Αρχική Blog Σελίδα 1993

New York Times: Μπορούν οι κυρώσεις της Δύσης πραγματικά να σταματήσουν τον Πούτιν;

Από
anixneuseis
-
0

Αμφιβολίες αναφορικά με τη μεσομακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία για τον πόλεμο στην Ουκρανία εκφράζουν οι New York Times, υπογραμμίζοντας, ως εναλλακτική επιλογή, την ανάγκη να στηριχθεί περισσότερο η ίδια η Ουκρανία και να καταστούν σαφείς οι προϋποθέσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην άρση αυτών των κυρώσεων.

Sputnik/Mikhail Tereshchenko/Pool via REUTERS

Αμφιβολίες αναφορικά με την από εδώ και πέρα αποτελεσματικότητα των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία για τον πόλεμο στην Ουκρανία εκφράζουν οι New York Times, υπογραμμίζοντας, ως εναλλακτική επιλογή, δύο πράγματα: την ανάγκη να στηριχθεί περισσότερο η ίδια η Ουκρανία στρατιωτικά και οικονομικά, και την ανάγκη να καταστούν σαφείς προς τη ρωσική πλευρά οι προϋποθέσεις εκείνες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην άρση των κυρώσεων.

Το editorial board των New York Times προειδοποιεί για κάποιους από τους κινδύνους που ελλοχεύουν πίσω από τη στρατηγική της Δύσης, στο πλαίσιο άρθρου που δημοσίευσε με τον τίτλο «Μπορούν οι κυρώσεις πραγματικά να σταματήσουν τον Πούτιν;»

Πιο συγκεκριμένα, όπως σημειώνεται: οι κυρώσεις δεν αποτελούν συνταγή εγγυημένης επιτυχίας. Αντιθέτως, συνοδεύονται από κινδύνους και αδυναμίες, ενώ θα μπορούσαν να έχουν ακόμη και τα αντίθετα από το προσδοκώμενα αποτελέσματα σε κάποιες περιπτώσεις έναντι μιας χώρας όπως είναι η Ρωσία του Πούτιν που ακόμη απέχει από το να μπορεί να θεωρηθεί απομονωμένη στη διεθνή σκηνή.

Ως εκ τούτου, αυτό που απαιτείται είναι να διαμορφωθεί παράλληλα μια στρατηγική στήριξης της Ουκρανίας αλλά και μια στρατηγική εξόδου από την κρίση που θα κάνει σαφείς τις προϋποθέσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην άρση αυτών των κυρώσεων.

Όταν ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία τον περασμένο Φεβρουάριο, οι διεθνείς κυρώσεις ήταν όντως η ενδεδειγμένη επιλογή ως απάντηση για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους. Μέχρι στιγμής, έπειτα από σχεδόν οχτώ εβδομάδες πολέμου, οι κυρώσεις αυτές έχουν πλήξει την οικονομία της Ρωσίας ενώ παράλληλα έχουν επηρεάσει και την ικανότητά της να διεξάγει πόλεμο στην Ουκρανία.

Τα «όρια» των κυρώσεων

Ωστόσο, καθώς η διοίκηση Μπάιντεν σταθμίζει πλέον την επόμενη φάση αυτής της εν εξελίξει σύγκρουσης, θα πρέπει να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα των ορίων όσων θα μπορούσαν να επιτευχθούν μέσω των κυρώσεων, όπως σημειώνουν στο άρθρο τους οι New York Times.

Πλέον, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι ο πόλεμος – και οι κυρώσεις που εκείνος προκάλεσε – θα μπορούσαν να έχουν μεγάλη χρονική διάρκεια. Και όπως στις στρατιωτικές συγκρούσεις, έτσι και στην περίπτωση του οικονομικού πολέμου θα πρέπει να υπάρχουν όχι μόνο συγκεκριμένοι στόχοι αλλά και μια στρατηγική εξόδου.

Η Δύση αξιοποιεί τις κυρώσεις με αυξανόμενη συχνότητα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – σε μέρη διαφορετικά όπως είναι η Νότια Αφρική, η Σοβιετική Ένωση, η Κούβα, η Βενεζουέλα, η Βόρεια Κορέα και το Ιράν. Ο λόγος για μια σειρά από κυρώσεις που είναι συνήθως «σχετικά εύκολο» να επιβληθούν και που σχεδόν πάντοτε ικανοποιούν την εσωτερική πολιτική ανάγκη να «κάνουμε κάτι» εκτός του να εμπλακούμε στρατιωτικά.

Αμφίβολη αποτελεσματικότητα

Οι New York Times υπογραμμίζουν ωστόσο πως πέρα από την όποια «ευκολία» τους, οι κυρώσεις δεν έχουν μέχρι στιγμής αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματικές ούτε στο να αλλάζουν καθεστώτα ούτε στο να επιφέρουν αλλαγές στη συμπεριφορά δικτατόρων.

Για του λόγου το αληθές: Η Κούβα, η Βενεζουέλα και η Βόρεια Κορέα ουδέποτε υπέκυψαν στις αμερικανικές απαιτήσεις, παρά τις κυρώσεις που τους έχουν επιβληθεί. Το Ιράν από την πλευρά του αναγκάστηκε μεν να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό του πρόγραμμα, χωρίς όμως να έχει εγκαταλείψει τις πυρηνικές του φιλοδοξίες. Ενώ και στη Νότια Αφρική το απαρτχάιντ μπορεί να έλαβε τέλος πλην όμως για μια σειρά από λόγους που δεν σχετίζονταν αποκλειστικά και μόνο με το κόστος των κυρώσεων.

Αλλά και από τη μεριά των ΗΠΑ, όταν οι Άραβες επέβαλαν πετρελαϊκό εμπάργκο κατά των Ηνωμένων Πολιτειών τη δεκαετία του 1970, η αμερικανική πλευρά υπέστη μεν κόστος ωστόσο συνέχισε να υποστηρίζει το Ισραήλ.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν αξίζει τα εύσημα, σύμφωνα με τους New York Times, επειδή έθεσε τις βάσεις για την επιβολή πολυμερών κυρώσεων οι οποίες είναι και οι μόνες που – ως πολυμερείς – έχουν μεγαλύτερες προοπτικές επιτυχίας.

Κυρώσεις που επιβλήθηκαν κατά της Ρωσίας το τελευταίο διάστημα, όπως για παράδειγμα ο αποκλεισμός κάποιων ρωσικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων από το σύστημα διατραπεζικών συναλλαγών SWIFT, θα ήταν αδιανόητες πριν από μερικούς μήνες. Παράλληλα, δε, μέσα από την επιβολή αυτών των κυρώσεων παρουσιάστηκε να αποκτά μια νέα, ενισχυμένη και αναζωογονημένη πνοή συνεργασίας και η ομάδα των G7.

Ακόμη και ο ίδιος ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν αναγκάστηκε, μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, να αποδεχθεί πως οι κυρώσεις «έχουν επιτύχει ορισμένα αποτελέσματα».

Εναλλακτικές επιλογές

Ωστόσο, οι New York Times υπογραμμίζουν πως το να δοθεί τώρα μεγαλύτερο βάρος στην οικονομική και στρατιωτική βοήθεια της ίδιας της Ουκρανίας μπορεί να αποδειχθεί πιο παραγωγικό από τις όποιες νέες κυρώσεις κατά της Μόσχας.

Οι κυρώσεις από μόνες τους – ή τουλάχιστον εκείνες οι κυρώσεις τις οποίες θα ήταν πρόθυμες να εξετάσουν τώρα οι ευρωπαϊκές χώρες – δεν πρόκειται να γονατίσουν τη Ρωσία σύντομα. Όσο οι Ευρωπαίοι εξακολουθούν να εξαρτώνται από το ρωσικό πετρέλαιο και το ρωσικό φυσικό αέριο, η Μόσχα θα μπορεί να αντλεί σημαντικά έσοδα από αυτήν την σχέση.

Οι ολιγάρχες, που τώρα χάνουν τα γιοτ τους, και οι απλοί πολίτες, που δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα, έχουν μικρή επιρροή πάνω στο Κρεμλίνο, ενώ και ο Πούτιν έχει από την πλευρά του πια μια εύκολη απάντηση τύπου «σας τα είχα πει» για τους Δυτικούς που «θέλουν το κακό της Ρωσίας».

Μπορούν οι κυρώσεις που έχει επιβάλει η ομάδα των G7 να οδηγήσουν παράλληλα και στην πραγματική διεθνή απομόνωση της Ρωσίας; Η απάντηση των New York Times είναι πως «όχι». Κι αυτό διότι υπάρχουν χώρες όπως είναι το Μεξικό, η Σαουδική Αραβία, η Νότια Αφρική και, κυρίως, η Κίνα, που εξακολουθούν να διατηρούν στενούς «φιλικούς» δεσμούς με τη Μόσχα.

Μεταξύ αυτών των χωρών συμπεριλαμβάνονται μάλιστα και δυνάμεις εχθρικές μεταξύ τους, το Πακιστάν και η Ινδία, το Ιράν και το Ισραήλ, γεγονός το οποίο όμως καταδεικνύει και την επιρροή που συνεχίζει να ασκεί ο Πούτιν σε περιοχές της Ασίας και της Μέσης Ανατολής.

Ανεπιθύμητες συνέπειες

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να εντείνουν την οικονομική τους πίεση στη Ρωσία επιβάλλοντας δευτερογενείς (secondary) κυρώσεις. Aμερικανοί αξιωματούχοι εμφανίζονται ήδη να απειλούν με ένα τέτοιο ενδεχόμενο αξιωματούχους της Ινδίας και της Κίνας. Οι δευτερογενείς κυρώσεις είναι όντως ένα ισχυρό εργαλείο πίεσης, προκειμένου και άλλες χώρες να αναγκαστούν να ευθυγραμμιστούν με την αμερικανική πολιτική. Όμως τα όποια πιθανά οφέλη από μια τέτοια κίνηση θα πρέπει να σταθμιστούν έναντι των κινδύνων και του ενδεχόμενου κόστους. Η εξωεδαφική εφαρμογή των αμερικανικών νόμων μπορεί να προκαλέσει βαθιά δυσαρέσκεια στις τάξεις των συμμάχων των ΗΠΑ. Ως εκ τούτου, όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα των New York Times, οι δευτερογενείς κυρώσεις θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με φειδώ και μόνο έπειτα από διαβούλευση με τους εταίρους.

Οι κυρώσεις είναι πιθανό όμως να έχουν και άλλες ανεπιθύμητες συνέπειες. Μπορεί για παράδειγμα να καταλήξουν να ενισχύουν την εξουσία ενός δικτάτορα επιτρέποντάς του να ασκήσει ακόμη μεγαλύτερο έλεγχο στην εγχώρια οικονομία. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις ίσως να δυσκολευτούν να αντιμετωπίσουν έναν καταιγισμό κυρώσεων, αλλά τα αυταρχικά καθεστώτα και οι κρατικές επιχειρήσεις βρίσκουν συχνά τρόπους να τις παρακάμψουν.

Οι κυρώσεις παρέχουν, επίσης, στους δικτάτορες έναν αξιόπιστο εξωτερικό εχθρό τον οποίο εκείνοι μπορούν εν συνεχεία να κατηγορούν για όλα τα δεινά του λαού. Αντί να πιέσουν τους πολίτες ώστε να ξεσηκωθούν ενάντια στις αυταρχικές ηγεσίες, οι κυρώσεις συχνά εμπνέουν ένα φαινόμενο συσπείρωσης γύρω από τον δικτάτορα.

Κατά τα λοιπά, οι κυρώσεις παρουσιάζονται μεν ως εναλλακτική λύση στον πόλεμο. Αλλά μπορούν επίσης να αποτελέσουν και προάγγελο πολέμου, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση της ιαπωνικής επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ ολίγους μήνες πριν από την οποία οι Αμερικανοί είχαν επιβάλει εμπάργκο πετρελαίου κατά της Ιαπωνίας προχωρώντας παράλληλα και στο πάγωμα ιαπωνικών περιουσιακών στοιχείων.

Στρατηγική εξόδου

Για να μπορέσει να υπάρξει αλλαγή όταν επιβάλλονται κυρώσεις, θα πρέπει, σύμφωνα με τους New York Times, να κοινοποιούνται παράλληλα και τα βήματα που θα πρέπει να γίνουν ή που θα μπορούσαν να γίνουν για την άρση αυτών των κυρώσεων.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να έχουν ένα σαφές σχέδιο για το πώς και το υπό ποιες συνθήκες θα ήταν σκόπιμο να αρθούν αυτές τις κυρώσεις.

Πηγή: the New York Times/Καθημερινή

Ν. Καρατουλιώτης: Σκέψεις και συμπεράσματα από τον Ρωσο – Ουκρανικό πόλεμο.

Από
anixneuseis
-
0

του Νικόλαου Καρατουλιώτη, Υποστράτηγου ε.α.

Εκ των μέχρι τούδε πεπραγμένων επί του πεδίου της μάχης αβίαστα μπορούμε να προβούμε σε ουσιώδη συμπεράσματα μη επιδεχόμενα αμφισβήτησης, βάση της κοινής λογικής αλλά και των βασικών αρχών διεξαγωγής ενός πολέμου με τους ισχύοντες κανόνες χρησιμοποίησης των εμπλεκομένων δυνάμεων.

  1. Οι εμπλεκόμενες δυνάμεις τακτικού στρατού ήσαν αριθμητικά ισοδύναμες περίπου 150.000 με σαφή υπεροχή των Ουκρανικών δυνάμεων εάν υπολογισθεί και η πολιτοφυλακή  ενδεχομένως άνω των 200.000 χιλ– που έχει μακρά παράδοση στην Ουκρανία, από τον ΒΠΠ- καθώς και η μεγάλη προσέλευση ουκρανών εθελοντών. Ο ειτιθέμενος (Ρωσία), δεν έλαβε υπόψη τον κανόνα ότι πρέπει να έχει υπεροχή  3 προς 1.
  2. Εκ της μελέτης του χάρτη επιχειρήσεων διαπιστώνουμε ότι ο επιτιθέμενος δημιούργησε πολλά μέτωπα και ενήργησε επί πολλών κατευθύνσεων , ως παρακάτω :

Α. Λευκορωσία – Κίεβο η οποία και πρέπει να ήταν η κυρία προσπάθεια, εάν ληφθεί υπόψη ο όγκος των στρατευμάτων με τις ατέλειωτες ακινητοποιημένες

φάλαγγες επί της δημοσίας οδού (μέγα ολέθριο σφάλμα).

Β. Ρωσία- Χάρκοβο και από εκεί μάλλον προς Κίεβο προκειμένου να κλείσει η λαβίδα κατάληψης του Κιέβου. Λέω μάλλον προς Κίεβο καθόσον ουδέποτε ολοκληρώθηκε αυτή η προσπάθεια  και ως εκ τούτου μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε, βασιζόμενοι στον στρατιωτικό τρόπο σκέψης και μόνον.

Γ. Ρωσία – Λουχάνσκ και από εκεί προς Ντονμπάς δεν επετεύχθη.

Δ. Κριμαία – Ντονέντσκ . Επετεύχθη μερικώς καθόσον συνάντησε ισχυρά αντίσταση στην Μαριούπολη όπου και καθηλώθηκε.

Ε.  Κριμαία – Οδησσός . Δεν  επετεύχθη καθόσον σκάλωσε στο Μυκολάϊβ όπου συνάντησε σθεναρή αντίσταση.

Παγκόσμια πρωτοτυπία αποφυγής στα στρατιωτικά χρονικά όπου σε ένα πεδίο μάχης παραβιάζεται ο κανόνας της στρατιωτικής αρχής κυρίας και βοηθητικής προσπάθειας, και αντ’ αυτού ορίζονται 5 κατευθύνσεις.

  1. Υπήρξε πρωτοφανής διαρροή πληροφοριών εκ μέρους του επιτιθεμένου με το κωμικοτραγικό της υπόθεσης, η τηλεόραση να ανακοινώνει ακόμη και την ημερομηνία της εισβολής του επιτιθεμένου. Αποτέλεσμα ήταν να χαθεί το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού το οποίο οφείλει να έχει ο επιτιθέμενος.
  2. Στον σχεδιασμό υπολόγισαν ότι οι Ουκρανοί θα τους υποδεχθούν ως απελευθερωτές  και ουσιαστικά θα έκαναν στρατιωτικό περίπατο με την κυβέρνηση Ζελένσκη να έχει αυτομολήσει στο εξωτερικό. Μη λαμβάνοντας υπόψη ότι ο στρατιωτικός οφείλει να σχεδιάζει λαμβάνοντας υπόψη του το δυσμενέστερο σενάριο.
  3. Η Ρωσία υποτίμησε τον αντίπαλο με αποτέλεσμα να επαναπαυθεί στην ανωτερότητα της ισχύος πυρός της και να υποστεί ισχυρό πλήγμα το ναυτικό της με την βύθιση της ναυαρχίδας η οποία επιχειρούσε με τα ραντάρ σε αναμονή και τα αντιαεροπορικά της κλειστά…….

Εν ολίγοις διαπιστώνουμε ότι ο πόλεμος αστραπή που ευαγγελίζονταν οι ρώσοι, μετατράπηκε στο πεδίο της μάχης σε μια αποτυχημένη πολεμική επιχείρηση με καθηλωμένες φάλαγγες επί των δημοσίων οδών στερώντας ισχύ πυρός και πόρους από το πεδίο σύγκρουσης. Οι στρατιωτικοί ελιγμοί και η πρωτοβουλία των Διοικήσεων ανύπαρκτοι , κάνοντας τα κόκκαλα μεγάλων στρατηλατών να τρίζουν. Η στασιμότητα των μηχανοκίνητων σχηματισμών κατά μήκος των οδών χαρακτηριστική, παραβλέποντας την βασική αρχή πυρ και κίνηση.

Στη συνέχεια η Ρωσία προέβη  σε μία  ανακοίνωση ότι, αφού επέτυχε τους αντικειμενικούς σκοπούς τώρα περνά στην επόμενη φάση ανασυντάσσοντας τις δυνάμεις της προκειμένου να προχωρήσει στην επόμενη φάση που  αφορά την κατάληψη του Ντονμπάς.

Η ανακοίνωση αυτή πέρα από του ότι αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία όπου ο επιτιθέμενος ανακοινώνει δημόσια τον επόμενο στόχο του, δημιουργεί πληθώρα ερωτημάτων σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο. Στο Ντονμπάς μπορούσε να επιτύχει μια πολιτική λύση χωρίς να χρειαζόταν όλος  αυτός ο πόλεμος. Η όλη αυτή πολυδάπανη και αιματηρή κινητοποίηση προς τι; Προκειμένου να σταθμεύσουν τα στρατεύματα της στα περίχωρα του Κιέβου; Λες και ήταν ανάγκη να πραγματοποιήσουν στρατιωτικό περίπατο σε μια ξένη χώρα φέρνοντας την αντιμέτωπη με την Δύση;

Απλά η ανακοίνωση προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα και να πείσει το εσωτερικό της ακροατήριο ότι όλα έχουν καλώς.

Επιτρέψτε μου να υποθέσω ότι το σχέδιο που εφαρμόστηκε είναι αδύνατον να σχεδιάσθηκε από τον ΓΕΕΘΑ της Ρωσίας Βαλερί Γερασίμοφ  ο οποίος είναι θαυμαστής του κεραυνοβόλου πολέμου (από το γερμανικό Μπλίτσκρινγκ Blitzkrieg,  είναι μια πολεμική τακτική την οποία επινόησε και εφάρμοσε ο Γερμανός στρατηγός Φον Γκουτέριαν κατά την διάρκεια του Β΄ΠΠ). Εξάλλου οι ικανότητες του Γερασίμοφ είναι δεδομένες και το απέδειξε από 2012 όπου ανέλαβε τα καθήκοντα του (Συρία αλλά και την προσάρτηση της Κριμαίας χωρίς να χυθεί αίμα). Το ποιο πιθανό είναι να έχει επέμβει κάποιος ανώτερος του (ενδεχομένως ο Πούτιν; ) κάτι ανάλογο έκανε και ο Χίτλερ ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις ανέτρεπε τα σχέδια των στρατηγών του, με ολέθριο αποτέλεσμα.

Ο κατακερματισμός των δυνάμεων του Ρωσικού στρατού και η εμπλοκή του σε πέντε κατευθύνσεις χωρίς να έχει τις απαιτούμενες αναλογίες είναι η βασική αιτία της αποτυχίας και μου θυμίζει στρατηγική τακτική καφενείου όπου οι θαμώνες φωνασκούν και απαιτούν  «επίθεση προς πάσα κατεύθυνση» .

Ο πόλεμος εκτός από τα δεινά που κουβαλά δεν παύει να είναι τέχνη και μάλιστα πολύ υψηλού επιπέδου. Οι ελιγμοί στο πεδίο της μάχης και οι υπερκεράσεις είναι μαγεία συγχρονισμού και υψηλού επιπέδου στρατηγικής. Στον συγκεκριμένο πόλεμο αν και το σύνολο των ρωσικών δυνάμεων ήταν μηχανοκίνητα και  τεθωρακισμένα, δεν είδαμε τίποτε από την ταχύτητα του Φον Γκουτέριαν, ούτε από τους ελιγμούς του Ρόμελ, ούτε από την ορμή του Πάτον, αλλά ούτε και από λεπτομερή συντονισμό του Μονάδων του Νταγιάν. Το μόνο που είδαμε ήταν  μία στασιμότητα με αργοκίνητα τμήματα τα οποία στην καλύτερη περίπτωση κυριολεκτικά σερνόντουσαν  ενώ στην χειρότερη ήταν σταθμευμένα για μεγάλο χρονικό διάστημα επί των λεωφόρων (ότι το χειρότερο).

Και ότι απέτυχαν οι ρωσικές δυνάμεις σε επίπεδο σχεδιασμού αλλά και υλοποίησης, προσπάθησαν να το επιτύχουν με την ισχύ πυρός βομβαρδίζοντας και ισοπεδώνοντας ολόκληρες πόλεις (Μαριοόυπολη )κλπ, εκ του ασφαλούς με την ισχύ του πυροβολικού και πυραύλων τρομακτικής ισχύος και τεχνολογίας.

Ανεξαρτήτως αποτελέσματος ο παραπάνω πόλεμος θα διδάσκεται σε όλες τις στρατιωτικές ακαδημίες, ως πόλεμος προς αποφυγήν λαθών τα οποία συντελέσθηκαν τόσο στο σχεδιασμό, όσο και στην υλοποίηση του, με κορυφαίο λάθος την αδράνεια των διοικήσεων επί του πεδίου της μάχης και την πολυμέτωπη διάσπαση των δυνάμεων του επί πολλών κατευθύνσεων.

Κοζάνη 21/4/2022

Καρατουλιώτης Νίκος Υποστράτηγος ΕΑ.

 

 

 

 

 

Ιλιγγιώδη κέρδη καταγράφουν οι τράπεζες στην Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Τετραπλασιάστηκαν το α΄ δίμηνο του έτους – Αιτία η πολιτική χαμηλών επιτοκίων

Η εκτόξευση της κερδοφορίας των τουρκικών τραπεζών αντανακλάται και στην πορεία των μετοχών τους, καθώς στη διάρκεια του περασμένου μήνα ο δείκτης που παρακολουθεί τις τράπεζες σημείωσε άνοδο άνω του 25%.

Διαστημική εκτόξευση σημειώνει η κερδοφορία των τουρκικών τραπεζών χάρη στην ανορθόδοξη πολιτική των χαμηλών επιτοκίων που προωθεί ο Τούρκος πρόεδρος παρά τον ιλιγγιώδη πληθωρισμό της γειτονικής χώρας. Οι εισηγμένες τράπεζες της Τουρκίας, Akbank TAS, Turkiye Garanti Bankasi AS, Yapi Kredit Bankasi AS και Turkiye Is Bankasi AS, εκτιμάται πως έχουν δει τα έσοδά τους να τριπλασιάζονται ή και να τετραπλασιάζονται μέσα στο πρώτο τρίμηνο του έτους. Σε ό,τι αφορά τις μεγάλες κρατικές τράπεζες της Τουρκίας, Turkiye Vakiflar Bankasi και Turkiye Halk Bankasi AS, αναμένεται πως για το πρώτο τρίμηνο του έτους θα παρουσιάσουν ιλιγγιώδη αύξηση κερδών 380% και 3.000% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του περασμένου έτους. Επίσημα στοιχεία φέρουν τα κέρδη των τουρκικών τραπεζών να έχουν συνολικά τετραπλασιαστεί φθάνοντας στα 39 δισ. τουρκικές λίρες, ποσό αντίστοιχο των 2,7 δισ. δολαρίων, μέσα στους πρώτους δύο μήνες του έτους.

Πρόκειται για μια ίσως απροσδόκητη συνέπεια του πειράματος νομισματικής πολιτικής που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Τουρκία με τις αλλεπάλληλες μειώσεις επιτοκίων, όταν ο πληθωρισμός βρίσκεται με επίσημα στοιχεία πάνω από το 60%. Μέσα στους τελευταίους περίπου οκτώ μήνες η Τράπεζα της Τουρκίας έχει προχωρήσει σε τρεις μειώσεις των επιτοκίων οδηγώντας τα στο 14%, στο οποίο βρίσκονται σήμερα, από το 19%, στο οποίο βρίσκονταν εδώ και ένα χρόνο. Η πολιτική αυτή του Τούρκου προέδρου, που επικαλούμενος το Κοράνι δηλώνει ορκισμένος εχθρός των επιτοκίων, προσφέρει μεγάλες ευκαιρίες στις τράπεζες της χώρας. Τους δίνει τη δυνατότητα να χορηγούν πιστώσεις σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά, αλλά με υψηλά επιτόκια, ενώ οι ίδιες δανείζονται με χαμηλά επιτόκια. Τη διαδικασία αυτή συνεπικουρεί και ο δυσθεώρητος πληθωρισμός καθώς αυξάνει τα κέρδη των τραπεζών αφενός από τις προμήθειές τους σε διάφορες εντολές και αφετέρου από τα ομόλογα που είναι συνδεδεμένα με τις αυξήσεις των τιμών καταναλωτή.

Οι μεγάλες κρατικές τράπεζες αναμένεται πως για το α΄ τρίμηνο θα παρουσιάσουν αύξηση κερδών έως και 3.000% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2021.

Η θορυβώδης είδηση για την κερδοφορία των τραπεζών αναμένεται την επόμενη εβδομάδα, δεδομένου ότι η περίοδος ανακοινώσεων αποτελεσμάτων αρχίζει στις 27 Απριλίου με την Akbank και θα ακολουθήσουν οι Garanti Bank και Yapi Kredi. Σύμφωνα με τον Τσιχάν Σαράογλου, αναλυτή τραπεζικών της HSBC Holdings, «τα κέρδη των τραπεζών θα σημειώσουν αύξηση 150% κατά μέσον όρο το 2022». Ο ίδιος υπογραμμίζει πως θα συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή μια καταβαράθρωση της κερδοφορίας των τραπεζών, αν η Τράπεζα της Τουρκίας επιχειρούσε να δαμάσει τον πληθωρισμό αυξάνοντας τα επιτόκια στον βαθμό που υπαγορεύει αυτός.

Η εκτόξευση της κερδοφορίας των τουρκικών τραπεζών αντανακλάται και στην πορεία των μετοχών τους, καθώς στη διάρκεια του περασμένου μήνα ο δείκτης που παρακολουθεί τις τράπεζες σημείωσε άνοδο άνω του 25%. Στο ίδιο χρονικό διάστημα ο δείκτης που παρακολουθεί τις μετοχές των τουρκικών βιομηχανιών σημείωσε άνοδο 14%. Σύμφωνα, πάντως, με τον Τομάζ Νέτζελ, οικονομικό αναλυτή της Bloomberg Intelligence, δεν αναμένεται να συνεχιστεί περαιτέρω το ράλι που σημειώνουν οι τραπεζικές μετοχές χάρη στα κέρδη-ρεκόρ των τραπεζών. Οπως τονίζει, αυτή η θεαματική άνοδος των τραπεζικών μετοχών υποδηλώνει πως η αγορά έχει ήδη προεξοφλήσει την αύξηση της κερδοφορίας των τουρκικών τραπεζών. Επιπλέον υπογραμμίζει πως για τους επενδυτές, που επέστρεψαν στην Τουρκία και στους τίτλους της στις αρχές Απριλίου, θα είναι καθοριστικό το κατά πόσον θα εφαρμόσει η Τουρκία πολιτική ανάσχεσης του πληθωρισμού.

Πηγή: Bloomberg/Καθημερινή

Καταστρέφονται μυστηριωδώς η μια μετά την άλλη οι μεγαλύτερες μονάδες παραγωγής τροφίμων στις ΗΠΑ

Από
pcuser
-
0
56

Έχουν χαθεί πάνω από 20 εργοστάσια επεξεργασίας τροφίμων

Ενός κακού μύρια έπονται λένε. Ο κορωνοϊός φαίνεται ότι ήταν μόνο η αρχή καθώς πλέον περίεργα περιστατικά συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο με τις απώλειες τροφίμων ακόμα και στις ίδιες τις ΗΠΑ να παίρνουν πλέον μορφή χιονοστιβάδας.

Τα περιστατικά χαρακτηρίζονται περίεργα καθώς μιλάμε πλέον για απώλειες που αγγίζουν το 11% της επεξεργασίας του βόειου κρέατος και η επανεμφάνιση της γρίπης των πτηνών που οδήγησε σε εκατομμύρια θανατώσεις πουλερικών.

Έτσι εν έτι 2022 είναι πλέον γεγονός ότι κλονίζεται η ίδια η επισιτιστική επισφάλεια και μάλιστα όχι μόνο λόγω του πολέμου στην Ουκρανία αλλά και λόγω αυτών των ανεξήγητων φαινομένων  στις ίδιες τις ΗΠΑ και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τις προεκτάσεις που μπορεί να έχουν τόσο στο εσωτερικό τη χώρας αλλά και ολόκληρου του πλανήτη.

Έτσι το τελευταίο χρονικό διάστημα στις ΗΠΑ πολλές μονάδες επεξεργασίας τροφίμων έχουν καταστραφεί. Είτε καίγονται, είτε ανατινάσσονται σε όλη τη χώρα με τις απώλειές που έχουν γίνει γνωστές μέχρι στιγμής να είναι 20 εργοστάσια! Αυτά συμβαίνουν τους τελευταίους έξι μήνες ενώ το πιο περίεργο είναι ότι την τελευταία περίοδο έχουν ενταθεί

Τα αμερικανικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι μια σειρά από εργοστάσια επεξεργασίας τροφίμων πυρπολήθηκαν σε ολόκληρη την χώρα τους τελευταίους έξι μήνες εν μέσω ραγδαίας αύξησης των τιμών των τροφίμων και του ιστορικού πληθωρισμού.

Τα δημοσιεύματα είναι χαρακτηριστικά των όσων έχουν γίνει και με τις επιπτώσεις να είναι πλέον ανυπολόγιστες:

 

Στις 11 Αυγούστου 2021, το εργοστάσιο επεξεργασίας κρέατος της Tyson Foods Inc TSN.N στο Κάνσας έπιασε φωτιά προκαλώντας σημαντικές ζημιές. Στη συνέχεια, το εργοστάσιο έκλεισε επ’ αόριστον παρά το γεγονός ότι παρείχε περίπου το 6% του βοείου κρέατος της αλυσίδας εφοδιασμού των ΗΠΑ. Οι αναλυτές είχαν προειδοποιήσει ότι το κλείσιμο της εγκατάστασης θα επηρέαζε καταστροφικά τις τιμές της αγοράς σε εθνικό επίπεδο.

Μέρες αργότερα, στις 23 Αυγούστου, η Patak Meat Products, μια εταιρεία επεξεργασίας κρέατος στην κομητεία Cobb της Τζόρτζια πυρπολήθηκε. Το προσωρινό κλείσιμο της εγκατάστασης, μιας οικογενειακής επιχείρησης είχε ελάχιστο αντίκτυπο στην εθνική αλυσίδα εφοδιασμού τροφίμων.

Στις 13 Σεπτεμβρίου, ένα τρίτο εργοστάσιο τροφίμων πυρπολήθηκε. Το εργοστάσιο παραγωγής βοείου κρέατος JBS στο Grand Island της Νεμπράσκα, το οποίο επεξεργάζεται το 5 τοις εκατό του βοείου κρέατος της χώρας, φέρεται να φλεγόταν για σχεδόν 15 ώρες. Οι πυροσβέστες κατέφυγαν στη χρήση εναέριων συσκευών και τριών εταιρειών μηχανών για να απομονώσουν τη φωτιά.

Στις 22 Φεβρουαρίου, το εργοστάσιο επεξεργασίας τροφίμων της Shearer στο Hermiston του Όρεγκον, το οποίο προμηθεύει μεγάλο μέρος των δυτικών Ηνωμένων Πολιτειών με πατατάκια, κάηκε.

 

Στις 16 Μαρτίου, εγκατάσταση Walmart στην Ινδιανάπολη της Ιντιάνα πυρπολήθηκε. Η Εθνική Ομάδα Αντίδρασης του Γραφείου Αλκοόλ, Καπνού, Πυροβόλων Όπλων και Εκρηκτικών φέρεται να ερευνά την αιτία και την προέλευση της πυρκαγιάς.

Στις 11 Απριλίου, μια πυρκαγιά κατέστρεψε το East Conway Beef & Pork. Μόλις δύο αγελάδες σκοτώθηκαν. Οι πυροσβέστες πέρασαν 16 ώρες για να σβήσουν τις φλόγες στα ερείπια, αναφέρει η Conway Daily Sun.

Στις 13 Απριλίου, μια τεράστια πυρκαγιά στο Talyor Farms Processing Facility στη Σαλίνα της Καλιφόρνια άναψε, καίγοντας σχεδόν το 85 τοις εκατό του κτιρίου των 225.000 τετραγωνικών ποδιών. Η γεωργική εταιρεία της Καλιφόρνια προμηθεύει κιτ σαλάτας σε παντοπωλεία σε όλη τη χώρα.

 

Στις 15 Απριλίου, η κινεζική εταιρεία παραγωγής χοιρινού κρέατος, Smithfield Foods, έκλεισε τις δραστηριότητές της στη Νότια Ντακότα. Ο Κινέζος δισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης του εργοστασίου Wan Long, ισχυρίστηκε ότι η εγκατάσταση στις ΗΠΑ δικαιολογεί το κλείσιμο εν μέσω των απειλών που παρουσιάζει ο COVID-19.

 

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, στις 19 Απριλίου, μια πυρκαγιά κατέστρεψε τα κεντρικά γραφεία της Azure Standard, του κύριου προμηθευτή βιολογικών και υγιεινών τροφίμων της χώρας. Η αιτία της πυρκαγιάς παραμένει αδιευκρίνιστη.

 

https://www.pronews.gr/kosmos/katastrefontai-mystiriodos-i-mia-meta-tin-alli-oi-megalyteres-monades-paragogis-trofimon-stis-ipa/

Προεδρική εκλογή στη Γαλλία: Νίκη της φασιστικής δεξιάς και πιθανή ήττα της ΛεΠέν.

Από
anixneuseis
-
0

 

Του Γιάννη Ζωγράφου*

Η πιθανότητα επανεκλογής του Εμμανουέλ Μακρόν στην Προεδρία της Γαλλίας και η συνεπαγόμενη δεύτερη ήττα της Μαρίν ΛεΠέν αποτελούν αναμενόμενη εξέλιξη, η οποία έχει ως συνέπεια την «κανονικοποίηση» της φασιστικής δεξιάς, της οποίας ο δρόμος προς την εξουσία ολοένα και μικραίνει.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της Κυριακής -δύσκολο να ανατραπούν οι προβλέψεις των δημοσκοπήσεων για νίκη του Μακρόν- η Γαλλία εισέρχεται στη φάση της πλήρους απομυθοποίησης της ακραίας και φασιστικής δεξιάς.

Στον πρώτο γύρο, οι εκπρόσωποι της φασιστικής δεξιάς συγκέντρωσαν το ένα τρίτο των ψήφων. Στο δεύτερο γύρο της ερχόμενης Κυριακής η Μαρίν ΛεΠέν αναμένεται να ξεπεράσει το 40% -ενδεχομένως να ξεπεράσει και το 45%- ποσοστό υψηλότερο της προεδρικής εκλογής του 2017, όπου ήταν και πάλι αντιμέτωπη με τον Μακρόν. Σημειώστε όταν το 2002 ο Ζαν-Μαρί ΛεΠέν -πατέρας της Μαρίν- έκανε την έκπληξη και υποσκέλισε τον αξιοπρεπή όσο και τραγικό σοσιαλιστή υποψήφιο Λιονέλ Ζοσπέν για να περάσει στο δεύτερο γύρο και να αντιμετωπίσει τον Ζακ Σιράκ. Συγκέντρωσε μόλις 18% των ψήφων έναντι 82% του αντιπάλου του.

Σημαντικό είναι ότι το ένα τρίτο των ψηφοφόρων του αριστερού λαϊκιστή Ζαν-Λυκ Μελανσόν -έχασε για μία μόλις ποσοστιαία μονάδα τη δεύτερη θέση από την ΛεΠέν- πηγαίνει στην υποψήφια του Εθνικού Μετώπου/Εθνική Συσπείρωση. (Μπορεί να θέλησε να εξωραΐσει το κόμμα του πατέρα της αλλάζοντας και το όνομα, αλλά η ουσία του προγράμματος και των θέσεων του είναι ακριβώς η ίδια). Επιπλέον ένας στους πέντε ψηφοφόρους της υποψηφίας της δημοκρατικής δεξιάς Βαλερί Πεκρές πάει στην ΛεΠέν. Είναι χαρακτηριστικό το σχόλιο ψηφοφόρου της ΛεΠέν ότι η ψήφος υπέρ της σημαίνει εκπλήρωση επιθυμίας για αλλαγή στην πολιτική ζωή της χώρας. Αλλαγή προς τί;

Η οικειοποίηση από την ΛεΠεν πολλών θέσεων της αριστεράς βοηθούν στην ευρύτερη αποδοχή της από τους ψηφοφόρους οι οποίοι έχουν πλέον συνηθίσει την ύπαρξη και παρουσίας της στην πολιτικής σκηνή έχοντας μάλιστα αποδαιμονοποιήσει τις ακροδεξιές ρατσιστικές θέσεις της. Στο τελευταίο ημίωρο της τηλεοπτικής συζήτησης Μακρόν-ΛεΠέν αποκαλύφθηκε εκ νέου το φανατικό και ρατσιστικό της πρόσωπο.

Ένα βήμα πιο κοντά στην εξουσία

Είναι πλέον σαφές ότι η ευρύτερη αποδοχή της άκρας δεξιάς που συνδέεται με την ουσιαστική διάλυση των κομμάτων της παραδοσιακής δεξιάς και των σοσιαλιστών θα μπορούσαν να οδηγήσουν τον επόμενο υποψήφιο της άκρας δεξιάς στον προεδρικό θώκο. Θεωρείται πολύ πιθανή η παραίτηση της Μαρίν ΛεΠέν, αν αποτύχει για δεύτερη φορά την Κυριακή. Όμως καιροφυλακτούν ο Ερικ Ζεμούρ, αλλά κυρίως η ανεψιά της και εγγονή του «πατριάρχη» Ζαν-Μαρί ΛεΠέν, η Μαριόν Μαρεσάλ-ΛεΠέν, η οποία στις αρχές Μαρτίου εγκατέλειψε τη θεία της και υποστήριξε τον Ζεμούρ. Τόσο η Μαριόν όσο και ο Ζεμούρ έχουν ανοιχτά ξενοφοβικές και ρατσιστικές θέσεις και δεν επιχειρούν να τις κρύψουν, στο πλαίσιο μιας κάποιας πολιτικής ορθότητας.

Το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα στην εκλογή βουλευτών περιορίζει τις δυνατότητες σοβαρής εκπροσώπησης της άκρας δεξιάς στο Κοινοβούλιο, σε αντίθεση με την εκπροσώπηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου ισχύει η απλή αναλογική. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους, καθώς στη γαλλική Βουλή το κόμμα της ΛεΠέν έχει 8 στους 577 βουλευτές και 19 στους 79 ευρωβουλευτές. Επιπλέον, στις τοπικές εκλογές δεν καταφέρνει να εκλέξει περιφερειάρχη, παρά τα υψηλά ποσοστό που συγκεντρώνει σε ορισμένες περιφέρειες στον πρώτο γύρο. Χαρακτηριστική περίπτωση η εκλογή του περιφερειάρχη στη περιφέρεια Προβανς-Αλπ-Κοτ-ντ’Αζύρ, όταν χρειάσθηκε ένας ευρύτατος συνασπισμός κομμάτων για να ηττηθεί η Μαριόν Μαρεσάλ-ΛεΠέν  στο δεύτερο γύρο. Είναι λοιπόν κατανοητή η εμμονή της ΛεΠέν υπέρ της απλής αναλογικής και ίσως είναι η μόνη θέση που θα μπορούσε να γίνει ευρύτερα αποδεκτή και να αποδεχθεί επωφελής για τη λειτουργία της δημοκρατίας, η βελτίωση της οποίας θα περιορίσει δραστικά την επιρροή των αντιδημοκρατικών κομμάτων, όπως αυτό της ΛεΠέν.

Η παρουσία των ΛεΠέν στις 8 από τις 10 προεδρικές εκλογές της 5ης γαλλικής Δημοκρατίας, που ίδρυσε ο στρατηγός Ντε Γκώλ το 1958, συμβάλλει στην «κανονικοποίηση» της άκρας δεξιάς στο πολιτικό περιβάλλον και οι ψηφοφόροι έχουν πλέον απαλλαγεί από το κόμπλεξ και το δισταγμό να υποστηρίξουν και να εκφραστούν ανοιχτά, πλέον, υπέρ της άκρας δεξιάς και τις θέσεις.

Είναι προφανές επίσης ότι το ακραία πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα -λίγο καλύτερο από το βρετανικό-  αποτρέπει κάθε δυνατότητα πολιτικής διαβούλευσης ή διαπραγμάτευσης μεταξύ των κομμάτων, πολλώ δε μάλλον το σχηματισμό συμμαχικών κυβερνήσεων. Δεν υφίσταται πλέον η μόνη εκδοχή πολιτικής συνύπαρξης διαφορετικών πολιτικών θέσεων του παρελθόντος όταν το κόμμα από το οποίο προέρχεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει την πλειοψηφία στη Βουλή, οπότε ο Πρόεδρος είναι υποχρεωμένος να ορίσει πρωθυπουργό και μέλη του υπουργικού συμβουλίου από το πλειοψηφούν κόμμα. Τότε η θητεία του ΠτΔ ήταν επταετής και δεν συνέπιπτε χρονικά με τις βουλευτικές εκλογές, όπως συμβαίνει σήμερα.  Η κατάσταση αυτή αποκαλείτο «συγκατοίκηση». Όμως, η συνταγματική εξουσία του ΠτΔ είναι τέτοια που περιόριζε σημαντικά τη δυνατότητα παρέμβασης του πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του στην εξωτερική πολιτική και στο τομέα της άμυνας. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Γαλλίας είναι ισχυρότερος σε εξουσίες και από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Σε  περιόδους «συγκατοίκησης» συνέβαινε και το παράδοξο στη διάσκεψη κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης -το λεγόμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο- μετέχουν ο ΠτΔ και ο πρωθυπουργός, ενώ κανονικά παίρνει μέρος μόνον ο ΠτΔ.

————

*Ο Γιάννης Ζωγράφος είναι δημοσιογράφος με 40ετή εμπειρία στην ευρωπαϊκή πολιτική. Για μια 20ετία διετέλεσε, επίσης, διοικητικό πολιτικό στέλεχος του Ε.Κ.

ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΔΙΑΒΗΜΑ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΕΣΤΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ “ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ”

Από
anixneuseis
-
0
Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να κάνει διάβημα στις χώρες των οποίων οι Ακόλουθοι Άμυνας, ή Ναυτικοί Ακόλουθοι παρέστησαν στην τελική φάση της Άσκησης “Γαλάζια Πατρίδα”.
Τα στοιχεία της άσκησης και την στρατιωτική της ανάλυση κάνει σε άρθρο του που θα δημοσιευθεί αύριο ο Συνταγματάρχης ε.α. και γεωπολιτικός αναλυτής Σάββας Καλεντερίδης.
Γιατί πρέπει να γίνει διάβημα;
1.-Στην τελική φάση μαζί με τους ακόλουθους άμυνας των χωρών προς τις οποίες πρέπει να υπάρξει διαμαρτυρία, συμμετείχε και εκπρόσωπος του ψευδοκράτους.
2.-Ο χαρακτήρας της άσκησης είναι επιθετικός κατά της Ελλάδας. Αποβλέπει στον εγκλωβισμό των ελληνικών νησιών ανατολικά του 25ου μεσημβρινού ο οποίος διχοτομεί το Αιγαίο.
3.-Μέρος της άσκησης ήταν προσομοίωση κατάληψης ελληνικού νησιού. Στην τελική φάση της άσκησης, που έγινε στη Μαρμαρίδα, εξετάστηκε κατάληψη μικρονησίδας από βατραχανθρώπους και από αεροκίνητα και αερομεταφερόμενα τμήματα.
4.-Ειδικά για τον εγκλωβισμο των νησιών ο πρωτεργάτης του τουρκολυβικου μνημονίου ναύαρχος Τζιχατ Γιαγτζι έχει δημόσια αναφέρθει (cnnturk) στην πιθανοτητα ναυτικου αποκλεισμού νησιών σε περίπτωση μη αποστρατρατικοποίησης.
5.-Στην τελική φάση της άσκησης, που έγινε στην Μαραμαρίδα, την 21η Απριλίου, συμμετείχαν ως παρατηρητές Ακόλουθοι Άμυνας ή Ναυτικοί Ακόλουθοι από τα εξής κράτη:
ΗΠΑ, Αυστραλία, Αζερμπαϊτζάν, Τσεχία, Φιλιππίνες, Γεωργία, Ιράν, Ιαπωνία, ABD, Νότιος Κορέα, Λετονία, Μεξικό, Πακιστάν, Σενεγάλη και Νιγηρία. Συμμετείχε επίσης και ο «Ακόλουθος Άμυνας» του ψευδοκράτους, κάτι που συνιστά ενός είδους αναγνώριση από το «παράθυρο» του ψευδοκράτους από τις χώρες που συμμετείχαν με παρατηρητή στην εν λόγω επιθετική άσκηση.

Απογοήτευση Τούρκων για την έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Ελλάδα

Από
pcuser
-
0

 

Το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών δημοσίευσε την Έκθεση Πρακτικών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για το 2021.

Στην ελληνική ενότητα της έκθεσης, η οποία εξετάζει την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο ανά χώρα, ενώ τα ζητήματα που σχετίζονται με την τουρκική κοινωνία της Δυτικής Θράκης παρουσιάζονταν με τον τίτλο «μέλη εθνικών/φυλετικών/εθνικών μειονοτικών ομάδων, αυτός ο τίτλος έχει διαγραφεί στη φετινή έκθεση.

Τα προβλήματα που σχετίζονται με την τουρκική κοινωνία της Δυτικής Θράκης είναι πιο περιορισμένα σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια, αναφέρουν τουρκικά δημοσιεύματα.

Διαγράφηκε ο τίτλος των μειονοτήτων

«Είναι μεγάλη απογοήτευση το γεγονός ότι στη φετινή έκθεση διαγράφηκε ο τίτλος των μελών εθνικών/φυλετικών/εθνικών μειονοτήτων και τα προβλήματα των Τούρκων της Δυτικής Θράκης καλύφθηκαν με λίγες μόνο προτάσεις στους τομείς της εκπαίδευσης, του συλλόγου και οι εξουσίες της σαρία των μουφτήδων», δήλωσε ο  Χαλίτ Χαμπίπ Ογκλού, πρόεδρος της «Ευρωπαϊκής τουρκικής ομοσπονδίας δυτικής Θράκης (ABTTF).

Στην 36σέλιδη έκθεση για την Ελλάδα, η δομή της άλλαξε σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη. Η φετινή έκθεση δεν εξετάζει τα προβλήματα στους τομείς του αυτοπροσδιορισμού, της δημογραφικής δομής και πληθυσμού, της εκπαίδευσης και της θρησκείας της τουρκικής κοινωνίας της Δυτικής Θράκης, χρησιμοποιώντας τον ορισμό της «μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη».

Χρησιμοποιείται ο όρος «Μουσουλμανική Μειονότητα»

Με την χρησιμοποίηση του όρου της  «μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη» στην επικεφαλίδα εκπαίδευση, σημειώνεται ότι ορισμένα μέλη της Μειονότητας παραπονέθηκαν για την κακή ποιότητα των μειονοτικών σχολείων, συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης δίγλωσσων σχολείων δευτεροβάθμιας και γυμνασίου.

Από την άλλη πλευρά, όπως αναφέρεται στην περσινή έκθεση, δεν γίνεται λόγος για κλείσιμο δημοτικών σχολείων που ανήκουν στην τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης εξαιτίας του χαμηλού αριθμού μαθητών και της ραγδαίας μείωσης του αριθμού των δημοτικών σχολείων. Επιπλέον, η έλλειψη δίγλωσσων τουρκικών παιδικών σταθμών στην περιοχή δεν περιλαμβάνεται στην έκθεση φέτος.

«Θα προβούμε σε έγγραφη κριτική»

«Ως ABTTF, θα μεταφέρουμε την κριτική μας για το περιεχόμενο της έκθεσης για την Ελλάδα στις αρχές των ΗΠΑ. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, θα ετοιμάσουμε μια έκθεση στην οποία θα συζητήσουμε λεπτομερώς τα προβλήματα των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων της τουρκικής κοινωνίας της Δυτικής Θράκης και θα προωθήσουμε την έκθεσή μας στις αρμόδιες αρχές των ΗΠΑ», δήλωσε  ο Χαλίτ Χαμπίπ Ογκλού.

balkangunlugu.com.tr

https://www.echedoros-a.gr

Νίκολα Ντιμιτρόφ: Ο πρόεδρος της Βουλγαρίας μας βλέπει όπως ο Πούτιν την Ουκρανία

Από
pcuser
-
1

 

Το να μιλάς για την ταυτότητα ενός άλλου και όχι για την ταυτότητα άλλου λαού, είναι αναιδές, αγενές και άσεμνο, γράφει σε ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Νίκολα Ντιμιτρόφ.

Η τοποθέτησή του ήρθε μετά τη δήλωση του Βούλγαρου προέδρου Ρούμεν Ράντεφ, ο οποίος είπε ότι η ‘μακεδονική’ ταυτότητα είναι πλαστογραφία της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

«Το ζήτημα της ταυτότητας στο διεθνές δίκαιο είναι ένα εσωτερικό ζήτημα. Αυτό το θέμα μπορεί να απαντηθεί μόνο από τα άτομα στα οποία αναφέρεται η ερώτηση και  από κανέναν άλλο.

«Το να ισχυρίζεται κανείς ότι η ταυτότητα κάποιου είναι τεχνητή, είναι πλαστή, είναι αναλφάβητος», απάντησε ο Ντιμιτρόφ στην ανακοίνωσή του.

Ακόμη, ο πρώην υπουργός εξηγεί ότι όλα τα έθνη στον κόσμο είναι κοινωνικά δημιουργήματα, κοινωνικά κατασκευάσματα.

«Το αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου και πολύπλοκου συνόλου ιστορικών γεγονότων και διαδικασιών. Επειδή δεν πρόκειται για γονίδια, πρόκειται για μια αίσθηση κοινότητας», έγραψε ο Ντιμιτρόφ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η δήλωση ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι πλαστοί είναι προσβολή και ρητορική μίσους.

«Το γεγονός ότι αυτή η δήλωση προέρχεται από την κρατική ηγεσία στη Σόφια είναι κορυφαίο σκάνδαλο. Η δήλωση είναι προφανώς αντι-‘μακεδονική’ και εχθρική. Για να μιλήσουμε για κάποια αντιβουλγαρική πολιτική στη χώρα μας, πρέπει να μιλήσουμε για τους Βούλγαρους. Δεν έχουμε κανένα αίτημα από τη Βουλγαρία, παρά μόνο να μας σεβαστεί. Αυτό αφορά εμάς, είμαστε το αντικείμενο της δήλωσης, όπως είμαστε και το αντικείμενο της αντιευρωπαϊκής διαμάχης.

Ασχολείται με τη μακεδονική ταυτότητα, αποκαλώντας την πλαστογραφία της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Αυτή είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη αφήγηση, αδιανόητη σε μια δημοκρατική Ευρώπη. Δυστυχώς, πανομοιότυπη με την αφήγηση του Πούτιν στη γειτονική Ουκρανία», έγραψε ο Ντιμιτρόφ.

makfax.com.mk

https://www.echedoros-a.gr

«Η Βρετανία έστειλε ειδικούς στη δολιοφθορά κοντά στο Λβιβ»

Από
pcuser
-
0

 

Τουλάχιστον δύο ομάδες περίπου 20 ειδικών σε σαμποτάζ και ανταρτοπόλεμο από την Ειδική Αεροπορική Υπηρεσία της Μεγάλης Βρετανίας (Special Air Service – SAS) εγκαταλείφθηκαν στην περιοχή Λβιβ – στη θέση της αεροπορικής ταξιαρχίας της στρατιωτικής αεροπορίας των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας, δήλωσε στο RIA Novosti Ρώσος αστυνομικός, επικαλούμενος πληροφορίες που έλαβε από πηγές του Ουκρανικού Στρατού.

«Σύμφωνα με πληροφορίες που ελήφθησαν από πηγές στις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας, τουλάχιστον δύο ομάδες στρατιωτών αναπτύχθηκαν στον οικισμό Μπρόντι, στην περιοχή Λβιβ, στην περιοχή της 16ης χωριστής ταξιαρχίας της στρατιωτικής αεροπορίας των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας από την πόλη Χέρεφορντ στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου βρίσκεται η έδρα της SAS.  Η σύνθεση κάθε ομάδας περιλαμβάνει  8-10 άτομα», είπε η πηγή.

Διευκρίνισε ότι πρόκειται για ειδικούς στον τομέα των σαμποτάζ και των κομματικών δραστηριοτήτων, καθώς και στον τομέα της στρατολόγησης και εκπαίδευσης πρακτόρων για κατασκοπεία σε εχθρικό έδαφος.

Οι ομάδες αυτές θεωρούνται από τις πιο εξειδικευμένες στον κόσμο στον τομέα της οργάνωσης πραξικοπημάτων, μαζικών συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας, δολοφονιών επί πληρωμή πολιτικών προσώπων, στρατολόγησης πρακτόρων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βρίσκονται σε υψηλότερα κλιμάκια εξουσίας και προετοιμάζουν τρομοκρατικές επιθέσεις.

«Δεν πρόκειται για συνηθισμένες ειδικές δυνάμεις, αυτοί είναι διανοούμενοι, σε κάθε ομάδα υπάρχει πάντα ένας ιδεολόγος, θα έλεγε κανείς, ένας καθηγητής, και οι υπόλοιποι είναι εξειδικευμένοι ειδικοί», πρόσθεσε ο Ρώσος αξιωματικός επιβολής του νόμου.

Σύμφωνα με τον ίδιο, στις ζώνες μάχης, οι ειδικοί της SAS αποστέλλονται σε υπηρεσία υπό την κάλυψη ιατρών των Λευκών Κρανών και άλλων ανθρωπιστικών οργανώσεων.

«Με μεγάλο βαθμό πιθανότητας, αυτοί οι ειδικοί έφτασαν για να βελτιώσουν τις δεξιότητες και την αποτελεσματικότητα των ουκρανικών ειδικών υπηρεσιών ενώ συντονίζουν τις δραστηριότητες ομάδων δολιοφθοράς στα εδάφη της Ουκρανίας που ελέγχονται από τα ρωσικά στρατεύματα», ανέφερε η πηγή.

Η Βρετανική Ειδική Αεροπορική Υπηρεσία , που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι γνωστή για τη συμμετοχή σε πολλές επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου της Κορέας, της σύγκρουσης στη Βόρεια Ιρλανδία , της σύγκρουσης με την Αργεντινή για τα νησιά Φώκλαντ (Μαλβίνες), τους Πολέμους του Περσικού Κόλπου, η εισβολή του ΝΑΤΟ στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη και τη Γιουγκοσλαβία , ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, γράφει το Ria Novosti.

https://www.echedoros-a.gr

«Η επικίνδυνη εμμονή να ηττηθεί ο Πούτιν»- Ένας δυτικός αναλυτής προειδοποιεί για το βαρύ τίμημα

Από
pcuser
-
0

Στη Δύση σήμερα είναι μάλλον επικίνδυνο να γράφει κάποιος οποιαδήποτε σκέψη ή άποψη για τον πόλεμο στην Ουκρανία, θέτοντας ζητήματα που βάζουν στην λύση της αιματηρής εξίσωσης και τη Ρωσία. Οι Αμερικανοί δίνουν τον τόνο και οι Ευρωπαίοι χορεύουν τον χορό της καταστροφής τους με την λογική να έχει παραμεριστεί ,όπως συμβαίνει βεβαίως σε κάθε πόλεμο.

Με αυτά τα δεδομένα είναι σημαντική η ανάλυση που εντόπισε ο διεθνολόγος Βασίλης Κοψαχείλης και φέρει την υπογραφή του Ίαν Μπρέμερ. Όπως θα διαπιστώσετε κάθε άλλο παρά υποστηρίζει τις ρωσικές θέσεις και δε συμπαθεί καθόλου τον Πούτιν. Παρόλα αυτά δε συμμετέχει στο θανατηφόρο χορό που έχουν στήσει οι Αμερικανοί , αλλά προτιμά να αναλύει τα γεγονότα από τη γωνία στην οποία έχουν εξοβελίσει τη λογική.

Το τίμημα της ρωσικής ήττας

Όσο δυσάρεστο κι αν είναι, η επιθυμία να νικηθεί ο Πούτιν επιμελώς πρέπει να σταθμίσουμε τους κινδύνους  που θα τον ωθήσουν να κλιμακώσει περισσότερο…

Ίαν Μπρέμερ

Σε διάστημα οκτώ εβδομάδων, οι προσδοκίες για τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας αυξήθηκαν δραστικά.

Πριν από την εισβολή του Ρώσου Προέδρου Πούτιν και τις επόμενες ημέρες, οι περισσότεροι άνθρωποι (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου) πίστευαν ότι τα ρωσικά στρατεύματα θα καταλάμβαναν το Κίεβο, θα απομάκρυναν τον Ουκρανό Πρόεδρο Ζελένσκι και θα εγκαθιστούσαν ένα καθεστώς μαριονέτας σχετικά γρήγορα. Όλοι αναγνωρίσαμε ότι ενώ η εισβολή ήταν μια ξεκάθαρη στρατηγική γκάφα για τον Πούτιν, η Ρωσία θα εξακολουθούσε να κερδίζει τελικά στο πεδίο της μάχης λόγω της συντριπτικής στρατιωτικής υπεροχής της έναντι της Ουκρανίας.

Αυτό αποδείχθηκε λάθος. Όχι μόνο τα ρωσικά στρατεύματα απέτυχαν να επιτύχουν τους αρχικούς τους στόχους, αλλά οι υπεράριθμοι και υπεροπλισμένοι Ουκρανοί, που υποστηρίζονταν σθεναρά από τη Δύση, τους ταπείνωναν μέρα με τη μέρα.

Το τελευταίο παράδειγμα αυτού ήταν η βύθιση του καταδρομικού Moskva, της ναυαρχίδας του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας, στα χέρια μιας χώρας που δεν έχει καν ναυτικό. Η χειρότερη ναυτική απώλεια μάχης που βίωσε η Ρωσία από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο προκλήθηκε από ένα ζευγάρι πυραύλων Neptune ουκρανικής κατασκευής που είχαν σχεδιαστεί για να βλάψουν και όχι να βυθίσουν εχθρικά πολεμικά πλοία. Η επίθεση ήταν τόσο αδιανόητη και οι Ουκρανοί τόσο πολύ υποτιμημένοι, που οι Ρώσοι είναι πεπεισμένοι ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να ήταν πίσω από αυτήν. (Πράγματι, οι Ρώσοι γίνονται όλο και πιο πεπεισμένοι ότι ο πόλεμος που διεξάγουν δεν είναι πλέον μόνο εναντίον της Ουκρανίας αλλά εναντίον της Δύσης στο σύνολό της.)

Αναμφισβήτητα, οι προσδοκίες έχουν πλέον υπερβεί υπερβολικά προς την κατεύθυνση της πεποίθησης ότι οι Ουκρανοί μπορούν να χαρίσουν στη Ρωσία μια αποφασιστική στρατιωτική ήττα, ίσως ακόμη και αναγκάζοντάς την να φύγει από το έδαφος του Ντονμπάς που είχε καταλάβει παράνομα το 2014. Οι δυτικές κυβερνήσεις αισθάνονται ρωσική αδυναμία και από την πλευρά τους έχουν τολμήσει να εντείνουν την υποστήριξή τους προς την Ουκρανία, παρέχοντάς της περαιτέρω στρατιωτική βοήθεια και επιβάλλοντας αυστηρότερες κυρώσεις στη Ρωσία. Η ιδέα: εάν η Ρωσία μπορεί να χάσει τον πόλεμο, όλοι οι άλλοι—η Ουκρανία και η Δύση—θα βγουν νικητές από αυτόν.

Μπορεί όμως πράγματι να ηττηθεί στρατιωτικά η Ρωσία; Λάβετε υπόψη ότι έχουν περάσει μόνο 55 ημέρες από την έναρξη των μαχών. Όταν οι Σοβιετικοί εισέβαλαν στη Φινλανδία το 1939, τους πήρε περισσότερους από 3 μήνες και μια συνολική τακτική αναθεώρηση για να ξεπεράσουν τελικά τις φινλανδικές άμυνες, αφού αρχικά είχαν μεγάλες απώλειες. Η Ρωσία έχει ακόμα αρκετή δύναμη, εξοπλισμό και σώματα για να αλλάξει τη στρατιωτική της στρατηγική, να στείλει περισσότερα στρατεύματα στη Νοτιοανατολική Ουκρανία και να επιτύχει τουλάχιστον μερικούς από τους στρατιωτικούς στόχους της «δεύτερης φάσης», οι οποίοι περιλαμβάνουν:

Καταλαμβάνοντας ολόκληρο το Ντονμπάς, που αποτελείται από τις επαρχίες Ντόνετσκ και Λουχάνσκ, τις οποίες αναγνώρισαν ως ανεξάρτητες και μόνο το ένα τρίτο της οποίας κατείχαν παράνομα από την πρώτη εισβολή το 2014.

Δημιουργία και έλεγχο μιας χερσαίας γέφυρας μεταξύ του Ντονμπάς και της Κριμαίας για τη σύνδεση των διαφόρων ρωσικά κατεχόμενων εδαφών μεταξύ τους και με την ηπειρωτική Ρωσία.

Κατάληψη της πόλης Χερσώνας για να αποτρέψει τους Ουκρανούς να αποκόψουν το νερό που ρέει στην Κριμαία από την υπόλοιπη Ουκρανία, κάτι που είχαν κάνει μετά την παράνομη προσάρτηση της χερσονήσου από τη Ρωσία.

Αιχμαλωτίζοντας κάποια ουδέτερη περιοχή για να κρατήσει άνετα όλα τα κέρδη.

Είμαι δύσπιστος ότι οι Ρώσοι θα μπορέσουν να επιτύχουν όλους αυτούς τους στόχους, ειδικά μέχρι την Ημέρα της Νίκης (9 Μαΐου), όπως οι περισσότεροι αναλυτές και αξιωματούχοι πιστεύουν ότι θέλει ο Πούτιν, είναι πιθανό να πάρουν το μεγαλύτερο μέρος του Λουχάνσκ και να καθαρίσουν τη Μαριούπολη για να δημιουργήσουν τη γέφυρα, μέχρι τότε. Το αν ο Πούτιν το θεωρεί αρκετό για να κηρύξει τη νίκη εκείνη τη στιγμή, μένει να φανεί.

Οι Ουκρανοί έχουν τον άνεμο στα πανιά τους αφού κέρδισαν τους Ρώσους στο Κίεβο και βύθισαν το Moskva. Το ηθικό ανεβαίνει και παίρνουν όλο και βαρύτερο οπλισμό από τη Δύση. Οι ρωσικές απώλειες και οι απώλειες εξοπλισμού συσσωρεύονται, οι στρατιωτικές τους ανεπάρκειες φαίνονται πλήρως για να τις δει ο κόσμος. Και στο διεθνές μέτωπο, η Ρωσία χάνει άσχημα: η οικονομία της είναι αποκομμένη από τις προηγμένες βιομηχανικές δημοκρατίες, η Φινλανδία και η Σουηδία πρόκειται να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και η Δύση σίγουρα θα ενισχύσει την παρουσία της στη Βαλτική.

Αλλά ακόμα κι αν φτάσουμε στο σημείο να φαίνεται ότι ο Πούτιν θα μπορούσε να αποτραπεί από το να επιτύχει ένα αποτέλεσμα που θα μπορούσε να πουλήσει ως «νίκη» στο εσωτερικό του, θα ήταν διατεθειμένος ο Πούτιν να δεχτεί την ήττα; Φοβάμαι ότι η απάντηση είναι όχι, δεν πρόκειται να συνθηκολογήσει. Αντίθετα, όταν τον πάνε σε μια γωνία, θα κλιμακώσει, χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε μέσο κρίνει απαραίτητο.

Σε τελική ανάλυση, η Δύση δεν μπορεί να του κάνει τόσα πολλά για να απαντήσει. Η Ρωσία είναι ήδη παρίας για τις προηγμένες βιομηχανικές δημοκρατίες, η οικονομία βρίσκεται σε καλό δρόμο για να αποκοπεί, η Δύση ρίχνει ήδη όλο της το βάρος πίσω από την Ουκρανία και ο Πούτιν ξέρει ότι το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να διακινδυνεύσει πυρηνικό πόλεμο επεμβαίνοντας άμεσα στην  σύγκρουση.

Τι θα τον εμποδίσει, λοιπόν, να ανταποκριθεί στις απώλειες στο πεδίο της μάχης και στη διεθνή απομόνωση χρησιμοποιώντας τακτικές καμένης γης εναντίον ουκρανικών πόλεων, σκοτώνοντας πολλούς περισσότερους αμάχους ή κάνοντας χρήση χημικών όπλων ή ακόμη και τακτικών πυρηνικών όπλων, όπως προειδοποίησε ο Πρόεδρος Zelensky το περασμένο Σαββατοκύριακο; Τι τον εμποδίζει να εντείνει τον ασύμμετρο πόλεμο του εναντίον της Δύσης, μεταξύ άλλων μέσω συχνότερων επιθέσεων στον κυβερνοχώρο και επιχειρήσεων παραπληροφόρησης και ανατροπής; Αυτός είναι ο κίνδυνος να ενεργήσουμε σαν να μπορεί να ηττηθεί πλήρως η Ρωσία χωρίς συνέπειες. Και γι’ αυτό παραμένω απαισιόδοξος για το πού οδεύει ο πόλεμος.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επιτραπεί στη Ρωσία να συνεχίσει ατιμώρητη, ή ότι οι Ουκρανοί πρέπει να παραχωρήσουν οικειοθελώς ένα μέρος της χώρας τους σε έναν επιτιθέμενο ή ότι η Δύση δεν πρέπει να συνεχίσει να κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει την Ουκρανία να υπερασπιστεί την κυριαρχία της. Σίγουρα δεν ζητώ τον κατευνασμό του Πούτιν, ο οποίος δεν αξίζει τίποτα λιγότερο από την ολοκληρωτική ήττα. Όλοι πρέπει να θέλουμε να χάσει η Ρωσία. Το ερώτημα είναι πόσο άσχημα και με ποιο κόστος;

Τόσο ηθικά όσο και στρατηγικά, έχουμε την υποχρέωση να εξετάσουμε τους κινδύνους του αναγκασμού του Πούτιν σε μια θέση όπου οι μόνες επιλογές του είναι να συνθηκολογήσει ή να κλιμακώσει, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν έχει επιλογή συνθηκολόγησης και ότι μπορεί να σκορπίσει πολύ περισσότερο θάνατο και καταστροφή στην Ουκρανία από ό,τι έχει κάνει μέχρι τώρα.

Είναι δυσάρεστο ακόμη και να σκεφτόμαστε να δώσουμε στον Πούτιν μια «χρυσή γέφυρα» για να υποχωρήσει. Είναι λάθος να παραχωρούμε μια ίντσα της ουκρανικής κυριαρχίας. Περιττό να πούμε ότι οι ίδιοι οι Ουκρανοί θα έπρεπε να συμφωνήσουν σε μια κατάπαυση του πυρός και ο Πούτιν θα πρέπει να είναι πρόθυμος να την δώσει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να σταματήσουν να πιέζουν για κλιμάκωση και να συμβιβαστούν με κάποιους από τους συμμάχους τους που τελικά θα ανακτήσουν τις σχέσεις με τη Ρωσία. Αυτό είναι μια δύσκολη υπόθεση για όλα τα μέρη.

Αλλά ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και πιστεύουμε ότι η μαξιμαλιστική στρατηγική που ακολουθούν αυτή τη στιγμή η Ουκρανία και η Δύση δεν είναι επικίνδυνη ή ότι το τίμημα της νίκης δεν θα είναι τσουχτερό και δεν θα πληρωθεί με ουκρανικό αίμα.

ΠΗΓΗ:

https://ianbremmer.bulletin.com/the-price-of-russian-defeat

https://www.militaire.gr/i-epikindyni-emmoni-na-ittithei-o-poytin-enas-dytikos-analytis-proeidopoiei-gia-to-vary-timima/

Κ. Κυριακόπουλος: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΗΣ

Από
anixneuseis
-
9
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Να γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν βρέθηκε ποτέ στην σωστή πλευρά της Ιστορίας

Η δυναμική της περιφερειακής αποσταθεροποίησης που ενεργοποιείται ως απότοκος της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης… Ο επαναπροσδιορισμός ρόλων στο πλαίσιο της ανακατανομής ισχύος που συντελείται σε ολόκληρη την Ευρασιατική σκακιέρα… Η διάχυση του κόστους των συνεπειών που ανατροφοδοτείται από την περαιτέρω κλιμάκωση των εκβιαστικών κυρώσεων… Και φυσικά η διόγκωση των κινδύνων που ανακύπτουν εξ αιτίας της βάναυσης όσο και ακραίας γεωπολιτικής εργαλειοποίησης της πατρίδας μας στο περιβάλλον μιας γενικευμένης συστημικής ρήξης…

Είναι μερικές μόνο από τις κρίσιμες διαπιστώσεις, που επιβεβαιώνουν ότι η χώρα μας τελικά ΔΕΝ τοποθετήθηκε στην σωστή πλευρά της Ιστορίας και ότι ο σχετικός κυβερνητικός περί του αντιθέτου ισχυρισμός, ΔΕΝ είναι μόνο ένα επιπόλαιο, αλλά είναι πρωτίστως ένα επικίνδυνο αφήγημα, που αναμένεται να επιβαρύνει τον λογαριασμό όταν αργά ή γρήγορα θα φτάσει η δύσκολη ώρα του ταμείου.

Και επειδή οφείλουμε να είμαστε πολύ σαφείς σε ότι αφορά στην ουσία της τοποθέτησής μας, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η επιλογή της σωστής ή της λάθος πλευράς στο άρμα της Ιστορίας, δεν συνιστά και δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια απλή τοποθέτηση προϊόντος. Από αυτήν την άποψη, είναι φανερό ότι δεν αρκεί να επιλέξεις στασίδι, για να μπορείς από κει και μετά να «αράξεις» και να αυτοθαυμάζεσαι για την ορθότητα της συγκεκριμένης επιλογής.

Οι χώρες ως γεωπολιτικοί δρώντες, επιβεβαιώνουν την ορθότητα ή το εσφαλμένο των ιστορικών τους επιλογών – ιδιαίτερα όταν αυτές πραγματοποιούνται σε περιόδους κατά τις οποίες η «κανονικότητα» αντικαθίσταται βίαια από συγκρουσιακά περιβάλλοντα – πρωτίστως από τον συνδυασμό τριών κρίσιμων και θεμελιωδών παραμέτρων…

  • Πρώτον: Από την ετοιμότητά τους να διεκδικήσουν ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΡΟΛΟ στις νέες συνθήκες όπου οι όροι της Ισχύος επαναδιατυπώνονται…
  • Δεύτερον: Από την αποφασιστικότητά τους να τον διεκδικήσουν αυτόν τον ρόλο ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ. Και…
  • Τρίτον: Από την ικανότητά τους να αξιοποιήσουν την ιστορική συγκυρία, έτσι ώστε ΝΑ ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΘΕΣΗ εις το διηνεκές, αποδεικνύοντας ότι διαθέτουν στρατηγική επάρκεια, διπλωματικοπολιτική τακτική ευελιξία και επιχειρησιακή αποφασιστικότητα που θα τους επιτρέψει να το επιτύχουν.

Πέρα και ανεξάρτητα λοιπόν από την επιπολαιότητα των «αντιρωσικών» ή των άγονων «φιλορωσικών» στοιχίσεων, στις οποίες έντεχνα κατευθύνουν τα ΜΜΕ – η αποστολή των οποίων είναι να διευκολύνουν το κοινωνικό διχασμό – και τις οποίες αναπαράγουν απερίσκεπτα οι αφελείς του διαδικτύου, κριτήρια όπως τα παραπάνω θα πρέπει να είναι το δικό μας μέτρο για να σταθμίσουμε σοβαρά το αποτέλεσμα της πολιτικής διαχείρισης στην οποία ενέδωσε η κυβέρνηση του τόπου.

Είναι προφανές ότι αυτοί που επεδίωξαν να σύρουν την κυβέρνηση στην πολιτική της αυτογελοιοποίηση μέσα από τα παραληρήματα του μικρομεγαλισμού και τις νεοναζιστικές φιέστες των ΑΖΟΦ στο κοινοβούλιο, το έκαναν διότι είχαν συγκεκριμένη ατζέντα να εξυπηρετήσουν. Το εάν όμως όλα τα παραπάνω, υπηρέτησαν ή αποδόμησαν πλήρως την εθνική μας ατζέντα, είναι κάτι που θα το δούμε στην συνέχεια και που οφείλουμε ως κοινωνία να το αποτιμήσουμε σωστά, αντί να παραδιδόμαστε στην λαγνεία φτηνών εξυπνακισμών που δεν οδηγούν πουθενά και το μόνο που κάνουν είναι να διευρύνουν τον διχασμό, σε μια εποχή εξαιρετικά κρίσιμη για τον τόπο.

Κατά τα λοιπά είναι βέβαιο πως, οι χαλβάδες με τα αμύγδαλα που επανέφεραν… 

  • Α. Στο Αιγαίο ισχυρούς τουρκικούς σχηματισμούς σε απειλητική διάταξη…
  • Β. Στις διμερείς σχέσεις τον ανεκδιήγητο Ακάρ να απειλεί Θεούς και Δαίμονες απαιτώντας απόλυτη υποταγή. Και… 
  • Γ. Στο διπλωματικό παρασκήνιο τους υποτιθέμενους συμμάχους μας να απαιτούν υποχωρήσεις και να εκβιάζουν συμβιβασμούς που φτάνουν – εάν δεν ξεπερνούν ήδη – τα όρια του εκούσιου εδαφικού ακρωτηριασμού της πατρίδας μας…

Είναι εξελίξεις που ΔΕΝ παραπέμπουν σε μια χώρα που επέλεξε να τοποθετηθεί στην σωστή πλευρά της Ιστορίας. Παραπέμπουν σε μια χώρα – παραλειπόμενο της Ιστορίας, που επιμένει να χαριεντίζεται με τις αυταπάτες της, ενώ στο παρασκήνιο προετοιμάζεται μεθοδικά ο γεωπολιτικός της στραγγαλισμός.

Οι Ελληνοαμερικανικές αμυντικές συμφωνίες που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ και κυρίως ο καταχρηστικός τρόπος με τον οποίο εφαρμόζονται αυτές οι συμφωνίες κατά την διάρκεια της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης, επιβεβαιώνουν ότι η πατρίδα μας είναι αντιμέτωπη με μια καινούρια κατάσταση η οποία κατά βάσην συνιστά μια διπλή στρατηγική ομηρία.

  • Ομηρία στο πλαίσιο μιας κατάφορα υποτελούς σχέσης με τις ΗΠΑ, που μετατρέπει την χώρα μας σε χρηστικό υπομόχλιο των επιχειρησιακών τους αναγκών και αναλώσιμο στις ευρύτερες στρατηγικές επιδιώξεις τους. Αλλά και…
  • Ομηρία σε ένα περιβάλλον διαρκών προκλήσεων και απειλών μέσα από το οποίο κλιμακώνεται η προώθηση της Τουρκικής στρατηγικής, ενώ την ίδια στιγμή είναι καταφανής η αμηχανία που καταγράφεται αναφορικά με την αποτελεσματική διαχείριση αυτών των προκλήσεων, εκ μέρους της Ελληνικής πολιτικής ηγεσίας.

Τα διαδραματιζόμενα στο πεδίο κατά την διάρκεια της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης, ανέδειξαν τον καταλυτικό ρόλο της πληροφορίας, του ηλεκτρονικού πολέμου αλλά και των νέων τεχνολογιών στην έκβαση των επιχειρήσεων. Οι Αμερικανοί και η ΝΑΤΟική συμμαχία, αν και τυπικά δηλώνουν αμέτοχοι, ουσιαστικά πρωταγωνιστούν και καθορίζουν την ροή των εξελίξεων, όχι μόνο με την εμφανή εξοπλιστική υποστήριξη που εξασφαλίζουν στους Ουκρανούς, αλλά κυρίως μέσα από την ανομολόγητη αλλά διαρκή και στοχευμένη παρέμβασή τους στο παρασκήνιο.

Για τους Αμερικανούς, οι οποίοι κατά βάθος επεδίωξαν αυτόν τον πόλεμο, η ρωσοουκρανική σύγκρουση αποδεικνύεται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, όχι μονάχα για να βάλουν στο χέρι τους συμμάχους τους πουλώντας τους πανάκριβη ενέργεια και εξ ίσου πανάκριβα οπλικά συστήματα… Ούτε επιδιώκοντας μόνο να υπερχρεώσουν τους αφελείς Ουκρανούς οι οποίοι ΚΑΙ σκοτώνονται ΚΑΙ φεσώνονται για να ξεχρεώνουν στο διηνεκές – όσοι τελικά επιζήσουν – την πολύτιμη συμμαχική βοήθεια που συνεχίζει να απαιτεί ο τυχοδιώκτης του Κιέβου…

Ο πόλεμος αυτός είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους Αμερικανούς διότι χωρίς κόστος για τους ίδιους (ούτε σε υλικό ούτε και σε ανθρώπινες ζωές) αλλά με τεράστιο κόστος για τους Ρώσους…

  • Οδήγησαν σε απομυθοποίηση την ρωσική συμβατική πολεμική μηχανή…
  • Αντιμετώπισαν επιθετικά τα αποδομητικά φαινόμενα που είχαν αρχίσει να κάνουν απειλητική την εμφάνισή τους στο εσωτερικό της Δυτικής Συμμαχίας…
  • Επιχειρούν να ανασυντάξουν ταχύτατα τους εμπορικούς τους μηχανισμούς και την γεωπολιτική τους ισχύ, προκειμένου να διατηρήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων μπροστά στην κορυφαία στρατηγική σύγκρουση (αν φυσικά προλάβουν και δεν τους χαλάσει τα σχέδια ο διαφαινόμενος οικονομικός Αρμαγεδών…

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, κρίσιμη παράμετρος στο μεταπολεμικό σκηνικό, αναδεικνύεται η δυνατότητα των ΗΠΑ να επενδύσουν στην αναποφασιστικότητα των συμμάχων τους, να διαμορφώσουν κατ’ αποκλειστικότητα το πλαίσιο του νέου και επικαιροποιημένου επιθετικού σχεδιασμού και εν τέλει να χειραγωγήσουν και να καθυποτάξουν τους πάντες, στο περιβάλλον των τακτικών και επιχειρησιακών απαιτήσεων αυτού του σχεδιασμού.

Σε ότι αφορά στην χώρα μας, επιβεβαιώνεται στην πράξη ότι η παρουσία εγκαταστάσεων που περιλαμβάνουν κρίσιμη Αμερικανική στρατηγική υποδομή, καθιστά την πατρίδα μας τον πλέον ευάλωτο χώρο της Δυτικής συμμαχίας και σε πείσμα των απερίσκεπτων πανηγυρισμών όλων εκείνων που πρωτοστάτησαν στην διαπραγμάτευση και προσυπογραφή των συγκεκριμένων συμφωνιών, αυτό που διαμορφώνεται τελικά, ΔΕΝ συνιστά ένα καθεστώς προσαυξημένης ασφάλειας, αλλά μια ιδιότυπη ομηρία, το γεωπολιτικό κόστος της οποίας διαφαίνεται πως θα είναι βαρύτατο.

Ετσι… Στην νέα κατάσταση και με δεδομένο ότι οι εξελίξεις στο Ουκρανικό απαιτούν την επαναδιατύπωση κρίσιμων παραμέτρων που αφορούν στην νέα Αρχιτεκτονική Ασφαλείας αλλά και στην νέα εξίσωση ισχύος τόσο περιφερειακά όσο και διεθνώς, τα δεδομένα που έχουμε στην διάθεσή μας και τα οποία μας αφορούν άμεσα διαμορφώνονται ως εξής:

Η χώρα μας έχει χάσει και τυπικά κάθε σχέση με το κίβδηλο αφήγημα περί νησίδας σταθερότητας. Έτσι… Στο σύνθετο περιβάλλον της κορυφαίας στρατηγικής σύγκρουσης όπου οι πάντες παρατηρούν, καταγράφουν τα τεκταινόμενα και επαναπροσδιορίζουν την τακτική τους, η πατρίδα μας υποβαθμίζεται σταθερά σε χώρα – στόχος η οποία αυτήν την στιγμή στερείται ταυτοτικής αξιοπιστίας και ως εκ τούτου αδυνατεί να διαχειριστεί με αυτοπεποίθηση τον διπλωματικοπολιτικό της βηματισμό στο σύνθετο διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον.

Η αρνητική αυτή εξέλιξη, επιβαρύνει ιδιαίτερα την έκβαση των περιφερειακών συνευρέσεων στις οποίες ενεπλάκη στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, πολύ δε περισσότερο που η Τουρκία παρεμβαίνει δυναμικά στο περιβάλλον αυτών των διεργασιών, με ολοκληρωμένη στρατηγική ατζέντα και με δεδομένη την υποστήριξη των ΗΠΑ από το παρασκήνιο των εξελίξεων.

Η πλειοδοσία με την οποία έσπευσε να διαχειριστεί η κυβέρνηση, όλα όσα της υπαγόρευσαν οι Αμερικανοί στο επίπεδο των κυρώσεων, υποβάθμισε έτι περαιτέρω την θέση της χώρας μας έναντι φίλων και αντιπάλων, γεγονός που την καθιστά, για μεν τους Αμερικανούς δεδομένη και πρόθυμη να υλοποιήσει οτιδήποτε της υπαγορεύεται, αφού προηγουμένως φρόντισαν να την εκθέσουν με τρόπο προκλητικό, οριστικό και αμετάκλητο, για δε τους αντιπάλους, η πατρίδα μας μεταπίπτει σε ένα πλήρως αποστεωμένο από ουσιαστική διπλωματικοπολιτική υποστήριξη λάφυρο, γι’ αυτό και ήδη κλιμακώνουν εμπράκτως την αμφισβήτηση ακόμη και αυτής της εδαφικής ακεραιότητάς της.

Η διαχείριση με την οποία επέλεξε να εμπλακεί στις προκλήσεις της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης…

  • Δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες των κυβερνώντων για αναβάθμιση της γεωπολιτικής της θέσης…
  • Δεν οδήγησαν στην πολυσυζητημένη περαιτέρω απομόνωση της «απείθαρχης» Τουρκίας. Και το χειρότερο όλων…
  • Δεν εξοβέλισαν όπως αφελώς αναμενόταν την αναθεωρητική ρητορική, ΟΥΤΕ από τις περιφερειακές διεργασίες ΟΥΤΕ βεβαίως από την ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία ήδη κατασκεύασε, επικαλέστηκε και ενεργοποίησε το δικό της πρόσχημα για να επιτεθεί εν μέσω της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης στο Ιράκ και φυσικά επικαιροποιεί το προσχηματικό μέρος του αναθεωρητικού της λόγου, προκειμένου να θέσει και πάλι ζήτημα αμφισβήτησης της Ελληνικής κυριαρχίας στα Ελληνικά νησιά. Και ενώ συμβαίνουν όλα τούτα, η Διεθνής κοινότητα, με προεξάρχοντες τους «συμμάχους» μας και δη τους Αμερικανούς, απλώς αγρόν αγοράζει…

Με δυο λόγια, η διαχείριση του Ουκρανικού, κατέδειξε την Ελληνική γεωπολιτική γύμνια. Στρατηγική σκέψη, ανύπαρκτη… Διπλωματική παρέμβαση, αυτοκτονική… Σχεδιασμός επί χάρτου που να παίρνει υπ’ όψιν του την μεγάλη εικόνα, επίσης ανύπαρκτος… Σχέδιο για την διαχείριση ευκαιριών, πολυτέλεια… Στοχευμένη αξιοποίηση συγκριτικών πλεονεκτημάτων, άλλα λόγια ν αγαπιόμαστε… Εποικοδομητικός αιφνιδιασμός των «συμμάχων» στο επίπεδο των διπλωματικών ή άλλων πρωτοβουλιών, ούτε λόγος να γίνεται… Διεκδίκηση εναλλακτικού ρόλου… Ευθεία σύνδεση διακυβευμάτων του Ουκρανικού με τον  σκληρό πυρήνα της εθνικής μας ατζέντας… Ανάληψη πρωτοβουλιών για παράλληλη διαχείριση περιφερειακών ζητημάτων έτσι ώστε να προληφθούν εξελίξεις… Τίποτε… Απόλυτη γύμνια…

Εξήντα ημέρες ουραγοί στις απαιτήσεις των Αμερικανών και ούτε μια μέρα ξεχωριστοί και πρωταγωνιστές, αποφασισμένοι να καταδείξουμε αν μη τι άλλο την ύπαρξη και την αποφασιστικότητά μας…

Αυτή είναι η Ελλάδα κύριοι τις μέρες του πολέμου. Και όσοι επιμένουν να αντιμετωπίζουν με ευπιστία τις δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργού, καλό θα είναι να έχουν υπ’ όψιν τους ότι η πραγματική κατάσταση θα χειροτερέψει στην χώρα που η ακεραιότητά της απειλείται ευθέως και οι πολίτες της αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις της ζωής τους με επιδόματα και ψηφιακή κάρτα καυσίμων, ενώ την ίδια στιγμή το δημόσιο χρέος της πατρίδας μας σε λίγο καιρό θα φλερτάρει με τα 450 δις.

Η σωστή πλευρά της Ιστορίας λοιπόν, ΔΕΝ ορίζεται από το πέτσινο δίλημμα που έθεσε ο πρωθυπουργός της χώρας, καλώντας τους πολίτες να καταδικάσουν τον Ρώσο εισβολέα και να στοιχηθούν πίσω από τον τυχοδιώκτη του Κρεμλίνου.

Η σωστή πλευρά της Ιστορίας, ΔΕΝ επιλέγεται από μια κυβέρνηση παραδομένη στο έλεος των εκβιασμών και της υποκριτικής δημαγωγίας. Η σωστή πλευρά της Ιστορίας, χτίζεται από ένα πολιτικό προσωπικό που σε συνθήκες εκκολαπτόμενης συστημικής ρήξης, συναποφασίζει να συσπειρωθεί γύρω από μια διπλωματικοπολιτική και άλλη διαχείριση (ενεργοποιώντας εδώ ΚΑΙ το πολύτιμο εργαλείο της Μυστικής Διπλωματίας) όχι για να αναπαράξει τις Αμερικανικές εντολές, αλλά για να προωθήσει τα ιστορικά Δίκαια της χώρας του και να «κλειδώσει» αμετάκλητα εθνικές επιτυχίες.

Χτίζεται, εκεί που οι επιτελείς παρατηρούν σε βάθος τον «αόρατο πόλεμο» των Αμερικανών, και  φροντίζουν να αναζητήσουν τρόπους ώστε να μην παγιδευτεί η χώρα τους σε αντίστοιχα παιχνίδια αν αυτό απαιτήσουν ΚΑΙ πάλι οι προσεταιρισμοί των Αμερικανών.

Χτίζεται εκεί που οι επιτελείς και το πολιτικό της προσωπικό θα αναζητήσουν τρόπους ανάληψης της πρωτοβουλίας των κινήσεων, έτσι ώστε η δυνητική ομηρία στην οποία πρακτικά έχει περιέλθει η χώρα εξαιτίας της συμμετοχής της σε συνασπισμούς που ιστορικά ΔΕΝ την ευνόησαν, να μετατραπεί σε διαχειριστικό πλεονέκτημα τον κατάλληλο χρόνο, με τον κατάλληλο τρόπο που θα είναι προϊόν της ενδεδειγμένης διαχείρισης.

Σε αυτήν την πραγματικά «Σωστή Πλευρά Της Ιστορίας» η Ελληνική κυβέρνηση ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ ούτε λεπτό και το τίμημα της απροθυμίας της, θα είναι δυσβάστακτο για τον τόπο.

Μια ενιαία αγορά νέου τύπου

Από
anixneuseis
-
1

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η πρόκληση της κλιματικής αλλαγής και η έννοια της στρατηγικής αυτονομίας ανοίγουν τον δρόμο για έναν νέο τύπο ενιαίας αγοράς στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η ενιαία αγορά βρίσκεται στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από την απαρχή της

Φωτ. REUTERS/Alexander Ermochenko

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η πρόκληση της κλιματικής αλλαγής και η έννοια της στρατηγικής αυτονομίας ανοίγουν τον δρόμο για έναν νέο τύπο ενιαίας αγοράς στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η ενιαία αγορά βρίσκεται στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από την απαρχή της. Η αναβίωσή της στα μέσα της δεκαετίας του 1980, με τη Λευκή Βίβλο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στόχο την ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς το 1985, καθώς και την έγκριση της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης το επόμενο έτος, αντιπροσώπευε ένα σημαντικό ορόσημο. Αυτό το έργο υποστηρίχθηκε εκείνη την εποχή από περίπου 40 μεγάλους βιομηχανικούς ηγετικούς ομίλους, που συγκρότησαν τη Στρογγυλή Τράπεζα των Βιομηχάνων. Ηταν επίσης το έργο που είχε αναλάβει να προωθήσει ο τότε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζακ Ντελόρ. Αυτή η περίοδος χαρακτηρίστηκε από συμβιβασμό μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς και της Δεξιάς στην εσωτερική αγορά και έμφαση σε μια ορισμένη κοινωνική διάσταση. Καθώς η παγκοσμιοποίηση των αγορών προχωρούσε, ωστόσο, το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης εξελίχθηκε σταδιακά για να γίνει ένα γρανάζι σε αυτή τη μεγαλύτερη διαδικασία, στην οποία η ευρωπαϊκή αυτόνομη λειτουργία θα υπαγόταν τελικά στην παγκοσμιοποίηση. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, στη Στρογγυλή Τράπεζα των Βιομηχάνων κυριάρχησαν οι αγγλοσαξονικές πολυεθνικές. Τότε ήταν που η Κίνα έγινε το εργοστάσιο του κόσμου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο συμβιβασμός αντικαταστάθηκε από την αποδυνάμωση της κοινωνικής προστασίας σε εθνικό επίπεδο.

Στα μέσα της δεκαετίας του 2010, η κατάσταση άρχισε και πάλι να αλλάζει. Η Κίνα γινόταν μια τεχνολογική και πολιτική δύναμη και η ιδέα ότι η παγκοσμιοποίηση θα ωφελούσε τους πάντες άρχισε να εξασθενεί. Την ίδια στιγμή, τα λαϊκιστικά κινήματα, που ασκούσαν κριτική στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και στην εσωτερική αγορά, ήταν σε άνοδο. Η πιο σημαντική περίπτωση ήταν η ριζική αλλαγή στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου οι συντηρητικές ελίτ υποστήριζαν ένα «σκληρό» Brexit. Η κρίση του κορωνοϊού άνοιξε μια νέα συζήτηση.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία ολοκληρώνει την τελευταία φάση του μετασχηματισμού που ξεκίνησε από την πανδημία.

Λόγω πανδημίας και πολλών περιβαλλοντικών κρίσεων, πολλοί αμφισβήτησαν υπερβολικά τις μεγάλες αλυσίδες εφοδιασμού και ζήτησαν περισσότερη τοπική παραγωγή και καλύτερα ενοποιημένη. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η απρόβλεπτη κλίμακά του και οι τεράστιες συνέπειές του, ιδιαίτερα οικονομικές, ολοκληρώνουν την τελευταία φάση του μετασχηματισμού που ξεκίνησε από την πανδημία. Πράγματι, επισημαίνοντας την εξάρτηση της Ε.Ε. από τη Μόσχα και τις δυσκολίες προμήθειας ορισμένων αγαθών, αυτή η σύγκρουση αναγκάζει την Επιτροπή και τα κράτη-μέλη να λάβουν φιλόδοξες αποφάσεις για την ενιαία αγορά – εξ ου και το RePowerEU, η κοινή ευρωπαϊκή δράση για πιο προσιτή, ασφαλή και βιώσιμη ενέργεια. Καθώς γίνονται σημαντικές επενδύσεις σε αυτή τη μετάβαση, οι κρατικές ενισχύσεις, οι κανόνες ανταγωνισμού και το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης αλλάζουν. Το μοντέλο «Alibaba», παρέχοντας στον καταναλωτή όλο και φθηνότερα προϊόντα από όλο και πιο μακριά, έχει καταστεί ξεπερασμένο. Βρισκόμαστε στην αρχή μιας νέας περιόδου, κατά την οποία οι κανόνες της εσωτερικής αγοράς αλλάζουν ως απάντηση στην ανάγκη για περιβαλλοντική βιωσιμότητα και στρατηγική αυτονομία. Ποια θέση θα καταλάβει η κοινωνική διάσταση σε αυτή τη νέα αρχιτεκτονική; Δύο στοιχεία αναδύονται ήδη: η δίκαιη μετάβαση στη νέα εποχή και η διασύνδεση προτύπων ποιότητας των προϊόντων με την ποιοτική απασχόληση – καλές θέσεις εργασίας για βιώσιμα προϊόντα.

* O κ. Φιλίπ Ποσέ είναι γενικός διευθυντής του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Εργατικών Συνδικάτων. Το άρθρο δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της Κοινωνικής Ευρώπης / Social Europe (https://socialeurope.eu/).
Καθημερινή
1...1,9921,9931,994...3,040Σελίδα 1,993 από 3,040