδησεογραφία είναι από τώρα γεμάτη από τα προβλήματα πείνας που αντιμετωπίζουν χώρες όπως η Υεμένη, το Αφγανιστάν, η Αίγυπτος, ο Λίβανος, η Λιβύη, το Σουδάν, η Συρία, η Παλαιστίνη, η Σρι Λάνκα και τμήματα της Ανατολικής Αφρικής, με επιπλέον επιβαρυντικό παράγοντα την κλιματική αλλαγή με τις παρατεταμένες και ασυνήθιστα έντονες ξηρασίες που πλήττουν την τελευταία. Μόνο στην Ανατολική Αφρική, 28 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν κίνδυνο ακραίας πείνας καθώς δέχονται τις επιπτώσεις του ουκρανικού.

Η θηλιά του χρέους

Μια σειρά κυβερνήσεων είναι κοντά στη χρεοκοπία και είναι αναγκασμένες να μειώνουν δραστικά τις δημόσιες δαπάνες για να πληρώσουν τους πιστωτές και να εισάγουν τρόφιμα και καύσιμα, υπογραμμίζει η έκθεση της Oxfam.

Φέτος, οι φτωχότερες χώρες του πλανήτη πρέπει να πληρώσουν 43 δισ. δολάρια σε αποπληρωμή χρέους, ένα ποσό που θα μπορούσε να καλύψει το κόστος της εισαγωγής τροφίμων, με τους φτωχότερους να πλήττονται περισσότερο. Σύμφωνα με το ΔΝΤ το κόστος της τροφής αντιπροσωπεύει το 40% της καταναλωτικής δαπάνης στην Υποσαχάρια Αφρική, διπλάσιο ποσοστό από τις αναπτυγμένες χώρες. Αλλά ανάλογη ανισότητα εμφανίζεται και στο εσωτερικό των αναπτυγμένων χωρών, όπως οι ΗΠΑ, όπου το φτωχότερο 20% ξοδεύει τέσσερις φορές μεγαλύτερο ποσοστό του εισοδήματός του σε τρόφιμα από το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού.

H αύξηση των τιμών πιέζει περαιτέρω την αγοραστική δύναμη των μισθών, με ιδιαίτερα σκληρές επιπτώσεις στις γυναίκες, που αγωνίζονται να βρουν πληρωμένη απασχόληση, έχοντας ήδη υποστεί πολύ μεγάλες απώλειες θέσεων εργασίας λόγω της πανδημίας.

Ολόκληρες χώρες σπρώχνονται βίαια στη φτώχεια, υπογραμμίζει η έκθεση της Oxfam. Η covid-19 έπληξε τα οικονομικά όλων των κυβερνήσεων, αναγκάζοντάς τες σε έξτρα δαπάνες, όμως οι οικονομικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι χώρες του Νότου είναι μεγαλύτερες γιατί δεν τους επετράπη να έχουν ισότιμη πρόσβαση στα εμβόλια και τώρα αναγκάζονται να υιοθετήσουν μέτρα λιτότητας.

Ανάγκη φορολόγησης

Η Oxfam παρατηρεί ότι στη διάρκεια της πανδημίας ο πλούτος των δισεκατομμυριούχων εκτοξεύθηκε, αυξανόμενος περισσότερο από ό,τι στο σύνολο των προηγούμενων 14 ετών. Παρά το γεγονός αυτό και παρά την αύξηση λόγω πανδημίας των κρατικών δαπανών, οι κυβερνήσεις -με ελάχιστες εξαιρέσεις- απέφυγαν να αυξήσουν τη φορολογία των πλουσιότερων.

Όπως υπογραμμίζει η έκθεση «ένας ετήσιος φόρος πλούτου, που να αρχίζει από το 2% για τους εκατομμυριούχους και να φτάνει το 5% για τους δισεκατομμυριούχους θα μπορούσε να αποδώσει 2,52 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, δηλαδή αρκετά για να βγουν 2,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι από την πείνα, να παραχθούν αρκετά εμβόλια για όλο τον κόσμο και να δοθεί πλήρης ιατροφαρμακευτική και κοινωνική κάλυψη σε όλους τους κατοίκους των χωρών μικρού και μεσαίου εισοδήματος».

Οι συντάκτες της έκθεσης απορρίπτουν τις απόψεις ότι οι κυβερνήσεις δεν έχουν τα χρήματα ή τα μέσα να βγάλουν όλους τους ανθρώπους από τη φτώχεια και την πείνα και να εξασφαλίσουν την υγεία και ευημερία τους. Αυτό που λείπει είναι η οικονομική φαντασία και η πολιτική βούληση. Μια τέτοια έλλειψη, όμως, είναι ασυγχώρητη τώρα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ιστορίας, με μια τέτοια κλίμακα ανθρώπινης οδύνης και ανισότητας, που χειροτερεύει από πολλαπλές παγκόσμιες κρίσεις.

Η Oxfam ζητά από τους G20, την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να προχωρήσουν άμεσα στη διαγραφή των χρεών και την αύξηση της βοήθειας προς τις φτωχότερες χώρες, δρώντας από κοινού για να προστατεύσουν τους απλούς ανθρώπους από μια καταστροφή που μπορεί να αποφευχθεί.

Ανάγκη για ένα Παγκόσμιο Σχέδιο Σωτηρίας

Για να αποφευχθεί η ταχεία αποδόμηση των προόδων στη μείωση της φτώχειας των τελευταίων 25 χρόνων και να προστατευθούν οι πιο ευάλωτοι από της σκληρές συνέπειες της σύγκλισης μιας έκτακτης υγειονομικής κατάστασης, της εκτόξευσης της ανισότητας και της αύξησης των τιμών των τροφίμων και της ενέργειας που προκαλεί το ουκρανικό, η Oxfam ζητά ένα «παγκόσμιο οικονομικό σχέδιο σωτηρίας», από τους G20, την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ που θα περιλαμβάνει:

Τη θεσμοθέτηση ενός εφάπαξ και μονίμων φόρων στη περιουσία, ώστε να χρηματοδοτηθεί μια δίκαιη και βιώσιμη ανάκαμψη από την πανδημία. Η Αργεντινή π.χ. υιοθέτησε μια εφάπαξ εισφορά (τον «φόρο των εκατομμυριούχων»), που απέδωσε περί τα 2,4 δισ. δολάρια.

Τον τερματισμό της κερδοσκοπίας της κρίσης, εισάγοντας φορολογία στα υπερκέρδη για να συλληφθούν τα αστρονομικά κέρδη μεγάλων εταιρειών σε όλες τις βιομηχανίες. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Oxfam, μια τέτοια φορολογία μόνο στις 32 υπερκερδοφόρες πολυεθνικές θα μπορούσε να αποδώσει 104 δισ. δολάρια το 2020

Ακύρωση όλων των αποπληρωμών χρέους για όλες τις χώρες που χρειάζονται επείγουσα βοήθεια τώρα. Η ακύρωση του χρέους θα απελευθέρωνε περισσότερα από 30 δισ. δολάρια κεφαλαίων που χρειάζονται ζωτικά 33 χώρες που αντιμετωπίζουν αδυναμία αποπληρωμής χρέους και κίνδυνο χρεοκοπίας (debt distress).

Χρηματοδότηση της βοήθειας στην Ουκρανία και της περίθαλψης προσφύγων με νέα χρηματοδότηση και όχι με χρήση πόρων που προορίζονται για τις κρίσεις στις φτωχότερες χώρες

Επανατοποθέτηση τουλάχιστον 100 δισ. δολαρίων Ειδικών Τραβηκτικών Δικαιωμάτων (SDR), χωρίς να επιβαρυνθούν οι χώρες με νέο χρέος ή επιβολή μέτρων λιτότητας. Οι G20 έχουν υποσχεθεί να παράσχουν 100 δισεκατομμύρια δολάρια ανακυκλωμένων SDR, αλλά μέχρι τώρα έχουν παρασχεθεί μόνο 36 δισ. Μια νέα έκδοση SDR πρέπει να αντιμετωπισθεί και να διατεθούν στη βάση των αναγκών των χωρών μάλλον παρά στα μερίδια των χωρών στο ΔΝΤ

Να αναληφθεί δράση για την υπεράσπιση των λαών από τις αυξανόμενες τιμές των τροφίμων και να δημιουργηθεί ένα Παγκόσμιο Ταμείο Κοινωνικής Προστασίας για τη βοήθεια των φτωχότερων κρατών ώστε να παράσχουν ασφάλεια εισοδήματος στους πληθυσμούς τους και να διατηρήσουν αυτές τις υπηρεσίες σε καιρούς έντονης κρίσης.

(*) Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος